Annesiz bir Anne
Anneler Günü haftasına girmişken, her yerde Anneler Günü ile ilgili mesajlar, reklamlar varken, Ben Kızımın Delisiyim blogunun yazarının aşağıdaki yazısı insanın içini cız ettiriyor.
Annesini kaybeden bir yeni annenin kaleminden çıkan bu yazının can yaktığını bilerek okuyup okumama kararı verin lütfen.
Hayatın gerçeklerini bir kez daha gösteriyor; elimizdekilerin değerini bir kez daha hatırlatıyor bu yazı.
Ben annemi 4 ay önce kaybettim.
Ben annemi 5 aylık bir anneyken kaybettim.
Hepimiz bir gün öleceğimizin zaten farkındayız ama gönül hep sırayla ölmek ister. Eğer bizim gönlümüzden geçen gibi olsa herkes bir gün mutlaka annesiz kalacak.
Ben mi? Ben çok erken kaybettim annemi, 47 yaşındaydı henüz ve bir kanser savaşına yenildi. Annesizlik çok acı ama tarif edilemeyecek kadar acı. Hayatının tüm teması değişiyor sanki arka plan pembeden siyaha dönüyor. Sen önüne ne kadar pembelerini koyarsan koy, kahkahalarını fırlat yeri geldiğinde ve hatta gözlerinden ışıklar saçacak kadar mutlu ol ama arka plan hep siyah. Her gülüşünde yürekte bir hüzün saklı. Hatırlayış diye bir şey söz konusu değil çünkü unutuş diye bir şey yok. İçinde yuva yapmış kocaman bir özlemin varlığıyla yan yana çarpıyor kalbin.
Hele benim gibi daha yepyeni bir anneyken annesiz kalmak. Doğumumda yanımda olamadı annem çünkü hastaydı. Lohusalığımı onun yanında ve onun acılarına, onun depresyonuna şahit olarak kucağımda yeni doğmuş bebeğimle geçirdim ben. Tarif edilemeyecek kadar muhteşem olan annelik duyguları dört bir yanımı sararken, bir yandan annemi kaybedeceğim gerçeğiyle yüzleştim.
Ben bu acının en katmerlisini yaşadım. Bebeğimi her kucaklayışımda sızlar bir yanım, keşkelerle dolarım. Hem de hiç elimde olmayan keşkelerle. Keşke annem görseydi kızımın bu halini, keşke o olsaydı bu kadar zorlamazdı beni hayat, keşke o olsaydı şimdi şefkatine ne çok ihtiyacım var. Anne olduktan sonra bende herkes gibi annemin kıymetini çok daha iyi anladım. Anne olduktan sonra ona en ihtiyaç duyduğum anda onsuz kaldım. Anne olduktan sonra yeryüzünde annemden başka hiç kimsenin onun benim için yaptıklarının yarısını bile yapmayacağını öğrendim. Annemi kaybettikten sonra meğer annemin benim için ne çok şey yaptığını fark ettim.
Hayatın geri kalanı anne merhametinden eksik olarak geçecek. Hep temalarımda hüzün olacak. Asla unutmayacağım ve asla unutturmayacağım. Kızım anneanne diyecek ve tanıyacak onu, o olmasa da. Ben onu göremesem de, o benim hayatımdan hep haberdar olacak.
Tüm annesi olan annelere sesleniyorum, itiraf etmeliyim ki sizi çok kıskanıyorum. Özellikle bebeğimi doktora götürdüğümde çok yaşıyorum bunu, kucağında bebeğiyle yanındaki kişiye anne diye seslenenleri duyunca kahroluyorum. Her daim annenizin varlığına şükredin ve varlıklarının değerini bilin.
anne Anne olmak	2011-05-02
Etiketleranne, Anne olmak
Önceki: 7 Mayıs Cumartesi kimseye söz vermeyin
Sonraki: Tarihe not: Derin yatarken
Bazı Ağaçlar Yeşil Değildir
02 Mayıs 2011, 12:59
Rabbim mekanını cennet eylesin, o yattikca size, bebeğinize ömür versin.. Ben de babami kanser mücadelesine kaybettim. O beni gelinlikle de kucağımda bebeklerimle de görmedi, göremedi.. Parkta torunlarını gezdiren dedeleri görünce, bir cocuk dede deyince icim yanıyor benim de.. Hele “Baba” kelimesini telafuz etmek…. Anlatılamaz. Keske.. ne acı sözcük, yetim-öksüz olmak damı olmayan bir evde oturmak gibi.. Hiç tam olmamak gibi.
