Büyülü Gerçeklik: Sıradan Masal
Gönderen Aze zaman: 02:38
Sokrates'in Yeğeni 3 Haziran 2015 10:43
Enfes bir masal!
Aze 5 Haziran 2015 02:28
Sen, hele de dediğin kadar beğendiysen ayrıca sevindim Harun.
atesinsesi 3 Haziran 2015 12:20
ki o küçük kız gece gördüğü rüyalarında hep anne karnındaki o huzurlu odada(ithaka'da) yaşar gibi yaşar, gün ışığında ise bir karanfil masumiyetiyle düşlerindeki çağı beklermiş...bazen günler öyle uzar öyle uzarmış ki böylesi uzun günlerin sonunda karanlığın o büyük kapısı bir türlü açılmak bilmez gözlerinin gördüğü çirkinliklerden bıkar usanırmış. gel zaman git zaman onun ülkesine bir masal satıcısı ihtiyarın yolu düşmüş,herkese uygun bir masalı muhakkak varmış ihtiyarın ve masallarını şiirden fişeklere sarıp gece düşlerinde dilek tutabilenlerin kalplerine muhakkak bırakırmış...
bir sabah küçük kızda kalbinde mavi bir şiire sarılı o masal ile uyanmış...
"iki elimle bir yaprağı tutup usulca sana veriyorum
sen de iki elinle tutup bir başkasına ver diye"
Aze 5 Haziran 2015 02:24
Demek sizin masalınız böyle devam ediyor ateşinsesi. Umarım uyandıktan sonra çirkinlikleri bir daha görmemiştir. Bitmesi mümkün değil çirkinliklerin ama en azından küçük kızlardan uzak olur...
Barış böyle olur sanırım. Elden ele. Eller birbirinden korkmadıkça ve sevdikçe. Baktım da, tesadüf siz de aynı dizeleri barış adıyla yayınlamışsınız zaten.
Adsız 3 Haziran 2015 15:03
Kitap ve filmlerin sonunu okusam da, kafamda yazıyorum.
Her seyrettiğimde de aynı sonuca varıyorum.
Tam benlik bir masal olmuş.
Aze 5 Haziran 2015 02:26
Ben de bazen düşünürüm özelikle filmlerin sonunu. Kitapları nedense olduğu gibi kabul ederim. Aynı son ilginçmiş ama. Senlik olmasına sevindim.
Bu arada, yine adsız olmuşsun:-)
Senay Bn 4 Haziran 2015 11:57
Ufak bir mim var küçüklüğümüzle ilgili bir bak istersen :))
Aze 5 Haziran 2015 02:27
Teşekkür ederim Şenay. Bakayım bakalım.