Yaklaşık üç gündür balık tutmaya gidiyoruz. Tutuyor muyuz? Eh işte. Aslında Murat tutuyor ben tutamıyorum. Oltam daha güzel halbuki. Aynı yem, aynı teknik, aynı yer fakat ben iki gün boyunca bir tane bile tutamadım. Yok mantara vurmuyor bile. Şansa gerçekten inanıyorum. Robert BOSCH dedenin dediği gibi "Beyaz eşya bir yerde şans işi" keza balık tutmak ta öyle.
Balık tuttuğumuz yer akarçay. Afyon'daki kanal projesi. Güzel nezih temiz bir ortam kısmen. Ama halka yapılan büyük hizmet, sosyal alan. Çarşı merkezden tek minibüsle ulaşım çok rahat sağlanıyor fakat
biz yürümeyi tercih ediyoruz. Nerede hareket orada bereket misali. Yaklaşık 3 km kadar elimizde oltalar, sırtımızda çanta ve bir de ekmek ile yürüyoruz. Balık şehir ekmeği seviyor. Köy ekmeği yemiyor. Gönül ister ki kurt verelim hayvanlara ama betonlaşan dünyada toprağa ulaşmak zorlaşıyor şehir merkezlerinde.
Murat iki gün boyunca "yincek" kadar balık tuttu. Ben arap atı gibi sonradan açılıyorum. Geldik üçüncü güne. Şimdi çekirge bir zıplar iki zıplar üçüncü gün balık tutarmış. Gittim şov yaptım resmen. Oltayı bir atıyorum bir çekiyorum. Balıkların ardı arkası kesilmiyor. Mantar suyun üzerinde durmuyor bile. Sazan değil sanırsın levrek sürüsü. Nasıl seviniyorum bir görseniz... üff ne balık tuttum ama.
Öyle ya da böyle 5 tane balık tuttum yaklaşık üç buçuk saat içinde. Murat mı ? Gene tuttu. hemde iki tane. O'nun şansı her zaman açık. Hatta bana şov bile yaptı. Oltayı attı benim sol tarafıma geçti. "Ben sen tut diye tutmuyorum. İstesem şimdi tutarım falan dedi.." Der demez tuttu!! Ben şok. İnsan bi hayırdı bilader olmuyor değil hani. Ama o ikinci ve son balığıydı. Yani balık işi şans işi birazda. Roberth dede ya. Ne de haklıymış meğer.. Ne de olsa eski toprak.