Güncel Yorum: 20 Mayıs 2011 Cuma
Kuzey Afrika ülkelerinde işsizliğe, yoksulluğa ve sefalete karşı yakılan isyan ateşi İspanya’ya kadar uzandı.
Aşırı borçlanma ve avro krizi yüzünden ekonomisi sarsılan İspanya’da on binlerce işçi ve emekçi meydanları terk etmemek üzere protesto gösterilerine başladı. Daha önce aralarında Barcelona, Sevilla, Valencia, Bilbao, Santiago de Compostela gibi pek çok kentte İnternet üzerinden örgütlenen protesto gösterileri başkent Madrid’in kalbi sayılan Puerta del Sol (Güneş Kapısı) Meydanı’na kadar ulaştı.
Mısır’da Hüsnü Mübarek’in devrilmesine yol açan Tahrin Meydanı’ndaki gösterileri kendilerine örnek alan İspanyalı işçi ve emekçiler, polisin gösterileri yasaklamasına, göstericileri tutuklamasına rağmen geri adım atmadı.
Pazar günü yapılacak yerel seçimler öncesinde iktidardaki PSOE ve ana muhalefet Halk Partisinin (PP) adaylarının yolsuzluk yaptığı da ortaya çıkınca, halkın tepkisi biraz daha kabardı.
Hükümetin gösterileri yasaklama girişimine rağmen Sevilla, Granada, Barcelona, Valencia, Bilbao, Santiago de Compostela, Almeria, Oviedo ve Gijon kentlerinde halk meydanları işgal ederek protesto gösterilerine devam etti.
Gijon kentindeki meydanı terk etmeme eyleminde neoliberal politikaları teşhir eden bir belgesel film gösterildi.
YASAK DURDURACAK MI?
Gönderen Güncel Yorum zaman: Cuma, Mayıs 20, 2011 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Türkiye'de aydınlar ve yazarlar hala hükümetin resmi tezlerinin dışına çıkamıyor. Dün başka hükümetlerin politikası savunuluyordu, bugün ise AKP'nin politikası savunuluyor.
AKP hükümeti son iki aydır polisi halka saldırtıyor ve her gün onlarca Kürdü tutukluyor. Bir taraftan da Amanos, Maraş, Dersim ve sınırda onlarca gerilla operasyonlarla katlediliyor.
Bir yerde bu kadar polis saldırısı, tutuklama olursa orada tepki gelişir. Askeri operasyon olur, gerilla öldürülürse buna halk karşı koyar. Ancak AKP yandaşları polis ve asker saldırısına karşı gösterilen tepkileri ya da gerillanın misilleme eylemlerini kendine göre çarpıtıp PKK içinde çözüm istemeyenler var demektedir. Hatta daha ileri giderek PKK'nin yürüttüğü mücadele hakkında kuşku yaratmak için "PKK'nin içinde derin PKK var" ya da "Ergenekon'la ilişkili PKK var" söyleminde bulunuyorlar.
PKK defalarca bunun kara propaganda olduğunu söyledi. Hangi eylemi gerilla yapmışsa sahiplenmiştir. Örneğin Kastamonu eyleminin gerilla tarafından yapıldığını açıklamış ve üstlenmiştir. HPG de Kastamonu eyleminin polisin halka karşı saldırısına karşı misilleme için yapıldığını açıkladı. Silopi'de iki polisin öldürülmesini de polisin halka saldırısına karşı misilleme olduğu belirtildi.
KCK ve HPG tek taraflı eylemsizlik yapıldığında her zaman misilleme hakkı olduğunu belirtmiştir. Polis ya da asker saldırırsa misilleme yapma haklarının saklı olduğunu vurgulamışlardır.
Polis çok saldırınca, hatta ölümler olunca, gerilla misilleme yaptığında arkasında şu var, derin devlet bunu yaptırıyor demek gerçekleri çarpıtmaktır. Zaten Kürt sorununu doğru anlama ve çözüm konusunda politika üretme bu nedenle gerçekleşmiyor. Daha doğrusu çözüm politikası olmadığı için sorunlar çarpıtılıyor.
