83. Oscar Töreni için zaman azaldıkça sinemaseverler için heyecan artıyor. Pazarı pazartesiye bağlayan gece NTV’den canlı yayınla tüm dünyayla birlikte Oscar Töreni’ne davetiyemiz ya da smokinimiz olmadan katılabileceğiz. Sinemanın büyüsüne büyü katan Oscar Törenleri’ni bu kadar çekici kılan nedenlere baktığımızda emeklerin ödüllendirildiği bir tören olmasıyla birlikte modanın takibinden sosyal mesajlara, sevdiğiniz tanıdık yüzlere, duygu yüklü ödül konuşmalarına, hatta artık hayatta olmayan bir çok yıldızı anıp özgün bir sadakat göstermelerine kadar bir çok neden görebiliyoruz.Filmleri izleyenler içinse ayrı bir keyif olarak, kendi beğenisinin ödülü kazanıp kazanmayacağı heyecanı da var ki aslında törenin en büyük keyfi de bu heyecan aslında. Fakat bu yıl Türkiye’de filmlerin bir bölümünün gösterime son günlerde girmiş olması, bir bölümünün de gösterime hiç girmemiş olması nedeniyle maalesef büyük çoğunluk bu keyiften mahrum bırakıldı. Başlıca ödülleri ve adayları bir izleyici gözüyle incelersek,En iyi Film ÖdülüSinema açısından bir çok kaliteli film perdeye aktarıldığı için iyi bir yıl oldu diyebiliriz. Filmlerin dünya genelinde beğenildiğinin bir örneği açısından ‘’Imdb Top 250’’ listesine bugün itibariyle tam sekiz 2010 yılı filminin girmesini gösterebiliriz. Fakat seyirciyi yerinden oynatan, hayatını etkileyen o büyük yapımlardan ziyade bu yılki filmlerin çoğunun beğeni bakımından ortalamanın üstünde olmasına rağmen inanılmaz olmadığını düşünüyorum. Şahsen sadece tek bir filmde çok etkilendim, o da Akademi’nin hiçbir zaman sevmediği bilimkurgu türünden de biraz payını aldığını için ödül şansı pek olmayan ‘’Inception’’ (Başlangıç) filmi. Yaratıcılığın sınırlarını zorlayan senaryosu, detaylara verdiği önemi, gizemi, etkileyici görüntüleri ve sizi koltuğunuza yapıştıran heyecanıyla tam puanı zorlanmadan alıyor. ‘’Toy Story 3’’ (Oyuncak Hikayesi 3) farklı bir kategoride olduğu için ayırırsak, gizem açısından ‘’Black Swan’’ (Siyah Kuğu) filmi de seyircisine kendisini merakla izdirse de diğer aday filmlerin bu heyecandan ve gizemden çok uzak olduğunu söyleyebilirim. Sonuç olarak En İyi Film Ödülü favorim ‘’Inception’’, ama Akademi aynı fikirde olmadığına göre daha realist bir açıdan bakmaya devam edelim.‘’The King’s Speech’’ (Zoraki Kral) Akademi’nin sevdiği türden ciddi ve gerçekci bir film olduğu için En İyi Film Ödülü’nün en büyük adayı konumunda. Hatta ödülü alamaz ise sürpriz bile sayılabilir. Çok başarılı oyunculukların yanında anlatımı ve zamanını başarılı yansıtmasıyla senaryonun olabilecek en iyi şekilde perdeye aktarıldığını düşünüyorum. Başka hangi aktör ya da hangi yönetmen olursa olsun herhalde bu senaryo daha başarılı bir filme dönüşemezdi. Fakat senaryo çoğunluk için çekici değil ve filmin ilk sahnesinden son sahnesine kadar sonunun da belli olduğunu düşünürsek hayata bakış açımızı derinden etkileyen bir film olamıyor. Ve Black Swan… Bazı açılardan mükemmel, bazı açılardan ise eksik sanki. Hırsı, mükemmelliyetçiliği ve mükemmelliyetçiliğin getirdiği baskıyı şizofrenik bir yolla anlatılışı Natalie Portman’ın efsanevi oyunuyla birleşince izleyiciyi tamamen içine çekiyor. Akıcı dili ve temposuyla da sizi bırakmıyor. Final ise müziğin de büyük etkisiyle filmin en başarılı bölümü. Fakat seyirciyi gereğinden fazla gerdiğini ve rahatsız etmek için çaba sarfettiğini düşünüyorum. Biraz daha psikolojik analize ve olayın nedenine inilebilseydi daha etkili olabilirdi kanısındayım. Neredeyse bir korku filmine dönüşmek yerine biraz daha drama yüzünü çevirebilseydi keşke. Müthiş final o zaman daha da anlam kazanırdı. Ödülü elbette alabilir, ama The King’s Speech’in bir adım gerisinde olduğunu düşünüyorum.Golden Globe Ödülü’nü alarak Oscar ihtimalini yükselten ‘’The Social Network’’ (Sosyal Ağ) filmi ise yönetmeni