02 Mayıs 2011, 13:20
işte gozlerımden yaşaların aktıgı andayım.:(((…..
allah sabır versın…
02 Mayıs 2011, 13:32
aynı durumdayım,annesız annelık çok acı bı deneyım cidden=/
02 Mayıs 2011, 13:50
çok duygulandım. Ben annemi kaybettiğim günden tam 4 yıl sonra -aynı gün- kızım girdi hayatıma. Annemin ölüm kızımın doğum günü aynı gün olacak ilk kez bu yıl. Nasıl bir gün olacak inanın bilmiyorum. Annemin bir kez kızımı görmesi, benimbir kez kızımı annemin kucağında görmem için sahip olduğum herşeyi verebilirdim. Kısmet değilmiş diyorum, hayat diyorum, içimin sızısıyla yaşamayı öğreniyorum…
02 Mayıs 2011, 16:42
02 Mayıs 2011, 14:03
İçim parçalandı,,,Allah sabır versin :'((
02 Mayıs 2011, 14:08
Çok zor…Şair der ki '' Herkesin annesi bir kere ölür,ve bir hançer birden ikiye böler yürekleri…''
02 Mayıs 2011, 14:19
Allah sabır versin.Başısağolsun arkadaşımızın.Nasıl bir acıdır düşünmesi bile çok fena yaşana sabır versin rabbim 🙁
02 Mayıs 2011, 14:24
basiniz sagolsun… okumasi bile zorken yasamasi… Allah size sabir versin ve kizinizla birlikte cok mutlu gunleriniz olsun umarim fonu birazcik renklendirecek olan onun size gosterdigi guzel gunler olsun…
02 Mayıs 2011, 14:26
Canım çok yandı… Allah rahmet eylesin, arkadaşımıza sabır versin. Son günlerde anneme o kadar kötü davranıyorum ki, sebep oğlumun büyümesi ile ilgili prensiplerime uymaması. Ders oldu bu yazı bana, ne büyük nankörlük değil mi yaptığım?
02 Mayıs 2011, 14:29
02 Mayıs 2011, 14:43
Allah sabır versin. Bu yazıyı okuyunca geçen sene annelerin dünyası blogunda okuduğum http://annelerindunyasi.blogspot.com/2010/05/asag… şu yazı geldi aklıma.
Annesizliğin düşüncesi bile çok acıtıcı.
02 Mayıs 2011, 14:46
02 Mayıs 2011, 14:52
Canım dostum okurken gelip sana sarılasım geldi inan ki.
Çok zor bir duygu ben annemi kaybetme korkusunu iki kere yaşadım iki ameliyatında da çıkamayacak dediler çok şükür sağ salim çıktı ama korku bile o kadar feci ki senin yaşadıkların daha da can yakıcı.
Allah sabrını versin canım benim 🙁
hayat işte, hepimizin bir sınavı var. çok üzücü ama hayat işte.
02 Mayıs 2011, 15:35
cok uzuldum..hamileligimin son ayinda, dogum animda ve dogumdan sonraki 2 ay annem turkiyeden yanima geldi. Kendimi hep cok sansli hissettim. Dogumdan sonra esimle bi takim sorunlar yasadik. Hep annemin verdigi gucle astim problemleri. Yazini okuyunca daha da bi sansli oldugumu dusundum ve senin icin cok uzuldum…
02 Mayıs 2011, 15:37
arkadaşım ne yazdıysam aynısını bende yaşıyorum.Sanki yazıyı ben anlatmışım gibi oldu. Annemin bebeğimi bir kez olsun görmesini çok isterdim.Hele annemin sağken kurduğu torun hayalleri aklımdan hiç çıkmıyor 🙁
02 Mayıs 2011, 15:48
İnsan annesini kaybettiğinde büyüyor. Sudan çıkmış balığa dönüveriyor. Ne kadar zor olduğunu tahmin etmek bile acı verici.
Çok kısa bir süre önce bizde farklı şekilde yaşadık bu acıyı. Şimdi 2.5 yaşında bir çocuk annesiz ve ben onun yanında oğluma "oğlum" diyemiyorum. Gözlerine hüzün çökmesin diye.
Allah sabır versin size ve tüm çabuk büyüyenlere..
