Öğrenen Anne: Yabancılar; çocuğuma yaklaşmayın!
Çok hassas konu bu! İşin iki ucu var; birinde çocuğu insanlardan kaçırma ve asosyal etme riski, diğerinde çocuğu insanlardan gelecek tehlikelere açık bırakma riski..
Bizimki gibi kültürlerde böyle el ele kol kola dolaşmalar, şapır şupur öpüşmeler, gördüğümüz her çocuğun yanaklarından makas almalar, öpmeler hatta ısırmalar normal karşılandığı için, bunların hiç birinden hazzetmeyen ben, yıllar yılı bir yabani gibi yaşadım. Yüzüme karşı "çok mesafelisin" diyen olduysa da, eminim arkamdan "soğuk nevale" diyen daha çok olmuştur. Ne bileyim ailem ve çok yakın sevdiklerim dışında içimden gelmiyor böyle fiziksel temaslar, mayamda yok yabancılarla yakın vücut mesafesi.. Kalabalıkları, aşırı eşya dolu evleri, hızlı ve koştur koştur işleri de sevmeyişim sanırım bu nedenle.
Almanya'da insanlar benim gibi, hele çocuktan sonra buraya iyice ait hissettim kendimi. Burada çocuklar adeta görünmez varlıklar, kimse ne çocuk yetiştirmeme karışıyor ne de çocuğumu öpüp okşuyor. Tabii ki insanlar genelde bebek görünce gülümsüyor, genellikle "çok tatlı" diyor ama bırakın öpmek ya da başını okşamak, kesinlikle dokunmuyorlar çocuğa. Çocuk gözle seviliyor yani. Ve ben çok memnunum bu durumdan. Öyle alışmışım ki, her Türkiye'ye gidişte rahatsız oluyorum yabancıların dokunmasından, sevmesinden, öpmesinden ve yiyecek ikramından. Hele bu sonuncusu ne kadar yanlış, çocuğun gıda alerjisi olabilir, ölüme dahi gidebilir Allah korusun..
Öte yandan, çocuğu yabancılardan kaçırmak, türlü olumsuzluğa odaklanıp "aman çocuğuma hastalık bulaştıracaklar" ya da "aman çikolata verecekler"e takılmak da sağlıklı ebeveynlik değil. Sonuçta biz de sokakta oynadık, yabancılar tarafından sevildik öpüldük, sokaktan ikram da aldık ve normal insanlar olduk (hoş o zamanlar bu kadar çocuk tacizi, gıda alerjileri yoktu diyeceksiniz haklı olarak). Fazla aldırmadan ama mutlaka gözümün önünde tutarak, bu durumları ben Maya'nın isteğine bırakıyorum, eğer istiyorsa kendine dokunulmasını ya da yiyecek ikramını, bence sorun yok.
Fakat son dönemlerde beni rahatsız eden bazı olaylar olmaya başladı. Maya oldukça sosyal bir çocuk, beraber gittiğimiz cafelerde masaları gezer herkesle tanışır, uzun sohbetler eder, hatta içki içiliyorsa şerefe yapar falan. Almanlar genellikle dokunmadan onunla konuşur, gözleriyle severler. Hatta bazen hiç oralı olmaz bakmazlar bile. Ayol, insan bi gülümser bi el sallar di mi, çocuk ayol bu! Ama herkes çocuk sevmek, hayatı sevmek, mutlu olmak zorunda değil. Sonuçta pembe ponilerle içinden dondurma yağan gökkuşakları altında yaşamıyoruz, negatif insanlarla, derdi olanlarla ve sadece kötü olan insanlarla da yaşıyoruz.
Ama gel bunu Maya'ya anlat.. Maya birine merhaba dediğinde cevap bekliyor veya kendine el sallanmadığında ya da ısrarla gösterdiği birşeye bakılmadığında çok bozuluyor. Tabii dünyanın merkezini kendisi sandığı için oluyor bunlar ve zamanla alışacak ama sanırım benim de hatam oldu bu durumun oluşmasında. Bebekliğinden beri insanların içinde ve ben iletişim kurmasını özellikle motive ettim, hele konuşmaya başladıktan sonra tüm sorularına, tüm gösterdiklerine cevap verdim ve çevredekilerle kurduğu iletişimde köprü kurdum. Çoğu kere, mesela bir yerden çıkarken çevredekilere byebye yapmasını destekledim hatta şimdi düşünüyorum da resmen "bak Maya otobüsten iniyoruz, hadi hoşçakal de" diye ısrar bile ettim. E haliyle çocuk yabancılara sakınmadan yaklaşır, kolayca iletişim kurar oldu. Biraz da sevimli bir çocuk maşallah, ortamda mıknatıs gibi çekiyor insanları. Şimdi aklım başıma geldi ama.....