AKP yandaşları Amanos, Maraş, Dersim ve sınırdaki ordu saldırılarını devlet ve ordu içindeki AKP karşıtlarının yaptığını söylediler. Bu eylemlerle Güneydoğu'da (Kürdistan'ı böyle tanımlıyorlar) gerilim yaratılarak AKP zayıflatılmak isteniyor, dediler. Bunu tabii ki bu ordu saldırılarının arkasındaki siyasi iradeyi, yani AKP'yi örtmek için yapıyorlar. Ancak Başbakan onları ters köşeye yatırdı. "Ordu kendini savunmayacak mı?" dedi. Zaten daha önce de "terör varsa operasyon da olacaktır" diyerek Amanos, Maraş ve Dersim operasyonlarını üstlenmişti.
Bu baylara sormak lazım: her gün onlarca tutuklama gerilimi arttırmıyor mu? Kürdistan'da gerilim esas olarak KCK operasyonuyla başlamadı mı? İki aydan beri her gün onlarca insan tutuklanmaktadır. Polis şehirlerde, kasabalarda terör estirip insanları öldürünce bu gerilimi arttırmıyor mu? Bugün Kürdistan boydan boya polis terörü altındadır. Bu birkaç günlük terör de değildir, her gün bu terör estiriliyor.
Bu bir iki gün içinde birçok çocuk gaz bombalarıyla ağır yaralanmıştır. Bir yaşlı kadın ve hamile kadın ölüm sınırına gelmiştir. Bir dede gaz bombalarından dolayı ölümden dönmüştür. Bunlar gerilimi arttırmıyor mu, yoksa bunları da mı AKP dışındaki bir güç yapıyor?
Bırakalım orduyu, bu polis ve yargı terörü gerilimi tırmandıran ve topluma isyan ettiren esas faktör değil mi? Kürt halkının ve Türkiye kamuoyunun bunları görmediğini mi sanıyorsunuz? Bu tür AKP'yi aklama senaryolarıyla kimin beynini yıkayabilirsiniz; kimi kandırabilirsiniz? Polis ve yargının da AKP kontrolünde olmadığını kim inkar edebilir?
Emre Uslu'nun kafasıyla ne gerçekler görülebilir ne de bu sorun çözülebilir. Kastamonu eylemi için kendine göre senaryo ürettiği gibi, teslim olan bir gerillanın amacının Çorum tarafına gelerek hedef şaşırtmak olduğunu söylüyor. Kendini akıllı sanan birçok kocaman adam da buna inanıyor.
Bu adam ileride de Karadeniz'de eylem olabileceğini söylüyor. Bu herhangi bir kehanet değildir. Onun düşündüğü gibi bir senaryo sonucu da gerçekleşmez. MİT de biliyor ki orada gerilla var. Polis ya da asker bir saldırıda bulunursa, halktan ya da gerilladan birileri yaşamını yitirirse onlar da misilleme eylemi yapabilir. Çünkü bizzat HPG eylemsizlik döneminde saldırı olursa misilleme yapacağını ilan etmiştir. Bu nedenle Emre Uslu'nun sözlerinin hiçbir değeri yoktur. Bu tür söz söyleyenlere "Amerika'yı yeniden mi keşfediyorsun?" derler.
Sorun eylemsizliğe doğru yaklaşmaktır. Ne siyasi operasyonlar ne polis saldırıları ne de askeri operasyonlar olmalıdır. Böyle olursa eylemsizlik gerçek anlam kazanır. Yoksa bugün olduğu gibi asker ve polis operasyon yapar, buna karşı da misilleme ortaya çıkar.
Askeri operasyonlar sadece bir generalin kararı değildir. Öyle olsaydı Başbakan bu tür operasyonları dolaylı olsa da eleştirirdi. Bırakalım eleştirmeyi, ordu terörizme karşı mücadele etmeyecek mi diyerek bu operasyonların arkasındaki siyasi iradenin kendileri olduğunu açıklamıştır. Zaten her fırsatta terör varsa operasyon da olur demiştir. Kaldı ki daha kısa bir süre önce MGK'nin aldığı karar vardır. Teröristlerle sonuna kadar mücadele sürecektir denilmiştir. Bu karar altında Başbakan'ın da Bakanların da Cumhurbaşkanı'nın da imzası vardır.
Her gün terörizmden söz edilirse, bu anlayıştan ve bu dilden vazgeçilmezse asker de operasyon yapmaya devam eder. Nitekim asker gerillayı bir yerde görüp darbe vuracağını anladığında hemen harekete geçiyor. Bu da gerilla kayıplarını ortaya çıkarıyor. Bunu hükümetin politikalarıyla birlikte ele almayanlar birilerinin masa başında ürettiği senaryoya inanabilir. Ama bu sadece gerçekleri görmekten uzaklaşma dışında bir anlam taşımaz.