02 Mayıs 2011, 17:06
daha minicik, kuzucuk annesiz 🙁 çok üzüldüm…
06 Mayıs 2011, 12:40
Fatos blogunda "Veda" yazini okumustum ve cok etkilenmistim hele fotograf cok icimi acitmisti. Simdi bu yaziyi da okuyunca daha bir burkuldu icim Allah sabirlar versin, mekanlari cennet olsun…
02 Mayıs 2011, 15:50
Allah yardımcınız olsun. Bazı şeylerin kıymetini kaybetmeden anlayamıyoruz malesef. Bir süredir bende anneme çok kızıyorum, güceniyorum. Neyseki yanımda. Bundan sonra daha düşünceli davranıcam…
02 Mayıs 2011, 15:51
Canım, seni teselli etmeye çalışmanın bir anlamı olmadığını biliyorum…tesellisi çok zor…Allah sana uzun ömürler versin…versin ki sen anneanne ol…kızın hamileyken, lohusayken yanında ol…bebeğini büyütmesine yardımcı olabil…öpüyorum canım seni…
02 Mayıs 2011, 15:59
Rabbim mekanını cennet eylesin, o yattikca size, bebeğinize ömür versin.. Ben de babami kanser mücadelesine kaybettim. O beni gelinlikle de kucağımda bebeklerimle de görmedi, göremedi.. Parkta torunlarını gezdiren dedeleri görünce, bir cocuk dede deyince icim yanıyor benim de.. Hele "Baba" kelimesini telafuz etmek…. Anlatılamaz. Keske.. ne acı sözcük, yetim-öksüz olmak damı olmayan bir evde oturmak gibi.. Hiç tam olmamak gibi.
Okurken gözyaşlarıma hakim olamadım .Çok üzüldüm başınız sağolsun
02 Mayıs 2011, 16:12
o kadar iyi anlıyorum ki diyerek okudum yazıyı ben annemi 12 yaşımda iken kaybettim şimdi bende bir anneyim 13 aylık bir kızım var ben çocuk yaparken hep acaba bende çocuğumu küçük yaşta yalnız bırakıp gidermiyim korkusu ile çocuk yapma kararı verdim ama iyiki yapmışım herkesin bir sırası var dimii
ben büyürken annem yoktu herşeyi eksik yaşadım o siyahlık hep var hayatımda anneler gününü hiç sevmedim kızım dünyaya gelene kadar ama şimdi kızım var anneler günü benim için önemli doğum yaptığımda kızım ilk bi kaç ay zorladı beni geceleri hep anne burda olup bana yardım etseydin keşke dediğimde sanki beni duyuyordu ve kızım sakinleşiyordu . bu büyük boşluk hayat ilerledikçe dahada genişliyor keşkeler artıyor ama şimdi kızım var hayat onunla dopdolu … allah annenizi nur içinde yatırsın .
02 Mayıs 2011, 16:48
okurken içimden birşeylerin koptuğunu hissettim.. maalesef bir insanın değerini onu kaybetmeden anlıyamıyoruz, bu annemiz olsa bile… Rabbim sıralı ve zamanlı ölüm versin
benim teyzem doğum yaptıktan 13 gün sonra vefat etti ananem.. doğum öncesi bi ay hastanede kaldı teyzem ve ananem hep onula ilgilendi. eve getirip yerleştirdiği gün vefat etti ananem.. teyzemin nası bi depresyon yaşadığını anlatmama gerek yok herhalde.. hep kendini suçladı teyzem.. hep benim yüzümden çok yoruldu o yüzden öldüü diyip senelerce kendini yedi ve çocuğunun doğum günlerini bile doğru düzgün kutlamak istemedi.. sanki yavrunun bi günahı varmış gibi.. aradan 14 sene geçti ama herşey hala çok taze.. dediğiniz gibii gülüp eğleniliyoo ama fon hep siyah 🙁
02 Mayıs 2011, 16:53
nurefşanın annesi Allah sabırlar versın kardeşim.İnanki şuan ağlıyorum…..dıcek bısey bulamıyorum.
02 Mayıs 2011, 16:57
annem öldügünde onunla birlikte kahkahayida gömdüm topraga bitek gülümseme kaldi geriye… ama simdi 2 aylik bebegim bana güldükce kahkahayla izliyorum onu… bende senin gibi simdiden bi annannesi oldugunu bilerek büyüsün istiyorum herseye ragmen hic dinmeyecek bir aci 6 senede gecse 16 26 …
02 Mayıs 2011, 17:08
Bende bu acıyı yaşayan biri olarak size de çok üzüldüm.Hayat her anlamda zorlaşıyor.tam 14 sene oldu annem ne kızımı,ne de kardeşlerimin çocuklarını görebildi.47 yaşında bir bayram günü beyin kanamasından vefat etti.ne bayram günleri ne de anneler günü kutlayamıyorum.herkeste alıştı zaten kimseye ziyarete gitmem. Bunun bi sırası yok ki benim anneannem 90'lı yaşlarını sürüyor.keşke dediğiniz gibi sıralı olsaydı.Annesizlik şefkat gösteren bi çift gözün yoksunluğu demek.o kadar istiyorum ki kızımla uzun seneler vakit geçirmeyi.Sizde sarın,sarmalayın çocuğunuzu sevginizle…Allah nur içinde yatırsın annelerimizi..
