Anasayfa » Atatürk » Bu Fotoğraf Atatürk ’ün Türk Ulusununa Son Kez Vedasıydı.
Atatürk “ Çocuklarım…Benim çocuklarım…” diye fısıldar
04 Kasım 2017 - 0:15
Cumhuriyet bayramında sosyal medya hesabımda paylaştım bu fotoğrafı.
Bir takipçim sevgili Erdem Caner benimle bu fotoğrafın; ne zaman,nerede ve hangi koşullarda çekildiğini öğretmeni Ali Seçim Pak’ın bir yazısıyla paylaştı.
Bende o yazıyı sizlerle paylaşmak istiyorum.
Bu fotoğraf Atatürk’ün Türk Ulusunu son kez selamlaması ve vedasıydı.
29 Ekim 1938…Cumhuriyet Bayramı’nda Askeri Lise öğrencilerine el sallamaya çalışırken Dolmabahçe Saray’nın penceresinde çekilmişti.
Artık Büyük ATA’nın sağlık durumu, fevkalade vahim…
Odasında, yarı uyku halinde, bitkin bir şekilde yatıyor…
Oysa O,Ankara’daki törenlere katılmak istemiş, hatta hipodromda, ATATÜRK’ÜN şeref locasına yorulmadan çıkabilmesi için bir asansör yaptırılmış, ama ne mümkün ?
” Ne olacaksam orada olayım” diyen ATATÜRK doktorlara,”Bütün mesuliyet benimdir…Ankara’ya mutlaka gideceğim” demiştir, ama artık yatağından bile kalkamamaktadır.
O sırada Dolmabahçe Sarayının önünden iyice yakın geçen bir vapurun içerisi, Askeri Lise öğrencileriyle dolu…
Cumhurbaşkanlığı boyunca ilk kez Ankara’daki törenlere katılamayan ve durumu oldukça ağır olan ATATÜRK’Ü görmek isteyen öğrenciler,göz yaşları içerisinde, ellerindeki bayrakları, çiçekleri ve şapkalarını sallayarak haykırıyorlar…
”Atamızı görmek istiyoruz!…Sonra birden hep bir ağızdan söylemeye başladıkları İstiklal Marşı ile Dolmabahçe Sarayı inliyor…Bu sırada yanında gene manevi kızı Gökçen olan ATATÜRK, gençlerin sesini duyarak heyecanlanır, yatağında doğrulur ve heyecanla pencereden bakan Sabiha Gökçen’e seslenir:
-“Bak Gökçen, gençlerimin sesi…Duydun mu beni istiyorlar…”
-“Evet paşam”,der Gökçen,”Bir vapur dolusu genç…Askeri Lise öğrencileri…Cumhuriyet Bayramı törenlerinden dönüyor olmalılar…
Atatürk “ Çocuklarım…Benim çocuklarım…” diye fısıldar,gözlerinden yaşlar süzülmektedir.
Bu sırada içeriye doktor Neşet Ömer ve Salih Bozok girer. ATATÜRK heyecanını onlarla paylaşır.”Duyuyor musunuz” “Evet Paşam” derler gözleri dolarak “Duyuyoruz…”
Onlar,Cumhuriyeti emanet ettiğim gençlerimiz..” der gururla
ATATÜRK.Sanki bir anda iyileşmiş, güçlenmiş gibidir.
Sonra nöbet odasından koşup gelen Kılıç Ali’nin de yardımıyla ATA’yı penceredeki bir koltuğa götürüp oturturlar.
Gençler ATATÜRK’ü pencerede görünce, iyice coşarlar ve sanki denizde kıyamet kopar.
Hep beraber alkışlayıp,”Büyük ATATÜRK” diye haykırdıklarında, yer gök inler. Gençlerden birkaçı daha üniformalarıyla vapurdan atlayarak Ata’larına doğru yüzmeye,marşlar söylemeye başlar.Bu manzarayla fevkalade duygulanarak ağlayan ATATÜRK’ÜN gençlere salladığı eli, gittikçe gücünü kaybederek yana düşer…Gözyaşları içerisinde “Yoruldum…” der.Kılıç Ali ve Salih Bozok,onu koltuğu ile kucaklayarak, yatağının yanına getirirlerken, dışarıdan gelen tezahürat sesi, gittikçe yükselmektedir.
Paşanın “Onları gördüğüm için mutluyum” derken, yumduğu gözlerinden ip gibi yaşlar süzülmektedir…”