Ve bitti… | Meraklı Cüce
Ocak 02, 2011 Meraklının Annesi 17 Comments
Gözümdeki en net kare, evdeki ilk günümde koca göbeğimle çok güneşli güzel bir havada evden doğum çikolatanı sipariş etmek üzere çıkışım. En son ne zaman haftaiçi bir günde dışarlarda aylak aylak gezdiğimi hatırlamamanın verdiği şaşkınlıkla etrafıma bakınmış, aslında ait olmadığım bir dünyanın mis gibi havasını içime çekmiştim. Bu ve bundan sonraki her çıkışımda yaptığım gibi…
Sayılı gün çabuk geçermiş, hem 2010’un, hem de seninle evde geçirdiğim sürenin sonuna gelmiş bulunmaktayız sevgili oğlum. Yarın sabah, yeni yılın ilk pazartesisinde işbaşı yapıyor annen. Kendi kendime söz verdim bu durumu dramatize etmeyeceğim diye. Ne sen annesi çalışan ilk çocuksun, ne de ben bebeğini bırakıp işe dönen son anneyim! Hele de bebeğini 8 haftalıkken bırakıp işe dönmek zorunda kalan annelerin yanında bana laf düşmez.
Ne kadar uzun olursa olsun bir gün biteceğini bildiğim için bu kadar kıymet bildim belki de, sürekli şükrettim, dibine kadar tadını çıkardım senin. Çok güzel vakit geçirdik seninle. Aynen hayal ettiğim gibi, ne bir eksik ne bir fazla. Patlayana kadar kokunu çektim içime, sıkılıp beni ittirene kadar öptüm seni, salyalarım aka aka ısırdım poponu, gözlerim kapanana kadar seyrettim seni geceler boyu. Doymadım, değil 10 ay 100 ay da geçse doyamam!
Ben “kaliteli zaman” hurafesine inanmıyorum maalesef. Seninle kaliteli zaman geçirebilmek için seni daha az görüp çok özlemiş olmak gerekliliği bana saçma geliyor. Ama bu derece dipdibe olmak da sürdürülebilir değil, bunun da farkındayım. Bugün ben işe, yarın sen okula, sevgiline, kendi evine… Hayat böyle birşey işte. Gel buradan başlayalım birbirine bağlı ama bağımsız, mesafelerden etkilenmeyecek ilişkimize.
İçim rahat, ilk yılının çok büyük bir kısmında yanındaydım, geç de olsa istediğim düzeni kurdum. Benim dışımda kim gelirse gelsin istemese de mecburen uygulamak zorunda kalacak kadar tıkır tıkır işliyor herşey. Yokluğumda başta Güler olmak üzere seni seven pek çok kişiyle olacaksın, çok güzel vakit geçireceksin. Birbirinden güzel akşamlarımız, hafta sonlarımız, tatillerimiz olacak birlikte. Herşey çok güzel olacak…
Buraya kadar mantıklı yazdım. Şimdi asıl hislerime gelelim! Sanki yarın çalışmadığı bir dersten sınavı olan tembel öğrenci gibiyim, midemde bir kramp, göğsümde bir sıkıntı, boğazımda bir düğüm. Ayaklarım geri geri gidiyor. Seni soranlara ağlamadan cevap verebilecek miyim bilmiyorum. Eyyyy kaşındıran çoraplar, ağrıtan topuklar, rahatsız kıyafetler, bitmeyen projeler, asık suratlar, mutsuz insanlar diyarııııı oksijensiz plazammmm bekle beni geliyorum. Hem de mis kokulu oğlumu bırakıp geliyorum, buna değsen iyi edersin!
Posted in: Anne-ce Tags: 10.ay, bakıcı, çalışan anne, doğum izni, işe dönüş
17 Responses to Ve bitti…
birbirimizi Oğuz ve Demir sayesinde tanıdık.anneliği belki de en güzel şekilde paylaştık.yeri geldi dertleştik,yeri geldi çocuklara bakıp gülme krizlerine girdik.aylarca akşam 5-7 arasını birlikte kolayca geçirdik.
