Eğer sevgili Minik Patikler bu akşam beni arayıp "Özledik ama yaa.. Çok oldu yazmayalı, merak ettim sizi.." demese belki de ben yine birçok önceliği atlayamayacak ve yarınki sınavımı da bahane ederek yazmayacaktım bu gece.. Ama olmadı, diğer mail ve yorumlardaki sitemlerle de birleşince bu cümle garip bir sorumluluk hissettim içimde ve yazmak istedim Yusufseverler için :))
Çalışan diğer anneler nasıl vakit buluyor da yazıyor hala bunun formülünü ele geçirebilmiş değilim ama benim için gerçekten bir lükse dönüştü bilgisayar başına oturmak!
Genelde sabah sekiz akşam sekiz arası evde değilim.. O saatten sonra da eve gelip yemek yapma (ya da yapamama, geçiştirme), ortalığa biraz çeki düzen verme, Yusufcuğun kreşten gelen ve anne-baba ortaklığı da gerektiren ödevleriyle ilgilenme, fırsat bulursam ertesi günün ödevini yazma, belli sayfa sayısında kitap okuma veee...... Sonra sabah oluyor, aynı döngü başlıyor kendi içinde beni yutan bir hızla ilerlemeye..
Ama şikayetçi miyim?
Allah'a çok şükür.. Güzel bir şeye emek vermek ve bir noktadan sonra emeğinin karşılığını da görmek enerji üstüne enerji yüklüyor insana..
Gördüğünüz gibi Yusufcuk oldukça büyüdü maşaallah.. Hareketlerini ve özellikle de kurduğu cümleleri hayranlıkla seyrederken bir yandan da onları yazamadığım için ne kadar üzülüyorum bilemezsiniz.. Sadece aklımda kalanları not düşeyim, bari onları unutmayayım :((
Örneğin artık yemeğini tamamen kendi başına yiyor Yusufcuk maşaallah.. Bu, kreşin ona kazandırdığı en güzel becerilerden birisi. Ayrıca yarım yamalak da olsa giyinmeyi de başarabiliyor. Kreşte, kendi yaş grubundan büyük bir gruba dahil olduğu için onlar öğrenirken arada bizim minnoş da kapıyor işte bazı şeyleri :)) Bu, benim de işime yarıyor tabii.. Ayrıca bir de yemek duası ezberlemiş meleğim benim, "Nemeğmi nemeden al açtim Allayim çana.. Akıl, şihat, doğyuluk, iyi huyyay vey bana.." Geçen hafta sadece ilk cümleyi söylüyordu, bu hafta ikinciyi de ezberlemiş.. Demek ki böyle böyle hepsini okuyabilecek bir gün :))
Elhamdulillah artık "Yaçaçın, okuyuma didiyom" diyerek gidiyor kreşe ve beşe kadar kalıyor hiç problemsiz.. Ama hergün çıkışta, "Uşyu duğdum, nahi şüğpiş yuduytam?" demeyi ihmal etmiyor tabii :P Bazen akşamları çok hırçın oluyor, tahammülümün çok üstünde bir ilgi bekliyor benden ama beni özlediği için yaptığını düşünüp sabretmeye çalışıyorum.. Büyüdükçe inşaallah bunu da aşarız..
Geçenlerde birgün, babası şehir dışındaydı ve kreşten alamayacağı için kursa götürmek zorunda kaldım Yusuf'u.. Sanırım bu, ilk ve son tecrübemizdi bu konuda :P
Hocam hiçbir şey demese, hatta "Lütfen bırak rahat davransın.." diyerek beni rahatlatmaya çalışsa da ben mahvoldum o gün..
Geçen gün Yusufcukla kitabını okuyorduk yatağın üstünde.. Duyma ile ilgili bir bölüm var ve oraya radyo dinleyen bir çocuğun resmini çizmişler.. Yusufcuk ayağa kalktı, kitaptaki radyo resminin düğmesine bastı ve oynamaya başladı. Bana "Müşiği açtim, çen de oyna anne.." dedi.. Birlikte oynamaya başladık gümbür gümbür çalan müzik eşliğinde :P Sonra bir ara kitaba eğildi, birşeyler yaptı ve durdu.. Ben bu arada hala sallanmaya devam ediyorum.. Bana ne dese beğenirsiniz? "Anne tamam bittiii, oynama ağtik, tapattim ben müşiği.."
Bu aralar yeni öğrendiği kibarca birşeyler isteme şekli de çok şirin.. "Anne bunu bana veyiğ vişin?", "Baba bana hekey alığ vışın?" Kim demiş Türkçe'de soru eki "mi"dir diye :)) Onun aslı "vı" :P
Önümüzdeki hafta kursumuz tatil.. Ben önce İstanbul'a gelmeyi planlamıştım ama sonra karar değiştirdik ve annemleri bize davet ettik.. Yusufcuk inşaallah önümüzdeki hafta annanesi ve dedsiyle vakit geçirecek bol bol.. Annesi de bu arada toplamda 2000sayfayı bulan okuma ödevlerini tamamlamaya çalışacak maalesef :(( Başarabilirse birkaç İngilizce film izleyecek..(Yanlışlıkla bir sıfırı fazla yazmadım, gerçekten iki bin sayfa!! )
Ve tabii bir de buraya yazı eklemeye çalışacak sizin için..
