Siyasal iktidar kazandığı sürece ağzından düşürmediği "millet iradesi"ni kaybedince ilk fırsatta hem de en hoyrat biçimde yok saydı. Kendi ikbali için ülkeyi savaşa sürüklemekten çekinmeyen bir siyasi iradeye mahkum olmak gerçekten acı verici. Biz barış istedikçe birileri savaş çığırtkanlığı yapıyor. Onların iktidarları kan ve ölümle besleniyor.
Ekonomik sıkıntılar, giderek alım gücü düşen ücretler, politik varyasyonlar..inanın bunların hiç biri umurumuzda değil artık. Vahşice katledilen 34 güzel insan ve ardından gelen karabasan. Sanki gerçek üstü bir film izler gibi her gün öldürülen insanlar, bombalanan yerler ve barış isteyenlere sıkılan biber gazı, gözaltına almalar. Toplum olarak tam bir kabus yaşıyoruz sanki.
Çocukların katledildiği, öldürülen kadınların çırılçıplak sergilendiği, sivillerin hedef alındığı kirli bir savaş sürdürülüyor. Egemenler kendi sömürü düzenleri için emekçi gençleri ölüme gönderirken savaşı da halkları birbirine düşman etmek için kullanıyor.
Elbette barış istiyoruz. Emperyalizme ve faşizme karşı savaşmanın bir hak olduğunu, sömürü son bulmadan savaşların bitmeyeceğini bilsek de. Ancak sivilleri hedef alan, halkların birbirine düşman olmasına neden olan hiç bir eylem haklı savaş olamaz. Etnik kökeni, dili, dini, mesleği ne olursa olsun masum insanlara, yoksul emekçi çocuklarına yani halka yönelik hiç bir eylem hiç bir şekilde haklı gösterilemez.
Sandıkta filizlenen özgürlük ve barış umudunu her şeye rağmen yaşatmak ve dil, din, ırk, renk ayrımı yapmadan gerçekleştirmek zorundayız.