ZBAM!: June 2016
bunun adi romantiklik degil.
senin icin senin bilmedigin kadar cok agladim ve su dunyada kendi hayatini yasayabilmen icin kendimden vazgecerim. seni seviyorum.
bir süreliğine kendimi müzik kampına sokuyorum, hadi bakalım. minimum sosyal aktivite, bolca müzik. odama kapanıp tüm gün çalacağım. yarın çalmak istediğim ama aylardır çıktısını almaya üşendiğim tüm parçaların da notalarını alacağım. öncelikli hedefim elimdekileri istediğim yetkinlikte çalmak olacak ama, öteki türlü çok dağılıyorum. araya bir de staj işlerini sıkıştırabilirsem inanılmaz tatmin olacağım. Yazan ve çizen:
sondan önce kaçıncı kez acaba?
sadece bir boşluk var, -hayatımda daha önce defalarca kez olduğu gibi- sadece müziğin doldurabileceği.
insanlar tüm inancımı alıp götürdü.
biliyorum, bazen her şey çok rastlantısal. ama işte bilmiyorum, bir daha ne zaman bir şeyler hissedebileceğim.
insan bazen her şey hemen olsun istiyor.
yaptığımız en büyük yanlışlardan biri belki buydu.
devamlı bir sorgulama mekanizması için 4 dakika başarılı bir süre.
4.48 - 4.52 a.m.
"once yasayayim, sonra duruma gore bakariz."ci bir kafada olamadim hicbir zaman. belki dogrusu budur, bilmiyorum. mantiken daha saglikli geliyor cunku dusununce ama icinde oldugum herhangi bir iliski istedigim netlige ulasmadan, sinirlari yeterince cizilmeden gelisiguzel birakamiyorum kendimi birinin kollarina. gerci ben kendimi genel olarak birinin kollarina gozum kapali birakamiyorum, orasi ayri da. neyse.
bugün bir parçam da seninle birlikte Ankara'ya dönüyor.
tuş kilidi desenimi hâlâ hiçbir arkadaşım ezberleyemedi.
Oscar and the Wolf'un Where Are You şarkısında inanılmaz bir Mew tadı var. Ve Mew bana neden nostaljik hissettiriyor bilmiyorum ama Zookeeper's Boy'u ne zaman dinlesem yaşımdan bile büyük zamanlara özlem duymaya başlıyorum.
sayisiz kere kotu hissettim suphesiz ama hayatimda hic her gorenin "iyi misin ya, kotu gorunuyosun?" dedigi bir donemi olmamisti. aynada kendi mutsuz suratimi gormekten nefret ediyorum. mutsuzken bile ifadesi boyle olmazdi sanki. sasiriyorum. uzuluyorum. icim parcalaniyo. arkadaslarimla gorusuyorum, bir seyleri kaybetmisim sanki eksilmisim gibi, eskisi gibi olmuyor. bunlar hep gelip gecici seyler, onun da farkindayim.
kendime kiziyorum tabii. baska kime kizacagim?!
biliyorum, aglayacagim. biliyorum, uzulecegim. ama icinde garip tatli bir mutluluk barindiran huzunler bunlar. nasil oluyor cidden anlamiyorum ama ayakta tutuyor.
cok fazla seviyorum. o kadar ki tasiyor, huznume bile bulasiyor.
aşık olduğumun farkına vardığımda hep çok geç oluyor. ama kotu hissetmiyorum artik.