Bugün Kahramanmaras Katliámı’nın 30. Yıldönümü. 19 Aralık 1978’de yaklasık 350 Maraslı ‘kimliği belirsiz’ kisiler tarafından hunharca katledilmiş ve sonra mesele bermûtád örtbas edilmişdi.
O zaman yine muhtemelen benim, 14 Kasım 2008 tárihli ve ‘Tarziye’ başlıklı yazımda niçin 1915’de hayatlarını kaybeden yáhut buna eşdeğer zulme uğrayan Ermeniler için özür dilediğimi anlarsınız. Ama bunu yaparken neden önce çıkmaz ayın son çarşambasına kadar ‘evvelá’ onların Türklere ve Kürdlere yaptıkları için özür dilemesini beklemek istemediğimi, çünki ‘evvelá’ kendi evimizin içini temizlemez isek komşuların evlerine dáir ukalálık etme hakkımız bulunmadığı kanaatini savunduğumu da anlayabilirsiniz belki... Ve niháyet, eğer biz doğru yönde bir adım atarsak onlar da bunun karsılığını vereceklerdir elbet, ama onlara ‘doğru’ yolu göstermek bizim haddimiz değildir, tezime de o zaman bir nebze hak verirsiniz.
Ben bu bakımdan, bir grup Türk entellektüeli tarafından geçen hafta baslatılan ‘Ermenilerden Özür Kampanyası’na karsı gösterilen o aşağılayıcı, kibirli ve küfürbaz tavrı da derin bir teessür ve hüzünle izliyorum.