3 yaş krizi 3-4 yaş ikinci çocuk kardeş kıskançlığı	2010-06-09
Etiketler3 yaş krizi, 3-4 yaş, ikinci çocuk, kardeş kıskançlığı
Sonraki: Kardeş kıskançlığı ve üç yaş krizi hakkında uzman anne görüşleri
10 Haziran 2010, 07:51
Bu arada gecen zamanda sen elinden geleni yap. Ama yarin sabaha Deniz'i yumush yumush yapacak mucize formul yok. Malesef boyle. Onemli olan kurallarinizdan hicbir zaman taviz vermeyin. Fakat cok gerekli degilse de inatlasmayin. Onemli ikinci nokta kardesi kollayin, ona zarar gelmesin. Ucuncu nokta gun ici kisa da olsa belli bir sure Deniz'e birebir ozel vakit ayir. Ona bol bol onu cok sevdigini soyle. Onun yaptiklarini takdir et. Belli bir sure sonra evdeki ilginin tamaminin onun ustune olmayacagina alisacak.
Ben de Kimilnaz' dogduktan sonra 1.5 sene kadar once sabir, sonra biraz anlayis, sonra sabir tukenme, sonra anlayis kaybetme, en son zivanadan cikip 1 sene oldu hala alisamadi mi yahu diye aglanma donemlerinden gectim. okumadigim kitap kalmadi. hatta tezi bloga yazacaktim. Sonra bir baktim, "aaaa yumus oglum geri gelmis, kardesi ile mutlu mutlu oynuyorlar".
10 Haziran 2010, 10:26
10 Haziran 2010, 12:38
10 Haziran 2010, 13:06
10 Haziran 2010, 13:55
butun bu ofke krizlerini ve bilimum benzer kotu davranisi biz de yasiyoruz, kardes henuz 3 aylık. anlayisli olmakla bu krizlere musamaha gostermemek arasinda cok gel git yasandi bizde de. hala gecmedi, azaldi ama yerine yenileri geldi. mesela soz dinlememe ve umursamama (cunku bunun bizi delirttigini biliyor). yani isin ozu, kardese kafa bozuldugu anda (ki bu birlikte gecirilmis epey "kaliteli" zaman sonrasi bile olabiliyor) bizim kırmızı dugmelerimize basmaya calisiyor. cozum ne, bilmiyorum, en cok pratik anne'nin soyledikleri aklima yatiyor. hayat evde normale dondukce abi de normallesiyor. a bir de derin biraz daha buyuyup deniz'e gulucukler atmaya basladiginda deniz onunla bir bag kuracak goreceksin. abiyi gorur gormez gulmeye ve heyecanlanmaya baslayacak, bu da buyugu cok havaya sokacak, bekle ve gor 🙂
10 Haziran 2010, 14:01
10 Haziran 2010, 14:51
Eşine katılıyorum Elif'ciğim üstüne alınma bu durumu derinden dolayı denize haksızlık yaptığını,eksik bıraktığını o sebepten böyle olduğunu düşünmek seni daha çok yıpratır.Bu dönemde yapılabilecek tek şey sabırla beklemek.Bu halleri de geçecek:)
Nedense böyle olayları yaşadığımızda hep sadece kendi başımıza geldi sanarız ama öyle değil, bunlar sıklıkla yaşanan şeyler.Kendini kötü hissetme. Kardeşiyle ilgili olması muhtemel. Bence bu konuda oldukça tutarlı davranmalısın. Bir daha böyle davranmaması gerektiğini anlamalı yoksa başetmen mümkün olmaz ve o bunu hep kullanır. Dolayısıyla "5 dk sonra kalkacağız" deniyorsa buna 1 dk bile ilave edilmemeli, fiziksel dışavurumların ise yanlışlığı mutlaka anlatılmalı, belki bir kez aynı şey kendisine yapılıp kendinin ne hissettiği sonrasında sorulabilir. Şimdilik hareketleri tepkisel olabilir ama müsade edilmeye devam edilirse karakter halini alabilir.
10 Haziran 2010, 16:20
Sana kolay gelsin. Ben sana yardım edemiyorum cunku kızım henuz böyle davranışlar sergilemiyor deneyimim okuduklarımdan ibaret ama 3 ay sonra kardeşi doğunca hızla bu tabloya dalabilirim diye senin deneyimlerini de okuyorum.. Bu biraz gozumu korkutsa da yapıcak birsey yok bir sekilde halledicez. Sen de umarım Deniz'e daha cok yardımcı olacak yolu bulabilirsin.. Hersey duzelecek..
