Mart 24, 2016 /0 Yorumlar/in Gençlerin Sesi, Son Eklenen, Yazılar /tarafından admin
Sadece millet olarak değil, ümmet olarak tarihin en zor dönemlerinden birini daha yaşıyoruz. Ülkemiz haftalardır hiç olmadığı kadar terör tehdidiyle karşılaşırken, şiarı Allah yolunda son nefesini vermek olan ecdadın torunları bizler, kirli tuzaklara ve kahpe teröre direnmeye çalışıyoruz. Cihana hükmeden bir millet, nasıl oldu da cellâdını bekler hale geldi hiç mi sorgulamıyoruz? Dostlar, biz cellâdımızı bekler isek, bizi kurban eden çok olur. Farkında değil miyiz?
İnsanlık tarihi İslam ile şereflendikten sonra birçok devlet ve birçok medeniyet kuruldu. Batı medeniyetleri içinde bulundukları küfürde boğuldu ve parçalandı. İslam medeniyetleri ve devletleri ise uzun yıllar hâkimiyetlerini sürdürüp, geleceğe nesillerini ve izlerini taşımayı bildiler. Ancak burada çok temel bir tespiti yapmamız gerekiyor. Tüm İslam medeniyetleri ve devletleri “Adalet’in ve Allah’ın yolunu” terk etmedikleri müddetçe cihana hükmettiler. Tüm İslam medeniyetleri ve devletleri “İlayı Kelimetullah” yani Allah kelamını yaymak için cihad anlayışını taşıdıkları müddetçe ayakta kalabilmişler ve müreffeh toplumlar olabilmişlerdir. Ne zaman ise bunlardan vazgeçtiklerinde küfre mağlup olmuşlardır. Allah bizlere zulmetmez. İnsanoğlu kendine zulmetmektedir.
Türkler ve Kürtler İslam ile taçlandırıldıktan sonra bu yüce dinin sancaktarları olabilmişler, Allah yolunda cenk edip, İslam’a hizmet etmişlerdir. Büyük Kürt Komutanı Selahaddin Eyyubi’den tutun da, Fatih Sultan Mehmet’e, Yavuz Sultan Selim Han’dan Ulu Hakan Sultan Abdülhamid’e kadar tek gayeleri Resullullah’ın izini takip etmek, İslam için gaza etmek olmuştur. Osmanlı’nın son dönemlerinde başlayan maddi ve manevi çöküntü Cumhuriyetin önemli dönemlerinde de devam etmiştir. Bunun ardını ise siyasi, ekonomik ve toplumsal birçok kriz ve kaos dönemleri izlemiştir. Ne zamanki bu duruma itiraz etmek için birileri baş kaldırdığında ise sonları rahmetli Adnan Menderes’in şahadeti ya da Sultan Abdülhamid’in yalnızlığı gibi olmuştur. Artık millet ve ümmet olarak bir şeyi anlamamız gerekmektedir. Bu millet ve ümmet terk ettiği ize geri dönmelidir. Türkler ve Kürtler yeniden İslam’ın sancaktarlığı altında bir araya gelmeli, ümmeti de yanına alarak safları sıklaştırmalıdır. Artık bu milletin ve ümmetin diriliş vakti gelmiştir. Bu dirilişin en önemli lideri de Recep Tayyip Erdoğan’dır.
