Vaat Edilen Toprakların "Belası". İsrail'in Afrika'ya Göç Edilmesi »Askeri İnceleme
05: 45 15 Kasım
Aralık 21 2015
Modern dünyada eşi benzeri görülmemiş göç büyümesi hakkında konuşan ilk etapta insanlar genellikle Asya ve Afrika'dan Avrupa'ya ve ABD'ye göç akışlarına dikkat ediyorlar. Emek göçünün bir diğer önemli alanı ise Güney ve Güneydoğu Asya ve Doğu Afrika'dan gelen milyonlarca işçi kitlesinin yoğunlaştığı Pers Körfezi'ndeki petrol üreten ülkelerdir. Ancak, gazetecilik ve araştırma ilgisinin “kutusunun dışında” genellikle “üçüncü dünya” ülkelerinden İsrail'e göç etmesidir.
İsrail göçmenler için yakın ve çekici bir hedef
Daha mütevazı bir alana ve küçük nüfusa rağmen, 2000’lerin ortasından beri, Yahudilerin geri gönderdiği İsrail. Afrika'dan geniş çaplı kaçak göçün hedefi oldu. Bariz nedenlerden ötürü, göçmenler, Avrupa ülkelerini tercih ederek, Arap Doğu ülkelerine İsrail’e gitmiyorlar. Fakat diğer yandan, Arap ve Türk göçmenlerin yokluğu Afrika devletlerinden gelen göçmenler tarafından daha fazla telafi ediliyor - Eritre, Sudan, Etiyopya, Somali, Çad. İsrail basını yeni bir terim getirdi - “Afrikalıların İsrail'e sızması”, bu da on binlerce Afrikalı göçmenin ülkeye daimi olarak nüfuz etmesi anlamına geliyor. Yoksul Afrika ülkelerindeki korkunç yaşam koşulları, iç savaşlar ve etnik temizlik, sürmekte olan göç dalgalarına katkıda bulunuyor. Elbette, çoğu Afrikalı göçmen, mülteci statüsü elde etmenin devlet kurumlarından iyi sosyal destek alma hakkı verdiği ve prensip olarak rahat bir yaşamı garanti ettiği (Avrupa'daki mültecilere verilen faydalar fantastik miktarlar) Avrupa'ya gitmeye çalışıyor. Ancak birçok Afrikalı göçmen, Avrupa’ya uzun, pahalı ve güvensiz bir yolla karışmamayı tercih ediyor, ancak İsrail’e gitmeyi tercih ediyor çünkü bu “Avrupa refah adası” Afrika kıtasına yakın. Aynı Sudanlı veya Eritreli İsrail’e Avrupa ülkelerinden daha kolay ulaşıyor.
Şu anda, Afrika kıtasının nüfusu 1,1 milyarın üzerindedir (yılın 2013'una göre). Yüz milyonlarca Afrikalı, kelimenin tam anlamıyla hayatta kalır, çünkü günlük gelirleri bir dolardan azdır. Aynı zamanda, en eski olmasına rağmen, Kuzeydoğu Afrika ülkeleri tarihKıtadaki en az zengin olan. Somali, Eritre, Sudan, Etiyopya sadece fakir değil aynı zamanda politik olarak da son derece dengesiz. Aslında Somali tek bir devlet olarak mevcut değil ve bu ülkedeki iç savaş 1990'lerin başından beri durmadı. Etiyopya ve Sudan'daki durum daha iyi değil, ikincisi de merkezi hükümet ve Darfur ayrılıkçıları arasında bir iç savaş var. Eritre'de, devletin toplam yoksulluğu ile birlikte ülke nüfusunun çoğunda yaşamayı neredeyse imkansız kılan bir diktatörlük rejimi kurulmuştur. Doğal olarak, bu ülkelerden insanlar daha müreffeh ülkelerde yoksulluktan kaçmaya çalışıyor. Aynı zamanda, yeniden yerleştirilmelerinin temel nedeni hala ekonomik olduğundan, onlara mülteci demek pek mümkün değildir. Evde para kazanmak neredeyse imkansızdır, ancak Avrupa'da ya ağır bir iş bulabilir ya da sıradan kazançlar ve cezai faaliyetler nedeniyle kesintiye uğrayabilir ya da tamamen mülteci ödeneği alabilirsiniz (işe yaramazsa). Yaklaşık olarak, Afrikalılar da, Avrupa yerine, İsrail devletini göçlerinin nihai hedefi olarak seçtiğini savunuyorlar. Ve eğer Cezayir ya da Fas'tan Fransa'ya göç, Fransızların zamanlarında Kuzey Afrika'yı kolonileştirmiş olmaları gerçeğiyle açıklanabilir ve şimdi, derler ki, şimdi Maghreb’in her zaman barışçıl olmayan fethi için bir “ödül” aldıklarını söylüyorlar. Eritriler, Etiyopyalılar veya Sudanlılar belli değil. Her durumda, binlerce göçmen düzenli olarak İsrail'e, çoğu zaman hiç iş bulamayan, ancak İsrail yetkilileri tarafından sağlanan ve sürdürülen özel kamplarda bulunan Kuzey-Doğu Afrika ülkelerinden geliyor. Örneğin, Eritre'deki insanların sınır dışı edilmesi neredeyse imkansız, çünkü Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği Ofisi insanların Eritre'de yaşaması için kabul edilemez koşulların yaratıldığını defalarca belirtti.
