HAYAT İZLERİM: SARSILAN HAYATLAR YA DA SİL BAŞTAN
OKUMAKTA OLDUĞUNUZ SATIRLAR KURGU DEĞİL GERÇEKTİR.
Askerliğini Güney Doğu’da tam da terörün kana doymadığı dönemlerde bir dağ başında yapmaktaydı. Aylarca ailesini “ Bir karakoldayım, şehir merkezindeyim, her şey çok yolunda gidiyor, merak etmeyin “ diyerek oyalamıştı. Aslında dağın başında, terörün komşuluğunu yapıyordu.
O askerliğini bitirdi de dönüyor diye evdekilerin hali ise coşku doluydu..
Evine döndüğünde sevinçten konuşamıyordu.
Hepsinin gözünde mutluluk vardı.
Ailesiyle biraz daha oturdu ve 02.00 gibi yattı.
Sevinçten uyku girmiyordu gözüne, tekrar kalktı, salona geçti, gözlerini kapadı, uyumaya çalıştı,
O arada uyudu mu? Hatırlamıyordu.
Bağırmak, çığlık atmak istedi yapamadı. Bu kez yaşadığı şok nedeniyle sesi çıkmıyordu.
Her yer, yıkılan evler ve insan çığlıklarıyla doluydu.
Çaresiz sokaklarda yürümeye başladı, gözlerinden akan yaşlara engel olamıyordu.
O andan itibaren gidenlerin ardından çaresiz bakan, geride kalanlardan biri oldu.
Yıllar sonra, belleği O’na o günleri hatırlattığında, bu gücü nereden bulduğunu da hiç bilemedi.
Tutunmalıydı bir yerlerden hayata, tutundu da. Zaman her şeye sil baştan, yeni bir sayfa açma zamanıydı.
Hayat acımasızdı ve insanları bir yaprak gibi savursa da her şeye rağmen devam ediyordu.
Gönderen Hayat İzlerim, Kitap Sesleri zaman: 8/17/2009
Özlemcim, Allahim rahmet eylesin, mekanlari cennet olsun. Rabbim kimseye bir daha böyle aci yasatmasin..
17 Ağustos 2009 11:39
Bir an önce vardılar, bir an sonra yokoldular ya da mekan değiştirdiler.Her anın değerini vererek yaşanılması gerekliliğini ne güzel anlatıyor bu tür yaşanılmışlıklar.Oysa gelecek için ne planlar yapıyoruz.Tüm 17 ağustosta ve bu gibi afetlerde yakınlarını uğurlamış olanlara ve gidenlere selam olsun.Sevgilerimle.
17 Ağustos 2009 12:54
Ne kadar haklısın, yaşanan her anın değerini bilmek gerek.
17 Ağustos 2009 19:55
Kesinlikle Belgin'ciğim, çünkü dayanma gücü diye bir şey kalmıyor insanda.
H.Hüseyin Dulun dedi ki...
Ülkemizin yaşadığı en büyük trajedilerden birisi 17 Ağustos 1999 depremi. Felaketin 10. yılında yaşamlarını yitiren yurttaşlarımı rahmetle anarken, sağ kalan yakınlarına metanet dilerim.
17 Ağustos 2009 23:12
Ben bebekmişim teyze o zamanlar, şimdi düşünüyorum da iyi ki bebekmişim iyi ki hatırlamıyorum o acı dolu zamanları...
18 Ağustos 2009 13:22
Hiç birimiz unutmadık canım.
Unutmak da mümkün değil zaten.
Bu deprem anını adapazarında annemin teyze kızı yaşadı ve dayımlar koca alide aynı şeyleri hissettiler.
Depremden 2 yıl sonra oraya gittiğimizde hala aynı manzaralar gözünüzün önündeydi.
Şimdi 10 yıl geçti ama hala o gün ki gibi hatırlayan bir çok insan var...
18 Ağustos 2009 14:56
Yazını okurken sanki o günü tekrar yaşamış gibi oldum Özlem abla,her ne kadar Antalyada yaşasakta biz o felaketten uzak olsakta acılarını hepimiz beraber yaşadık ülke olarak umarım bi daha böyle bir acıyı yaşamak zorunda kalmayız hiç birimiz.Yakınlarını kaybedenlere 10 yıl geçmiş olsa bile sabır diliyorum.
22 Ağustos 2009 02:47