111. Tebbet Suresi – Kelgin & Alakuşak
4-5. Karısı da, boynunda ip olduğu bir halde
ona odun taşıyacaktır.
Adı: Birinci ayetteki “Leheb” kelimesi sureye isim olmuştur.
Nüzul Zamanı: Bu surenin Mekkî olduğu konusu, müfessirler arasında ihtilaflıdır. Aynı zamanda, surenin tam nüzul zamanının, Mekke döneminin hangi kesiminde olduğunu tayin etmek de oldukça güçtür. Fakat surenin Ebu Leheb’i zikretmesinden, bu kişinin Rasulullah’a karşı davranışının, sınırı aştığı bir dönemde nazil olduğu çıkarılabilir. Bu şahıs o dönemde İslam’a karşı önemli bir engel durumundaydı. İhtimaldir ki bu sure, Kureyş’in diğer kabilelerinin Rasulullah’a ve O’nun kabilesine karşı boykot ilan edip, onları mahsur bıraktıkları, ancak yalnız Ebu Leheb’in, boykot altındaki kabilesini terkederek düşmanların safında yer aldığı zaman nazil olmuştur. Benim bu çıkarımım şuna dayanır: Ebu Leheb Rasulullah’ın amcasıydı. Bu nedenle, Ebu Leheb sınırı aşmadıkça yeğeninin ağzından kötü söz çıkması münasip olmazdı. İslam’a muhalefetin başlangıcında bu sure nazil olsaydı, Kureyş’in ahlâkî anlayışına göre bir yeğenin amcasını kötülemesi ayıp sayılacaktı. Onun için sure, Ebu Leheb sınırı aştığı zaman nazil oldu.
Tarihî arkaplan: Kur’an-ı Kerim’in sadece bir yerinde, bir İslam düşmanı ismi anılarak lanetlenmiştir. Oysa hem Mekke’de, hem de hicretten sonra Medine’de bazı kişiler İslam ve Rasulullah’a düşmanlıkta Ebu Leheb’ten de ileri gitmişlerdi. Burada bu şahsın isim anılarak lanetlenmesinin, hangi özelliğinden dolayı olduğu sorulabilir. Bunu anlamak için, o dönemin Arap toplumuna ve o toplumda Ebu Leheb’in rolüne bakmak gerekir.
Arabistan’ın eski dönemlerinde her tarafta anarşi ve kanunsuzluk yaygındı. Asırlarca süren bu hal içinde bir kişinin mal, can, şeref güvenliği için aile, kan ve kabile bağından başka bir güvencesi yoktu. Onun için o dönemdeki Arap toplumunda akrabalara iyi davranmak temel ahlâkî unsurlardandı ve buna çok önem veriliyordu. Sıla-i rahimi kesmek büyük bir ayıp sayılıyordu. Bu nedenle, Rasulullah İslamî davete başlayıp, Kureyş’in diğer kabileleri ve reisleri de O’na karşı çıktıklarında, Haşim oğulları ve Muttalib oğulları Rasulullah’a karşı çıkmamışlar, üstelik açıkça himaye etmişlerdi. Halbuki birçoğu Rasulullah’ın nübüvvetine inanmıyordu. Diğer kabileler, Haşim ve Muttalib oğullarını hiçbir zaman atalarının dininden dönmekle suçlamamışlardı. Çünkü onların, kabilelerinden bir kişiyi düşmana teslim etmeyecekleri biliniyor ve kabul ediliyordu. Kabileden birisini himaye etmek, Kureyş’e göre doğal bir durumdu.
Cahiliye dönemi Araplarının bile vacibu’l ihtiram kabul ettikleri bu ahlâkî anlayışa sadece Rasulullah’ın, babası Abdullah ile aynı babadan olan amcası Ebu Leheb karşı çıkmıştı. Oysa Araplarda amca, baba yerine sayılıyordu. Yeğenin babası ölmüşse, amcanın, yeğenine kendi çocuğu gibi bakması beklenirdi. Ama bu şahıs İslam’a buğzu ve küfre de muhabbeti nedeniyle bu Arap geleneğini de çiğnemişti.