David Fincher olduğu için rahat izlenen, temposu yüksek ve eğlenceli bir film olmasına rağmen biraz abartıldığını düşünüyorum. Aslında Zoraki Kral’da olduğu gibi Sosyal Ağ’da da senaryonun aktarımı çok başarılı, ama bu film her ne kadar herkesin hayatını etkileyen bir siteden bahsediyor olsa da, görüşüme katılmayabilirsiniz, ama bana daha çok bir gençlik filmi gibi geliyor. Öte yandan sanki biraz olağan ve farksız bir yapım gibi. Akademi’nin önem verdiği sosyal mesajlara da çok değinmediğini düşünürsek En İyi Film Ödülü’nü alması Golden Globe’a rağmen sürpriz sayılmalı.Diğer bir büyük aday da boksör iki kardeşin gerçek yaşanmış öyküsünü anlatan ‘’The Fighter’’ (Dövüşçü) filmi. Christian Bale’in mükemmel performansına rağmen filmin senaryosu gereği çok etkileyici olduğunu düşünmüyorum. Ana tema maalesef biraz klişe duruyor. Filmin ilk yarısında da biraz fazla zaman harcanmış gibi. Her ne kadar insanın ruhuna işleyebilen özgün bir film olmasa da zamanını yansıtabilmesi ve başarılı oyunculuklarıyla aday olacak kadar iyi, ama ödülü alamayacak kadar tek düze duruyor.Kadrosunda Jeff Bridges ve Matt Damon’u barındıran ‘’True Grit’’ (İz Peşinde) 1969 yılında John Wayne’in oynadığı filmin tekrar çekimi. Oyunculuklar olsun, dekorlar olsun, kıyafetler olsun her yönüyle kaliteli bir yeniden çevirim. Fakat bu filmde bir eksik var. Filmin seyirciyi çok içine çekemediğini düşünüyorum. Belki de klişelerin fazlalığı ve ağır temposu bu eksikliğe yol açıyor. Örneğin Unforgiven’ın insanda yarattığı etkiyi yaratamıyor. Jeff Brigdes ismine yakışır bir oyun ortaya koysa da En İyi Film Ödülü’nü alması çok düşük bir ihtimal.‘’127 Hours’’ (127 Saat) gerçek yaşanmış bir hikaye olarak bu yılın modasına uyan bir başka film. Senaryo gereği genellikle tek mekan üzerinden gidiyor olsa da çok uzatılmadığı için seyircisini sıkmıyor. Film üzücü bir hikayeyi anlatsa da aslında bizi üzerek prim yapmak istemiyor. Dramatize dengesi gayet iyi tutturulmuş, hatta durum çok vahimken bile James Franco’nun enerjisi ve umudu iyimser bulunabilir. Fakat bazı mantıksal hatalı sahneleri ve bazı klişeleri de mevcut. Her ne kadar hayatın değerini bize hatırlatan başarılı bir yapım olsa da favorilere nazaran biraz geride kalıyor.Adaylardan ‘’The Kids Are All Right’’ (İki Kadın, Bir Erkek) ise mükemmel olabilecek iken vasat çizgisinde kalmış bir film görüntüsünde. Senaryo ana fikir olarak hem mizah açısından, hem de dram açısından yaratıcılığa çok uygun olmasına rağmen ben filmin bu avantajı yeterince kullanabildiğini düşünmüyorum. Ebeveyn olan çiftin kendi iç sorunlarını fazlasıyla göstermek yerine çocuklarla baba arasındaki bağlantıya daha çok önem verebilirlerdi. O zaman hem dram, hem de komedi barındırması açısından ikinci bir Little Miss Sunshine olabilirdi belki de. Adaylar arasında ödüle en uzak film olarak görüyorum.Son aday ise 2010 Sundance Film Festivali’nde Juri Büyük Ödülü’ni kazanan ‘’Winter’s Bone’’. A.B.D’nin pek de bilinmeyen bir yüzünü bizlere gösteren, sefalet, imkansızlıklar ve suça boğulmuş yalnız insanların hayatlarına tanık olduğumuz, çok ağır tempoda gitmesine rağmen etkileyici ve bir o kadar da rahatsız edici bir film aslında. Bu sert ve ciddi yapımın Oscar’a aday olması da ödülün yelpazesi açısından iyi bir gelişme sayılabilir. Kazanması imkansıza yakın olsa da True Grit, The Fighter, 127 Hours ve The Kids Are All Right’a nazaran gerçekçiliği ile daha etkileyici bulduğum bir film oldu. En İyi Erkek Oyuncu Ödülü90’lı yılların başından beri hiç bu kadar büyük bir çekişme yaşanmamıştı, iki isimden biri gerçekten hak ettiğini alamamış olacak. Her ne kadar ödülün en büyük favorisi Zoraki Kral’da kekeme problemini yenmeye çalışan Kral VI. George rolündeki Colin Firth olarak gözükse de Biutiful filmdeki Javier Bardem’in önüne herhangi bir