Türkiye son yıllarda tarihinin en önemli kırılma dönemlerinden birini geçiriyor. Muhafazakâr demokrat görüşüyle iktidara gelen Ak Parti ve Recep Tayyip Erdoğan, iktidarının ilk yıllarında daha çok Batı medeniyeti ile önemli ilişkiler geliştirmişti. Üst üste gelen seçim zaferleri sonrasında özellikle halk desteğini arkasına alan Erdoğan, Türkiye’yi yıllardan beri prangalara vuran virüsleri temizlemek için birçok cephede savaş başlattı. Ekonomiden yargıya, medyadan askeri vesayete kadar birçok savaşta Erdoğan galip geldi. Türkiye kendi milli sermayesini, milli yargı ve medyasını oluşturmaya başladı, darbe ve muhtıralar tarihe karıştı. Statüko bozulunca virüsler ve sahipleri tekrar harekete geçti ve bunu Gezi olayları, 17-25 Aralık darbe girişimi, terör olayları ve patlamalar izledi. Şu an hem Türkiye hem de Erdoğan, başta Paralel Örgüt olmak üzere birçok legal ve illegal güçle mücadele ediyor. Kapanlar kurulmuş, tuzaklar hazırlanmış, var güçle önce Erdoğan’ı indirmeye sonra tekrardan milletine ve ümmetine hizmet etmeye, İslam’ın sancaktarlığını eline almaya çalışan bu devleti teslim almaya, bu millete diz çöktürmeye çalışıyorlar. İstiklal Marşı “Korkma” ile başlayan bu millet ve devlet, asla kimseye diz çökmeyecektir.
Türkiye, Adriyatik’ten Çin Seddi’ne yeniden İslam’ın mührünü vurmak, mazlumların hamisi, İslam’ın sancaktarı olmak için gece gündüz çalışıyor. Ülke ülke ecdad miraslarına sahip çıkılıyor. Birçok coğrafya da İslam anlatılıyor, devletimizin kültürü, dini, bayrağı öğretiliyor. Türkiye, Balkanlardan Orta Asya’ya, Kafkaslar’dan Ortadoğu ve Afrika’ya mazlumlara el uzatıyor. Türkiye ve Erdoğan, ilelebet milletine ve ümmetine hizmet edecek bir devletin ekonomisini, ordusunu, sanayisini, devlet aklı ve kadrolarını inşa ediyor. İşte amaç bunu durdurmaktadır. İmameden dağılan tesbih taneleri gibi paramparça olan bir ümmeti bir araya getirmeye çalışan Türkiye ve Erdoğan’ı diz çöktürmeye çalışıyorlar.
Dostlar bu savaş tekrardan dirilişe geçen bu milleti ve ümmeti durdurma savaşıdır. Bu savaşın adı: Recep Tayyip Erdoğan’dır. Safları sıklaştırıp, bu adamın yanında durmak bize ecdad mirasıdır. “İlayı Kelimetullah” davasıdır. Erdoğan’ı Menderes ve Abdülhamid’in kaderine terk edemeyiz. Var gücümüzle bu davaya destek olmalıyız. Bu bir parti meselesi değil, bu savaş artık bu ümmetin meselesi olmuştur.
Gecesini gündüzünü bu vatana hizmet etmek için ayıran her bir neferden Allah razı olsun. Bizler de bu millet ve devlet için elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz ki gayemiz safımız belli olsun. Bu doğrultuda değerli arkadaşlarıma da teşekkür ediyorum. El birliğiyle Küresel Strateji Merkezi ve Beyaz Hareket olarak bir çalışmaya daha imza atıyoruz. 27 Mart Pazar günü “Recep Tayyip Erdoğan – Türk ve İslam Dünyasında ki Yeri ve Önemi” adlı sempozyumu gerçekleştireceğiz. Siz değerli dostlarımı da hem gayesi bu vatana hizmet etmek olan Reis-i Cumhurumuzu, hem de naçizane biz dertli dostlarınızı yalnız bırakmamaya davet ediyorum.
Not: Sempozyuma kayıt yaptırabilmek için beyazhd@gmail.com’a ad, soyad ve telefon numaranızla birlikte başvuru yapabilirsiniz.
