Anasayfa » Ekonomi » Faizin Ahlâkî, Psikolojik ve Manevî Zararları
Yazar: Misafir Yazar Kategori: Ekonomi, İslam Ağustos 4, 2015	0 529 Görüntülenme
Bugün içinde yaşadığımız dünya; aklı başında olan kişiler, düşünürler, bilginler ve araştırmacıların itiraf ettiği ve Batı uygarlığının merkezi olan bölgeleri dolaşan seyyah ve gözlemcilerin gördüğü gibi, bu bölgelerdeki maddi uygarlığın tüm görkemine, sanayi ürünlerinin gelişmişliğine, gözleri kamaştıran maddi refahın tüm görüntülerine rağmen her yönüyle sıkıntılı, ızdıraplı, korkulu, sinirsel ve ruhsal hastalıkların yaygın olduğu bir dünyadır.
Binaenaleyh, faizin belli başlı ahlâkî, psikolojik ve manevi zararlarını şöyle sıralayabiliriz :
Merhamet ve Şefkati Yok Edebilmesi
Faizle borçlanan ihtiyaç sahibi, borç veren tarafından zor durumda bırakılır. Yani faizle borç vermek, bir anlamda güçlü olan kişinin, zayıfın ihtiyacını istismar etmesi ve onu sömürmesi anlamına gelir. Bu ise insanın şefkat ve merhamet yolları yok edilmesi demektir.
Diğer yandan, sermayedar tabakanın elindeki mal, adeta diğer malları avlamak için bir tuzak olarak görülmektedir. Öyle ki, söz konusu üst tabaka kurdukları bu tuzaklara yem bile koyma zahmetine girmezler. Çünkü zaten ihtiyaç içinde olanlar böyle bir ister-istemez kendiliklerinden düşerler. Zaruretleri ve sıkıntıları kendilerini kendi ayaklarıyla bu tuzaklara alıp götürür.
Faiz ile birlikte sermaye sahipleri, haksız ve gayrı ahlâkî bir biçimde toplum içerisinde ezilen kesimin, riske giren insanların zarar etme ihtimaline karşı kendisini garantiye alır. İnsanların herhangi bir üretim mahsulünü daha pahalı alıp kullanmalarına aldırış etmez, üretimde diğer araçları kullanan insanların zararına aldırmaz, katılmaz, bunlara karşı duygusallık göstermez. Sadece kendi çıkarını, menfaatini düşünür. O kendi çıkarını düşündükten sonra, diğerlerinin zararı onu ilgilendirmez. Fakirin daha fakirleşmesi, zenginin daha zenginleşmesi, enflasyon ortamının artması onu ilgilendirmez.
Yardımlaşma ve Dayanışma Anlayışını Yıkma Tehlikesi
Faiz toplumdaki yardımlaşma ve güven hislerini, menfaat ilişkisine dönüştüren, çalışmadan haksız olarak elde edilen bir kazanç değerlendirmesidir. Toplumun gelişmesi ve bütünleşmenin sağlanması için dayanışma-yardımlaşma unsurlarının daha aktif hale getirilmesi gerekir.
Toplum arasında sevginin doğmasına ve yardımlaşmanın yaygınlaşması isteniyorsa, kesinlikle faize ve faizin yaygınlaşmasına izin verilmemesi lazımdır. Zira faizin yaygınlaştığı bir toplumda sevgiden, dostluktan eser kalmaz. Birisi, ihtiyaç sahibi bir insana, sırf ondan iki lira almak için bir lira veriyorsa, böylesi bir kimseyi hiçbir ruhun kabul etmesi beklenemez ve ona karşı bir sevgi duyulmasını beklemekte anlamsızdır. Toplumunda karşılıklı yardımlaşma, o toplumu birbirine bağlayan temel unsurlardan biridir. İşte faiz bunu yıkmakta, onu temelinden sarsmaktadır.