ismi yazmak hiç de kolay değil. Aslında Colin Firth’ün rolü gereği rakiplerine karşı bir avantajı var, çünkü oynadığı karakterin özelliğini başarabildiği taktirde kendi doğruları olan sarhoş bir kovboyu ya da internet sitesi kurucusu olan asosyal bir genci oynayan aktörlere ne kadar iyi oynarsa oynasınlar pek şans bırakmıyor. Daha zor bir oyunculuk gerektiren bu rolü de mükemmele yakın oynayınca Akademi için en uygun aday oluyor. Diğer yandan Javier Bardem ise rol yapmıyor, gerçekten yaşıyor Uxbal karakterini, hatta Uxbal’a dönüşmüş bile diyebiliriz. ‘’Mar Adentro’’ (İçimdeki Deniz) filmindeki müthiş performansının da üzerine çıkabilmiş. Bu nedenle benim favorim Javier Bardem, ama Akademi ödülü Colin Firth’e verdiğinde ki vereceğine eminim, ortada bir hak yeme durumu olduğunu da düşünmeyeceğim. Diğer aday Jeff Bridges’in derslik niteliğindeki performansı ise bu iki rol yüzünden yanlış yıla denk geliyor. Jesse Eisenberg’in de beklentinin üzerine çıktığını söyleyebiliriz. Son olarak ise Blue Valentine filminde psikolojisi bozulmuş sevgili rolüyle çok etkileyici bir performans sergileyen Ryan Gosling’in aday bile olamayarak yılın şanssızı olduğunu söyleyebiliriz.En İyi Kadın Oyuncu ÖdülüBurada En İyi Erkek Oyuncu Ödülü’ndeki gibi bir seçim zorluğu yok, çünkü Natalie Portman rakipsiz bir durumda. Her ne kadar Golden Globe’u The Kids Are All Right filminde ailenin baba rolünü üstlenmiş lezbiyen anne rolüyle Annette Bening alsa da aynı durumun Oscar akşamında yaşanmasına pek ihtimal vermiyorum. Hatta Anette Bening bana göre adaylar arasında en zayıf durumda olan isim. Şahsen rolün oturmadığını ve bunun belirgin olduğunu düşünüyorum.Winter’s Bone’da kardeşlerine bakan, ilkel şartlarda yaşamaya çalışan, babasını inatla arayan eril bir kız karakterini kusursuza yakın oynayan Jennifer Lawrence da, Blue Valentine seyircisini üzmeyi rahatlıkla başaran Michelle Williams da bana göre Annette Bening’in önündeler. Aslında Natalie Portman’ın performansını düşününce lafı fazla uzatmış bile olabilirim. Son on yılın ödülü verilse Portman onu bile alabilir. Bir kariyer Mathilda ile başlarsa devamı da ancak bu şekilde olabilir.En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ÖdülüBu kategoride de seçim yapmak en az Colin Firth ile Javier Bardem arasında seçim yapmak kadar zor. Zoraki Kral’da kralın doktoru rolünü oynayan Geoffrey Rush en az 1996 yılında Shine filmiyle En İyi Erkek Oyuncu Ödülü’nü aldığı kadar kusursuz bir performans sergiliyor. Şahsen önce The King’s Speech’i izledim ve film sonrası Geoffrey Rush’ın ödülü aldığına emindim. O rolü belki de dünyada hiçbir aktör bu kadar gerçek gösteremezdi. Daha sonra ise The Fighter’ı izledim ve Geoffrey Rush’dan o kadar emin olmama rağmen Christian Bale’in hakkı olduğunu gördüm. Özellikle de film bittikten sonra Bale’in canlandırdığı Dicky Ecklund’un kendisini gördüğümüz an Bale’in ne kadar başarılı olduğunu bir kez daha anladık. Neredeyse Dicky Ecklund’un kendisinden daha çok Dicky Ecklund’du. Mark Ruffalo’nun ise karakterinin gerektirdiği hafif şapşallığı ve şaşkınlığı gerçekten iyi yansıtmasına rağmen bu ikilin yanında pek şansı yok.En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu ÖdülüAslında adayların hiçbirisinin Oscar seviyesinde bir performans sergilediğini düşünmüyorum. Hatta bu kategori en verimsiz kategori olabilir. Kralın eşi rolüyle başarılı da olsa Helena Bonham Carter’ı perdede çok az görüyoruz, öte yandan The Fighter filminde boksörün sevgilisi rolündeki Amy Adams da vasatın üzerinde bir performans sergilese de tıpkı Jackie Weaver gibi ödül için yeterli değil. Bu yüzden Akademi bir sürpriz yapıp, True Grit’in küçük, onurlu ve azimli kızı Hailee Steinfeld’e bu ödülü verebilir. Sürpriz sayılmayacak isim ise Golden Globe’u da alan, boksörlerin hafif çatlak