Kitap Yorumlarım: Bir Adet Mim ^.^
Ama oldu mu bu şimdi? Daha az önce söyledim ayıramadığımı -.- Neyse, yanıtlayalım bari. Üç tane söylesem olabilir mi? Biri Usta Serisi, biri Açlık Oyunları, diğeri de Ölümcül Oyuncaklar Serisi. Ve diğer tüm kitaplarımı da çok seviyorum. Of, ayrımcılık yapmak cidden çok zor -.-
6) Daha çok hangi tarz okumaktan hoşlanırsınız?
Fantastik!! Ama klişelerin dışında olanlar her zaman tercihim. Genelde zaten aşk romanı okumuyorum, ama bir bad boy sevgisi beslemediğimi söylersem yalan olur. Romantik kitap okuyamamamın en büyük nedeni sanırım, bir süre sonra suyu çıkan ilişkiler. Bence, romantik kitap dediğin ya hüngür hüngür ağlatmalı ya da komik olmalı.
Aynı Yıldızın Altında dersem camdan atar mısınız acaba? Çünkü gerçekten en son onu okudum. O kadar konuşuldu ama ben daha anca okudum. Evet, camdan fırlatmakta serbestsiniz.
Doğaüstü. Yazarı Kiersten White, Paranormal serisinin ikinci kitabı. Bu sıralar ağlamaklı şeyler kotamı yeterince doldurduğum için komik bir şeyler okumaya karar verdim.
9) Kitap blogları hakkında ne düşünüyorsunuz? Yeterli mi?
Kitap blogları sanki farklı bir dünya gibi. Ben de bir şeyler yazıyorum ama çoğunun yanında bloggerlığın b'sinin sadece çizgi kısmını yapabildiğimi düşünüyorum. Kabiliyetsiz ve üşengecim. Ama geçenlerde blogun tipiyle oynadım, fena olmadı ha?
Ayrıca kitap blogları bence hiçbir zaman yeterli olmayacak. Her blog farklı bir hayal dünyası demek. Böylece sonunda felsefi ve mantıklı bir cümle de kurmuş oluyorum yazıda.
Kitap okumak ikinci bir hayat benim için. Hatta sadece iki de değil her kitap farklı bir hayat. Kitap okumanın ne ifade ettiğini anlatamıyorum ki.. Kitap okumak işte, vazgeçilmezim desem yeterli mi? Vaktim olmasa bile o sıralar okuduğum kitabı çantamda bulundurmayı seviyorum. Sonra omzum ağrıyor ama -Ölümcül Oyuncaklar Serisi sağ olsun- yine de benim için bir sıkıntı püskürtücü.
Ve bir de kitaplara olan aşırı bağımlılığım var. Tam gıcık olunası bir tipim. Kitaplarımı paylaşamam, bu yüzden kimseden ödünç kitap da almam. Ayrıca kenarları kıvrışmasın diye yirmi beş takla atarım olduğum yerde. Altını falan çizmem. O kadar aşırı düzenli okurum ki kitabın okunmuş olduğunu anlayamayabilirsiniz.
Hayat felsefem tam olarak da bu: Canımı iste, kitabımı isteme.
Geldik en zor kısma. Kimi mimleyeceğim hakkında en ufak bir fikrim yok. Böyle rahat rahat yazdığıma bakmayın çekingenlikte on kaplan gücündeyim. Sonradan açılan psikopat insanlardanım ben :D
Tuğçe bi daha seni mimleyebiliyor muyuz? Hayır mı? Hiç mi? Peki, teşekkürler..
O zaman aklıma gelen diğer iki kişiyi ve şu an bu yazıyı okuyan herkesi mimleyeceğim. Bu yazıyı başka okuyan var mı ki? Neyse.. Pensieve ve Kitapsever cevaplarınızı merak ediyorum ^.^
Tuğçe'nin yalnızlığına katılıyorum. Kimsemiz yok. Çok yalnızız biz -.-