Çocuğun bizden farkı?
Ne zaman başladık çocukları bizden çok farklı ve ayrı ihtiyaçları olan varlıklar olarak görmeye bilmiyorum.
Sistemin buna katkısı kuşkusuz çok.
Çocukluğu böyle uzaklaştırdıkça mı ayrı düştük dersiniz kendimizden, doğamızdan ve dünya ile olan bütünlüğümüzden?
Belki de çocuğu yeniden tam bir insan, bir birey olarak görmekle değişecek her şey.
Onun bizim yaşam sürecimizde bize eşlik ederek yaşamayı öğrendiğini fark edeceğiz aniden.
Öğretmek için yöntemlere değil, yan yana yürümeye,
onu eğitmeye değil, anlamaya ihtiyacımız olduğunu göreceğiz belki de.
Çocuğun insan, insanın doğa olduğunu keşfedeceğiz birden. Belki de izleyip anlamak gerek çocuğumuzu, kendimizi ve dünyamızı yeniden.
Büyüyecek, hem izleyerek hem bizi yenileyerek. Kendini koyacak ortaya.
Müdahaleye gerek olmadan, bizim yanında olduğumuzdan emin.
Öğrenecek yaşamın kurallarını bizimle her yere yürüyerek, gördüklerimizi görerek… büyüyecek.
Çünkü doğada çocuk olmak da anne baba olmak da kendiliğinden.
Çocuğun bizden farklı tek ihtiyacı yorulduğunda bize sarılmak için bir bez parçası, o da bedeninin küçüklüğünden.
Ayazma/ Kaz Dağları
16 Mayıs 2015 11 Şubat 2017 Aile ve Çevre Temelli Öğrenim, Çocuğa Dair, çocuğa güven, Ebeveynlik Yaklaşımları, insana güven, Okulsuz Öğrenim, Pikler Pedagojisi, RIE Yöntemi, Unschooling, yaşarken öğrenmek
Önceki Önceki yazı: Bırak o kaşığı!
Sonraki Sıradaki Yazı: Dere Köy