Türkiye bizim düşmanımız mı?
Levent Özadam'ın dünkü yazısı, gündeme oturdu.
Artık bu meseleyi, ağızlı yüzlü konuşmanın zamanıdır. Türkiye bizim düşmanımız mı?
Türkiye kamuoyunda, Kıbrıs gerçeklerinin tümünü bilmeden oluşan yanlış yargılar, bizimle ilgili yanlış önyargılara karşı yaptığımız eleştiriler ve orda doğmuş bir miktar anlayış kusurlusunun yaptıkları akıl almaz hatalar, bizi 1973'ün Rumları ve Yunanlıları durumuna getirirse, oluşacak olan durumu telafi etmeye de şansımızın olmayacağını, herkes bilmelidir.
Bu satırların yazarının meşrebini bilen bilir
Mensubu bulunduğumuz Kıbrıs Türk Solu'nun, Türkiye Solu'nun bir parçası olduğuna dair görüşümü bilmeyen yok!
Görüş olmakla kalmayıp, bugün bile Türkiye Solu'nun yön arayışlarına, buradan elimizin değdiği, gücümüzün yettiğince bulunmaya çalıştığımız katkıyı da meraklısı bilir
"Şükran sana anavatan" yağcılığına ve bundan nemalanmaya çalışmaya karşı olduğumuz bir gerçek ama Türkiye'yi, "büyük dost, büyük komşu" olarak görmekten çok uzak olduğumuzu da bilen bilir
Türkiye, bizim düşmanımız elbette ki değildir ama bilgi eksikliği, yorum yetersizliği ve kendi paradigmasının dayattığı bir takım kusurlardan ötürü, "yardım ediyorum" sanırken, bize zarar veriyor.
Müsteşar bey de eğer o kusuru işlediyse, o da aklını başına almalıdır. Şimdilik bu kadarla bunu keselim...
Lenin'in "Büyük Rusların Ulusal Gururları Üstüne" diye bir makalesi vardır.
Meraklısı Ulusların Kaderlerini Tayin Hakkı isimli kitabında bulabilirler.
Ondan galad diyorum ki:
Yunus Emre gibi, Mavlâna Celâleddin-i Rumi gibi, Pir Sultan Abdal gibi, Şah Hatai gibi, Babür Şah gibi insanlarla ayni kökenden gelmekten, insan gurur duymaz da ne yapar?
Nesimi gibi, Fuzuli gibi, Şeyh Galip gibi, Nedim gibi, Yahya Kemal gibi, Nazım Hikmet gibi, Atilla İlhan gibi insanlarla ayni dili konuşmanın, ayni dilde övünüp, ayni dilde hüzünlenmenin; Yusuf Akçura, Ziya Gökalp, Hüseyinzade Ali, İsmail Gaspıralı, Ağaoğlu Ahmet, Şefik Hüsnü, Dr. Hikmet Kıvılcımlı ile ayni dilde düşünmenin, kıvanç duymaktan başka ne gibi bir hissiyatı olabilir?
İbn-i Sina, Hikmet Akurgal, Niyazi Berkes, Hulusi Behçet, Oktay Sinanoğlu gibi insanlarla ayni dilde bilim yapmanın, yerinilecek nesi var?
Karacaoğlan'la, (ki Karahacılıdır bazılarımız gibi) Dadaloğlu ile (ki Beğdili'dir çoğunluğumuz gibi) ayni soydan gelmekten övünç duyulmaz da ne yapılır?
Yaşar Kemal ile akraba olmanın (kendi ağzından da duydum bunu) yerinilecek ne tarafı var?
Gurur duymaktan öte
Hasan Dağı'na nasıl bir mabud gibi bakmazsınız?
Perşembe Yokuşları'nda nasıl içiniz tık tık atmaz?
Mardin'in taş işçiliğine bakıp da nasıl gözleriniz dolmaz?
Her bahar Anadolu'yu bir baştan bir başa işgal eden iğde kokusu sizi nasıl "baymaz"?
O "şehr-i Stanbul'un her sengine, yekpare Acem mülkü"nü nasıl feda etmezsiniz?
Sarp Sınır Kapısı'na giderken, Kemal Paşa'dan sonraki o mor kayalara, nasıl gönül düşürmezsiniz?
Kirpikleri ter ve tozdan çamur tutmuş o Burdur'lu köylü, eczanede eşinin reçetesini yaptıracak parayı denkleştirmeyince, nasıl ağlamazsınız, hüngür hüngür?
Nasıl, Antalya'dan, Bey Dağları'nın mavisine karışıp kaybolmak istemezsiniz?
Nasıl, istemezsiniz Gökova Körfezi'nin üstünde kanatlı bir kuş olup uçmayı?
Foça'da yanı başınızdaki denize tıp, tıp düşen her yağmur damlasının sudaki halkalarına nasıl istemezsiniz kalbinizi çıkarıp atmayı?
Moda Parkı'nda önünüzden geçen gemiye, nasıl bağırmazsınız "beni de götür uzak denizlere" diye?
Türkiye, bizim düşmanımız mıdır?
Bizi, bize sormadan vatandaşlığından attığı günlerde bile Kâbe'mizdi
Türkiye bizim tarihimizdir, dilimizdir, kültürümüzün ana ögesidir
Benim gibilerin gençliğimizdir, ilk aşkımızdır, dinlediğimiz müzik, terennüm ettiğimiz şarkı, ezberlediğimiz şiir, okuduğumuz romandır.
Vurulduğumuz kadın, sokaklarında dünyaya meydan okuyarak kolan vurduğumuz sevgilimizdir.
Herkes aklını başına almalıdır
İşin içinde başka bir hesap olduğunu düşünmemize, az kaldı