Blogumun 1 numaralı takipçisi, ANNEM:)
Tabi bir tanecik kızıyız ya, şu yaşıma gelene kadar ne adım attıysam, elinde megafonuyla annemi gördüm, tüm dostlarıyla paylaşacak illaki 'kızım şurada işe girdi' diyecek, sevinecek. Kimisi umursamayacak, kimisi annemle beraber sevinecek, kimisi burun kıvıracak. Her ne koşulda olursa olsun, annem ilan edecek. Facebookta 'Canım kızım seninle gurur duyuyorum' yazacak. Neticede o bir anne, ve bir tane kızı var. Bazen abartsa bile o benim en büyük destekçim, takipçim.
Hayal meyal hatırlıyorum; mesleğime başladığımın ilk günü, hiç tanımadığım bir hoca yanıma yanaştı, eğildi ve dedi ki: 'Biliyormusun, ben aslında senin geleceğini önceden biliyordum.' Haydiiii, gel buyur buradan yak, 'Nereden biliyordunuz?'
'Senin bir çocukluk kuaförün varmış, ilk bebeklik saçını kesmiş, hani Çamlık'ta.'
'İşte annen ona söylemiş, Kuaförde bana size çok cici bir kız geliyor dedi.'
'E be anne, bir megafonun eksik' diyorum içimden. İlk iş yerim, ilk iş ortamım, annem namımı salmış bile önceden. Tabi yaş küçük daha utanıyorum filan, sonradan düşünüyorum aslında benimle gurur duyan bir kadından başkası değildi annem.
Eve gidiyorum, 'Anne n'aptın sen?'
'Anne, bütün mahalleye yaysaydın işimi.'
'Aaaa ne var canım, yolda karşılaştık X ile, seni sordu, bebekken lüle lüle saçları vardı dedi, büyüdü mü? ne yapıyor şimdi dedi, bende söyleyiverdim.' '!!!!!'
Daha sonra teknoloji ilerledi, hayatımıza facebook girdi, Robert'e sözleşme imzalamaya gittiğim gün bir baktım annem kızıyla gurur duyduduğunu, başarılarımın devamını dileyivermiş hemen.
Fısıltı gazetesi de çalışıvermiş, çalıştığım okulun müdürüne kadar gitmiş annemin gurur mesajları. 'İrem yeni işe girmişmiş, annesi herkese ilan etmişmiş, halbuki hiç kimseye söylememesi gerekirmiş'
İşe başladığım ilk günden bu yana 7 sene geçmiş, tabi daha olgunlaşmışım. O akşam anneme dedim ki ' biliyorum, gurur duyuyorsun benimle, teşekkür ederim ama sen birde bazı insanların algılama biçimine bak.'
Annem hiç vazgeçmedi beni desteklemekten..
Anne italyanca öğrenicem.. Sen yaparsın.
Anne online master yapıcam .. Hiç şüphem yok herşeyin altından kalkarsın sen.
Anne ama çok zor .. Sen yaparsıııınnn dediiiimmmmm.
Anne blog yazıcam.. Yaz yaz mutlaka yaz, ne zamandır yazmanı destekliyorum.
Velhasıl bugünlere geldik.
Neredeyse 1.5 ay oldu blog yazmaya başlayalı, öyle yüzlerce takipçim yok, gece geç vakitlerde yazıyorum hep, annem ise ne yapıyor ediyor, okuyor her yazdığımı. Saat başı mı bakıyor, açık mı tutuyor, vahiy geliyorda gece yataktan kalkıp mı okuyor bilinmez ama sabaha kahvaltıya bir gidiyorum, ev halkı maailecek okumuş, beğendik, beğenmedik diye yorum yapıyorlar.
Hiç bir art niyet, fesatlık, yalan dolan olmadan, burnunun direği sızlayarak kötü bile olsa her yazımı ilgiyle takip ediyor.
Bu akşam yemek sonrası uğradım anneme çoğu zaman olduğu gibi.
'Son yazını okudum, hemen anladım X arkadaşına yazmışsın' dedi.
'Aaa olur mu annecim, yazarken onu hiç düşünmedim bile' dedim.
'Hayır, besbelli ona yazmışsın' dedi.
Eyvahlar olsun dedim içimden, demekki böyle her yazı istenmeden birine ithaf edilecek, veya birileri üzerine alınacak.
Hemen o arkadaşıma mesaj attım, 'Bana bak, sakın son blog yazımı üzerine alınma, seni düşünmedim onu yazarken' dedim.
'Aaa dur hemen okuyorum bakayım ne yazmışsın' dedi.
Sonra geleceği düşündüm. Her yazdığım yazıda herkes kendinden birşeyler bulabilir pek ala, ama derdim asla birilerini incitmek değil, hayata dair yazmak istiyorum, oradan buradan şuradan havadan sudan konuşalım istiyorum. Yaşadığım anılar sahipsiz kalmasın unutulmasın istiyorum. Geç bile kaldım aslında biliyorum ama yeni işim sayesinde artık kendime ayırabileceğim bol bol vaktim var.
Ben yazmaya devam. Annem de okumaya devam.
Varsın kimse okumasın blogumu,
Annem okuyacak ya yeter :)
Not: Bakın yarın beraber kahvaltı edeceğiz, o çoktan bu yazıyı okumuş olacak, hatta kusur bulup diyecekki ' beni de ne biçim göstermişsin, ben kime ne anlatmışım' :)
Posted by İrem Uzunhasanoğlu at 11:50 PM
longhasanson February 8, 2012 at 1:00 PM
hey ben de takipcinim hem forum da yaziyorum... : -)