AKP yandaşları "bu saldırıları devlet içindeki AKP karşıtları yaptı" deyince ordu bundan rahatsız olmuştur. Başbakan'la ilişkilenilerek ordunun terörle mücadelesine sahip çıkın denilmiştir. Başbakan da açıklama yaparak ordunun operasyonlarını savunmuştur. Çünkü asker MGK'da alınan kararları yerine getirmektedir. Zaten AKP de Kürt Özgürlük Hareketi en iyi bizim zamanımızda ezilir diyerek orduyla ortak anlayış ve kararla bu tasfiye harekatını sürdürüyor.
Eğer AKP gerilime karşı olsaydı 2009 yerel seçimleri öncesinde olduğu gibi ne polisin ne savcının ne ordunun operasyonu olurdu. O zaman polis de ordu da fiili olarak tek taraflı eylemsizliğe uymuşlardı. İki taraflı bir eylemsizlik ortaya çıkmıştı.
Ancak 2009 yerel seçimler öncesi yaşanan bu yumuşak ortamda AKP seçimleri kaybetti BDP kazandı. AKP bu nedenle şimdi ortamı sertleştirerek BDP'nin yüksek ivmeli yükselişini durdurmak istiyor. Bu yükselişi ne kadar durdurursam kardır diyor. Öte yandan bu saldırıların bir amacı da seçim sonrası hızlandıracakları tasfiye saldırısı öncesi Kürt halkının direnişi ve özgürlük mücadelesi yıpratılıp zayıflatılmak isteniyor.
AKP destekçisi Taha Akyol, eğer seçimde BDP çok güçlü çıkarsa seçimden sonra daha kötü şeyler olur diyerek aslında AKP politikasının arkasındaki zihniyeti açıklamış oluyor. Bu zihniyet 29 Mart yerel seçimlerinden sonra Kürtlerin bu seçim sonuçlarından sonra demokratik gelişme olur beklentisinin tersine demokratik siyasete saldırı yapan anlayışın bir benzeridir. Bir nevi Cemil Çiçek'in Ermenistan sınırına dayandılar diyerek bunu tehlike olarak göstermenin başka bir söylemidir.
Seçim sonuçlarına demokratik zihniyetle yaklaşım yerine böyle yaklaşılırsa Kürdistan'da seçim ve sandık güvenliğinin tehlikeye gireceği açıktır. Taha Akyol'un sözleri açıkça BDP'nin yükselişini durdurun, sandığa müdahale edin anlamına gelmektedir.
Bir hususla yazıyı sonlandırmak istiyorum. Hükümet ve yandaşları Türkiye'de her şey tartışılıyor demektedirler. Doğru, tartışılıyor, ama tartışmaya katılanların yüzde 95'i nelerin kabul edilmeyeceğini söylüyorlar. Böylece Kürt halkının talepleri karşısında bir psikolojik baraj yaratıyorlar. Dolayısıyla nelerin kabul edilmeyeceğinin her gün tekrarlanmasının Kürt sorununun çözümünde bir ilerleme olduğunu söylemek bir psikolojik savaş argümanıdır.
Siyasi Partiler Kanunu'na göre, son milletvekili genel seçimlerine katılma hakkı tanınan ve kanundaki genel barajı aşmış olan siyasi partilere her yıl, o yılki Genel Bütçe Gelirleri cetvelindeki tutarın 5 binde 2'si oranında hazineden mali yardım sağlanıyor.
Partilere yapılan bu devlet yardımı, genel seçim yıllarında partilerin bütçeye göre hak ettikleri tutarın 3 katı, yerel seçim yıllarında ise 2 katı olarak ödeniyor.
12 Haziran seçimleri nedeniyle bu yıl, AKP'ye 186 milyon 544 bin 715 lira; CHP'ye 83 milyon 608 bin 383 lira; MHP'ye de 57 milyon 148 bin 12 lira ödeniyor.
Devlet yardımı alan partiler bir anlamda "Hazine partisi" niteliği kazanıyor. Bu para halkın devlete ödediği vergilerden ödeniyor. Yani her yurttaşın bu yardımda payı var.
Devletten yardım alan partiler çok katlı ve gösterişli lüks binaları, milyonları bulan yıllık bütçeleri ile artık birer finans sektörü haline geldiler. Parti başkanları tarafından adeta finans merkezleri gibi yönetiliyorlar.
