İkon: Feyyaz Uçar | FourFourTwo
Home / Haber / İkon: Feyyaz Uçar
Feyyaz’ın kendine özgü bir stili vardı, Nihat’ınki gibi. Göztepe’de oynayıp sonra Beşiktaş’a gelen Nihat Yayöz’den, meşhur Vazo Nihat’tan söz ediyorum. Biraz onun stili gibi, biraz Gerd Müller gibi. Santrfor fiziğine sahip olmadığı halde gol sezgisi çok güçlü olan, ceza sahası içinde nerede durulacağını iyi bilen futbolcular… Walsh’ın pasları hep onu bulurdu sanki. Çünkü Feyyaz nerede duracağını biliyordu. Sahada en iyi anlaştığı oyunculardan biri, ondan yedi yaş büyük olan, takıma alınınca da yaşı nedeniyle “Seba’nın askerlikten arkadaşı” denen Alan Walsh’tu. Aslında Seba’nın “asker arkadaşı” sadece Walsh değildi; Gordon Milne’in 1989-1990 sezonu başında İngiltere’den transfer ettiği Robert McDonald ve Ian Wilson da aynı şerefe nail olmuştu. McDonald sadece bir Avrupa Kupası maçı oynadıktan sonra İngiltere’ye döndü. Wilson bir, Walsh ise iki sezon Beşiktaş forması giydi. İki lig şampiyonluğu ve bir de Türkiye Kupası şampiyonluğu gören Walsh, özellikle Feyyaz’a ve Ali’ye yaptığı asistler ve ortalarla temayüz etmişti. Feyyaz, “Walsh çok istikrarlı bir oyuncuydu” diyor.
Çok ileri gittik, gene altyapıya dönelim. Çünkü burada unutulmaz biri var. Daima, Beşiktaş’a en fazla hizmet etmiş kişilerden biri olduğunu düşündüğüm, engin bir futbol bilgisine sahip, alçakgönüllü Serpil Hamdi Tüzün Hoca. Feyyaz, onun bir futbol dehası olduğunu söylüyor. Bir seminerde futbol adamları top kontrolünü anlatıyorlarmış: “İki bölüme ayrılır” demişler, “top rakipteyken, top sendeyken.” “Hayır,” demiş Serpil Hoca, “eksik, çünkü üçe ayrılır. Topun kimsede olmadığı zamanlar da var. Çabuk düşünen, hareket eden adam topu alır.”
Sonra toplandılar işte: Bora, Ali Kemal, Necdet, Ali Gültiken, Gökhan Keskin, Şifo Mehmet, Zeki Önatlı ve Recep Çetin. Feyyaz 1989–1992 döneminde üç sezon üst üste gelen şampiyonluk öncesindeki yılları da anıyor, 1982–86 arasındaki kabuk değiştirmeden söz ediyor. “Ziya, Fikret ağabey, Küçük Haluk, Mehmet, Bora, Necdet, Ali Kemal ağabey… Serdar Bali ayrıldı. Mevkiler değişti. Gökhan zaten liberoydu. Bir sezon sol açık oynadım. Orta sahada, sağ açıkta görev aldım.” Santrforda istikrar ise Milne ile gelmiş. O dönemde unutamadığımız talihsiz ikincilikler de var, sayıları da şampiyonluklar kadar.
“Kadro oturmamıştı, geçiş dönemiydi” diyor Feyyaz. “Çok basit hatalar yapıyorduk. Kaleciler çok değişti ama tek neden bu değil.” Takımın avantajları neymiş? Başarıyı neye bağlıyor? Pek çok şeye ama öncelikle uzun süre birlikte olmaya. “Her şeyi birlikte yapıyorduk, işkembe çorbası içmeye bile birlikte gidiyorduk. Kamplar bir gündü, kısıtlama yoktu. Değişik yerlerden geldiğimiz halde takım içinde gruplaşma yoktu. Yeni gelenleri kaynaştırırdık.” Sergen’i takdirle hatırlıyor. “Sergen 17 yaşında bizimle oynadı. Çok zekidir, hemen adapte olur. Hep bir sonraki pozisyonu oynadı. Sergen üç şeyi düşünür, en doğrusunu yapar.”
Nasıl biriymiş o zamanlar? Müzik tutkunu. Türk pop müziği seviyor ama Avrupa listelerini de izliyor. Bir de, Simply Red’i severmiş. Takımda bir sosyal demokratlık hali de varmış. Metin, Feyyaz, Şenol hayat görüşü olarak sosyal demokratlar. Rıza’nın pek alâkası olmadığını söylüyor. Feyyaz Uçar, kibar, eğitimli, yabancı dil bilen örnek bir sporcu. “En büyük avantajım Milne ve Ferdinand geldiğinde onlarla İngilizce konuşabilmem oldu. Bir avantajdı, beni biraz daha ayrı gördüler. Aslında üniversitede, lisede falan İngilizce öğrenememiştim ama iki yıl beraber yaşadığım Norveçli kız arkadaşımdan en güzel şekilde öğrendim!” Ferdinand da takım arkadaşları arasında hangisinin en iyisi olduğu sorulduğunda “Absolutely Feyyaz!” demiş. “Süper, çok zeki”. Doğrusu bu “Kesinlikle Feyyaz!” cevabının İngilizce bilgisinden kaynaklandığını sanmıyoruz. Üniversite, İstanbul Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi. AEF’nin Beden Eğitimi ve Spor bölümü futbol ihtisas mezunu olan Feyyaz Uçar, beden öğretmenliği de yaptı.
Onlarda Seba’nın karakteri olduğunu söylüyor; mağlubiyeti bu nedenle olgunlukla karşıladıklarını da. “Şampiyonluklar lütuf değil, bileğinizin hakkıdır” diye de ekliyor. “Beşiktaş’ın hakemlerle ilişkisi bir Galatasaray, Fenerbahçe gibi olmamıştır.” Biz de o yılları gerçekten hasretle anıyoruz. “Bütün golleri biz attık, slogan olduk. Kadronun belli bir iskeleti vardı ama şampiyonluklar bizi avuttu, ileriyi göremedik. Şampiyonlar Ligi’ni, Avrupa kupalarını öngöremedik. Üç yabancı hakkını yetersiz kullandık.” İşlerin bugünkü gibi de kalmayacağını düşünüyor. “İleride Şampiyonlar Ligi yetmeyecek, Dünya Ligi kurulacak. Yaz döneminde bir Şampiyonlar Kupası yapacaklar. Dünyada futbol kadar kendini geliştirmek zorunda olan spor yoktur.”
Feyyaz, Güven Önüt’ten sonra ikinci gol kralı olduğu Beşiktaş’ından talihsiz ve trajik bir olayla ayrıldı. Gönül isterdi ki, futbolu Beşiktaş’ta bıraksın. Olsun varsın, seyircinin gönlünde her zaman yeri vardır. İki kez Altay’da teknik adamlık görevi aldı. Başka bir siyah-beyazlı formayla, başka bir platformda başarılı olmaya gidiyordu. Çok önem verdiği dürüstlüğü elden bırakmadan, bunda da kendini göstereceğinden eminiz. O Feyyaz çünkü…
Yazı Sevin Okyay
Related ItemsAli Gültikenbeşiktaşfeyyaz uçargordon milneLes Ferdinandmanşetmetin ali feyyazmetin tekinRıza ÇalımbaySerpil Hamdi TüzünSinan EnginSüleyman Seba