Sudanlılar önce gitti, sonra Eritriler büyüdü
İsrail’e yapılan kitlesel Afrika göçünün başlangıcı Sudanlıları koydu. 2000'in ortasında. Sudan'da, ülkenin batısındaki Darfur eyaleti sakinleri - Kürk, Mab, Masalit ve diğer bazılarının Negroid halklarının temsilcileri ve yanlarındaki Arap-Sudan kabilelerinin hükümet kavgaları ve Baggara kabileleri arasında silahlı çatışma yoğunlaştı. Binlerce Darfurlu erkek Baggar birliklerinin saldırılarına maruz kaldı, Darfurlu köylülerin çoğu evlerini terk etmek ve ülkeden kaçmak zorunda kaldı. Ancak Muammer Kaddafi'nin iktidarda olduğu Libya ve Hüsnü Mübarek liderliğinde Mısır, Sudanlı mültecilere çok iyi davrandı. Daha iyi bir yaşam arayışı içinde Sudanlılar Mısır-İsrail sınırını İsrail'e sokmaya başladı. Öyleyse, 2000'in ortasında, İsrail liderliği ve halka açık kişilerin Afrika göçü sorununun ciddiyetini görmemiş olması dikkat çekicidir. Üstelik İsrailliler, iki yüz yıl süren “sürgün” sırasında Yahudi halkının katlanmak zorunda kaldığı zorlukları ve trajedileri hatırlatarak Sudanlı mültecileri kabul etmeye karar verdi. Özellikle 200’in İsrail’e geldiği ilk insanlar, her ülke için önemsiz bir rakam. Sudanlılar İsrail topraklarına yerleştirildi, yiyecek, giyecek, barınma sağlamaya çalıştı. Ancak kısa bir süre sonra Sudanlı ilk göçmen yakınları çekildi. Eritre sakinleri, Eritre ordusunda zorunlu bir yaşam seferberliğinin olduğu İsrail’de iltica alma ihtimalini duymuşlardır. Çok sayıda Eritre taslakları askerlik hizmetinden kaçıyor (buradaki gerçek kölelik, çünkü “ordu” da yaşam için çağrılan insanlar tarımda ve inşaatta serbest emek olarak kullanılıyorlar) İsrail topraklarında şanslarını denemeye karar verdiler. Sonuç olarak, yılın Haziran ayının 2007'inde 600'ten az olmayan insanlar her ay İsrail ve Mısır sınırını geçtiler. Ortalama olarak, yalnızca 150 gerçek mültecilerdi - Sudan Darfurlu sakinleri. Eritriler, Sudanlılar ve diğer Afrikalılar geçim kaynağı olmadan kendilerini İsrail'de buldu, birçoğu suç işlerine girdi ve kısa süre sonra demir parmaklıklar ardında bulundu. 2007’in sonuna gelindiğinde İsrail’deki Eritre ve Sudanlı göçmenlerin sayısı sekiz bindi. İsrail polisi, tüm ziyaretçileri yeniden yazma, onlara belge verme ve davranışlarını gözlemleme zor bir görevle karşı karşıya kaldı. Ne de olsa, köktenci nitelikteki uluslararası terör örgütleriyle ilişkili göçmenlerin varlığı dışlanmadı.
Bu arada Afrika göçünün büyümesi, İsrail halkı arasında gerçek bir paniğe neden oldu. Protestolar başladı, özellikle de yalnızca 2008'ten 2011'e kadar. en az 45 bin kişi küçük İsrail topraklarına geldi. Göçmenlerin ana kısmı Eritrilerdi, Darfurs değil. Bu durum, Mısır'ın kendi ülkesine göçmen yerleştirmeyi reddettiği gerçeğiyle ağırlaştı, çünkü Mısır'daki sosyal durum her zaman çok gergindi. Bu nedenle, Eritre göçmenleri, istemedikleri vatanlarına sürülmeleriyle tehdit edildi. Göçmenlerin İsrail'e girişinde önemli bir rol Sina Çölü'nde dolaşan Arap bedevileri tarafından oynandı. Bölge ve sınır güvenliği özellikleri konusundaki bilgilerini kullanarak, Bedeviler yasadışı göçmen göndermek ve onlardan para almakla meşguldü. İnsan hakları örgütleri, Afrikalı göçmenlerin Sina Bedevileri (özellikle de şefler tarafından cinsel tacize uğrayan kadınlar) tarafından suç mağduru olduklarını da defalarca bildirmişlerdir. Her yıl kaçak göçmen sayısı artmıştır. Öyleyse, 2006’te İsrail makamları 1000 kaçak göçmenleri, 2007’te - 5000 insanlarında, 2008 - 8700 insanlarında, 2009 insanlarında - 5000 insanlarında. 2010 yılında, sadece ilk yedi ayda, İsrail kolluk kuvvetleri 8000'ten fazla yasadışı göçmeni gözaltına aldı. Ancak, tüm yasadışı göçmenlerin gözaltına alınmadığı akılda tutulmalıdır, bu nedenle, aslında, çok daha etkileyici rakamlardan bahsediyoruz. 2011’te Eritre’den İsrail’e gelen göçmen sayısı artmaya devam etti. Sadece ilk altı ayda, yaklaşık 3 000 Afrikalı göçmenler ülkeye geldi. Eylül ayında, 2012 Afrikalı göçmenler İsrail'e geldi.