Bu partiler artık üye aidatları, makbuz karşılığı bağış ve yardımlar, rozet ve takvim satışları gibi zahmet gerektiren akçeli işlerle uğraşmıyorlar. Ama aday adaylarından aldıkları milyonları iade etmeyip gelir kaydediyorlar.
Kamu görevi yaptıkları iddiasıyla devletin siyasi partilere mali yardım yapması, siyasetin eşit koşullarda ve serbest rekabet ortamında yapılmasını ortadan kaldırıyor. Bu durum iktidar ve ana muhalefet partilerini adeta bir siyasi oligarşi haline getiriyor.
Her seçim döneminde siyaseti tehdit, şantaj ve komplolar ile dizayn etmeye çalışan bu düzen partileri, haftalık anketler ve onlara hizmet eden medya tekelleri ile kamuoyunu da istedikleri gibi yönlendiriyorlar.
Aralarında yaptıkları gizli ittifaklar ile Kürtleri ve müttefiklerini parlamentodan uzak tutmaya çalışıyorlar.
Siyasi partilerin finansmanına ilişkin düzenlemeler, bir ülkedeki demokrasinin düzeyini ve niteliğini göstermektedir.
Üyesi olmaya çalıştıkları Avrupa Birliği'nde siyasi partilere devlet yardımı sınırlı ölçülerde ve bütün partilere aldıkları oy oranlarına göre yapılıyor. Türkiye'de ise siyasal çıkarlarına uyan yönlere adapte olan partiler, AB standartlarını görmek istemiyorlar. "Hazine partisi" olmak onların işine geliyor.
İki dönemden beri yüzde 10 barajı bağımsız adaylarla aşarak parlamentoda grup kuran BDP'ye devlet hiçbir yardım yapmadığı gibi üstelik bağımsız adaylardan aldığı 8 bin lirayı da hazineye irat kaydediyor.
AKP, CHP ve MHP, devletin parasıyla bol keseden para saçarak siyaset yapıyorlar. Televizyonlarda, gazetelerde, internette verdikleri pahalı reklamlarla seçmenleri etkilemeye çalışıyorlar. Uçaklarla, helikopterlerle geziyorlar. Köylerden, kasabalardan, mahallelerden toplanarak karınları doyurulan ve otobüslerle taşınan insanlarla büyük mitingler yapıyorlar.
Mitinglerde halkı demokrasi vaadiyle kandırıyorlar. Her biri kafalarına göre demokrasi tarifi yapıyor: kimi ileri demokrasiden, kimi laik demokrasiden, kimi milliyetçi demokrasiden söz ediyor. Ama sorunların sorunu olan Kürt sorunundan, Kürt sorununun demokratik siyasal çözümünden söz etmiyorlar.
Demokrasinin ilerisi gerisi, milliyetçisi, laiki filan olmaz. Demokrasi demokrasidir. Demokrasi bir ülkede ya vardır, ya da yoktur.
Sözcük anlamı eşitlik ve özgürlük olan demokrasinin genel olarak üç temel ilkesi vardır: Birincisi, açıklık ve şeffaflıktır. İkincisi, demokratik seçim ve adaletli temsildir. Üçüncüsü, azınlığın haklarının güvenceye alınmasıdır.
Türkiye'de herkes için geçerli olan böyle bir demokrasiden söz edilemez. Devletin milyonları bulan yardımları ve yüksek seçim barajı ile parlamentoda oligarşik bir yapı oluşturan üç partinin zaten böyle bir demokrasi talebi de yok.
Onlar her koşulda parlamentodaki diktatörlüklerini devam ettirmek için, Kürtlere karşı imhacı, inkarcı, katliamcı ve asimilasyoncu politikalarını her koşulda sürdürmeye çalışıyorlar.
Türkiye'ye gerçek demokrasi, emek, demokrasi ve özgürlük bloğuyla gelecektir. Kürt Özgürlük Hareketi'nin öncülüğünde oluşan bu devrimci ve demokratik platformun ortaya koyduğu siyasal program, Türkiye'nin özgür ve demokratik geleceği için bir yol haritasıdır.
Giderek toplumun bütün kesimlerinde yankı ve destek bulan bu siyasal program, aynı zamanda Türkiye'nin yeniden yapılanması için bir model niteliğindedir.