Sizi çok özlediği için.. Onu özlediğinizi, merak ettiğinizi bildiği için..
Kendinize iyi bakın.. Dualarınızda bizi de anmayı unutmayın olur mu!
Gönderen Kuaybe zaman: 20:42
Cok sukur sonunda yazdın Kuaybe cım.
Tahmın ettıgım gıbı hatta Ayse&Mınel ılede tahmın ettgımız gıbı cok yogunmussun rabbım ıslerınde kolaylıklar versın ınsaallah.
Yusuf cugun yenı ogrendıklerıde harıka masaallah.
21 Ocak 2009 23:03
Kuaybecim Allah kolayliklar versin sana, isin kolay degil ama sen severek yapinca eminim üstesinden gelirsin.
Bu arada maasallah Yusufcuk bayagi büyümüs görmeyeli, yeni seyler ögrenmis:)
21 Ocak 2009 23:39
AAA cok tatlisiniz :)) Cok ozleim valla sizi :(( Insallah daha bol vaktin olur da yazarsin canim. Yusufcugum delikanli olmus masallah:) Onun bu supper hallerini kacirmak istemiyorum:))
Canımcığım iyi haberlerinizi aldığıma, çok yoğun olduğunu tahmin ediyor ve aramak istemiyordım, ama meraklanmamış da değildim... Allah kolaylık versin canım.. Yusufcuğua da maşAllah barekAllah...
çok şükür sizden bir haber alabildik. acaip merak ediyordum ama çok yoğun olduğunu tahmin ediyordum. yusufcuğun konuşmalarına kocaman maşaallah...
ben bundan sonra çalıştığım kitaplarda soru ekini vi olarak kullanıcam :D haklı çocuk mi de neymiş :D
maşaallah okulunu sevip de gitmesine çok sevindim. ben de vereyim okula diyorum ama annem ben dayanamam diyor... :(
sana bol bol dua ediyorum. rabbim işlerini kolaylaştırsın diye...
2000 sayfa nedir ki. göz açıp kapayana kadar bitiverir :D şaka şaka :D
tekrar kolaylıklar dilerim. umarım güzel bir tatil geçirirsin.
22 Ocak 2009 08:57
rabbim vaktinizi bereketlendirsin diyorum.
yeni bir yazı görmek beni de sevindirdi.
sevgiler yusuf abiciğimizee ve anacuğuna..
22 Ocak 2009 09:37
Gerçekten de çok özlemişiz ne iyi ettin de yazdın :)
Maşallah Yusufcuk cidden büyümüş boyu da uzamış, rabbim nazarlardan saklasın.
22 Ocak 2009 11:15
ne çok özlemişim seni ben ya:(
Keşke Planınız tam tersi yönünde olsaydı da bizde görebilseydik Yusufumu İstanbulda:(
Canım Benim Allah yardımcınız olsun,kreş olayına bizde yavaş yavaş başlayalım diyoruz bakalım memnun kalacakmıyız?
Çok özletiyorsun Kuaybe... Ve alışırsın bu duruma. Zamanla otomatiğe bağlanıyor herşey:) Sevgiler...
Ben de kreş istiyorum:) En kısa zamanda inşallah...
22 Ocak 2009 16:17
Allah kolaylık versin Aylaklık daha çok yoruyor insanı .Uğraşılacak edinilecek bir iş bir aile bir çocuk olsun da gerisi hikaye :))
Allah razi olsun minik patiklerden :)))
sana kolayliklar diliyorum ...
ve ben su pembe biberona takildim :p
kocaman delikanli olmus bu cocuk yaww:))
27 Ocak 2009 01:37
okul sonrası hırçınlığa yoğun ilgiyle geçen bir yarım saat genelde iyi geliyor. defneyi alınca servisle eve gidiyoruz. o zaman sarılıyo kucağımda oturuyo ve günün stresini öyle atıyo. sonra da evde hiç okula gitmemiş gibi sakin oluyor. eve geldiğinde ilk yarım saati yusufa ayırlamaya çalış sadece onunla ilgilen o zaman hırçınlık genelde kalmıyor... okulu sevdiğine sevindim. en büyük rahatlık o. Allah nazardan saklasın.
27 Ocak 2009 08:20
Slm Kuaybe cim senin bu azmin ve tatlı anlatışın o kadar çok hoşuma gidiyor ki aklımda canlanıyor Yusuf cuğun söyleyişi çok tatlı maşallah..
Bu arada ben de teyze oldum..
Msn ye ve facebook a kaydettim seni..
Daha çok haber bekliyorum senden öpüyorum canım Allah a emanet olun...
28 Ocak 2009 19:26