Acımam, Harcarım !: Beslendik, barındık ama üreyemedik
süper bir yazı şekerim.
insanlarının başkasının hakkına göz diktiği için olmuyor mu zaten olanlar.
herkes kendi çöplüğü ile ilgilense o zaman senin benim evimin içinde ne olduğu ile bu kadar ilgilenmeyecek.
ha hırsız, uğursuz kısmını dışarıda tutuyorum, zira bunlar için çözümleme ile falan uğraşmak boşa gibi.
kadın kısmının çoğu hayatını aç geçiriyo. neden? başkaları tarafından güzel bulunmak için. bi kere hiiiç "kendime saygım" demeyin. bak spor yapıyo, düzenli besleniyo demedim. aç yaşıyolar. böyle bi saygı yok.
erkek kısmının çoğu bütün ömrünü lanet arabasının bi üst modelini alabilmek için harcıyo. neden? sözüm ona toplumsal statüsünü arttırmak için. onun yerine ben gibi woswos sevdalısı olsa, alayla karışık espiri malzemesi olmaktan öteye gidemeyecek.
bu denli acımasız, ikiyüzlü, iğrenç, kendi kıçının açığına bakmadan elalemi diline dolayan bi toplumda hadi büyütelim dünyada yaşıyoken, babasız çocuk doğurmak nedir<? bencilliktir. ben ki özgürlüğümü her şeyin üstünde tutarım, buna karşıyım. neden?
o çocuğun hele de erkekse, onu dünyaya getiren adamın kokusuyla uyumaya, onunla yürümeye, ondan azar işitmeye, ona "babacım" demeye hakkı var. doğmamış her çocuğun buna hakkı vardır. annelik dürtüsü nası bişidir, belki dünyada en iyi bilen 3 kadından biriyim. ama sırf sevgilim bu işin üstesinden gelir mi endişesi yüzünden ben bile erteliyorum bunu. gönüllü annelik peşinde koşuyorum. ha olayı genişletirsek, sırf yaşlanınca bize baksın mantığıyla üreyen salaklar yüzünden dünya bu halde. ama o babasız çocuğa sen istediğin kadar sevgi ver, istediğin kadar kuzenin baba modeline bürünüp maça götürsün ya da erkek arkadaş tribi yapsın, bi babanın yerini kimse tutamaz. çünkü bu doğuştan dna mıza kodlanmıştır.
düşünün, anne babalarımızla ne kavgalar ederiz, ya da ne uzun küslükler yaşarız ama bi hastalansalar ya da canları sıkılsa ilk ve en çok bizim canımız yanar. ya da bi anne, binlerce çocuğun arasında kendi çocuğunu kokusundan tanır. neden? fıtrattan gelen bişi. (bu da pek diyanet bi laf oldu :P )
demem o ki babasız çocuk yapmayın, günah, bakın henüz o bebeğin psikolojisiyle sınırlandırdım. toplumda en ufak bişeyde yiyeceği "piç", "senin baban yok" damgasına gelmedim bile... ki bu mutlaka olacaktır hele ki türkler gibi 7. sınıf ülkelerde... kimin ne hakkı var doğmamış bi bebeği babasından ayırmaya ve ömür boyu utanç içinde yaşatmaya...
tamam doğurmak şahane bişi ki ben bile deli gibi istiyorum, ama annesiz babasız kalmış milyonlarca bebek var. gidin alın ak. sevaptır lan, öte tarafta da işte el ele çıkarsınız Allah'ın önüne...
çok önemli piyes: yazının son satırlarını okumadım. babasız çocuk kısmında koptum. işalla yine ve yeniden kel alaka bişi yazmamışımdır :)))
"Bebeklerin hangi koşullarda dünyaya gelmesinden öte nasıl yetiştirildikleri, ne tür ebeveyn sevgisi ve terbiyesi aldığı kesinlikle çok daha önemli."
heh madem önemli, hazırını alın yetiştirin. boşa masrafa girmeyin... benim çocuğum olsun, başkalarının düşüncesizce dünyaya getirdiklerinden bana ne mantığıyla iyi yetiştirilememiş potansiyel katil, fahişe, eroin kaçakçısı, terörist vs.... çocukları heba etmeyin.
ben alıyorum bebeğimi 33ümde. ekonomik olarak anca toparlıcam. bi kız çocuğu... nimet çubukçu kişisinin umrunda olmayan, pis kokulu kıllı hademelerin tecavüzüne maruz kalma, sevgilisi tarafıkndan ona buna satılma, devlet tarafından kapının önüne konma ihtimali olan bi kız çocuğu. belki de doktor olur,avukat olur, hayat kurtarır. ben de "ulan bu cüsse niye geldi bu dünyaya" sorumun yanıtını bulurum.
ay bi hislendim bi hislendim sabah sabah. zaten özlemişim sevgilimi ak... :(((
27 Ekim 2010 07:58
tüü zındık! senin gibiler yüzünden taş yağacak başımıza taşşşş!