• ALİ HAYDAR TÜRKMEN ONURUMUZDUR • 15-16 HAZİRAN 1970 BÜYÜK İŞÇİ DİRENİŞİ • VEYSEL GÜNEY´İ ARAMAKTAN ASLA VAZGEÇMEYECEĞİZ • BASINA VE KAMUOYUNA.. • HÜSEYİN CEVAHİR ONURUMUZDUR.. • NURHAK SANA GÜNEŞ DOĞMAZ... • CUMARTESİ ANNELERİ ANKARA DA • BASINA VE KAMUOYUNA.. • BASINA VE KAMUOYUNA.. • 12 EYLÜL MAHKEMESİ 4 MAYIS´TA
<?xml:namespace prefix = o /> Ayşen GÖRELELİ
Akşamüzeri sıkıntıyla eve geldiğinde aldı haberi.
“Oğlum, bugün alt katı kiraya verdim!”
Aydın, heyecanla derin bir nefes alarak “Gözü­müz aydın anacığım. Oh be, üzerimden bir yük kalktı!” diyerek annesine sarıldı.
Birkaç aydır boş olan eve bakmaya gelenleri annesinin gözü pek tutmamıştı. “Ev, öyle her isteyene verilmez ki,” deyip durmuştu. Bütçeden kira geliri eksilince, Ankara’da okuyan Nihal’e para göndermekte zorlanmışlardı.
“Hemen yarın sabah göndereyim ablama.”
Hayriye Hanım koynundan bir mendile sarılmış para­ları çıkartıp, bir kısmını oğluna verdi.
Annesinin uzun zamandır gölgeli duran yüzü ışımış, üzerine bir anlık da olsa canlılık gelmişti. Onun bu mutlu hali Aydın’ı da coşturdu. Yıllardan sonra suskunluğunu bozan, yeni yeni yaşama tutunan anacığına hiç kıya­mazdı.
Karanlık bir sonbahar günü kocası, çalıştığı matbaadan alınıp yaka paça götürülmüştü. Nereye, neden, kimse bilmiyordu. Büyük kızı dayanamayıp babasını aramaya gitmiş, her gün umutsuzca dönmüştü geri. Gözü yol­daydı Hayriye Hanım’ın, kucağında küçük çocuklarıyla kocasından bir haber, iyi olduğuna dair bir ses duymak için. Bir sabah erkenden çıkmıştı Nevin yine sokağa, “Bir tanıdık buldum anne içerden, babamla ilgili bir şeyler öğrenebilirim” diyerek. Camın kenarından ayrılmadı, yüreği ağzında bekledi. Dönmedi Nevin. Ondan da ne bir ses, ne bir haber. Dili tutuldu o günlerde; konuşmak, ba­ğıra çağıra sokaklarda dolaşmak, kocama, kızıma ne yap­tınız, diye sormak istedi de çıkmadı sesi.
Aydın, banyoya giderken, gülümseyerek, “Nasıl biri­leri yeni kiracılarımız? Bunların nesini beğendin de ver­din pek kıymetli evini?” diye sordu.
“Yalnız başına genç bir kız.”
“Ya, kimi kimsesi yok muymuş?”
Hayriye Hanım biraz sesini alçaltarak “Sürgünmüş. Burada kalacakmış iki yıl.”
Islak ayaklarını kurulamadan aceleyle geldi. “Ne di­yorsun anacığım? Başımızı derde sokmayalım, biliyorsun çektiklerimizi, kapımıza dayanmasınlar yine, onca zaman sonra yeniden… ”
Hayriye Hanım, sustu. Boğazına oturan yumruk bir süre konuşturmadı onu. Duvardaki fotoğrafa çevirip ba­şını, “Yok oğlum, öyle değil, kitap yazmış, tutuklamışlar, hapiste yatmış, dışarıda tamamlayacakmış gerisini de.”
Annesinin rahatlığı biraz olsun içine su serptiyse de bu durum aklına pek yatmamıştı Aydın’ın.
