14.12.14 20:03 #1
Asa-yı Musa / 1. Hüccet-i İmaniye'den
.. Sonra, pür-merak ve pür-iştiyak o misafir, âlem-i şehadet ve cismanî ve maddî cihetinde mahsus taifelerin dillerinden ve lisan-ı hallerinden ders aldığından, âlem-i gayb ve âlem-i berzahta dahi mütalaa ile bir seyahat ve bir taharri-i hakikat arzu ederken, her taife-i insaniyede bulunan ve kâinatın meyvesi olan insanın çekirdeği hükmünde bulunan ve küçüklüğü ile beraber manen kâinat kadar inbisat edebilen müstakim ve münevver akılların, selim ve nurani kalblerin kapısı açıldı. Baktı ki; onlar, âlem-i gayb ve âlem-i şehadet ortasında insanî berzahlardır ve iki âlemin birbiriyle temasları ve muameleleri, insana nisbeten o noktalarda oluyor gördüğünden; kendi akıl ve kalbine dedi ki:
Pür-merak: Merakla dolu, çok meraklı.
Pür-iştiyak: Arzu ve istekle dolu.
Âlem-i şehadet: Beş duyu organımızla açabildiğimiz dünya.
Lisan-ı hal: Hal lisanı, durum dili.
Âlem-i gayb: Beş duyu organıyla hissedilip bilinemeyen dünya.
Mütalaa: Okumak, incelemek.
Taife-i insaniye: İnsanlar topluluğu.
Münevver: Nurlu, ışıklı.
Selim: Sağlam, kusursuz.
İnsanî: İnsana ait, insanla ilgili.
Berzah: Ölülerin ruhlarının kıyamete kadar kaldıkları âlem. *İki şeyi birbirine birleştiren geçit, tünel.
Gelin, bu emsalinizin kapısından hakikate giden yol daha kısadır. Biz öteki yollardaki dillerden ders aldığımız gibi değil, belki iman noktasındaki ittisaflarından ve keyfiyet ve renklerinden mütalaamız ile istifade etmeliyiz, dedi. Mütalaaya başladı. Gördü ki:
İttisaf: Vasıflanma, sıfatlanma. Hal takınma, hallenme.
Keyfiyet: Özellik, kıymet.
İstidadları gayet muhtelif ve mezhebleri birbirinden uzak ve muhalif olan umum istikametli ve nurlu akılların iman ve tevhiddeki ittisafkârane ve râsihane itikadları tevafuk ve sebatkârane ve mutmainane kanaat ve yakînleri tetabuk ediyor. Demek tebeddül etmeyen bir hakikata dayanıp bağlanmışlar ve kökleri metin bir hakikata girmiş, kopmuyor. Öyle ise bunların nokta-i imaniyede ve vücub ve tevhidde icma'ları, hiç kopmaz bir zincir-i nuranidir ve hakikata açılan ışıklı bir penceredir.
İttisafkârane: Vasıflanırcasına, hallenircesine, sıfatlanır şekilde.
Râsihane: Sağlamca, kuvvetli şekilde, sağlam şekilde.
Tevafuk: Birbirine uygun gelme.
Sebatkârane: Sebat edercesine, devam eder şekilde.
Mutmainane: Şüphesizce, gönlü rahat ve şüphesiz şekilde.
Nokta-i imaniye: İmanî nokta, imanla ilgili konu.
Hem gördü ki: Meslekleri birbirinden uzak ve meşrebleri birbirine mübayin olan o umum selim ve nurani kalblerin erkân-ı imaniyedeki müttefikane ve itminankârane ve müncezibane keşfiyat ve müşahedatları birbirine tevafuk ve tevhidde birbirine mutabık çıkıyor. Demek, hakikata mukabil ve vâsıl ve mütemessil bu küçücük birer arş-ı marifet-i Rabbaniye ve bu câmi' birer âyine-i Samedaniye olan nurani kalbler, şems-i hakikata karşı açılan pencerelerdir ve umumu birden güneşe âyinedarlık eden bir deniz gibi, bir âyine-i a'zamdır. Bunların vücub-u vücudda ve vahdette ittifakları ve icma'ları, hiç şaşırmaz ve şaşırtmaz bir rehber-i ekmel ve bir mürşid-i ekberdir. Çünki hiçbir cihetle hiçbir imkân ve hiçbir ihtimal yok ki, hakikattan başka bir vehim ve hakikatsız bir fikir ve asılsız bir sıfat, bu kadar müstemirrane ve râsihane, bu pek büyük ve keskin gözlerin umumunu birden aldatsın, galat-ı hisse uğratsın. Buna ihtimal veren bozulmuş ve çürümüş bir akla, bu kâinatı inkâr eden ahmak Sofestaîler dahi razı olmazlar, reddederler diye anladı. Kendi akıl ve kalbiyle beraber "Âmentü Billah" dediler.
