Kendinizi ne zaman başınız aşağıda, gözleriniz zemine bakarken yakaladığınızda mutlaka bir düşüncenin peşine takılmış gidiyorsunuzdur. Başınız kaldırın ve çevrenize bakın. Düşüncelerinizin dağılıp gitmesine, kulaklarınızın duymasına, gözlerinizin görmesine izin verin. Tüm dikkatinizle bakın, tüm dikkatinizle görün. Düşünceler geldiğinde -ki her zaman gelirler- dikkatinizi yeniden gördüklerinize, duyduklarınıza yönlendirin. Uzaklara baktığınızda ruhunuzun genişlediğini hissedeceksiniz.
Yürüyüp giderken aniden durduğunuzdan bir anlığına tamamen uyanık olursunuz. Belki 2-3 saniye her şeyden özgürleşirsiniz. Bu kadar bir boşluk evrenin bütünselliğini hissetmeniz için yeterlidir. Tekrar yürümeye devam edin.