İnsan, aklına ve vicdanına aykırı davrandığında yani hata yaptığında huzursuz olur, kendini kötü hisseder, içinde hiç anlam veremediği bir bunaltı ve sıkıntı ortaya çıkar. Vicdanı rahatsızdır, içinde bir sıkıntı yılan gibi kıvrılır ve huzurunu alıp götürür... Neden yaptım, keşke yapmasaydım türünden yakınmalarla kendisini affedecek bir varlığa sığınma ve halini arz etme ihtiyacı içinde olur.
Yaptığı hata, beyaz bir kağıda düşen çamur damlası gibi kirletmiştir benliğini ve bir arınma, rahatlama ihtiyacı hissetmektedir. Nasıl ki iman etmek, doğruyu bulma kabiliyeti doğuştan verilmişse, tövbe etme eğilimi de aynı şekilde insana verilmiştir. Dolayısıyla insan nerede olursa olsun ya da hangi kültüre mensup olursa olsun, mutlak gerçeğe aykırı hareket ettiğinde vicdanında bir sızı hisseder ve tövbeyle halini arz edeceği bir varlığa sığınmak ister.
Önceki yazılarımızda, “Sandalyede namazın câiz olup olmayacağından” bahsetmiştik. Kanal bilmem kaç televizyonunda konuşan bir profesör, “Bazıları, sandalye konulursa câmiler kiliseye benzer; sandalyede namaz olmaz diyorlar. Olur, kılınabilir” diyerek meseleyi tek cümlede hallediverdi.
Ancak... Namaz öyle hiçbir “TEMEL”e dayanmayan bir cümleyle geçiştirilemeyecek ve “Canım sel kıl da nasıl kılarsan kıl. Yeter ki kıl” diye basite alınamayacak kadar mühim bir ibâdet. Âhirette ilk önce namazdan sorguya çekileceğiz. Sevgili Peygamberimiz’in bildirdiğine göre, namaz hesabını verebilenler diğer merhalelerden kolay geçeceklerdir.
Dua etmek, ibadettir...
Yine bir rivâyet var ki; yapılan dualara karşılık olarak üç şeyden biri verilir: Ya hemen kabul edilir, aynen, istenildiği gibi verilir veya tehir edilir, sonra verilir. İstediği şey onun için o anda iyi olmayabilir.
Resul aleyhisselam şöyle buyurmuştur: “Muhakkak ki Allahü teâlâ bu dini kendi zatı için seçti. Sizin dininize ancak cömertlik ve güzel ahlâk yakışır. Dikkat edin! Dininizi güzel ahlâk ve cömertlikle süsleyin!”
-Ey Allah’ın Resulü! Mü’minlerin hangisi iman yönünden daha faziletlidir?