SAHİPSİZ CÜMLELER: Şubat 2013
Blogerlar South Park karakteri olsaydı nasıl olurdu, hiç düşündünüz mü ? Sabah sabah çok güldüm. Sonsuzun gözünden "South Park Blogerlar"kimlermiş Sonsuzun bloguna TIK!
Bir Arkadaşa Bakıp Çıkacaktım Anneannem yaramazlığımdan
hiç yerimde duramayan bir çocuk olmamdan dolayı olsa gerek bu
kızın şeytanı hep uyuyor derdi. Bu cümleyi her kullandığında kahkahalarla
gülerdim, dalga geçerdim. “ Bu kızın şeytanı hep uyuyor böeeeh”Arkasına
popoma terlik. O değil de o zaman ninem bile “paralel evreni”
biliyormuş ya. Hani paralel evrende tam zıttı bir hayat yaşadığımızı iddia
eden bilim adamları var. “Paralel evren hakkında bilmeniz gereken şey
onların paralel olmadığıdır.” Ya da bunun gibi hayatımızda birçok paralel
evrenin olduğunu, seçim ve olasılıkların paralel evrenimizi belirlediğini
söyleyen bilim adamları. Kendileri de kesin bir sonuca varmış değil, benim
de zihnimde paralel evren tam oturmuş değil. Zıtlıklar üzerinde
duracağım bu nedenden dolayı.
Fakat paralel evrenimde ne
bok yiyorum merak ediyorum. Gerçekten var ise gidip bir göreydik, ikametimi
oraya aldırırdım belki. Ben ne yapıyor olurdum paralel evren zıtlıkların olduğu
bir evrense. Üniversiteyi yarıda bırakmış, yağlı boya tabloları ve tiner kokusundan
kendinden geçmiş delinin teki olurdum herhâlde. Ya da evlenmiştim lan ben ne
okuması hatta üç tane sıpa ııyyy birden resmim canlandı gözümün önünde..
sevmedim bu paralel evrenimi. Başka paralel everenime bakayım. Bak sen seni
zengin sıpası, babasının parasıyla geçinen şımarık züppe. Kelimeleri de
yuvarlayarak konuşuyorum, moda ya bu. Aaaaa!…. Olamaz bu kabus olmalı, paralel
evrenimde ben bu muyum?
Aman zaten biliyordum bu
paralel evren düzgün olmaz ki. Hangi filmde gördük ki paralel evrene geçtiğinde
gayet normal bir hayat süren. Mesela paralel evrene geçip de kuru fasulye,
pilav yiyen bir insan gördünüz mü filmlerde, ben hiç görmedim. Yaratıklar,
canavarlar, vampirler nerede sakat işler varsa bu paralel evrende toplanmış.
Bari zıtlıkların olduğu paralel evreninim birine gireyim ben. Ressam olduğum paralel
evrenimi seçtim. Deli falan ama sevdim yine de bu halimi, diğer paralel
evrenimle kıyaslayınca. Yağlı boya tabloları ile dolmuş her taraf,
loş bir ışık vuruyor pencereden. Eski bir bina ortaçağ dönemi mimarisi
özellikleri taşıyan. Çok mu aradım burayı bilmiyorum. Masamın üzerinde binlerce
not var ve çok dağınık. Tarihe bakayım aynı 12.12 2012 değişiklik yok. Evimin üst
katındayım şu an. Burayı çalışma odası ve resim yaptığım yer olarak
düzenlemişim belli ki. Aşağı kata iniyorum. Rutubetli bir kokusu var evin. Ama
sevdim evimi. Aşağı kata indiğimde küçük bir kedi ayaklarıma sürtünüyor. Demek
ki ev de bana eşlik eden tek dostum bu. Aşağı katta bir oda ve mutfak var
sadece. Odanın kapısı direk sokağa açılıyor. Çevrem modern evlerle dolu. Benim
evimin burada kalmasına nasıl izin vermişler ona şaşırıyorum. Küçük bir
televizyon var bordo koltuğumun karşısında. Televizyonu açıyorum. Süpermen
çıkıyor karşıma. Ama bu bildiğiniz Süpermen değil tam tersi olmuş kötülere
yardım eden, iyileri yok eden Süpermen. Sonra tekrar kanal değiştiriyorum.
