Şairin dilinde sev-mek I
Bir mahremin en sır dokusunu kalbe işlemiş, sultani hissini yaşatarak gözlerine iliklediği bir zemherinin, bahara gebe kaldığını müjdeleyen bir mutluluğun, hayallerinin düşük yapacağını bildiği halde umudunu kıtmirin boynundaki halkaya bağlayıp, iki elini de secdeye dayayarak acizül azamlığı beraberinde dergâha yanmak edasıyla cümleyi tamamlayıp, şairin kokusunu dudaklarına indirgemiş bütün suskuları, ellerinden öperek içmek en masum düşlere tekrardan doğmak değil midir?
Kahpeliğe doymamış olsa da kâfir, kan krizi geçirmeyen kadar, kalp atışını şairin ruhuna geçip de hissedememektedir nasipsizliği. Ve sevmek olur adı. Yaşamak ve ölmek. İlk üç hanesinde ölümle şereflenen, geriye kalanın ise yaşamakla anlamlanan iki kefeli adalet terazisinde gülümsemeli sevdâya. Yaşaran saç tellerine inat, koyu bir geceyi, gencecik yaşamaktır, sokaklarda tir tir titreyen ayaklarına rağmen koluna taktığın hüzün ile yürümek…
Ve işte burada başlar bütün bitmeler. Son bulunan her şeye ise en güzel başlangıçtır! Seviyorumlarla koşulur. Korkak bakışları, soluk soluğa kalmış bir nefese, “seviyorum” demektir güzelleşmek. Kusursuz bir inceliğe, hatalı acizlik emanet ederek ellerini kalbine dayamaktır. Ve sevgilinin omzuna baş düştüğünde, uçurumları küçülten büyüklüktedir o an. Dinleyicilerin kulaklarındaki anlayamamazlık payı, dillerine dökülür saatler sonra. Ve konuşulur artılıp, eksilip, tartılıp. Kimse görmeyi bilmez o vakit. Çünkü sevdalılar göz önünde değil, gönül ardında buluşur. Şahitleri acımasız sözler değil, Hakk’ın izninin olmasıdır. Kabre tek kişi girilir. Sevgi tektir, şairle beraber tekilleşmiştir!
This entry was posted on 24 Temmuz 2010, in Denemeler دَ نَ مَ لَ رِ مْ ~ ؟ and tagged Şairin dilinde sevmek, şairin dilinde sevmek 1. Bookmark the permalink.	Yorum bırakın
← YA RABBİ
Kulaktan Kalbe.. →