Muhaddisler pek çok senet ile, İbn Abbas’tan şu rivayeti nakletmişlerdir: Rasulullah’a, daveti genel olarak yayma emri verildiği ve Kur’an’dan, “önce yakın akrabalarını uyar” ayeti nazil olduğu zaman Rasulullah safa tepesine çıkarak: “Ey Sabaha! (sabahın afeti) ” diye bağırdı. Araplarda bu çağrı, tam sabaha karşı düşmanın bir kabileye hücum etmek için geldiği görüldüğü zaman yapılırdı. Çevrede, “bu ses kimindir?” diye sorulduğunda, “Muhammed’in (s.a) sesi” cevabı verildi. Bunu duyan Kureyş’in bütün kabileleri koşarak geldiler. Gelemeyenler, kendi yerlerine bir temsilci gönderdiler. Herkes toplandığında Rasulullah her bir kabileyi ismi ile çağırarak ‘ey benî Haşim, ey beni Muttalib, ey benî Fahr v.s. Dağın arkasında bir ordu size hücum edecek desem inanır mısınız?” dedi. Oradakiler “evet, çünkü biz senden hiç yalan söz işitmedik” dediler. Bunun üzerine Rasulullah: “Ben sizi ilerideki büyük azap ile uyarıyorum” dedi. Herkesten önce Ebu Leheb “Tebbe leke, hel li hâzâ cema’te nâ? (Kahrolası! bunun için mi bizi topladın?) dedi. Bir rivayet de şöyledir: Ebu Leheb, Rasulullah’a atmak için taş aldı. (Müsned-i Ahmed, Buharî, Tirmizî, İbn Cerir, Müslim v.s.) .
İbn Zeyd’den şöyle rivayet edilmiştir: Ebu Leheb bir gün Rasulullah’a, “Eğer dinini kabul edersem benim için ne var?” diye sordu. Rasulullah: “Diğer iman edenlere ne varsa senin için de o var” buyurdu. Ebu Leheb: “Benim için bir ayrıcalık yok mu?” dedi. Rasulullah, “Başka ne istiyorsun?” buyurdu. Ebu Leheb şöyle karşılık verdi: “Kahrolası din, beni başkaları ile eşit kılıyor.” (İbn Cerir)
Ebu Leheb Mekke’de Rasulullah’ın kapı komşusuydu. İki ev arasında sadece bir duvar vardı. Ayrıca Hâkim b. As (Mervan’ın babası) , Utbe b. Ebu Muayt, Adiyy b. Hamra ve İbnü’l Asdâu’l Hazelî de Rasulullah’a komşu idiler. Bunlar Rasulullah’ı evinde de rahat bırakmıyorlardı. Rasulullah namaz kılarken, üzerine keçinin işkembesini atıyorlardı. Bazen de Rasulullah’ın evinde pişen yemeğe pislik bulaştırıyorlardı. Rasulullah ise dışarı çıkıp onlara, “ey Benî Abdumenaf, bu ne biçim komşuluk” dedi. Ebu Leheb’in karısı Ümmü Cemil de (Ebu Süfyan’ın kız kardeşi) her gece, Rasulullah sabah erken dışarı çıkarken ayaklarına batsın diye Rasulullah’ın kapısının önüne dikenler koyardı. (Beyhakî, İbn Ebi Hatim, İbn Cerir, İbn Asakir, İbn Hişam) .
