Gönüllüler & Katılımcılar | Ülker Çocuklar İçin Futbol
Tag: Gönüllüler & Katılımcılar
TFF Ülker Futbol Köyleri
Futbol Köyleri sonrasında hayat kaldığı yerden devam etti. Okullar açıldı ve yeni dönem başladı. Futbol Köyleri benim için gerçekten büyük bir deneyim oldu. Futbol Köyleri’nin samimi ortamı, projeye çok çabuk ısınmamı sağladı ve çocuklarla daha iyi bir iletişim kurmama yardımcı oldu. Toplum Gönüllüleri Vakfı’nın çocuklarla ilgili birçok projesinde yer aldım fakat onlar günlük deneyimlerdi. Futbol Köyleri‘nde yaklaşık iki haftalık bir süreçte 7/24 çocuklarla beraberdim. 40 tane küçük kız çocuğuyla, birbirinden farklı dünyayla, minik yıldızla tanıştım. Hepsiyle birebir ilgilenecek zamanım olduğu için, sevinçlerine üzüntülerine şahit oldum. Aslında beraber sevindik beraber üzüldük. Yaşadıkları şeyleri benimle paylaşmaları, bana güvenmeleri beni mutlu ediyordu. İlk günlerde, ailelerinden ilk defa ayrı kalarak farklı bir ortama giren küçükleri teselli etmek için orada buluyordum, son günlerde ise kendimi oradan ayrılacakları için onları teselli ederken buldum Aslında orada tam anlamıyla yaşadıklarım anlatılmaz yaşanır. Futbol Köyleri‘nin bana çok şey kattığını ve iki haftamı çok iyi bir şekilde değerlendirdiğimi düşünüyorum.
Sinop Futbol Köyü’nde hem eğlenen hem öğrenen hem de sorumluklarını yerine getirmek için koşuşturan bir öğretmen adayı olarak birçok deneyim sahibi oldum. Belki de ilk defa bana verilen sorumluluklarımı -zorlanmama rağmen- bu kadar isteyerek ve severek yerine getirdim. Futbol Köyü’nde çocuklarla her gün yaptığımız kitap okuma seansları, beraber girdiğimiz satranç ve drama dersleri, sunduğum Turmepa eğitimi gibi etkinlikler benim için de yeni deneyimlerdi. Çocuklarla olan iletişimimin gelişmesine de çok katkıda bulundu. Belki gözlem gücüm arttı, belki fotoğrafçılık yeteneğim gelişti ama en çok da sorumluluk bilincim gelişti. Kısacası, yaşadığım birkaç sıkıntıya rağmen Futbol Köyleri benim için güzel bir deneyim oldu. Geleceğin futbolcularıyla vakit geçirmek, bir şeyler paylaşmak çok güzeldi.
Hayatımda hiç unutmayacağım 10 gün yaşadım. İlk gittiğimde biraz tedirgindim, sonuçta hiç tanımadığım kişilerle 10 gün geçirecektim ama bu tedirginliğim bir kaç saat içinde geçti. Çok profesyonel bir ekiple bir aradaydım. 40 farklı çocukla birlikte çalışmak bana çok şey kattı. Vaktimin çoğunu onlarla geçirdim, beraber oyunlar oynadık, yeni şeyler öğrendik. Eğlenerek çalışmayı başardık. Antrenörler, eğitmenler, doktorumuz ve kardeşlerimizle adeta bir aile olduk. Antrenmanlarda herkes çok ciddi ve çok profesyoneldi. Aralarda ise tıpkı anne, baba, kardeş gibiydik. Çocukların gelip dertlerini, sevinçlerini anlatmaları “benim burada bir sorumluluğum var” dememi sağladı. Çocuklar birbirleriyle bir anda o kadar samimi oldular ki, hala sosyal medyada hepsiyle iletişim halindeyim ve görüyorum onlarda hala birlikteler. Ayrılırken ağlamayan kardeşimiz olmadı, ki bende dayamadım. Her ne kadar belli etmemeye çalışsam da çok üzüldüm. Bu 10 günlük süreç bana ekip çalışmasını çok iyi öğretti. Öğrendiklerimin hem özel hayatımı hem de iş hayatımı olumlu yönde etkileyeceğini düşünüyorum. Bana öyle bir fırsat verdiniz ki ne kadar teşekkür etsem az kalır. Ülker’e ve bu projede emeği geçen herkese çok teşekkür ediyorum.