Michael jordan'ın mükemmel bir tenis oyuncusu, hiç basketbol
oynamamış gibi. Değiştir, Cem Yılmaz spor antrenörü. Aman Allah’ım
her şey alt üst olmuş. Daha fazla gördüklerime dayanamıyorum dışarı
çıkıyorum. Biraz da dışarıyı kolaçan
edelim. Pek bir değişiklik yok gibi. Genellikle tanımadığınız insanlar olunca
değişikliği anlayamıyorsunuz tabi. Bir yerden kestane kokusu geliyor. Bulmam
lazım nereden geliyor bu. Kestane alacağım ama şok Mehmet Ali Birand
kestane satıyor. Hayalet görmüş gibi uzaklaşıyorum. Galiba ileri de bir
kaza olmuş kalabalığa doğru yöneliyorum. Hemşire yaralıya müdahale ediyor
yerde. Laannn! Seda Sayan bu. Ben en iyisi evime geri döneyim. İlk gün
karşılaştığım şoklar fazla geldi. Eve girdiğimde güzel bir yemek kokusu
sarmış, yalnız değilmişim diyorum. Merak ediyorum mutfaktaki kim diye sevgilim
mi acaba? Aaaaa!.. sen sevgilim olamazsın diye bağırıyorum. Kedim de
bağırmamdan korkmuş olacak havluyor.. Bu paralel evrende kediler bile
değişmiş, istemiyorum kendi evrenime gönderin beniiii!. Artık çok geç, diyor
Bir varmış bir yokmuş; belki iki varmış bir yokmuş ya da bir varmış iki yokmuş. Neyse işte. Evvel
zaman içinde kalbur zaman içinde, Develer tellalken, pireler berber iken. Çok çok uzak diyarlarda bir ülke varmış. Bu
ülke o kadar büyükmüş o kadar büyükmüş ki, ülkenin birçok kralı, kraliçesi, prensesleri
ve prensleri varmış. En büyük
toprakların yönetimini elinde bulunduran kırmızı toprak ülkesinin kralı
yaşamını yitirdiğinde yerine geçecek bir varis yokmuş. Kraliçenin iki öz kızı varmış. Diğer
prenseslerde Kralın önceki evliliğinden olan kızlarıymış. Kimmiş bu kızlar
tahmin et bakalım… Pamuk Prenses ve Sinsirellaymış. Sinsirella mavi toprak krallığındaki prense aşıkmış.
Öyle fakir falan değil işte, yemekten başka bir şey düşünmeyen şişman, hatta hiçte güzel değilmiş, mızmızın tekiymiş.
Kendisinden güzel olan üvey kardeşlerini
kıskanırmış. Tehditle baloya gönderdiği üvey kardeşinin eline kendi
ayakkabısını tutuşturarak, balodan ayrılırken merdivenlerde kasten bırakmasını
söylemiş. Prens ayakkabının sahibini aramış aramış, kime denediyse kocaman ayakkabı
herkese bol gelmiş. Sonunda Sinsirella ayakkabıyı giydiğinde, prensesimi buldum
diye onunla evlenmiş.
- Vay salak vay… Kül leydisini, ayakkabıdan tanıyan prense
de böyle prenses..
