Mevsim Normalleri Üzerinde | Parlak Jurnal
12 Kasım 2016 Kategori: Edebiyat Yazar: Fatma Kübra
"Kelimelerle hayat uymuyor demek birbirine." Kimi zaman bu uyumu sağlamak istiyoruz zorla ama aslolan kelime değil yaşamdır. Çünkü içinden cehennnem geçen ve bir cehennemin içinden geçen cehennemi anlatmayı aklına getirmez. Bu nedenle aslında sustuklarımız kadardır gerçek yaşanmışlık. Susmak belki de bu yüzden zor gelir acı verir insana.
Anlatmayı denediğimizde ise ifadeler iç dünyamıza yetişemez duygu dilden her zaman zengindir çünkü. Farkına varamasak da hislerimize yaptığımız en büyük haksızlık onları belirli bir kalıba sokmaya çalışmaktır dilimizden dokulen her kelime ile. Belki de bu yüzden demişlerdir; bir yazar yazmayı bıraktıysa ya gercekten yaşıyordur ya da gerçekten ölüyordur diye.
Tüm bunlara rağmen hepimiz anlatmak ihtiyacındayız. Çünkü inkâr etmemek gerekir ki kimi zaman aslında yüreğimizdekilerin güçlenmesi ve hislerini koruması için dilden dökülen aciz sözlere ihtiyacı vardır. Öyle anlar olur ki artık perdeler kapanıyor anonsunu duyar gibi olursun mesela. Oynanacak tüm oyunlar oynanmış tüm düşlerin toprağa gömülme vakti gelmiş gibi gelir insana. O an belki de tek ihtiyacimız bize nemli gözlerle bakıp "Son Yok " diyecek bir insandır. Bu yüzden anlamak ve anlatmaya muhtaçtır insan her şeye rağmen.
Göç yolunda ağır yaralar almış bir kuş gibi olan sevginin esas merhemi ona sahip olan yürektedir. En etkili merhemse bu sevgiye olan sonsuz inançtır. Kimi zaman bu sevgiyi taşıyamadığını düşünüp dile dökmeye başlayınca farkında olmadan en büyük zararı vermiş oluruz sevgimize. Hüzünlerimizin toprağında da bu yara almış sevgilerimiz vardır çoğunlukla.
Bana kalirsa sevgi gönülde barınmalı ve dilin sokağına çok sık uğramamalıdır. Sanki söz haddini aşarsa yürekteki sevgi uçurumlardan yuvarlanmaya mahkum olur kanatlanıp uçtuğunu sanarken. Sonra da onulmaz dertlere atmış oluruz kendimizi belki de her şey mevsim normalleri uzerinde bir seyir izlemeye başlar hayatımızda. Kendimizi kendimizle savaşırken izleriz çoğu zaman en sonunda.
Asıl sevgi gönülden gönüle giden yolarda gizlice yeşerebilendir. Diğerleri ise bir yanılsamadan ibaret olarak kalır insanın ömür sayfasında.
Hoş geldin; Eyâ! Kentin meczubu Cümlelerini dök dize dize, Kurtar akıl esaretinden benliğimizi. Anlat, Sözlerin birer
Eğer onu her görüşünde ritmini sebepsizce bozuyorsa kalbin… Mutsuz olduğun halde onu mutlu görmek için çabalıyorsan,
12 Kasım 2016, 21:32
"Bana kalırsa sevgi gönülde barınmalı ve dilin sokağına çok sık uğramalı" cümlesi doğru mu yazılmış yoksa "uğramamalı" mi olmalıydı sayın yazar
12 Kasım 2016, 22:15
Evet değerli okur
"Bana kalırsa sevgi gönülde barınmalı ve dilin sokağına çok sık ugramamalı ."
12 Kasım 2016, 22:29
Bizler de teşekkür ederiz. Yazılarınızla farklı yeni pencereler açtığınız için.
12 Kasım 2016, 22:56
GüzeL gönlünüzle okuyarak yazıları o pencereyi sizler açıyorsunuz . Her daim görüş ve önerilerinizi bekliyoruz değerli okur
21 Kasım 2016, 21:42
Kelimeler duyguların sadece bir kısmını anlatabiliyorsa bu güzel yazının çıktığı kalem, daha ne güzellikler barındırıyordur kimbilir. Yüreğine sağlık. Son yok diyerek umut oldun bize 🙂
23 Kasım 2016, 19:49
Çok teşekkür ederim .Sizin de yüreğinize sağlık. Hepimiz göğüs kafeslerimizin içinde her daim umut yuvası barındırıyoruz içinde sevgi kuşlarının cıvıltıları olan
AHLAKLI İSYANKAR dedi ki:
20 Aralık 2016, 01:36
İnsan neyle yaşar? Güzel bir kitap, güzel bir başlık. İnsan neyle yaşar bilmiyorum ama insan neyle yaşayamaz onu çok iyi biliyorum. insan sevgisiz yaşayamaz.
7 Eylül 2017, 04:03
“Cehennem içinden geçen cehennem” tasviri çok hoşuma gitti. Ayrıca insan anlatarak gerçekten içindeki sevgi duygusunu sömürüyor sonra da özünde sevgi olduğu için kendisine de savaş açmış oluyor böylece. Yoğun sevgilerden de böylelikle konuşarak kurtulduğumuzu zannediyoruz dediğiniz gibi oysa en büyük savaşı yine kendimize açmış oluyoruz sevgimizi sömürerek…Açtığınız bir pencere daha buyrun ve dışarıdan gelen güzel rüzgarlar yüzünüze çarpsın,dalgalansın saçlarınızda sayın yazar. 😉
Önceki Yazı Previous post: Edep Ya Hu !
Sonraki Yazı Next post: Aydınlıktan Karanlığa
*Damla damla oluşuyor hayat Damla damla yok oluyoruz, Damla damla soluyoruz, Damla
Sevmem ben öyle, “Kendine iyi bak!” diyeni. İnsanı, henüz gözden ırak olma
Bu yazıyı Cem Karaca’dan ‘Üryan Geldim’i dinlerken ile okumanız şiddetle tavsiye olunur.
Ne kadar özleyebilir ki bir insan? İçi kanaya kanaya ne kadar hissedebilir
Affetmekten bahsetmek isterim. Gururlu halimizi affederek başlasak iyi ederiz. İnsan kendini affetmediği