İslamcı Dağıtım Merkezi Olarak Diyanet
Çarşamba günü (24 Ocak 2018) TELE 1de rahmetli Uğur Mumcu (1942-1993) konuşuyordu. Büyük bir olasılıkla 80lerin ortalarında yapılmış bir tartışma programı. Bunu katılanların yüzünden anlıyorum. Katılanlar: Nazlı Ilıcak (yönetici), Oğuzhan Asiltürk, Coşkun Kırca ve Taha Akyol.
Program galiba laiklik üzerineydi. O yıllarda Nazlı Ilıcak ve Taha Akyol askerin ve laikliğin vesayetine karşı idiler. Oğuzhan Asiltürk (1935) Erbakan Hocanın en kıymetlilerinden biriydi. Coşkun Kırca (1927-2005) ise sol dışında Uğur Mumcunun yayında yeralan bir laik-liberal idi.
Uğur Mumcu, lafı uzatmadan evrensel İslamcı akımın o zamanki yerini saptadı. İslamcı akımların silah ve cephanesini siyaset, ticaret ve din üçlüsü ve Diyanet İşleri Başkanlığını da fesat yuvası olarak tanımlıyordu. Ben de o yıllarda Diyanet İşleri Başkanlığı ile imam-hatip okullarının Cumhuriyet karşıtı varlıklarının artık algı sınırlarını delip geçtiğini yazıyordum.[i] Bir başka kitapta[ii] mesleklerin dinselleşmesini, imam-vali, imam-kaymakam, imam-polisin yaratacağı tehlikeleri yazıyor ve Tevhid-i Tedrisat Kanununu savunuyorum. Yazılar 80li, 90lı yıllarda yazılıp yayınlanmıştı.
2000li yılların başlarında özel olarak Hürriyet Avrupa için de yazı yazıyorum. Bu nedenle her ay Almanya, Fransa, Belçika ve Holandaya gidiyordum. Buralarda Diyanet İşleri Başkanlığının Cumhuriyet karşıtı varlığını görüyordum. Başkanlık, tarikatların istilasına uğramıştı. Oysa tarikatları etkisizleştirmek için kurulmuştu.
Müslüman toplumların bugün içinde bulundukları sefaletin sorumlusu bizzat İslamın yapısıdır. Daha önce de kaç kez yazdım: İslam hilafetsiz, İslam bir anarşik dindir. Halifelik tarihi boyunca sadece Arabistanda güç sahibi olmuş; Emeviler ve Abbasilerden itibaren Emirlerin elinde oyuncak olmuştur.
Gücü derler ama İslamın en büyük zaafı Kiliseye benzer bir hiyarerşik yapıya sahip olmamasıdır. Mahalle ve köy imamının itaat edeceği dinsel otorite yoktur. Kafası attığı anda kendine bir tarikat kurar. Görünüşe bakmayın, İslamın ilk Dört Halifeden bu yana peygamberi protokolda vardır ama fiiliyatta yoktur. Tarikat, tekke ve zaviye şeyhleri, cami imamları ve cemaat hocaları Peygamberin makamını işgal etmişlerdir.
Cumhuriyet bu acı gerçeği gördü, Diyanet İşleri Başkanlığını kurdu ve Şeyhülislamlığı kaldırdı. Bu durum ulema tayfasını tatmin etmediği gibi çok kızdırdı. Ulema attan inip eşeğe biniyordu. Şeyhülislamın Divandaki, hükümetteki yeri Sadrazama (Başbakana) denkti. Oysa, Diyanet İşleri Başkanı, hükümette bir bakana bağlı bir yüksek memur idi. Ulemanın tamama yakını Cumhuriyet düşmanı oldu ve yer altına indi.
Demokrat Parti, Adalet Partisi, Doğruyol Partisi, Anavatan Partisi, Erbakanın partileri ve AKP bu yeminli ulema sınıfının gayretleriyle iktidara geldi. Bu yeni ulema sınıfının kaynağı imam-hatiplar olmuştu. Şu anda iktidar zaten bu yeni ulema sınıfının elinde. AKP kendi İstemezükçü tayfasını yarattı. Bunun sonucu Peygambersiz yeni bir din olabilir. Bu yeni sınıfın peygamberin aracı varlığına ihtiyacı yok! Peygamber eğer işlevsizleşmeseydi AKP 16 yıldır iktidarda kalamazdı. Çalıyorlar ama alınları secdeye değiyor. Sofrada beslemele çekiyorlar! diyen halkın da zaten peygambere ihtiyacı yok!
Son zamanlarda Diyanet İşleri Başkanlığının, cumhuriyetin laiklik ilkesini yok sayarak fetvalar yayınlaması, haklı olarak, tepkilere yol açtı. Diyanet İşleri Başkanlığının yarattığı en büyük tehlike bu fetvalar değil. En büyük tehlike, en azından 1950den itibaren, İslamcı eleman dağıtım merkezi olarak çalışması. Bu konuda biri 2006, ikincisi 2011 yılında Hürriyet gazetesinde yayımlanan iki yazımı okumanıza sunuyorum.
Laiklik ilkesi Anayasaya 5 Şubat 1937 günü girmişti. Ağır yaralı ve komada olsa da 81 yıldır hayatta.
16 BİN DİN GÖREVLİSİ YOKMUŞ[iii]
Diyanet İşleri Başkanı Prof.Dr. Ali Bardakoğlu gene aynı şarkıyı söylüyor. 16 bin camide din görevlisi yok diyor. Daha da önemlisi, DİB Başkanı 1965 tarihli Diyanet Teşkilat Kanununun değiştirilmesi çalışmalarına başladıklarını söylüyor. (Cumhuriyet, 17 Ocak 2006, Fırat Kozok ile söyleşi).