Pamuk prenses, adının pamuk prenses olduğuna bakmayın. Teninin bembeyaz olmasından değilmiş pamuk
prenses denilmesinin altında farklı nedenler varmış. Ormanın derinliklerinde yaşayan yedi devle
organ mafyacılığı işine girmiş. Organlarını boşalttıkları kişilerin içine pamuk
bastıkları için adı pamuk prenses olarak kalmış. Krallıkta gözü olan pamuk
prenses, kraliçenin cadı olduğunu kendisini zehirlemek için zehirli elma
yedirdiğini, yakışıklı bir prensin onu bu durumdan kurtardığı rivayetini halka
yaymış. Bu Pamuk prenses ne cadıymış, ne kötüymüş. Organ mafyacılığı işine sonradan Kırmızı
Başlıklı Kız da katılmış. Kırmızı Başlıklı kızda o kadar kötüymüş ki kurtla iş
birliği yapıp, babaannesini öldürmüş. Yeşil krallıkta uyuyan prenses varmış. Ülkede ne kadar prens varsa öpmüş, ama uykusundan
uyanmamış. Kötü kalpli perinin yaptığı
büyüden dolayı zavallı prenses uyanamıyormuş. Herkes derin bir uykuda olduğunu
sanıyormuş. Oysa geceleri herkes uyurken uyanıp, karnını kanla doyuruyormuş. Herkes
perinin uyuma büyüsü yaptığını sana dursun, uyuyan güzel bir vampire
dönüşmüş. Yeşil krallıkta herkes bu tuhaf ölümlerden korkuyormuş. Bu insanların kanını emen yaratığın vampir
olduğu anlaşılmış. Bu vampirden kurtulmanın tek yolu, kötü şeylerin olacağını
sezen, sadece tehlike anında burnu uzayan tahtadan şövalye pinokyo imiş. Vampirin
uyuyan prenses olduğunu gören pinokyo vampir olsa da uyuyan prensesin
güzelliğine aşık olmuş ve onunla birlikte kaçmış. Ama ölümler halen devam
Sarı krallıkta ise küçük mavi yaratıklar yaşarmış. Adları
şirinmiş. Bu şirinler yaramaz olamayan çocukları, geceleri korkutarak yaramaz olmaları
konusunda tehdit ederlermiş. Sarman adlı
kedisiyle iyi kalpli polis amiri Gargamel bu kötü kalpli şirinlerin peşine
düşmüş. Polis amiri mi? Neyse… Okumaya devam edelim masalımızı. Bunlar bir şey
mi Gargamel’i asıl uğraştıran Robin Hood ve çetesiymiş. Roobin Hood ve çetesi
insanların hayallerini çalarmış. Anlayacağın çığırından çıkmış ülke. Hadi hadi
vakit çok geç oldu . Sütünü iç, dişini
fırçala ve uyu. Uyuyabilirsen…
Yıkılması çok zor olan bir duvar örmüştün aramıza. İkimizde
duvarın dibindeydik, duvarı bir çırpı da yıksan ya sen kalacaktın o duvarın
altında ya da ben. Bir duvarı inşa etmesi kolaydı da yıkması zordu işte. Tek tek
ellerinle, kalbinle ördüğün o duvarı narin bir şekilde yıkılmasına müsaade etmeden bozmalıydın. Ama benim ne bekleyecek sabrın ne de gücüm kalmıştı. Kapalı
bir kutu gibiydin seni hep anlamak için vakit geçirdim. Bazen kordan bir kalbin
olduğunu düşünüyordum, bazen de yanıldığımı düşünüp buz kalplisin
diyordum. Özlüyor muydun beni, seviyor
muydun, ben olmasan, beni tanımamış olsan neler hissederdin, daha mı mutlu
olurdun? Bu soruları her gün sordum biliyor musun, yaptığım tek yanlış sana
söyleyememiş olmamdı bu düşünceleri mi? Hep yanımda olacaksın diye düşündüm, hep beni seveceksin,
beni kollayacaksın. Az önce en sevdiğin yemeği yaptım, bir de en sevdiğin
böreği. Artık yemek yapmakta ustalaştım. Böreği de yakmıyorum eskisi gibi.
Yiyemedim, ne yemeği ne böreği! Bir tabak dolusu börek öylece masa da duruyor!
Sevdiğin yemekleri yapıp yapıp çöpe
döküyorum. Halen üzmeye devam ediyorsun beni. Bu cümleleri yazarken nasıl gözyaşı
döktüğümü görüyor musun?
