EŞİME MEKTUP 23/06/2009 - Fatih Kısaparmak - Günışığı Gazetesi
Sana bu mektubu uzaklardan yazıyorum.
Bir mektubun şişesine kalbimi koyup, sulara bırakıyorum...
Sana yazmak, seni sevmek gibi bir şey. İlk vurgunumsun benim; son göz ağrımsın.
Kilimlere ilmek ilmek dokuduğum sevdaya çağrımsın.
Ben, senin için yaşamayı bile göze aldım.
Çünkü sen, bir deniz özlemiyle aktığım son nehirsin. Gurbette memleketim, en sevdiğim şiirsin.
Kalbimin dağlarından her sabah sen doğarsın. Bilirim ki, gölgem bile terk etse beni, yanımda hep sen varsın.
Aşkın saçlarına gül takmadık mı seninle? Yıldızları birer birer biz yakmadık mı? Bir düşü birlikte yaşamadık mı? O ıslak ve mor salkımlı sokaklar bir gelse dile; biz aynı yağmurda seninle el ele. Demiştin ya, yalnız koyamazlar bizi mezara bile.
Sen kalbimin beyaz gülü, yoksullukla sınanmış sevdam. Baktığım her yerde seni görürüm. Hastayken başucumda çorbam ve soframda bir demet kırmızı karanfilsin. Sen, kalbimde filizlenen en kırmızı şarkısın. Sen varsan yanımda gülüm, ölümü ben öldürürüm.
Sen ki, soğuk uykularımın sırtında battaniyem ve zor günde sırtımı yasladığımsın.
Namusum, can yoldaşım, helal ekmeğim, sıcak aşım ve dualarımın “Bismillah”ısın. Sen, eşkıya gecenin apaydın sabahısın. Beni gözleriyle vuran aşk silahısın.
Hem anne oldun evlatlarıma; hem de evlat oldun anneme. Sen güleç yanısın yüreğimin.
Umutlarımın ilkbahar selisin. Tomurcuklarısın hayallerimin.
Ben, seni çok sevdim... Ben, seni sevmeyi de çok sevdim... Seni sevmek yaşamaksa, hiç ölmedim bir tanem ve asla ölmeyeceğim...
Eğer bir gün, bir mezarda kırmızı bir gül açarsa, gözyaşlarım yaprağında birer Şebnem'dir...