Afrika'dan yasadışı göç, İsrail şehirlerindeki Afrika nüfusunda önemli bir artışa neden oldu. Mayıs 2010 itibariyle 24 339, 13 310 dahil olmak üzere Afrika ülkelerinden İsrail'de yaşadı. Uluslararası yasaya göre sınır dışı edilemeyen Eritre mültecileri, 5 649 halkı Sudan'dan geldi, geri kalanlar Somali, Etiyopya, Çad, Fildişi Sahili ve Nijerya. 2011'te, 16 766, İsrail'de sığınma hakkı veren özel vizeler (ס 2 א 5) aldı. Bu vizelerin resmen yalnızca İsrail topraklarında kalma hakkı vermesine rağmen, aslında devlet gözlerini kapattı ve göçmenlerin çoğunluğu bu vize ile çalışabildi. İsrail'e yerleşen Afrikalı göçmenlerin büyük çoğunluğu çalışma çağındaki erkekler tarafından temsil edildi - göçmenlerin çoğunluğunu oluşturdular. Bazı verilere göre, Afrikalı göçmenlerin% 94'i, 18 ile 64 arasında olan erkeklerdir ve Afrika ülkelerinden gelen ziyaretçilerin genel yapısında hakim olan genç yaş gruplarıdır. Bu, İsrail göç politikalarının sıkılaştırılmasını destekleyen taraftarlara göre, Afrika ülkelerinin çoğunluğunun mülteci olmadığını gösteriyor. Mülteciler arasında her zaman kadınlar ve çocuklar üstün geldi. Örneğin, savaştan kaçan Suriye'den gelen göçmenler arasında, ana kısmı oluşturan kadınlar, yaşlılar ve çocuklar var. Bu nedenle, genç erkeklerin Afrikalı göçmenlerin yapısındaki prevalansı, bunların ekonomik nedenlerle ülkeye gelen emek göçmenleri olduğunu göstermektedir. Ailelerini evlerine bıraktılar ve geçim elde etmek için kendileri İsrail'e gittiler - işten ya da cezai bir iş yapmanın önemi yok. 2011-2013 içinde 64’in İsrail’de ikamet eden Afrika ülkelerinden binlerce göçmeni arasında, yalnızca 14’un binlerce insanı sığınmacılara mülteci olarak başvurdu. Başvurular incelendikten sonra, yalnızca 24 çalışanları resmi mülteci statüsü alırken, geri kalanı işçi göçmenleri olarak kabul edildi.
Tel Aviv’deki Afrika yerleşim bölgeleri ve kültürel uyumsuzluk
İsrail şehirlerinde Afrika nüfusunun artması birçok İsraillinin en büyük endişelerinden biri haline geldi. Devlet Denetçisi raporuna göre, 2014'ta, Tel Aviv nüfusunun% 13'i yabancı vatandaşlardı. Ziyaretçilerin çoğu, İsrail başkentinin güneyinde, nüfusunun% 61'ini oluşturduğu beş blokta yerleşmişlerdir. İsrail başkentinde ikamet eden toplam yabancı uyruklu vatandaş sayısının en az% 25'i Eritre, Sudan ve diğer birçok Afrika ülkesinden gelen yasadışı göçmenler tarafından hesaplanmaktadır. Tel Aviv’de, görkemli bir Eritre ve Sudanlı topluluğu Neve Shahanan bölgesinde yaşıyor. Yunan Yahudileri daha önce buraya yerleşti, sonra İran’dan İsrail’e gelen Yahudiler. Şimdi bölge Afrika göçmenlerin yaşadığı bölge ve onlarla birlikte mahallede yaşamak zorunda kalan İranlı ve Yunan kökenli İsrailliler memnuniyetsiz. İranlı Yahudiler Eritre ve Sudanlılara “vahşiler” diyor, yani göçmenleri sokak kavgasına neden olmak, bisiklete binmek ve çalmakla suçlayan “vahşi”. Doğal olarak, ziyaretçilerin davranışları, İsrailli toplumun genel tahrişinin, Afrika'daki göçmenlerin ülke topraklarında yaşadığı gerçeği nedeniyle en önemli nedenlerden biri haline geliyor.
