《Günaydın. Fıtrat değişir sanmayın sevgili okur. Bu kan yine o kandır. Var olun.
Çanakkale şehitlerinin aziz hatırasına... 》
▪Yüzbaşı Kâzım Efendi - Sevgili Kardeşim ▪
Haşiye: Latin harfleri transkripsiyonu yapılan bu mektup, gerçektir. Yüzbaşı Kâzım Efendi, bu mektuptan 4 gün sonra Seddülbahir'de şehit olmuştur.
Ben galiba hep araftayım. Belki de aynı anda çok fazla seyi düşünüyor ama hiçbirini tutkuyla istemiyorum.
Havva'nın Üç Kızı, Elif Şafak (Sayfa 106 - Doğan Kitap)
1 - Necip Gerboğa - Bilim Kurgu
2 - sueda reyyan - ?
3 - Nesrin Ay - Manga
4 - Semih - Polisiye
5 - Bugs Bunny - Bilim Kurgu
6 - Ayça - Felsefe / Psikoloji
7 - inci - Distopya
10 - Meltem Tekeli - Felsefe
15- Esra Duman - Öykü / Şiir
16 - Mehmet A. - ?
19 - Reina - Bilim Kurgu
21 - °Yağmur M° - Bilim / Bilim Kurgu
23 - Esengül - Bilim Kurgu
26 - gökçe c. - Otobiyografi
27 - Elaela - Felsefe
30 - Esra - Bilim Kurgu
Hatice Irtegün, Bir Adam Girdi Şehre Koşarak'ı inceledi.
9 saat önce · Kitabı okudu · 2 günde · Beğendi · 10/10 puan
Hayatta güzel şeyler de oluyor; Tarık Tufan gibi ...
Aynı sayfa da buluşuyor olmak güzel şey Tarık Tufan siz yazarken ben okurken hissettim..
35'inci sayfadadır hayatımız ...
"Yavaşça dokun yaralarıma yavaşca " ben bu sayfayı imzalatmak istiyorum dedim .. hafifce bir tebessümle ne var o sayfa da dedi ... acınça sayfayı bakakaldı sonra bana döndü bu benim bu kitapda en hissederek yazdığım sayfadır dedi.. dedimya aynı sayfa da buluşmuşuz.
Bir nefeste ölürüm biliyorum.
Seni zamansız gördüm mesela .
899 kişi okudu.
Cemile, Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'yu inceledi.
10 saat önce · Kitabı okudu · 24 günde · 9/10 puan
Kitabı okurken bacağı sızlıyormuş gibi hisseden tek ben olamam herhalde?
Kitabın anlatıcısı kim bilinmiyor ki bazı bölümlerde kahraman anlatıcı bakış açısı bazı bölümlerde ise ilahi anlatıcı bakış açısı olduğu görülüyor. Peyami Safa bu romanda birden çok anlatıcı- bakış açısı kullandığı için de bu durum romanın kusuru olarak ele alınıyor romanın yazıldığı dönemlerde. Aynı zamanda zıtlıkların da ele alındığı bir roman.
Peyami Safa romanlarında kadınlara karşı hep, erkeklerin yanında yer alıyor çoğu zaman. Bir çok romanındaki kadınların sonu hep "kötü olan kaybeder" mantığıyla bitiyor ve o kötü hep kadın oluyor. Neyse ki bu romanında Nüzhet'e biraz daha insaflı davranmış :)
Romanın sonunda da bir soru işareti bırakmış bana kalırsa Peyami Safa. Net bir son yok romanda.
Ben severek okudum, tavsiye ediyorum. :)
8.3/10 (2169 oy)
10.651 kişi okudu.
