Siyonizm, bir taşla birkaç kuş vurmanın hesabını yapıyordur... Peki, Türkiye’nin payına ne düşecek?
21.05.2019 03:22 Karakter boyutu :
Avrupa Birliği’ne (AB) mensup ülkelerdeki popülist partilerin liderleri 18 Mayıs 2019 tarihinde İtalya’nın Milano kentinde ortak bir miting düzenlediler. 23-26 Mayıs tarihlerindeki Avrupa Parlamentosu (AP) seçimleri öncesinde “büyük final” için Milano’da buluşan popülist liderler, yaptıkları konuşmalarda Brüksel bürokratları ile AB’nin merkez siyasetçilerini topa tuttular.
Türkiye’ye, Müslümanlara ve İslâm dinine karşı ağır ifadelerin kullanıldığı “Popülist Enternasyonal” buluşmasında İtalya İçişleri Bakanı ve Kuzey Ligi lideri Matteo Salvini’nin yanı sıra Fransa’dan Ulusal Birlik lideri Marine Le Pen, Hollanda’dan Özgürlük Partisi lideri Geert Wilders, Almanya’dan Almanya İçin Alternatif partisi (AfD) lideri Jörg Meuthen, adı skandala karışan Başbakan Yardımcısı Heinz Christian Strache’nin lideri olduğu Avusturya Özgürlük Partisi temsilcisi Georg Mayer ile Çek Cumhuriyeti, Slovakya, Finlandiya, Estonya, Danimarka ve Bulgaristan gibi ülkelerin popülist parti liderleri hazır bulundular.
Fransız Ulusal Birlik lideri Marine Le Pen ile Özgürlük Partisi lideri Geert Wilders bundan önce kendi seçim kampanyaları çerçevesinde Prag, Bratislava ve Sofya gibi Avrupa başkentlerinde oralardaki popülist partilerin davetlileri olarak benzer mitinglere katılmışlardı. Milano’nun Duomo Meydanı’nda toplanan kalabalık ise diğer mitinglerdekine nispetle çok daha coşkulu ve kitlesel bir karakterdeydi.
Kalabalığa hâkim olan heyecanın kaynağında elbette Matteo Salvini vardı. Fransız dergisi Le Point’nın 16 Mayıs 2019 tarihli sayısında “Avrupa’nın yeni güçlü adamı” başlığıyla kapağa taşıdığı Salvini’nin Kuzey Ligi son anketlerde %37 bandında gösteriliyor. Salvini mitingde konuşmasına, “bu meydanda aşırıcılar yahut faşistler yok! Aşırıcılar Brüksel’deler!” çıkışıyla başladı. “Golyat’a karşı Davut gibiyiz. Fakat tarih bize gösteriyor ki, küçükler kararlı olduklarında büyük güçleri alt edebilirler” diyen İçişleri Bakanı, sözlerini şöyle sürdürdü: “Aziz II. Jean Paul Avrupalıların kardeşlik ve dayanışma gereksiniminden söz etmişti fakat Türkiye’yi ağzına almamıştı. Türkiye Avrupalı değildir ve asla olamayacaktır!”
Konuşması esnasında Merkel, Macron ve Juncker gibi AB siyasetinin önde gelen şahsiyetlerini de eleştiren Salvini, söz konusu isimleri Avrupa’nın ruhuna ihanet etmekle suçladı. “Avrupa Halkları Antlaşması”nı hazırladıklarını paylaşan Kuzey Ligi lideri, 26 Mayıs’tan sonra ilk iş olarak söz konusu Antlaşma’yı Avrupa Parlamentosu’na sunacaklarını belirtti.
Mitingde en fazla ilgiyi gören ikinci lider Marine Le Pen oldu. Le Pen yaptığı konuşmada Avrupa tarihinin 60 yılla sınırlandırılamayacağını, günümüz Avrupa’sının asırların bir ürünü olduğunu kaydetti. Avrupa halklarına özgürlük istediklerinin altını çizen Marine Le Pen, “her halk kendi kaderini tayin edecek” dedi. Ulusal Birlik lideri 26 Mayıs’tan sonra artık kimsenin Avrupa halklarının iradesine ipotek koyamayacağını belirtti ve “Avrupa’da direnişin meşalesini yakıyoruz” diye de ilave etti.
“Basta İslâm!” (İtalyanca “basta” sözcüğü “yeter” anlamını taşıyor) sloganıyla kürsüye çıkan azılı İslâm düşmanı Geert Wilders ise konuşmasında kimseyi şaşırtmadı. “İslâm’ın Avrupa’yı işgalini durdurmalıyız” diyen Wilders sözlerini, “hedefimiz daha az AB, daha çok ulus-devlet ve en önemlisi daha az İslâm” şeklinde noktaladı.