Mevcut durum, ilk olarak, İsrail halkının önemli bir kısmının hoşnutsuzluğuna neden oluyor - sağcı siyasi partilerin seçmenleri. İsrail topraklarında böylesine önemli sayıda Afrikalı göçmen bulunması, üçüncü dünya ülkelerinden gelen göçmenleri kabul etmeye dönüşen modern dünyadaki tüm ülkelerde genel olarak görülen aşağıdaki nedenlerden dolayı arzu edilmez. Birincisi, bu, göçmenleri ve yerli halkı ziyaret etmenin kültürel uyumsuzluğu ile ilgilidir. Eritre, Somali veya Sudan'dan gelen insanların Doğu Afrika Müslüman kültürünün taşıyıcıları olduğu unutulmamalıdır. Gelenekleri ve gelenekleri, yaşam tarzları, değer sistemleri ve davranışsal tutumları, İsrail'de genel olarak kabul edilenlere aykırıdır; bu, sakinler ve ziyaretçiler arasındaki karşılıklı yanlış anlama ve çelişkilerin ana nedenlerinden biri haline gelmektedir. Elbette, Afrikalı göçmenler, ev sahibi İsrail toplumunun kültürel ortamına entegre olmayacak ve hatta hostelin kabul edilmiş normlarını ve ev sahibi ülkenin yasal normlarını bile takip etmeyeceklerdir. Bunun yerine, göçmenler etnik grupları için geleneksel davranış biçimlerini ve yaşam tarzlarını yeniden üretmeye çalıştıkları kompakt yaşam çevreleri yaratırlar. Ayrıca, göçmenler ülke vatandaşlarına karşı saygısızlıklarını göstererek, yerli İsraillilerle aynı haklara sahip olduğunu iddia eden her türlü yolu vurgulayarak. Özellikle Sudan, Eritre ve Somali’den gelenler başta olmak üzere, Afrika’daki göçmenlerin çoğunun, İsrail devletini ve nüfusunu olumsuz ve hatta düşmanca algıladıkları için, İsrail’in yalnızca “sömürgecilerin beyaz dünyasının” temsilcileri olduğu ve olumsuz duygulara neden olduğu gerçeği büyük bir rol oynamaktadır. . Eritre, Sudan ve Somali’nin aşırı çatışması ve sorunlu doğası nedeniyle, çoğu İsrailliler onlarla iş yapmamayı ve kendilerine bir daire kiralamamayı tercih ediyor. Sonuç olarak, dezavantaj ve artan suçluluk ile karakterize kompakt göçmen ikamet alanları oluşturulmuştur.
Kültürel uyumsuzluk sadece ev içi çatışmaların değil aynı zamanda yerel halktan düşmanlığa neden olan ikinci önemli nokta olan göçmenlerin aktif suçlu davranışları için ana nedenlerden biridir. Bu nedenle, Tel Aviv'in pek çok sakini - hem Yahudiler hem de Araplar - Afrikalı göçmenlerin kışkırttığı sürekli kavgalardan bahsediyor. Pek çok kavga, Afrikalı göçmenlerin kafelerde, restoranlarda ve dükkanlarda ödeme yapmak istememeleri nedeniyle ortaya çıkıyor. Eritriler ve Sudanlılar için, tipik bir davranış şekli bir kafeye gitmek, öğle yemeği sipariş etmek ve sonra ödeme yapmamaktır. Garson veya kurumun sahibi ödeme talep etmeye başlarsa, Afrikalı bir bıçak çeker. Boyna ortaya çıkmayı başardığında, diğer vatandaşlarını çağırır ve birkaç dakika içinde yirmi otuz Afrikalı, kurumu ele geçirir. “Bu adamlar sadece ten renginde değil, farklı bir zihniyette diğer insanlardan farklı. Her şeyi hiçbir şey için almaya çalışıyorlar - ürünler, hizmetler, içecekler, ”diyor Tel Aviv'in güneyindeki kafe sahiplerinden biri (alıntı: http://russian-bazaar.com/ru/content/16532.htm). Ve Afrikalı göçmenlerin bu davranışı yalnızca İsraillilerle değil, aynı zamanda küçük bir kafe ya da dükkan açmayı başaran kabilelerine de işaret ediyor. Bu arada, Tel Aviv sakinleri çatışma ve misafirperverlik eksikliğini sürekli vurgulamaktadır - İsraillilere göre, en çok suçlu davranışlarına eğilimli Eritre, Sudanlı ve Somalili göçmenlerdir. Bunlar, örneğin Afrika’nın diğer bölgelerinden insanlardan bile çok farklı, örneğin - çok daha kültürel ve yasalara uygun insan izlenimi veren Nijeryalı Hıristiyanlardan.
Suç - yasadışı göç uydusu
Göçmen ortamının artan suçluluğu, yasadışı göç eleştirmenlerinin dikkat ettiği ikinci önemli faktördür. Tamamen farklı bir zihniyet, sosyokültürel ve sosyal norm ve kurallar, meslek ve iş eksikliği nedeniyle, Afrikalı göçmenler potansiyel olarak patlayıcı ve kriminojenik bir ortama dönüşmektedir. Ekim ayında, 2011, İsrailli araştırmacılar tarafından göçmenlerin işlediği suç sayısının nispeten az olduğunu bildirdi. Bununla birlikte istatistikler gösteriyor ki, eğer İsrail toplumu suç oranının% 17,6 oranında düşmesiyle karakterize edilirse, o zaman Afrikalı göçmenler için, aksine, suç oranının% 68 oranında arttığı görülmektedir. Aynı zamanda, göçmen diasporaları içinde işlenen suçların önemli bir kısmı polis tarafından bilinmemektedir ve buna göre açıklanmamaktadır çünkü göçmenler ülkeden kovulma korkusu da dahil olmak üzere İsrail yasa uygulayıcı kurumlarına başvurmamayı tercih etmektedir. 2012’te İsrail polisi, her şeyden önce, Afrikalı göçmenlerin toplu toplanması ve ikamet ettiği yerlerde Tel Aviv sokaklarında kamu düzeninin korunmasını güçlendirmek zorunda kaldı.
