Anne Bebek Çocuk Blogu | biranneninblogu.com: Annelik
Yuva Seçiminde Dikkat Ettiklerimiz
Perşembe, Ağustos 13, 2015 Annelik, berlin modeli, Yuva Yorum yok
Deniz'e, 2 yıl kendi çocuğu gibi bakan ve seven ablamızın, babası vefat edince gün içinde ailesinin yanına gitmesi gerekti. Bayramın ilk günü bu haberle uyandık ve sudan çıkmış balığa döndük. Acilen yeni bir bakıcı arayışına girdik.Tanıdıklara sorduk, bakıcı bulma sitelerine ilanlar bıraktık, referanslar aldık derken birkaç kişi ile telefonlaştık. Sağolsunlar, görüşmeye gelmeyeceklerini arayıp bildirmediler bile (Bir de bunlara çocuk emanet edeceksin!)
Eşim öğretmen olduğu için ilk hafta Deniz'e o baktı, bir yandan da çevredeki yuvaları araştırmaya başladık. Eve yakın, kafamıza uygun, Deniz'in de parkını sevdiği bir yuvada karar kıldık ve 3 Ağustos sabahı Deniz'i getirmek üzere sözleştik. Ben o akşamdan itibaren yuva telkinlerine başladım.
Deniz, doğduğundan beri teke tek bir bakıcıyla büyüdü. Ev de kalabalık olmadığı ve çevrede düzenli bir arkadaşı olmadığı için yuvaya alışma süreci beni endişelendiriyordu. İlk birkaç ay yarım gün yuva, yarım gün anneanne desteği şeklinde bir plan yaptık. Eşim 17 Ağustos'ta tam gün işe başlayınca Deniz'in de sabah 7:15'te bizimle birlikte evden çıkması ve 12:30'a kadar yuvada kalması gerekecek. Yani bu çocuğun yuva alışması için önümüzde 2 hafta var.
Yuvaya alışma dönemi hakkında yaygın 2 görüş var:
Biri,vedalaşma sürecini kısa kesin - sizi gördükçe daha da ağlayacak - yuvaya bırakın, gidin - çocuk bu, ağlar bakış açısı
Diğeri de Berlin Modeli denen çocuk kendini hazır hissedene kadar, ihtiyacı olana kadar yakınında olun - aradığında sizi bulsun - boşuna ağlamasın bakış açısı.
Biz Berlin'ciyiz. Özellikle Deniz'in durumunda: Çok sevdiği ablası, bir anda hiçbir açıklama yapamadan gitti, vedalaşamadan. Ölümün ne olduğunu bilse, sanırım onunla eşleştirirdi bu durumu. İçinde zaten bir boşluk var çocuğun, bir de çok kısa sürede yeni bir düzene, disipline alışması gerekecek. İlk günlerde yabancı bir yerde, tanımadığı insanların içinde onu "alışacak nasılsa" diyerek bırakıp gitmeye vicdanım el vermez. Küçük çocuğun dikkatini dağıtmak çok kolay, kısa zamanda ağlamasını durdurabilirsiniz ama bu yabancılaşma - alışma sürecini hızlandırmayacaktır. Sadece görünüşte ağlaması durur.
Bu seçim çocuğun psikolojisine, yaşına, alışkanlıklarına, yetişme tarzına, ailenin zaman ve iş şartlarına gibi pek çok parametreyi barındırıyor.
Biz yuva ararken şu kriterlere dikkat ettik:
- Kurumun bakış açısı; bırakın ağlasın, mecburen alışıyorlar mantığında olmaması
- Kurumun hijyeni,
- Öğretmenlerin yeterliliği,
- Eve yakınlığı,
- Bahçeli olması,
- Trafikten uzak, korunaklı bir yerde olması,
- Sabah 7'de açık olması,
- Hayvansever bir yuva olması (yeni doğum yapmış anne kedi ve bebekleri vardı bahçede),
- Sağlıklı beslenme ekolünden olması, aburcubura ve hazır gıdalara geçit vermemesi,
- Her çocuğun farklı ihtiyaçları olabileceğini gözetmesi,
- Çalışanlarının güler yüzlü ve genç olması
- Yuvadaki diğer çocukların mutlu olması
Biz tüm bunları gözden geçirerek Köknar Eğitim Kurumları'nda karar kıldık. İyi bir seçim yaptığımızı hissediyorum şimdiden...
Deniz'in yuvaya alışma sürecini de buradan okuyabilirsiniz.
