Hemen Şimdi - Esra Kadakaloğlu - "Konuşan" normal dergi!
"Bu dünyada ne kadar özel olduğunu bilerek bir amaç edinerek yaşamak düşüncesi yeşersin herkesin içinde."
His. Tarif edemediğim bir sözcük. Tarifsizliği içimdeki noksanlığından mı yoksa gerçekte de bir anlamı olmadığından mı henüz bilmiyorum. Herhangi birine sorduğumda gözlerinde beliren o parıltıya imreniyorum kimi zaman. Hissetmek; sevmekmiş. Nefes almaktan da öteymiş. Yalnızca birine karşı olan
yoğun duygulara ‘his’ denirmiş. Aldığım yanıtların çoğu bundan ibaret.
Başımı çevirip bakıyorum hayata. Tekrar tekrar bakıyorum. Bunca insanla zıt düştüğüm durumun özünü merak ediyorum. Ben mi yanılıyorum yoksa hayatın bana sunduğu şans mı bu? Kimseye bağlı olmadan, alışmadan, özlemeden, geçmişe takılmadan, hesap sormadan, karşılık beklemeden yaşamak hissizlik mi şimdi? Her anın tadını doyasıya çıkarmak, içinden neyi nasıl yapmak geliyorsa kim ne der diye düşünmeden fütursuzca yapmak, doyasıya ağlamak, ulu orta sebepsiz yere kahkahalara boğulmak, belki ömrü hayatında sadece bir kez gördüğün ve bir daha asla göremeyeceğini bildiğin birine âşık olmak hissizlik mi? Hayatından tahammül edemediğin her ne varsa “alışkanlıklar” yüzünden çıkartamaman, benliğin değiştiğini kabul etmeden karşındaki insana olan inancın, sevgin bitme noktasındayken sırf kendini kandırdığın için vazgeçemeyişlerin… Bütün bunlar his ve ben hissizim öyle mi? Varsın öyle olsun.
Bu kelimeden çok, içinde bulunduğumuz durumu sorguluyorum aslında. Baskı altında sesini çıkaramayan korkaklar, cesaretlerini menfaat için inanmadığı düşünceleri haykırmaya satan sahte cesurlar, okumaktan,
öğrenmekten, merak edip sorgulamaktan aciz insanlar ve en kötüsü vicdanını kaybetmiş insan olduğunu unutan varlıklar. Etrafta olup bitenlere kaygısız kalamıyorum artık. Herkesin bir amacı vardır bu dünyada! Herkes bilsin istiyorum. Herkes en önce kendini sorgulasın, kendini yargılasın, kendine hükümler giydirsin, sen diye başlayan cümleler kurmadan önce aynada kendiyle yüzleşsin istiyorum. Bu dünyada ne kadar özel olduğunu bilerek bir amaç edinerek yaşamak düşüncesi yeşersin herkesin içinde.
Yapamadıklarımız yaptıklarımıza ışık tutuyor aslında. Bunca başarısızlık getiriyor başarının ya da mutluluğun altın anahtarını avuçlarımıza. Göremiyoruz sadece. Belki kolay geliyor görmezden gelmek ya da bakmaya tenezzül bile etmiyoruz kimi zaman. Oysa dünya dönüyor. Durmasıysa an meselesi… İnsan özünü kaybedip başka birine dönüştüğü an duruyor dünya. Ne mutlu olabiliyorsun, ne etrafındakiler için bir anlam ifade ediyorsun. Bu mutsuzlukla koca dünyaya sığamazken, içine sığabilmeyi bekliyorsun.
Hayat her şeyi tüm berraklığıyla sunuyor bize. Görmek zor değil. Mühim olan istemek. Yalnızca istemek! Bu hayatın ya da hiçbir anın telafisi yok. Pişmanlığın kabulü yok. Neden vakit kaybediyoruz? Bir çocuğa
gülümsemek, sokaklarda özgürce dolaşmak, telaş içinde koşturan insanlar içinde neşeyle bir şarkı mırıldanmak, yeni doğmuş bir bebek gibi nefes almak, en dayanılmaz acılar içinde bile hala hayatta olduğunu fark ederek yeniden ayağa kalkmak, bir çiçeği koklamak, kokusu tüm evi saran bir yemek yapmak, hayatta iyi ki dediğin ne kadar insan varsa sarılmak için, doyasıya sevmek ve sevişmek için. Neden vakit kaybediyoruz…