Avrupa ülkelerinde olduğu gibi, İsrail'deki Afrikalı göçmenlerin işlediği büyük suçlar oldukça standart. Birincisi, İsrail şehirlerinin sokaklarında soygun ve soygundur - sık sık, Afrikalılar İsrail vatandaşlarına karşı sokak suçları işleyerek para ya da başka şeyler almaya çalışırlar. İkincisi, bunlar Afrikalı erkeklerin İsrailli kadınlara karşı işlediği cinsel içerikli suçlardır. Afrikalı göçmenlerin mutlak çoğunluğunun genç erkekler olduğu göz önüne alındığında, gerekli cinsel rahatlık seviyesinden mahrum olduklarının ve yerel kadın ve kızların göçmenlerle ilişkilere girmeye çalışmadıklarının anlaşılması gerekmektedir. Bu nedenle, genç göçmenler yerel kızlara ve kadınlara tecavüz ediyorlar. Aynı zamanda, Afrikalılar mağdurların yaşlarına bile dikkat etmiyorlar. Bu nedenle, İsrail medyasında şu mesajları görebilirsiniz: “merkez bölge polisi, 16 yaşındaki bir Tel Aviv sakini tecavüz etmeye teşebbüs eden Eritre'den 51 yaşındaki bir yasadışı gözaltına alındı”. Anlaşıldığı üzere, Eritre gençliği özellikle kurbanını bulmuş ve bir konut binasının girişinde ona saldırmıştır. Ve bu izole edilmiş bir durum değil. Nisan 26'teki 27'teki 2012 gecesinde, bir grup Afrikalı bir kıza tecavüz etmeye çalıştı, ardından bilinmeyen göçmen evlerine yangın söndürücü şişeler atıldı. Ek olarak, birçok İsrailliler aşırılıkçı fikirlerin göçmenler arasında yayılmasından korkuyor. Nihayetinde, çoğu nüfus önemli dini fanatizmle karakterize olan Kuzeydoğu Afrika'nın Müslüman ülkelerinden geldi. Ayrıca, yeraltındaki uluslararası teröristlerle ilişkili radikal köktendinci örgütler Sudan, Eritre ve Somali'de aktif durumdalar. İsrail medyası, “ateşe yakıt” ekliyor, bu da Afrikalı göçmenler arasında aşırılık yanlısı dini çevrelerle ilişkili kimlikleri periyodik olarak rapor ediyor. Böylece, 2012’te, İsrail’de kazandıkları paranın bir kısmını terör örgütlerini desteklemek için transfer eden Eritre vatandaşları gözaltına alındı. Bir diğer ciddi sorun da Afrikalı göçmenlerin suç işine karışması. Sudan’dan gelen yasadışı göçmenler, Mısır’dan İsrail’e uyuşturucu kaçakçılığı örgütüne katılıyorlar, yalnızca uyuşturucu kaçakçılığında değil, aynı zamanda yasadışı göçmenlerin transferinde de kilit rol oynayan Sina Bedevi klanlarıyla çalışıyorlar. Göçmen ortamının uyuşturucu ve hatta alkol kullanılması (İslam'ın yasaklarına rağmen), büyük bir tehlike arz ediyor, çünkü yetersiz bir durumda göçmenler, suç işlemek - soygun ve tecavüze meyillidir.
Çalışmama şansı olarak mülteci statüsü için mücadele
Afrikalı göçmenlere karşı düşmanlığa neden olan üçüncü önemli faktör, İsrail topraklarında yasallaşmalarını sağlama girişimlerindeki kibir ve iddialılıklarıdır. Böylece, Ocak ayında, 2014 Eritre ve Sudan'dan birkaç bin Afrikalı göçmen, Tel Aviv'deki Rabin Meydanı'nda resmi mülteci statüsü almalarını talep eden bir gösteri düzenledi. Afrikalı protestocular, devletin resmi mülteci statüsü vermemesi nedeniyle “Siyon tutsakları” olduklarını açıkladılar ve İsrail Negev'inde yer alan yasadışı göçmenler kampına atıfta bulunarak devletin mülteci statüsü vermemesini sağladı. Burada, 2012'te, Negev çölünde korunan kompleks Sakhronim'in göçmenlerin konaklama için tahsis edildiği belirtilmelidir. Yetişkin göçmenlerin çoğunluğu burada ağırlanırken, küçük çocuklar Nitzan'daki bir eğitim merkezine gönderildi. 2012'in başlangıcında Sakhronim'de bulunan gözaltına alınan yasadışı göçmenlerin neredeyse tamamı, yasadışı göçmen Kholot'un bakımı için yeni bir merkeze transfer edildi. Kholot topraklarında poliklinik, kantin ve hatta spor alanları var - yani Eritre ve Sudanlı göçmenlerin evde hayal bile edemedikleri bir altyapı. Ayrıca, her bir kamp sakinine kişisel ihtiyaçlar için ayda 500 şekeli verildi (devlet tarafından sağlanan yiyecekler). Rus fiyatlarında yılın 2012'i yaklaşık yedi bin ruble. Tekrar et, cep harçlığı. Ancak, bu durum göçmenlere uygun değildi ve hala yasadışı göçmenlerin bir hapishane olarak yerleştirilmesi için kampı tanımladılar. Tel Aviv ve ülkenin diğer şehirlerinde yaşayan Afrikalı göçmenler, resmi bir çalışma iznine sahip olmasalar da, neredeyse tamamı istihdam ediliyor, az ya da çok geçim parası alıyorlar ve çocukları İsrail mükelleflerinin parası olan anaokulları, okullar ve sağlık kurumlarının hizmetlerini kullanıyorlar. Doğal olarak, Eritre'de veya Sudan'da, Somali'den bahsetmek yerine, göçmenler yalnızca bu gibi koşulları hayal edebiliyorlardı, ancak bir zamanlar İsrail'de düşük güvenlik seviyesinden memnuniyetsizliği göstermeyi tercih ediyorlardı, sosyal güvenlik düzeyi ve resmi hakların eksikliği. Bu bağlamda, ülkenin siyasi rotası eleştirilerinde Arap Siyonistlerine bile ağır basabilecek İsrail sol liberal örgütlerinden destek buluyorlar.