12 saat önce · Kitabı okudu · 7 günde · Beğendi · 8/10 puan
"Merhaba…ben geldim… dünyanın en yalnız insanı… okul hariç ve bir de arada bir tütün ve çayla beraber aldığım birkaç şiirle ruhumu hafifleten ve tıpkı o sıvıyağ reklamında olduğu gibi yerden kesilebildiğim ve yukarılardan belleğimde olup bitenleri daha iyi görebileceğimi umduğum zamanlar hariç, bütün gününü evde pinekleyerek geçiren insan...
dünyanın en yalnız adamı… hiç başınıza geldi mi bilmem... birileriyle konuşmak istediğiniz zamanlar olmuştur. birileri sizi dinlesin istemişsinizdir... gerçekten dinlesin istemişsinizdir. anlaşılmak...anlaşılmak... anlaşılmak istemişsinizdir. yazdığınız yazılar okunsun, çizdiğiniz resimler görülsün, beğenilsin istemişsinizdir. ki herkes beğenilmek ister. ‘bakın ben bir şey yaptım!’ dersiniz ve tepkisini beklersiniz, ‘aa evet güzel olmuş!’ kendi kendinize konuşmaktan sıkılırsınız. ya da arkadaşlarınızla sürekli komik olmaktan sıkılırsınız ve artık ciddi konuşabileceğiniz birilerini ararsınız. ıssız bir ormanın yanından otobüsle geçer gibi değil ama, içinize girsinler ve piknik yapsınlar istersiniz… türlü kuş cıvıltılarını çeşit çeşit çiçekleri, böcekleri görsünler istersiniz... çoğu arkadaşıma göre günün 25 saati saçma sapan konuşan, bomboş muhabbetleriyle ünlü, insan dışı gülme reaksiyonları gösteren çocuk benim. gülmenin ruha iyi geldiğini düşünen, gülmenin endorfin bezini çalıştırdığını, kardiyo vasküler sistemi olumlu etkilediğini kan basıncını dengelediğini, gülmemekten daha fazla kası çalıştırdığını ve bir takım hede hödöleri……. şaka şaka , gülmek... sadece iyidir… tıbbî bir açıklaması olmasa da olur. islama göre ettebesümü sadakatün(tebessüm sadakadır) ama aynı zamanda kesretüt dahiki tümitul kalb(çok gülmek kalbi öldürür)… bütün bunları bir kenara bırakıyorum. gülmek sadece güzel… sadece müthiş… sadece zevk alıyorum. ama işte arkadaşlarım anlamıyorlar beni. saçma biri olduğumu düşünüyorlar. süslü cümlelerden arındırılmış bir hayatın adamı, asla ciddi olamayacak kadar sulu bir çocuk olduğumu düşünüyorlar. sevgili arkadaşlarım, bakın! şu an konuşan adam saçmalamıyor. aslında şurada adımın yazmaması gerekiyordu, bunları adı sanı belli olmayan birisinin yazıyor olması gerekiyordu. çünkü gerçek acılar isimsizdir. sevgili arkadaşlarım, bakın, baş harflerini büyük yazıyorum cümlelerimin ve imlâ kurallarına dikkat ediyorum.
