Gençlere Nasıl Yaklaşalım? - AİLE | Şebnem Dergisi
ORTAOKUL VE LİSELİ GENÇLERE NASIL YAKLAŞALIM?
“(Rasûlüm!) Sen Rabbinin yoluna hikmet ve güzel öğütle çağır ve onlarla en güzel şekilde mücadele et!...” (en-Nahl, 125)
Davet; muhatabın yaş seviyesine, anlayış kapasitesine göre uygun ve akıllıca bir seyir tâkip ederek yapılmalıdır. Konuşmalar, kalabalık ortamlarda, insanların yorgun ve sinirli oldukları vakitlerde değil; yüz yüze konuşarak, istifhamların çözüldüğü, söylenenin anlaşılır olduğu bir zeminde ve mâkul ortamlarda olması tercih edilmelidir. Zira insanlar ancak sâkin ve berrak bir zihinle, şartlanmamış bir gönülle anlatılanları kavrayabilirler.
Konuşurken laf kalabalığına gerek yoktur. Anlatılması gerekenler, zihinleri yormadan en asgarî cümleler kullanılarak abartıya kaçmadan söylenmelidir. Süreç içerisinde konuşmayı monotonluktan kurtaracak çarpıcı misallerle yahut muhatabın hoşlanacağı konulardan bahisler açarak konuşmaya farklı bir samimiyet katılabilir. Karşımızdakini anlatılanları anlayabilecek seviyeye getirmek de akıllıca bir davranıştır. Verilmesi gerekenler muhatabı sıkmadan, bunaltmadan verilmeli;
“-İllâ da bu anlattıklarımı yapmalısın!” demeden,
“-İstersen anlattıklarımı bugün düşün, sonra yine konuşmak istersen konuşabiliriz, olmaz mı?” diyerek muhatap duygularıyla baş başa bırakılmalıdır.
Konuşurken gerektiğinde muhataba farklı bir bakış açısı sunmak adına tecrübelerden ya da güncel hâdiselerden konuya derinlik kazandırılabilir. Hakikatleri anlatırken aslâ şahsî görüşler ön plana çıkarılmamalı, dâima “hak” önde tutulmalı, asıl verilmek istenen konuya odaklanmalı, nefisler konuşmamalıdır. Hele:
“-Bak, benim dediğime nasıl da geldin, gördün mü?!” gibisinden sözler kesinlikle kullanılmamalıdır. Zira mühim olan doğruda buluşmaktır. Bizim söylediklerimizin her zaman doğru olmaması da sözkonusu olabilir, o zaman da gururu bir tarafa bırakarak tevazuyla hakka teslim olmak gerekir.
1-Önce İnanç Boşluğu Giderilmeli, Îman Telkin Etmeli
Yaklaşık üç asırdır toplumlara tesir eden “inançsızlık” (ateizm), “bilimi şaşmaz doğru kabul etme” (pozitivizm) ve “kâinâtı, kendi kendini tesadüfen yaratan bir varlık olarak görme” (darvinizm, materyalim) vs. düşünce ve felsefî akımlar, dünya çapında pek çok taraftar bulmuştur.
2-Güzel Ahlak Aşılanmalı
4- Hedef-Gâye Aşılanmalı, Dâvâ Şuuru Verilmeli
Böylece kendi hayatında ne yapacağını bilmeyen, kendisini tanımak için hiç gayret sarf etmemiş “amaçsız, hedefsiz, idealsiz” milyonlar yetişmektedir. “Kendi başına düşünemeyen”; “hep başkasının güdümünde olan” vizyonsuz bu insanlar, milletler adına en büyük insan kaybıdır.
Aklını kullanmayan bir insanın, aklı olmayan bir insandan ne farkı vardır? Aklını yitirmiş bir kimseden de “insanca” davranışlar beklenebilir mi? Uğrunda yürüyeceği bir dâvâsı olmayanlar; nefis ve arzularının peşinde koşup şeytana uyarak sefâhate ve boşluğa sürüklenirler. Bugünkü acı tablo da bundan ibarettir.
6- Gençlere Doğru ve Müspet Meşguliyetler Sunulmalıdır