Peki, asıl mesele nedir? Avrupa ülkeleri İkinci Dünya Savaşı sonrası barışçıl bir proje olarak tanıttıkları ve Avrupa değerleri standartları diye pazarladıkları İnsan Hakları ve Demokrasi eksenli Avrupa Birliği kurgusunu yaparken Müslüman ülkelerin bir kısmından iş göçü alacaklarını ve bu toplulukların aileleriyle birlikte yerleşerek dini yapıya etki edeceklerini hesaba katmamışlardı. Bu hesap hatası aslında yüzyıllarca devam ederek gelen Hrıstiyan ve Yahudi inancı temelli Medeniyet kültürünü derin şekilde etkileme potansiyeline sahip olacaktı. Bugün itibariyle 50 Milyona yakın Müslüman medeniyetine ait bir topluluğun Avrupa Birliği ülkeleri içinde aktif yaşamlarını sürdürmesi paradigmal bir mütasyonu başlatmıştır. İslamofobik ajandanın güçlenmesinin temel vektörü bu mütasyonun farkına varılması ve reaksiyoner tepkinin verilmiş olmasında aranmalıdır. Avrupa Birliği ülkeleri bir yandan bu tepkiyi verirken, diğer taraftan kendi değerler standartlarıyla da ters düşme riskini kabullenmişlerdir. Bu nedenle terör eksenli/bahaneli güvenlik politikaları devreye sokuluyor ve pansuman reçeteler uygulanıyor. Genel ve geleneksel hukuk kuralları askıya alınarak olağanüstü tedbirlerle toplum sanal bir "Müslüman tehlikeden" korunmaya çalışılıyor. Bu nedenle Müslümanların Belçika'da normal vatandaşlar olarak kabul görmeleri ve tüm toplumsal süreçlere dâhil edilmeleri bir şekilde askıya alınmıştır. Oysa Avrupa'nın güncel gerçekliğinde Müslüman varlık sosyal bir realitedir. Bu durumu yeni bir medeniyet penceresinden bakarak kabul etmek siyasi erdem gerektirmektedir. Diğerini tanımak, kültürel ve dini ihtiyaçlarına cevap vermek yalnızca eğitimle çözülecek bir durum değildir, korkuları yenebilecek sağlam ve cesur politik bir iradeye ihtiyaç vardır. Ekonomik kriz endeksli tartışmalar bu sorunun çözülmemesi için etkileyici faktörler olabilirler ancak Medya'nın ve Siyaset dünyasının gereğini yapmaması yalnızca ekonomik krizlerle ve daralmalarla izah edilemez. Bugün gözlemlenen direnç, medeniyet farklılığı endeksli dikotomik tarihsel öğretilerden kaynaklanmaktadır. Tekrarlamak istiyorum, bu direnç Avrupa'nın yıllar boyunca savunduğu evrensel değerler ruhuna ters düşmektedir. Buna rağmen Belçika'nın Devlet Bakanı Theo Francken gibi kültürel terör estiren popülist siyasetçiler, Avrupa değerlerini savunduklarını iddia ederek Müslümanların doku uyuşmazlıkları olduğunu sürekli kanıtlamaya çalışıyorlar. İslamofobik ajandayı benimsemiş bu siyasetciler Müslüman toplulukların söz konusu değerlerle kaçınılmaz bir şekilde ve bilhassa terör vasıtasıyla çatışacağını da dolaylı olarak vurguluyorlar.