Beşer Yapım Bakım Onarım: Nisan 2013
Biz bu hafta taşındık. Taşınmayı çok severim. Eski her şeyi atarsın, kullanmadıklarını verirsin, dolaplar boşalır, her şey yenilenir. Azalırsın. Hiç biriktirme adetim yoktur, tutmam hiçbir şeyi. Anılar, fotoğraflar zaten hepsi aklımda... Benimle ne kaldıysa o kadarı bana yeter. Sadece işimle ilgili olan referans kitaplarımı tuttum bir de hamilelik ve bebek bakımı ile ilgili olan kitaplarımı... Kıyafetlerimden kurtulmak en kolayı oldu çünkü zaten beden ölçülerim bambaşka, eski bedenimi arkada bırakırken eski giysileriminden de kurtuldum. Vaaaaay anasını! Sütyen bedenim ne biçim değişmiş! Kocam zaten çok ekonomiktir kıyafet konusunda: 2 kot, 2 şort ve 10 tişörtle hayatını geçiriyor. O yüzden taşınmak çok zor olmadı.
Bebeğimizin bizden çok eşyası var:) Yatak odasında: Karyolasının bir tarafının korkuluğunu takmadık ve yatağımızın kenarına yapıştırdık... İlk 3 ay bu şekilde kullanacağız. Doğumdan sonraki ilk üç aya dördüncü trimester diyorlar. İlk 3 ay bebek ne derse o! Sonrasını henüz düşünmedim, du bakali:) Oturma odamızda ise bir sepet var, gündüz orada uyuyacak.
Çok yorulmadım dedim ama yine de bayağı yorulmuşum aslında taşınırken. Hava da Istanbul'da bir anda ısındı, hiç baharı göremeden yaz geldi... 2 gece önce bir baktım, ayaklarım kütük gibi şişmiş... Yüzüğüm elime olmuyor... ve 10 günde 2 kilo almışım! Hemen aklıma preeklempsi geldi... Başladım kitaplarımı okumaya! Doktorumun son görüşmede en çok üstünde durduğu konu buydu.
Sears'in Pregnancy Book kitabında şöyle demiş:
¨Preeklempsi hamileliğin son yarısında ortaya çıkabilir. Belirtileri: ellerin ve ayakların şişmesi, yüksek kan basıncı, idrarda protein. Bütün hamileliklerin yaklaşık 7% sinde görülür. En çok da ilk hamileliklerde ve çoklu hamileliklerde görülür. Annenin kronik rahatsızlığı var ise, örneğin: yüksek kan basıncı, böbrek rahatsızlığı veya diyabet gibi , preeklempsi olasılığı artar. Eğer ki annenin bir önceki hamileliğinde varsa, bir sonrakilerde olma olasılığı artar. Bir çok kadında başlangıçta hiç bir belirti görülmez, rutin kan tahlillerinde idrarda protein veya yüksek kan basıncı ile anlaşılır. Başka bir belirtisi ise ani kilo artışıdır ( haftada 1 kilodan fazla veya ayda 3 kilodan fazla). Bu kilo artışı vücuttaki ödemden olabilir ve bu da preeklempsinin belirtisidir. Bazı kadınlar ellerinde, yüzlerinde şişme, görme bozukluğu ve baş ağrısı hissederler. Eğer tedavi edilmezse anne ve bebek için tehlikelidir. Yüksek kan basıncı anne için tehlikelidir; bebek ise plasentadan yeterli kanı alamadığı için gelişimi etkilenir. Tedavide esas amaç, yüksek kan basıncını kontrol altında tutmaktır. Bunun için anneye yatak istirahati verilebilir, hastaneye yatırılıp ilaç tedavisi yapılabilir ve rahme giden kan akışını artırmak için tedavi düzenlenebilir. Eğer, çok ciddi ise sezaryenle doğum yoluna gidilebilir. Sebebi bilinmese de çok ciddi sonuçlara yol açmadan, uygun yöntemlerle tedavi edilebilir.¨
Bütün bunları okuyunca biraz canım sıkıldı... pazartesi doktor randevumuz var zaten, erkene mi alsak bilemedim... 1 gün daha beklemek istedim. Sima ile konuştum... O da havaların bir anda ısınmasını söyledi, daha çok su iç dedi, yoruldun dedi... 2 haftadır yoga da yapmamıştım, onun da etkisi var bence. Neyse, bu sabah uyandığımda şişliklerim inmişti ve 1 kilo az çıktım tartıda. Yine de yarın doktorumla teyit etmek istiyorum. Bütün hamileliğim boyunca tansiyonum hep düşüktü, hiç yükselmedi ve çok düzenli kilo aldım... Böyle bir anda ortaya çıkan bir şey mi bilmiyorum. Bakalım, yarın anlarız.