Mübayin: Farklı, zıt, ters.
Erkân-ı imaniye: İmana ait esaslar.
Müttefikane: İttifak edercesine, birleşir şekilde.
İtminankârane: Tatmin olurcasına.
Müncezibane: Cezbedilircesine, çekilercesine.
Müşahedat: Müşahedeler, gözlemler.
Vâsıl: Ulaşan,erişen, kavuşan.
Mütemessil: Akseden görüntü, yansıyan görünüş.
Arş-ı marifet-i Rabbaniye: Her şeyin sahibi ve terbiyecisi olan Allah'ı(cc) bilip tanımanın en yüksek makamı.
Âyine-i Samedaniye: Allah'ın(cc) hiçbir şeye muhtaç olmadığını, herşeyin ona muhtaç olduğunu gösteren ayna (eser).
Şems-i hakikat: Hakikat güneşi.
Âyine-i a'zam: En büyük ayna.
Mürşid-i ekber: En büyük doğru yol göstericisi.
Vehim: Boş kuruntu, asılsız ve gerçek dışı düşünce.
Müstemirrane: Devamlı şekilde, sürekli olarak.
Râsihane: Sağlamca, kuvvetli şekilde.
Sofestaî: Şüpheci ve inkarcı felsefeci.
Âmentü Billah: Allah'a(cc) iman ettim.
Ararad ve yolcu_ bunu beğendi.
13.08.15 09:36 #2
Sonra, âlem-i gayba yakından bakan ve akıl ve kalbde seyahat eden o yolcu, acaba âlem-i gayb ne diyor diye merakla o kapıyı da şöyle bir fikir ile çaldı. Yani, madem bu cismanî âlem-i şehadette, bu kadar zînetli ve san'atlı hadsiz masnu'larıyla kendini tanıttırmak ve bu kadar tatlı ve süslü nihayetsiz nimetleriyle kendini sevdirmek ve bu kadar mu'cizeli ve meharetli hesabsız eserleriyle gizli kemalâtını bildirmek, kavilden ve tekellümden daha zahir bir tarzda fiilen isteyen ve hal diliyle bildiren bir zât, perde-i gayb tarafında bulunduğu bilbedahe anlaşılıyor. Elbette ve her halde, fiilen ve halen olduğu gibi, kavlen ve tekellümen dahi konuşur, kendini tanıttırır, sevdirir. Öyle ise, âlem-i gayb cihetinde onu onun tezahüratından bilmeliyiz dedi; kalbi içeriye girdi, akıl gözüyle gördü ki:
De ki: Rabbimin sözlerini yazmak için bütün denizler mürekkep olsa, Rabbimin sözleri tükenmeden o denizler tükenirdi." Kehf Sûresi, 18:109.) âyetinin bir vechini tefsir ediyor anladı.
09.10.15 11:36 #3
Şûrâ, 31. Ayet: Yeryüzünde O'nu âciz bırakamazsınız. Sizin için Allah'tan başka hiçbir dost ve yardımcı yoktur.
13.01.16 07:27 #4
En'âm, 73. Ayet: O, gökleri ve yeri, hak ve hikmete uygun olarak yaratandır. Allah'ın "ol" deyip de her şeyin oluvereceği günü hatırla. O'nun sözü gerçektir. Sûr'a üflendiği gün de mülk (hükümranlık) O'nundur. Gaybı da, görülen âlemi de bilendir. O, hüküm ve hikmet sahibidir, (her şeyden) hakkıyla haberdardır.
28.05.19 19:06 #5
29.09.19 03:08 #6
Acaba gözleri kör olmuş, görmüyorlar mı ki kâinat baştan aşağıya kadar hikmetlerle müzeyyen ve gayelerle müsmirdir ve mevcudat, zerrelerden güneşlere kadar vazifelerle muvazzaftır ve evamir-i İlahiyeye musahharlardır. Sözler
Son Mesaj: 20.12.14, 12:14