gelmiş bulundum | Rengarenk ve Siyah
← zamandan âzade
Rafael’in ‘Scuola di Atene/The School of Athens/Atina Okulu’ →
Posted on 13 Eylül 2011	by Lightprints of a Mediterranean / Rengarenk ve Siyah
Derinlerde kaldım böyle bir zaman”*
Şu aralar ruhumu en çok yoran şey: insanlar. Alıp başımı insansız, ıssız bir ormana saklanasım var. Bezmiş, vazgeçmiş, öfkeli. Bir insan yüzünü özleyene, gördüğüm bulutu göstermek için yanımda insan arayana kadar; tanıdığım, tanımadığım, sözleri ya da eylemleriyle bana ulaşan, yakınımda ya da hiç karşılaşmayacağım kadar uzağımdaki insanların hepsini unutup, yeniden hatırlamak isteyinceye kadar. Artık kaç gün sürerse… İnsanla yukarılara çıkan çoğalan ruhun, insanla aşağılara inme hali.
Oysa Cemal Süreya’nın dediği gibi Allah bilir bugün iyi uyanmıştık. Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı. Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü. Oysa insansızlık bir çeşit hiçlikti ve ruhumu en çok besleyen zamandan bağımsız tanıdığım canım insanlardı ki içlerinde asla karşılaşmadıklarım ve asla karşılaşamayacaklarım da vardı. Bir şeyi sevmek, beraberinde beklentileri, onlar da peşi sıra hayal kırıklıklarını getiriyordu ve marifet karşılıksız, beklentisiz, yalın haliyle sevmeyi bilmekti.
“Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan
Söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.”*
Bu yazı hayat içinde yayınlandı ve Edip Cansever olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.