Can Uçkan Y&u
02 Mayıs 2011, 17:42
Sabırlar sizin olsun ama bu acının dindirilebilmesi imkansız, ben küçükken filmlerde nasıl zırt diye ağlıyorlar acaba onlar da benim gibi annelerinin babalarının öldüğünü mü düşünüyorlar derdim. Hala da düşündüğüm anda başlarım ağlamaya… Umarım kızınızla birlikte hep mutlu anarsınız annenizi, onun sevdiklerini yaparken…
02 Mayıs 2011, 18:12
Hickirarak agladigim bu yaziyi kaleme alan sevgili anne, simdi bir anne olarak okudugum bu yazinizin her harfinin ne kadar dogru oldugunu soylemek istedim! Acinizin hic gecmeyecegini bildigim icin tek tesellim kizinizin sizin elinizi sıkı sıkı tuttugunu, bir omur tutacagini bilmek! Anneler gununuzu tum kalbimle kutlar, annenizin nurlar icinde yatmasini dilerim… Sevgi ve saygilar
02 Mayıs 2011, 19:13
basiniz sagolsun,ayni seyleri yasayan bir anne olarak,ayni seyleri hissettigimizi soylemek isterim.bende annemi kanserden kaybettim ,cok gencti daha 55 di.annemi kaybettigimin ertesi gunu ogrendim ikinci bebegimin gelecegini,annem hic ogrenemedi.ogrendigim zaman sok oldum tanri benden annemi almisti ama bebegimi yollamisti.,annesizlik cok zor,benimde oglum onu gormesede onu taniyor,ve biz hep onu hissediyoruz.allah size ve ailenize sabir versin.
02 Mayıs 2011, 19:47
Öncelikle yazımı yayımlayarak duygularımı paylaştığı için sevgili Elif'e çok teşekkür ediyorum. Aynı şekilde yorum yaparak acımı paylaşan ve benimle ortak kaderi yaşayan tüm arkadaşlara da çok teşekkür ediyorum. Benim için mutluluk kızımın gözlerinde saklı. Öyle inanıyorum ki, onun varlığı da bu acıya en büyük sabır hediyem. O olmasa… diye birşeyi hayal bile edemiyorum. Allah hiçbirimizi genç yaşta evlatlarımızdan ayırmasın.
02 Mayıs 2011, 20:58
Bebeğimden henüz karnımdayken annemi kanserden kaybettim. anne öldüyse onun genç yada yaşlı olması diye bir şey yokmuş Çünkü o benim hiç ölmesini hayal bile edemeyeceğim canım annemdi. Ben hiç bebeğimi kucağıma alıp annemle mutluluğumu paylaşamadım ama beni bir yerlerden gördüğünü bütün varlığımla hissettim . öyle güzel dile getirmişsiniz ki onun yokluğunun tarifsiz boşluğunu satırlarınızı okurken gözyaşlarıma hakim olamadım . ona şimdi bir kere sarılmak kokusunu içime çekmek için neler vermezdim .
02 Mayıs 2011, 22:38
Yazıyı okurken ben de gözyaşlarımı tutamadım..Sözün bittiği yer burası,ANNE öyle başka birşey ki o acı için sabır dilemek bile anlamsız geliyor bana..Sana diyebileceğim tek şey şu ki hayatta anne kadar çok sevilebilecek tek varlık evlat bence..Artık onun yerine evladını koyup,acını onunla hafifletmeye çalışman lazım,elden başka birşey gelmiyor çünkü..İnşallah sen torununun torununu görecek kadar çok yaşarsın,inşallah güzel kızın birgün arka fonu siyahtan gökkuşağı renklerine çevirir ..Melek annen de sizi gökyüzünden seyredip mutlu olur 🙂
02 Mayıs 2011, 20:05
rabbim kimseyi sevdikleriyle evladıyla sınamasın.
