İlmekbebeklerim – sukriyekorkmaz
Amigurumi sevdasına düştüm a dostlar…
Yaklaşık bir senedir amigurumi – örgü oyuncak- örüyorum. Enteresan başlama hikayem de var. Ve bence artık @ilmekbebeklerim’in hikayesi anlatılmayı hakediyor 😉
Debbie Macomber’in Bir Yumak Mutluluk serisini okudum, hayatım değişti 🙂 Kitaplar benim çerezlik tabir ettiğim insanı yormayan ama heyecan içinde bi solukta okunuveren kitaplardı. Burada örgünün terapi etkisi insanlara psikolojik olumlu katkısı anlatılıyordu.
Benim şişle seviyeli bir ilişkim vardı canım isterse yelek, kazak, hırka örebiliyordum ancak tığ işi ı ıh. Hiç ilgimi çekmiyordu. İşte ne olduysa bu kitaplardan sonra oldu. Ben Pinterest’in büyülü sayfalarında motif battaniye, koltuk şalı vs. modeli bakarken buldum kendimi. Ah pinterest!
Motif tamam, model tamam, koltuk şalı olacak -ne diye bu kadar tutturduysam neyse- o da tamam ama bi sorun var ki ben tığ tutmayı bile bilmiyordum ki. İmdadıma Nuray yetişti. Bana tığ tutmayı öğretti sağolsun. Ama öğretirken ve sonrasında bana baya da bi güldü. Beceremiyormuşum, elime yakışmıyormuş falan 😛 Neyse ben tığ kullanmayı çözdüm ya hemen bi heves başladım motiflerimi sıralamaya. Ama ne sıralamak birinin ölçüleri diğerini tutmuyor ki. Nuray yaptıkça göreceksin daha iyisini yapacaksın dedikçe iştahlandım. Sonra yaptığım hataları gördüm. İşte hiç sevmediğim matematik heryerdeydi… Sayılar sayılar…
Sonra ben koltuk şalı yapmaktan vazgeçtim aman sürekli aynı şeyi yapmak sıkıcıymış meğer. Bneim motifler oldu mu bi minik kırlent 😀 E bi sürü de yün almıştım. Değerlendireyim bari diyerek yine yeniden Pinterest’in büyülü sayfalarında buldum kendimi. O zaman Amigurumi ile tanıştım işte ama öyle uzaktan uzaktan. Yapacağım şeyi buldum çocuklara amigurumi yapacağım bu iplerle. Ve hatta Hello Kity yaptım. Bu da sayılı sayıları kendim belirliyorum olmuyor söküyorum yeniden yeniden..
Öyle zevkle yapıyorum ki geceleri uyumuyorum sırf bu yüzden, yapıyorum söküyorum, dikiyorum sürekli. Yaptıkça inceliyorum önceki yanlışlarımı görüyorum. Mesela sık iğne diye bir şey varmış ben onu üçüncü bebeğimin yarısına gelmişken kendi kendime farkettim. Meğer ben kendi kendime yalancı sık iğneyi bulmuşum onunla örmüşüm Hello Kity’leri kızlara. Meriç’in tavşanının yarısı yalancı yarısı gerçek sık iğne olmuştu 🙂 Kendimce Şule’ye yaptığım bebek bi harikaydı. Şimdi bakınca gülüyorum acemiliğime.
Sonra ben instagram’da amigurumi ören kişileri keşfettim ne kadar çoktular, ne kadar beceriklilerdi… Bi kere ne kadar muntazamdı o bebekler, tavşanlar, ayılar… Meğer matematik en çok amiguruminin içindeymiş. Bu bebeklerin tarifleri varmış. Sayılar, sayılar, sayılar… Biraz soğuyacak gibi oldum ama peşini bırakmadım. Workshoplara, toplantılara katıldım, whatsap’ta örgücü arkadaşların grubuna dahil oldum falan bi sürü tarif, teknik öğrendim ve elbette öğrenilecek çok şey hala var.
Severek yapılan şeyler iyi ki var. Yaşamı güzelleştiriyorlar. Hele çocukların yüzünde gülücüğe sebep olmak çok kıymetli…
Benim Kızlar bu işe çok sevindi ama sonra ben başkalarına sipariş ya da hediye yaptıkça aynısından kendilerine de istediler her yaptığımdan bir tane onlara yapmadım elbette ama çok ta yaptım. Onlar çok seviyorlar bu oyuncakları. Ve bence her çocuğun bir örgü oyuncağı olmalı…
İnstagram’da ve Facebook’ta amigurumi sayfamı takip etmek isterseniz
@ilmekbebeklerim olarak arayınız, bulunuz, takip ediniz 🙂
İşte ördüklerimden bazıları ile size slayt hazırladım 🙂
← YouTube’da “Portofino” videosunu izleyin