Bu arada Sears'in Birth Book'unu tekrardan okumaya başladım. İnsan hissettiği şeyleri bir kitapta da okuyunca, ¨ohhh be!¨ diyor, normalmişim! Bebeğimizin doğum günü yaklaştıkça, heyecanım artıyor. Biraz da korkuyorum. Bazen endişeleniyorum. Bazen bıkkınlık geliyor. Hadi artık diyorum, bebeğimize yuvamız da hazır gelebilirsin.
Doğum yaklaştıkça bedenimdeki değişimler çok dramatikleşti, birkaçı şöyle:
Karnım artık bayağı aşağıda. Midem rahatladı. Reflüm bitti. Diyaframım rahat, nefesim kesilmiyor.
Daha çok tuvalete gidiyorum. Zannederim saat başı çişimi yapıyorum. Çünkü bebeğimiz idrar torbasına basınç yapıyor.
Eskiden sadece karnımın alt tarafında hissettiğim hareketleri şimdi her yerimde ve çok güçlü. O ufak gezinmeler bitti yerine güçlü darbeler geldi. Artık, karnım bayağı sert.
Bütün kış yaptığım yürüyüşlerim bayağı azaldı. 10-15 dakika yürüyüp dinleniyorum. Bakkala gidip gazete almak, ciddi bir iş oldu.
Alt belimde ağrı oluyor... Herhangi bir pozisyonda durmak çok rahatsız... oturmak da rahat değil, yatmak da, yürümek de, yana kaykılmak da... sürekli yer ve pozisyon değiştiriyorum.
Kramplar ve şişme. Sadece bu hafta ilk kez bacağıma kramp girdi, çok şaşırdım! Aaaa buymuş demek kramp dedim kendi kendime... derin nefeslerle geçiştirdim... Biraz oğuşturdum... Birazdan geçecek dedim... Ve geçti! Şişlik de yukarıda anlattığım gibi ilk kez bu hafta 2-3 gün sürdü ve bugün geçti.
Doğum öncesi kasılmalar. Bunlara alıştırma kasılmaları diyorlar. İlk kez bundan bahseden doktorun adıyla da biliniyor: Braxton-Hicks kasılmaları. Bazen sadece: ¨Ayyy bu ne ya...¨ deyip azcık kıpırdayınca geçiyor, bazen de karnımın altına bıçak gibi saplanıp uff dedirtiyor. Sanki, karnımın alt tarafında bir kemeri sıkıyorlarmış gibi.. rahatlayıp, nefes alıp-verip, pozisyon değiştirince geçiyor.
Peki kasılmaların Braxton-Hicks mi yoksa gerçek doğum kasılmaları mı olduğunu nasıl anlayacağız?
Gerçek doğum kasılmaları adet sancısı gibi hissedilebilir. Arka alt belden, ön alta doğru rahatsızlık hissi verir. Hatta baldırlara kadar inebilir. Alıştırma kasılmaları ise bu kadar rahatsızlık vermez ve rahim sertleşmesi ile hissedilir. Bazen de rahmin bir top gibi toplandığı hissedilebilir.
