Lovejoy – Bülent Çallı
Günlük içinde 26 Eylül 2017 // Uyku
Bob Dylan içinde 20 Eylül 2017 // Kırmızı Köşede Bob Dylan
26 Eylül 2017 tarihinde Bülent Çallı tarafından Günlük kategorisinde yayınlandı // 1 Yorum
1986 yılında yayınlanmaya başlayan BBC yapımı bu polisiye dizinin ana karakteri olan yaman antikacı Lovejoy, çocukluğun en özel kahramanlarından biriydi. Lovejoy bir antika uzmanıydı ve eşsiz saha bilgisiyle, o müzayede senin bu müzayede benim koşturup müşterileri adına alım satım yapıyordu. Dizinin doğası gereği, hemen her bölüm peşinde olduğu antikalarla ilgili polisiye mevzulara bulaşıyordu. Lovejoy sıra dışı bir polisiye kahramandı. Silah kullanmazdı. Kaba kuvvete pek başvurmazdı. Başı sıkışınca genelde kaçmayı ya da saklanmayı seçerdi. Oyunu her zaman kuralına göre oynadığı söylenemezdi. Antikaların peşinde çoğu zaman dümene ve üç kağıda başvururdu. Zaten başı genelde bu yüzden derde girerdi. Kadınlara ve içkiye asla hayır demeyen Lovejoy, genelde beş parasızdı ve bu yüzden alacaklılarıyla sürekli köşe kapmaca oynardı. Sık sık bozulan sarı renkte bir Volvo’su vardı ve yine parasızlıktan onu bir türlü tamir ettiremezdi. Dizinin açılış jeneriğinde yer alan, “Satıyorum, satıyorum, sattımmm.. Lovejoy! ” repliğine bayılır, daha dizinin başında gaza gelirdim, nedeni belirsiz.
Lovejoy’u başarıya canlandıran aktör Ian McShane’e geçenlerde gösterilen John Wick 2 adlı filmde rastladım. Son dönemde American Gods, Deadwood ve bir bölüm de olsa Game Of Thrones gibi dizilerde oynayan McShane’i yeniden keşfettiler de denilebilir. Bu dizilerin yanı sıra İngiliz aktör, Karayip Korsanları, John Wick serisi ve Kung-Fu Panda gibi ses getiren yapımlarda rol aldı. Yeni çekilen Hellboy’da da bir rolü varmış.
Durum böyle olunca ben de gittim internetten Lovejoy‘un bölümlerini indirdim. Bir iki derken ilk iki sezonu oturup izledim. Çocukluğumda, gençliğimde beni etkileyen dizileri filmleri sonradan izlediğimde çoğu zaman hayal kırıklığına uğruyorum. Seksenlerin hatta doksanların güdük bütçeleri ve kısıtlı teknolojisi ile yapılan işler, zamanında aklımızı başımızdan alsalar da şimdi artık neredeyse gülünç görünüyorlar. Beyaz ekrandaki sihre bir çocuğun gözleriyle bakamıyoruz, bir de o var. Neyse ki bu söylediklerim Lovejoy için geçerli olmadı. Dizi taş gibi sağlam, bıraktığım yerde duruyordu. Hem mizahıyla hem de tam da hatırladığım gibi orijinal ve heyecanlı hikayeleriyle Lovejoy beni yeniden etkilemeyi başardı. Romanlarım Simsiyah ve Duman Otel de az da olsa kendini gösteren o tematik antika merakını da Lovejoy’a borçlu olduğumu itiraf edeyim. Bu yüzden, onunla yeniden buluşmamın beni hayal kırıklığına uğratmadığına iki kere sevindim. Üstelik aramızdaki yaş farkı da kapandığından Lovejoy’un hem nafaka hem de kızının okul masrafları için paraya ihtiyacı olduğunu ve aynı sebeplerden genelde beş parasız kaldığını daha iyi anladım. Ayrıca Lady Jane’e kur yaparken beyefendiliği elden hiç bırakmadığını da gördüm ve takdir ettim.