annesi rolüyle Melissa Leo olacak. Carter, Leo ve Stenfeld arasından favorim Leo, sürprizim ise Steinfeld.En İyi Yönetmen Ödülüİki tane senaryosunu mükemmel şekilde perdeye aktaran film The King’s Speech ve The Social Network’ün yönetmenleri Tom Hooper ve tarihte en çok hakkı yenen yönetmen David Fincher en büyük adaylar. Aronofsky’nin ise Black Swan ne kadar etkileyici olsa da yönetmen olarak bu iki ismin gerisinde kalıyor. Coen Kardeşler’in True Grit, David O. Russell’ın da The Fighter ile ödülü alması da ihtimal dahilinde gözükmüyor. David Fincher bugüne kadar Fight Club, Seven, The Game ve The Curious Case of Benjamin Button gibi dehasal filmlere imza atmış olsa da bu ödülü hiç alamadı. Fakat sırası gelene ödül verme mantığını hoş karşılamıyorum. Her ne kadar Fincher’ın daha önce bir çok kez Oscar almış olması gerekiyor olsa da favorim kusursuz çekimleriyle The King’s Speech’in genç yönetmeni Tom Hooper. Inception’ın yönetmeni Christopher Nolan’ın ise aday gösterilmeyip, hakkı yenenler listesinde David Fincher’ın arkasından geldiğini de hatırlatalım.En İyi Özgün Senaryo ÖdülüAdaylar arasında benim için en dikkat çekici senaryo yılın en iyi filmi olarak yorumladığım Inception’a ait. Rüyalar inşa edip, insanlardan bu yolla bilgiler almaya ve fikirlerini değiştirmeye dayalı, yaratıcı, detaylı, duygusal ve bir o kadar da hareket içeren senaryosuyla en azından bu ödülü almalı, fakat Christopher Nolan’ı görmezden gelen Akademi’nin böyle düşünmediği aşikar. Ödülü yüksek ihtimalle ilk dakikasından filmin sonu dahil belli olan The King’s Speech alacaktır. Halbuki The Kids Are All Right bile yapay döllenmeyle çocuk sahibi olan lezbiyen çiftin çocuklarının sperm dönörü babalarınıyla olan ilişkilerini konu ettiği ana temasıyla bana göre daha ön planda. The Fighter ise fazlasıyla klişe duruyor. Gönlüm Christoper Nolan’ın en azından yazarlığıyla Memento ile alamadığı ödülü bu defa almasından yana.En İyi Uyarlama Senaryo ÖdülüGolden Globe’u da alan The Social Network bu kategorinin favorisi durumunda. En yakın rakibi olarak görebileceğimiz 127 Hours’un yazarları Danny Boyle ve Simon Beaufoy’un da Slumdog Millionare ile ödülleri toplayarak buradaki şansını biraz azalttığını düşünürsek, The Social Network’un yazarı Aaron Sorkin’in ilk adaylığında ödüle ulaşma ihtimali daha da artıyor.En İyi Yabancı Film ÖdülüAslında son yıllara bakıldığında bu ödülü alan filmlerin En İyi Film Ödülü’nü alan filmlerden bile daha başarılı olduğunu düşünüyorum. Fakat Amerika patentli olmadıkları için popülerlik sıkıntısı çeken bu filmlerin ödülü de pek tabi ki hakkını bulamıyor. Bu yıl Kanada, Yunanistan, Cezayir, Danimarka ve Javier Bardem’i de barındıran Meksika yapımı filmler adaylar arasında. İki favori ön plana çıkıyor, ilki Golden Globe’u da alan Danimarka yapımı In a Better World. İki ailesel sıkıntı çeken çoçuğun yeni başlayan arkadaşlığını anlatırken iyilik ve kötülük üzerine rahatsız edici gerçekleri, uzakta olma sorununu, toplum ve birey ilişkisini ve aile kavramını da sunan film İskandinav stiline uygun olarak seyirciyi düşünmeye itiyor. Fakat In a Better World ne kadar başarılı da olsa Biutiful’un bir adım önde olduğunu düşünüyorum. Her sahnesinde izleyiciyi sarsıyor ve bunu kusursuz bir gerçeklikle yapmayı başarıyor. Bir film ilk sahnesinden itibaren karnınızda bir ağrı hissettiriyorsa ve bunu gözünüze sokmadan yapabilmeyi başarabiliyorsa bu ödülü hak ediyordur. Bir sahnesinde kızı Uxbal’a ‘’beautiful’’ kelimesinin yazılışını soruyor, aslında o kelime bu film gibi yazılıyor.En iyi Animasyon ÖdülüBu kategoride sürpriz beklenmiyor. Gelmiş geçmiş en iyi animasyon tartışmalarına konu olan Toy Story 3 en iyi film dalında bile adayken rakibi olarak gösterebileceğimiz How to Train Your Dragon’a geçilmesi ihtimal dahilinde gözükmüyor.
