Roka | Kadınlar
Turpgiller familyasmdandır. (Latince cins adı eruca’yla Türkçe roka arasındaki benzerliğe dikkat çekip, roka’nın Jtalyancada “lahana” anlamına gelen ruca’dan mı, yoksa doğrudan Yunanca rokd’dan mı geldiği konusunu özel araştırmacılarına bırakalım. Sativa, “kültürü yapılan, yetiştirilen” demek.) 10-70 cm boylarında, beyaz ya da san çiçekli, bir-iki yıllık, otsu bir bitkidir. Bir yıllık olduğu yerler kışın sert geçtiği yerlerdir, kışın yumuşak olduğu bölgelerde soğuklarda da varlığını sürdürebildiği için iki, hatta üç yıl toprak üstünde kalabilir. Dişli kenarlı derin parçalı yaprakları kalınca ve etlidir.
Anayurdu Akdeniz bölgesidir. Anadolu’da yabani olarak bulunur, ama asıl bahçelerde yetiştirilir. Yabani rokayla bildik bahçe rokası aynı lezzete sahiptir, yabaniler san çiçekliyken, bahçede yetiştirilenleri mor lekeli beyazımsı renklidir.
Üretim için tohumları mart-eylül aylarında ekilebilir. Roka, lezzet olarak “tere”yle benzerlikleri olan, bir tür yabani maruldur. Eski Yunanlılardan ve Romalılardan bu yana bilinir. Cinsel gücü artırıcı kabul edildiğinden, manastır bahçelerinde üretimi, kekikle birlikte, yasaklanmıştır. Taze yapraklarda daha az olan acılık kart yapraklarda artar. Bunlar kokulu ot olarak salatalara, taze peynirlere, soslara eklenir, karışık salatalara da girer. Pizzalara, ezmelere katılır. Zeytinyağıyla, sarımsakla, keçi peyniriyle, çiğ jambonlarla iyi gider.
Özellikle italyan mutfağında ıspanak gibi pişirilerek de yenir.
Rokanın yapraklarının 100 gramında 150 mg C vitamini bulunur. Bitkinin
bileşiminde bunun dışında B grubu vitaminleri ve az miktarda E vitamini vardır.
İçerdiği minerallere gelince potasyum, kalsiyum, fosfor, magnezyum, sodyum,
demir, manganez ve selenyum.
Yaprakların yakıcı lezzetini bir uçucu yağ vermektedir. Yaprakların ve tohumun uyarıcı, cinsel gücü artırıcı, güçlendirici ve öksürük kesici etkileri vardır.