Gerçek doğum kasılmaları yürüyüşle şiddetlenir. Alıştırma kasılmaları yürüyüşle şiddetlenmez veya azalmaz.
Gerçek doğum kasılmaları yattığınızda veya pozisyon değiştirdiğinizde ortadan kaybolmaz. Alıştırma kasılması ise pozisyon değiştirdiğinizde azalır. Duş veya banyo ile yok olabilir.
Eğer doktorunuz muayene ederse ve rahim ağzının yumuşadığını, inceldiğini ve açıldığını görürse bu doğum kasılmasıdır. Alıştırma kasılmalarında ise rahim ağzında henüz bir değişiklik yoktur.
Gerçek kasılmalar sonrasında nişan gelebilir. Alıştırma kasılmalarında böyle bir şey olmaz.
Artık gün sayıyoruz... hazırız, bebeğimiz gelebilir. Yarın NST'li doktor randevumuz var... Devamı haftaya.
Yazar: Bebek Yapım Bakım Onarım Saat 12:39 8 yorum: Links to this post
Etiketler arzu'nun hamilelik günlüğü, bebek, braxton-hicks, preeklempsi, sezaryen
Emzirme döneminde yapılacak yoga çalışması, göğüs kafesini genişletip, nefesi düzenleyecek, göğüs kaslarını kuvvetlendirecek, memeye kan akışını artıracak duruşlardan ve yine zihni sakinleştirici, iç huzuru arttırıcı nefes ve gevşeme tekniklerinden oluşmalıdır. Aşağıdaki program aktif yoga uygulayıcıları düşünüek hazırlanmıştır. Doğumun üzerinden altı ay geçmiş olması gerekmektedir. Hiç yoga tecrübeniz yoksa bu çalışmayı uzman bir yoga eğitmeni rehberliğinde yapmanız önemlidir çünkü burada almanız gereken önlemlere değinilmemektedir. Her duruşta 3-5 yoga nefesi boyunca kalınabilir.
Sonra burnunuzdan yavaş ve derin bir biçimde nefes alın ve karnınızı olabildiğince şişirerek 1–2 sn. boyunca nefesinizi tutun ve yavaşça yine burundan nefesinizi verin. Nefes alırken mümkün olduğunca ciğerlerinizi havayla doldurun. Bu sırada, akciğerler en alt bölümden başlayarak en üst bölüme kadar havayla dolmaya başlar. Nefes egzersizleri sırasında dilerseniz nefes alırken 1’den 3’e kadar sayabilirsiniz. Nefes verirken ise bunun iki katı kadar 6’ya kadar sayarak nefesinizi boşaltabilirsiniz.
Yoga çalışması boyunca aksini gerektirecek bir durum olmadığı sürece burundan nefes alıp burundan nefes veririz. Hafif, dinlendirici bir müzik dinleyebiliriz. Çalıştığımız oda iyi havalandırılmış olmalıdır. Yogadan iki saat öncesinde yeme eylemini bitirmiş olmalıyız. Fiziksel bir rahatsızlığınız varsa, daha önce hiç yoga yapmadıysanız ve/ya hamileyseniz bu programı uygulamamalı, doktorunuzla ve uzman bir yoga eğitmeniyle görüşerek kendiniz için daha uygun bir çalışma sistemine geçmelisiniz.
Yoni Mudra'lı Savasana
Bol sütlü, huzurlu ve neşeli bir emzirme süreci dileğiyle,
Yazar: Bebek Yapım Bakım Onarım Saat 22:08 2 yorum: Links to this post
Etiketler emzirme, misafir yazar, yoga
3- ¨Ay bu aynı bizim tarafa çekmiş. Kaşı gözü boyu posu aynı biz. İnşalla huyu da çeker...¨. Durumunda: Lise 1 terk olan halasının şimdi ne yaptığını ve 45 yaşındaki amcasının iş bulup kendi evine çıkıp çıkmadığını sorun. Cevap alamazsanız eşinizin nihayet çaydanlığa su doldurup ocağın üzerine koymayı, hatta ocağın altını açmayı öğrendiğini söyleyin. Hatta öğretene kadar akla karayı seçtiğinizi ama kendi kendine giyinmeyi öğretmekten çok daha kolay olduğunu anlatın. Tekniğin işe yarama olasılığı %96. Geri kalan %4'ün ¨Bizim¨ve ¨Taraf¨sözcüklerinden başka kelime bilmediği ve sürekli bunları kullanmak zorunda olduğu görülmüş.