İrlandalı olmak güzel bir duygu olsa gerek. Ekonomiye tavan yaptırdılar ve içme üzerine olan hayatlarına da devam ediyorlar. İrlandalı olsaydım herhalde takımlarım Boston Celtics ve Celtic olurdu. Bira zaten doğuştan belli, Guinness. İdol belli, Roy Keane. Müzik grubu da belli U2. Karakter de çatlak olmak zorunda. İşte bir diğer belli olansa viskin, o da tabi ki Jameson...Diğer viskilerde bulamayacağınız yumuşak bir içimi var. Damağınızı yormayan, içinizi yakmayan sanki sertliği biraz alınmış gibi olan yumuşak bir tat bu. Nedeni de herhangi bir Scotch viskisi 2 kere imbikten geçerken Jameson'ın 3 kere geçirilmesi. 12 yıllık versiyonu içinse, beyaz İspanyol şaraplarının ahşap fıçılarında bekletilmesi de tadına o yumuşaklığı veren başka bir neden. Yaban mersini suyuyla ya da zencefilli gazozla karıştığında muhteşem olduğu söyleniyor, ama uğraşmak istemediğimden denemedim tabi ki. Sadece sek hali bile harika olmaya yeterli zaten.Fiyat olarak da ''overrated'' Jack Daniels'dan çok az daha ucuz.Umarım Jameson günün birinde sadece Türkiye'de olan, insanların artistlik yapmak için Jack Daniels ve Chivas Regal içme kıroluğundan nasibini almaz. İrlandalılar gibisi hakikaten yok ama bu alkol sektöründe. Rakı üretmeye kalkmasınlar da günün birinde, havamız sönmesin ülke olarak.
Waltz with Bashir 2 Persepolis 3
Evet karşılaşmanın sonucu bu. Animasyon pek sevmem aslında, özellikle de anti-gerçekçi japon animasyonlarını, ama Persepolis'i sevmemek elde olmadığından tutulmuştuk izlediğimizde. İran'daki olayları eleştirirken aslında doğunun yanı sıra batıya da çok büyük eleştiriler getirirken, gerçekçiliği sayesinde etkilemişti herkesi. Biz türklere çok da uzak olmayan bir konuydu hem.Animasyona olan ön yargım kalksa da hala birçoğunu tereddütle izliyordum. Waltz with Bashir de Oscar'da En İyi Yabancı Dilde Film ödülüne aday olsa da tereddütle yaklaştığım bir animasyondu. Belki de biraz geç izlememin nedeni de buydu. Bashir, film olarak başlayıp, bir belgesele dönüyor aslında. İsrail'in 1982'de Lübnan olayında yaptıklarını inceliyor. Gayet dürüst bir dille hem de. Makro eleştiriler yaparken, bir bireyin geçmişiyle yüzleşme problemlerini ve bilinçaltının karmaşasını da gözümüze sokmadan anlatabiliyor. Yine de zaman zaman tempo düşüyor ve kalite vasata inebiliyor, nereye bağlayacak diye mızmızlanıyorsunuz. Ta ki o müthiş finali görene kadar. Göğsüme yumruk yemiş gibi oldum desem yeridir. Bu nasıl bir tokattır. İzleyen İsrailli acaba ne düşünmüştür, gerçekten çok merak ediyorum.
Kitabın kapağının Olasılıksız'a benzemesinden ya da En Çok Satanlar Listesi'nde olup, arkasındaki abartılmış yorumlardan anlamalıydım bu kitapta hiçbir şey olmadığını. Hayatınızı değiştirecek diyordu, öyle de oldu, uzun zaman sonra ilk kez bir kitabı yarım bırakıyorum. Evet vaktimi çalan ruh hastası Zar Adam, zara rakamlar verdim, 1-2-3-4-5-6'ya ''gelirsen bu kitabı bırakacağım'' yazdım ve zar geldi! Bestseller olmak, parayı vurmak bu kadar kolay mı, bu kadar mı şans işi yoksa! Nasıl bir dengesizlik bu anlamak mümkün değil. Aslında bir iyilik de yapmadı değil kitap, kendi senaryomu yazmam için ilham verdi, bundan kötüsünü yazamam nasıl olsa.