“Meraklanma oğlum, meraklanma, hem fena mı, can yoldaşı olur bana.”
“Sen daha iyi bilirsin anacığım, madem uygun gör­dün… ” Dalgınlaşan bakışlarla “Tamam,” dedi “tamam. Sen mutlu ol da!”
Aydın, endişelense de her şey yolundaymış gibi dav­randı yemek boyunca. Annesini uzun zamandır böyle neşeli görmemişti. Bundan sonra ne olabilir ki, deyip buna inanmaya çalıştı. Hayriye Hanım yemeğini yiyip kalktı. Oğlunun yüzüne bakmadan bir şeyler mırıldana­rak yatmaya gitti. Aydın’ın iştahı kaçmıştı. Masayı top­ladı, tabakları mutfak tezgâhına bıraktı. Bir an bulaşıkları yıkasam mı, diye düşündüyse de üşendi. Öylece çıktı mutfaktan. Salonda, annesinin bıraktığı boşlukta kendini yapayalnız hissetti.
Odasına gidip pencerenin önünde bir sigara yaktı. Uyumak için daha erkendi. Dışarıya çıkmayı düşündü, havanın serin olduğunu anımsayıp vazgeçti. Yapacak bir şey bulamadı. Yatağına uzandı. Çarşıda gördüğü o kız geldi aklına. Bir sigara daha yakıp derin bir nefes çekti. Halka halka çıktı dumanlar ağzından.
Öğlendi. Kapı önüne çıktığında caddenin karşı köşesindeki kitapçıdan çıkan kıvırcık saçlı kıza takılmıştı gözü. Beline kadar uzanan sarı bukleler ne kadar tanıdıktı. Elini uzatıp okşayıvere­cekti sanki. Zaman dursun istedi. Düş mü gerçek mi anlayama­dan dalıp gitti. Allak bullak olmuştu. Kimdi bu? Adını koya­madığı tuhaf bir duygu kor gibi düşüverdi içine. Yoldan geçen kırmızı bir kamyonun görüntüyü silmesiyle irkildi. Onu son gördüğü noktada kimse yoktu. İçeri girip sandalyeye zor attı kendini. Masasının üstündeki fotoğrafa takılı kaldı gözleri. Buz kesmişti.
Uykusu gelmeye başlamıştı artık. İşte o tatlı an, uy­kuyla uyanıklık arası… Kıvırcık saçları uçuşan kızın gö­rüntüleri, yaşadığı günün izleri bulanıklaştı... Nevin ab­lasından kalan armağanı diline dolaya dolaya uykuya bıraktı kendini. Sararmış bir defter yaprağına yazılmış dizeler...
Bildik bir türküyü tutturur
Geceyi ışıtan sesleriyle.
Sonra bir şafak vakti sen gelirsin
Düşler aydınlığa boğulur.”
Bir gece geç vakitte, Aydın, tahtaları gıcırdatmadan merdivenden çıkarken duyduğu sesle irkildi. Yabancı bir ses. Bir ağlama sesi. Hem ağlıyor hem konuşuyor. “Yo­ruldum,” diyor “yoruldum. Sığınmaktan, sığındığım yerlerde köşeme çekilip kalmaktan, onca senenin acısı bitmeden, acı üstüne acı bindirmekten…”
Yürüyüşü dengesiz, kafası dumanlıydı. Sırtını evin duvarına yaslayarak bir süre soluklandı. Dinledi. Gecenin sessizliğini bölen hıçkırmalar üzdü onu. Tek başına bir genç kadın için bunca yükü taşımanın kolay olmadığını düşündü. Kiracı hakkında annesine söylediklerine piş­man oldu. Kapıyı tıklatsam mı, diye geçirdi aklından. Eli gitti geldi, gitti geldi…
Orada öylece ne kadar kaldı, ayırdında değildi. Sokak köpeklerinin havlamasıyla kendine geldi. Duvara tutuna tutuna merdivenleri çıkıp kapıyı açtı. Usulca çıkardı ayakkabılarını. Annesini rahatsız etmemek için parmak uçlarında yürümeyi denedi. Sendeledi, sandalyeye çarptı. “Tüh, hay aksi!” diye mırıldanarak odasına girdi. Annesi­nin öksürük sesini duydu. İçi ısındı. Başı, fır fır dönü­yordu. “Birayı fazla mı kaçırdım ne? Bu sefer fena çarptı.” Yarım yamalak soyunup yattı. Çarşafların mis gibi sabun kokusunu içine çekti. Kulağındaki az önceki sesler çınla­yıp dururken sızıp kaldı.