nasıl izinle birlikte yeni bir dönem başladıysa şimdi de yeni bir dönem başlıyor hayatında.ben gene yanındayım.seni anlayamasam da bu konuda anlamaya çalıştığımı biliyosun.gene akşamüstleri gelicek belki de kapıyı biz açacağız:)
bana inan nasıl doğumdan sonra herşey günden güne düzene girdiyse şimdi de öyle olacak.sen çok ama çok iyi bi annesin…
10 aydır paylaşımların için,beni hep gezdirdiğin için,hep dinleyip moral verdiğin için,herşey için teşekkürler,iyi ki varsın 🙂
02 Ocak 2011, 23:40
Sen şimdi neler hissettiğinin ucundan değinmişsin ya,aldın götürdün beni 1 aralık tarihine…Ben de ,işe başlayacağım sabahın gecesi çok kötü olmuştum.Korkuyordum,endişeleniyordum,üzülüyordum..Ama düşündüğüm kadar kötü olmadı.Haftanın bir günü evimdey,m,tıpkı tatildeki gibi.Kokusunu hala çoook özlüyorum kuzumun.Akşam buluşmalarını hayal ediyorum en olmadık zamanlarsa.
Güzel olacak Nihan.Sana en güzel dileklerimi yolluyorum.Bu arada yeni yılınızı da kutlarız(senin ve Demir’in).
03 Ocak 2011, 07:54
gözlerim dolu dolu okudum yazınızı..ben de 1 kasımda başlamıştım işe.ilk gün zor geçse de zamanla alışıyor veya alışmak zorunda kalıyorsunuz..ben ilk gün oğlum hiç yemek yemediği için öğlen izin alıp eve gitmiştim..2.gün daha rahat geldim işe. beki siz de 1-2 saat erken çıkıp ilk gün kabusunu biraz hafifletirsiniz. benim oğlum 2 hafta ağzına tek kaşık yemek koymadı ben eve gidene kadar.11 saat resmen oruç tuttu. eve gidince de sabaha kadar emdi beni. özlem kesinlikle karşılıklı.
ilk 2 haftamız zordu ama sonrasında yemek yeme ile birlikte düzene girdi.ama hala işten eve koşa koşa gidiyorum.
sizin için zor birkaç gün olacak ama içinizi ferah tutun. evde emin ellerde en azından. olayı dramatize etmek istemem ama hiç annesinin sıcaklığını yaşamamış bebekler bile var. o nedenle kendinizi ve oğlunuzu şanslı görün, ne kadar büyük bir sevginiz var ve bu sevgiyi yaşayabiliyorsunuz…
03 Ocak 2011, 09:33
Nihan, cok guzel anlatmissin. Gelecegimi okudum bu yazida! Cok kolay gelsin diyorum ve ikinizi de opuyorum.
03 Ocak 2011, 13:49
Nihan, yeni hayatınız hepiniz için kolaylıklarla geçer umarım. siz bunun temellerini atmak için aylardır mücadele veriyorsunuz zaten… sağlıklı ve mutlu seneler diliyorum sana ve güzel ailene… sevgiler.
03 Ocak 2011, 22:08
Nihancım, ne zor bir dönem bir anne için… kolay gelsin diyorum.. en kötü ayrılığınız bu olsun inşallah.
04 Ocak 2011, 07:47
Canım ne kadar güzel demişsin, ilk çalışan anne ben değilim diye. Evet ben de değilim.. Ama okurken şunu da düşünmeden edemedim, ne kadar da içine çeksen kokusunu, ne kadar da patlasan onu öpüp koklamaktan, gene de yetmiyoorr.. ben hep dedim ki (Gamze hep derdi de inanmazdım ki) keşke daha gençken doğursaydım, daha uzun yıllar yaşasaydım onlarla. Eh tabii sonu yok gördüğün gibi, içinden çıkılmıyor. Düşün düşün yok sonu. En iyisi mantıkla sağduyuyu yanımıza alıp davranmak. Yoksa insan delirir 🙂 Zor arkadaşım kolay değil, bak ben hala hergün sinirleniyorum işe gitmek zorundayım diye. İnan, kaliteli zamanımda bile çok yorgun oluyorum onlarla ilgilenemiyorum.. Ne yapmalı bilmiyorum.. Sana kolaylıklar diliyorum, Demiradam’ı öpüyorum
05 Ocak 2011, 01:37
burnumu sizlatan, icimi isitan, bir gun basima gelecegini bildigim icin biraz da acitan yazini her kelimesini tartarak okudum. kolay gelsin nihan anne. kolay olmadigini; olmayacagini biliyorum. sedaya katiliyorum, sen cok iyi bir annesin. umarim her sey yolunda gider. sevgiler…
05 Ocak 2011, 17:33
Merhaba Nihan, umarım en kısa sürede yeni düzenine alışabilirsin.Bende yaklaşık 1,5 sene önce bunu yaşadım.Hala da imkanım olsa bebeğimin yanında olsam diye içimden geçiriyorum.Ama onların iyiliği için çalışmak fikri biraz daha yumuşak bir geçiş sağlıyor..Sevgilerimle.
