geziYorum çekiYorum: Ocak 2014
Çok özlüyorum seni, huzur içinde uyu...
Gönderen E. Mehtap Doğan zaman: Cumartesi, Ocak 25, 2014
"Ben gönlümü yollar için saklıyorum..."
Son bakıştaki o gözler...
19 Ocak 2014 / GÜLTEN KAYA
"Merhaba arkadaşlar, Hrant’ın sevgili kardeşleri;
Etiketler: 19 Ocak 2014, adalet için, Hrant Dink, Hrant için
- Melek Kobra'nın konuk işlerini siz mi organize ediyorsunuz?
- Oyunu soruyorsanız evet.
- Melek Kobra'yı konuk almak istiyoruz.
- Melek Kobra 1939'da öldü yalnız.
- Aa! O zaman oyuncuyu alalım.
- Bugün kendisi rahatsız, bir sonraki programa ayarlayabiliriz.
- O zaman diğer oyuncuyu alalım, o da popüler mi?
- Bülteni ve size yolladığımız maili okudunuz değil mi?
- Gelmedi bana bülteniniz.
- Dört kez yollamıştım, siz de cevap yazmıştınız.
- Ha evet, elbette okudum
- Oyun tek kişilik de ondan soruyorum.
- Şimdi düşündüm de Gezi hakkında konuşurlar mı?
- Konu Gezi mi?
- Hayır ama bunlar oyuncu ya, konuşurlarsa yanarım!
- Bu konuda konuşmayın diyemem.
- Başka ne var peki elinizde?
- Benim Çocuğum filmi?
- Şu gaylarle ilgili olan mı?
- Hayır çocukları eşcinsel, transseksüel ve biseksüel olan ailelerle ilgili olan.
- Hah hah hah haa!.. Bu piyasada işiniz çok zor Mehtap Hanımcım, almıyım ben onları!
MEHTAP'IN KUAFÖRLE İMTİHANI
- Kusurlarınızı kapatmak için bir şey yapıyor musunuz?
- Hangi kusurlarım?
- Kaşlarınız çok seyrek mesela
- Bir de gözenekleriniz açık
- Ben bunları kusur olarak görmüyorum.
- Ben yine de kaş kalemi süreceğim size, o zaman güzel görüneceksiniz
- İyi de ben kendimi hem çirkin bulmuyorum hem de makyaj yapmayı sevmiyorum. Sürmeyin lütfen.
- Aa derken?
Keşkeler ve neyseler…
Geçen günlerde çocukluğumun en güzel yıllarını birlikte geçirdiğim arkadaşlarımdan biri şöyle bir ileti paylaşmıştı: "Ne kadar küçük şeylere ağlardık. Bir tutam saç, bir oyuncak araba, bir bebek... Şimdi büyüdük. Çok büyük olaylar bile ağlatamıyor bizleri. Ölümler, iflaslar, savaşlar... Şimdi daha mı güçlüyüz, yoksa daha mı alışkın? Hayatı öğrenmek alışmak mı acaba?" İletiyi okuyup, en çok neye ağladım diye düşündüğümde aklıma gelen ilk şey kuzum Morik'in etli pilav olarak önüme gelişi oluyor. Morik kesildiğinde tepine tepine ağladım ama ne vegan ne de vejeteryan olmayı becerebildim. 7 Yaşımdan beri vicdanım ile iştahım arasında sıkışa sıkışa et yemeye devam ediyorum. Bir de Ninoşum var tabi. Bazı insanlar hiç yaşlanmasın, ölmesin, hep hayatınızda kalsın istersiniz ya Ninoş benim için öyleydi işte! Sonra büyüdüm, bilendim herhalde… Hala kolay ağlarım ama çabuk toparlarım.
Neyse, en çok 20'li yaşlarımı sevdim. 30'a girdiğimde "yaşasın 30 oldum" demek yerine, "29 bitti"yi tercih ettim. Sonrası çorap söküğü gibi geçti zaten ama ben bir türlü yaşımı aklımda tutmayı beceremedim. Yalnız son yaşımı, bir daha, bir daha yaşamayı arzu ettiğim nefis duygularla uğurluyorum.