Cuma, Temmuz 10, 2015 Annelik 3 yorum
Küçük çocuklar, örnek aldıkları "büyükler"in dünyasına katılmaya can atıyorlar. Onlara yaşlarına ve boyutlarına uygun 1-2 küçük iş verdiğinizde dünyaları büyüyor, kendilerini "biz"den görüyorlar, işi yaparken öz güvenleri artıyor, limitlerini sınıyorlar ve hem duygusal hem de zihinsel olarak gelişiyorlar. Siz de kendi çapında koca işler yapan bu minik bünyeyle gurur duyuyorsunuz. Mükemmel bir denklem!
Ben de Deniz'in günlük işlerinden yola çıkarak sizin için -özellikle 3 yaşa uygun- bir yapılabilecekler listesi hazırladım. Ama listeye geçmeden önce bu konuda sizin verebileceğiniz destekten bahsedelim.
Çocuğun yaşına uygun işler verin
Her şeyin başı, örnek olmak. Çocuklar "ne söylediğine değil, ne yaptığına bak" mantığıyla yaşıyorlar.
Sabırlı olun: Sabırlı bir şekilde neyi, nasıl yapacaklarını göstermeniz, anlatmanız gerekiyor. İşe birlikte başlayabilir ve sonrasını ona bırakabilirsiniz. Bu küçük, günlük işler çocuğun sorumluluk bilincinin ve zaman kavramının gelişmesi için önemli ve gerekli. Bazen öğretmek, işi yapmaktan daha uzun sürer, yine de sabırsız davranıp, "sen bir sonrakini yap, şimdi ben hızlıca bitireyim" dememek gerekiyor.
Enerjik ve pozitif olun: İş üstündeyken ne kadar "iyi" bir iş yaptığınızı tekrarlayın ve işler bitince onu ödüllendirin, övün, öpün, koklayın.
İşin püf noktası, bu küçük işleri bir ceza olarak kullanmamanız. Bu işleri, işten çok bir aktiviteye dönüştürürseniz birlikte eğlenceli bir zaman paylaşmış olursunuz. Ceza halini alırsa, zaten yapacağı varsa da yapmak istemeyecektir.
İşte size 3 yaşa uygun iş listesi:
Diş fırçalama ve işi bitince fırçayı yerine koyma
Elini ve yüzünü yıkama
Dağıttığı oyuncakları toplama
Kitapları kütüphaneye yerleştirme
Kapıları, duvarları ve dolapları silme
Bulaşık makinesinden çıkan çatal kaşıkları yerlerine yerleştirme
Yumurta çırpma, karıştırma
Masa hazırlamaya yardım etme, çatal ve kaşık götürme, ekmek sepeti taşıma...
Bardaklara su doldurma,
Yemek üstüne tuz, karabiber ekme
Minik el süpürgesiyle kırıntı toplama
Kedinin mamasını verme, suyunu tazeleme (kum temizleme annenin işi)
4 - 5 yaşa uygun işler:
Yatağını yapma (biraz yadım gerekebilir)
Market alışverişinde herkes kendi ihtiyacını buluyor.
Sokak kedilerine mama verme
Hafif alışveriş poşetlerini taşıma
Araba temizliğine yardım
Deniz 8 aylıkken anneanneyle birlikte ayrık otlarını temizlemeye başladı.
Yaban otlarını yolma, anne ot yolma
Minik minik çapalama
Meyve, sebzeyi dalından toplama
Dedeyle birlikte bahçe sulama
Kuru yaprak temizliği
Tüm işleri bitiren Deniz, Selpak telefon ile durum raporu verirken...
Annecim, Kurabiye İster misin?
Perşembe, Haziran 25, 2015 Annelik, tarifler, Yemelik Yorum yok
Her gün işten eve geliş yolum minimum 2 saati buluyor. Hele gün bazlı trafik yoğunluğu oldu mu, servisin içinde içim içimi kemiriyor, "hadi, yürü be, açıl be trafik, hay senin..." demekten... Yolda geçirdiğim her fazladan dakika Deniz'den çalınmış dakika gibi geliyor. Çünkü eve akşam 8'de geldiğimde Deniz'le oynayacak 1, hadi bilemedin 1,5 saatim oluyor. Günde 2 saatini bile çocuğuna ayıramayan hangi anne mutlu olabilir?
Yine böyle bir iş çıkışı... Servisten indim, sokak başında Deniz, babasıyla birlikte beni bekliyor! Elinde minik bir poşet. Poşette 2 adet kurabiye.
- Bu ne güzel sürpriz Denizcim.
- Al bakalım bu sana annecim.
- Aahhh Deniz'im, gel, bir sarılayım, öpeyim.