Teoman'ın yeri ben de hep ayrıdır. Beni onun sözleri kadar etkileyebilen başka hiç kimse yok bu dünyada. Ünlü yazarlardan, ünlü şairlerden bile daha gerçek ve daha dokunaklı Teoman. Hem kendisiyle hem dünyayla sorunu vardı. Belki de bu yüzden büyüme çağıma damgasını vuran birçok söze imza attı. Her zaman beni bana anlatıyor gibi geldi. Gerçi herkes reddetmeye gücü olmadığı ilişkinin sonuna dayanmakta zorlanmıştır, ya da sevmeden seviştiği bir vücuda alışmıştır, herkes bir ara kendisini kayıp bir bavul gibi hissetmiştir, ya da mutlaka bir pencereden dünyaya bakıp haline üzülmüştür, ama yine de benim gibi bazı şarhoş yaz geceleri dönüşünde bahçedeki rüzgar gülüyle sohbet edecek ya da sigara yanıkları olan kör bir dilenciye çiçekleri soracak kadar ya da otopark olmuş plajına bakıp içecek kadar fanatik pek yoktur herhalde.Yalnız bir sorun var. O da yeni çıkan albüm. Görülüyor ki bu sefer, Teoman artık eski Teoman değil. Neredeyse tüm şarkıların mantığı aynı olmuş bu sefer. Sarhoş erkek sevmediğini kadının koynunda hep. Dünya ile bir sorunu kalmamş gibi sanki artık. Zorlama geldi bana sözler bu sefer, melodiler ve vokal de öyle keza. Bir Teoman albümü dinlerken sıkılacağımı hiç düşünmezdim, ama maalesef bu kez öyle oldu. Belki de Teoman birine aşık olana ya da iyi kötü büyük bir olayla karşılaşana kadar ondan birşey beklememeliyiz artık.Ya da ben mi büyüdüm diyorum acaba, bu evinden uzak yalnız kovboy seviyesini geçeli çok oldu aslında. Duman'ın albümleri de çok arabesk geldi bana bu sefer. Evet belki ben de değişiyorumdur. Belki de hayalperest değilim artık güzel hayaller peşinde, elimi de yakmıyor bu kaynar sular artık. Belki de uğraşmıyorumdur artık bu eskimiş kelimelerle.Hatta anaforda boğulmuyorum artık, her filmden kitaptan bir rol de seçmiyorum hem.Belki de gün, ''bugün''dür.Zaman mı değişti yoksa ben mi? Geride kaldı o günler...
En iyi Film Noir
Biraz geç olmasına rağmen çok severek keşfettiğim bir film türü oldu film noir.Bir film noir, yani karanlık film sayılması için bir filmin, karanlık bir atmosfer yaratma amaçlı makyaj ve aydınlatma tekniklerini es geçersek, siyah beyazı makbul, kötü kadın ve sayesinde zor durumda olan bir adam, mutlaka bir suç ve onu çözmek isteyen dedektif, ikilemler, depresiflik, alkolizm ve tabi ki heyecanla karışık gerilim olmalı, ama en önemlisi olmazsa olmazı bir tabanca tabi ki.Karakterler havalı laflarla, karanlık çekimlerle, hiç söndürmedikleri sigaralarıyla ve kara mizah esprileriyle karizma abidesine dönerler hep.En iyi örneklerinde The Third Man, M, Maltese Falcon ve Strangers on a Train'i sayabiliriz.Bu türün en balon filmiyse çok övülmesine rağmen diğer filmlerin yanında çok sönük ve yapay duran Charles Heston'ın bile kurtaramadığı Touch of Evil.Bana göre en iyisiyse 1944 yapımı olan efsanevi Double Indemnity.Double Indemnity gördüğüm en zeki filmlerden biri.Müthiş bir zekanın ürünü olan şahane kurgulanmış senaryosu sayesinde hiçbir efekt olmadan insan nasıl heyecanlandırılır dersi veriyor adeta.Bir filmin ilk sahnesinde sonunun gösterilmesi akımın da önderlerinden biri film.Aşk ile başlayıp, suçla devam eden, ardından aşk ile bencillikler, masum olma çabası ve kendini kurturma gelgitleriyle, zeki komplolarla ve en ince detaya bile inilmesiyle ve kara mizah anlayışıyla şahane bir film çıkıyor ortaya.Öte yandan Fred MacMurray'in bu rölüyle Oscar'a aday gösterilmemiş olması da inanılır gibi değil.Zaten zamanının bu kadar ötesinde bir film olmasına rağmen yedi dalda aday gösterilip hiçbirini alamaması da Oscar'ın hiç ciddiye alınmaması gereken bir ödül olduğunun birçok kanıtından biri.- Yes, I killed him. I killed him for money and a woman and I didn't get the money and I didn't get the woman. Pretty, isn't it? Gönderen
3 Boyutlu U2 Zevki