Kayıplara çok yandım ama Gezi Direnişi sayesinde bir daha nasip olur mu bilinmez, unutulmaz bir deneyim yaşadım. Geriye, içi dolu dolu "iyi ki" diyebileceğim ne var diye baktığımda hiç tereddüt etmeden iyi ki direnişe tanık oldum ve iyi ki feminist bilince ulaştım diyebiliyorum. Kendimi feminist olarak tanımlamaya SFK'yla (Sosyalist Feminist Kolektif) yolum kesiştiğinde yani yaklaşık beş yıl önce başladım. Birkaç yılda kendimce uzun bir yol aldım. Malatya gibi kadınlığın hiçe sayıldığı, kadına yönelik her türlü şiddetin meşru görüldüğü, babamın adına leke sürmemem, aile namusuna helal getirmemem, kısa etek-dar pantolon giyinmemem gereken bir memlekette büyüdüm. Lisedeyken patriyarkanın, feminist politikanın, ev içi emeğin ve daha nice şeyin ne anlama geldiğini bilmiyordum ama "kız çocuğu bisiklete binmez", "erkeklerle gezmez", "dar pantolon giymez" diyenlere inat bisiklete biniyordum, dar pantolon giyiyordum, erkeklerle geziyordum…
Şimdi herkes "sen şanslıydın" diyor. Anlayışlı bir aileye sahip olmam şanstı elbet ama bu şansı biraz da kendim yarattım. Bunca yılın tek pişmanlığı ne peki diye düşündüğümde aklıma tek şey geliyor: keşke feminist bilince daha erken ulaşsaydım, bu alanda politika yapmaya daha erken başlasaydım. Mesela ütüsüz nevresimle ütülü arasındaki tek farkın hayatımdan çalınan zaman olduğunu daha erken anlasaydım…
Feminizme hepimizin ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. Hangimiz erkekler tarafından sömürülmedik, tacize uğramadık, duygusal, cinsel, fiziki şiddet görmedik, hangimiz iktidar mekanizmaları altında ezilmedik, cinsiyetçi küfürlere maruz kalmadık, becerilerimizin altındaki işlerde çalışmak zorunda bırakılmadık, hem evde hem işte çalışmadık, anne olmaya zorlanmadık, "illa evlen" dayatması karşısında kime, ne anlatsam diye düşünmedik, hangimizin sevgilisi, ailesi, çevresi tarafından duyguları denetlenmedi, giyimi kuşamına müdahale edilmedi… Kısacası hangimiz baskının 1001 çeşidine maruz kalmadık? Yıllar önce doldurduğum bir ankette "hayatınızı değiştirecek, dönüm noktası diyebileceğiniz bir şey var mı?" sorusuna yanıt bulamamıştım. Şimdi hiç düşünmeden "kadın dayanışması" diyebilirim.
Bazen, özellikle feminist çevrenin dışına çıktığımda, "işimiz çok zor" desem de, başka bir dünya mümkün inancım, çevremi saran kadınlarla büyüyor. Yeni yaşımdan isyanımızı birlikte büyüteceğimiz güzel bir ömür istiyorum. Bir de "kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salmak" istemiyorum. "Otur" diyen değil, "kalk gidelim" diyen yanımı seviyorum. Her şeyi hatta kendimi geride bırakıp domates reçeli satmaya İmroz'a, kedileri beslemeye Cunda'ya gidebileyim istiyorum. İşte bu yüzden Can Yücel'in bu yazısını çok seviyorum: "Eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada. Ölüm var zira. Ölüme inat tutunmak lazım…"
GİTMEK / CAN YÜCEL
Misal ben, kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Pala & Küflü
Pala ve Küflü
Gönderen E. Mehtap Doğan zaman: Cuma, Ocak 24, 2014
Etiketler: kedi şiirleri, kediler