@Seda- Ah Seda sen tek başına ayrı bir post konususun aslında. Asıl ben teşekkür ederim hep yanımda olduğun ve beni anlamaya çalıştığın için. İyi ki varsın.
@Dilek-Haklıymışsın benim de düşündüğüm kadar kötü olmadı. Ama özlem hiç bitmeyecek gibi. Biz de size iyi yıllar dileriz.
@İlke-Kimbilir ne kadar zorlu bir 2 hafta yaşamışsındır. Çok şükür düzene girmişsiniz. Ben şimdi iyiyim diyebiliyorsam bu Demir’in düzeni bozulmadığındandır. Hepimize hızlı geçen günler yavaş geçen geceler dilerim.
07 Ocak 2011, 10:37
@Benden Bizden- Sen daha düşünme bunları Banucum önünde oğlunla çooook güzel günler var. Bak artık rahatladın da tadını çıkart lütfen. Öpüyorum sizi
@Gökşen-Çok teşekkür ederim. Son yazından anladığım şeyi doğru anladıysam, çok üzüldüm. Geçmişler olsun. Lütfen yeni yıla karamsar gözlerle bakma, sen bu değilsin.
@Eylem-Çok teşekkür ederim Eylemcim. Haklısın en kötüsü bu olsun.
07 Ocak 2011, 10:46
@Hayal-Mantıkla sağduyuyu yanımıza alıp davranmak!Şu ara kendilerine biraz kızgınım çünkü haklılar! Hala işe gittiği için sinirlenebilen bir anne olduğun için teşekkür ederim bana çok iyi geliyorsun 🙂 Bende bir anormallik yok demek ki, ya da ikimiz de anormaliz. Ama sana hep söylüyorum sen çok ulvi bir iş yapıyorsun, bence dünyayı kurtarıyorsun. Peki ya ben? Anca zihni sinir proceleri!
@Müge-Çok teşekkür ederim Mügecim. Erteleyebildiğin kadar ertele derim. Gökçe kuzunu benim için de kokla.
@Ahu-1,5 yıl sonra hala bu noktada olacağım desene 🙂 Ah herşey onların iyiliği için zaten. Umarım çalışarak verebildiklerimiz, yanlarında olmayarak kaybettirdiklerimizden fazladır. Ben de sana kolaylıklar diliyorum, çok teşekkür ederim.
05 Eylül 2011, 22:24
ben de bu persembe gunu tam 10 ay 1 hafta sonra ise basliyacagim, bu yaziyi daha once de okumustum ama bu kadar duygulanmamistim sanirim o zamanlar. bakalim bizi neler bekliyor…
07 Eylül 2011, 08:37
@Nimet-Çok güzel bir süre geçirmişsin bebeğinle bak gör herşey çok güzel olacak. Sana 9 ay sonrasından sesleniyorum zamanla alışacaksın ama bir parçan hep evde kalacak.Sana yarın için bol şans diliyorum. Sevgiler
25 Eylül 2011, 21:30
ilk iki haftamiz fena gecmedi, mümkün oldugunca evi aramamaya calisiyorum, o da ananesi ile pek mutlu. aksamlari döndüğümde üstüme atlamiyor, sadece merdivenden çıkarken sevinçle gülüyor kucagima geliyor ama 2 sn sonra kucagimdan atliyor, buna da bozulmuyor değilim 🙂 bu arada ayni okul ve bölümden mezunmuşuz 1 sene arayla yeni keşfettim.
19 Ekim 2011, 14:25
@Nimet-Herşeyin yolunda olmasına çok sevindim. Giderek daha da iyi olacak bak gör. Aynı okuldan mezun olduğumuzu nasıl keşfettin yahu 🙂
21 Ekim 2011, 11:50
dedektif anne sitesinde yazıyordu sanıyorum.