- Bu da bana (kurabiyeleri paylaştırmaya devam)
- Çok teşekkürler, bir öpeyim.
- Beaber piknik yapalımmm?
İşte mutluluk! O karnında taşıdığın minik embriyonun, ayaklanıp, yürümesi bir yana, seni düşünüp -çok- kıymetli kurabiyelerinden 2 adet seçerek, pıtır pıtır yürüyüp seni karşılaması, ve seni düşündüğünü bu minik hediye ile göstermesi... Yediğim en güzel kurabiye bu oldu.
Ne ile Oynadığı Önemli Değil, Nasıl Oynadığı Önemli
Perşembe, Mayıs 28, 2015 Annelik, oyun Yorum yok
Oyun, kaç yaşına gelirsem geleyim, hayatımdan eksilmesini hiç istemediğim bir olgu. Son 10 yıldan fazlasını "oyun saatleri"ni kocasıyla birlikte pc başında geçiren biri olarak Deniz'in de büyüyüp bize katılmasını iple çekiyorum. Üçlü bir Heroes çevirmek hiç fena olmazdı. Ama henüz 2,5 yaş bilgisayarla tanışmak için erken olduğundan bu isteğimi birkaç yıl sonra gerçekleştirmek üzere donduruyorum.
Deniz, ayaklanıp yürümeye başlar başlamaz soluğu mutfakta aldı. Yaklaşık 15 aydan beridir de mutfaktan çıkaramadık. Önce doğal olarak yere yakın çekmece ve dolapları keşfetti. Keşfetti derken taşıyabildiği ve kaçırabildiği ne varsa hepsini salona taşımaktan bahsediyorum. Öyle benimsedi ki plastik kapları, süzgeçleri ve cezveyi, kullanmak için ondan izin alır olduk.
Mutfak sevdası özellikle yeni bir eve gidince daha da artıyor. Keşfedilecek yeni alanlar:) Allahtan şu anda öyle sevimli bir yaşında ki, ev sahibi "ay, aşçı mı olacak bu, ne tatlı" derken mutfağın yarısını salona taşımasına ses çıkarmıyor.
Deniz'in açık ara favorisi, çaydanlık: anne çaydanlık" ve "bebek çaydanlık" yani demlik. Çaydanlıktan demliğe, demlikten bardağa su transferi yapa yapa artık hiç dökmeden rahatlıkla koyabilecek hale geldi.
Oyun oynarken birçok yeni şey öğreniyor ama sadece kap kacakla oynayıp ufkunu sınırlamasından endişe ettim bir ara. Legoları, küpleri ve arabaları var, ama onların yüzüne bile bakmıyor. "Hadi kule yapalım" diye oturuyoruz başına, lego tanelerini "bu ısmanak, bu havuç, bu ekmek" diye renklerine göre ayırıp tencerenin içine atıyor ve yemek pişirmeye devam...
"Çocuk, doğuştan mutfağa ilgili, anası babası gibi, ne güzel" diye böbürlenirken çevremdeki aynı aylardaki TÜM erkek çocukların birer mutfak kurdu olduğunu öğrendim. Bu, çok da anormal değil. Çocuk, mutfakta devamlı bir hareket görüyor, ya anne, ya bakıcı, ya anneanne, birisi.. ve bu birisi renkli kaplardan başka kapların içine su transfer ediyor, boy boy kaşıkla bir şeyler ekliyor, fışırtılı paketler içinden renkli tozlar çıkarıyor, sonra kapaklı büyük kapların içinde karıştırıyor... Bir düğmeye basınca bir şey çalışıyor, ses çıkarıyor, dolu bardağı daha da doldururken taşıyor (neden-sonuç ilişkisi) Her biri ayrı oyun konusu olacak aktiviteler. Merakını ve ilgisini tavan yaptırtacak başka bir etkinlik var mı evde?
Gelecek seneden itibaren, sanırım, çocuk tiyatrosu ve oyun gruplarının dışında çocuklar için açılan özel mutfak etkinliklerine de katılacağız. Deniz gibi mutfağa meraklı çocuklar için bu yakınlarda harika 3 etkinlik var. Biri Kitchen Creates'in 3-5 yaş arası çocuklar için düzenlediği Çikolata Topları diğeri MSA'nın 5-9 yaş arası çocuklar için düzenlediği hamburger ve cupcake yapımı... diğeri de Koç Müzesi'nde 5-7 yaş arası çocuklar için düzenlenen Mutfak Atölyesi - Kurabiyem Benim Şekerparem...
[ Herşey bir yana, en azından oğlumun "yumurta bile kıramayan" erkeklerden olmayacağını biliyorum :) ]