Uğur Emek: Çevre ve Tarih Duyarlılığı Modern Kentleşmeye Engel Olur mu?
Aslında bu tür tartışmalar dünyanın başka bölgelerinde de yoğun biçimde yaşanmaktadır. 2003 yılında vefat eden Amerika’lı televizyon gazetecisi David Brinkley “Everyone Is Entitled to My Opinion” isimli kitabında, İngiltere’de küçük bir kasabada bizdekine benzer bir tartışmanın ele alınış ve sonuçlandırılış biçimini şu şekilde anlatıyor (s. 114).
Kasabanın belediye meclisi (the Country Council) şehre giriş yolunun modern trafiğin akışını kaldıramayacak kadar dar kaldığını ileri sürerek, yolun genişletilmesine karar verir. Bölge halkı bu karara itiraz eder. Çünkü yolun genişletilmesi için yol kenarındaki en az 200-300 yaşında olan meşe ağaçlarının kesilmesi gerekecektir. Halk doğanın korunması adına ağaçların kesilmesini istememektedir. Belediye meclisi ise modern trafiğin akışının yolun genişletilmesini gerektirdiğini ileri sürmektedir. Yani standart bir doğa ve kalkınma tartışması ortaya çıkıyor. Yazarın belirttiğine göre uzun süren tartışmaların ardından şöyle bir karara varılır. Öncelikle yolun her iki taraftan 30’ar feet (9,1 metre) genişletilmesi konusunda uzlaşmaya varılır. Ancak, inşaatın başlamasından önce yeni yolun kenarlarına yeni meşe ağaçlarının dikilmesine ve yeni ağaçlar, mevcutların yaşına geldiğinde (200-300 yıl sonra) yol inşaatına başlanmasına, o zamana kadar da mevcut yolun kullanılmasına karar verilir. Nasıl ama?
Çevreyi korumanın (sürdürülebilir kalkınmanın) öncelikli koşulu, bugünkü kuşakların bencil davranmadan, bugünün ve gelecek kuşakların refahını ve mutluluğunu dengelemelerini gerektirmektedir. Bize bırakılan çevreyi ve tarihi mirası mümkün olduğunca gelecek kuşaklara aktarmalıyız.
Kalkınmayı da bu çerçevede ele almalıyız.