Özgür Tavuklar | Yazı Evi - Yaratıcı Yazarlık Atölyesi Kadıköy
Anne baba, sevgili, eş, arkadaş, canımız ciğerimiz çocuklarımız, işyerlerindeki yöneticiler ve nihayet yaşadığımız yerin sosyo-ekonomik koşullarını özgürlüğümüz kısıtlayan nedenler olarak görüp, yakındığımız olmuştur.
-Kendi evin olacak şekerim, anne-baba baskısı da bir yere kadar.
-Ne evlenecem yaa, sabah akşam hesap vermek bana göre değil.
-Temel hak ve özgürlüklerimizi kaybettik, ülke yaşanmaz hale geldi…
Sık duyduğumuz –kurduğumuz bu benzer cümlelerle ne kadar da haklı olduğumuza inanarak yaşıyoruz. Aslında dağları devireceğiz ama ah bir özgür olabilsek…
İşte bu şekilde düşünerek yaşamakta, kararlarım, sorgulamalarım, suçlamalarım bu noktadan kaynaklanmaktaydı. Elbette haklıydım; babam kızar diye mini etek, annem yakıştıramadığı için kırmızı kazak giyemedim. Hesap sormak da vermek de bana göre olmadığı için kutsal “evlilik müessesini” ciddiye alamadım. Ne olacak bu memleketin hali muhabbetine olan düşkünlüğümden saçlarım kırkıma gelmeden beyazladı. Bu üç tanesi devede kulak, yüzlerce örnek daha sıralayabilirim, yani bütün eksik ve kusurlarımın, içimde kalan arzularımın yegane sebebi yeterince özgür olamamak sanıyordum.
Ta ki canım tavuklu pilav isteyene kadar;
Günlerden bir gün, epeyce dolaşıp satın alma arzuma uygun gezen tavuk aradım, bulamadım. Bulduklarımı da beğenip alamadım. Neden gezen tavuk? Eee, çünkü naçiz vücudumu zararları saymakla bitmeyen fabrika tavuklarıyla zehirlemek istemiyordum. Üstelik balık koktukları ve pilavı da kokuttukları için onların tavuk değil, martı olmalarından şüpheleniyorum.
Gezen tavuk öyle mi? Horozlar ötmeye başlayınca salınarak kümesten çıkmak, bütün gün toprak ananın nimetleriyle beslenmek , akşam ezanında karnı tok sırtı pek bir şekilde kümesin yolunu tutmak ne kadar mutluluk verici bir tavuk olma halidir kim bilir? Bu sebeple ancak bütün gün özgürlüğün ve kınalı horozla flört etmenin tadını çıkarmış mutlu bir tavuk pişirirsem mutlu olabileceğim kanaatindeydim….
O tavuğu aramaktan yorulup köşedeki tatlı şeyler satan yere oturup dinlenmek istedim. Gözümün önünde iki yana salınarak oradan oraya koşan, gagasıyla toprağı karıştırıp en leziz yiyecekleri bulmakta ustalaşmış, bir an önce kesimhanenin yolunu tutmak için hiç de acelesi olmayan hayvancıklar canlanınca, eyvah, dedim; mutlu olmak da mutlu etmek de özgür olmayı gerektiriyor! Fakat nasıl?
Tavuklu pilavdan yola çıkıp mutluluk, özgürlük gibi kavramlara dair soru üretmek, bana özel saçma bir yetenek olmalı fakat cevapları bulmakta iyi değilim.
Konuyu tümden unutmak amacıyla çay söyleyip çantamdaki kitaba sarıldım. Oh ne güzel, yeni şeyler öğreniyor, çayımı içip etrafa bakınarak tavukları da ağzıma layık gördüğüm tavuklu pilavla özgürlük arasında kurduğum saçma ilişkiyi de unutmak üzereyim… okumakta olduğum sayfanın son paragrafında yine dengem bozuldu;
“Bilgi bizi tercih yapmamız için önümüze daha çok seçenek koyarak değil, imkansız şeylere kalkışıp hüsrana uğramamız için özgürleştirir.” (*)
Çantamı topladım, içtiğim çayın parasını ödedim, “Ben nerde yanlış yaptıııım?” diye soran bir şarkı bulup dilime doladım ve evimin yolunu tuttum. Akşama mercimek pişireceğim.
(*) Adam phillips-Kaçırdıklarım
adlı kitaptan, Isaiah Berlin alıntısı.
Şükran G. Artan — 03.03.2018