Afrikalıların kendilerinin bu konuşma için zorlukla organize olmuş olmaları, İsrail insan hakları örgütleriyle onlara yardım etmemeleri dikkat çekicidir. İsrailli solcu politikacılar, İsrail'in uluslararası yasal normları ihlal ettiğine ve mültecilere ülkede sığınma sağlamadıklarına inanıyor. Bu tür iddialar, aslında zayıf eğitimli, dezavantajlı ve saldırgan insanları kitlesel eylemlere ve isyanlara katılmaya teşvik etmek olarak görülebilecek olan Afrikalı göçmenlerin çevresine atılmaktadır. İsrail'de iş sahibi olan Afrikalı göçmenlerin ve dolayısıyla yeterli tolere edilebilir para alma fırsatının kitlesel protestolarda yer alması önemlidir. Sadece birkaç iş buldukları için mülteci statüsü verilmesini talep ettiler. Bu arada, Afrikalılar emekçi göçmen olmak istemiyorlar - sonuçta, onları modern dünyada "mülteci" kelimesiyle eş anlamlı çok sayıda sosyal faydadan mahrum ediyor. 5 Ocak 2014 Afrikalı göçmenler işlerini bıraktılar ve Rabin Meydanı'nda toplandılar; ertesi gün Ocak 6, Tel Aviv'deki yabancı elçiliklere gitti. En büyük göçmen grubu, Amerika Birleşik Devletleri Elçiliğinde toplandı ve İsrail devletinin göç politikasını etkilemek ve mülteci statüsü kazanma kampanyasını desteklemek için ABD Büyükelçisi Dana Shapiro'ya bir mektup gönderdi. Etkileyici Afrikalı grupları, Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği Tel Aviv Ofisinde, Büyük Britanya, Fransa, Kanada, İtalya, İsveç ve bazı nedenlerden dolayı Romanya’nın elçiliklerinde toplandı. Rabin Meydanı'nda Afrikalı göçmenler İsrail polisi ile çarpıştı. Göçmenler taş ve cam şişelerin yanı sıra sersemletici bombaları da kolluk kuvvetlerine atmaya başladı. Birkaç kişi gözaltına alındı. Daha sonra onlarca Afrikalı, ülkenin İç Güvenlik Bakanı ve Tel Aviv Merkez Bölgesi Polis Şefinin bulunduğu belediye binasına girmeye çalıştı. Polis, belediye önünde toplanan göçmen kalabalığını, sersem ve özel araçlarla dağıtmak zorunda kaldı. Öte yandan, İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu ülkedeki Afrikalı göçmenlerin durumu ve durumu hakkında sıkılık ve esneklik göstermedi. Özellikle İsrail Başbakanı, “bugün İsrail’de mülteci yok, ancak iş aramak için ülkemize giren yasadışı göçmenler olduğunu vurguladı. Yasa ihlallerini geldikleri ülkelere göndermeyi amaçlıyoruz ve hiçbir miting ve grev onlara yardım etmeyecek ”(dedi: http://cursorinfo.co.il/news/novosti1/2014/01/06/binyamin-netaniyagu- otricaet-nalichie-bezhencev-v-izraile /).
