Adam, olan parasını tuvalet işletmeciliğine yatırmayı uygun görmüş. Tuvaleti yaptırıp işletmeye açmış ama o vakitlerde su şebekesi olmadığından tuvalette ibrik (ıprık) bulundurulması lazım. Bunlarında devamlı dolu tutulması gerektiğinden, tuvalette bir kişi görevlendirir. Tuvaletin sahibi adama; " hem tuvaleti temizler, hem de ibrikleri devamlı dolu tutarsın, sorumluluk sende " der. Görevli adam çekmiş masayı, atmış sandalyeyi bekliyor. İşin garibi, gelen hiç kimse o´na bakmadan, bir şey de sormadan "İBRİĞİ " alıp, içeri giriyor-çıkıyor, parasını ödeyip gidiyor. Kimse buna "sen kimsin.?" demiyor. Yani, kimse o´nu muhatap görmüyor. Bakmış olacak gibi değil, kimse onu gale almıyor, gelenlerin kendisini dikkate almasını sağlayabilmek maksadıyla, bu duruma müdahale etmesi gerektiğini düşünür. Ve artık, tuvalete gelenlere varlığını hissettirmenin zamanı gelmiştir. Kararını verir ve uygulamaya ilk gelenle başlar.
İhtiyacını gidermek amacıyla gelen kişi, içi su dolu şekilde sıra sıra dizilmiş ibriklerden birini alır, tuvaletin kapısına yönelir. Arkasından tuvalet görevlisi seslenir.: " Hey arkadaş; biz burada neciyiz.? Sormadan ibriği alıp gidiyorsun.?" Adamcağız dönmüş; "Ne olmuş.? Şurada dizili duruyorlar. Birini aldım. Sana niye sorayım ki.?" diye cevap verir. Görevli; " soracaksın, mesela elindekini yerine bırakacaksın, onun yanındakini alacaksın " der. Adam; " ha o, ha bu, ne fark eder.? " diye cevap verince, görevli, "eder, eder, hangisini alacağına ben karar veririm. Çünkü ben burada eşekbaşı değil, ibrikçi başıyım " der.
Bunun niye anlattım. Namaz´sız okunan ezan´la, ezan´sız kılınan namaz arasındaki süreye-zamana "Hayat" diyoruz. An, an yaşadığımız bu Hayat'ın içinde, anlattığım olayla ilgili o kadar çok örnek var ki; bunlardan birkaçını sizlere nakledeceğim. Bunlar her gün karşılaşıp önemsemediklerimiz. Önemli görsek de, düzeltmeye gücümüz yetmeyenler. Gelelim konumuza.!
1- İNSAN; aile içinde (kadın-erkek) munis biridir. Ta ki; ana-baba(ayırım yapmadan, başa kakmadan, sadece evlatlarının iyiliği noktasındaki müdahaleleri dışında evlatlarına bakar) eline bakmaktan kurtulup iş sahibi olup para kazanmaya, aile bütçesine katkı sağlamaya başlayıncaya kadar. Bu noktada munislik gider, ana-baba dinlenmez olur. Her konuda ahkâm kesmeye, herkesi yönlendirmeye, herkesi tahakküm altına almaya, herkese karışmaya, laf-söz dinlememeye başlarlar.
2- İNSAN; Evlilikte de öyle. Evlilik müessese ´sinin ne olduğunu bilmeyen-anlamayan tarafların ikisi veya biri başlangıçta ne kadar halim-selim görünse de, zaman içinde sahip oldukları ekonomik bağımsızlığını baskı aracı olarak kullanır. Artık insan, hayatı paylaşmanın adı değil, çilenin adıdır.
3- İNSAN; Resmi belge olan ehliyeti aldıktan sonra dahil olduğu trafikte, kendisinin hakları yanında başkalarının da var olan haklarını ve kuralları unutup, bir hiç durumundaki kendisini yolların kralı görür.
4- İNSAN; İster seçilmiş, ister atanmış olsun (tabi ki iyileri tenzih ederiz), atanacakları ve/veya seçilecekleri göreve gelinceye-başlayıncaya kadar, etrafındakilere öylesine şirin gözükür ki, gülücük dağıtırken yanağı, temenna yaparken eli, selam verirken dili yorulur. İnsan, görevi üstlenildikten sonra ise şirinlik bir kenara bırakılır, emre amadeliği, vaatleri unutur. Höd-död devrini başlatır.
Sebep: Artık yetki onlardadır. Yetki, ana-baba ocağında acı bibere, aile içinde eli maşalılığa, trafikte krallığa, yönetimde ise kafasına yatmayanlara baskıya- zulme dönüşür. Bakalım bu konuda Yüce Allah (c.c), biz kullarına okuyalım, anlayalım, uygulayalım diye gönderdiği "O" İlahi Mektubunda ne buyuruyor.?
Öyleyse, herkes üstlendiği görevi bil hakkın yerine getirmeli, etrafına afra-tafra satmamalı, kibirlenip zalimlik-firavunluk yapmamalı, hiç kimsenin huzurunu kaçırmamalı, dünyasını yaşanmaz hale getirmemeli. Haklının hakkını, hakkıyla vermeli. Yetki kullanmak budur. İnsanlık Budur.
Görevin sonu vardır, Dünya'nın da...!