İlhan seni çok seviyoruz - Alevi Gazetesi - Alevinet
2.897 kez okundu
22 yıldır tutuklu olan İlhan Çomak 9 asker eşliğinde getirildi duruşma salonuna. O askerlerin hiçbiri İlhan tutuklandığında doğmamıştı. Kendileri doğmadan önce başlayan ve bitmek bilmeyen bu karanlık dünyada onlara düşen görev, İlhan’ın bileklerindeki kelepçeyi takıp çıkarmak. İlhan’ın neden tutuklandığının, neler yaşadığının, bu duruşma salonunda yaşanan absürdlüğün ne kadar farkındalar bilinmez. Duruşma başladı ve İlhan’ın sağına soluna oturdu, İlhan tutuklandıktan sonra doğan çocuklar.
Duruşmayı soracak olursanız, öncekilerden hiçbir farkı yoktu. Bilmediğinizi bir şey yoktu yani. 90’ların karanlığında başlayıp günümüzün zifiri karanlığına kadar süregelen, durmak bilmeyen kötülük, hukuksuzluk ve duvarların arasında yankılanıp duran soğuk sesler…
Her şey 22 yıldır olduğu gibi seyrederken o küçük mahkeme salonunda bir ses duyuldu. Umutlarını kaybetmiş ya da kaybetmek üzere olan izleyicilerin, gömüldükleri sandalyelerden doğrulmasını, kendine gelmesini sağlayan bir ses… İlhan’ın Diyarbakır cezaevinde yatan ablası Reyhan’ın sesi… Reyhan cezaevinden görüntülü olarak ifade verecekti…
İzleyicilerin yüzünü bir mutluluk sardı birdenbire. Hafif bir uğultu koptu salonda. Herkes oturduğu yerden doğrularak başka bir cezaevindeki Reyhan’ın göründüğü ekrana kilitlendi. Çünkü İlhan’la Reyhan yıllardır birbirlerini görmemişti. Uzun bir aradan sonra birbirlerini göreceklerdi.
O soğuk ekrandan da olsa birbirlerine el salladı iki kardeş. Sonra duruşma devam etti. 22 yıldır durmadan sorulan aynı sorular ve aynı cevaplar. Sorular ve cevapları değil birbirine hasretle bakan iki kardeşi takip ediyordu herkes…
İfadesi bittikten sonra, tam ekran kapanacakken Reyhan, “İlhan, seni çok seviyorum!” diye haykırdı. Nefesimiz kesildi. Hakim, “Tamam, kapatın” dedi. İlhan oturduğu sanık sandalyesinden hızla bir hamle yaparak ablasına karşılık verdi: “Ben de seni çok seviyorum.” Sonra ekran karardı. Kulağımızda o ses yankılandı” İlhan, seni çok seviyorum…”
Bu, Kafka’nın Dava’sına rahmet okutan, tutarsız, hukuksuz davanın tek insani anıydı. O umutlarını kaybeden ya da kaybetmek üzere olanlara umudun her zaman olduğunu karşılıklı birer cümleyle hatırlattı iki kardeş.
Sonra duruşma sona erdi. İlhan tutuklandıktan sonra doğan çocuklar, bileklerine kelepçe takıp götürdüler İlhan’ı. Bizim kulağımızda hala o ses: “İlhan, seni çok seviyorum!
İnsanları duvarların arasına koyabilirsiniz, dünya ile olan tüm fiziki bağlarını koparabilirsiniz ama sevgiyi yenemezsiniz! İlhan seni çok seviyoruz!