7- ¨Amaaaaan sanki bizim zamanımızda bunları mı yiyorduk bunları mı giyiyorduk...¨ Durumunda: Onların zamanından örnekler verin: Aydemir Akbaş, Nuri Alço filan olur... İşe yarama olasığını bilmiyorum. Attım bunu.
Evet 10 adet teknik destek yeter. Burada değinmediğimiz durumlar varsa onları da yorumlarda bana bildirin, araştırmacı blogcu kişiliğimi devreye sokup sorunlara çözümleri bulayım. Şu blogu tutmaya başladığımdan beri karşılaştığım kaynana sorunlarının hiçbirini yaşamıyor oluşum da sizin şanssızlığınız. Yoksa daha neleeeeeer neler çıkardı :)
Yazar: Bebek Yapım Bakım Onarım Saat 10:59 71 yorum: Links to this post
Yazar: Bebek Yapım Bakım Onarım Saat 17:27 5 yorum: Links to this post
Yazar: Bebek Yapım Bakım Onarım Saat 21:52 25 yorum: Links to this post
Eşimle olan ilişkimde bebişimizin doğumu da dahil, ömür boyu kavramını içselleştimemeye özen gösterdim. Hani evliliklerde bir ömür boyu derler sonra herkes birbirini yarı yolda bırakır, ilişkiler laçkalaşır saygısızlaşır ya?? Mutlu yaşanan seviyeli ilişkiler de vardır ama genelde onlardan bahsedilmez. İlişkimizde maddi olarak hiç bağımlı olmamaya çalıştım. Eşim, öncelikle avrupalı mentalitesi ile evlenirken ¨evlilik anlaşması yapalım¨ demiş ve nerdeyse annemlerin yüreğine indirmiş biri olarak kadının evde oturup çocuk büyütmesine prensip olarak çok karşı. ¨Emanzipiert¨ olmalı kadın, erkekle aynı oranda hayatta rol almalı... Biz de hep bunu düşünmüşüz ve mücadelesini vermişiz hayatımızda icabında ☺. Ne güzel… Kendi ayaklarının üstünde durabiliyor olmak ilişkide de belirli bir özgüveni ve en azından ¨O olmadan da hayatımı idame ettirebilirim¨ hissini korumayı sağlıyor.
Eşim tipik erkek mantığıyla ¨daha çok çalışmam gerekir, daha büyük sorumluluk¨diye düşünerek çocuk istemiyordu başlarda, korkuyordu. Gene de gönlüme gore oldu ve oğlumuz hayatımıza güneş gibi doğdu ☺. Ondan sonra ben kendimi ara sıra düşünürken buldum: ¨Şimdi ayrılsak yalnız bir ebevyn için hayat daha zor olur...¨ Gerçi Avrupa daha iyi bu açıdan: hala kadın olma şansın var. Bunun üzerinden daha 17 ay geçti ve ben istedim ki bir bebek daha olsun. O muhteşem annelik duygusunu, sevgiyi, aidiyeti ve bebeğime bir kardeşi istedim. Bebeği boşverin aslında eşim evlenmek de istememişti ☺. Ona evlenme teklifini ben yapmıştım. Viyana'da saati 3-4 avroya kaçak çalışıp talim etmek istemiyorsan çalışma iznin olmalı onun için de bilinen yol (doğru kişiyi bulmanın ve sevmenin zorluğu da içinde) evlenmek! İlk başta bana ¨hayır¨ demişliği de var. Sonrasında işin ciddi olduğunu anlayınca ¨Olur o zaman evlilik sözleşmesi yapalım¨ diyerek işi uzattı ve sonunda yelkenleri aşkın sularına indirdi kendisi. Sağolsun varolsun ☺. E 17 ay sonra üstüne bir de ikizlere gebe olduğumu öğrendik... Artık düşünüyorum da bağımlılığın daniskası bu olsa gerek ☺. Şu anda onsuz bir hayatı tahayyül etmek istemiyorum… 3 çocukla değil kadın, insan olabilmem için bile yardım lazım olacak bana ☺.