Mart 11, 2016 /0 Yorumlar/in Gençlerin Sesi, Son Eklenen, Yazılar /tarafından admin
Türkiye geçtiğimiz günlerde Avrupa Birliği ile çok önemli bir görüşme yaptı. Suriye’li kardeşlerimizin geleceğini de etkileyecek bu görüşme ülkemizin prestiji ve çıkarları açısından da oldukça önemliydi. Türkiye’nin kendisine akın akın gelen mültecileri ağırlamasına sadece tebriklerini sunmakla yetinen Avrupa, aynı mülteciler sınırlarına dayandığında ise telaşa kapıldı. Mülteci krizinin ciddiyetinin farkına vardı ve Türkiye ile pazarlıklara başlamıştı. Bu pazarlığın bir aşaması da geçtiğimiz günlerde yaşandı. Daha önce mülteci akımını durdurması karşılığında 3 Milyar Euro destek sözü veren Avrupa’ya karşı Türkiye çok önemli bir stratejik hamle yaptı ve müzakere sürecini de bu pazarlığın içine dahil etti. Türkiye müzakerelerin hızlanmasının yanı sıra, vizelerin kalkması, serbest dolaşım hakkı ve 3 milyar Euro’ya ek olarak bir 3 Milyar Euro daha talep etti. Bu hamle karşısında şaşıran Avrupa devletleri ise düşünmeye çekildi. Peki, Türkiye’nin bu hamlesi ne anlama geliyor bir açıklayalım.
Türkiye mülteci krizinde başından sonuna kadar en samimi davranan, taşın altına elini koyan devlet oldu. Maddi kayba rağmen “insancıl” bir politika izledi ve bu noktada Avrupa dahil tüm dünyaya bir ders verdi. Öncelikle söylemek gerekirse; Türkiye AB’den alacağı paranın derdinde değil. Tabii ki devlet aklı, maddi kaybı en az zarara indirgemek ister. Ama mesele bu değildi. Türkiye’nin AB üzerinde birçok açıdan baskı ve üstünlük kurduğunu kabul etmek gerekir. Türkiye’nin mülteci kartını daha güçlü kullanması gerektiğini önceki yazılarımda da söylemiştim. Bu kartı daha güçlü kullanan Türkiye, şimdi birçok noktada AB’ye diz çöktürmek üzere. Türkiye’nin hem eli güçlü hem de konjonktür buna uygun durumda.
İngiltere, ekonomik krizlerle başlayan süreçle birlikte bir de mülteci krizi patlak verince AB ile arasına mesafe koymaya niyetlendi. İngiliz halkı ve devleti, başka ülkelerin ve mülteci krizinden doğan yükün altına girmek istemiyor. Mevcut bu durum AB’de daha büyük bir güç boşluğuna neden olacaktır. Mevcut bu boşlukta AB içinde daha güçlü pozisyon elde eden Almanya, ekonomik gücünü korumak ve mülteci krizinden daha fazla zarar görmemek adına Türkiye lehine bir politika izliyor. AB’ye üyelik sürecimiz ne olur bilinmez ama İngiltere’nin pasifliği, Almanya-Türkiye ittifakını Avrupa üzerinde daha güçlü kılacaktır. Belki bu ittifak üyelik sürecini hızlandırabilir de. Vizelerin kalkması, AB ve Türkiye arasında ki etkileşimi daha da arttıracaktır. Türkiye ekonomisine bunun olumlu yansıyacağını düşünüyorum. Ama Türkiye’nin bu süreçte hem AB ile etkileşimini daha arttırması gerekirken hem de AB ülkelerini Suriye sorununun çözümüne teşvik etmesi gerekiyor. Türkiye’nin “Güvenli bölge” projesini daha yüksek sesle dile getirmesi lazım. Türkiye güçlü bir ittifakla Suriye sorununu çözebilirse, Suriye’nin geleceğinde uzun bir süre söz sahibi olabilir.