Öncesinde nasıl olacağını merak ettiğim ve çok heyecanlı olduğum; daha sonra yapılan ilk toplantıdan son gün kamptaki vedalaşmaya kadar her dakikası keyif veren, insanın yorgunluğunu unutturacak kadar mutlu eden, çok eğlendiğim ve bir o kadar da kendime güzel anılar bıraktığım mükemmel bir deneyimdi benim için. Planlaması, uygulaması, birbirinden güzel organizasyonları ve aktiviteleri ile unutulmazlarım arasına girdi. Son gün çocuklar gibi ben de kamptan ayrılmanın burukluğunu ve hüznünü fazlasıyla yaşadım. Böylesi bir organizasyonda bulunmama vesile olan TOG’a, organizasyonu bu denli çekici ve keyifli hale getiren TFF ve ÜLKER’e, diyaloglarına, samimiyetlerine hayran kaldığım ve bana her daim yardımcı olan başta İsmail , Aybike ve Yıldız Holding çalışanlarına , bu mükemmel kampta bana her konuda destek ve yardımcı olan, kendilerinden çok şey öğrendiğim koordinatörüm Serhat SÜTLÜ’ye, hocalarıma ve diğer ekip arkadaşlarıma teşekkürlerimi bir borç bilir, şükranlarımı sunarım.
Ben Elazığ Futbol Köyü’nde gönüllülük yaptım. Orada bulunmak benim için çok güzel bir deneyimdi. Çocuklarla ilgilenmek ve onları idare etmek gerçekten zordu ama Futbol Köyü’ndeki hocalarımızla birlikte güzel bir iş çıkardığımızı düşünüyorum. İlk günden itibaren çocuklarla çok güzel vakit geçirdik. Çocuklarla beraber mutlu anılarımız oldu. Çocuklar sanki önceden arkadaşlarmış gibi birbirlerine bağlıydılar. Aralarında birinin parası kaybolmuştu, arkadaşları hemen aralarında para toplayıp verdiler. Son gün “Mutlu Bir An” günüydü. Çocuklar hem sevinçli hem de birbirinden ayrılacakları için hüzünlüydüler. En son gece bütün çocuklar ağlıyordu birbirinden ayrıldıkları için. Biz de onları teselli etmeye çalıştık. Bu tür bir organizasyona katıldığım için çok mutluyum. Emeği geçen herkese teşekkür ederim.
Yeni yılla birlikte hep geçen yıla dair değerlendirme yaparız. Benimse geçen yılki en büyük kazancımdı TFF ve ÜLKER’in yıllardır sürdürdüğü Futbol Köyleri projesine katılmak. Birbirinden başarılı, seçilmiş çocuklar, birbirinden kıymetli hocalar ve antrenörler vardı burada. Bu ailenin bir parçası olmak beni çok heyecanlandırmıştı. Futbol, milli takım maçlarından ibaretti benim için. Maçlardan sonra çıkan fanatik haberleri soğutmuştu biraz beni futboldan. Ama bu kampta çocukların heyecanına ortak oldukça, futbol maçlarını takip eden birisi oldum. Futbola “aman 11 kişi bir topun peşinden koşuyor.” diyenlere bu kampta yaşadıklarımla cevap vermek isterim. Futbol satrançtır, taşları nasıl oynatırsanız kale o denli sağlam korunur. Futbol dramadır, hayatı taklit edersiniz orada, hırslarınızı, sevinçlerinizi, mutluluklarınızı, kardeşliğinizi yansıtırsınız. Yani futbol hayattır, ailedir. Burada en iyi tattığımız şeydi aile olmak. Üzgünüm Nevşehir Futbol Köyü’nü kelimelere sığdıramıyorum. Ama gelin şuna kulak verelim, bu bir ayrılık çığlığıdır çocuklarımızdan çıkan. “12 yıldır aile ne demek bilmiyordum, 10 günde öğrendim.” diyorlardı gözyaşları içinde. İşte böyle harika bir şeydi burası, anlatılmaz yaşanır denilecek türden. Bana bu mutluluğu yaşatan herkese kocaman teşekkürler, bu ailenin her zaman bir parçası olmak dileklerimle, mutlu yıllar…
Futbol Köyleri projesi benim için ilginç ama çok verimli geçen bir süreçti. Farklı çevre ve kültürlerden bir araya gelen 40 güzel yüreğe ablalık yapmak hem zor hem de çok güzeldi. İçlerinde, evlerinden ilk kez uzaklaşan, ilk kez bilmediği bir ortamda kalan kızlarımız vardı. Evet, evlerine gitmek için ağlayanlar oldu, ama henüz tam olarak tanışmadıkları halde ağlayanları teselli edenler de oldu. Kamp programı yorucu fakat kızlarımız için çok yararlıydı. Onlarla birlikte ben de yeni yeni şeyler öğrendim. Verdiğim bir eğitim sırasında bir şeyi fark ettim ki kızlarımız bilgiye çok açık ve bir o kadar da bilgililer. Tabi ki