Umuda Kavil’liysek kötülüğü yeneriz - Ege Telgraf
Home Yazarlar Talat KIRCAN
Umuda Kavil’liysek kötülüğü yeneriz
in Talat KIRCAN
İzmirli iyi şair, Ümit Yaşar Işıkhan, hani
“Sen Dokuz Eylül dersin
Ben bağımsızlık anlarım
Sen Dokuz Eylül dersin
Ben saygıyla ayağa kalkarım”
diyen Ümit Yaşar Işıkhan’ın çok hoşuma giden bir dizesi daha vardır:
“İhanet etmeyen bir umut
Bir de şiir kaldı.”
İnsanın, özellikle de şairin umuda güvenmesi ve inanması iyi bir şeydir.
Şiirlerinde insanoğlunun çektiği acıları sıkça dile getiren Tuğrul Keskin de bu kapsamdaki şairlerimizden. Keskin, kırk yıla yaklaşan şiir serüveninin yeni kitabını geçtiğimiz günlerde ellerimize teslim etti: Kavil.
Şairin 15. kitabı olan Kavil’de ağırlıklı olarak aşk ve insanoğluna hiç ihanet etmeyen “umudun” şiirleri yer alıyor. Çocuklarımız için, ‘gelecekle kavilli’ olduğumuzu belirten şair Tuğrul Keskin yeni kitabıyla ilgili şunları söylüyor:
Bunlar son kitabı için şairin söyledikleri.
Bir okur olarak, kitap ve değerli Keskin hakkında bizim de söz hakkımız var tabii ki:
Bana göre; Tuğrul Keskin, Türk şiirinin yaşayan “kare asından” biridir; bilinçli, duygulu, duyarlı, şiir sanatının ustalık ve inceliklerine ulaşmış. Söylemde de, biçimde de şiirin sadece manzume olmadığını gösterenlerden…
SÖZÜ GEÇENLERİ DE…
Sanıyorum tüm kitaplarını okudum. Sadece kitaplarını değil, kitaplarında söz ettiklerini de.
Örneğin ‘Babek Bir Kahraman’ başlıklı kitabından sonra, Azerilerin ulusal kahramanı ve ölüm karşısında bile baş eğmeyen Sıyrılmış Kılıç Babek’i merak ettim. Araştırınca, Bazz Kalesi şahini Babek hakkında çok sayıda belgesel roman yazıldığını gördüm. Celal Berguşad’ın yazdığı Babek’i okudum ve insanlığın çektiği acıları bir kez daha duyumsadım. Örneğin yazdığı seri şiirlerde adı geçen Hena’yı çok tanımak isterdim. Örneğin Kandahar ile bugünkü dünyanın halinden, özellikle kadim Ortadoğu’nun çektiği acılardan utanıp adeta arzın merkezine, mağmaya seyahat eden şairle birlikte aynı acıları yaşadım. Neyse…
Her kitabından sadece şiir lezzeti aldığımız değil, tek kelime ile özetlersek “insani” dersler çıkaracağımız Tuğrul Keskin, Kavil’de geleceğimiz çocuklarımızla kavilleşiyor.
Burada Keskin’in yaşamı, kitapları, aldığı çok sayıda ödül hakkında bir şey yazacak değilim. Çünkü onlar, Google ve benzerlerine “Tuğrul Keskin” yazınca tüm ayrıntıları ile karşınıza çıkıveriyor.
Burada izninizle, Kavil’in Everest Yayınları arasında çıktığını, kitabın tanıtımı ve imzası için, 1 Aralık Cumartesi günü saat: 14.00’ten 17.00’ye kadar İzmir Alsancak’taki Yakın Kitapevi’nde, 15 Aralık Cumartesi günü de yine Alsancak’taki Kanguru Kültür Merkezi’nde okurlarıyla buluşacağı bilgisini vereyim.
