Yazar: Ahmet ERSÖZ
Alvarlı Efe Hazretleri manevi dinamiklerimiz zümresinden, hem de en ulularındandır. Eserde Efe Hazretlerinin hayatları anlatılmaktadır. Onu tanıyanların görüşlerine ve hakkında yazılan şiirlere yer verilmiştir. Kitabın son bölümünde ise divanında seçme şiirler yer almaktadır.
Alvarlı Efe Hazretleri hakkında araştırma yeterli olmasa bile, çok yerindeydi. Pek çok işimizde olduğu gibi bir Hak dostunu tanımada da geç kaldığımızı zannediyorum. Her şeye rağmen araştırmacı Ahmet Ersöz Bey'i yürekten tebrik eder, Hak kapısının sadık bendeleri, bu büyük ruh insanları genç nesillere tanıtma gayretlerini destekler ve dizinin, altın zincirin diğer halkaları ile devam ettirilmesinin yararlı olacağını arz etmek isterim.
Alvar İmamı Hazretleri'ni ne zaman tanıdığını söyleyemeyeceğim. Zira hayata gözlerimi açtığım zaman, 0'nun ağzının şerbetine susamış pek çok gönül gibi, peder ve validemi de O dupduru kaynağın başında buldum. O'nu idrak ettim diyemem çünkü ötelere göç ettiği zaman, ben hayatımın henüz, on altıncı yılının yamaçlarında dolaşıyordum. Buna rağmen ilk şuur ve ilk ihsaslarıma seslenen bir ruh olması itibariyle, benim O'nu idrake kapalı yaşım, başım ve istidatlarımdan daha ziyade, O'nu yine O'nun tenezzüllerinde yakaladığımı, tanımaya çalıştığımı ve bugünkü seziş, duyuş ve hislerimi o günkü ihsaslarına borçlu olduğumu rahatlıkla söyleyebilirim.
O'nu soyunun ismetini, mana ve ruh kökünün asaletini aksettiren mehib bir sima olarak tanıdım ve o çocukluk ihsaslarımla, aydınlık çehresinden aslına ait çizgileri yoklamaya çalıştım. Acaba bu vakar, ciddiyet ve mehabet insanı hangi yanlarıyla daha çok o ŞEREF-İ NEV'İ İNSAN VE FERD-İ KEVN-İ ZAMAN'a (aleyhi ekmel-üt tehaya) benziyordu. Yaşıyla mı, gözüyle mi, kirpiğiyle mi, yüzüyle mi? Bu deruni hisler içinde O'na hayranlık. duyuyor, 0'nu cazibe-i kudsiyesi ve benim şuuraltı müktesebatım sık sık kesişir, kucaklaşır ve bana rengarenk anlar yaşatırlardı.
O'nu çocukluğumun başına konmuş büyük bir iltifat sayacağım. "Talebem" sözüyle her başımı okşadıkça, o günkü hislerimle kendimi sağlam ve emniyet noktasına dayanmış hisseder, ruhumu bir inşirahın sardığını duyardım: Aradan bunca zaman geçmiş olmasına rağmen, hala, 0'nun ipekten ellerini kulaklarımda hisseder, hala "Kulaklarını biraz yumuşatayım da, zekan açılsın" dediğini duyar gibi olurum. Hususiyle O'nun aydınlık ikliminden ayrılıp Arapça okutan bir başka hocaefendi'nin yanına gitmeye karar verdiğim zaman, huzuruna celbedip, kendine mahsus, insanın içine ürperti salan o lahuti soluklarıyla, "Gitseydin vallahi de, billahi de, tallahi de parça parça olurdun."dediğini hala ruhumun derinliklerinde duyar ve irkilirim. O sahabet nedendi? Niçin öyle demişti? Neden o zattan uzak kalmam mevzuunda bu kadar şiddetli tenbihde bulunmuştu? Bunları bugün dahi vuzuhu ile anlamış değilim...
O, anlayabildiğim ölçüler içinde büyükçe yaşadı; ama katiyen debdebeye düşmedi. Hakk'a kurbiyet dairesinde dönüp durdu; fakat hiç mi hiç ihtişama ve alayişe yüz vermedi. Adeta bir huma kuşu gibi gölgesi vardı, kendisi yoktu. O, akıl gözümü doğru düşünce ile birleştirmeye muvaffak olmuş ve kalpkafa izdivacı gibi çok az talihlinin ulaşabildiği bir noktada kutup bir insandı. O, en kötü dönemde, en ağır şartlar altında kimseye "pes etmeden"ve hiç bir şeye takılıp kalmadan medrese ilimleri ile tekkenin aşk ve şevkini telifı başarmış çok nadide temiz soluklardan biriydi. Himmetindeki yükseklik ve idaresindeki bu derinlik sayesinde bizlere ilkler arasındaki mesafeyi bir ölçüde muvaffak olmuş ve arkadan gelenlere zemin hazırlamıştır. O hep himmeti ali olarak yaşadı ve himmeti de insanımızın kendi dünyasına, kendi kültürüne uyanması istikametinde idi. Evet, bir taraftan laubalilerin, başıboşların iplerini çekiyor; onlara çizgilerini ve çizgilerinde derinleşmeyi gösteriyor; diğer yandan da eski sistemde İslami ilimlerle meşgul olanların marifetullah, muhabbetullah ve zevk-i ruhaniye çağırıyor; adeta herkesin sofrasına ilahi varidattan bir şeyler atarak, hemen her kesimden ruhaniyetten bir şeyler meydana getirmeye çalışıyordu.