burada hocalarımızın hakkını vermek gerek. Hepsi çok donanımlı, çok tecrübeli ve çok alçak gönüllüydüler. Kamptaki birkaç hocamız Karadenizliydi ve ilk kez Rize’de bulunmuş olmama rağmen onların cana yakınlığı, misafirperverliği ve yardımseverliği sayesinde oradan kopmak istemedim. Hiçbir şey tozpembe değildir. Kampta tabi ki ilk günlerde ufak tefek problemler yaşandı ancak hocalarımızın deneyimi sayesinde onlar da aşıldı. Bense teknik açıdan problemler yaşadım ama onları da kendi yöntemlerimle çözmeye çalıştım. Ama eğlenceli anlarımız, sorunlarımızı unutturdu ve ayrılırken hepimiz birbirimizi güzel hatırlayacağımızı bilerek ayrıldık. Kamptan sonraki hayatımda çok fazla bir değişme olmadı ancak bu kamp bana deneyim açısından çok şey kazandırdı. En önemlisi yaşanan kriz anlarında onları yönetebilme ve çözebilme yetisi kazandırdı bana. Ve ben bilgiye, iletişime aç bir insan olarak yine böyle bir projede can-ı gönülden yer almak istiyorum. Ve son olarak; Herkese barış ve huzur dolu bir sene diliyorum.
Balıkesir’de geleceğin yetenekli kadın futbolcularıyla geçirdiğim 10 gün… Aslında tam olarak nasıl anlatılır bilmiyorum ama çok sürmedi onların ablası olmam, geldikleri ilk akşam tanıştım ve sabah kahvaltıda onların Derya ablası olmuştum. Konuşmak istedikleri şeylerin yanı sıra birlikte oynadığımız oyunlar yaptığımız etkinlikler… Hem çok şey öğrendik hem de çok eğlendik. İlk geldiklerindeki korkunun yerini gidişte bir hüzün almıştı. Birbirlerini tanımadan geldikleri şehirden, artık birbirlerinin arkadaşı olarak ayrılan bireyler vardı. Hem hocaları hem de oranın çalışanları için bizler ağırlanması gereken önemli misafirler olduk. Gün boyu bir oraya bir buraya gidip gelen ve hep bir etkinlik içinde olan çocuklar, günün sonunda yorulmuyor ve hala enerji dolu oluyorlardı. Aralarında rekabet değil sadece dostluk vardı, onlar yere düşen rakip oyuncuyu elinden tutup kaldırırken geleceği aydınlatacak gibi duruyorlardı. Sanki etraflarındaki herkesi çok uzun zamandır tanıyor gibilerdi. Birbirlerini kolladılar her zaman. Hem futbol, hem gerçek bir sporcu nasıl olur öğrendiler hem de çocuk olup doyasıya eğlendiler. Masaya her oturup yemek yediğimizde hep anlatacakları harika anıları vardı, onlar anlattı ben dinledim. Ansızın çalan kapıyla “biz çok sıkıldık Derya abla n’olur seninle biraz oturalım” dedikleri akşamlar, bıraksaydım sabaha kadar otururlardı. Hepimiz yabancıydık ama giderken dost, kardeş olarak ayrıldık. Harika ve aslında anlatılmaz yaşanır denilen cinsten zamanlar geçirdik.
Toplum Gönülleri Vakfı’ndan kabul mailimi aldıktan sonra hayatım boyunca unutamayacağım bir deneyim süreci başladı. Sadece Ağustos’u beklemek gerekiyordu ve o gün gelip çattığında, çocukların gözlerindeki ışığı ve heyecanı gördüğümde ne yalan söyleyeyim en az onlar kadar heyecanlı ve en az onlar kadar yabancıydım her şeye. Ama baş antrenörümüz, canımız kanımız Kemal hocamız 1 dakika bile yabancılık hissettirmeyecek kadar samimi bir şekilde öyle bir karşılama yaptı ki, yabancılık bir yana dursun 40 yıldır Futbol Köylerindeyim gibi hissettim. Orada kaldığım süre zarfında eğitimleri, idmanları yakından takip ettim. Her şey mükemmel organize edilmişti. Yemeklerimiz, kaldığımız yer, geziler ve afacanlar süperdi. Büyük düşleri vardı. Ben de o düşlerin hepsini dinlemeye hazır bir abileri olarak hayatım boyunca yaşayabileceğim en güzel tecrübeyi yaşadım. Ayrıca zaman o kadar çabuk geçti ki, vedalaşırken çocukların sevgi dolu hareket ve tezahüratları gözlerimi doldurmaya yetti… Okula geç geldim, bir stajdan kaldım ama bir daha olsa bir daha yaparım. Bu arada orada beni asla yalnız bırakmayan İsmail abiye, Eren abiye ve Ceyla ablaya, kısacası Ülker ekibine ve antrenörlerimiz Erol hocaya, Murat hocaya ve Alparslan hocaya sonsuz teşekkürlerimi borç bilirim.