Sonra da kitaptan üç şiir paylaşayım, benim yargılarım yerine, kararı siz verin…
karanlık yükseliyor oturunca uzun, ay ışığının altında
evler, ıssız yollar ve uzaktaki fener karanlık altında…
bir ses yükseliyor yine de ay ışığının kımıltısından
sanki yüz yıl sonraki bir çocuğun hançeresinden:
ışığa güven yine de sen, yılma, içinden yükselen ışıkla
seslere güven, tek tek yükselen ses, ler olur bir gün
lerlere güven, tenhalarda yarı aç yarı tok büyüyen
unutma hiç güneşe güven, karanlığı yırtan rengiyle
ne zaman nereden nasıl gelmiştik bugünlere tut aklında
üstü başı kan içindeki yoksul günleri, acılı kardeşleri
unutma! unutma! meydanlarda salınacak yorgun düşleri.
çocukların ellerinden taşacak bir gün ışık, çıkarma aklından
okuduğumuz her kitaptan yeryüzüne ağan altın sarısı ışığı
tut evinin önündeki yalakta, göllensin bir vakitler ve taşsın
ve yırtsın karanlıkları sonsuz yıllar boyunca, hiç solmasın
bütün evrende ne vardıysa aydınlatan yine bütün evreni
bil ve unutma hiç, geleceği geçmişten getiren o ışıktan…
seviyorsan eğer yurdunun kuytusundaki her bahçeyi ve dikeni
anlıyorsan ağlayan çocuğu ve büyütüyorsan avlusunda kalbinin
tut aklında unutma hiç, kapıları aşınsa da evlerin, ışığı senindir.
annen var içinde o evlerin ne de olsa, ışıklı günlerini çoğaltan
unutma kavlimizi bir de, ay ışığının altında! ay ışığının altında!
-sevdiğinin bastığı topraktan
başkaca bir şey değildir vatan
uzaktan, taa uzak asya’dan
kan pıhtısına sarılı gül demeti
bir tufan, bir kıyamet kopmuş
katıp önüne hayatı akıyor bu yana
karşıla onu, geç uğultusundan
bodur ağaçlığın, bozkırın, çölün
karanlık düşünceleri sür içinden
kara çadırlarını yak obaların
taa eski asya’dan, kadim ateşten
bir tufan diyorum, kopmuş geliyor
de ki; bozkıra,uğultuya, cân’a
o ateşle gelen tufana; merhaba!
çorak toprağı andıran ömrümün
sakalar, kırlangıçlar, son demine
uçup kondu daha envai çeşit kuşlar
erciyes’ten kar, süphan’dan rüzgar
bizim oralardan ılık bir ilkbahar
sökün etmiş geliyor bu yana doğru
ağla’dan ışık, kafkaslar’dan bulut
derin en derinden bir karaşın çocuk
kopmuş yardan seviden, ah geliyor
şer sinmiş karanlık sönmüş ekim’de
de ki; o ışıktan o seviden o yardan
izmir’e yol düşüren güle; merhaba!
günleri kararmasın suları donmasın
ömrü kısalmasın dünyanın, beklesin
beklesin dursun, karanlığının altında
bir ay parçası gök’ten bir gün parçası
kopmuş her zerresi bir başka kıta’dan
düşüyor balçığa ovaya balçıklıova’ya
ah bir candan bir cana vuruyor şavkı
bir nefesten bir nefese ısıtıyor canı
bilinsin; o körpe güldür içimin gülistanı
ömrümün sonsuzu asya; şiir’imin vatanı
koptuğun ışık, akıttığın su, kokuttuğun gül
le beklemekteydik seni bu ıssızda, merhaba!
ÖZNEL BİR SEVİNÇ
sağ yanımız asya, hatice
sol yanımız nehir ve gurbet
ne güzel, yaşıyoruz işte
derinden şaşarak bu gidişe
sevinçten, hüzne, yaşıyoruz
keder de olsa, acılar da olsa
yaşıyoruz hatice, yaşıyoruz!
bunca kötülükten sarsılarak
yolu çamur tarlamızın, fakat
zeytinler silkelenmeli yine de
yaşıyoruz bak birlikteyiz hatice
avlu ıslak ve sonbahar kapıda.
Tags: gelecekle kavilliKavilSen Dokuz EylülTuğrul KeskinÜmit Yaşar Işıkhan
Bir insan niye hakem olur?