— Silahlar patlıyor!?
— Ama bebekler ölüyor!?
— Ölsün, kimin umurunda.
— Anneler de ölüyor!
— Ölmeli zaten, ölmezse olmaz.
— Silahlar patlamazsa elde kalır. Satılmayacaksa niçin üretilsin? Üretilmezse gelişmiş ülkelerin, gelişmiş ekonomileri batar, adamlar aç kalır. Birilerinin ölmesi mi kötü, yoksa onlarının ekonomisinin batması mı? Elbette ki ikincisi. Sonra ne yer ne içerler. Zaten dünyada ihtiyaç maddeleri kıt, ihtiyaçlar sınırsız!
— Ama Allah’ın nimetleri bol.
— Olsun… Hem Müslümanlar da akıllı olsunlar. Akıllarını kullansınlar. Birbirlerine düşmesinler.
— Fakat batılılar fitne sokuyorlar.
— Doğrudur, Batılılar dediğin Hıristiyan ve Yahudiler değil mi? E, onlar kendi inançlarının gereğini yapıyorlar.
— Peki, bizimkiler neden onlarla müttefikiz diyorlar?
— Çünkü bizimkiler, bizim medeniyetimizin batı medeniyeti karşısında mağlup olduğunu düşünüyorlar.
— Bizim medeniyetimizden kasıt dinimiz değil mi, yani İslam?
— Evet, ama akılları sıra takiyye yapıyorlar. Ya da biz öyle anlıyoruz.
— Bizim asıl sıkıntımız ne biliyor musun?
— Bir başımızın olmayışı. Yani başımızda bir halifemiz yok. Yani İslam âlemi ne yazık ki Ecdat Osmanlı’dan sonra başsız kaldı. Bölük pörçük olduk. Bin parçaya bölündük. Batılılar bunu biliyordu. Bütünüyle kurgularını bunun üzerine yaptı ve Osmanlı’yı yıktılar. Yeniden ayağa kalkmasın diye de aramıza nifak tohumları ektiler. İnancımızı baltaladılar. Suni gündemler üretip ikilik soktular. Kardeş kavgası ürettiler. Kürt-Türk, Alevi-Sünni gibi çatışmalar sokuşturdular. Oysa Osmanlı’da her ıraktan her milletten insanlar bir arada huzur içerisinde yaşıyorlardı.
— Biraz önce takiyye dedin. Takiyye ne?
— Takiyye, gerçek düşüncelerini saklayıp, karşısındakiyle aynı düşündüğünü söylemektir.
— Peki, caiz mi?
— Dinimizde takiyye yasak değil. Ancak, kendisine göre şartları vardır. Bir kere lider, yani devletin başındaki kimse takiyye yapamaz. Ona haramdır. Hatta ölüm tehdidi altında olsa dahi. Çünkü onun takiyye yapması geneli ilgilendirir. Avam, onun yaptığını dinin gerçeği kabul eder. Top yekûn bir ümmetin günah işlemesine sebep olur.
— Öyleyse nasıl caiz oluyor.
— Bu stratejik bir durumdur. Lider, Devlet-i A’li’nin menfaati gereği kritik zamanlarda görevlendireceği kimse veya kimselerin belirlenen sınırlar içerisinde takiyye yapmasına izin verebilir.
— Anladım. O halde mevcut durum hiç de iç açıcı değil. İnsanların ölmesi bir yana, sanırım biz de sürekli günah işliyoruz… Peki, ne yapmalıyız?
— Müslümanların, özellikle ülkemiz insanının bir an evvel oynanan oyunu fark edip, uyanması gerekir. Biz, süratle bizi kendilerine düşman gören batılılarla işbirliği yapmaktan vazgeçmeliyiz. Mevcut liderler bunu beceremeyeceklerse (ki olmuyor bir türlü) bir an evvel kararımızı verip şuurlu ve milli duruşa sahip liderlerle yolumuza devam etmemiz gerekiyor.
— Evet, her ne kadar “Temeline dinamit koyup, bunların kökünü kazımak lazım.” diyen ve kendi kökleri çoktan kazınmış olanlarla paralel düşünenler olsa da, bu memlekette dimdik ayakta duran ve her dem ‘Yaşanabilir Bir Türkiye, Yeniden Büyük Türkiye ve Yeni Bir Dünya’ hedefinden asla vaz geçmeyen Milli Görüşçüler var…
— Peki, onlar iktidar olabilirler mi?
— Takdir, İlahi Kudret’indir. Ama senin, benim, bizim ve hepimizin bir görevi var. O da başta ülkemiz olmak üzere bütün İslam devletlerinde Milli Görüş’ün iktidar olması için mücadele vermek. Böylelikle dünyaya adil bir düzen gelecek ve Yeni Bir Dünya kurulacak.
— Doğru söylüyorsun. Ama…
— Aması ne?!