Mitingin “görünür” cephesi işte böyleydi. Yağmurlu hava sebebiyle miting boyunca güneş yüzü göremeyen popülist liderler gerçekte yalnızca gökyüzündeki bulutların gölgesinde bulunmuyorlardı. Fizikî yokluğu hissedilen ve fakat “manevî varlığı” her an sezilebilenABD’li stratejist Steve Bannon’un gölgesi de Duomo Meydanı’nı kaplamış gibiydi.
BAĞIMSIZ VE EGEMEN BİR AVRUPA İSTER Mİ?
AP seçimleri için Paris’e karargâh kuran ve önümüzdeki aylar içinde İtalya’daki Certosa di Trisulti Manastırı’nda geleceğin Avrupa popülist elitini yetiştirmek için kurduğu “Hristiyanî-Yahudi Değerler Akademisi”ni faaliyete geçirecek olan Trump’ın eski danışmanı Fransız Le Point dergisine verdiği söyleşide ilginç sözler sarf etti. “Amacım popülist ve milliyetçi liderler arasında bir köprü işlevi görmek” iddiasını dillendiren Bannon, “dünyada hâlihazırda bir devrim yürüyor. ABD’de Trump’ın, Brezilya’da Bolsonaro’nun, Japonya’da Abe’nin, Hindistan’da Modi’nin zaferleri bahsini ettiğim bu devrim açısından ele alınmalıdır” diyor. Marine Le Pen’in AP seçimlerinden büyük bir başarıyla çıkacağını paylaşan Steve Bannon, “Marine Le Pen 2022 yılındaki Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Macron’u yenecek” şeklinde bir öngörüde de bulunuyor.
“Popülist liderleri bir araya getiren değerler nedir?” sorusuna Bannon, “ekonomik milliyetçilik ve halkın çıkarları” yanıtını veriyor. “Sol popülizm” kavramına da atıfta bulunan devrik kampanya yöneticisi, “aslında Jeremy Corbyn ve Jean-Luc Mélenchon gibi sol liderler de bizim tespitlerimize katılıyorlar ancak ben ekonomide daha az devlet ve daha az vergi isterken onlar ekonomiyi devletin idare etmesinden yanalar” diye bir not düşüyor.
Aslında Steve Bannon dürüst davranmıyor ve doğruları söylemiyor. Bannon’un “milliyetçilik” bahsinden anladığı somut olarak “Siyonist milliyetçilik” veya İsrail milliyetçiliği (Siyonizm) ekseninde mevzilenen,1945 yılını müteakip hiçbir hakikate dayanmayan, tamamen uydurma bir kültür kalıbı mahiyetindeki ‘Hristiyanî-Yahudi değerler”le harmanlanan veİslâm düşmanlığını merkeze alan bir milliyetçilik formülüdür. Keza Bannon’un Corbyn ve Mélenchon gibi “sol popülist” (ben “yeni dönem yerli sosyalist” kavramını tercih ediyorum) şahsiyetlerle ters düşmesi durumunun ekonomi başlığıyla zerrece alakası olduğuna inanmak çok güçtür. Her iki liderin de anti-Siyonist bir çizgide konumlandıkları gerçeğinden yola çıkarak söz konusu ayrışmanın asıl sebebi de kolaylıkla anlaşılabilecektir.
Steve Bannon ABD’deki Çay Partisi (“Tea Party”) modelini bütün genel vasıflarıyla birlikte Avrupa’ya ihraç (veya enjekte) etmek istiyor. Çay Partisi örneğinden hareketle örgütlemek istediği “Popülist Enternasyonal” dünyanın diğer bölgelerinde istisnaî başarılar elde edebilir mi? Edebilir. Ya Avrupa’da? Avrupa’da çok zor. Avrupa milliyetçilik tarihinde böylesi bir düşünsel ve eylemsel şablonun herhangi bir entelektüel referans noktası bulunmuyor. Bu anlamda Avrupa milliyetçiliğinin zihin dünyası Bannon’un fikir tohumları için çorak topraklardır. Tarihsel milliyetçiliği paramparça edip, ondan “sağ popülizmi” türetmekte sorun yaşamayan Bannon’un er ya da geç Avrupa milliyetçiliğinin genetik reflekslerine muhatap olacağı aşikârdır. Avrupa milliyetçiliğinden Siyonizm dostu ve İslâm düşmanı bir yapı çıkmaz, çıksa da kökleşemez. Böylesi hayalperest bir tasavvurun uzun vadede başarıya ulaşmasını beklemek en hafif tabirle ahmaklıktır ki – bu ABD’lilerin “düşünce insanlarında” son derece olağan ve yaygın bir özelliktir.