Isparta Futbol Köyü’nde verimli zaman geçirdik. Benim ilk Futbol Köyü deneyimimdi. Daha önce yaptığım gönüllü çalışmalardan öğrendiğim tecrübeler faydalı zaman geçirmeme yardım etti. Genç futbolcularımızın heyecanı, antrenörlerimizin ve kampta çalışan herkesin bir şeyler yapması kamp süresini hem verimli hem de eğlenceli kıldı. Kamp sürecinde tanıştığım ve hala görüştüğüm hocalarım, genç futbolcu arkadaşlarım var. Futbol Köylerinde yapılan atölyeler çocukların gelişiminde çok etkiliydi. Futbola meraklı gençler yetiştirmek aynı zamanda sanattan kültürden geçiyor. Bunu ÜLKER ve TFF çok güzel organize etti. Kamp süresince birçok şey öğrenme ve öğretme fırsatım oldu. Kamptan içim huzurla dolu ayrıldım çünkü orada yetişen çocuklardan en az 5 tanesini ileride profesyonel futbolcu olarak göreceğimden emindim. Çocuklarla her gün kitap okumak, birlikte zaman geçirmek bana huzur veriyordu. Birçoğu evde hiç kitap okumadığını söyledi ama kamptan sonra hep okuyacağına dair bana söz verdi ve eminim şuan sözlerini tutuyorlar. Futbol Köylerinin daha da büyümesi ve Türkiye’de yetişen genç yeteneklere daha fazla destek olması temennilerimle…
2014 Gönüllüler & Katılımcılar
Elazığ Gezi Günlüğü
Elazığ Futbol Köyü’nün gönüllüsü Bilal Çakmak, kamptaki öğrencilere abilik yapıyor. Her anını çocuklarla beraber geçiren Bilal, kamptan haberler ve fotoğraflar da iletiyor.
Elazığ Futbol Köyü’nden herkese merhaba. Bugün Elazığ’ı gezdik. Çok keyifli ve güzel bir gündü. Çocuklar önce futsal oynadı ve bundan oldukça keyif aldıklarını söylediler. Daha sonra Çakmak Ormanı’nda önce ağaç dikimi ve ağaç koruma konusunda bilgiler aldılar. Çocuklardan biri ” bizler ve binalar yıllar geçtikçe yok oluyoruz ama ağaçlar yok olmuyormuş abi bunu yeni öğrendim ve artık ağaçları dikecem” dediği an beni çok etkiledi. Her bir çocuğun kendi ağacını dikmesi onlar için çok güzel bir duyguydu. Yüzlerinde mutluluk vardı.
Cüzdanını kaybettiği için ağlayan Vanlı Hazar’ı teselli ettim. O sırada arkadaşları da hemen kendi aralarında ne kadar parası kaybolmuşsa toplayıp getirdiler ve arkadaşlarına verdiler. Bu davranışları beni çok duygulandırdı. İşte arkadaşlık böyle bir şey. Arkadaşlarının yanında oldular. Çocuk olsalar bile böyle şeyleri bilmeleri gerçekten çok güzel. Hazar da arkadaşlarına teşekkür etti. Çocuklarla Harput Kalesi ve çarşıyı gezip gezi gününü bitirdik.
Burada her şey çok güzel ve her şey yolunda.Herkese çok teşekkür ederiz. Elazığ’dan selamlar:)
Elazığ Futbol Köyü gönüllü abisi Bilal Çakmak kampın ilk günlerini ve çocukların düşüncelerini aktarıyor.
Futbol Köyü’nde programlar düzenli şekilde uygulanıyor. Çocuklar açısından çok verimli geçiyor. Çocuklarla her zaman arkadaş gibi beraberiz. Beraber yemek yiyoruz, kahvaltı ediyoruz, yaratıcı drama derslerine ve antremanlara katılıyorum. Ben de onlarla öğreniyorum. Bir ihtiyaçları olduklarında ihtiyaçlarını giderip yardımcı olmaya çalışıyorum. Kampta günler benim için de çocuklar için de çok güzel geçiyor.
