Balkonumdaki bebek kediler... / Evcil Hayvanlar / Milliyet Blog
Balkonumdaki bebek kediler...
İnsan hayatta hiçbir şeye "asla yapamam" dememeli. Hayat insana öyle oyunlar oynuyor ki siz bile bazen çemberin dışına çıkıp kendinize baka kalıyorsunuz. Kedilere alerjim ilk kez ortaya çıktığında 15 yaşındaydım. Siyam kedisi olan bir tanıdığımızın evine gitmiştik ve gece benim için hiç de iyi olmayan bir şekilde noktalanmıştı. O günden beri kedileri sevmem(!). Hatta kedi seveni de sevmem(!). Bir sene önce erkek kardeşim kız arkadaşına iran kedisi hediye ettiğinde çok kızmıştım "bir daha evinize gelemeyeceğim.." diye. Geçen yıllarda başka şeylere de alerjilerim olduğu ortaya çıktı ama belki o kötü geceden kalma mıdır nedir hiçbiri bende "kedi" kelimesi kadar alerjik olamadı. Hatta bir köpeğim oldu. Zaten kedi sevenler köpekleri, köpek sevenler kedileri sevmez ya o misal köpek bende alerji bile yapmadı. İki sene önce Nişantaşı'nda giriş katında balkonlu bir eve taşındık. Giriş katında oturanlar bilirler balkondan kediler eksik olmaz. Ama ben bütün asaletimle hepsini kovaladım. Hiçbirine yüz vermedim. Bir gün bir tanesi dikkatimi çekti bir ayağı da topallıyor mu ne...Ötekiler de biraz bunu itiyorlar galiba.. Neyse canım bir kap koyayım bir de marketten kuru mama alayım ister yer ister yemez...Yedi hem de nasıl iştahla.
Böylece benim de sadece beslediğim dokunamadığım bir kedim oldu. Zaten o da pek dokunma taraftarı değil. benden çok korkuyor ben içeri girince tasının başına gelebiliyor. Adını "tripod" koyduk. Bir yaz bir kış geçti. Bu yılın mart ayında bir sabah balkona başka bir kedi geldi. Tanrım bu benim hayatımda gördüğüm en çirkin (!!) kedi. Kahverengi,sarı,siyah uzun tüyleri var, gözleri de en alasından yeşil. Boş mama tasını sanki içinde mama varmıuş gibi heyecanla yalıyor. Çok mu aç??? Dayanamadım mama verdim, bir tane daha.... Bu nasıl sırnaşık anlatamam bi de güzel bakıyor ki.... Bunu da beslesem olur mu? Hem bu biraz da yavruluktan yeni çıkmış gibi... Hem hiç dokunmam hem de balkondalar gelip giderler nasıl olsa....Gitmedi.!!! Hep balkonda yattı. Önce yerde sonra gazete kağıtlarının üzerinde, karton kutunun içinde ve nihayet ona özel alınan bir sepette. Biraz da şişmanladı, ee ne de olsa iyi besledim.
Zaten daha 5-6 aylık, derken 4 mayıs sabahı balkonu açtığımda onu ilk 2 yavrusunu doğurmuş buldum... İnanamadım daha önce hayatımda hiç böyle birşey görmedim. Hava çok soğuktu hemen içeri aldık. 4 yavru daha doğurdu evde, salonun ortasında sepetin içinde.. Bir tanesi maalesef öldü. Ama diğerleri gayet iyi durumdaydı. BU arada unuttuğum bir şey oldu "Tanrım ben astım hastasıyım ne olacak bunlar????" Şöyle oldu: Bir hafta bir odamızı kapattık anne zaten bunların üzerinden hiç kalkmadı sadece yemek yedi ve aldığımız kuma pisledi.
Bir hafta sonra kapıyı tırmıkladı hava da güzelleşti bebeklerle anneyi balkona çıkardık. Orada yeni yer yaptık. Başka kediler girmesin diye kedilerin yolunu tel örgülerle kapattık. Ben kendime eldiven, maske ve bol bol ventolin (astım spreyi) aldım. 7 Haftadır her gece astım krizi geçiriyorum ama sprey sıkınca geçiyor yani öldürücü değil. Balkonumda 6 tane kedi var. Artık konserve mama yiyorlar ama hala anneyi de emiyorlar. Gözlerini ben pamuklarla silerek açtım, çişlerini kum kabına yapmayı parmaklarımla kazma hareketi yaparak öğrettim, ağızlarına kaşıkla konserve mama verdim. Anne de onlara bakmama izin verdi. Kendi de daha çok genç olduğu için belki o da ne yapması gerektiğini bazen tam bilemedi. Yavrular eldivenlerimi ısırmaya çalışırken o da ısırmayı denedi. Şimdi ne mi oluyor ? Yavruların balkondan uçacağı günü bekliyoruz. Anneleri gidip dolaşip geliyor beşi de onun arkasından baka kalıyorlar. Az kaldı yakında dünyayı keşfederler. Hayatta asla bir kedim olmaz derken bir ara evimin bir odasında tam altı kedi vardı. Birileri bana işaret mi gönderiyor ne????? Bir daha asla "ASLA" demeyeceğim galiba...
İnsanın kendisi hakkında bir şeyler yazması ne zormuş. 1970 Ankara doğumlu ama İstanbullu, 10 senedi..