Aslında yanlış yaptığımı diğer çocukları gözlemlerken fark ettim. Diğer çocuklar kesinlikle yabancılarla konuşmuyor, hele yetişkinlere yanaşmıyor burada. Direkt yanınızdan kaçıyorlar. Zaten pek büyüklerin olduğu ortama sokulmuyor çocuklar, dolayısıyla çocuklar çocuklarla iletişim kuruyorken, Maya daha çok büyüklerle iletişim halinde. Bu bize sevimli ve sosyal geliyor, çünkü çocuktan sonra sosyal yaşamımız pek değişmedi bu sayede ve girdiği ortamlarda kendi kendini oyalar, bizim rahat zaman geçirmemizi sağlar oldu diye gurur dahi duyduk. Ama fark ettim ki, bu aslında çok sakıncalı bir noktaya götürebilir Maya'yı. Çünkü henüz zekası yeterli değil, etik ve mantık bilinci yok, tüm dünya iyi insanlardan, gülümseyen insanlardan oluşuyor sanıyor... Yanında olduğum için sorun yok ama ya bensizken..?! Bunu fark edince, birden aslında Maya'nın bu aşırı yakınlaşma davranışının sonuçlarını düşünüp endişelenmeye başladım..
Tabii ki artık onu yabancılarla iletişim ve etkileşim kurmaya teşvik etmiyorum ve hatta onu görmezden gelen insanlar hakkındaki "ay ne soğuk insan, bi el salla ayol bebeğime" fikrim tamamen değişti. Bu insanların azıcık daha az somurtkan olanını resmen sevmeye ve desteklemeye başladım yahu! Yaşasın soğuk nevaleler! :P
Şimdilik gözlem ve kollama dışında bir adım atmıyorum ama yaşına uygun olarak çocuklara "kötü niyet ve istismar" hakkında bilgi vermemiz gerektiğini destekliyor ve burdan sizlere de bir daha hatırlatıyorum. Dünya sadece gülen, iyi niyetli insanlarla, talihli ve mutlu olaylarla dolu değil ve ne yazık ki çocuklar her türlü istismara çok çok açıklar. O nedenle, "doğal ve sosyal bir çocuk yetiştiriyorum" demeden önce, siz de benim gibi yabancıların çocuklarınıza ne derece yaklaşmasına izin vereceğiniz konusunda bir düşünün derim..
Gönderen Ogrenen Anne zaman: 09:27
Etiketler: 1+ yaş, çocuk sağlığı, çocuklu yaşam
Kalem Nasırı 19 Mayıs 2015 11:38
Biri icat etse de, kişisel sınırlarımızı çizdiğimiz, istediklerimizi dışarıda bıraktığımız bir çemberimiz olsa! Özellikle minikler için istiyorum bunu.
Ogrenen Anne 19 Mayıs 2015 16:11
tuba 19 Mayıs 2015 11:56
Ayyy ayni durumu ben de yapiyorum "hadi hoşçakal de kizim" ve bu acidan hiç dusunmemistim.ayrica Derin de birilerine bişey anlatmak istediğinde bakmadiklarinda bir tek kizim degil ben de acayip bozuluyorum ve uzuluyorum cocugum adina sanirim sadece cocukkarimiz benmerkezci degil biz de baya baya cocugumuz merkezliyiz.ha opme,dokunma hic sevmedigim eylemler.ben de sevmem mucukmucuk onume gelenle opusmeyi ya da tokalasmayi hele bir de kalabalik bir ortamdaysak ve evet bana da dik dik bakiyorlar "koca kadin gorgu kurallarindan haberi yok "diyor olabilirler.ama desinler hic onemli degil sevmiyorum ayrica sagliksiz ve de gereksiz buluyorum .cocugumun hic tanidik tanimadik herkes tarafindan opulmeye calisilmasina cok sinirleniyorum. "Opebilirmiyim"diye soranlar oldugunda nazikce "hayir"diyorum ama su izinsiz ve nerden ciktigi belli olmadan bi anda sak diye cocugumu openleri o anda oldurebilicek duruma geliyorum.hijyen takigi degilim kesinlikle.sadece cocugumun da bir birey oldugunu,opulmekten hoslanmayabilecegini,yabancilarin ona dokunmasinda hazetmeyebilecegini insanlarin da dusunebilmesini istiyorum.sanirim bisey soylediginde ona bakilmamasina sinir olmam da bundan kaynaklaniyor.yani bebetolar da birer birey.yiyecek meselesi zaten baslibasina bir dert.ozellikle alerjinin yogun oldugu donemde cok cok zordu.ikram ediyorlar e tabii karşilarinzdaki oral donemi yogun bir sekikde yasayan bir kucuk insan ne olsa merak ediyor tadina baknak istiyor.ben hemen mudahalede tabi."alerjisi var vermeyelim" karsimizdaki "aaa abartma bukadardan bisey olmaz annesi yesin yazik".boyle bir tepkiyle karsilastigimda icimden ve bazende distan "ya arkadasim ben annesi olarak emin olamiyorum verdigim yiyecekten sen nasil bukadar eminsin" diyorum.