Gebeliğimin 14. Haftası
İnsan karşındakine saygı ve sevgiyi besler. Ne demek bu? Eşimin anne ve babasına saygı ve sevgi bende doğal olarak vardı. Örf, adet, gelenek, görenek, büyüklere saygı küçüklere sevgi!.. Zamanla eşimi daha iyi tanıdıkça, insanlığını sevdikçe, gönlüne hayranlığım arttıkça onlara olan saygım sevgim de arttı. Avrupalı olmaları, aile ilişkilerinin çoookk farklı olması (yılda sadece 3 bayramda noel, paskalya, doğum günleri görüşmeleri) etliye sütlüye karışmamaları, varlıkları ile yokluklarının bir olması hiç önemli değildi. Onlar eşimin annesi babası ve doğal olarak saygıyı hakediyorlardı. Kaynanam kibar kadın; her doğum günümde orda olamasak da hediye paketimi gönderir. Kendi zevkine gore seçilmiş giyecekler, ya da bebek olduğundan beri onun için alınan giyecekler...
Uzun yıllar arabamız olmayıp trenle gittiğimizden tren paramızı dahi vermiştir ziyaret sonlarında eşime. 10 yıl boyunca onlardan olduklarından başka bir şey olmalarını beklememe becerisini gösterdim. Zordu ama makuldü. Böyle görmüşler böyle biliyorlar diyip geçebildim. Ta ki bebeğim oğlum canım hayatımıza girene kadar... Onunla birlikte ben ve insanlardan beklentilerim değişti, sanki onunla beklenti sahibi olmam verilmiş bir hak oldu. (Yok tabii aslında böyle bir hak). Doğduğu günden itibaren benim ailemin Türkiyelerden Viyanalara yaptığı çıkarma niteliğindeki ziyaretlere rağmen kaynanamların ziyarete gelmeleri 3 ayda 1 kereyi geçmedi. Gelirken elleri boş gelmeleri, bir çiçek bir çukulata… Sonrasında tekrardan Noelde lohusa olarak eşimle sayelerinde yaşadığım hayatımızın ilk ve tek, ¨senin annen benim annem¨ sendromu ve nerdeyse kucağımda bebeğimle kapıyı çekip çıkmamla son bulacak olan bir 4 gündü yaşanan... Yok çıkamadım hava karlı, bebek, soğuk tren yok şartlar…☺ Tasarruf yapacaklarsa ailesi durup durup hediye almasınlar. Ayda belli bir miktar para biriktirelim verelim ama onlar 33,33 avronun hesabında olsunlar... Evimiz 2 saat mesafede olmasına ragmen ziyaretlerinde 3 kere toplamı yakalayamadılar. Herkes ¨daha ne istiyorsun ohh kafan rahat¨ dedi ama insan elinde olmayanı ister: Düz saçlılar kıvırcığı sever, sarışınlar esmeri, ben de ¨illa kaynanam gelsin birlikte olalım¨ istermişim meğer içten içte... Ama artık ben de onları bıraktım. 2012 Noeli'nde yeni ben, yeni bir gelin onlar için doğdu, artık sorarlarsa konuşuyorum, verirlerse yiyorum, odamda kitabımı okuyorum, oğlumun peşinde koşuyorum. Ama onları merak etmiyorum. Bu şekilde beklentilerimi sıfıra indirmeye çalışıyorum.