Batı’da bunlar yaşanırken Türkiye, Ortadoğu ve Orta Asya’da da boş durmuyor. AK Parti hükümeti döneminde başta Suudi Arabistan, Pakistan ve Katar’la önemli ilişkiler gerçekleştiren Türkiye’nin bu çabası yeni bir ittifakın doğması ile sonuçlandı. “İslam Ordusu” adı verilen bu oluşum, önceki günlerde ilk tatbikatı olan “Kuzeyin Gök Gürültüsü’nü” 20 devletin katılımı ile gerçekleştirdi. Benzer bir şekilde Türki Cumhuriyetlerle de oluşuma giden Türkiye, 4 ülke ile “Turan Ordusu” adı verilen bir yapı kurmuştu. Burada da özellikle Azerbaycan ile sıkı bir ilişki içinde. Şimdilik bu ordu da bazı stratejik tatbikatlar gerçekleştiriyor. Türkiye’nin hem siyasi, ekonomik ve kültürel ittifakların hem de askeri ittifakların içinde yer alması hem bölgesel ölçekte hem de küresel ölçekte gücünü arttıracaktır. Mevcut pozisyonda Türkiye, kapana sıkışmış bir ülke durumundan hamle ve reel politik gücü artan bir ülke konumuna gelmiştir. Başta Suriye meselesi olmak üzere bölgesel ve uluslar arası meselelerde Türkiye’nin bu ittifaklardan aldığı güçle masaya daha çok yumruğunu vuracağını görebiliriz. Bu noktada Türkiye’nin, askeri anlamda NATO çatısı altında faaliyet gösterirken, “İslam ve Turan Ordularıyla” aktif operasyonlar yapacağını çok umut etmemek gerekir ancak mevcut bu ittifaklar Türkiye’yi NATO içinde de daha güçlü hale getirecektir. Bu alternatifler, Türkiye’nin dış politikada reel politik gücünü sergilemesinde özgüven ve hamle seçenekleri yaratacaktır. Son olarak Türkiye’nin mevcut bu ülkeler ile ilişkilerini bu oluşumlar ekseninde daha doğru temellere oturtması ve uzun vadede bir stratejik plan oluşturması gerekmektedir. Doğru adımlar, Türkiye’nin uzun vadede bölgesel ve küresel bir güç olmasının yolunu açabileceği gibi pozisyonunu da sağlamlaştıracaktır.
Gelelim Türkiye’de yaşanan olaylara. Türkiye’nin dışta güçlü olabilmesinin yolunun içte güçte olmasından geçtiğini belirtmiştik. Bu noktada ayağına takılacak en büyük engeller; terör ve Gülen hareketidir. Devletin güçlü ve istikrarlı bir şekilde Doğu ve Güneydoğu’da operasyonlarını sürdürmesinin neticesinde birçok terör yuvası temizlenmeye devam ediyor. Halk her ne kadar bu operasyonlardan yorgun düşse de, devletinin yanında tavır alıyor. Bunu HDP’nin günlerdir yaptığı “isyan ve direniş” çağrılarını halkın dikkate almamasından anlayabiliyoruz. HDP’nin halk nazarındaki etkisi her geçen gün eridiği gibi halkın HDP ve PKK’ya desteği de neredeyse bitmek üzere. Bölge halkı hem HDP’ye hem de PKK’ya yoğun bir şekilde tepki gösteriyor. Artık HDP’nin siyasi ömrünün de giderek sona yaklaştığını söyleyebiliriz. Devlet aklı, kukla ve üst akıllarından üstün gelmiştir. HDP’yi tarihe gömmenin “Vaka-i Hayriye” olabileceğini düşünsem de bu noktada dikkatli adım atmak gerektiğini düşünüyorum. Evet, Selahattin Demirtaş ve Figen Yüksekdağ olmak üzere terörle A’dan Z’ye bağı olan tüm HDP’liler yargılanmalı ve cezalarını çekmeliler ancak bu durum öyle uygun bir zamanda yapılmalıdır ki bu olaydan kahraman olarak çıkmasınlar. Şüphe yok ki HDP, bu yargılamaları bir kahramanlığa ve halk isyanına dönüştürmek için fırsata dönüştürmeye çalışacaktır. Bu noktada siyasi iradenin doğru zamanda doğru hamleyi yapması gerekiyor. Bekleyip göreceğiz.