İsrailli medyaların çoğu, ülkedeki Afrikalı göçmenlerin varlığıyla ilgilenen bazı dış güçlerin varlığından bahsediyor. Bunlar arasında, BM Mülteciler Yüksek Komiserliği Ofisinin ve ayrıca AB ülkelerinin yapıları da bulunuyor. Avrupa Birliği'nin politikacılarını anlamak mümkündür - ülkelerini göçmenlerin işgalinden korumaya çalışıyorlar, bu nedenle İsrail'e yerleşecek Eritre ve Somali göçleri arttıkça, Avrupa devletlerinin yetkilileri daha sakin olacak. Başka bir deyişle, Avrupa ülkeleri, Eritre, Sudanlı ve Somalili göçmenleri İsrail topraklarına girmeye ve girdikten sonra İsrail şehirlerine yerleşmeye ve bu ülkeyi terk etmemeye özellikle teşvik ettikleri temel göçmenleri İsrail'e yönlendirmeye çalışıyorlar. 2012’te, İsrail Federal Cumhuriyeti Büyükelçiliği’nin İsrail’deki 25’in bin şekelini Afrika’daki göçmenlere yardım eden ASAF’a devrettiği bilinmektedir. Başka bir 35 bin şekel İsviçre Büyükelçiliği verdi. Ancak en etkileyici miktar doğrudan Avrupa Birliği hükümet yapılarından geldi - yaklaşık 250 bin şekel. Bunun, Avrupalı ​​devletlerin İsrail'deki Afrikalı göçmenlerin kalışını teşvik etmek için harcadıkları miktarın olmadığını unutmayın. Bu nedenle, "Kav le Oved" organizasyonu, aynı yıl içinde 2012'i Danimarka, Hollanda, İsveç ve İsviçre'nin hükümet fonlarından 200 bin şekel ve Avrupa Birliği'nin liderliğinden aldı - genel olarak bir milyon şekel. Bazı İsrailli sol ve solcu örgütlerin, yalnızca İsrail’de bulunan Afrikalı göçmenlere yardım örgütlemekle kalmayıp, aynı zamanda doğrudan Afrikalı göçmenlerin Mısır’dan İsrail’e nüfuz etmesini sağladığı bilinmektedir. Genel olarak bazı sol yapılar, göçmenlerin Mısır'dan İsrail'e girişini açıkça tetikledi. Örneğin, İsrail basında, İsrail’deki insan hakları aktivistlerinin Mısır’da nasıl davrandıklarını, Mısır’daki Eritre ve Sudanlı göçmenleri Mısır’a komşu İsrail’e geçmeye ikna ettikleri yerlerden kayıyor - çalışma koşullarının Mısır’da olduğundan daha iyi olduğunu ve statü alma seçeneğinin de olduğunu söylüyorlar. mülteci ve bu durumda, sosyal yardımlarda yaşamanın genel olasılığı. İsrailli sağcı politikacılar bu faaliyeti ulusal güvenlik ve İsrail devletinin varlığına tehdit olarak nitelendiriyor.
Yasadışı göç huzursuzluğa neden oluyor
Afrikalı göçmenlerin İsrail’de kalması, iç istikrarsızlaştırmada önemli bir faktör haline geliyor. Nitekim, ülke nüfusunun önemli bir bölümü, bunu hafifletmek için Eritre, Sudanlı ve diğer göçmenlerin varlığını, özellikle de yakın tarihli suçların düzenli raporlarından sonra, memnuniyetle karşılamıyor. Afrikalı göçmenlerin davranışları İsraillilerden bir tepki doğuruyor. Periyodik olarak, aynı Tel Aviv’de, yerel sakinler oldukça iyi konuşan pankartlar ile yürüyüşe çıkıyor - “Sızan, çık!”, “İsrail bizim topraklarımız”. Kudüs'te bilinmeyen sağ kanat radikalleri, Afrikalı göçmenlerin yaşadığı bir daireye ateş açtı. Milliyetçilerin Afrikalı göçmenlere yönelik saldırılarına tekrar tekrar rastlandı. Aynı zamanda, orantısız bir şekilde daha İsrailliler, suçluların göçmen ortamındaki eylemlerinden, milliyetçilerin ellerinden gelen göçmenlerden muzdariptir. 2013 yazında, Tel Aviv'in güneyindeki sakinleri, göçmenlere karşı büyük bir protesto düzenledi. Likud partisi sözcüsü Miri Regev, göçmenleri “ülke bünyesindeki bir tümör” den başka bir şey istemiyordu. Mitingden sonra, yönetilmeyen göstericiler, Afrikalı göçmenlerin yaşadığı, Eritre ve Sudan kafelerini ve dükkanlarını ezmeye başladıkları ve yaklaşmakta olan Afrikalıları dövmeye başladıkları bölgelere taşındı. İsraillilerin ezici çoğunluğunun genellikle göçmenlerin muhalifleriyle aynı fikirde olması önemlidir. Bu nedenle, ülke nüfusunun% 80'i, göçmenlerin Afrika ülkelerinden İsrail topraklarına nüfuz etmesine karşı çıkarken, İsraillilerin% 52'i daha radikal ve “İsrail devletinin kanseri olarak göçmenler” ifadesiyle aynı fikirdeler.
