Dursun KAPLAN - PEYGAMBERİMİZİ İYİ TANIYALIM!-1
02.03.2018, 00:05 414
PEYGAMBERİMİZİ İYİ TANIYALIM!-1
İnsanı ahsen-i takvim üzere yaratan Allah Teâlâ Hazretleri, ona akıl, izan, irade ve şuur vermiştir. İnsan bu hasletleri nedeniyle yaptığından mesul tutulmuştur. Ancak insan; yaptıklarının iyi mi kötü mü; hayır mı şer mi; faydalı mı zararlı mı ve sevap mı günah mı olduğunu hakkıyla tefrik edemezdi. Allah bu nedenle ilk insan ve ilk peygamber Hz. Adem (as)’den, son peygamber Hazreti Muhammed (s.a.s)’e kadar emir ve yasaklarını, kitapları vasıtasıyla peygamberlere, peygamberler aracılığı ile de, insanlara bildirmiştir.
İlahî İlkeler Unutulunca,
Bir peygamberin getirdiği ilahî ilkeler, aradan asırlar geçip, nesillerin değişmesiyle unutuldu, tahrip, tebdil ve tağyir edildi yani değiştirildi. İşte bu nedenle her peygamber bir toplumun maddî ve manevî çöküşünden sonra gelir. Toplumun helaki ise Allah ile bağını koparmasından dolayı olurdu.
İlk peygamber Adem (as) ile son peygamber Muhammed Mustafa (sav) arasında rivayetlere göre 124 veya 224 bin tane peygamber gelmiştir. Sünnetüllah da bu minval üzere devam etmiş, değişmemiştir. Allah’ın son peygamberi, insanlığın önderi Hz. Muhammed (s.a.s)’de cahiliye toplumunun her yönüyle tefessüh ettiği bir dönemde, âlemlere rahmet olarak gönderilmiştir.
Cahiliye devrinde insanlar Hakk’ı unutmuş, batılın zebunu (tutsağı) olmuşlardı. Kadınlar bir meta gibi pazarda satılıyor, bir erkek istediği kadar kadınla evleniyor, ölenin eşleri mirasçılarına kalıyor, kız çocukları diri diri toprağa gömülüyor, kadınlar her türlü insanî haklardan mahrum olarak yaşıyordu. O devirde güçlüler zayıfları, zenginler fakirleri, zalimler de mazlumları alabildiğine eziyorlardı.
Zina, livata, içki, kumar, faiz ve gayrimeşru olan her şey revaç bulmuş, mal, can ve namus güvenliği kalmamış, her türlü ahlaksızlıklar doruğa ulaşmış, insanlık insan olmanın şeref ve haysiyetinden yoksun olarak yaşıyordu. Yani, azgınlığın, her türlü ahlaksızlığın hüküm sürdüğü karanlık bir devirdi. Vicdanlar paramparça, mazlumlar kan ağlıyordu. Dişsiz mi bir insan onu kardeşi yiyordu. Kısacası, insanlığın ufku, küfrün ve dalaletin simsiyah bulutları ile kapkaranlık hale gelmişti. O devirde Arabistan böyleydi, Roma böyleydi, Bizans böyleydi, Acemistan böyleydi. Dünyanın her yanında bu karanlık âlemde yaşanıyordu. Bu sebeple insanlık âlemi, ufuklarını aydınlatacak olan ilahî bir nur, bir güneş bekliyordu. Dünya bu halde iken Sevgili Peygamberimiz Kur’an’ın beyanı ile insanlığa;” Bir şahit, bir müjdeci, bir uyarıcı, Allah’ın izniyle bir davetçi ve nur saçan bir kandil olarak”(Ahzab s. a. 45-46) gönderilmiştir. Bu eşsiz insan, cehalete karşı savaş açmış, getirdiği ilim ve tefekkür anlayışı ile karanlıkları aydınlatmıştır.
Hak, adalet ve merhamet gibi ilahî ve evrensel ilkelerle; insanı insana kul ve köle yapan zincirleri kırmış, güçsüzün, yoksulun, yetimin ve kimsesizlerin hâmisi olmuştur. İnsanları inim inim inleten, zalim ve mütegallibe bir zümrenin tahakkümünü yok ederek, kan ve gözyaşını sona erdirmiş; insanlığın huzur ve saadetini sağlamıştır. Sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) “Hiçbir ırkın diğer bir ırka üstünlüğü yoktur” buyurarak, insanlığı kavmiyetçilik ve ırkçılık illetinden kurtarmıştır. Sosyal durumları ne olursa olsun, bütün müminlerin kardeş olduğunu ilan ederek, hizmetçi ile efendiyi yan yana getirmiştir.
Döneminden önce ve sonra, genel manada bütün topluluklarda, “kadında ruh var mıdır, yok mudur?, kadın insan mıdır, değil midir?” tartışması yapılırken, insanlar kız çocuğu yetiştirmeyi utanç vesilesi kabul ederek, kız çocuklarını diri diri toprağa gömerken, Hz. Peygamber (s.a.v.) bir, iki veya üç kız çocuğu yetiştirip, arıyla namusuyla evlendiren anne babayı cennetle müjdelemiş ve “Cennet annelerin ayaklarının altındadır” prensibini getirerek, kadına sosyal hayatta layık olduğu itibar ve mevkii kazandırmıştır.