Nübüvvetten önce Rasulullah’ın iki kızı, Ebu Leheb’in iki oğlu olan Utbe ve Uteybe ile evliydi. Rasulullah İslamî davete başladığında Ebu Leheb, oğullarına, “Muhammed’in kızlarını boşamadıkça sizlerle görüşmem haram olsun” dedi. Bunun üzerine oğulları Rasulullah’ın kızlarını boşadılar. Ama Uteybe bununla da kalmayarak cahiliyette o kadar ileri gitti ki, bir gün Rasulullah’ın karşısına çıkarak, “Ben, en-necmu îzâ heva’yı ve ellezî denâ fe tedella’yı inkâr ediyorum” dedi. Böyle söyledikten sonra Rasulullah’ın tarafına tükürdü. Ama bu, Rasulullah’a isabet etmedi. Rasulullah şöyle dedi: “Allah’ım buna köpeklerinden bir köpeği musallat et”. Daha sonra Uteybe babası ile Şam seferine gitti. Sefer sırasında kafile gece bir yerde kamp kurdu. Oradaki yerliler onlara, geceleri vahşi hayvanların geldiğini söylediler. Ebu Leheb arkadaşlarına, “Ey ehli Kureyş, oğlumu korumak için bir tedbir alın. Çünkü Muhammed ona beddua etti” dedi. Bunun üzerine kafiledekiler develerini Uteybe’nin çevresine çöktürerek uyudular. Gece bir aslan gelerek develerin arasından geçti ve Uteybe’yi parçalayarak yedi. (el-İstiab İbn Abdilberr, el-İsabe İbn hacer, Delailu’l Nübüvve Naim el-İsfahanî, Ravzu’l anf Süheylî) rivayetlerde ihtilaf vardır. Bazılarına göre bu olay nübüvvetten hemen sonra vuku bulmuş, bazılarına göre de Leheb suresinin nüzulünden sonra meydana gelmiştir. Ölen kişinin Utbe mi, Uteybe mi olduğunda ihtilaf vardır. Ancak Utbe’nin, Mekke fethinden sonra İslam’ı kabul edip Rasulullah’a biat ettiği sabittir. Öyleyse ölen kişi Uteybe idi.
Ebu Leheb’in kötülüğü o kadar ileriydi ki, Rasulullah’ın oğlu Kasım’dan sonra Abdullah da vefat ettiğinde, yeğenini teselli edeceği yerde bayram yapmıştı. Koşarak Kureyş reislerinin yanına gitmiş ve onlara Hz. Muhammed’in (s.a) köksüz kaldığını müjdelemiş(!) ti. Bu davranışı Kevser suresinde zikretmiştik.
Rasulullah İslamî davet için nereye gitse Ebu Leheb de peşinden gider ve oradakileri, Rasulullah’ın anlattıklarına kulak vermemeleri için uyarırdı. Rubeyye b. Abâde’d Deylî şöyle beyan eder: Ben gençtim. Babamla beraber Zu’l Mecaz pazarına gittim. Orada Rasulullah’ı, “Ey insanlar! Allah’tan başka mabud yoktur deyin, kurtulun” derken gördüm. O’nun arkasında bir şahıs da: “Bu yalancıdır. Atalarının dininden dönmüştür” diyordu. Bu şahsın kim olduğunu sordum. Bana, amcası Ebu Leheb olduğu söylendi. (Müsned-i Ahmed, Beyhakî) . İkinci rivayet yine Rubeyye’den ve şöyledir: Ben Rasulullah’ı, her kabilenin kaldığı yere giderek, “Ey beni filan! Ben size Allah’ın Rasulü olarak gönderildim. Yalnız Allah’a ibadet etmenizi ve O’na ortak koşmamanızı tavsiye ediyorum. Siz de beni tasdik edin ve bana yardım edin. Sayenizde Allah’ın beni görevlendirdiği bu işi tamamlayayım” derken gördüm. O’nun arkasından da başka bir şahıs gelir ve: “Ey benî filan! Bu kişi sizi Lat ve Uzza’dan döndürerek, getirdiği bid’at ve sapıklığa sürüklemek istiyor. Dediklerine kesinlikle kulak vermeyin, onu kabul etmeyin” diyordu. Ben babama bu şahsın kim olduğunu sordum. Babam: “O’nun amcası Ebu Leheb” dedi. (Müsned-i Ahmed, Taberanî) . Tarık b. Abdullah el-Muharibi’nin rivayeti de bunun benzeridir. O şöyle diyor: Ben Zu’l Mecaz pazarında Rasulullah’ın halka: “Ey insanlar! Lâ ilahe illallah deyin, kurtulun” dediğini gördüm. Arkasından bir şahıs da ona taş atıyordu. Hatta Rasulullah’ın ayakkabısı kan ile dolmuştu. O şahıs şöyle diyordu: “O yalancıdır. Söylediklerine kulak asmayın”. Ben bu şahsın kim olduğunu halka sordum. Onlar: “Onun amcası Ebu Leheb” dediler. (Tirmizî) .