Uzun lafin kisasi bu toplumun duzelecegi yok.bebeklere oyuncsk gozuyle bakiliyove dedigin gibi bizim bi durup dusunmemiz lazim yabanci ve mesafe konusunu.
Cok yararli bi yazi sagol.
Ogrenen Anne 19 Mayıs 2015 16:25
34 yaşındaki bir arkadaşımın kız arkadaşında "früktoz intoleransı" teşhisi kondu bunca senedir gayet normal beslendikten sonra son 6 aydır kızcağız hiçbirşey yiyemez hale gelmişti mide krampları, kusmalar, ishal derken sonunda teşhis kondu ve hepimiz şok olduk.. Düşünsene früktoz herşeyde var neredeyse.... :((( Bu alerji olayı çok kötü yaaa ve gittikçe artıyor..
tuba 20 Mayıs 2015 14:24
Ya evet biliyorum onu.belirtileri de cok kotu oluyormus.alerji evet giderek yayginlasiyor ve gida alerjisi cok tehlikeli boyutlara ulasabiliyor.dondurma yiyen baba bebegini opuyor ve bebek soka giriyor dusunebiliyormusu.bu yuzden insanlar cocuklara ebeveynlerine danismadan kesinlikle bir sey ikram etmemeliler.kizim cok sukur atlatti gibi bisey fakat ben atlatamadim hala yeni bir sey verirken cok cok tedirginim.
Giz Y. 19 Mayıs 2015 21:48
Şimdi açtım sana mail atmak için bu yazı karşıma çıktı.ürperdım valla aynı zamanda aynı seylerı dusunuyoruz coguzaman:) ice herkesle muhabbete gırıyor,el sallıyor,elindekini paylasmaya calısıyor ilk zamanlar hoştu suan yabancılara karsı napayımda yanasmasın dıye kara kara dusunuyorum.ıpın ucunu kacırmadan nasıl olcak bu iş? Hayır bu seferde ya ancı herkesten korkmasın yada yabani gbi herkesten uzak dursa sosyalleşemesede uzulurum..yokmu bi orta yol?
Ogrenen Anne 20 Mayıs 2015 15:20
Aklın yolu bir :) Bilmiyorum galiba bunu da zamanla öğreneceğiz...
ozdenvederen 19 Mayıs 2015 21:52
deren 1.5 aylık kalça ustrasonu için hastanedeyim hemşire dayanamıcam öpücem ama kıyamıyorum deyip elinden öpüvermişti şap şup. daha beteri o!!!! el sürekli ağızda ama anne olmayan biri bunu kestiremiyor. sitenin güvenlik görevliside bir kez aynı şeyi yapmıştı. bu yazı harika oldu benim için. deren yabancılarla ilk başta zor iletişim kuruyor diye bozuluyordum. aslında bu iyi bişeymiş. çok mesafelidir elletmez öptürmez konuşmaz öyle hemen. bende bay bay yap vırt zırt teşvik ediyordum vazgeçtim. çok mersi gerçekten haklısın.
Ogrenen Anne 20 Mayıs 2015 15:22
Dur dur kıçından öp deseydin :D En iyisi o hem de en tatsısı :P
ozdenvederen 19 Mayıs 2015 21:53
bu ne ya 3 kez pardon...
