60'lar, 70'ler ve 80'ler / Mezardaki Ses: Veda Zamanı
Dün gece yatmadan önce Türkiye'nin Buzzfeed'i olma yolunda ilerleyen "sosyal içerikli platform" Onedio'da bir yazıya takıldım. On altı yaşındaki bir köpeğe, vücudundaki ur nedeniyle kısa bir ömür biçilmiş. Yaşı da zaten hayli ileri. Sahibi bu durumu haliyle kabullenememiş ve yol arkadaşıyla son bir kez yolculuğa çıkmış. Kendi deyimiyle bir nevi "bucket list" yapmışlar. Fakat yolculuk tamamlanamamış, köpeğin durumu ağırlaşmış ve mecburen eve dönmeleri gerekmiş.
Hikayenin devamı sitede yazmıyordu ve bu yüzden internette köpeğiyle sahibini arattım. Bir Instagram sayfaları var (tıklayın); oradan gün gün takip edebilirsiniz. Yolculukları ayrıca kaleme almış sahibi tarafından ve bir küsür aylık macera kitaplaştırmış. Sahibinin ifadesiyle, "22 eyalet gezmişler, sayısız şehir demek, bir ömre yetecek anılar. New Orleans'ta atla tanışmışlar, San Diego'da ilk defa bir okyanusta yüzmüşler, Beyaz Saray'ın dışına tuvaletini yapmışlar."
Yukarıdaki fotoğrafın açıklaması şöyleydi: "babam diyor ki, yeterince anı türettik; artık zihinlerinde sonsuza dek yaşayacağım. Şükür ki, hala buradayım fazladan anı türetmek için." Heykelin bir önemi var. Rhode Adası'ndaki heykel, zamanında filmi de çekilen sadık bir köpeğe, (ölen sahibini yıllarca metroda bekleyen ve sonunda metro kapısında vefat eden) Hachiko'ya ait.
Mutlu etmek için görmediği yerleri dolaşma fikri ilk başta kulağa hoş gelse de biraz garipsedim; çünkü hasta bir köpeği şehir şehir dolandırıp strese de sokmanın manası yok. Bilmiyorum, hoşuna gitti mi fakat kendi şehrinde, sevdiği bir park varsa oralarda dolaştırılsa sanki daha mı iyi olurdu ?
Tüm sokak canlarına ve ev kuşlarına selam.
Gönderen Zihnin Arka Sokakları zaman: 14:05:00
MariPoSa 23 Ekim 2015 21:29
Hobbes insan insanın kurdudur demiş ama malesef ki eksik söylemiş insan tüm canlıların kurdudur . Görünen o ki köpeğini evladı gibi seviyormuş ama sırf kendi bencilliğinden ,daha fazla anı biriktirebilmek için oradan oraya sürüklemiş hayvancağızı .. Öldükten sonra acaba bu gezi olmasaydı bir gün daha fazla yaşar mıydı diye düşünüp üzüldü mü ?
İkinci ihtimal baya baya çocuğu yerine koyup köpeğinin de onunla eğlendiğini sanması olabilir ama yine burada bencilliğini görüyoruz. Sahibini koşulsuz seven hayvanlara karşı hayvanseverlik böyle olmamalı olamaz .İnsanoğlu neyi ne kadar severse sevsin şu bencilliğini bi kenara koymadıkça gerçek sevgi asla söz konusu olamayacaktır
Zihnin Arka Sokakları 24 Ekim 2015 23:49
Şunu anlamamız gerek, biz kimsenin sahibi değiliz aslında. Ne eşimizin, ne çocuğumuzun ne de hayvanların sahipleri değiliz. Her yaşam kapalıdır ve bizler sadece onlara eşlikte bulunuruz. Maalesef insanlar kendilerini her şeyin sahibi olarak görüyorlar. Açıkçası hayvanın durumuna üzüldüm ve bir şey daha, kendisi hala yaşıyor, takip edebilrsin gün gün :)
MariPoSa 25 Ekim 2015 01:15
çok utandım şu an ya nedense ben öldüğünü ve sonrasında paylaştığını sanmıştım fotoğrafları ölmeden mezara koydum resmen . Bunu söylememiş sayalım en iyisi .
Sahiplik konusunda ne kadar doğru bir tespit yaptın insanoğlu değil bir şeyin tüm bu koca dünyanın bile sahibi olduğunu sanıyor bazen düşünüyorum da gerçekten zavallıyız.
İnstagramım yok olsaydı takip eder miydim orası da ayrı bir muamma tabi
Zihnin Arka Sokakları 25 Ekim 2015 11:14
Sahip olduğumuz tek şey müzik herhalde.
sezer eser perker 24 Ekim 2015 17:22
Bana da biraz sürüklemiş gibi geldi hayvancağızı.
Zihnin Arka Sokakları 24 Ekim 2015 23:50
Normalde ben evde bile kedime istemediği ya da yapmak istediğine dair bir sinyal vermediği şeyi yaptırmam. Sonuçta onun da bir kişiliği var. İstekleri var. İstemedikleri var. Zorlamanın alemi de yok. Tanrım umarım mutlu olmuştur.
1 Delinin günlükleri 24 Ekim 2015 22:06
Hiçbirimiz o köpeğin yerinde olmadığı için nasıl hisettiğini de hiçbirimiz gerçekten bilemeyiz. Belki de çok eğlenmiştir. Ama böyle bir yolculuğa çıkma fikrini alan sahibinin köpeğini iyi tanıdığını ve onu mutlu edeceğini bildiğini sanıyorum.
Zihnin Arka Sokakları 24 Ekim 2015 23:52
Bu konuda şüphem var. Çünkü insanlar gibi dilediklerini söyleyemedikleri için seyahat etmeyi sevip sevmediğini anlaması zor. Öyle zamanlar oluyor ki hayvanlarda insanlar gibi dün sevdiğini bugün sevmeyebiliyor. Hem bana garip duran şeylerden biri de kitap çıkarması. Yani bunun üzerinden bir nevi popülerlik mi kazanma derdinde bilemiyorum. Fakat bildiğim tek şey var o da bu hayvanların en iyilerine layık oldukları; çünkü karşılısız seviyorlar herkesi.
Cessie 26 Ekim 2015 18:49
ben de hayvancağızı durduk yere iyice strese soktu mu acaba diye düşündüm. kendimi düşündüm, ben beni öldüren bi hastalığım olsa evet bazen birileri beni kolumdan sürükleyip neşelendirsin isterim ama oradan oraya savrulmak istemem. acaba köpeğin rahatsızlığı nasıl seyrediyor? hayvanı keyifsiz ve halsiz yapıyorsa çok memnun kalmamıştır diye düşünüyorum. öbür yandan umarım bir delinin günlükleri'nin dediği gibi adam köpeğini iyi tanıyordur da mutsuz etmemiştir.
Zihnin Arka Sokakları 26 Ekim 2015 22:20
Umarum tanıyordur :( Ben ölümcül hasta olsam dolanmak isterdim eminim; tabii fiziksel olarak el verirse durumum. Peru'yu görmeden ölmek yok !