CAM KIRMA | İsmail Hakkı ALTUNTAŞ
Dervişin evinde bir kadeh vardı, üçlü takımda. En küçük olanı biraz kaba yapılmış, diğerlerine göre ayarsızdı. Dervişin ikide bir gözüne takılır, “onlardan seni ayıracağım” derdi. Bir gün onu zücaciyeye götürüp değiştirmek istedi. Ancak kadeh yolda kırıldı.
Derviş, çok üzüldü.
“Neden kırıldın” dedi.
Kadeh ona hal diliyle dedi ki,
“Bunca zamandır senin evinde misafir idim. Sevinçli idim, sen ise beni götürüp kendinden ayırmak istedin.
Ben seni sevmiştim. Sohbetini, sesini, güzel sözlerini…Tamam kabayım ama, sevmiştim. Ayrılığına dayanamayacağımı bildim… Kırılmak benim için daha iyi, şükür elinden düştüm ve kırıldım. Bu şekilde senden ayrılmamış oldum”…dedi.
Derviş, üzüldü…kalbine eşyanın aşkı geldi. Bir cansız eşya sevdiğine böyle bağlı ise, kalp taşıyan bir insanı kırmamalı…Ancak, bunun orta yolu, bir türlü belli olmuyor …sadece hata bende mi…dedi…
Bu yazı hikmet, HİKAYE içinde yayınlandı ve Latife olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.
« “KITMİR”İN ŞİKAYETİ ÜZERİNE
CAMUS VE FELSEFESİ »