Geçtiğimiz günlerde FETÖ’ye bağlı organlar olan “Zaman Gazetesi ve Cihan Haber Ajansına” kayyum atanarak bir anlamda devlet Gülen hareketinin en büyük medya organlarından ikisine el koydu. Bunu geç kalınmış bir hamle olarak görmekle birlikte doğru buluyorum. Basın özgürlüğü denen şey, devleti ele geçirmek, devlete ihanet etmek, devleti yönetenlere hakaret etmek değildir. Bu noktada yapılan faaliyetler de basın özgürlüğü çatısı altında görülemez. Gülen hareketinin Türkiye’de ki faaliyetleri ile tek amacı devleti ele geçirmek, yönetmek, devleti yönetecekleri belirlemek, devletin sinir uçlarına hakim olmak olmuştur. Bu noktada başta ulusal sınavlar olmak üzere tüm resmi dairelere müritlerini “çakma cihat” anlayışıyla “kul hakkı yiyerek” illegal bir şekilde yerleştirmeyi başarmıştır. Devlet buna sessiz kalmıştır diyemeyiz. Devlet görür, duyar, fark eder ancak doğru zamanda doğru bir hamleyi yapacak vakti bekler. Bu noktada AK Parti hükümetinin Gülen hareketine yönelik gerçekleştirdiği hamleler sadece bir “Erdoğan-Gülen, Hükümet-Cemaat” çatışması meselesi değil, devletin yıllardan beri beklediği ve şimdi gösterdiği reaksiyon meselesidir. Devlet, kendisini ele geçirmeye çalışan Gülen hareketine cevabını hükümet ve Erdoğan eliyle vermiştir. Fethullah Gülen ve harekete mensup kimseler, devletin yapacağı bu hamleleri de hesaba katmaları gerekirdi. Bu noktada Gülen hareketine ayrı bir parantez açmak gerekir.
Gülen hareketini iyi analiz etmemiz gerekiyor. Gülen, Bediüzzaman Said Nursi’nin ışığını takip ettiğini söylese de cemaat ve görüş olarak ondan ayrıldığını söylemek mümkün. Kendine bu eksende taban oluşturan Gülen hareketi, eğitim ve diyalog ilişkileriyle hem ülke çapında hem de uluslar arası alanda örgütlenmeye ve kurumlar inşa etmeye başladı. 1999 yılında ABD’ye yerleşen Gülen hareketi, oluşturduğu bu mekanizmayı ne derece bağımsız yürütüyor işte orası şüpheli. İslami bir cemaat olarak ortaya çıkan Gülen hareketi, şu an ticari, siyasi, hukuki eksende faaliyet gösteren bir yapı halini aldı. Peki, bir cemaat buna dönüşür mü? Mesele şu: Osmanlı Devleti’nin parçalanması, halifeliğin kaldırılması, İslam ülkelerinin pasifize edilmesi neticesinde İslam dünyasında büyük bir güç boşluğu oluştu. Müslümanlar ve İslam devletleri bir türlü örgütlenemediler ve birlik oluşturamadılar. Ancak bu durumun ilelebet sürmeyeceği de aşikardı. Üst akıllar bu öngörüye sahip olmalarından ötürü Müslümanların ulusal ve uluslar arası örgütlenmesini, bunun yanında kadrolaşıp kurumsallaşmalarını kontrol altına almak istediler. Bu sayede kurmuş oldukları uluslar arası düzenin güvenliğini de bu bağlamda koruma altına almaya çalıştılar. İslam ülkelerini belirledikleri liderler ve sistemler ile yöneten üst akıllar, Müslümanların bu ülkelerde bağımsız kadrolar oluşturup iktidara gelmelerini kontrol etmek ve denetlemek istediler. İşte bu noktada Gülen hareketi onların kullandığı bir piyondan başka bir şey değil. Ne yazık ki hareket mensupları bunun farkında değil. Uluslar arası düzeni kuranlar, düzene tehdit olacak İslam’ın, Müslümanların, İslam’ın ahlak ve adalet anlayışının tekrardan iktidar olmasına izin verirler mi? Hadi engel olamadılar, buna düzen kurucu ABD, kendi ülkesinde Pensilvanya’da bulunan zatı orada barındırır mı?
