Cinsel Sevgi - Turkhackteam.org/net - Ethical Hacking & Cyber Security Platform
Anlayışlı, kültürlü bir kadının, bir adamda kavrama yetisine ve ruha (zekâya) değer vermesi; bir erkeğin, mantıklı düşünme sonucunda, eşinin karakterini tartıya vurup göz önüne alması, ona değer vermesi gibi durumların, burada söz konusu olan meseleyle bir alâkaları bulunmamaktadır. (Schopenhauer)
Burada türün varlığını güvence altına almak üzere iş gören genel ve salt bir güç, bir içgüdü söz konusudur. Bu gücün amaç ve hedefi, taraflar bilincinde olsun olmasın, belli bir cocugun dünyaya getirilmesidir.
Evet… Doğa, bireyleri aslında sırf araç olarak kullanır; amacı ise sadece türdür, insan cinsidir. (Schopenhauer)
Çünkü doğa sadece fiziksel olanı bilir ve tanır, ahlâki olanı değil. Hatta kendisi ile ahlâk arasında tayin edici bir uzlaşmaz çelişki bulunmaktadır. (Schopenhauer)
Karımı elimde bir evlenme cüzdanı olduğu için ya da cinsel açlıktan kıvrandığım için değil, onu sevdiğim ve istediğim için kucaklarım. (Wilchelm Reich)
Mutlu evlilik üzerine tüm yazılanlar birbiri ile iyi geçinen bir çifti tanımlar. Bu tanımlama uyum içinde çalışan işçi kavramından pek farklı değildir. Böylesi bir kişi << tam anlamı ile bağımsız >> olmalı, işbirliği yapabilmeli, bağışlayıcı ama aynı zamanda tutkulu ve saldırgan olmalıdır. Bu nedenle evlenme kılavuzu kocanın, karısını << anlaması >> gerektiğini ve ona yardımcı olmasını öğütler. Karısının yeni giysisini övmeli, pişirdiği yemeklerden dolayı iltifat etmelidir. Diğer yanda kadın eve yorgun argın, sinirli ve gergin gelen kocasını anlamalı, onun işindeki sorunlardan söz edişini ilgiyle dinlemeli, doğum gününü unuttuğu zaman öfkelenmeyip bağışlayıcı olmalıdır. Bu tüm yaşamları boyunca birbirine yabancı kalan, << candan bağlılığa >> ulaşamayan iki insanın, karşılıklı nezaketle davranma ve birbirlerini rahat ettirme çabalarının, iyi işleyen ilişkilerinin toplamından başka bir şey değildir.
Böylesi sevgi ve evlilik kavramında asıl önemli olan tek başına olmanın dayanılmaz duygusundan kaçıp bir şeye sığınmaktır. << Sevgide >> insan en azından yalnızlıktan kaçıp sığınacağı bir liman bulabilir. İki kişi, dünyaya karşı bir tür ortaklık kurar ve bu iki kişilik bencilliğin sevgi olduğu yanılgısına düşülür. (Erich Fromm)
Eski ama doğru bir deyiş bulunmaktadır: << Eşyaları kullan, insanları sev >> derler. Oysa ne denli çok bireyin sevgi adına bunun tersini yaptıklarını; ana babaların çocuklarını, kocaların karılarını, eğitimcilerin öğrencilerini, siyasal partilerin halkı kullandıklarını korkutucu biçimde sezinleriz. (Leo Buscaglia)
Diğer yandan bu kutsal kavramın yerinde anlaşılması için vurgulanması gereken önemli bir nokta da, << sevgi >> nin hiçbir zaman << herhangi bir karşılık beklentisine ya da sahip olma arzusuna >> dayandırılamayacağıdır. (Ahmet Gürbüz)
Görülüyor ki, sevgide duyu ve duygusal yanın öne çıkarılması, onun iradî boyutunun savsaklanması sonucunu doğurmakla, sevgiyi ahlâki bir değer olmaktan çıkarıp, sırf bir doğa olayı kimliğine sokar. Böylece artık o kimilerince, << olması gereken >> dünyasını temsil eden yüksek düzeydeki insanî yaşamın bir görüntüsü değil, << olan >> düzeyindeki doğanın bir işlevi, doğaya egemen olan fizik ve kimyasal, biyolojik ve psikolojik güçlerin bir oyunu olarak algılanır.