Hayriye Hanım kapıyı usulca açtığında uyanmamıştı daha. “Oğulcuğum kalk, saat ona geliyor.”
Tembel tembel gerindi Aydın. Odasına dolan kızarmış ekmek kokusunu içine çekti. “Ooo nasıl uyumuşum bu saate kadar? Anacığım, ver bir sabah öpücüğü de ken­dime geleyim.” Hayriye Hanım, dalıp dalıp gittiği uzak­lardan dönüp gelmişti yine. Aydın, onu öpücüğe boğdu. Mutluluktan gözleri yaşardı kadının.
Kahvaltılarını neşe içinde yaptılar. Hayriye Hanım masayı salona kurmuştu. Beş kişilik aile oldukları za­manki görkemli pazar kahvaltılarından özlemle söz etti­ler. Annesinin yüzünün değiştiğini, dalgınlaştığını gören Aydın, havayı dağıtmak için konuyu değiştirdi.
“Anne, kiracın taşınmış, dün gece ışığını gördüm.”
Hayriye Hanım’ın gözleri parladı. “Evet oğlum. Çok iyi biri. Dertleştik dün biraz.”
“Ne iş yapıyormuş ?”
“Çalışıyor oğlum, evde çalışıyor. Çevirmenmiş. İşi gücü kitaplarla. Yazıp çiziyor işte. ” Kadının nemli gözle­rinin önünden bir bulut geçti. Mırıldanır gibi “Göreceksin bak, sen de seveceksin onu,” dedi.
“Anneciğim, ellerine sağlık, yine döktürmüşsün!”
Oğlunun sesiyle dalgınlığından sıyrıldı Hayriye Ha­nım. İyi evlatlar yetiştirmenin gururuyla baktı yüzüne.
Kahvaltının sonunda ana oğul karşılıklı kahve içerlerdi pazar günleri.
“Anne izin ver, kahvelerimizi ben yapayım bugün,” diyerek mutfağa geçti.
“Dur oğlum, aşağıdan tıkırtılar geliyor, Nazlı uyan­dıysa çağıralım.” Hayriye Hanım merdiven başına koştu. Aşağıya seslendi.
Aydın, elinde cezve, ocağın önünde kalakaldı bir süre. O sesin sahibini göreceği için heyecanlandı. Annesinin “Oğlum, Nazlı geliyor şimdi, birlikte içeriz kahveleri­mizi” demesiyle hepten eli ayağına dolaştı. Salona geçip beklemeye başladı.
“Gel buyur kızım, geç.” Arkası dönüktü konuğun. Bu upuzun sarı saçlar... Aydın, dondu kaldı! Yerinden kal­kamadı. Oğlunun tuhaflığını her zamanki utangaçlığına veren anne, onları tanıştırdı. Elini uzattı genç kız. Aydın kekeleyerek, “Hoş geldiniz!” diyebildi. Şaşkınlıkla sağa sola bakarken gözleri duvardaki fotoğrafa çakıldı. Yıllar önce kaybettiği ablasının siyah beyaz karelerde donmuş görüntülerine, kırmızı kamyonun ardında kaybolan gö­rüntü karışıyordu. Nevin ablasının saçları, yüzü renkleni­yor, dudakları elleri hareketleniyordu. Hatta sesi bile…
Ablası, babasının ardından, onu bulmaya gittiği yol­dan dönüyordu.