İlk defa güneşe giden yollara ışık saçıp "Buyurun" diyen sen oldun! Ruhlarımıza saçtığın nurlar sayesinde gözlerimiz açıldı ve öteleri hecelemeye başladık.
Nesillerin gönlü ve talihi boş olduğu bir dönemde avazın ulaştığı yerlere kadar adap ve erkanı sen duyurdun! Sesini duyanların talihlileri ak çehren gibi kutlu, iç dünyan gibide mutlu oldu, "Essebeb-ü kel-fail" sırrınca senden hız alan nesiller hasenat işledikçe defterlerinin hasenat hanesine yümünler, bereketler akıp duracaktır. Dünya durdukça bereket devam etsin!... Fethullah GÜLEN
3.Ahmet Efendi: I. Cihan Harbi'nde şehit olur.
4.Hacı Emin Efendi: I. Cihan Harbi'nde şehit olur.
Sivaslı Camiine Tayini: I3O7'de, 22 yaşında iken Hasankale'nin Sivaslı Camii'ne imam olur.
Pir-i Küfrevi Hazretleri'ni Ziyareti: l307 senesinde, muhterem pederleri ile birlikte Pir-i Küfrevi Hazretlerinin feyz dolu huzuruna çıkar. Sohbetleriyle müşerref olur. Hazreti Pir, Efe Hazretlerini halife nasb ettiğini emreder. Efe Hazretleri henüz 2I yaşındadır. DİNARKOM: Bir müddet vazife yaptığı Hasankale'den Erzurum'un Dinarkom Köyüne tayini yapılır.
Erzuruma Doğru: Efe Hazretleri kahredici Rus istilası sırasında Dinarkom'dan 16 Şubat 19I6 `da Erzurum'a taşınır. Erzurum'un istilası ise Efe Hazretlerini derinden yaralar.
Ermeni Katliamı: Artık zamanı gelmiştir. Ermenilerin katliama başlaması üzerine, köyden ve diğer köylerden topladığı 60 kadar çete halinde bir müfreze ile Rusların karargah deposu olan köye, taarruz eder. Erzurum'a döndüğünde ise acı manzara ile karşılaşır. Muhterem pederleri ağır yaralıdır ve ardından da vefat eder.
Hac Yolculukları: l. Haccı; l 947 yılında 1l kişiyle 110 gün sürer. 2. Haccı; l949'da, 3.'sü ise I950'de yapmıştır. Bu yolculukları İstanbul'a kadar trenle, oradan Cidde'ye ise uçakla gitmiştir.
Abdurrahman Efendi Anlatıyor: "Efendi Hazretleri'ni görür görmez sanki, Sahabe-i Kiram bakiyesi, Sahabe-i Kiramdan kalma bir zat gibi gördüm. Mübarek şekli, şemali. Hali etvarı, kemali ve ilmi, irfanı beni tesir altına aldı. Hemen kendisiyle irtibat kurdum. Ve kendisine intisap ettim.6 ay yedek subaylığımı tamamladıktan sonra Konya'ya gittim ve duramadım. Erzurum 'a geri döndüm. Aralıksız 10 yıl orada kaldım. Zaten O 'nun yüzüne bakanın gözleri kamaşır, sakalı göğsünde, yüzünün nurundan müteessir olurdu. Devamlı bir daha bakamazdı. Öyle kamil bir insandı.
Yıkarsın arşı Rahman 'ı " der.
Mürüvvet et kıyas-ı nefs ile zulmetme insane. "der.
Vefatı: 1939'a kadar o köyde kalır. Çok büyük alaka gördüğü o köyden rahatsızlığı sebebiyle ayrılır. l2 03 1956'da semamızdan bir yıldız daha kayar gökyüzü mateme bürünür. Şiddetli kış Erzurum'u beyaz kefene sarmıştır.
Osman Demirci: O zatı gördüğümde ben tatmin olmuştum. Demek ki her asırda Cenab-ı Hakk'ın Kur'an-ı Kerim'in bütün emirlerine bağlı, Peygamberimiz (SAV) verasetini deruhte eden şahsiyetler bulunuyor. Zaten onlar olmazsa kainat yaşayamaz. Onlar bir nevi sütun ve direk. mesabesindedir. O'nun o vazifeyle tavzif edildiğini müşahade ettim. Sohbetlerine devam ettim. O'na bağlandım. ·
Halis Hoca (Eski Çat Müftüsü): Pek çok kerametine şahit oldum. İlk yanına gittiğimde Şerbet içiyordu. Bende içimden şu sözü geçirdim: Eğer Efe içtiği şerbetten yarısını bana verirse Yanında kalacağım, dedim. Efe hazretleri içti ve yarısına gelince şöyle dedi. " Yarısı oldu mu?".
Erzurum'un her yönünde buldum seni içimden.