Eziyetin komedi hali-Birinci perde – Dünya İşlerim
21 Kasım 2017 28 Nisan 2020 Gürcan Şen Ph.D
Odanın hazır hale getirilmesi için beklerken, oradaki görevli olan nöbetçi doktor evraklara bir şeyler çiziktirip onu hastabakıcıya verdi. Evrakları inceleyen hastabakıcı, sedyenin yanında dedemi beklerken yanıma geldi.
“Amca’yı röntgene götürmemiz gerekiyor. Daha önceki istenilen taraftan çekilmemiş.”
“Burada neden adam gibi iş yapmıyorlar?”
“Onu bilemem, ben doktorun söylediğine bakarım.”
Yorgun yüzünden düşüncelerini okumaya çalıştım ama pek mutlu olmadığı kesin.
Alttan alarak onu sakinleştirmeye çalıştım.
Karımın söylediklerini işitince, başımdan aşağıya bir kazan kaynar su dökülmüş gibi hissettim. O çetrefilli ve yorucu yolu, daha on beş dakika önce geçip buraya geldim. Aynı yolun tekrar gidilip dönülmesi gerekiyor, bu karımın yapabileceği öyle basit bir iş değil. Yorgun yüzümle ona baktım, boğuk bir sesle cevap verdim.
“Bu dediğin olmaz, yani istesen de yapamazsın. Dede çok ağır ve yol da tam bir felaket.”
Çok fazla düşünmeden oturduğum yerden kalktım ve hastabakıcının yanına gittim. Anneanne ile karımı ortopedi servisinde bırakıp, sedyeyi iterek onunla birlikte yürümeye başladık. Servisten çıkıp koridorun öteki ucunda ki asansöre bindik. Aşağıya inerken vakit geçirmeden hastabakıcının eline yirmi milyon lira tutuşturdum. Bu işler maalesef hastanede böyle yürüyor, bunu sabahtan beri artık çok iyi öğrendim.
Asansörden inince o arkada ben önde, tonajından fazla yük taşıyan büyük kamyonlar gibi rampadan aşağıya ağır hareketlerle sedye ile birlikte kıvrılarak yavaşça indik. Küçük yarı karanlık bir koridoru geçtikten sonra ikinci rampaya geldik. Bu ilkinden daha dik!
Yine ben sedyenin önünde, hastabakıcı arkasında kaymamaya çalışarak, ağır hareketlerle rampayı indik. Ardından bir tarafı camlı olan uzun eğimli metal zeminli koridoru geçip, hastaların tetkiklerinin yapıldığı ilk binaya ulaştık. Orada bulunan asansöre binip, yine iki kat aşağıya indik. Sedyeyi duvar kenarına koyunca, hastabakıcı bizi bırakıp kayıt odasına doğru yürüdü.
“Haklısınız ama ben ne yapayım? Daha önceki röntgenler, istenilen şekilde çekilmemiş. O nedenle, sizin kalça röntgeninizi tekrar çekeceklermiş.”
Aslında dünden beri yaşanan bu saçmalıklara benim sinirlenmem lâzım. Laf söyletmedikleri oğlu Amerika’da tatilde, Biz karı koca elimizden gelini yapıp koşturuyoruz. Ağzımızdan bir tek kötü laf bile çıkmıyor. Üstelik sabahın beşinden beri ayaktayız, o saatten beri sürekli olarak koşturuyoruz. Üstüne üstlük ağır sıklet kilosunda olan bu adamı sürekli olarak aşağı yukarı kaldırıp indiriyorum.
Ne hikmetse benim yerime beyefendi isyan edip sinirleniyor. Dışarıdan gören birisi de bütün bu işleri o yapıyor zanneder.
Ona ters bir cevap vermemek için başımı başka bir tarafa çevirdim ve orada bulunan boş sıralardan birine gidip oturdum. Yani her şey dudaklarımın ucunda duruyor. Şimdiye kadar biriken bütün hıncımla, kalbini gerçekten kötü bir şekilde kıracağım.
Allahtan çok geçmeden, dedenin adı okundu da sinirimi unuttum.
Hastabakıcı bizi diğerleri gibi dışarıda beklerken, görevli röntgen uzmanı dedeyi istenen uygun pozisyona döndürdü ve bana onu kımıldatmadan tutmamı tembihleyerek dışarıya çıktı. Biz yine röntgen odasında onunla baş başa kaldık.
Dedenin rol yapma zamanı çoktan sona erdiği için ahlama ve inleme durumuna geçti. Belli ki arada sakin geçen boşluğu kapatmak amacında, ben ise sadece yaşanan bu kargaşa ve kâbustan uzaklaşıp gitme isteğindeyim ama böyle bir şeyi nasıl yapabilirim?
Karım ile anneanne bu ağır işleri bensiz nasıl yapabilirler ki?
Röntgen odasında istenildiği gibi bir yandan onu kıpırdatmadan tutmaya çalışırken, bir de ona lâf yetiştirmeye çalıştım. O arada verilen radyasyonu, yapılan birkaç değişik çekim esnasında tekrar afiyetle aldım. Dünyam tekrar aydınlandığı için çok mutluyum!