Her anları dolu dolu geçiyor. Bu onlar için çok mutluluk verici. Ülker’in böyle bir projede yer almasından dolayı çocuklar çok şanslı.
Öğrencilerin Futbol Köyü hakkındaki düşünceleri:
Futbol Köyü’ nü çok seviyorum, Ülker’i seviyorum. (İrfan Yavuz)
Buradaki her şey çok güzel. (Oğuzcan Bekçi)
Futbol Köyü’nü çok sevdim her şey çok güzel. (Mücahit Çıra)
Futbol Köyü çalışması çok güzel, her şey için teşekkür ediyorum. (Serhat Borak)
Nevşehir’den Ailelere Mektup Var
3 gün öncesinden başlasak mı anlatmaya ? Ankara’dan başlamıştı yolculuğum, hem çocuklarla karşılaşacak olmanın verdiği heyecan hem de belki de çocuklar gibi Nevşehir’e ilk kez gelişimdi benim de. Çok ama çok heyecanlıydım. Otele geldiğimde iki çocuğumuz dışında başka gelen yoktu, ama çok geçmeden onlar da aramıza katıldı. Otele ilk gelişleri… Bunlar kim acaba, nasıllar diye akıllarından geçen farklı farklı düşünceler… Ehh tabii bir de yol yorgunluğu ve açlık. Hepsi birbirinden tatlı ve değerli 40 küçük adam.
Kayıtlara alınamayan ama hafızalardan silinmeyen o ilk anlar, ilk bakışlar… Biraz ürkeğiz desek yalan olmaz hani. Ama biliyoruz belki bir kaç saat, belki bir gün sonra tüm ipler çözülecek ve kendimize dönecek ve bulunduğumuz yere alışacağız. Öyle de oldu zaten. İlk yemek, ilk görüşme, malzemeler de alındıktan sonra azıcık aile özlemi dışında pek bir şey kalmadı. (Biliyorum bu yazıyı da okuyacaksınız , merak etmeyin hepsi çok eğleniyor, atlattık sayılır o evreleri. )
Ahh o ilk gün… Antrenmanlar için hepsi o kadar heyecanlıydı ki sabah 8’deki kahvaltı ve 9’da başlayacak antreman için 5’te kalkanlarımız vardı, en geç 6.30’da kalktık sanırım Tabi bazılarımız için antremandan önce yaratıcı drama çalışması vardı. Katıldıkça sevdikleri, kendilerini daha yakından tanıdıkları, empati kurdukları, ekip çalışması yaptıkları, bol müzikli bol hareketli drama dersleri.
Ama çocuklarımızın bilmedikleri bir şey daha vardı. Biz hocaları da tüm etkinliklerden sonra onları daha iyi anlamak için onların yaptığı drama çalışmalarını yapıyorduk Burada bizler de kendilerimize bir şeyler katmaya devam ediyoruz. – Gülnur ve Selma Abla’ya da teşekkürler hani, etkinliklerde çocukları kıskanmıyor değildim –
Bir de çok güzel bir ekip çalışmasıyla devam eden satranç derslerimiz var. Satranç hocamız Hikmet Hoca bilenler ve bilmeyenleri karşılıklı rakip yaparak öyle güzel bir şey yapmış ki. Bilenler hem rakip olan arkadaşlarına oyunu anlatıyor, belki de mağlup olmalarına neden oluyorlardı. Ama bu çocuklar bilgilerini paylaşmayı çok seviyor. Bugün Hikmet Hocamız ekibimizden ayrıldı. Ama ayrılış anı da çok tatlıydı, yüklendiği sırt çantasının ardından su döküldü. Çocuklar satrancı çok sevdi, “Çabuk gidin, çabuk dönün hocam” dediler bu dökülen su ile.
Sevgili ailelerimiz, çocuklarımız sağlıklarını da ihmal etmiyorlar 😉 Bugün beni en çok mutlu eden olaylardan bir tanesi ise dün gene kişisel bakım eğitiminden sonra yerimde duramayıp , mesleğin de verdiği bir duyguyla diş fırçalamayı, ağız bakımını anlatmıştım ama maalesef odada unuttuğum diş ipim yanımda değildi ve kullanımını gösterememiştim. Bugün kapımı çalıp “Sultan Abla, diş ipini nasıl kullanıyoruz?” diye sormalarına ne kadar sevindiğimi anlatamam. Bir de Barbaros var. Dişi oynuyormuş, çekmemi istedi. Keşke eğitimimin başında olmasaydım demedim değil.
Yarın gezi günümüz bakalım hangi hikayelerle geri döneceğim
Nevşehir Futbol Köyü Gönüllü Ablası