var olma çabası içinde yok olma
Bundan uzun yıllar önce, uzaklarda bir yerdeydi. Belki denizaşırı bir ülkede, belki de bulutların üstünde veya yerin dibinde; ama şahidim ki çok uzun zaman önce ve çok uzak bir yerlerdeydi. İsmimi bilmezdim ve de cismimi, aynaların hiçbirine gerek yoktu bundandır ki. Elbet o zamanların getirisiydi, kafamın içinde çınlayıp duran ve ısrarla, büyük bir ısrarla benim kim olduğumu sorgulayan bir ses de yoktu tabii. Bir, iki ve üç diye saymaz, nefesimi tutmazdım yanıtı bulabilmek için. Önümden geçen silsile kervanları vardı, hep oldu ama hiç görmezdim onları; ihtiyacın olana kadar çözümü görmezden gelirsin ya, bir bakıma buydu benimki. Ne zaman ki bulutlar siyahla sevişti, gök ortadan ikiye değil üçe, üçe değil dörde ve daha birçok parçaya ayrılıverdi; o zaman çarptı bu şimşek beni. O zaman götürdü, kendi kendimin izlerini.
Dünyadaki her şeyin var olması için kusursuz bir çile çekmesi gerekir derlerdi. İşte işin çıkmaza girdiği nokta bu: Böylesine bir kasırga aldı beni ve şimdi dağılmış parçalarımı nereden toplayacağımı bilemiyorum. Bilincimin ardı gerçekten de boş, karanlık ve sessiz bir oda ama duvarlardan birine temas edersen, kapsüllenen tüm çığlıkların açığa çıkacağını da biliyorum. Yalnız merak ettiğim nokta da bundan kaynaklı; madem her şeyin var olması için kusursuz bir çile çekmesi gerekiyordu, o halde ben neden tüm bu katıksız çileye rağmen var olduğumu hissedemiyorum?
Sokakta yürürken hiç kimseyim, eve geldiğimde hiç kimseyim, arkadaşlarımlayken hiç kimseyim, uyurken ve uyanıkken; günün yirmi dört saati hiç kimseyim. Öylesine silik ve bitik ki aynanın karşısındaki duruşum, bazen kafama takılıyor bu: Ben belki de hiç var olmadım. Oysa sokaktan geçen insanlar böyle değil, hepsinin muhakkak bir sıkıntısı olsa da yüzleri gülüyor çünkü onlar bu dünyada var olmayı başaranlar. Var olmak için, nefes almak için bir denge kurulması gerektiğinin farkındayım elbet: Sonuç babında acılar ve mutluluklar birleşince dengelenir bu terazi. Belki de bu yüzdendir benim hala nefes aldığımı hissedememem, atan bu kalbin farkına varamamam. Zira benim terazimde acılar oldukça fazla, mutluluksa boş; yeni doğmuş, çıplak bir bebeğin zihnindeki düşünceler kadar.
Zaten merak ettiğim de bunun sebebiydi.
Neyimin eksik olduğunu merak ediyorum. Bundan iki yıl önceydi, tüm bu kasırgadan önce aynanın karşısına geçer ve sahip olduklarım için tekrar tekrar, yine yeniden kendime teşekkür ederdim. Belki de bir narsist idim, omuzlarımı öper ve kendime yeniden, yeniden düşerdim. Şimdiyse aynalar yok ve diller yalnız yalandan konuşur oldu. Farkındayım ki bu zamanın bir getirisi değil, zaman hiçbir şeyi mahvedebilecek kadar güçlü değil aslında. Hatta onun tek yeteneği iyileştirmek bile olabilir.
Bir sebep bulamıyorum.
Belki de bulutların üstündeki Tanrıların kıskançlığındandır bu, belki de gerçekten hiçbir işe yaramayan biri oluşumdandır. Bana vursalar boş metalden çıkan “çın” sesi yayılır etrafa belki de. Oysa derdi ki İncil, sevgisiz insanın bundan bir farkı yoktur. Bir kez daha eksiğimi çözemiyorum: Ben sevgisiz biri de değilim. Kabul, tutarsız ve yeri geldiğinde umarsızım ama kesinlikle sevgisiz değilim çünkü bir yerlere düştüm. Sör Aiwan’ın kucağına, Nil Nehri’nin akıntısına düştüm ve bu kaos beni her geçen saniye yiyip bitiriyor. Bir mermi gibi; saplandıkça saplanıyor, ama geri çekilince düzelmiyor. Durup kendimi dinlemeye çabalasam da olmuyor, artık renkler de canlı durmuyor. Tüm kavramlar birbirine kavuşmuş fakat ben bu keşmekeş içerisinde kendimi bulamıyorum.
Bundandır ki aynada görünmem ben, yazılıp da silinmiş harfler gibi tutunmaya çalışsam da gerçeğe.
​Bundandır ki bu peri masalında hayat denilen, ben ne var oldum ne de yok olacağım ne kadar istesem de.