YAŞAYANLARIN DESTANI - Murat Ata
06:1218 Temmuz 2017
Önce sinsi bir ihanet sessizce yankılandı yurdumun bağrında. Simsiyah kesildi yeşiller ve geceyi kan tuttu. Alçaklığın kastı bekamıza, cüreti bağımsızlığımızaydı. Kerbela kadar acımasızdı sokaklar, karşı koyma ise Çanakkale kadar kutsaldı. Yiğitlerin bir adı Ömer, bir adı da Abdullah’tı.
Dümenlerindeki kahpelikten tanklar, uçaklar bile utandı, mertlik bozuldu bozulalı tüfekler böyle namert kurşunlarla dolmamıştı. Bu kalleşlik öylece yürüyüp akamazdı. Bir kıvılcım, bir duman, bir işaret fişeği, fırtınayı koparacaktı.
Sonra bir sela yardı geceyi kuşatan karanlığı. Ordusuna komutanından bir nida ulaştı, sokaklara oluk oluk cesaret aktı ve hainlere korku hastalığı bulaştı. Birden bir oldu milyonlar, yan yana saf tutanlar öz kardeş gibi kucaklaştı, yürekleri birlikte attı.
Artık ok yaydan fırlamıştı, herkes bir Tayyip herkes bir Erdoğan’dı. Kükremiş sel gibi bentler çiğnendi aşıldı. Bu öyle bir imandı ki; bir dolara satılan demirler, Tekbir ağlarına takıldı.
Sorarım size; Bir vatan bir de bayraktan gayrı bizim neyimiz var? Değil kurşun, gökten ateş yağsa ne yazar? Bu uğurda can feda diyerek koşuyor bak analar ve kınalı kuzular.
Ya ilahi, bize bahşettiğin bu ne muazzam bir onur, bu sevdayı gönlümüzden asla çıkarma ne olur, Senin verdiğin rütbe kor gibi yanan yüreğe konur. Ve ancak o yürek tankların önünde aşılmaz bir dağ gibi durur.
Yaşayanların destanı bu, zannetmeyin ölenler var. Hamza kucaklıyor her birini Cennette bayram mı var? Anneler ağlamayın şehitlerin selamı var.
Bu gökte dalgalandıkça, göğsümüze iman katan Ey şanlı Hilal, seni sevmek bize kılınmış en tatlı helal. Gözyaşlarına karışan kanlar da artık sana helal. Sözümüz söz ebediyen sana yok, yurduma yok izmihlal…
İmtihandayızÖlürsek neşe içinde gömecek…!