Bekar Anne: Hiçbirşey Yapmamanın Narin Sanatı
Keyifsiz bir yolculuktan sonra boş evime döndüm. Aslında bir yandan beklediğim gibi özlemiştim onu (aradaki kilometre mesafesiyle alakalı bir durum idi, zamanla alakalı değildi çünkü daha yeni görüşmüştük) diğer yandan da dört gözle bekliyordum bomboş bir evde iç çamaşırım ve çamaşır suyu lekeli t-şörtümle yalnız bir akşam geçirmeyi. Ama seyahatteyken karşılaştığım olaylar canımı o kadar çok sıkmıştı ki, bana göre olmayan bir hızla kafayı bulmuş ve uyumuştum. Neyse ki yalnız da kalmamıştım o akşam, iyiki görüşmüştük! Tamam iç çamaşırı ve t-şört ile evin içinde umarsızca dolaşma fantezimi o akşam gerçekleştirmedim ama beni dinlemesine çok sevinmiştim. Gece'nin bir vakti uyanmış, oryantasyonumu tamamen kaybetmiştim çünkü ona sarılmışım uykumda. Kalorifer kadar sıcak olup kendi bünyeme bile zor dayanabildiğim için bu mucizevi birşeydi benim için. Eskiden yatağım varken, yatağın içinde döner dururdum serin noktaları bulabilmek için! İyiki yanımdaydı! Yine bana bilmediğim birşeyler öğretti. Aksi taktirde çok kötü hissedecektim kendimi!
Ertesi gün de bana kahvaltı hazırlamış olmasının verdiği muhteşem lüksün tadını güzel bir film ve eğlenceli birkaç dizi ile devam ettirerek zamanı kelimenin tam anlamıyla "yayılarak" geçirmiş olmanın verdiği tatlı haz ile evime döndüm. Resmen mini bir tatil yaşadım onunla!
Oğlum da evde olmayınca, pazar günümü yayılarak devam ettirdim - daha doğrusu yorgunluktan hastalandığım için, devam ettirmek zorunda kaldım.
Ve karar verdim...devamlı bir şeyleri yapıyor olma çabası kendimden ve yüzleşmek istemediğim tatsızlıklarla yüzleşmemek için yaptığım bir şey idi. Geçen gün boyunca yaşadığım ise, hiç bir şey yapmadan kendim olmaktı ve bu çok yeni bir deneyim oldu.
Bunu biriyle yapmak ise çok keyifliymiş. Tek başıma da denedim o zaman da güzel oluyor hiç bir şey yapmamak ama kabul etmeli ki insanın kendiyle geçirdiği vakit kadar kendisini anlayan biriyle zamanı denemesi çok şey öğretiyor...her şey dozunda güzel tabii.