İnsanlar cömert ve elleri açık kimseler olmalıdırlar ki, daha fazla gelir elde ettikleri zaman toplumun nispeten daha muhtaç kimselerine, onların kendi yaşamları için gereken mal ve hizmetleri elde edebilmeleri için versinler. Ne var ki faizcilik anlayışı, insanlara tam tersini öğretir ve der ki; kime ihtiyacından daha fazla servet ulaşmışsa o, sizin kendini kontrol, özveri ve zevklerden vazgeçme duygusu dediğiniz cimrilikle, kendisinin gayet doğal ve uygun olan ihtiyaçlarının önemli bir bölümünü bile karşılamaktan vazgeçsin ve bu şekilde herkes daha çok servet toplamamaya çalışsın.
Faizin ön planda olduğu toplumlarda insan varlığının en önemli gayesi mal kazanmaktır. Herkes daha çok kazanmak için çırpınır. Hayatın akışı ve olaylar tamamen ekonomik zaviyeden değerlendirilir. Herkes menfaati ve iktisadî istikbali için her şeyi yapabilir. Bu nizam doğrudan doğruya insanlığın helakini hedef almaktadır.
Faizi didikleyip her bölümünü iyice araştıracak olursak, faiz anlayışının insanoğlunda harekete geçtiği andan itibaren, para biriktirme isteğinden tutun da diğer bütün ekonomik hayatın gelişiminde, insanı bencillik, cimrilik, dar kalplilik, duygusuzluk, maddeye tapmak gibi daha birçok kötü sıfatlarla etkilediğini ve bu anlayış geliştiği müddetçe, insan faizcilikle yürüttüğü işlerde başarılı olduğu nispette bu kötü sıfatların da onun içinde kökleşeceğini, derinleşeceğini kestirebilmek zor değildir.
Faiz sistemi, insanın hırs, açgözlülük ve menfaat duygularını, rekabette önde gitme, şan ve şöhret sahibi olma, herkesi kendine muhtaç etme ve sürekli olarak kendisinden bahsettirme tutkusunu durmadan körükler. Neticede insan gözü hiçbir insani değeri görmez, Karunlaşır, maddeci olur, her şeyin değerini menfaatle ölçer, kendine fayda sağlamayan beşerî değerler gözünde hiç hükmünde olur.
Tembellik, Hazırcılık ve İsrafa Sevk Etmesi
Faizin insan psikolojisi ve insanın mânâ âlemini tahrib edip, ona kazandırdığı kötü hasletlerden birisi de, onu tembelliğe, hazırcılığa itmesi ve onu israfa sevk etmesidir. Faiz, zahmetsizce, kolay ve kısa yoldan kazanç sağlam imkânlarını insanların önüne alabildiğine serdiğinden, bu tür yollarla kazanç sağlamayı teşvik eder. İnsanların normal ve meşru yollardan giderek gelir ve servet elde etmesi uzun ve zahmetli bir iştir. Fakat faiz akımına alışmış insanların bu kadar beklemeye ve yorulmaya tahammülleri yoktur. Hemen, derhal, kısa ve kolay yoldan, işin meşruiyet tarafıyla fazla ilgilenmeden kazanmak isterler.
Bediüzzaman faizin söz konusu kötü tesirine şöyle dikkat çekmiştir: “ Ribâ (faiz) tembellik verir, çalışma şevkini söndürür. Ribânın kapıları, hem de onun kapları olan bankaların her daim yararı ise, beşerin en fena kısmınadır.”
Sonuç olarak faiz, yerinde oturan, hiçbir iş yapmayan tembel ve lükse boğulmuş bir tabakanın doğmasına neden olur. Bunlar hiçbir çalışma yapmadan, çaba harcamadan kazanılan malın üzerinde hazır bir şekilde oturmaktadırlar.
ahlak faiz Psikoloji Toplum	2015-08-04
Etiketler:ahlak faiz Psikoloji Toplum
Önceki: Faiz, Gelir Dağılımı ve Faiz Lobileri