Bilinçler altında 20 bin fersah: Ağustos 2011
New York Üçlemsi, Paul Auster'ın okuduğum ilk kitabı. Karakterlerinin dedektifler ve yazarlar olduğu üç roman tek bir kitapta toplanmış. Cam Kent, Hayaletler, Kilitli Oda farklı insanları ve olayları anlatıp tek bir bütünü gösteriyor.
Paul Auster'in dili sade ve anlaşılır, anlatımı akıcı. Hikaye sizi bir anda sarıyor. Okumaya hangi sayfada ara verirseniz verin, hikayeden kopamıyorsunuz.
Betimleme dolu kitaplardan hoşlanmadığım için, az düzeyde nesne tasviri üzerinden, kendimi New York'un kalabalık caddelerinde, yeşil parklarında, yağmurlu akşamlarında veya karlı-güneşli sabahlarında bulmak çok hoşuma gitti.
Dedektifler ve yazarlar üzerinden, büyük şehrin şizoid insanını yorumluyor. Bir bütün olarak üçleme, yalnızlığın, uyumsuzluğun, hem zihinsel hem de fiziksel kayboluşun öyküsü. Bu kayboluş ise yıkımla veya çöküşle değil, özgürleşme ve varoluşla ilintili.
Romanların her birinde hem dedektifleri hem de yazarları bulabilirsiniz. Ancak klasik dedektiflik öyküsü olduğunu söylemek pek mümkün değil. Hikayenin sonunda "her konunun açıklığa kavuşması" kuralına uyulmamış. Tam da bu yüzden, kitabı bitirseniz dahi, karakterler ve olaylar üzerine düşünmeyi bırakamıyorsunuz. 2. ve 3. kitaplardaki göndermelerle, aslında reel ilişki kuramadığınız olaylar ve karakterler sürekli bir bütünlük içinde algılanıyor.
New York Üçlemesi'ni klasik dedektiflik (polisiye değil) romanlarından ayıran ve beni şaşırtan, etkileyen bir yönü de olayların hiç de tahmin ettiğiniz yönlere doğru ilerlememesi. Tıpkı hayat gibi, tahmin edilemez. Sanki sizin ve yazarın zihninden bağımsız bir akış söz konusu. Olmasını istediğiniz ya da olması gerektiğini düşündüğünüz şeylere yer yok. Tıpkı hayat gibi. Bu yüzden farklı, etkileyici, lezzetli.
Okuduktan sonra kendi yaşam çizgimi düşünmeden edemedim. Farklı zamanlarda, farklı insanlar olup farklı hayatlar yaşadığımı; tüm bu sosyal bağlam dışında kim olduğumu düşündüm. Geçicilik ve değişebilirlik kimilerine güvensizlik duygusu verir; ben ise hafiflik hissettim.
Nasır, ayak parmağının sürekli ezilip tahriş olmasından oluşur.
Başlangıçta ezilen bölge su toplar ve yara olur. Bir süre sonra buradaki deri savunmaya geçer, kalınlaşır, sertleşir.
Geçmişte çok ezildiğinin kanıtını taşımaya başlar üzerinde. Hatta bazen kendisini ezen ayakkabıyı tekrar giymenize müsade etmeyecek bir acı vermeye başlar. Ezdirmez kendini... artık ezik değildir ama parmak demeye de şahit ister...
filmin afişine bir bakın. Ne tür bir film sizce?
9 da işten fiziksel ve ruhsal olarak tükenmiş şekilde çıktım.
Fazlasıyla sıradan bir gündü yani. Çok yorgun ve mutsuz olduğum
akşamlarda, bankaya yakın bir dükkana girip, beni olabildiğince
mutlu edebileceğine inandığım bir film alıp öyle gidiyorum eve.
Genelde komedi veya romantik komedi seçiyorum. İşe girmeden önce,
tercihlerimin bu yönde değişebileceği hiç aklıma gelmemişti.
(Bazen “gün”, beni nefes alıp veren bir “ağrı”ya
dönüştürüyor. O zaman bir şişe şarap alıp, televizyondaki en
gerzekçe şeyin başına geçip, gözlerimden yaşlar akana kadar
film hakkında hiç bir şey bilmiyordum. Sadece dvd kapağına
bakarak aldım. Devamı var »
“Güneşin gezegenleri selamlamaya durduğu,
Yaşayarak kendini geliştiren, belirlenmiş biçimi.”
Kendini süper kahraman sanan, Devamı var »
Çok film biriktirdim çok... Limitless'ı konusunu ilk öğrendiğimden beri izlemek istiyordum:
Yazmayı beceremeyen ezik yazar Morra (Bradley Cooper), yıllar sonra karşılaştığı bir arkadaşından ne olduğunu bilmediği bir ilaç alır. "Amaan kaybedecek neyim var ki?" mantığıyla hapı yutan Morra, insan kapasitesinin sınırlarını zorlamaya başlar.
Açıkçası izlemeye önyargılı başladım. Filmin biraz abartıldığı yönündeki eleştirilerden etkilenmiştim. Şimdiyse tamamen filmden etkilendiğimi itiraf ediyorum.
Hayatının rolünü oynamak üzere olan balerin Nina'nın (Natalie Portman) rolü alma ihtimalini hissettiği andan itibaren başlayan psikoz hali, Devamı var »