Kendi kendime, zaman hep geleceğe mi akar, deyip duruyordum. O anda bulduğum yanıtlar, hiç kuşkusuz varlığım kadar gülünçtü. Belki ellerime de benziyorlardı biraz, bira bardağına ya da garsonların gülümseyişlerine de benziyorlardı. Bir keresinde, gözlerimi yine o boş masaya dikmiş ve zamanın tıpkı bir yol, ya da gökyüzüne tırmanan masmavi, kocaman bir ağaç gibi kollara ve dallara ayrıldığını düşünmüştüm.
Bu varsayıma göre, insan her an bir kavşaktaydı; gördüğü, dokunduğu, yaşadığı, yaşayamadığı ne varsa onlara yaslanarak ya o yolu seçecekti, ya da ötekini. Tabi, bu seçim yalnızca belirlenen yolun gidiş yönünü göstermiyor, aynı zamanda ileride, yönlerin düğümleneceği başka kavşakların kaderini de çiziyordu. (*)
Fotoğraf : Christopher Scott
Etiketler: Hasan Ali Toptaş, Hayata dair iz düşümleri, Şiire yansıyanlar, Şiirlerim
sufi 5 Ağustos 2009 17:33
Ne de güzel anlatılmış ZAMAN dizelerin içinde.Benim geçmişim diye nitelendirdiğim ANları tutmuş bir anda bugüne ve geleceğe taşımız usulca.Geçmiş ve gelecek şu an içimde bu ANDA.Sevgilerimle.
Esmir 5 Ağustos 2009 18:43
Nice güzel AN'larınız olsun...Geçmişte yaşadıklarınızı tebessümle hatırlayacağınız, ve bu gün de yaşarken yarına taşıyacağınız nice ANILAR biriksin ZAMAN yolculuğunuzda...
Benden de dizeler dolusu sevgiler gitsin size...