Sevgi Sevenin mi Yoksa Hakedenin mi
Sinan daha da bağlanmıştı işine; sürekli çalışıyor para biriktiriyordu. Evine çok bağlı, evden işe işten eve gidiyordu. Ara sıra Elif’i alıp gezdiriyordu.
Doğuma az kalmıştı. Günler birbiri ardına hızla geçip gitti. Sonunda beklenen olmuş Elif doğum yapmıştı. Memleket uzak olduğu için kimseler gelmemişti. Elif’e de bebeğe de Aysen teyzesi bakıyordu. Dünya tatlısı minicik bebekleri olmuştu. Sinan oğlunun ismini Ahmet koymuştu. Elif kısa zamanda toplamıştı kendini.
“Sen olmasan ne yapardım Aysen teyze, Allah razı olsun senden,” dedi. Aysen teyze Ahmet’i seviyordu. Yine kucağındaydı.
“O ne demek? Asıl siz olmasanız ne yapardım ben? Bana yoldaş oldunuz bir kızım bir de torunum oldu ne mutlu bana,” dedi.
Akşam olmuş Sinan yine geç saatlerde gelmişti eve. Sinan son zamanlarda çok değişmiş içine kapanmış geceleri bile yatağından kalkıp sürekli düşünür olmuştu. Elif bu duruma çok üzülüyor acaba bizden mi sıkıldı yoksa Ahmet’i ve beni sevmiyor mu, artık istemiyor mu diyordu kendi kendine. Sinan’la konuşmaya karar vermişti. Sinan gecenin bir vakti kalkmış mutfakta sigara içiyordu. Elif yanına geldi.
“Ne oldu Sinan bilmediğim bir şey mi var? Bizden mi sıkıldın yoksa bilmeden yanlış bir hareket mi yaptım? Neden böyle sessizsin? Artık Ahmet ve benle ilgilenmiyorsun eskisi gibi,” dedi.
Sinan şaşkın bir surat ifadesiyle “O ne demek Elif nasıl böyle konuşursun seni ilk günkü kadar çok seviyorum, tabi oğlumu da yalnız bu parasızlıktan sıkıldım, çok zengin olacağım bir gün çok,” dedi. “Sinan son zamanlarda bu sözü çok tekrarlar oldun, niye böyle mutlu değil misin hayatından? Allah’ın verdiklerine şükürler olsun, sıcak yuvamız oğlumuz… Birbirimizi de seviyoruz yetmez mi? Allah hayırlısını versin ben böylede mutluyum yeter ki sen yanımda ol.”
“Öyle deme Elif, niye bizde zengin olmayalım ki bizim neyimiz eksik zengin olanlardan? Neyse hadi gel uyuyalım, yarın erken kalkacağım iş var biliyorsun, sen takma kafanı böyle şeyleri, oğluma bak, beni sev yeter.”
Sevgi Sevenin mi Yoksa Hakedenin mi Nehir