Lohusalık dönemimde ailemin yanımda olmaması ihtiyacım olan ilgi sevgi ve özeni hissetmemem onları olamayacakları yerlerde görme isteğimi arttırmış ve beklentilerimi hayalkırıklıklarımla doğru orantılamış sanırım ☺. Bugün bunu farklı görebilecek durumda olsam da görmek istemiyorum ve bu sekilde doğal olarak beslenen sevgi ve saygıyı artık besleyip büyütemiyorum. Eskiden ¨Eşimi iyi ki doğurmuşsunuz yetiştirmişsiniz¨ derdim. Şimdi insanın karakterinin gelişimi ne kadar genetik ne kadar sosyal tartışmasında; %50 genetik %50 sosyal gelişim tezine duacıyım. Ailesine çeken yanları var korkutan tarafları var ama kalbine güveniyorum. Onu, ailesinin bencilliğini gördükçe daha çok seviyorum. Ailemi onlarla geçen her haftasonundan sonra daha çok seviyorum. Aile ilişkilerini her yadsıyışımda büyük konuşmayayım diyorum, çocuklarımı farklı yetiştirme becerisi diliyorum. Formalitenin ötesinde bir saygı duymuyorum onlara. İyi anne baba olabilmek için dua ediyorum ve ne olursa olsun eşime ailesini kötülemiyorum. Bir gün göçecekler ve her şeye rağmen anne annedir.
Yazar: Bebek Yapım Bakım Onarım Saat 19:49 2 yorum: Links to this post
Etiketler ceren'in ikiz gebelik günlüğü, çoğul çocuklar, çoğul gebelik
Yazar: Bebek Yapım Bakım Onarım Saat 21:28 11 yorum: Links to this post
Bundan yedi yıl önceydi. Evlenme fikri aklının ucundan geçmezken, âşık olup evlenen, anneliğe dair en iyi düşünülmüş fikri ”hımm bir süre çocuğum olmasa sanırım daha iyi olacak” olan 22 yaşında, genç mi genç, tecrübesiz mi tecrübesiz bir kızdım. Zor geçen ve oldukça uzun süren evlilik hayatına alışma sürecim ve aileden maddi destek almadan evlenmiş olmanın sebep olduğu maddi sıkıntılardan dolayı evliliğimin ilk ayları biraz zor geçti. Bu sırada çocuk sahibi olmak bizim için uzak mı uzak bir ihtimaldi. Üstelik bazı konularda bunu sağlayacak kadar başarılı olduğumdan bile emin değildim.
Evlilik hayatımın ikinci ayında hayat olağan seyrinde devam ederken ve adet günüm de değilken tuvalete gittiğimde normal olmayan bir durumla karşılaştım. Sanki adet görmeye başlıyormuşum gibi kahverengi bir akıntı gelmişti benden. Biraz endişeli biraz da korkarak ertesi günü bekledim. Hala devam ettiğini ve kırmızıya dönüşmediğini görünce adet kanaması olmadığından emin oldum. Üstelik adet günlerimde olduğunun aksine karnım da hiç ağrımıyordu. Hemen evime en yakın özel hastaneden randevu aldım. Çekine çekine doktora anlattım durumumu, tabii ki korunup korunmadığımı sordu. Zaten eşimle birliktelik yaşamakta sorun yaşadığımı o sebeple de hamileliğe ihtimal vermediğim için korunmadığımı anlatınca ilk söylediği şey şuydu : “Bu gebelik belirtisi olabilir.” Yerleşme kanaması diye bir şeylerden bahsetmeye başladı ama ne kadarını dinleyebildim hatırlamıyorum. Başım mı yoksa dünya mı dönmeye başladı bilmiyorum. Hissettiğim şey sadece büyük bir şaşkınlıktı.