Rica ederim, nedense bazen oluyor öyle
Berrin Yılmaz 19 Mayıs 2015 21:58
Ela kiz tamda boyle. Ben de dahil herkes ne kadar sevimsiz ve yabani oldugunu dusunuyoruz. Benim Ygritte umarim ilerde de boyle olur da bugunlere deger.
Ogrenen Anne 20 Mayıs 2015 15:23
:D Eminim öyle düşünüyorsunuzdur hadi hadiii :D Aman ben yabani çocuğu seviyorum, akıllı çocuk o bak..
Nesrin 20 Mayıs 2015 14:00
Bende bu sorunların hepsi var.
Oğlum gidip yabancı adamlara sarılmak istiyor sürekli ve Türkiye'de gidip adamın kucağından çocuk almak zorunda kalan bir kadının halini düşün!
Bizde çocuk ellemek o kadar normal ki dün parkta büyük çocuklar benimkinin başını okşayıp geçiyorlardı.
O mesafeyi nasıl koruyacağız bilmiyorum, ayrıca o bahsettiğin goda alerjileri de var bizde, biri bir şey verir de yer diye ödüm kopuyor resmen
Ogrenen Anne 20 Mayıs 2015 15:25
Benim kızımın da sevdiği bir tip var hafif tombul, kısa boylu ve kirli sakallı adamlar, hay allahım yaaaa :D
Çocuklar sevsin bırak çocuklardan zarargelmez :) Önemli olan büyükler, ah o büyükler...
Bitli Turist 20 Mayıs 2015 23:18
Gece gece kahkaha attım Maya'nın tercihine :D Benim kızım yaş, boy, kilo ayırmıyor daha. Erkek olsun, nefes alsın yeter. Kadınlardan haz etmiyor. Nasıl bu kadar seçici yetiştirdin bi anlat :D
Ben kişi ayırmazmışım. Sevmek için alırlarmış bazn komşular. Kızım çılgınlar gibi ağlamayı tercih ediyor. Türkiye'de de erkekler genellikle gözleriyle seviyor. Ağlamasına hassas oldukları için galiba. Hatta geçen level atladı. Parkta çocukları görünce çok mutlu bir şekilde gülümsedi. Çevredekiler ve özellikle iki adet teyze bayıldı. Klasik maşallah üstüne iyi dilekler. Teyze gaza geldi, kucağına almak için bir hamle yaptı ama benimkinin eliyle bir ittirişi var. Haha. Çaktırmadım tabi. Bu aralar böyle yaşının icabı deyip durum geçiştirdim.
Ogrenen Anne 21 Mayıs 2015 07:52
Kızı da anası gibi "farklı olsun"cu, burdaki sarışın kaslı uzun boylu hoş erkeklerin arasında ne yapsın böyle bodur kara kirli sakallı adamlara talib.. :D
Yaş gerçekten çok fark ediyor, bazı yaşlarda hiç yanaştırmıyorlar, bazı yaşlarda da ağzı açık ayran delisi hepsi...
Mia Ü. 20 Mayıs 2015 15:44
Benim gibi düşünen insanlar varmış demek ki:) Ben de çocuğum olduktan sonra insanlara daha çok dikkat etmeye başladım. Yabancılar zaten ellemiyorlar bizim burda onlardan yana sıkıntım yok benim ama aile büyüklerinin yanına her gittiğimizde beni afakanlar basıyor. Önüne gelen kucaklıyor, seviyor bilmem ne.. Ben bu yüzden ailelerin yanına her gidişimizde kızımın yanından hiç ayrılmıyorum sürekli ona bakıyorum böylece karşımdaki insan da rahatsız oluyor başında beklememden :) Bahsettiğim anne babalar değil tabiki ama akraba adı altındaki bana uzak hatta alakam olmayan yabancılar..Zaten otoriter yapıda biraz da sert mizaçlı bir insan olduğum için çok sorun yaşamıyorum ama yine de ne zaman akraba lafı çıksa benim sinirim bozuluyor bu yüzden. Hatta sadece ellemeleri değil konuşmalarıyla bile çocuğu zehirliyorlar. Mesela yağmur yağıyorsa ''Yağmur yağıbbatııı'' gibi:D Ay neyse bu konuda ben uzun bir deneme yazabilirim biraz daha uzatırsam en iyisi kısa kesmek..