Erdoğan ve hükümet üst akılların Gülen hareketi üzerinden kurmuş oldukları ulusal ve uluslar arası oyun çarklarını fark ederek, bir bir kırmaya başladı. O yüzden ki devlet, Gülen hareketinin üzerine gittikçe ABD’den ve AB’den sesler yükseliyor. Çünkü çarkları bozuluyor. Türkiye hem terörün, hem de Gülen hareketinin, bununla birlikte üst akılların çarklarını ulusal ve uluslar arası düzeyde kırdıkça her geçen gün bölgesel ve küresel bir güç olmaya doğru adım adım ilerliyor. Yorulmadan devam. Şimdi çarkları kırma vakti…
Kozalak da Bizim, Çam da…
Mart 4, 2016 /0 Yorumlar/in Gençlerin Sesi, Son Eklenen, Yazılar /tarafından admin
“Türk deyince sadık demektir. Biz emindik Türkiye bir gün bize gelecek” diyordu Osmanlı’nın bizlere mirası Evlad-ı Fatihan ve Arabistan’ın, Afrika’nın ücra köşelerinde yolumuzu bekleyenler TRT Türk ekranlarında. Günlerdir soluksuz izliyorum. Karadağ’dan tutunda İrlanda’ya, Gürcistan’dan Yemen’e ecdadımızın izleriyle dolu. Türkiye şimdi yeniden bu izlerin peşini sürüyor ve yeni bir çağın kapısını aralıyor. Türk bekleyen değil, beklenendir. Türkiye her geçen gün aslına dönerek, ecdadının izinden gitmeye başlamıştır, gitmelidir de…
Türkiye Cumhuriyeti, yaklaşık 10-12 yıldır çeşitli kurum ve kuruluşları vasıtasıyla başta Balkanlar olmak üzere, Ortadoğu, Kuzey Afrika, Orta Asya ve Kafkaslar da önemli maddi ve manevi atılımlar gerçekleştiriyor. Drogheda’da ki ay ve yıldızın yanına yeni ay ve yıldızlar eklemek adına, Karadağ’da ki Müslümanların Camii inşa etmek üzere yardım taleplerine el uzatarak arı gibi çalışıyor. Bunlar dış politika da önemli bir koordinasyonun ve kurumsallaşma hamlelerinin meyveleri aynı zamanda. Türkiye türlü coğrafyalar da Osmanlı ve İslam mirasına sahip çıkarak restore ediyor, ekonomiden kültüre yeni birçok proje gerçekleştiriyor. Bu projelerin ve hizmetlerin gerçekleşmesinde; Dış İşleri Bakanlığı, büyükelçilikler, ataşelikler ve mensupları, Türk Silahlı Kuvvetleri, Milli İstihbarat Teşkilatı, Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı(TİKA), Yunus Emre Enstitüsü, Diyanet Vakfı, Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı(AFAD), Türk Kızılayı, Sivil Toplum Kuruluşları, Belediyeler, İş dünyası, öğrenciler ve turistler önemli bir emek sarf ediyor. Türkiye’nin yeniden bu anlamda birçok coğrafya da ön plana çıkması, bizleri ve bizleri bekleyenleri mutlu ediyor. Ancak Türkiye’nin ulusal ve uluslar arası anlamda bu vizyonu sürdürebilmesi için nitelikli kadrolara ve yöneticilere, istikrarlı faaliyetlere ve bunların alt yapısını oluşturacak kurumsal devlet kuruluşlarına ve sabit devlet aklına ihtiyacı var.
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Fildişi Sahili, Gana ve Gine olmak üzere bir dizi Afrika ziyaretlerinde bulundu. Daha önce de Güney Amerika ziyareti yapan Erdoğan bunları tabii ki belirli bir öngörü doğrultusunda gerçekleştiriyor. Türkiye dış politikada ki kültürel hamlelerini bölgesel ittifaklarla da taçlandırmak istiyor. Uluslar arası mekanizmalarda aktif bir güç elde edebilmek, bu ittifaklarla siyasal ve ekonomik ilerleme sağlamak temel manada ilk hedefler. Türkiye bu yolda da başarılı bir şekilde yürüyor. Yürüdükçe de Türkiye’yi kendi iç sorunlarına geri döndürmek ve hapsetmek için ülkemizde terör eylemlerinden tutunda yargı facialarına kadar türlü provakatif hamleler baş gösteriyor. Can Dündar’ın Anayasa Mahkemesi kararı doğrultusunda salıverilmesi bunlardan yalnızca biriydi. Türkiye dışta istikrarlı bir şekilde büyük güç olmak istiyorsa, bunun yolu içte güçlü olmaktan geçiyor.