Röntgen çekimi bittikten sonra hastabakıcı sedye ile tekrar içeriye geldi. Huysuzlanan dedenin altında serili olan çarşafı iki yanından kaldırmak için sıkıca tuttuk.
Onun panikle sarf ettiği,
Koridorda röntgen sonuçlarının çıkmasını beklerken, iki dakikada bir burada hâlâ neden beklediğimizi soran dedeye, alttan alarak nedenini anlatmaya çalıştım. Sadece bir şeye odaklandığı için beyni artık ona söylediklerimi algılamıyor.
Çok geçmeden bize verilen çekim diskini alıp, kendimizi uzun yol kamyon şoförleri gibi yine dağ bayır yollara vurduk. Aynı rota üzerinde bu sefer rampa yukarı yol alıp diğer binaya ulaştık. Hastabakıcıyla beraber sedyeyi iterek Ortopedi servisine girdiğimizde, yine kan ter içinde kalmıştım. Orada bir yere ilişip soluklanmaya çalışırken, bizim hanımlar yanıma gelip dedenin tek kişilik odasının da hazır olduğunu söylediler. Hatta ellerinde bulunan eşyaları bile o odaya götürüp yerleştirmişler.
Yorgunlukla çöktüğüm yerden hastabakıcının dedeyi sedye ile alıp ayrılan odaya götürmesini bekliyorum. Karım ile anneanne ise dedenin başında, onun hatırını sorup gönlünü hoş tutmaya çalışıyorlar ama o sadece mutsuz bir şekilde her şeyden şikâyet ediyor. Boşuna söylememişler, Sivri demir çuvalda fazla durmazmış ki!
Aldığım bu yanıtla öylece donup kaldım.
Utanmasam şimdi sinirimden oturup ağlayacağım. Birkaç dakika önce oradan kan ter içinde geldik, şimdi tekrar oraya gidip gelmek zorundayız. Bunu röntgen çektirmeye giderken söyleseler oradayken bunu da hallediverirdik. Yani bu gâvur eziyeti değil de ne?
Doktorlar, beni hiç umursamadan iri yarı bir hasta ile oradan oraya sürükleyip duruyorlar. Karımı üzmemek için hem de bir terslik olmasın diye kimseye gıkımı dahi çıkaramıyorum.
Bizimkilerin hastabakıcı ile birlikte acil servisin oraya gitme olasılığı hiç olmadığı için, çaresiz yine huysuz beyefendiyle birlikte yollara düştük. Asansöre bindik, rampalardan indik, uzun koridorları geçtik ve derken dedenin korku dolu bağırışları eşliğinde nefes nefese ultrason bölümünün önüne geldik.
Hastabakıcı, orada bulunan kalabalığın arasından kendisine yol açıp kapıyı tıklattı ve içeriye girdi. Birkaç dakika sonra da yanımıza geldi.
Aman ne kadar güzel! Hayallerim gerçek oluyor, burada bu kalabalıkta bir süre dede ile baş başa olacağız. Aramızda havadan sudan, çiçekten böcekten konuşacağız.
Uyuyup üzerinden düşmesin diye sedyenin başında beklerken ben öylece dalıp gitmişim. Bunca yorgunluktan sonra neredeyse ayakta uyuklamaya başlayacağım. O arada dedenin kızgın bir şekilde bağırmasıyla, silkinip herkes gibi ben de ona doğru döndüm
Dede belli ki artık tam formunda! Oh be adam nihayet kendisine geldi.
Ona baktığımı görünce, sinirle bir şekilde bana çıkıştı
“Bu insanlara söyle, hemen sussunlar.”
Ben burada bekleyen insanlara onun bu dediğini söyleyeceğim, onlar da beni dinleyecekler. Hiç olacak iş mi bu?
İnsanlar koridorları doldurmuş, endişeyle ultrason sıralarının gelmesini bekliyorlar. Dede ise bağırarak onlara hükmetmeye çalışıyor. Sakin olmaya gayret ederek, alttan almaya çalıştım.
O beni dinlemek yerine avazı çıktığı kadar bağırmayı seçti.
“Lütfen bağırmayın, insanları rahatsız ediyorsunuz.”
O sırada içeriden dedenin adı okununca, çocuklar gibi sevindim. Kapıdaki görevlinin yardımıyla iterek sedyeyi içeriye aldık. Oradaki uzman benim dışarıda beklememi söyleyince, sözlerini ikiletmeden hemen dışarıya çıktım. Yani hiç olmazsa iki dakika olsun soluklanmam ne kadar güzel olacak.
Huzur içerisinde boş bir yere oturup, hiçbir şey yaşanmıyormuş gibi gözlerimi yumdum. Tabii bu rahatlama hissi öyle pek uzun sürmedi, dedeyi almam için içeriden seslendiler. Çekilen ultrason sonuçlarını da bir disk ile birlikte bana verdiler. Odadan çıkmadan önce görevliden Ortopedi servisini aramalarını rica ettim. Hastabakıcının yardımı olmadan benim oraya tek başıma ulaşmam çok zor.
Hikayenin devam bölümü:Eziyetin komedi hali-İkinci perde
Previous Eziyetin komedi hali-Yokuşa tırmanış
Next Eziyetin komedi hali-İkinci perde