10 Haziran 2010, 17:20
Yazdiklarinda aynen bizim bizdigi buldum. Baris mayis ayinda 3.yasini doldurdu. Ve aynen senin dedigin gibi davraniyor. Normalde cok uyumlu, cok sevecen, hic hasariligi olmayan bir cocuk. Ama senin anlattigin durumlari da yasadigimiz zamanlar cok oluyor. Oncelikle bence ergenlik yasina kadar cocuklarda kiz erkek ayrimina bagli davranis degisiklikleri oldugunu sanmiyorum. Bence tamamen personality e bagimli davranislar goruyorsun, cinsiyete bagli degil. Baris'a su anda babaannesi bakiyor, gecici olarak. Babasi ve ben aksam eve geldigimizde Baris asiri simariyor, tepeme cikiyor, atliyor, zipliyor, her seye agliyor, hic olmadi avazi ciktigi kadar bagiriyor, sonra gelip bana vuruyor. Sasirip kaliyoruz. Bu olaylar baskasinin evine gittigimizde de oluyor. Oyuncagini kesinlikle paylasmiyor, ofkeli bir hal aliyor.Ben yasa bagimli oldugunu dusunuyorum. Benim bu tip seylerle basa cikma yontemim "time out" a gonderme. Time out Baris, dedigim zaman hircinligi devam ediyor, odasina birakiyorum, arkami doner donmez tabii ki odasindan cikiyor, ama biraz daha kontrollu oldugunu hissediyorum. Odasindan cikip bana vuruyor, bu sekilde en az 3 defa time out a gidiyor. Ama cok ilginc bir sekilde kendine geliyor bu time outlar sonrasi. Cunku time out ona henuz cozemedigim bir sekilde disiplin veriyor. Ben ne kiziyorum, ne de bagiriyorum, time out Baris, dedigim de olay cozumleniyor. Bunu sana soylerken aslinda biraz da cekiniyorum, cunku ne kadar uygulasamda time out isini arastirmadim henuz. Cocukta daha derin psikolojik bir etkisi olur mu diye arastiracagim en kisa zamanda. Yontem isliyor, ama cocuk kendini cok istenmemis, itilmis hissediyor mu merak da ediyorum.
10 Haziran 2010, 17:22
10 Haziran 2010, 17:48
Sanırım bu ağlamaları Derin'in Koliğinden kalmış olabilir. Hani çok ağlıyordu, susmuyordu, uyumuyordu, sen sürekli onu kucağında taşıyordun sussun diye. Belki Deniz de demiştir ki kendi kendine ben de böyle ağlarsam benim de her istediğimi yaparlar, bana da ilgi gösterirler. Çocuk aklı işte. Bizimki daha tek çocuk ama vurmalarla ilgili biz de sıkıntıdayız fazlaca, en son gözümü morarttı, o derece yani. Ben de sabırla geçecek bu halleri diye bekliyorum.
11 Haziran 2010, 10:42
Elfana'ya katılıyorum. 3 yaş çocuğu genelde böyle…kişilik bulmaya çalışıyorlar, çevrelerinde olup bitenin daha çok farkına varıyorlar, başkaları da onların farkına varsın istiyorlar…Tek çocuklular siz çok çocuklularla karşılaştırılamaz elbette, ama bizler de yaşıyoruz bu sorunları zaman zaman…elbette Derin'in gelmesi de etkilemiştir, ama anlattığın şeyleri Dante'de de yaşadığımız oluyor, bazen tanıyamıyorum onu…Geçecek!
11 Haziran 2010, 11:35
anlattiklarina benzer seyleri biz de yasiyoruz zaman zaman.Bence hem yasin getirdigi bir sey var hem de kardes gelmesinin,onlara ayirabildigimiz zamanin,ilginin ikiye bolunmus olmasindan kaynaklandigini dusunuyorum ben.Boyle zamanlarda Defne'yle birebir daha cok vakit gecirmeye calisiyorum,onun sevdigi seylere daha fazla vakit ayirmaya calistigimda o da daha keyifli oluyor.Daha once anlattiklarindan hatirladigim kadariyla Deniz tum gun okula gidiyordu,degil mi?Belki bir sure yarim gun gitse,birlikte daha cok vakit gecirseniz.,aklima gelen cozumlerden biri bu.
Bir de yukaridaki yorumlardan birinde time out tan bahsediyor bir arkadas,kismen uyguladigini ama arastirmaya firsat bulamadigini soyluyor.Bununla ilgili soyle bir sey okumustum. Cocuga time out dediginiz an,cocugun aslinda time in'e ihtiyaci oldugu andir,yani anne sevgisine,sefkatine cok ihtiyac duydugu bir anda cocugu uzaklastiriyorsunuz. Sonucta 3-3.5 yasinda cocuklardan bahsediyoruz,bazen gozumuze buyuk gorunseler de (ozellikle 2.lerden sonra) aslinda hala kucucukler.Duygularini,ofkelerini dogru duzgun ifade etmeyi bilmediklerinden hircinlasiyorlar,zor olsa da bazen biz onlari uzaklastirarak degil sevgi gostererek cozum bulmaya calismaliyiz.
Acalya'nin dedigi gibi bugunler de gececek,sabir 🙂
Geribildirim: Kardeş kıskançlığı ve üç yaş krizi hakkında uzman anne görüşleri « Blogcu Anne
Geribildirim: “Bir tek annem olsun, bana bir şey olmaz” « Blogcu Anne
Geribildirim: Tükürdüğünü yalatırlar « Blogcu Anne
Geribildirim: Blogcu Anne – Tükürdüğünü yalatırlar