Hastanenin en alt katındaki laboratuara indik. Nedense doktor benden kanda gebelik testi değil de idrarda gebelik testi istemişti. O zamanlar bu konularda çok tecrübesiz olduğum için ikisi arasındaki farkı bilmiyordum tabii. Kuzu kuzu idrar örneğini verdim. Sonucun çıkması uzun sürmedi. Hemen alıp koşar adımlarla doktorun odasına çıktık. Doktor sonuca bakıp “bu tahlil sonucuna göre hamile olabilirsin de olmayabilirsin de” dedi. Ve bilmeden beni yıllar boyunca yaşayacağım büyük bir ikilemin içine ilk kez sokmuş oldu. Hemen kan testi istedi. Biz yine en alt kattaki laboratuara indik. Kan verdim. Sonucu almaya gittiğimizde sonuç verme bankosundaki genç kız ve genç erkek bizi hayırlı olsun diyerek karşıladılar. Soru dolu bir yüzle onlara bakıyorduk. Ağızlarından dökülen söz şuydu: “HAMİLESİNİZ!”.
İÇGÜDÜ – FITRAT Henüz yirmi iki yaşında, anne olmakla ilgili fazla fikri olmayan, çocuklarla arası hiçbir zaman çok iyi olmayan, hayallerinde çocuk öğesi yer almayan, ülkesindeki siyasi karmaşalara kurban gitmese belki üniversitede olacak olan ben, Dilek, anne mi olacaktım? Adına içgüdü mü dersiniz, yoksa insana Allah’ın vermiş olduğu fıtri özellikler mi dersiniz bilmem... Ama ben bu haberi duyunca sevinçten havalara uçtum. Kendimi hiç anne olarak hayal etmemiş olsam bile eşimden bir parçanın içimde büyümesi fikri harika ötesi bir duyguydu. Bir tarafımda kardeşim, bir tarafımda eşim uça uça doktorun odasına çıktık yeniden. Doktor tahlil sonucuna baktı. Yine: “Bu sonuca göre hamile olabilirsin ama olmayabilirsin de” dedi. Sonuç “25,0” ti. Bunun gebeliğe işaret edip etmediğini ancak bir hafta bekleyerek öğrenebilecektik. O bir haftayı sevinerek, hayal kurarak, dua ederek, arkadaşlarımı arayıp bu mutlu haberi anlatarak ve bebeğimle konuşup gitmemesi için yalvararak geçirdim.
Bir haftanın sonunda çok ağrılı bir adet kanamasıyla ona veda ettim. Gözlerimden akan yaşlar çektiğim korkunç karın ağrısından mıydı yoksa onu kaybetmenin üzüntüsünden miydi? Artık hatırlamıyorum. Ama o günün hatta o haftanın yıllar boyunca yaşayacağım şeylerin provası olduğunu bilseydim daha çok üzülürdüm herhalde…
Anneliği, anne olma isteğini ve bununla ilgili her şeyi düşünmeye ve sorgulamaya başlamak için bundan daha etkili bir başlangıç olamazdı sanırım. Henüz bitmemiş, bitip bitmeyeceğini de bilmediğim bir macera benim için bebek yapım süreci. İlk bölümünü yazdım, yazdıkça hatırladım, hatırladıkça ağladım. Yaşadığım tüm süreçleri, nelere sevinip nelere gözyaşı döktüğümü anlatacağım inşallah. Belki bu sayede birilerinin acısını paylaşmak ya da bir sorusuna cevap bulmak, yaşadıklarımın tesellisi olur. Umarım sizde de karşılık bulur.
Gelecek hafta “gerçek hikaye” min devamıyla buradayım inşallah...
Yazar: Bebek Yapım Bakım Onarım Saat 20:48 11 yorum: Links to this post
Etiketler annelik, bhcg, Dilek'in Bebek Yapım Günlüğü, düşük, fertilite, hamilelik, infertilite
Yazar: Bebek Yapım Bakım Onarım Saat 21:45 15 yorum: Links to this post