Avrupa’da milliyetçiliği terk edip Bannon çizgisindeki sağ popülizmi kucaklayan kitlelerin zaman içinde şu soruyu kendilerine soracaklarına inanıyorum: “Make America Great Again” (“Amerika’yı Yeniden Büyük Yap”) ana sloganıyla Trump’ın kampanya yöneticiliği görevini üstlenmiş olan bir Steve Bannon gerçekten de güçlü, bağımsız ve egemen bir Avrupa ister mi? Avrupa’yı geçtik, böyle bir Bannon acaba dişli ve müreffeh bir bağımsız Almanya, bir bağımsız Fransa vb. ister mi?
Her şeyin ötesinde gerek Salvini’nin gerekse de Marine Le Pen ve diğerlerinin salt İslâm düşmanlığı ile Siyonizm taraftarlığı üzerine inşa edilen Bannon çizgisinin Avrupa Birliği’ni topyekûn bir iç savaşa sevk edebileceğini idrak etmeleri zarurîdir. AB sınırları dâhilinde yaşayan toplam Müslüman nüfus 50 milyonu aşmış durumdadır. 510 milyon nüfuslu AB’nin en az %10’luk bölümünü Müslümanlar teşkil ediyorlar. Bu, hiç de yadsınamayacak bir rakamdır. “Göç” meselesi elbette tartışılacaktır ve bu meselenin tartışılması son derece meşru ve haklı sayılabilir. Şüphesiz göç hareketlerine karşı olan milletler ve ülkeler olduğu gibi bu çizgiyi savunan partiler de olacaktır. Ne var ki göçün ve göçmenin değil de bizzat göçmenin ırkının, dinî inanışının ve kimliğinin tartışmaya açıldığı yerde bozgunculuk kıvılcımları çakmış demektir.
TÜRKİYE’NİN PAYINA NE DÜŞECEK?
Siyonizm, modern bir ideolojik kalıp olarak tarih sahnesine çıktığı günden bu yana Ortadoğu coğrafyasında her gün kan akıyor. Siyonizm’in devletleştiği günden beridir ise İsrail’in sistemleşmiş ırkçılığınınyıkıcılığını her gün görüyoruz ve yaşıyoruz. Siyonizm, küresel çapta başlattığı taarruza şimdi tarihsel Avrupa milliyetçiliğinden devşirdiği kullanışlı aptallarla ivme kazandırmış vaziyettedir. Öyle ki, geçtiğimiz günlerde Almanya Parlamentosu İsrail ırkçılığına karşı örgütlenen BDS hareketini kınamakla yetinmişken, sağ popülist AfD üyeleri BDS’nin tümden yasaklanması gerektiğini ifade edecek kadar ileriye gittiler.
Avrupalı sağ popülistler Bannon’un “Hristiyanî-Yahudi Değerler Akademisi” bünyesindeki dersleri asıp, başta ABD olmak üzere dünyanın farklı ülkelerinde anti-Siyonizm bayrağını takdire şayan bir cesur yüreklilikle dalgalandıran ortodoks Yahudilerden kapsamlı bir ders programı talep etmeliler. Belki böylelikle ülkelerini bekleyen felaketlerden paçayı sıyırabilirler. Gerçekten de Avrupa halkları ve Avrupa sağ popülistleri (milliyetçilerle birlikte) düştükleri çukurun farkına varmaz ve uykudan uyanmamakta diretirlerse, Siyonizm Ortadoğu’dan sonra Avrupa’ya da savaş getirebilir. Kaos, kargaşa, isyan, iç savaş ve hatta bizzat savaşa kadar varabilecek yeni bir girdaptan bahsediyorum. Yaklaşanı ve olacak (yahut olabilecek) olanı her aklı başında insan görüyor.
Kim bilir; belki de Siyonizm Hitler Almanya’sının, Vichy rejiminin, İtalyan Sosyal Cumhuriyeti’nin, Bağımsız Hırvatistan Devleti’nin vb. hesabını Avrupa’ya böyle ödetmeyi uygun görmüştür... Belki de Siyonizm, bir taşla birkaç kuş vurmanın hesabını yapıyordur...
Peki, Türkiye’nin payına ne düşecek?
Yer sofrası muhabbetlerinden, renkli(!) polemiklerden ve bitmek bilmeyen seçim tartışmalarından vakit bulunabilirse, bu soruyu da derinlemesine tartışmak ve gerekli politik tedbirleri şimdiden almaya başlamak şüphesiz yerinde olacaktır.