Emek’in Gebelik Günlüğü, 34. Hafta | Blogcu Anne
Yavaş yavaş bitiş çizgisine yaklaşıyoruz, hem de müthiş bir hızla. Bir yandan çok heyecanlanıyorum, bir yandan da ufaktan panikliyorum, hala yapılacak öyle çok iş var ki! Geçen haftasonu evde ufak bir harekata giriştik, üç odalı evimizde kedi Bulut dışında herkesin birer ofisi vardı, şimdi o ofisler birleşip, bu çok amaçlı oda aynı zamanda misafir odası olarak hizmet verecek.
İki insanın ne kadar yayıntısı olabilir? Ya da şöyle sorayım, bir insanın gerçekten beş gitara ve dört amplifikatöre ihtiyacı olabilir mi? Benim de gereğinden fazla kitabım, çantam ve pabucum olabilir tabi. Neyse, geçen pazar çalışkan Conrad’ın öncülüğünde yayıntı tasfiyesi, bebek eşyaları sınıflandırması, mobilyaların yer değiştirmesi etkinliği yaptık. Günün sonunda bellerimiz tutulmuş, yorgunluktan gözlerimiz şaşı bakar halde olsak da eserimizden pek bir memnunduk. Daha hala bebek odası bebek odasına benzemese de epey yol aldık, ailemizin yeni ve küçücük üyesine yer açma konusunda.
Hayatımın ilk anneler gününü de bu yıl kutladım, üzerinde “iyi birinci anneler gün hayatım” yazan kartımla. Bu vesileyle birisinin babalar gününü sabırsızlıkla beklediğini de öğrenmiş oldum, ve yine bu günün bir doğumgünü hassaslığı ve özeniyle kutlanmasını istediğini de. Aldı mı beni bir gülme. Yapacak birşey yok, kutlayacağız, el mahkum.
Yeni bir gelişme de doulamız Stacy’nin iş ortağının verdiği doğum eğitimine başlamamızdı. Eğitimi sabırsızlıkla bekliyorduk, acı yönetimi, epidural, nefes teknikleri, ne zaman hastaneye gitmemiz gerektiği, yeni doğmuş bebek bakımı konularında dünya kadar sorumuz olduğu için. İki haftadır hala bu nefes alma verme meselesini beceremiyorum yalnız, zaten egzersizleri yapmayı da unutuyorum hep. Eğitmenimiz aynı zamanda doulamızın yedeği, yani Stacy başka bir doğumdaysa biz de eğitmenimizle gideceğiz doğuma. Onu da tanımak istedik bu fırsatla.
Göbek konusuna gelirsek, neredeyse akşamdan sabaha büyümüş oluyor. Ya da bana öyle geliyor. Hala büyüklüğüne alışamadığım için oraya buraya, masanın, koltuğun köşesine, kapının koluna çarpıp duruyorum, çizik ve morluk içinde kaldı göbeğim. Yeri daralan kızımız içerde aynı hareketliliğe devam ediyor bu arada, göbeğim bir oraya bir buraya kayıyor, bayılıyorum.
Dönem sonu vesilesiyle zaten aksattığım yoga ve yürüyüşlerim hepten olmaz oldu. Buna paralel kilo alma hızım da arttı malesef, resimlerde bakıyorum, yüzüm dolunay gibi olmuş. Bu haftasonu bir konferanstayız, onu da atlattıktan sonra yavaşlarım, kendime de zaman ayırırım diye umuyorum. Ya da, yavaşlasam iyi olur herhalde?
Önümüzdeki günlerde, 36. hafta içindeyken kızım dedesini görmeye, hatta ona ilaç olmaya gidecek. Malesef Conrad’ın babasında beyin kanseri bulundu, glioblastoma. En çok rastlanan ve en agresif turu. Kalakaldık. Hiç beklemediğimiz birşeydi. O hareketli, yaşam dolu insan yavaş yavaş sol bacağı üzerine basamaz oldu, sonra sol kolunu kullanamaz oldu ve bu şekilde farkettiler tümörü. Nasıl üzgün olduğumu anlatamam. Hem Conrad için, hem de kızım için. Kemoterapiye başlamadan bizi görmeyi rica etti, biz de ebemizden izin aldık, gideceğiz. Conrad şimdilik çok sağlam, çok umutlu, ben de onun gözünün içine bakar vaziyetteyim. Günleri birer birer yaşıyoruz, ve babasını görmeyi iple çekiyoruz. Her gecenin bir sabahı vardır, değil mi?
34. hafta Doula Emek'in Gebelik Günlüğü Hafta hafta hamilelik Üçüncü trimester	2016-05-30
Etiketler34. hafta, Doula, Emek'in Gebelik Günlüğü, Hafta hafta hamilelik, Üçüncü trimester
Sonraki: Gökçe M’nin Üçüncü Gebelik Günlüğü, 31. Hafta
Emek cok gecmis olsun dualarim sizinle umut hep vardir lutfen bunu unutmayin..
01 Haziran 2016, 06:09
Melike, cok tesekkur ederim destegin ve iyi dileklerin icin. Biz de umutlu olmaya calisiyoruz.
31 Mayıs 2016, 19:46
Tabi var Emek. her gecenin cok aydinlik bir sabahi var. ben de hep buna inaniyorum annemin bir yandan kemoterapisi devam ederken. her sey cok guzel olacak inan.
01 Haziran 2016, 06:11
Gulcin, cok tesekkur ederim destegin icin. Ben de seni dusundum bu yaziyi yazarken. Senin bebisin de ananesine ilac olacak, hep birlikte guzel gunler gorecegiz isallah.