"Esmâ-i İlahiye’nin cilvelerinin verdikleri letaif-i insaniye murassatı ile, bilerek süslenip o Şahid-i Ezelinin nazar-ı şuhud ve işhadına görünmeyi..." açar mısınız? | Sorularla Risale
Pts, 11-Oca-2010 - 00:00 tarihinde gönderildi
İnsanın ağzı, burnu, gözleri önemli işler görmeleri yanında, yüzüne birer süs oldukları gibi, insan ruhuna takılan latifeler de insanın manevîyatı için birer süstürler.
Bunların kendileri gibi faaliyetleri de harikadır.
Dersin başında geçen “Cemal ve kemal-i manevîsini bizzat nazar-ı dekaik aşinasıyla görme” manası ruhta kendini daha fazla gösterir.
Bir hücrenin çalışması çok harika bir kudret mucizesidir ve Cenâb-ı Hak o eserinde sergilediği ince sanatlarını bizzat kendisi müşahede etmektedir. Ancak, aklın çalışması, gelen bilgileri yoğurması, onlardan hükümler çıkarması, vardığı sonucu hafızaya yerleştirmesi, gerektiğinde yine ondan alıp yeniden düşünmesi, alınan bir haber karşısında kalbin hüzünlenmesi, bu hüznün gözlerden yaş olarak akması; yanlış bir muamele karşısında nefsin öfkelenmesi, aklın onu dindirmeye çalışması gibi nice manevî, latif ve ince faaliyetler ruhta sürekli olarak cereyan ederler. İşte insanın, bu harika yaratılışın farkında olması, o latifelerini hayırlı sahalarda kullanarak süslemesi, kendisini böylece Cenâb-ı Hakk'ın şuhuduna arz etmesi, hayatının çok önemli bir gayesidir.
“Hem hayatı yaratanın hayat ile ihsan ettiği kıymetdar hediyeler ve nişanlar ile bilerek süslenip her gün tekerrür eden resm-i küşadda mü'minane, şuurdarane, şâkirane, minnetdarane Padişah-ı Bîmisalinin nazarına arzetmektir.” (Şualar, Dördüncü Şua)
Bir de “işhad” yani başkalarına gösterme, onları şahit tutma meselesi var. Burada öncelikle şu hadise hatıra geliyor:
İnsanın yaratılışına melekler bir mana veremeyip, yeryüzünde kan dökecek birinin yaratılmasındaki hikmeti Cenâb-ı Hakk'tan sual ettiklerinde, kendilerine şu cevap verilmişti:
“... Ben sizin bilmediklerinizi bilirim...” (Bakara, 2/30)
İşte, özellikle kâmil insanların, melekleri çok gerilerde bırakan “marifet, muhabbet, irfan, salih amel” gibi güzelliklerle ruhlarını süslemeleri üzerine, Cenâb-ı Hakk’ın onları meleklerine göstermesi ve bir zamanlar kapıldıkları endişelerinin ne kadar yersiz olduğunu onlara bildirmesi hayatın bir başka önemli gayesidir.
"O Mâlik-i Zîşan onları istîmal ediyor. Kendi fikriyle ve ilmiyle onları çalıştırıyor. Onlara lâyık bir cüz'î ücret dahi veriyor." Bu âmi hizmetkarların cüzi bir ücrete ne ihtiyaçları var?
Risale-i Nurlarda geçen, hayat ve hayatın vazifeleri hakkındaki yerleri bildirebilir misiniz?
Hayatımızın gayelerinin icmali olan dokuz emri, izah eder misiniz?