Hayatımın grubu diyemem belki, ama yine de U2'nun anlamı büyüktür benim için.With or without you, one, all i want is you ve sometimes you cant make it on your own müthiş dörtlüsünü sevmeyen yoktur herhalde zaten.U2'nun konserlerinde normal albümlerinden daha iyi söylediğini ve müthiş sahne şovlarını daha önceden bilmemize rağmen, sinema salonunda üç boyutlu konser halinin nasıl olabileceğine dair bir fikrimiz yoktu.Cevap: mükemmeldi !Bono'nun yüzünüze bakarak söylemesi, the Edge'in her el hareketini önünüzde yapması, konserdeki insanların arasına karışmanız, şahsen bana konserdeymişim hissini verdi gayet.All i want is you'yu söylememesi dışında kusursuzdu diyebilirim.Hele bir With or Without You finali var ki, hele müziğin patladığı final bölümün giriş saniyesi... O an ''hiç bitmese keşke'' dedik.Son seanstan çıkmasaydık, yani başka bir seans daha olsaydı o gazla ona da girerdim.O kadar iyiydi işte. And you giveAnd you giveAnd you give yourself away ! Gönderen
O kadar kızgınım ki Suns'a. Yıllardır üstüste şampiyonluklar yaşayacağımıza playoff'a kalamama tehlikesini hissettiğimiz bir sezona kaldık. Tek nedeni takım sahibi Sarver ve basketbol uzmanı gibi takılıp da aslında hiçbir şey bilmeyen Spurs ajanı mı bizim GM mi belli olmayan Steve Kerr. Yıllardır her hamlenin yanlış olduğunu batug.com'da ki suns yazılarımda da hep söyledim. O zamanlar kimse benim kadar farkında değildi hataların, abarttığıma dair mailler bile alıyordum. Keşke aşırı mükemmelliyetçilikle yazdığım ve abarttığım doğru çıksaydı, ama maalesef gördük ki fazla keskin olmayı bırakın az bile eleştirmişiz. Playoff yapamayan bir contender...
Bukowski'den Etki ve Tepki
En iyilerimizin sonu genellikle kendi ellerinden olur sırf uzaklaşmak için, ve geride kalanlarbirinin onlardan uzaklaşmayı neden isteyebileceğini bir türlü tam olarak anlayamazlar.
Avrupa Şampiyonuyuz !
Ne maçtı ama.Son yıllarda izlediğim en harika spor müsabakasıydı.Avrupa'nın en büyük ikinci kupasının Challenge Cup'ın finali İzmir'deydi ve bir İzmir takımı da finalde.Biz İzmirliler kadar şehirlerine aşık başka insanlar göremezsiniz ve yıllardır hiçbir spor dalında başarılı olamadığımız için bu final bizim için çok ama çok değerliydi.Sağanak yağmura rağmen salonu tamamen doldurmamız bunun en güzel kanıtıydı.Tribündeki insan kalitesinin yüksekliğini de belirtmeme gerek yok herhalde.Aslında maça kötü başlamıştık. İlk seti kaybederken oyundan hiç memnun değildik ve şahsen Arkas'ın her maçı 3-0 kazanmasına alışmış bir topluluk olarak biraz şaşırmıştık da. Savunmamız çok aksaktı ve blokların hepsi dışarı gitti. İkinci seti çok zorlanarak kazanırken seyircinin oyunun ne kadar içinde olduğunu ve voleybolu ne kadar bildiğini gördük. 2-1 geriye düştüğümüzde televizyonda ne kadar belli oldu bilmiyorum, ama maçı döndürmek için gerekli enerjiyi veren taraftar oldu. Mehter marşıydı, 10.Yıl Marşı'ydı derken coştu tribünler. Ardından hucümda Gökhan ve Duerden'in şovu başladı, savunmada daha dikkatli olmaya da başladık. İnanılmaz dördüncü set uzatmaya gitti. Heyecandan yerimizde duramadık, her aldığımız sayıda 10.Yıl Marşı tekrar tekrar çalarken ev sahibi olmanın avantajını sonuna kadar kullandık. O sırada bir babanın her aldığımız sayıda nasıl havaya fıradığını ve kücücük kızıyla gülümseyerek devamlı çak yaptığını gördüm. Bu kadar insan bu salondan üzgün ayrılamayız dedim içimden. Tırnaklarımızı yediğimiz anlar sonunda çığlık çığlığa aldık seti ve o anda aslında kupayı da alacağımızı anlamıştık. Derken yine heyecan ötesi geçen bir son set ve kupanın gelişi. Mutluluktan havalara uçan bir salon insan, İzmirli olmanın gururunu yaşayışımız ve kupa törenli mutlu son. Herşey muhteşemdi, Trt3 yerine daha çok izlenen bir kanaldan verilmesini ve tüm Türkiye'nin bu maçı izlemesini çok isterdim. Türkiye yine İzmir'deki bir gelişmeden bir haber oldu böylece.
