﻿ Yunus Emre Tozal >> Blog Archive » Hakikati Yazacak Kalem Ol!
Yürekte fırtınalar kopan bir an diliminde, ilham bulutunda geziniyor. O an sanki hiç konuşmamış hiç tebessüm etmemiş hiç sevmemiş hiç dokunmamış gibi duran ve yüzünde en ufak içten gelen bir duygu bulunmayan dostunun gözlerine bakarak içinden geçenleri düşünüyor. Düşündükçe kendisiyle ciddi bir şekilde çelişiyor. Çünkü ya sevgisinin sınırlarını bulamıyor; sevginin her şeyi halledebileceğini düşünüyor ya da hakikaten çaresiz bir şekilde yüreğinin hakikatten uzakta bulunduğu hissine kapılıyor. Üzülüyor, hem de çok. Ama çaresizce boynunu bükmeyip ilham anını genişletiyor zihninde. Konuşmaya başlıyor “ben”le:
“Var bunda bir şey, kesinlikle var. Her zaman içime ferahlık veren Rabbim cenneti çok yakınımda hissettirdiği gibi bazen öyle ilham anlarıyla karşılaşıyorum ki sanki ateşin ortasında eridiğimi hissediyorum. Nasıl da eriyorum ve nasıl da içimde alevler büyüyor anlayamıyorum. Alevleri söndürememekten korktuğum gibi, bir daha alevlere yakalanmayacağımın garantisi olmadığı için telaşa da kapılıyorum. Ey Rabbim, hiçbir zaman ellerimi bırakmadığın için minnettarım. İçimi gülistana çeviren El Vedud’a hamdolsun…”
Kalbini Rabbine açıyor. Kalbi ellerini narin ve bir o kadar zarif bir şekilde Rabbine açmış eller gibi açılıyor gülistan gülistan. ‘Kalbin tek bir güzel söze olan ihtiyacı’nı dillendiriyor:
Ey kalp! Ey rüzgâr! Ey toprak ve ey su!
Sizlerin aşka olan şevkiniz için, kâinatın zikrine katılışınız, ağlayışınız, ‘hu’ ‘hu’larınız için aşka gelmeli hakikat!
Ve bir daha susmamalı…
Bir daha böyle bir sessizlikle sükûta ermemeli,
Hep cennet sözüne gebe kalmalı bu gözler ve hep konuşmak için o anı beklemeli.
Senin için yazmalı kalem, senin için mürekkep olmalı okyanuslar. Senin için sevmeli âşık, senin için sevilmeli maşuk. Senin için tebessüm etmeli sevgili…
Hakikatin peşinde olmalı insan. ‘Oku’malı ve anlamalı. Anlamalı kim olduğunu, nereden geldiğini, nereye gittiğini, acziyetini, muhtaçlığını, sevgiyi, sevgiliyi…
Sözün bittiği yeri bilebilmeli.
Sözün biteceği yerde hazırlanıp ulvî yere aşkın kelimeleri ile secdeye kapılabilmek için hazır olmalı maşuk.
Bir kelime kadar yakın olabilmeli diline dolandırdığı hakikate. Bir kelime kadar yanında olmalı sevdiğinin, yanında olduğunu hissettirebilmeli… Bir kelime kadar parmaklarında, bir kelime kadar ayaklarını sallayan sevdiğinin ayaklarında, bir kelime kadar tebessümün derunî iklimlerinde… Bir kelime kadar yakın eşinin gözlerinde açılan cennete, bir kelime kadar ölümün ötesine geçmeye hazır bir edayla beklemeli usulca kalemi tutan parmaklarda:
“Okumayı öğrenip hakikati yazacak kalem ol!”
Sevginin içini dolduran hissi yazacak bir kalem ol hem de.
Ay Vakti 123. Sayı / Aralık 2010
04 Şubat 2011, 16:04 tarihinde deneme kategorisi altında yayınlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.