post ve yazılan yorumlar …… 🙁 rabbim sabır versin
02 Mayıs 2011, 21:41
:((( Çook iyi anlıyorum. 🙁 O'nun eksikliği her zaman her yerde hissedilecek. Malesef… Çok erken çok. :((
03 Mayıs 2011, 03:41
Annenin yeri elbette ki çok başkadır ancak, ister anne, ister baba, ister kardeş vb..olsun. Tarifi imkansız bir acıdır mutlaka. Allah gecinden versin ve dediğin gibi Sevde'ciğim sıralı ölüm versin. Ben de annesiz kalmaktan korktuğum gibi, hatta daha fazla, oğlumun bensiz kalmasından korkuyorum. Ama asla ölümden değil. Allah'ın emri. Elbet. Ama zor, çok zor…Allah bizi ve sevdiklerimizi korusun inşallah…Sevgiler…
03 Mayıs 2011, 03:45
bu hafta k.pederimi kaybettim ölümün tazeliği içimizde evimizde…..k.validemin bir sözünü aktarmak istedim (babamı kaybettim en büyük acı o zannettim sonra annemi kaybettim bu dahada acıymış dedim yıkıldım ama şimdi eşimi kaybettim bu hepsini bastırdı.yalnızlık buymuş) eşlerimiziznde kıymetini bilelim ölümü okuyunca aktarmak istedim
03 Mayıs 2011, 12:36
Annesini 16 yıl önce kaybetmiş biri olarak göz yaşları içinde okudum satırlarınızı. Allah sabır versin. Benim lise yıllarım ergenlik çağım annemin hastalığı ile geçti. Annem öldü 3 gün sonra üniversite sınavına girdim. Hep güçlüydüm herkese karşı, içinde kopan fırtınaları kimseye göstermedim. Sapasağlam ayakta durdum. Ta ki ilk bebeğimi kucağıma alana kadar, annemin ölümünün üzerinden 13 yıl geçmesine rağmen hastanede bebeğimi kucağıma verdiklerinde gözümün önüne annem geldi hüngür hüngür ağladım. En çok annemin yokluğunu doğumumda ve bebek büyütürken hissettim. Şimdi ikinciye hamileyim ve daha 3 yaşına girmemiş bir oğlum var. Şu an o kadar arıyorum ki anneciğimi. Allah bütün annelerimizin mekanını cennet etsin.
03 Mayıs 2011, 20:52
Bunu söylemesi kolay, yaşaması zor ama arka plandaki siyahlık sizi siz yapan siyahlık ne yazık ki. Ne yazık ki bu hayatta yaşadığımız acılar bize kim olduğumuzu öğretiyor. Başınız sağolsun size sabır; kızınızla eşinizle sağlıklı mutlu aydınlık yıllar dilerim.
Geçirdiği hastalıklara rağmen her daim arkamda yanımda önümde dimdik duran, hepimizi birleştiren, heryere herkese yetişen annem seni çok seviyorum…
04 Mayıs 2011, 12:02
Senin yazını okuduğumda, ne kadar şanslı olduğumu hatırladım. Benimde doğumuma 1 ay kala annem çok ciddi bir ameliyat geçirdi. Doğumumda yanımdaydı ama teyzemin kolunda. Ve ben işe başlayana kadar (yaklaşık 4 aylık bir süre) annemde kemoterapi gördü. Yani ben ona baktım, o benle kızıma. Şimdi sonuçları güzel çıkıyor ve kızıma bakıyor annem. Dilerim herkesin annesi hep yanında olur. Allah sana sabır versin…
10 Eylül 2011, 02:05
ben çok küçük yaşta babamı ve annemi kaybettim babamı kaybettiğimde henuz 5 yaşındaydı aradan 10 yıl sonrada annemi kaybettim şu an 24 yaşındayım ve bu yaşıma gelene kadar o kadar sıkıntı çektimki anlatamam annemı ve babamı özelliklede annemi okadar özlüyorumki kelimeler anlatamaz biri anne dediğinde içim acıyor ve kıskanıyorum benım annem neden yanımda yok dıye hayt herkese nazık davranmıyor malesef herkes annesının kıymetını bılsın yanınızda ve hergun opup koklayabılıyorum dıye ALLAHA şukur etsın ben 10 yıldır dedıgım seyı yapamıyorum annemsız asla yatamazken 10 yıldır tek basıma o olmadan nefesını hıssetmeden uyuyorum biliyormusunuz bayramlar harıç annemın mezarına gıdemıyorum kabullenemıyorum orada uyumasını
11 Eylül 2011, 22:51
Çok çok üzgünüm… İnsan ne diyeceğini bilemiyor.
Geribildirim: Blogcuanne’deyim.. « BenKızımınDelisiyim