Ogrenen Anne 20 Mayıs 2015 21:26
off neler diyorlardır sana içlerinden :D hiç düşünmemek lazım..
o şive farkı hakikaten çok komik oluyor, fazla takmamak lazım ama benim de bir arkadaşımın kızı, ona bakan teyzenin şivesini kapmaya başlayınca baya komik kelimeler öğrenmişti.. benim de bulgaristanlı bakıcı teyzem vardı çocukken, "pampacık" derdi yani temiz, güzel anlamında bir kelime :D
Nikki 20 Mayıs 2015 18:49
Sosyal bir çocuk olmak zordur, gördüğüm kadarıyla yetiştirmek de zor. Neredeyse bir kaç sene öncesine kadar herkesle çok rahat konuşabilen bir insandım, çocukluktan beri böyleyim. Yaşadığım bir kaç kötü şey olsa da sonuçta kendini ifade edebilen, bir ortamda göze çarpan, kendi doğrularını savunan bir yetişkin(imsi) oldum. Her şeyin bir ortası vardır, sosyalliğin neden olmasın? Ayrıca asosyal olmak da kabuslarınıza girmesin, bir çok asosyal insanın pırlanta gibi kalpleri vardır :)
Ogrenen Anne 20 Mayıs 2015 21:27
kesinlikle katılıyorum, asosyal insanlar bence daha derin insanlar.. az konuşan öz konuşuyor genelde ;)
Adsız 20 Mayıs 2015 22:21
Kizimda tanidik tanimadik herkesle selamlasan, hatta sohbete girisen 4 yasinda bir cocuk. Hizini alamayip insanlarin yedigi seylerden istiyor. INsalnalra bir sürü sorular soruyor. Defalarca anlattim, iclerinde kötüler olabilir, sana zarar vermek isteyenler olabilir diye ama anlamak icin henuz cok genc sanirim. Beni en cok korkutan da "kotu olamaz anne, bak gülümsüyor" demesi! BU kadar basit onun icin! Suan buldugum tek cözüm ( bir cocuk terapistine de danistim) her zaman yaninda olmak, ki 4 yasinda ki bir cocugun annesinin yapmasi gereken bu, ama ilkokul yillarinda da okula goturmek, okuldan almak ve oyun alanlarinda yaninda mevcut olmak. Ta ki yabanci kavrramini anlayip, olasi tehlileleri düsününceye kadar.
Ogrenen Anne 21 Mayıs 2015 07:53
Esma sen çok doğru yoldasın, hep anlat bıkmadan usanmadan hep tekrarla, çok önemli bu..
ÇiğDEm Tahtasız 21 Mayıs 2015 00:14
bu duruma ben de acaip gıcık oluyorum. geçen gün annemle bir kafeye gittik samette yanımda tabiki her zaman olduğu gibi :)) yan masadan kızcağızın teki gelip ayy oğlunuz çok tatlı biraz sevebilir miyim diye sordu ben de içimden uzaktan tabiki dedim ama dışımdan kem kümle tabii diyebildim. bu da bir sorun yani diyememek ya da o an benim gibi dumur kalmak. ben karşımdaki çocuğu öok tatlı bulsam bile hayatta gidip de ayy bi seviyimmi diyemem o arkadaşın öz güvenine de yaniiii... :)) kız bir iki laf attı sevdi filan ben de o arada yemek yediriyorum oğlana demesin mi ben yedirebilir miyim diye ! hopp dedim artık orada bir dur . tabiki içimden dışımdan yok ben versem daha mantıklı olur diyebildim. sonra teşekkür edip uzaklaştı . çok doğru yazmışsın bu mıç mıç durumları ben de hiç sevmiyorum. ister ay bi sen mi doğurdum bzimki çocuk değilmi desinler umurumda değil. mesafe ve uzaktan sevmek her zaman en güvenli ve en doğru iletişimdir .zaten sosyalleşme denilen şey 3 yaşındanönce olmuyor 3 yaşında da yeni yeni başlıyr. biz de her zaman çocuklarımızın başında olamayacağmıza göre en güzeli çocukların da kafalarında bazı şeyleri yaşayarak yer ettirmek nasıl mı biz annelerin onlar her şeye açık olduğu zamanlarda önlem alarak ve tabiki karşı tarafı kırmadan ve rencide etmeden .