Cumhuriyetin kuruluşundan beri İstiklal Mahkemeleri, Sıkıyönetim Mahkemeleri, Devlet Güvenlik Mahkemeleri ve Özel Yetkili Ağır Ceza Mahkemeleri adı altında kurulan özel mahkemelerde egemenlerin belirlediği kurallar çerçevesinde inanılmaz hukuksuzluklar yaşandı. Yakın tarihimizde 12 Eylül öncesi sistem, azgınca bir sömürüye paralel olarak kendi hukukunu istediği gibi kullandı, bazen tümüyle devre dışı bıraktı, bazen kırıntıları layık gördü. Ancak 12 Eylül faşizmiyle birlikte bütün bu göstermelik hukuk sistemi yerle bir edildi ve askeri yasalarla birlikte sıkıyönetim mahkemeleri yaşama geçirildi. Askeri mahkemeler 12 Eylül hukuksuzluğunu, darbeciliğini, zorbalığını hukuk haline getirmek üzere kurulan mahkemelerdi ve 12 Eylül cuntasının özel araçları olarak görev yaptılar.
Sıkıyönetimin kaldırılmasıyla birlikte hukuk kurumu gibi gösterilen ancak uygulamalarıyla 12 Eylül askeri mahkemelerini aratan DGM’ler devreye sokuldu. Askeri cunta dönemindeki askeri mahkemelerin bile konumları gereği kendi içinde bir disiplini, hiyerarşisi, kurallar bütünü vardı. Bu mahkemelerin yerine “devletin güvenliğini korumak amacıyla” kurulan DGM’lerde ise keyfilikte sınır tanımayan özel kadrolarla eskisinden daha vahim uygulamalara geçildi. Nihayetinde Avrupa Birliği’ne giriş sürecinde demokratikleşiyoruz görüntüsüyle ve isim değişikliğiyle DGM’lerin yerini alan Özel Yetkili Ağır Ceza Mahkemeleri ise bunların hepsini aratır hale geldi.
12 Eylül’ü aratıyor
12 Eylül’den bu yana bütün toplumsal yapıyı ve sistemi saran anti demokratik kurumlar nasıl korunduysa, hukukla bir ilgisi olmayan bu özel aygıtlar da farklı isimlerle varlığını sürdürmeye devam ediyor. Ancak gelinen aşamada artık “ileri demokrasi” sahtekarlığının en çarpıcı örneklerini yaşadığımız bugünlerde demokrasiyle, hukukla ilgisi olmayan bu özel aygıtlar her türlü muhalefete düşman kurumlar gibi çalıştırılmaktadır. Kürt yurtseverlere, sosyalistlere, aydınlara, bir bütün olarak sistem karşıtı güçlere karşı kullanılan özel yetkili mahkemelerin kaldırılması gerektiği konusu artık herkes tarafından tartışılır hale gelmiş, toplumun farklı kesimlerinden tepkiler yükselmeye başlamıştır.
Bu noktada KCK davasında yaşanan gelişmeler büyük önem taşımaktadır. Ayrı ayrı mahkemelerde binlerce Kürt siyasetçinin hiçbir eylem isnadı ve aleyhe delil olmaksızın tutuklu olarak yargılanıyor olmaları ve anadilde savunma hakkının kullanılmak istenmesinin bir cezalandırmaya dönüşmüş olması yetmiyormuş gibi son celselerde duruşmalara sınırlı sayıda getirilmeleri vb. hukuka aykırı uygulamalara karşı avukatlar duruşmadan çekilme kararı almak zorunda kalmışlardır. 19 Nisan’da yapılan duruşmaya girmeme kararıyla birlikte adliye önünde oturma eylemi yapılıp basın açıklamasıyla “Mahkemenin tutumunu devam ettirmesi durumunda özel yetkili mahkemelerin tümüyle boykot edileceği” kamuoyuna duyurulmuştu. Keza özel yetkili mahkemelerin kaldırılması talebiyle bütün davaların boykot edilmesi konusunun Diyarbakır Barosu yönetim kurulu tarafından tartışılarak kabul edilmesi ve diğer baroların da katılımı konusunda çalışmalar yürütüleceği, buna rağmen diğer barolar katılmasa da Diyarbakır ve Van barolarının boykot kararını uygulayacaklarına dair kararlılıkları önemlidir.
