Moda'daki o eczaneyi bilir misiniz
20.11.2015 20:47 Karakter boyutu :
Melih Ziya Sezer ve Yeni-Moda Eczanesi’nin öyküsüne ikinci bölümle devam ediyoruz…
Melih Ziya’nın babası Halil Nejat Bey 17 Ağustos 1899’da Urfa’da gözlerini açar dünyaya. Eczacılık okumaya karar verir. 1925’te eczacılık tahsilini bitirir. Birçok kardeş içinde okuyan tek çocuktur. Keman da çalan bir adam babası. Aynı zamanda konservatuarın keman bölümünden de mezun olmuştur. Sessiz sinema çağında sahne arkasında kemanıyla fon müziği de yapmıştır. Dedesi çocukluğunda kemanını kırsa da babasının, bodrumda çalmayı sürdürür. Melih Ziya’nın klasik müzik aşkının kökleri belki de o kemanın tınılarındadır.
Gerisini Melih Ziya anlatsın…
Babam, yaklaşık 1928 yılında memleketi olan Urfa’nın Birecik kazasında adını “Yeni” koyduğu eczanesini çalıştırmaya başlar.
Aynı şekilde eczane hakkında araştırma yapmak için “Bir belge var mıdır?1928-1935 arası Yeni Eczane adında eczane hakkında bilgi verebilir misiniz?” diye, Birecik Belediye Başkanıyla telefon görüşmemizde “Biz bütün belgeleri SEKA’ya gönderdik” cevabını aldım.
Nejat Bey eczanesini “Yeni” adıyla Konya Karaman’a nakleder. Bir yandan eczanesini çalıştırırken bir taraftan da Karaman Orta Okulu’nda müzik öğretmenliği yapar. Akşam gazetesinin Birecik’te başladığı muhabirliğini de devam ettirir.
FAİK İSKENDER GÖKSEL
Faik İskender Göksel 1901 Eczacılık Okulu mezunu. 1902’de ilk eczanesini Kızıltoprak’ta Eczane-i Saadet adıyla açar. Adres: Bağdat Caddesi, No: 46. 1928’de Tahdit Kanunu dolayısıyla Moda’ya Eczane-i Faik İskender olarak taşınır. Daha sonra da Moda Eczanesi olarak isimlendirir. Adres: Moda Caddesi No: 123. 1935 yılına doğru vefat eder. İki yıl oğlu çalıştırır sonra satmaya karar verirler.
Kadıköy Moda’da varislerinin satmak istediği Moda Eczanesi’ne talip olan babam eczaneyi alır ve kendi eczanesinin adını da koyarak Yeni-Moda Eczanesi’ni 26 Mart 1937 günü açar. (…)
Babam rahatsızlığı dolayısıyla 1943 yılında vefat eder… Ben o zaman ilkokul 5. Sınıfa yeni başlamıştım. 31 yaşında dul kalan annem geçim kaynağımız olan eczaneyi yüklendi. Kardeşim Suna ile bana hem analık hem babalık yaptı.
BİRİ “BABA” DEDİĞİNDE…
Bugün bu satırları 2014 Ocak ayında yazmaya başladım. 82 yaşındayım. Babam 1943’te vefat ettiğine göre 71 yıldır babasızım. Hala biri “baba” dediğinde içlenirim.
Eczacılık kanunu gereği 18 yaşında liseyi bitirmek gerekiyordu… Aksi halde eczane kapanacaktı. Moda İlkokulu’nu, Kadıköy Orta Okulu’nu bitirdim. Lise 1 ve Lise 2. sınıflarım çeşitli okullarda geçti. Zaman sıkıştırıyordu. Lise son sınıfı annemin arkadaşı Nihal ve Ahmet Efeoğlu’nun teklifi ile Konya Lisesi’nde okudum. Mezun oldum. Eczane kurtulmuştu.
Eczaya, fen olgunluk pekiyi ve edebiyat olgunluk pekiyi ile mezun olanlar giriyordu. Okula girmem garanti iken, güzün giriş imtihanları konuldu. Bir yıl hukuk fakültesinde kayıtlı kaldım. Ertesi yıl eczacı okuluna girdim. Eczaneyi fiilen idare etmeye başladığım tarih 1950 Temmuz’u.
Eczacı okulunda talebesi olmaktan onur duyduğum çok çalışkan ve üretken Kasım Cemal Güven’in “Doktorun hatasını eczacı, eczacının hatasını mezarcı temizler” cümlesini; Hayriye Amal’ın mükemmel Türkçesini, zarifliğini ve bir derste konuyu anlatırken formülü yazmakta olduğu sırada bir iki dakika duraklayıp tebeşiri bıraktığını ve “Hocalar da çalışmazsa böyle olur, ders bitmiştir” deyişini; Eczacılık Yeminini Mayıs 1960’ta söyleyerek Ayla Ataman’a tahtaya yazdırdığını; Turhan Baytop’un ince ince dalga geçmelerini, Rasim Tulus’un efendiliğini, hoşgörüsünü; Ayhan Ulubelen’in talebeye gülümseyerek ve dostça yaklaşımını ve kalemdeki Neriman Abla’nın sert görünüşü altında talebeye insanca yaklaşımımı hatırlarım.
1946 ya da 1947 yıllarında aynı apartmanda, sonradan doktor olan benden 3-4 yaş büyük Önder Dai otururdu. Bir gün beni Kadıköy Halkevi’ne bir piyano resitaline götürdü. İlk defa böyle bir etkinliğe gidiyordum. Piyanist, Chopin’in bir parçasını çalıyordu. Çarpıldım! Müzik tutkum o günden beri çoğalarak sürer. (…)
Zannediyorum orta ikideydim. Babamın kemanını alarak gittiğim Halkevi’nde ilk hocam B. Kavafyan oldu. Birkaç ay sonra Bedia Kösemihal daha sonraları Nurettin Şazi Kösemihal ve Ekrem Zeki Ün’le çalıştım. Daha sonra Eczacı Okulu’na girince kemanı bırakmak zorunda kaldım.
1940’lı ve 1950’lerin çocukluk ve delikanlılık günlerini hatırlıyorum. 1940’lı yıllarda Moda bilinen ve yakıştırılanın aksine hesabını kitabını bilen, çoğunluğunu orta halli ailelerin oluşturduğu bir yerdi. Üç beş zengini olan aynı zamanda da görgüsü olan bu aileler gösterişten uzak dururdu.
Muzaffer Ayhan Kara yeni moda eczanesi Babasının kemanından ses alan eczacı
"Eski Moda”yı hala yaşatıyor