olmadığım bir kimlik bu... şaşırdınız değil mi? sevgili arkadaşlarım, bir şey söyleyeceğim; ‘alın o çok ciddi hayatınızı da afiyetle başınıza çalın.’ "bu kadar uzun yazı mı olur" deyip okumayanlar bu söyleyeceklerimi anlayamazlar...’ bir şeyler soracağım sizlere… merakımdan… hiç biriyle konuşmadan, hatta bakısmadan ondan emin oldunuz mu? hiç hissettiniz mi her halini birinin? hiç hareketlerini, heyecanını anladığınız ama kimsenin bilmediği duyguları yaşadınız mı.. hiç çok uzun olmayan ama iliklerinize kadar işleyen bir mektup aldınız mı ya da yazdınız mı birine? ya da geçmişten geleceğe mektup yazdınız mı hiç? ya da; ben hem hareketliyim hem sakin, hem gizliyim hem en açık haliyle ortada, ben hem suskunum hem çok konuskan, hem o rengi seviyorum hem su rengi, ben her şey gibiyim dediğiniz oldu mu? bir kız vardı, çocukluk arkadaşım…yazdıklarını her okuduğumda ‘bu benim’ dedim ben de bu kızın. hissettiklerimi bilmeli dedim. en azından çok güzel şeyler yazdığını söylemeliyim bu kıza dedim. dertleşmek istedim onunla. saçma...çok saçma... tanımadığım biri, çocukluk arkadaşım, birlikte saklambaç oynadığımız, aslan geyik oynadığımız günlerden kalan yüzünü biliyorum. o kadar ama işte… 18'ine ilk girdiğinde neler hissettiğini bilmiyorum. 12 yaşımdan sonra yüzünü bile görmediğim biri. ama güzel konuşuyor. çok güzel konuşuyor. çevremdeki birçok insandan daha güzel! ben insanların cümlelerinin güzel olduğunu nereden anlarım biliyor musunuz? gece gözlerimi kapadığımda o cümleleri içimden geçiririm. bir nehir gibi akar içimden güzellikler. içimden o gün kurulmuş olan bütün güzel cümleleri geçiririm. o güzel şeyler söylüyordu. bu dediklerimi anlayabiliyor musunuz bilmiyorum... o kız anlar mıydı bilmiyorum.
ben onu anlıyorum, çok iyi anlıyorum. onu o kadar iyi anlıyorum ki... her halini tahmin edebilirim onun. yüzünü bile görmediğim halde. o telleri kırık şemsiyelerin dilinden anlar. defalarca şemsiyesini kaybeder. o dalıp giden gözlerin nereye bakmadığını anlar. onun güzel dostları vardır, ona açılırlar, o dinler, ama suskundur o. onca dertlerinin arasında dostlarına bir aspirin oluyordur. ama o susuyordur. çünkü o asıl acıların suskun olduğuna inanır. çünkü o gizliliğe inanır. gizeme inanır. sırlara bayılır çünkü o. gecenin zifiri karanlığında ‘çocukluk arkadaşım’, hıçkırıklarını içine gömme halindedir çünkü. çünkü ‘çocukluk arkadaşım’ bir ömür boyu içindeki yaraya yaslanarak ağlamak… hayata karşı devamlı bir iç çekiş, hıçkırıklarını son anda içine gömme hali… menekşeleri her gün aynı özenle sulamak. çünkü ona göre mutluluk bir pazar sabahı uyandığında öteki odada sevdiğin birinin zaten var ve uyanık olduğunu bilmek… sabahçı kahvelerinde bir simit bir çayla güne başlamak, yaşlılarla konuşmak, çocuklarla oynaşmak, sonra hafif bir şiir bir çayla tıpkı o sıvıyağ reklamındaki gibi ayaklarının yerden kesilmesi… gözbebeğinde yıldızlar gezinir, ‘çocukluk arkadaşım’ uykudan uyanır. kirpiklerindeki buğu gece yolculuğunda uğradığı ülkeleri haber verir. yine içli hikayelerin, romantik aşkların çeşmesinden su içmiş. o yüzden her sabah bir uzun çöl yolculuğundan arta kalmışçasına uyanır; dili damağı kurumuş, yoldan geçen herkesten su istemiş de yorulmuş. susatan çeşmelerden su içme ‘çocukluk arkadaşım’. ay dururken uzak yıldızlara gönül indirme…