Bu anlamda KCK davasında yaşanan son gelişmeler; 10 Mayıs’ta görülen duruşmaya avukatların katılmayışı, mahkemece sanıklara barodan avukat tayin edilmesine karar verilmiş olması ve sanıkların da “Kürt halkına yapılanlar ve anadilde savunma haklarının engellenmesini” gerekçe göstererek bundan sonra duruşmalara katılmayacaklarını açıklamış olmaları ve buna paralel olarak kitlesel bir katılımın varlığıyla birlikte ortaya konulacak direnç ve kararlılık diğer davalar açısından da yol gösterici olacaktır. Ayrıca son dönemde PKK davalarındaki anadil tartışmaları ve sorguların yapılamayışına ek olarak diğer sol örgüt davalarında da sürekli biçimde heyeti ret taleplerinin gündeme gelmesi, özel yetkili mahkemelerin kaldırılması konusunda Anayasa’ya aykırılık iddiasının yanı sıra bu mahkemelerin uygulamalarıyla hukuk dışı konuma düştüklerinin ve artık kaldırılması gerektiğinin vurgulanması, bundan sonraki dönemde yapılacaklar konusunda fikir verebilir. Esas olarak cezaevlerindeki mahpusların iradesiyle olabilecek bir boykot kararına avukatların da katılımı ve dışarıdan kamuoyu desteğiyle birlikte etkili kampanyalar yürütülmesi şeklinde özetlenebilecek bir dizi öneri getirilebilir. Geçmiş dönemlerde üçlü protokol uygulamasıyla birlikte cezaevindeki mahpusların ve avukatların bir yıl süreyle DGM’leri boykot etmesi bir deneyim olarak ele alınabilir.
Demokratik muhalefete baskı aygıtı
Özel yetkili mahkemelerin, bu işin esas mağdurları olan Kürtler ve sosya-listler tarafından boykot edilmesiyle birlikte kapatılmaları gerektiği konusundaki talep yaygınlaştırılabilir. Geçmiş dönemlerde DGM’lerin kaldırılmasıyla ilgili kampanyaların yürütülmesinde olduğu gibi özel yetkili mahkemelerin de artık toplumun her kesimini tehdit eder hale geldiği, yalnızca Kürtler ve sol muhalif güçler için değil, ezilen, sömürülen, sistemle sorunu olan herkes için bir tehlike oluşturduğu vurgulanarak, olağanüstü yargı yetkisine sahip bu mahkemelerde özel yargılama usulleri ve ayrımcı mevzuata dayanılarak en küçük hak arama talebinin bile sistematik biçimde cezalandırıldığı haksız uygulamalar öne çıkarılarak DİSK, KESK, TMMOB, TBB, TTB, İHD, ÇHD, TOHAV vb. kurumların da içinde yer alacağı geniş kampanyalar örgütlenebilir.
Geçtiğimiz günlerde Türkiye Barolar Birliği’nin ve İzmir’de toplanan 57 baronun ortak açıklamasında özel yetkili mahkemelerin kaldırılması gerektiği yönündeki tespitleri ile bu işin takipçisi olacakları ve savunmadan kaynaklanan meşru ve demokratik güçlerini gerektiğinde kullanacaklarına ilişkin açıklamaları önemlidir. Keza uluslararası basın kuruluşlarının da yer aldığı “Düşünceye Özgürlük Kongresi”nin sonuç bildirgesinde özel yetkili mahkemelerin kaldırılması ve mevcut yasaların değişti-rilmesine ilişkin taleplerin yer alması da aynı şekilde önemli bir gelişmedir. Bu noktada özel yetkili mahkemelerin kaldırılmasına ek olarak, Terörle Mücadele Kanunu’nun bütünüyle ortadan kaldırılması ve Türk Ceza Kanunu, Ceza Muhakemeleri Kanunu, Ceza İnfaz Kanunu ve Basın Kanunu’ndaki anti-demokratik hükümlerin değiştirilmesini talep etmek de zorunluluk halini almıştır.
Sonuç olarak, 12 Eylül sonrası devlet terörünün en etkili araçlarından olan sıkıyönetim mahkemelerinin, DGM’lerin ve bir bütün olarak 12 Eylül zihniyetinin devamı niteliğindeki özel yetkili mahkemelerin tümüyle reddedilmesi ve kaldırılması haklar ve özgürlükler mücadelesinin esas hedefi haline gelmiştir. 12 Mart cuntasının devreye soktuğu DGM’ler nasıl ki 12 Mart sonrasında yükselen toplumsal muhalefet dalgasının önünde duramadı ve kaldırıldıysa, özel yetkili mahkemeler de aynı şekilde boykotla birlikte yürütülecek güçlü bir kampanyayla kaldırılabilir.