Ana Sayfa GÜNDEM EKONOMİ Türkiye’de Ekonomik İstikrarsızlığın Farklı Boyutları, Beklentiler ve Alternatifler
Ağustos ayında öncelikle konut kredisinde faiz oranlarının indirimi için kampanya başlatıldı; şirketler yeni kampanyalar düzenlemeye başladı; ancak, OHAL koşullarında bu çağrıya uyan bankaların sayısının artmasına karşın düşüş siyasi iktidarın hedeflediği yıllık % 9-10 bandına gerileme anlamına gelmedi.
Eylül 2016’dan itibaren görülen sermaye çıkışları ve öncelikle FED’in faiz artışı beklentisi Türkiye’yi derinden etkilemeye başladı.
23 Eylül günü Moody’s Türkiye’nin notunu yatırım yapılabilir seviyenin altına çekti.
Hükümet Eylül ayı sonunda tüketici kredilerinin yapılandırılması ve kredi kartı taksit düzenlemeleriyle bireysel borçların ötelenmesinin önünü açtı. Bu önlemler 2010-13 yılları arasında kredi genişlemesi, artan cari açık ve cari açığın ağırlıkla portfolyo yatırımları ile karşılanmasının yarattığı endişelerin karakterize ettiği ortamdan ne kadar uzaklaşıldığının da simgesiydi.
Ekim başında açıklanan Orta Vadeli Program (2017-19) 2017 yılı için büyüme oranı artışı (% 4,4), enflasyon oranı düşüşü (% 6,5) cari açığın milli gelire oranının artışının engellenmesini (% 4,2) öngördü, 2016 yılı içinde dar tanımlı işsizliğin % 10,5’te tutulacağı tahminini ilan etti. Cari açık dışındaki hedef ve tahminler sadece 1 ay içinde tamamen geçersiz/anlamsız hale geldi. 2016 yılı 3. Çeyrekte ekonomik daralma ihtimali bu dönemde açıktan konuşuluyordu.
Kasım ayında ABD başkanlık seçimleri ve merkez kapitalist ülkelerdeki politika tepkisi beklentileri geç kapitalistleşen ülkelerden sermaye çıkışlarını hızlandırdı.
Güngen, A. R. ve Akçay, Ü. (2016) “Türkiye’de Ekonomi Politikasında Arayışlar, Çıkmazlar ve Alternatifler”, Tören, T. ve Kutun, M. (der.) Yeni Türkiye’de Kapitalizm, Devlet ve Sınıflar, SAV: Istanbul, ss. 246-280
Önceki İçerik“Tereddüt”: Eril Tahakkümün O Belirsiz Gölgesi
Sonraki İçerikAhmet Murat Aytaç: “Hakikatin kendinden menkul bir enerjisi yoktur, hakikati savunmak gerekir”