Onun gibi olmak istedim hep. Ona söyleyemedim bunları,
söyleme fırsatım olmadı hiç . En çok elleri dikkati çekerdi tamirden
siyahlaşmış elleri, yıkamasına rağmen geçmeyen siyah izler. Elinin güzelliğini ve uzun parmaklarını
kıskanan kirlerdi onlar, güzelliğini örtmeye çalışırlardı ama başaramazlardı, her
siyahlıkta daha güzelleşirdi, sanki Dünya’da zor durumda kaldığımda o kuyudan
beni çekip alacak dünyanın tek, en güçlü elleriydi onlar, babamın elleri. Onu hep
bu haliyle hatırlarım, dört yaşımda kaldı benim babam. Küçük yaşta kaydettim
onu. Büyükler ölümden anlamıyorum sanıyordu, küçük görüyorlardı beni ama ben
her şeyi biliyordum. O siyah ellerin sırtımızdan elinizi çektiğini, beni annemle bu Dünya’da yalnız bıraktığını.
Büyük zorluklar yaşamıştık onsuz. Annem temizlik işiyle
uğraşıp bir yandan da gece geç saatlere kadar dikişle uğraşırdı. Sırf benim
için, hayata tutunabilmek için. Yalnızdınız bu Dünya’da sevdiğiniz, canım
dediğiniz dostlarınız, akrabalarınız en kötü gününüzde hiç biri yoktu. Mahallemizi çok severdim, en kötü günümüzde
yanımızda olan Ayşe abla, bir sıkıntımız olduğunda hemen yardıma koşardı.
Bakkal Mehmet amca paramız olmadığında sonra ödersiniz derdi, o kadar
geciktirmemize rağmen parasını almak için üstelemezdi. Hatta mahalle de
arkadaşlarla maç oynarken topumuzu sürekli kestiği için Yaratık Mualla adını
taktığımız komşumuz bile her fırsatta yardıma koşardı. Farklı bir kokusu vardı o sokağın.
Ah aaah! bu Kore, Japon filmleri öldürecek beni. Bünye
alışık değil ki böyle sonlara. Alışmışız Türk filmlerinde, dizilerinde güzel
biten sonlara. Duygularımı alt üst etti. Mendilinizi hazırlayın ağlayacaksınız
yorumlarına gülen sen misin Özlem? Öyle burnunu çeke çeke ağlarsın!
Eeeee… bu muymuş ağlanılacak film, abartmışlar yaaa! Sonraki
50 dakika ise…. Mendilleri hazırlayın izleyecekseniz! Filmin konusundan
bahsetmeeyceğim. Ama şunu diyebilirim ki bir erkeğin yüreğindeki büyük sevgiyi,
aşkı anlatan en güzel film. Oysa ona Seni Seviyorum bile dememişken. Ama seni
seviyorum demeden aşkın en alasını yaşatan adam. Cheol- Su’nun mektubu kalbine gömüp, yaşadığı
hayat koşullarından dolayı ağlamamak için kendine söz veren Cheol Su’nun
gözyaşlarına boğulması ve Su – Jin ona yazdığı, duygularını anlattığı mektubun
okunduğu sahne filmin en güzel karesiydi bence.
Onun çok hasta olduğunu öğrenirsin. Kalbin sızlar, canın
yanar. Bütün işinizi, gücünüzü erteleyip onun yanına gidersin. Bütün gün
mızmızlanmıştır yemek yememek için; ama sizin elinizden hiç sesini çıkarmadan
yemeğini yer. Sanki sizin minik
çocuğundur o. Pembeleşmiş yanağına,
kızarmış burnuna öpücük kondurursun. Şaşkın şaşkın bakıp kendini geri çeker
hasta olacaksın diye. Ama yine de hoşuna
gittiğini gözlerinin ışıltısından anlarsın. Yatağından doğrulmak ister, nereye
dersin. Üstümü değiştireceğim der. Bir bakarsınız saçına jöle sürerken
görürsünüz o hasta haliyle bile size hoş gözükmek ister.
Onun sevdiği elbisenizi giyinirsiniz, size yakıştığını söylediği.