Nübüvvetin 7. senesinde Kureyş’in bütün kabileleri, Benî Haşim ve Benî Muttalib’i sosyal ve ekonomik olarak boykot etmişlerdi. Ancak bu iki kabile de Rasulullah’ı himaye etmede sebat gösterdiler ve Şib-i Ebi Talib’te mahsur kaldılar. O günlerde, kabilesinden ayrılarak kâfir Kureyş’lilerin yanında yer alan tek kişi Ebu Leheb’ti. Bu boykot 3 sene devam etti. Bu sırada Benî Haşim ve Benî Muttalib aç kalmışlardı. Yiyecek almak için Mekke’ye gelen ticarî kafilelere yaklaştıklarında Ebu Leheb kafiledekilere şöyle derdi: “Bunlardan çok yüksek fiyat taleb edin ki o malı alamasınlar. Zararınızı ben karşılarım.”
Bu nedenle tüccarlar çok yüksek fiyat istiyorlardı. Ebi Talib mahallesinde mahsur kalanlar da ihtiyaçlarını alamıyorlar ve aç kalan çoluk çocuklarına elleri boş dönüyorlardı. Daha sonra Ebu Leheb o tüccarlardan, normal piyasa fiatı ile bütün mallarını satın alıyordu. (İbn Sa’d ve İbn Hişam) .
Bu şahıs, bu tip hareketleri nedeniyle Leheb suresinde ismi anılarak lanetlenmiştir. Buna özellikle gerek vardı. Çünkü, Mekke’ye dışardan gelen hacılar çeşitli yerlerde konaklayıp pazarlarda toplandıklarında, Rasulullah’a kendi amcası arkasından giderek karşı çıkıyordu. Arap adetlerine göre bir amcanın sebepsiz olarak yeğenine kötü davranması mümkün değildi. O’nu taşlaması ve itham etmesi de imkânsızdı. Onun için hacılar, Ebu Leheb’in Rasulullah’a muhalefet etmesi nedeniyle Rasulullah hakkında şüpheye düşüyorlardı. Bu sure nazil olduktan sonra Ebu Leheb’in dengesi bozuldu, kızarak saçmalamaya başladı. Ondan sonra herkes, bu şahsın Rasulullah’a olan düşmanlığından dolayı deli divaneye döndüğünü ve sözüne itibar edilemeyeceğini düşünmeye başladı.
Ayrıca Rasulullah’ın amcasının, isim anılarak lanetlenmesinden sonra herkeste, Rasulullah’ın din hakkında uzlaşmaya girebileceği ümidi kesildi. Çünkü Rasulullah kendi amcası için bile bunları söyledikten sonra, bir başkası ile uzlaşmasına hiç imkân yoktu. İman eden bir yabancı Rasulullah’a akrabasından da yakın oluyor, küfür üzerinde devam eden kişi, kendi akrabası bile olsa bir yabancı olarak kalıyordu. Şunun veya bunun oğlu olmasının hiçbir önemi yoktu.
← 112. İhlas Suresi
110. Nasr Suresi →