Anasayfa / Makaleler / Yahudi ve Ermeni “Türk” Güzellik Kraliçeleri
1923’te Cumhuriyet ilan edildiği zaman, Dolmabahçe sarayında, Büyük Millet Meclisi tarafından seçilmiş bir Halife oturuyordu. Teşkilatı Esasiye Kanunu’nun ikinci maddesinde de “Devletin dini, Din-i İslâm’dır” yazılıydı. Kabinede sarıklı bir Şer’iye Bakanı vardı.
1938’e, Mustafa KemalPaşa’nın ölümüne (veya sinsice öldürülmesine) kadar geçen 15 yıl içinde de, kadınların açılması çığırını yüzde doksan:
İran’da Şahlık cahiliyeti zamanında da bir kısım kadınlar açılmışlardı. Kadın erkek balolar yapılıyor, plajlarda denize giriliyor, içki içilip dans ediliyordu.
Sonra Şah rejimi çöktü, Şiî İslâm rejimi kuruldu. Ülkedeki Müslüman, Hıristiyan, Yahudi, yerli, yabancı, turist, kordiplomatik mensubu bütün kadınların ve yetişkin kızların başlarını örtmeleri mecburî oldu. Şu anda İran’da hiçbir kadın başı açık gezemez, güzellik kraliçeliği seçimlerine katılamaz, yabancı erkeklerin kolunda ve kucağında dans edemez.
YAZILARIMI iktibas eden bir internet sitesinde günde 250 civarında tıklanıyorum…Az veya çok, önemi yok… Bundan bir buçuk yıl önce birisiyle bendeniz arasında mecburen, kerhen bir polemik olmuştu. O yazım o internet sitesinde kaç kere tıklandı biliyor musunuz? Beş bin küsur kere!..
Bu yazı yayınlandıktan sonra reklâmı bedava yapılır. “Şevket Eygi’nin tokat gibi yazısı…”
Filanca da boş durmaz tabiî, bir veya iki gün sonra o da başımdan aşağıya kova kova çamur döken bir cevap yazar. “Filancanın Eygi’ye şamar gibi yazısı…”
Eygi herifi yerin dibine soktu!.. Yooo öyle deme, Herif Eygi’yi perişan etti… Kâzım Nami bey, haberin yok mu, Eygi ile Feşmekan arasında dehşetli bir polemik başladı, havada küfürler, en ağır hakaretler uçuşuyor, aman kaçırma takip et.
Dedikodulara, hakaretlere, mahalle kavgalarına (sadece mahalle baskısı değil, onun yanında mahalle kavgaları da var…), şamataya, müşâtemeye (karşılıklı sövüşmeye), polemiğe, garip esrarlı hadiselere bayılıyoruz. Ahlâk ve fazilet bakımından çok kötü bir durumdur bu.
Halkını en fazla bilgilendiren, aydınlatan, uyaran, iyiye ve doğruya yönlendiren medya Japon medyasıymış… Keşke bizimki de öyle olsa.
(Bu yazı ile herkesi kasd etmiyorum. Anlattığım gibi olanlarla ilgilidir…)
İslâm, Kur’ân, Sünnet, Şeriat ribayı haram mı kılmış, onlar bir çaresini bulur, şeytanî fetvalar alır, ribaya bulaşırlar.
Kur’ân ve Sünnet lüksü, israfı, şatafatı kesin şekilde yasaklamış ama onlar “Müslümana her şeyin en iyisi layıktır” deyip Nemrud ve Firavun gibi lüks ve sefahate gark olurlar.
Kur’ânda Cenâb-ı Hak “Yiyiniz içiniz, lâkin israf etmeyiniz” buyuruyor. Onlar doyduktan sonra da yerler yerler yerler.