onun güzel dostları vardır…umutsuzlukları ikiye bölüp, büyük olanını kendine alır. güzel mektuplardan almıştır yüz defa, bin defa okumuştur. güzel yollardan geçmiştir. dönüp bir kez ardına bakmıştır sonra ikinci kez sonra üç dört… güzel akşamlar yaşamıştır. hiç bitsin istememiştir. güzel rüyalar görmüştür.. kimi uykusuz gecelerde tozlarını silip, tekrar görmüştür. güzel sabahlara uyanmıştır; horoz sesleri ve yeni demlenmiş çay kokusu, rüyalarından arta kalan resimleri süpürüp göz kapaklarını açmıştır yavaşça. güzel nehirlere rastlamıştır, ağaçlara çarpmamak için durmadan kıvrılırlar. güzel şarkılar dinlemiştir, güzel denizler görmüştür, güzel yağmurlarda ıslanmıştır, güzel sular içmiştir, güzel şiirler okumuştur… peki! şimdi bir şey daha soracağım size arkadaşlarım! hiç birisini kendinize benzettiğiniz oldu mu?... onu ben çok iyi anlıyorum… o kadar iyi anlıyorum ki! neyi merak ediyorum biliyor musunuz ? insanların filmini, hangi etkiler altında oluştuğunu... çok gülenlerin niye çok güldüğünü, devamlı ağlayanların niye hep ağladığını… bazen arkadaşlarla tartışırız, konuşuruz bir fikri savunuruz. acımasızca üstüne gideriz karşımızdaki insanın. sonra bir ara tartışırken durup düşünürüm; konuşurken, tartışırken, bir fikri savunurken ya da bir fikre hücum ederken gördüğümüz insanın hemen arkasında onun hayatını anlatan bir film gösterilse... insanlar konuşurlarken vücutlarında bir uzuv onların çevrelerini, korkularını, arkadaşlarını, çocukluklarını, hastalıklarını vb. birikimlerini, bütün bir geçmişlerini gösteren bir perde görevinde olsaydı... herhalde bugün birbirini anlamayan anlamlandıramayan dolayısıyla anlaşamayan insanların sayısı çok azalırdı. düşünsenize... siz birisini dinlerken aynı anda bir kaç dakika içinde onun hayatını seyrediyorsunuz... o insanın hangi etkiler altında oluştuğunu görüyorsunuz. o da aynı şekilde sizi teşhis ediyor. birbirinize ne kadar anlayışlı davranırdınız değil mi? yani sevdiğin adam ve kendiniz ya da akşam evde buluşan çiftler o günü nasıl geçirdiklerini birer video kaset aracılığıyla birbirlerine anlatabilselerdi, yıpratıcı tartışmalar yerini karşılıklı ve gittikçe artan hayranlıklara bırakırdı herhalde.. değil mi? haksız mıyım?.. düşünürüm bütün bunları hep. vardığım sonuçta şu olur, böyle bir şey mümkün değil... bu hayalim bilim kurgunun konusu olsun şimdilik... ama teknik olarak bunu gerçekleştiremiyor olsak bile soyut olarak hep bunu başarmaya çalışmıyor muyuz? kendi filmimizi göstermeye gayret sarf etmiyor muyuz? ya da bunun başarılması gerektiğini söylemiyor muyuz? bunu yapmaya çalışırken unuttuğumuz birşey var ki o da her iletişim sürecini engellerle dolduruyor. neyi unutuyoruz? karşı tarafında bir filmi olduğunu... işimiz büsbütün zor değil ama. hayatların seyredilebileceği perde uzuvlarımız ya da bunu sağlayabilecek bir makine yok ama muhteşem bir düşünme gücümüz var... içinde ne olduğunu bilmesek de şunu unutmayalım ki onun da senin de bir hayatı var... konuşurken dinlerken tartışırken gözlerken aklımızdan hiç çıkarmayalım. senin bir hayatın var, onun bir hayatı var... bana yazık deyip acıyıp geçmeli... böyle saçmalığa kim kalkışır? çok konuştum ama içimden geldi bunları yazmak... biliyorum yazıları uzun diye okumayanlar var burada...
ve fakat birileri ormanın kenarından şöyle bir otobüsle geçip gitmezler, içine girer ve türlü kuş cıvıltılarını dinlerler. "...
'Aynı ben' kitapları
1. Aynı Benzersiz Kişiler
'Aynı ben' ile ilgili yazarlar