Geçtiğimiz gün evde ben üç kutu güzellik karşıladı! Yoğun geçen günün yorgunluğuyla tam uzanıp da film izlerken sızmak niyetindeyken Moova'larım belirdi karşımda.
Özellikle kutu tasarımları oldukça konuşulan Moova'yı bu radikal seçiminden dolayı tebrik etmek gerek öncelikle. Rakiplerinin beyaz tutkularının aksine onlar, koyu mordan yola çıkıp logotype'larını da artistik bir biçimde oluşturmuşlar. Öte yandan kutuların ön yüzünde eğlenceli bir algı oyununa dönüşen "süt pencereleri" ise çok keyifli. "Aa kutunun içi mi görünüyor?" dedirtiyor her görene..
Belirtmeden geçemeyeceğim, sütün yağ derecelerini gösteren minik noktalar da oldukça estetik.
Sütü, "sadece çocuklar için satın alınan bir ürün" algısından oldukça uzak bir yere taşıyor Moova bu başarılı, incelikli sunumuyla. Düşünülmemiş, kaba işler arasında parıldıyor sahiden.
Uzun zamandır keyifle süt içmiyordum. Moova ve Zarakol ekibine tekrar teşekkürler.
Dali ve Gala'ya öykünen sevgililer vardı zamanında.. Zamanları geçti.
Onlardan artık sadece Dala ve Gali olabilir belki.. Zorlarsak..
Sinemadan tiyatro hazzı duyamadığı için uzak duranlar varsa, rica ederim Carnage'ı izlesin. İzlesin de perde nasıl bir anda sahneye dönüşür, görsün.
Gönülsüz de olsa oyuncu kadrosunun büyüsüne kapılıp izlemeye başlarken buluyorsunuz kendinizi. Polanski cazibesi de var tabii filmin.. Derken bir sahne açılıyor, film boyunca kapanmak nedir bilmiyor. Mekan sabit, oyuncular sabit, girişler çıkışlar, karmaşalar, çözülmeler tam bir tiyatro akışında. Zira film, aslında bir tiyatro eserinin perde uyarlaması. Yasmina Reza'nın God of Carnage oyunundan bahsediyorum. Oyun uzun yıllar Broadway'de kendine yer ve sağlam izleyici kitlesi edinmiş. Polanski'nin elinde de "hadi canım, hiç olur mu?"ları bir bir ortadan kaldırmayı becermiş.
Spoiler verme niyetim yok filmle alakalı. Çocukları bir parkta kavgaya tutuşan iki ailenin hesaplaşmalarını izliyoruz filmde. Sakin başlayan, sonrasında şiddetlenen, şiddetlendikçe türlü sorgulamaları beraberinde getiren, ilişkilere, anne-baba …
Bazen Barcelona'nın "turnuvam var" …
Ne çok zamandır gıkım çıkmıyor... Hayatım değişti biraz, belki de ondan.
Paha biçilmeyecek tecrübeleri geride bırakıyor insan her gün de fark etmiyor doğrusu. İşte benim de başımdan bir dizi deneyim geçiverdi şu sessizliğimi de içine alan zamanda.
İş değiştirdim. Memleketimin güzide bir yayınevinde sürdürmekte olduğum görevim ömrünü nihayete erdirdi. Bir aralık kafamı dinleyeyim dedim bu Aralık. Lakin duramadım. Kalem durur mu!
Burada durduğuna bakmayın. Şu gezegene üretmeye gelmiş insan hastalığı benimki. Bir süre kendimi, kafamı dinleyip iş güç peşine düştüm. Yine bir ajansa düştü yolum, keyifli bir ajansa hem de.
Tarihi yarım adadan öte yana gidip geliyorum şimdi, Levent civarında, çocukluğumun geçtiği sokaklarda yürüyorum her sabah. Her nefesimde de dua ediyorum, bu güzelliği tekrar böyle yakından görüp yaşayabildiğim için.
İnsanlar için güzel şeyler dileyin, siz siz olun. Onlar için bazen iyi şeyler yapmıyor olduğunuzu düşünseniz bile, hiç değilse iyi şeyler dileyin. Çünkü o iyili…
dün tüyap kitap fuarı'nda okurlarımızla buluştuk, keyifli sohbetler ettik güzel anılarımız oldu yine.. onlardan ilerleyen günlerde stantta çekilmiş fotoğraflarla bahsedeceğim.
imza etkinliğinden sonra biraz fuarı dolaşma fırsatı buldum. birkaç saat.. kafamdaki ve kütüphanemdeki eksikleri tamamladım, yıllardır tanışmak arzusunda olduğum çok keyifli bir adamla, aydın boysan'la tanıştım, günüm daha bir şenlendi şüphesiz..
işte günden kalanları, kütüphanemin eski eksiklerini paylaşayım dedim ben de. aralarına yenileri mutlaka katılacak pazar'a kadar.
Yaşarken bunca yaralanıp yaralarından dolayı ölmeyen bir canli yok, insandan baska.