Yazımı bu söyleşi üzerine kurmayı düşünürken 19 Ocak tarihli Radikal gazetesinde manşetten bir haber yayınlandı: Eyüp Belediyesi ille de imam-hatipli zabıta istiyor. AKPli belediyenin imam-hatipli ısrarı.
Başkanlığınızın ara istasyon olarak, dağıtım alayı olarak çalışmasına neden göz yumuyorsunuz? 1975den bu yana başkanlığınıza kaç din görevlisi alındı, bunların kaçı başka bakanlıklara transfer oldu, transfer edildi?
Diyanet İşleri Başkanı bu sorularımı mutlaka yanıtlamalıdır. Yanıtlamazsa, kendisini siyasete alet olmakla, AKP iktidarının devlet kadrolarını İslamileştirmek programını uygulamakla suçlayacağım. Gazetelerde, geçen yıl kaç kişinin DİBten başka devlet kuruluşlarına transfer olduğu haberleri yazıldı. Ben sayı vermeyeceğim, sayıyı DİB versin.
Bunun en son, en somut, en açık, en reddedilemeyecek örneğini AKPli Eyüp Belediyesi veriyor. Gerekçeye gülmeyin: Din sömürüsüne engel olmak (!) imiş. Bu tercih yasalara uygunmuş. Mızrağı çuvala sığdırmak isterken bir de zeytinyağı gibi üste çıkıyorlar. Benden haber vermesi, işlemin iptal edilmesi için bir kişinin İdare Mahkemesine başvurması yeter. Adalet, İçişleri (Polis teşkilatı için) ve öteki bakanlıklar Eyüp Belediyesinin gerekçesini örnek alırsa ne olacak? AKP iktidarının gerçek programı yavaş yavaş ortaya çıkıyor.
Bence DİB Başkanı Prof.Dr. Ali Bardakoğlu, Eyüp Belediyesinin uygulamasına mutlaka karşı çıkmalı ve 15 İmam-Hatip mezununu elin belediyesine kaptırmamalı. Yoksa şikayetlerine benden başka inanmayanlar da çıkar!
Sol böyle bir kumpas karşısında ne yapsın! Solu eleştirenler bu kumpasa ne diyorlar? Biraz da bu kumpasları gündeme getirseler olmaz mı? (HÜRRİYET, 25 OCAK 2006)
Her yıl bir muhalefet milletvekili, bu genellikle CHPli olur, Diyanet İşleri Başkanlığından sorumlu devlet bakanına bir soru önergesi verir ve o yıl ya da belli bir süre içinde, Diyanet İşleri Başkanlığından kaç personelin (imamın) öteki devlet kurumlarına geçiş yaptığını sorar. İmam-hatip lisesi ve ilahiyat fakültesi mezunları bazı görevler için açılan sınavlara kural gereği giremedikleri için amaçlarına, emellerine Diyanet İşleri Başkanlığı üzerinden kavuşurlar. Belli sayıda bir birlik başka yerlere gider, onların yerine de kısa bir süre başka yere gitmek üzere başkaları gelir. Aslına bakarsanız gittikleri yerlerde kendilerine gereksinim yoktur. Oysa bu kadrolara atanma bekleyen uygun nitelikli binlerce genç insan vardır.
Cumhuriyet gazetesinin (11.01.11) yazdığına göre: Gene bir CHP milletvekili, Ali Rıza Ertümür (Denizli) aynı soruyu sormuş. Soruyu bakan adına Diyanet İşlerinin yeni başkanı yanıtlamış. Buna göre 2009 yılında, açıktan alım yoluyla 1700 kadrolu, 110 sözleşmeli olmak üzere toplam 1.880 personel işe alınmış. Bu sayı, 2010 yılında 2.162si kadrolu, 686sı sözleşmeli olmak üzere 2.648 kişi. Ancak Diyanet İşleri Başkanlığında görev alan imamlar yerlerinde rahat durmuyorlar, gözleri hep dışarıda. 1 Ocak 2002 ile 24 kasım 2010 tarihleri arasında, başkanlık personelinden 14 bin 941i başka kurumlara atanmak istemiş. Başkanlık 2 bin 947 personelin geçiş yapmasına izin vermiş. Bu bağlamda, sekiz yılda, Milli Eğitim Bakanlığına 1076 imam transfer olmuş. İzin verseler en azından 12 bin imam MEBna geçerdi diyeceğim ama, bu kadarı da ayıp olur, göze batar diye çekinmiş olmalılar.
İkinci sıra 395 kişi ile İç İşleri Bakanlığında. Sağlık Bakanlığı 340 kişi ile ikinci, 230 kişi ile Bayındırlık ve İskân Bakanlığı üçüncü. Sonra sırada belediyeler ve üniversiteler var.
Bunun anlamı ne? Larvalar koza dönemini Diyanet İşleri Başkanlığında geçirip kelebek olup başka yerlere mi uçuyorlar?
Bu transferler başta milli eğitim olmak üzere devlet kurumlarını İslamileştirmeyi amaçlamaktadır. Polis teşkilatının Fethullah cemaatinin eline geçtiği yıllardır söylenip iddia ediliyor. Milli Eğitime her yıl imam akını oluyor. Bununla yetinilmiyor, İlahiyat Fakültelerinde okuyan öğrencilere bir abrakadabra ile pedagoji sertifikası veren programlar kotarılıyor. Tevhid-i Tedrisat iğdiş edilerek Milli eğitim İslami eğitime dönüştürülüyor.