Kralın Resmi | Elif Lâm Râ
Zamanın birinde büyük toprakların hakimi güçlü bir kral, ülkesinde yaşayan bir bilgenin halk arasında kendinden daha çok itibar gördüğünü işitir. Bu durum çok gücüne giden kral, bilgeyi huzuruna çağırtır. Gayesi onu sınamak ve eğer gerçekten bu itibarı halketmiyorsa, halk içinde onu mahçup ederek gözden düşmesini sağlamaktır. Bilge kralın huzuruna çıkartılır. Kral bilgeye kendisine bir sorusu olduğunu söyler ve soruyu sorar:
– Allah, kendinden gayrına kulluk edilmemesine hükmettiği ve İblis de bu emre uyduğu halde, niçin Adem’e secde etmediği için huzurdan kovuldu? Allah’tan gayrına secde etmemesi normal değil miydi?
Bilge biraz düşünür ve der ki;
– Bunu size açıklarım kralım, ama önce adamlarınızın her dediğimi yapmalarını emredin.
Kral bu isteğin sebebini pek anlayamaz, ama yine de bilgenin her dediğini yapmalarını söyler adamlarına… Bunun üzerine bilge gösterişli çervesiyle tahtın arkasında asılı duran Krala ait büyük yağlıboya resmi oradan indirmelerini söyler. Salondan şaşkınlık dolu uğultulu bir ses yükselir. Herkes krala bakar ve buna ne tepki göstereceğini merak ederler. Kral adamlarına işaret eder ve indirmelerini söyler. Adamlar resmi indirirler. Bilge, görkemli çerçevesi içinde çok güzel görünen resmi yere yatırmalarını söyler. Salondan yine uğultulu bir ses yükselir. Herkes yine Kralın ne tepki vereceğini görmek için ona döner. Kral biraz kızarıp bozarmıştır, ama bozuntuya vermez ve bilgenin istediğini yapmalarını işaret eder adamlarına… Bunun üzerine bilge salona dönüp, orada bulunan herkese bu resme tükürmelerini söyler. Artık bardak taşmıştır, salon karışır ve kılıçlar çekilir. Kral ayağa kalkar ve bilgeyi kılıçtan geçirmek üzere olan adamlarını durdurur. Bilgeye yaklaşıp:
– Bu dakikaya kadar sana hürmet ettim ve her istediğini yapmalarına izin verdim. Ancak sen haddini aştın. Bu kadar ileri gitmene sebep nedir?
der. Bilge salondaki halkı işaret edip:
– Onlara bir çerçeve içindeki çeşitli renklerden oluşmuş bir miktar yağlıboyaya tükürmelerini söyledim, size tükürmelerini söylemedim ki!.. Neden bu kadar tepki verdiğinizi anlamadım?
der. Bunun üzerine salondakiler hepbir ağızdan:
– Ama o kralın resmi, sıradan bir yağlıboya karışımı değil !
derler. Kral bilgeye dönüp:
– Buna ne diyorsun bre haddini bilmez, kendine ölümlerden ölüm beğen!
der. Bilge başını öne eğer ve:
– Haklısınız kralım, cezama razıyım!
der. Fakat kral kurnazdır, bu işte bir iş olduğunu anlar ve:
– Soruma hâlâ cevap vermedin, eğer cevaplayabilirsen belki hayatını bağışlarım.
der. Bilge yere eğdiği başını kaldırır ve:
– Sorunuza az önce gerçekleşen olayla çoktan cevap verdim haşmetlim. Buradakilerin şu yerde duran çerçeve içindeki bir miktar yağlıboyaya tükürmelerini istedim. Fakat tebanız siz olduğunuz için değilse de “sizi temsil ettiği için” resminize tükürmeyi reddetti. Siz de bu saygısızlığımdan dolayı beni ölümle cezalandırmaya hükmettiniz. Haklıydınız, çünkü o sadece bir resim değildi, bakana mânâ olarak sizi hatırlatıyordu. Allah ise, İblis’i bundan daha önemli, ama benzer bir sebeple huzurundan tard etmiştir (kovmuştur). Adem, İblis’in küçümseyerek hakir gördüğü toprak yapılı süflî bir varlık olmaktan daha önemli bir mânâ taşıyordu. Potansiyelinde Allah’a ait mânâlarla yaratılmıştı ve yeri geldiğinde bu mânâları kuvveden fiile çıkarabilecek kabiliyete sahipti. Yeryüzünde bu kabiliyetle yaratılmış tek varlık olması sebebiyle Allah halifesiydi, yani O’nu temsil ediyordu. Ancak İblis Adem’deki bu sırrı bilemedi, tıpkı benim sizin resminizdeki mânâyı görememem gibi… Şu tablo sadece yağlıboya bir resim olup, sırf sizi hatırlattığı için saygı görüyorsa, Adem bir resimden daha fazlasına ayna idi ve Ona secde etmek, temsil ettiği ÖZ’ündeki yaradanına saygıdandı. Az önce sizi temsil eden bir tabloya saygısızlık ettiğim için ölümüme hükmedildi, İblis sadece huzurdan tard edilmekle kurtulduğu için şanslıdır.”
dedi. Kral ve salondakiler bilgece sahnelenen bu cevap karşısında şaşkın kalakalmışlardı.