Bu arada, İsrailli Araplar Afrika ülkelerinden gelen göçmenlere karşı dostça olmayan bir tavır sergiliyor. Davranışlarına göre, Eritre ve Sudanlı göçmenler Arap köylerinden eş dinleyicileri bile “aldılar”. Haziran ayında, Nazareth Ilit'in kuzey banliyösünde bulunan Arap Kfar Manda köyünde 2012 kitlesel huzursuzluk meydana geldi. Afrika göçmenlerinin davranışlarından ve yerel Arap gençleriyle işgücü rekabetinden kaynaklandılar. Araplar, göçmenlerini köylerinden oraya yerleşen Kuzey Sudan'dan kovdu. Köy sokaklarındaki çatışmalar sonucunda en az onbeş kişi acı çekti. Özel kuvvetlerin polisleri, azgın Arapları pasifize etmeye çalışan köye sokuldu, ancak boşuna - sonunda, yetkililer aceleyle köye birkaç geniş otobüse binmek zorunda kaldı. Kfar Manda köyünde yaşayan Sudanlılar, yerli halkın ikamet ettikleri yerdeki yeni yerleşim yerindeki öfkelerinin patlak vermesine kadar ayaklanıncaya kadar anlaşılacağı gibi diğer bölgelere tahliye edildi.
İsrail sorunu çözdü
İsrail hükümetinin Afrika ülkelerinden ülkenin topraklarına göç akışını en aza indirmek için alınan önemli bir önlem, İsrail'i Mısır'dan ayıran etkileyici bir 140 kilometre duvarının inşasıydı. Büyük İsrail Duvarı'nın inşası ülkeye 400 milyon dolara mal oldu, ancak İsrailliler bu maliyetler sayesinde çok daha etkileyici para tasarrufu sağladıklarına inanıyorlar. Sonuçta, duvarın inşasından sonra ülkeye gelen göçmen sayısı yüzlerce kez azaltıldı. Eylül 2012'ta Eritre, Sudan ve diğer Afrika ülkelerinden 6357 göçmenleri İsrail'e gelmişse, bir yıl sonra Afrikalı göçmenlerin sayısı bazı 36 insanlarına düştü. Bu arada, uluslararası standartlara göre, göçmenleri barındırma zorunluluğunu üstlenmek zorunda kalan Mısır, ülkesine geldiklerinden ve ancak o zaman İsrail’e, Mısır sınırının korunmasındaki boşluklardan faydalanarak İsrail’e geldik. Bununla birlikte, Mısır, çok sayıda iç sorun nedeniyle, sadece isteksiz olmakla kalmıyor, aynı zamanda Eritre ve Sudanlı göçmenlerle sorunu çözemiyor. Mısırlı yetkililer, topraklarına gelen tüm yabancıları, göçmenlerin çoğunun cezai kovuşturma ile karşı karşıya kalabileceği Eritre ve Sudan'a sınır dışı etmeye hazır. İsrail de göçmenleri sınırdışı edemez. Eritre’de BM’nin uygun kararı nedeniyle sınırdışı edilmek imkansız - orada ülkeyi terk eden göçmenler ölüm cezasıyla bile karşı karşıya kaldılar ve Sudan İsrail’le yüzleşiyorlardı - uzun süredir Tel Aviv ülkenin güneyindeki Hristiyan negroid nüfusun ulusal kurtuluş hareketini aktif olarak destekledi. Güney Sudan Şubesi. Bu arada, Güney Sudanlı mültecilerin çoğu bağımsızlık ilanından ve İsrail'le bir hava bağlantısının kurulmasından hemen sonra Güney Sudan'a sürüldü. Ve onlar ezici çoğunlukta gönüllü olarak terk ettiler, çünkü İsrail hükümeti herkese gönüllü olarak sınır dışı edilmeyi kabul eden bin Sudanlı verdi. Şu anda, İsrail’de bulunan Güney Sudan’da yaşayan göçmenlerin sayısı 60’i geçmiyor. Çok daha karmaşık olan ise, göçmenlerin sorunlarını Kuzey Sudan'dan, özellikle Darfur'dan çözme meselesi. İsrail topraklarından ayrılmalarını sağlamak için hükümetin önemli numaralara ve nakit maliyetlere gitmesi gerekiyor.
Son yıllarda İsrail, üçüncü ülkelere “gönüllü ayrılma” stratejisini ciddi şekilde kullanıyor. Bu amaçla, bazı kaynaklara göre, Ruanda ve Uganda ile ilgili anlaşmalar yapıldı. İsrail hükümetinden para yardımı karşılığında, bu Doğu Afrika ülkeleri, İsrail’den gelen Eritre ve Sudanlı göçmenlerin bölgelerine girmelerine izin vermeyi kabul etti. Son olarak, ülkeyi terk etmeyi kabul ederlerse, İsrail makamları tek yönlü bir bilet ve 3,5 binlerce Amerikan doları vaat ediyor. 2014’in başlangıcından bu yana, binlerce Afrikalı göçmen başka bir ülkeye taşınma tekliflerinden faydalandı ve 10 000’in insanları kendi ülkelerine gönderildi. Bu arada, insan hakları aktivistleri Uganda'ya gönderilen Afrikalı göçmenlerin yeni yerlerinde zor zaman geçirdiğine dair söylentileri ısrarla yayıyorlar. Uganda İsrail değil ve yabancı göçmenlerle tören yapılmamakta ve İsrail merkezlerinden daha yasadışı göçmenleri barındıran gerçek bir hapishane gibi daha iyi korunan kamplara yerleştirilmektedir.
Göçmenler kuzeye gidiyor. İskandinavya'daki göç durumunun özellikleri
"Arap olmayan emirlikler": Körfez ülkelerindeki göçmenler