mavilimon: İnle Gölü
Posted by Ayşegül Taştaban Erzincanoğlu/ Behçet at 13:25
Bütün bu anlatıların, resimlerle bir kitapta toplandığını hayal ediyorum da...
29 Ocak 2008 15:30
Tüm bu anlatılanlar,fotoğraflar muhteşem. Bu dünyadamı oluyor tüm bunlar? Dünya kesinlikle küçük değil..
29 Ocak 2008 17:17
siz bu gidişle bana bir kitap yazdıracaksınız...
Bana da bazen çok küçük bazen de çok büyük geliyor bu dünya...
Ayşegül şu suyu kullanma biçimleri pek akıllıca gelmedi bana; yani ölülerini bağladıkları suyu aynı zamanda steril etmeden her şey için kullanıyorlar mı?
Bu meseleyi saymazsak İnle Gölü benim Myanmar'da en beğendiğim yer oldu. Belki senin anlatımının etkisinde kaldım bilemiyorum ama sakin ve romantik bir fotoğraf bıraktı burası zihnimde.:)
31 Ocak 2008 09:18
Kitap için yazılarınız zaten hazır, Ayşegül; yalnız düzenlemesi kalıyor. Okuyucusunun da hazır olduğundan eminim.
31 Ocak 2008 21:04
Uzun zamandır yazamamıştım, gerçekten özlemişim. Biraz mola verdim ve çok iyi geldi. Yine çok güzeldi, sanki ben de oraları görmüşüm gibi hissettim.
bu tarz ülkelerde steril su pek aramamak lazım, resim kalitesi çok iyi olmadığı için bloga koymadım ama en hoşu kesinlikle sabah kapısının önündeki suya diş fırçasını daldırıp, diş fırçalayanlardı..Aslında bu tarz suların en etkileyicisi Ganj nehridir, orada da hiç bir sterilizasyon olmadan yaşamla, ölüm kesinlikle iç içedir, ve de suyu kutsal kabul ettikleri için onu içmeden de durmazlar..Oralar Hindistan'ı yazarken...
bana ciddi ciddi düşündürtmeye başladınız bu işi...
Hoşgeldin ama artık bu kadar uzun ara verme..
hazır ol, en az iki paragraf yorum yazmadan bırakmayacak bir kapasitem var şu anda. :)
*eskiden çocuklar için ayşegül dizisi vardı, hani güzel resimli kitaplar, hatırlıyor musun? Ayşegül pazarda, Ayşegül mutfakta, Ayşegül hastabakıcı filan... İşte o kitaplardan birinde Ayşegül bir arkadaşıyla su üstünde yaşayan insanların ülkesindeydi. Senin anlattığın gibi böyle sallar üzerinde evler, tarlalar, lunapark, kafeslerde hayvanlar,.. Bana o kitabı anımsattın, belki yazarı da Myanmar'dan ilham almıştı. Tesadüfen kahramanı da Ayşegül. :)
*Balıkçının dengesine hayran kaldım.
*Ben de kedilerime tokalaşmayı, oturmayı, "dışarı" dediğimde dışarı çıkmalarını filan öyle zerzevatça gereksiz şeyler öğretmiştim. Herhalde rahip de benim gibi boş vakti bol olan biriymiş.
*Son olarak da, Ayşegül sen zaten çok şanslı ve özel birisin. Ama tabii insanın kendisini özel hissetmesi ancak böyle dediğin gibi küçük ve belki de önemsiz, ne zaman geleceği belli olmayan anlarda gerçekleşiyor.
Bu şahane okuma için teşekkürler, sevgiler..
1 Şubat 2008 19:13
Ayşegül kitaplarını nasıl bilmem, bizim nesil galiba hep onlarla büyüdü. Ama senin bahsettiğini hatırlayamadım, dediğin doğru olabilir belki İntaları anlatmıştır. Bu arada kedilerine öğreteceğin bir sonraki numara belli oldu herhalde...
2 Şubat 2008 10:49