Kitabın Adı : Doğurmak Annelik Doyurmak Babalık Değildir
Yazarı : Sait Çamlıca
Yayınevi : Okuyorum Yayınları
Sayfa : 252 sf.
“Yemedim yedirdim, içmedim içirdim, giymedim giydirdim, saçımı süpürge yaptım ama bu çocuk…” diye başlayan cümleleri kullanan Anneler, bu cümleyi kurmaktan vazgeçin.
“Cep telefonu istedi aldım! Bilgisayar istedi aldım! Eve internette bağlattım! Dershane taksitlerini de ödüyorum!”cümlesini kuran babalar, bu cümleleri kurmaktan vazgeçin.
Anneler kendilerini çocukları var eden (Halik), Babalar kendilerini rızık veren (Rezzak) sanıyor galiba? Çocukları yaratan Allah, o çocuklarınrızkını da yaratmıştır.
Anne babaya düşen görev, çocukları için yaptıklar maddi fedakarlıkları dillendirmek değildir.
ÇOCUKLAR ATTIĞINIZ HER ADIMIN FOTOĞRAFINI ÇEKİYOR
Çocukların kendilerine has bir dünyası vardır. Bakarken bizim gibi bakarlar, fakat bizden farklı şeyler görürler. Anlama, algılama ve yorumlama biçimleri bizlerden çok daha farklıdır. Hafızaları bizden çok daha güçlüdür. Üç yaşındaki bir çocuğun beyni, etrafındaki olayları, bir fotoğraf makinesinden çok daha hızlı kopyalar.
Gördüklerini, duyduklarını anlasa da kopyalar çocuklar, anlamasa da.Faydalı da olsa kopyalar zararlı da olsa. Her fotoğraf karesi, çocukların geleceğini, karakterini, ahlakını, davranışlarını oluşturan tuğlalar gibidir.
Anne baba çalışmak zorunda kalınca, çocuklar ya kreşlere ya da bakıcılara teslim edilir. Kreşte görevli veya eve gelen bakıcıların kişiliği, karakteri, alışkanlıkları, konuşma üslupları da, çocukların kişilik temellerini oluşturan tuğlalar arasına giriyor.
Güneydoğu da bir Doktor anlatıyor;
Bir akşam genç anne ve babayı büyük bir sürpriz beklemektedir. Gün boyu özlemekle geçirdikleri çocukları akşam evde yürüyememektedir. Annenin iki gözü iki çeşme, dener olmaz, kocaya sorar olmaz, eşe dosta telefonla akıl danışır ama nafile. Çocuk yürüyemiyor. Alır çocuğu doktora götürürler. Doktor bütün testleri, filmleri (röntgenleri), muayeneleri yapar, ancak bir şey çıkmaz.
- Buraya dokunduğumda herhangi bir yerin ağrıyor mu?
- Yok doktor amca ağrımıyor.
- Ayağını böyle tuttuğumda, ya elimle bastırdığımda?
- Yok doktor amca.
- Ya böyle?
- Peki şimdi.
Doktor da şaşkın, anne baba da… “Bir yerden düştün mü? Oynarken ayağını bir yere çarptın mı?” diye sorarlar, cevap hep aynıdır; “Yok, yok.”
“Hepsi benim yüzümden” der. “Çocuğuma bakamadım”. Annenin ki içgüdüsel bir iç muhakemedir şüphesiz.
“Neden çocuğuma bakamadım diyorsunuz?” diye sorar. Anneye göre, çocuğunu bakıcıya bırakması, yanında olamaması, tamamen kendi suçudur ve bu düşüncelerini doktorla paylaşır.
Bakıcı bir ayağı aksayarak, güçlükle içeri girer. Baba ve doktor, akıllarına daha önce gelmeyen bu manzara karşısında, her ikisinin de şimdi aynı şeyi düşünmenin verdiği şaşkınlıkla, birbirlerine bakakalırlar.
(Yaşamın kara kutusu – Tuba Çelik – Ares Kitap)
Anne baba çocuk sahibi olduktan sonra attıkları her adıma dikkat etmeli. Attıkları her adımın fotoğrafını çeken çocukları, o fotoğraf kareleriyle oluşturdukları tuğla parçalarıyla, kendi evlerini inşa ediyor. O tuğla parçaları çürük olursa, evin temelleri çürük atılır. Çürük temeller üzerine inşa edilmiş bir bina yıkıldığı zaman, altında sadece çocuklar / gençler kalmıyor. Genelde tüm aile, bazen birkaç aile yıkılan binanın altında kalıyor.
Çocuklarınız karşısında bedeniniz topallarsa bu sorunu çözmek kolay olur.
Ya ruhunuz, karakteriniz, kişiliğiniz, ahlakınız topallıyorsa?
Unutmayın; Çocuklar attığınız her adımın fotoğrafını çekiyor.
Etiketler: doğurmak annelik doyurmak babalık değildir, eğitim kitapları, kitap film önerileri, sait çamlıca
ummu abdurrahman 13 Kasım 2015 05:30
Iste tamda bundan bahsetmek gerek.. bu durum artik kaniksanmis ve kimse sorgulamiyor bile... en kisa zamanda okumak istiyorum bu kitabi inshaAllah..