ARABA ARIZASINDAKİ SIR - Somuncu Baba Dergisi
ARABA ARIZASINDAKİ SIR
Yazar:Ayşe Gül PINAR, Kategoriler:38.Sayı Aile Eki
Arabam, birkaç defa tekleyip istop etmiş ve beni bilmediğim bu yerlerde yüzüstü bırakmıştı. Aniden yağmaya başlayan kar, ön camı tamamen örttüğü için, dışarısı ancak yan camlardan görülebiliyordu.
Kışın henüz başında olmamıza rağmen havanın güneşli olmasına aldanmış, üstelik de ana yoldaki trafiğin yoğunluğundan kaçmak için bu dar yola girmiştim. Kısacası dağ başında kalakalmıştım. Soğuktan ayaklarımın uyuştuğunu hissediyor ve birbirine vuran dişlerimin takırtısını duyuyordum.
Mutlaka bir yere sığınmalıydım…
Arabadan inip çevreye baktım. Tipi halinde yağan kardan gözlerimi zorlukla açabilmeme rağmen, ilerideki ağaçların arasında birkaç evin bulunduğunu fark ediyordum. Rahat bir nefes aldım ve en yakındakine gidip kapıyı çaldım.
– Baba, diye bağırdı. Bir amca geldi.
– Buyursun, diye cevap verdi. Girsin içeri.
İçeri süzülüp kapıyı örttüm. Genişçe bir hol gibiydi burası. İçeridekiler, bir yatağın başında toplanmıştı. Yatakta da yaşlı bir kadın vardı.Beklenmeyen bir misafir olduğum için, durumumu açıklama gereğini duymuştum. Onlara, buralara ilk defa geldiğimi ve arabamın bozulduğunu söyleyecektim.
– Uzaklardan geliyorum, dedim. Arabam da…
Sözüm yarım kalmıştı. Yaşlı kadın, bin bir güçlükle doğrularak:
– Sensin, diye atıldı. Sensin değil mi? Biliyordum geleceğini, çok iyi biliyordum!..
Kadının sözlerinden bir şey anlamamıştım. Başucunda duran biri yanıma sokularak:
– Seni oğluna benzetmiş olmalı, dedi. Almanya’da bir yabancı kadınla evlenmişti. Yıllar yılı mektup bile yazmadı.
– Evet, sensin, diye tekrarlıyordu. Nihayet geldin demek!..
– Evet, benim, dedim. Geldim tabii ki!..
O evde kaldığım süre içinde, yaşlı kadına Almanya’daki hayalî işlerimden, kendisi gibi hamarat olan gelininden ve torunlarından bahsettim. Arada bir dalıp dalıp gidiyor ve kendine geldiğinde, onunla konuşmamı istiyordu.
Mezarlıktan ayrılırken hava açmıştı. Arabam da bir defada çalıştı…
EŞLERİN BİRBİRLERİNE KARŞI HAK VE SORUMLULUKLARI	ÖNCEKİ
BURSA’NIN VE ORHAN GAZİ’NİN HANIMEFENDİSİ: NİLÜFER HATUN SONRAKİ