Her üzüntüde kim daha çok ağlayacak, her sevinçte kim daha çok gülecek gösterisi.. Tıpkı egosantrik dönemi insanın, 3-6 yaş reaksiyonu..
"Tünele kamyon giremez" cümlesinin kamyonu incittiği fikrindeyim.
Gol sevincini elleriyle kalp yaparak süsleyen futbolcuya karşı değişik hisler besliyorum.
Kutlamak kısıtlı bir eylemdir. Bugun her şeye rağmen, ısrarla, inatla cumhuriyeti yaşayın!
Geçmişin hesabını sorma derdindeki insan, bugün oyunlarla "eksiltilen" toprağını görmüyor. Bugüne bak, bu gidişle yarın yok hiçbirimize..
Bayramdan sonra İstanbul kitap kokacak.. Tüyap Kitap Fuarı 12 Kasım'da başlıyor. Listeleri oluşturmaya başlamak gerek!
Yalnızlık bir bakıma uyumak gibi. Nasıl uyudukça uyumak ister insan, yalnız kaldıkça da yalnızlık istiyor, başka türlüsünü yapamıyor çünkü.
Ayrıca Terim takımını "atarı bol köşebaşı delikanlıları…
Jilet Yiyen Kız* okudu yanımda,
bir kısa yolculukta.
Bitecek bir öyküydü,
bir durak sonra.
Tüm kesiklerden daha derin
*Bir Attila İlhan şiiri.
Hem biz değil miyiz, dünyanın öbür ucunda gözyaşı döken çocuklar gördüğümüzde, onlarla ağlayanlar? Burnumuzun dibindeki evlatlara, annelere, babalara nasıl sessiz kalır, bir de sessizliğimize çirkin örtüler sereriz? Biz değiliz dünyanın öbür ucunda gözyaşı döken çocuklar gördüğünde ağlayanlar.. "Bu…
1950'den bugüne New York Times'ın "en çok satan kitaplar" listesi.. Gezinmesi oldukça keyifli..
Büyüdükçe daha çok susuyordu dışımız.
Biz sustukça içimiz büyüyordu.
Tanımlamaya mecalimiz kalmıyordu kendimizi,
Kendimizi bir yerlere konduramıyorduk,
Olduramıyorduk herhangi bir şeyleri susmaktan,
Sade büyüyorduk, biraz daha susmaya.
- Özledin mi beni? - Sen beni özledin mi?
Bu kadını pek çoğunuz tanımıyorsunuzdur eminim, düne kadar ben de tanımıyordum. Öyküsünü dinledim biraz ve zaten hayranlık duyduğum dönemin hayranlık duyulası kadınlarına yakından baktım.
Trt'de bir belgesele rastladım gece, Uzak Bakışlı Kadınlar... 2001'de Taha Feyizli tarafından hazırlanmış bu belgeselde Cumhuriyet döneminin kadın sanatçıları anlatılıyor bir bir... Kantocusundan, operacısına, şarkıcısından, oyuncusuna bir geçiş döneminin yetenekli, kırgın, mağrur, ümitvar, hüzünlü ve bunların her birinden tek cümlede nasiplenebilecek kadar büyük kadınlar...
İşte fotoğraftaki kadın onlardan yalnızca biri. Komik Şevki Bey’le kantocu Mari Ferha Hanım’ın kızı... Şevkiye May. Sahneye ilk defa 1927’de, Cemal Sahir’in topluluğunda, ünlü Macar Operet yazarı ve bestecisi İmre Kalman’ın Kontes Mariça adlı eseriyle çıkan Şevkiye May. Lüküs Hayat'tan Yanlışlıklar Komedyası'na uzanan bir "oyun" serüveni sonrası...
Ha bir de 1933’te Muhsin Ertuğrul ve Nazım Hikmet’in birl…
Uzun zamandır yazmıyordu kadın. Yazmanın kokusuna vurgundu kadın. Durgundu çok zamandır, Kan kaybından biraz. Solgundu kadın, yine kan kaybından. Vurgundu, kendini bildi bileli, Kadınlığı meçhul..
Bu haftanın kitapları.. İkisi hakkında da detaylı yazı geliyor haftaya..
Altıkırkbeş kitaplarının önsözleri gibi düşünülmüş, kaleme alınmış bu yazılar, her biri öyle sağlam birer duvar, pencere, ağaç gibi duruyor ki, kitaplaşmayı hak etmişler sonuna kadar. Hem de ne kitap! Kıpkırmızı! Kandan hallice, aşktan, tutkudan, terk edilişlerden, kalakalışlardan arda kalan tüm diriliğiyle nasiplenmiş kırmızıdan, iliklerine kadar.Bir iki kusuru yok değil. Kasti söz oyunları hariç tutarsak, hariçten haddinden fazla hataya rastlamak mümkün içeride, ne yazık ki. Eksik sözcükler, kafası karışık harfler.. Bir maçı…
Ecnebilerin dediği gibi olduk, bir "glu glu" millet.. Kim işimize gelmez konuşursa sürüleşip bağıra çağıra koşuyoruz arkalarından. Bir inceden titretene kadar..