Ogrenen Anne 21 Mayıs 2015 07:57
Dur, nası seviceksin mesela söyle bakayım ona göre izin vericem demek geldi benim de içimden :D
Ay biri Mayaya yemek yedirse buyursun hemen veririm ben :D Ama ne iştah var ne de "yedirsinler beni" isteği çocukta... Bir kere bakıcı ablası yedirmişti ama nasıl hapır hupur yemişti, ben delirmiştim sevinçten.. O da son oldu işte, "denedik öğrendik bir daha denemeyiz artık" felsefesi :P
Valla son cümlene çok katılıyorum ama bazen ben kırıyorum da insanları, önemli olan çocuğun beden ve ruh sağlığı, boşveeer diyorum ama aslında karşımızdakine davranışımızdan da sosyalleşmeyi öğrendikleri için, her şekilde dikkatli olmak lazım..
ÇiğDEm Tahtasız 21 Mayıs 2015 12:38
kesinlikle . onlar bizden öğrenecek . bizler davranışlarımızla öğretmeye başladık zaten şimdiden . iştah konusuna gelince de ; aman salla ya :)) çok değil bir kaç seneye yemek yeme olayı da maya kızın kendi kendine çözebileceği ufak bir durum. maşallah çok tatlı cin gibi bir kıza benziyor :) bazen bazı şeyleri çocuğun kendi akışına bırakmak en iyisi.
Ogrenen Anne 22 Mayıs 2015 07:05
Tek umudum yuva artık :D
A. 21 Mayıs 2015 09:23
yapabiliyor musun desen hayır kesinlikle yapamıyorum. ama biraz da rahat mı bırakmak lazım ne? mesela yiyecek verdiklerinde o yemez diye atlıyorum. bizimki inadına gidip alıyor, gözümün içine baka baka tıkıştırıyor. belki rahat bıraksam almayacak.. genel olarak kendini pek öptüren, dokunduran bir çocuk değil ama ben bu konuda çok takıntılıyım malesef..
milletçek mıncıklama üzerine kurulu sevmelerimiz.. elin adamı/kadını poposuna vurarak seviyor çocuğumu ay korkunç. bakıcımız altını değiştirirken poponu yerim benzeri bişey dedi sanırım, altını açtığımda poposundan koparır gibi yapıp ağzına atıyor, mmmmm yapıyor.
kimseye de anlatamıyorsun ya..
Ogrenen Anne 22 Mayıs 2015 07:08
:) Seninki aynen benim çocukluğum demek ki.. Ben de 9 yaşımdaki bademcik ameliyatına kadar çok iştahsızdım ama nerde ikram, ne zaman annem ya da ananem "yemez o" desin, orda ben hapır hupur :D Ters de doğduğum için bana takılırlardı "ters çocuk, herşeyin ters" diye ve bu taktiği çok kullandılar üzerimde, tersini söyle bak nasıl yapıyor diye..
Evet ama kültür işte, değiştirmek birkaç nesil alacak bu tip şeyleri :) Sen başlamışsın ama torunda rahat edersin belki..
A. 22 Mayıs 2015 11:22
bizim oğlan da ters doğdu.. doğru demekki :)
Adsız 21 Mayıs 2015 23:49
Almanya da genelde izinsiz cocuklarla 'muhatab' olunulmaz... Zaten genel olarak insanlar birbirlerine oldukca mesafelidirler.
Burada vurgu: "genelde" kelimesinde!
Kisin cocugumla (3) Tchibo da kahve icelim dedik- ona sadece sütköpügü aldim tabii ki :). Cocugu sandelyeye oturttum, kahveyi alip gelecegim. Gözümde üzerinde. Hangi ara, nasil oldu bilmiyorum. Bir baktim, cocuk birseyler cigniyor!! yan masadakiler ne verdilerse... laf da atiyorlar, bakip gülüyorlar... bizimkiside sicakkanli, onlara gülüyor vs. neye ugradigimi, nasil davranacagimi sasirdim... neyi nasil diyeyim derken, baktim kalkmislar zaten... böyle birseyi beklemedigimden, cok kötü oldum... artik izinsiz birsey verme hakkini kendilerinde nereden gördülerse...
yani burada da takipte olmak lazim.
Ortayolu bulmak her zaman zor... Insallah en güzel sekilde, dogrulari en dogru zamanda cocuklarimiza ögretebilmemiz dilegiyle...
Ogrenen Anne 22 Mayıs 2015 07:09
Sevgili "Adsız".. Aaaa çok şaşırdım hiç olacak şey değil gerçekten de, Türk ya da genel anlamda Akdenizli olabilir mi bu yan masa? :)
Adsız 22 Mayıs 2015 11:57