İSTANBUL DENİNCE İLK AKLA GELEN NEDİR SİZCE?
İstanbul denince; aklımıza gelen hep trafiği, insan kalabalığı, koca koca binaları, her gün mantar gibi çoğalan AVM’leri, korna sesleri, ağacı olmayan yolları, kaybolan parkları derken bugünlerde fark ettiğim başka bir özelliği daha yaşamlarımızda yer buluyor.
Bugünlerde akşam yatıyorum başka, sabah kalkıyorum başka bir İstanbul... Oturduğumuz sitede akşamları eve dönerken, komşularımla karşılaşırım genelde. İşte yan komşum Pınar hanım, üst komşu Ebru hanım, iki alt komşum Zeynep hanım, en üst komşum Nihal hanım’a, “iyi akşamlar” dileklerimizi söylüyor ve kapanıyoruz evlerimize. Buraya kadar, her şey normal. Komşular, evler, gidişatımız normal. En önemlisi ben normalim. Ve sabahında ise durum da gidişat ta bambaşka!
Sabahında ise dışarı çıkmak için asansöre bindiğim anda asansörde bir Özbek kadın. Bir kat sonra asansöre binen Tayvanlı bir kadın ve başka bir katta Ukraynalı bir kadın derken, bir anda kendimi yabancı bir ülkede sanmaya başlıyorum. Ağız tadıyla bir “Günaydın” diyemiyorum karşılaştığım kişilere. Dışarıya çıktığım anda yürüyüş parkuruna atıyorum kendimi. Halaa uyuduğumu sanarak uyanmak için bir yandan kollarımı çimdikliyor, bir yandan da”Her şey normal” diye söyleniyorum. Etrafıma ve sonra durup oturduğum binaya bakıyorum, “Her şey yerli yerinde mi?”düşüncelerimle. Bir tek yerinde olmayan benim ve o canım komşularım. Sanki görünmeyen bir el, bizimle saklambaç oynuyor da, sabah olunca kadınları değiştiriyor. Aklıma bir anda muzip bir fikir geliyor ve gülümsüyorum. Bu değiştirme saatlerinin tam ters olarak düşünüyorum. Evdeki beylerin keyfine diyecek olmaz sanırım ha?..
Sabah olunca binamızı saran yabancı kadınlar, güneşin doğmasıyla çıkıyorlar ortalığa. bir tur atıyorum çevreme baka baka. Diğer binalardan da çıkıyorlar birer ikişer, çocuk arabaları ile biri birilerini tanıyanlar buluşuyor ve başlıyorlar sohbete. Bu arada ben üçüncü, dördüncü, beşinci turumu da atıyorum, onlar hala mevzuyu bitirememişler “Durmak yok konuşmaya devam” modunda. Çocuklar ise ellerinde birer oyuncak, arabalarında bekliyorlar. Ben yürüyüş turumu kadınlara göre arttırıyorum. Bakalım “çocuklarının varlığını ne zaman fark edip, ilgilenecekler” diye. Bende derman bitiyor ama onlarda tık yok! Her gün gördükleri insanlara saatlerce anlatacak ne bulurlar hala anlayabilmiş değilim!..
Onlara göre çocuk dışarı çıktımı çıktı, hava aldı mı aldı. Ben bunları gözlemleyerek düşünürken, aklımın bir yerinde beni sürekli dürten şey ise akşamları İstanbul’da olup ta gündüzleri Özbekistan, Ukrayna ve Tayvan gibi ülkelerde olmayı nasıl başardığım.
Tabii ki bir şey daha kalıyor aklımda; yoksa benim canım komşularım, efsanevi kurt adam gibi güneş doğduğunda başka bir ırka mı dönüşüyor?..
Tarih: 10.12.2017, 22:06 Okunma: 2004
Yasam icinde uretilen cozumleri, bu guzel sorgulama ile arkasinda ki derinliklere dikkat ceken guzel bir yazi..
Tarih: 10.12.2017 - 22:46 | Gönderen: SCatkan
Sevgili Yazarımız bu defa doğduğum büyüdüğüm, yaşadığım !? Yoo yaşayamadığım şehrie ihanetimizi sorgulatmak istercesine sormuş İstanbul denilince sahi aklımıza ne gelir? Ya da yazarımızın değindiği gibi gündüzleri başka akşamları başka şehr-i İstanbul’u kim işgal etti? Bir İstanbul hatırası vardır elbet,belki, belli kuşakların yüreğinde. Sonrası yok....! Ben altınboynuz Haliç için ağlarım her akşam hüzün ile bakar şehre sonra o da ağlar ne yaptınız şehrime diye...! Oysa Yazarımız naif duygularla sıraladığı satırlarının arasında sormuş bize !Teşekkürler Birsen Tankaya Dinç! Benim aklıma gelen sen ben Ada Kahvaltısı işte istanbul hatırası
Tarih: 16.12.2017 - 21:15 | Gönderen: Nevcihan Dinç