Can Dündar kiralık bir casus ve vatan haini olmasından başka da bir anlam ifade etmiyor. Ama hem onu, hem gazetesini hem de Anayasa Mahkemesini yönlendiren güçler ve sergiledikleri oyunların önemi çok büyük. MİT tırları DAEŞ’e silah götürmüyordu. Bunu Can Dündar ve sahipleri de biliyordu zaten. Amaç başta Türk Hükümetini ve tabii ki Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı uluslar arası kamuoyunda hem DAEŞ’le bağlantılı gösterip algı yönetimi yapmaktı, hem de uluslar arası mekanizmaları harekete geçirerek belki de bir “savaş suçu” kararı çıkartıp Erdoğan’ı ve Türkiye’yi yargılatmak ve devirmekti. Tutmadı. Dündar’ın yargılaması başlatıldı, suçlu bulunması beklenirken Anayasa Mahkemesi’nin müdahalesiyle serbest bırakıldı. Yargılamanın devam ettiği bir sürece müdahale etmeye anayasal olarak hakkı bulunmayan Anayasa Mahkemesi ve üyeleri kendi devletini uluslar arası arena da mağlup etmeye çalışan bir gücün yanında tavır aldı. Ama bu nasıl oluyor?
Jandarma MİT’in tırlarını durdurabiliyor. Halkların Demokratik Partisi milletvekilleri PKK terör örgütüne araçlarında silah taşıyor. Yine HDP Eşbaşkanı Figen Yüksekdağ terör örgütüne sırtını dayadıklarını söylüyor. Diğer Eşbaşkanı Selahattin Demirtaş ise halkı isyana ve savaşa çağırabiliyor. Yıllar önce dün ve bugün Osmanlı Hanedanı’nın sınır dışı eden ve başka hanedanlara hizmetkârlık yapmaya devam eden Cumhuriyet Halk Partisi’nin Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, PKK’lı teröristlerle “arkadaş” olabiliyor. Yine Kılıçdaroğlu ve CHP milletvekillerinin alınlarından öptüğü DHKP-C’li teröristler devletin savcısını şehit edip, polis karakoluna saldırabiliyorlar. Gazete manşetleri ve televizyon programları ise casusları, teröristleri övüp, bu devlete, Başbakanı’na ve Cumhurbaşkanı’na hakaret edebiliyorlar.
Bizim acilen çok köklü reformlara ihtiyacımız var hem de bir an evvel. Yargıdan tutunda eğitim sistemine, ekonomik yatırımlardan tutunda emniyet ve askeri teşkilatlarımıza kadar her alanda devletin bekasını savunacak ve koruyacak sistemleri kurmalı ve kadroları yetiştirmeliyiz. Bu devletin ve milletin öz evlatları, bu millete ve ümmete hizmet edecek olan vatanseverler, bu devletim kurum ve kuruluşlarının başında olmalılar. Biz eğer köklü reformlarla, nitelikli kadrolar yetiştirip, işlevsel sistemler kurabilirsek, ulusal varlığımızı sürdürebilir, güçlü bir uluslar arası vizyona da sahip olabiliriz. Ancak işte biz bu şekilde ilelebet al bayrağımızı Adriyatik’ten Çin Seddi’ne, Amerika’dan Afrika’ya, Balkanlar’dan Kafkaslara ve Ortadoğu’ya bütün coğrafyalar da dalgalandırabilir, ecdat mirasına sahip çıkabilir, Allah’ın hükmünü taşıyabiliriz.
Çünkü kozalak da bizim, çam da…