İzlemem gereken filmler listemin en üst sıralarındaydı bu Frank Capra efsanesi.Geçen seneydi sanırım, yapılan bir ankette ''insanları hayata en çok bağlayan film'' seçilmişti.Mutluluk saçan filmlere bayılırım.Little Miss Sunshine ve Stranger Than Fiction'a olan aşkımın da esas nedeni budur aslında. Film enteresan bir şekilde iki parçaya ayrılıyor farkettirmeden.Huzur içinde yatmasını dilediğim büyük insan James Stewart'ın oynadığı George Bailey karakterinin hayat hikayesi birinci kesit, filmin Angel-A'nın nereden esinlendiğini anladığımız bölümü ise ikinci kesitini oluşturuyor.İlk kesit gerçek dünyayı harika anlatırken, ikinci kesit ütopyalarla efsaneleşiyor.Bir insanın var olmaması durumunda neler olacağını görmesi gibi inanılmaz bir fikir harika işlenmiş.1946 yapımı olduğunu düşünürsek zamanının ne kadar ötesinde bir film olduğu da çıkıyor ortaya.5 dalda Oscar adayı olup da The Best Years of Our Lives'a hepsini kaptırması da Taxi Driver'ın ödülleri Rocky'e kaptırdığı 1977'yi hatırlattı bana.Neyseki Imdb'de 31. olarak en azından hakkını orada alabilmiş.Bense daha da yukarılara bile koyabilirim bu efsaneyi. - Please! I wanna live again. I wanna live again. Please, God, let me live again. Gönderen
Solomon'u geri getirmek için çabaladığımız, ama Solomon'u ikna etmemize rağmen Bobby Jackson'ın sakatlığından dolayı Kings'in vermek istemediği söyleniyordu.Roto'da yazan habere göre Jackson'ın ameliyatı yaza ertelenmiş ve parkeye dönüyormuş.Solomon'un dakikaları yine 10 civarına ineceğinden Sacramento artık onu bırakmaya razı olabilir.Türkiye Ligi'nde imza için son gün 17 Nisan.Bu imzanın olasılığına inanmayı bile sevdim.Hüsranla geçen sezonu ancak Solomon unutturabilir...
İzlemem bile şaşırtıcı gelmiş olabilir. Ama önyargılarıma rağmen zorla olsa da gittim filme ve birçok kalitesizliğine rağmen vasatın üzerindeydi film. Gerçekten. Türkiye'nin ihtiyacı olan bir filmdi aslında. Türk-Kürt ayrımına, eşcinsel ayrımına, devletin büyük hatalarına, fakir insanların çilelerine, dünyadan ne kadar geride olduğumuza kadar birçok konuda bilgilenmek istemeyen, gözlerini, kulaklarını kapatmış Türk halkına birşeyler verebileceğini düşünüyorum filmin.Elbette birçok noksanı var. Birincisi seyirciyi ağlatmak için çok kasılmış. Müzikler dram ötesi ve sahneler bitmek bilmiyor, kavuşma ya da vedalaşma sahneleri dakikalar sürüyor. Bu sahneler bitsin diye bekliyorsunuz resmen. Bir diğeri de birçok konuda güzel eleştiriler varken, Kürt kökenli bir öz eleştirinin olmaması. Beni esas sinirlendiren sahneyse, spoiler olacak biraz gerçi ama, filmdeki tüm acılı sahneler dakikalarca sürerken, şehit evindeki sahnenin sadece iki saniye sürmesiydi. Müzik bile girmedi neredeyse, ama kasıtlı olduğuna da inanmak istemiyorum.Yönetmenlik ya da çekim olarak sınıfta kalıyor olsa da, insanlıktan çıktığımız bugünlerde sırf vermek istediği mesajlar sebebiyle hepimizin izlemesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum. Daha doğrusu dünyadan bir haber kesimin izlemesi gerektiğini düşünüyorum. Kim bilir belki de bu Türk ''Crash''i en bilinçsizlere bile biraz empatiyi ve hoşgörüyü verebilir.
Albert Camus Der Ki
Hayatta ne öğrendiysem futboldan öğrendim. Çünkü top hiç bir zaman beklediğim köşeden gelmedi… Gönderen
Dan Brown'un Da Vinci'nin Şifresi'nden sonraki romanı Melekler ve Şeytanlar'ın filmi bizde 15 Mayıs'ta gösterime girecekmiş.Tom Hanks yine başrolde Robert Langdon'ı oynarken, filmin esas esprisi Carlo Ventresca'yı Evan McGregor'un oynamış olması.Bir diğer başrolünse Bakış Açısı'nın Veronica'sı Ayelet Zurer'in olması şaşırtıcı.Daha iyisini kesinlikle bulabilirlerdi.Mesela Rebecca Hall olabilirdi.Neyse izlemeden eleştirmeyelim, zaten fragman da başarılı sayılır, ama büyük bir gerçek var ki o da kitaplardan uyarlanan filmlerinin çoğunun kitabın hakkını veremiyor olması.Bunun dışında kalan belki bir tek Godfather'dır, ya da To Kill a Mockingbird'tür... Gönderen
En Minik Taraftar
Gerçi bizde birçok doğumda Fenerbahçe marşı çalındığını biliyorum, ama bu daha sempatik bir kare olmuş.Mutu formayı imzalarken kim için olduğunu biliyor muydu acaba...