Tofan / Deha / Sinem / Şebnem / Eriz / Feza / Sahra / Yağmur / Göknur / Zeynep
Saldırganlık, başkalarına zarar vermeyi amaçlayan davranışlardır. Saldırganlık hem fiziksel hem de sözel olabilir. Saldırganlığın içinde, başkasına vurmak, başkasını itip kakmak, başkasının elindeki nesneleri almak, eşyalarına zarar vermek gibi eylemler ve sözel sataşmalar yer alır. Okul öncesi çocuklarda ve erkeklerde daha sık rastlanan olumsuz bir davranıştır.
Freud'a göre, saldırganlık insanda güdüsel olarak yer alan iki kuvvetli dürtüden biridir. Çocukların büyük çoğunluğu engellendiklerinde veya kendilerine zarar verildiklerinde kendilerini korumak için saldırgan davranışlarda bulunabilirler. Bu durumlarda çocuğun saldırgan bir yapıya sahip olduğu düşünülemez; çünkü saldırgan bir kişiliğe sahip olan çocuklar, olur olmaz durumlarda ve zamanlarda saldırıya geçerler. Çocuğun saldırgan bir kişilik geliştirdiği yargısına varmak için, zarar verici ve rahatsız edici eylemlerinin sıklığı normal değerlerin üzerinde seyretmelidir. Örneğin, Burak 4 yaşlarında ve ailenin tek çocuğudur. Eve misafir geldiğinde hiç beklenmedik bir anda misafire yaklaşarak, herhangi bir yerine vurur. Misafir neye uğradığını şaşırır. Alınan bir oyuncağı aynı gün içinde paramparça eder. Komşu çocuklarıyla bir araya gelince, onlarla en çok iki dakika sorunsuz oyun oynar. Belki düzelir diye, kreşe verilir; fakat kreşte saldırgan davranışları artar, bunun üzerine kreş yönetimi atılması yönünde karar alır. Anne baba, çocuğu şımartıcı bir tutuma sahipmiş; fakat çocuk kontrolden çıkınca, göze göz, dişe diş prensibine göre yeni bir yaklaşım tarzı edinir. Çocuğun şiddetine karşı şiddet de işe yaramaz, hatta çocuğu daha da saldırgan yapar.