Başka kimsenin beğenmesinin hiç önemli yoktur, O beğensin, yeter. Sevdiği pastayı, kurabiyeyi pişirişiniz. Sırf
o seviyor diye artık sizin de en sevdiğiniz pastalardır onlar.
Okula ilk başladığınız andan beri arkadaşlarınız tarafından dışlanıyorsunuz. Üstelik sırf görüntünüz yüzünden. Yalnız kalmanın yanında birçok duygu karmaşası, içe kapanıklık sevginizi ve düşüncenizi gösterememe, duygularınızı ifade edemeyen, gerçek duygularınızı anlayamayan bir birey olarak şekillendiriliyorsunuz arkadaşlarınız tarafından. Ne kadar kötü bir duygu değil mi? İşte Kimi Ni Todoke animesi de bu konu üzerinde şekilleniyor.
Animenin baş karakteri Sawako. İsminin anlamı Japonya hayat dolu kız manasına geliyor. Fakat ana okulundan beri arkadaşları ona Sadako diye sesleniyor. Siyah düz saçları ve beyaz teni yüzünden halka filmindeki Sadako karakterine benzetiliyor. Hayaletlerle konuşabildiği, büyü yaptığı ve insanlara kötü şans getirdiği söylentilerinden dolayı okuldaki herkes ondan uzak duruyor. Yapayalnız kalmış bir kız çocuğu.
Neredeyim ben! Daha ne olduğunu anlayamıyorum; ama annemle
babam yok artık yanımda. Benim gibi bir sürü çocuk var, benden küçük bebekler
ve benden büyük ablalar, abiler. Annem,
babam gelip beni alacaklar buradan biliyorum; pencerenin kenarına gidip onları
bekliyorum saatlerce. Bir abla kucağına alıp götürüyor beni, yatağa yatırıp
bundan sonra burada uyuyacaksın tamam mı yakışıklı diyor. İçimden, bundan sonra burada uyuyacağım, diyorum minik
Ama annem, babam beni almaya gelecekler, biliyorum bir süreliğine
burada kalacağım. Her gün mavi çerçeveli, incir ağaçlarına ve binanın giriş
kısmına bakan pencere de onları bekliyorum. İkinci gün, üçüncü gün, beşinci gün…. gelen olmuyor. Burada bize bakan ablalar var, bakıcı diyorlar onlara. Vücudunun üst kısmı şişman, bacakları
incecik, orantısız bir vücuda sahip olan bakıcının beni pencerenin önünden
zorla ayırmaya çalışması yüzünden elini ısırdığım için benden çok hoşlanmıyor
sanırım. Beni her gördüğünde ters ters
Şeytan ! diyor bana.
Bu Gece de Birlikte Uyuyalım Sonra Gidersin Olur mu?
Bir şeyler eksik, tutku, sevgi ya da aşk bir şeyler eksik
artık hayatımdan. Bunu nasıl adlandırmalıydı, alışkanlık mı yoksa birçok
kişinin dediği gibi sevgi, aşk geçici bir süre mi hayatında oluyordu insanın.
Küçük bir çocuk gibi bir oyuncağı çok istiyorduk sonra elde edince biraz da
oynadıktan sonra sıkılıyorduk oyuncaktan. İlişkilerde evlilikte böyle miydi? Ne
çabuk unutuyorduk yaşanan güzel, acı ama bizi biz yapan anıları. Sevgi
sözcükleri ile şımarttığımız kişilerin canını acıtan biz oluyorduk üstelik.
Ben boşanmak istiyorum! cümlesi evde ki sessizliğe bir
çığlık gibi düştü. Bu cümle karşısında afallayan adam, hiddetle ben de
diye karşılık verdi. Sonra boşanmak istemesinin nedenlerini sıraladı kadın,
bütün bu söylenenleri onaylayan adam aynı düşüncede olduğunu belirtti. Üstelik
birbirlerini artık sevmediklerini de söylemişlerdi yüzlerine. Sevmiyorlarsa
birbirlerini niye sızlıyordu kalpleri, niye daralıyordu nefesleri. Sessizlik
içinde birbirlerine bakarken gözleri konuşuyordu artık.