Ergenekoncuların 73 Yaşındaki Rum Mağduru
10 yıldır türkiye’ye girişi yasak
erdoğan’dan son isteği trabzon’a gömülmek
yorgo andreadis, 1993 yılında abdi ipekçi türk-yunan barış ödülü aldı
1996 yılında kardak kayalıkları için türkiye ve yunanistan savaşın eşiğine gelirken o ilk tüyap izmir kitap fuarı’nın onur konuğu oldu. aynı yıl yunan yazar samarakis izmir davetini korkudan kabul edemedi.
babasının doğduğu trabzon’a gitti. yüzlerce trabzon kökenliyi buraya götürdü, gezdirdi. bu yüzden milliyetçilerin tepkisini çekti. barış ödülü aldığı kitapları hem türk milliyetçilerini, hem de yunan milliyetçilerini kızdırdı.
feryal kaya’nın nefis kitabı “sen gâvur musun?”u yunancaya çevirerek yayınladı. adreadis’in yazdığı ve abdi ipekçi ödülünü aldığı “tamama” adlı kitabı çok sevildi, yeşim ustaoğlu ondan esinlenerek “bulutları beklerken” adlı uzun metrajlı bir sinema filmi yaptı.
karadenizli arkadaşı hüsnü paşaoğlu ile dostluğu çocuklarını evlendirecek kadar ilerledi. yorgo’nun kızı, hüsnü paşaoğlu’nun oğlu ile evlendi. hüsnü paşaoğlu 80’li yıllarda esrarengiz bir suikasta kurban gitti. yorgo, bu dostluğu, “neden kardeşim hüsnü” adlı kitap ile ölümsüzleştirdi. paşaoğlu, mezar taşında türk-yunan dostluğuna adanan bir ibare de yer alıyor.
hakkında 1990’ların ortalarında andreadis hakkında, misyoner olduğu ve pontus devleti kurmak istediği gibi haberler çıkmaya başladı. ergenekoncu bir jandarma generali hakkında kampanya başlattı. serbestçe satılan kitaplarının el altından bölgede dağıtıldığını iddia etti.
yorgo hakkındaki iddialara yanıt vermek ve açık radyo’nun düzenlediği rum ve türklerin ortak karadeniz müzik geleneğini yansıtan ortak konsere katılmak üzere 4 aralık’ta istanbul’a gelmek istedi. havalimanında içeri sokulmadı ve persona non grata olduğunu öğrendi. 10 yıldır bir daha türkiye’ye ayak basamadı. “istenmeyen adam / persona non grata” adlı bir kitap yazarak yaşadıklarını anlattı. kitapta andreadis şöyle diyor: “şimdi ben türkiye’ye gelemediğime göre sizin gelmeniz gerekiyor buraya. kapım anadolu’dan, türkiye’den gelen herkese açık. ama gelirken sakın saçlarınızı yıkamayın, anadolu’nun havasını koklayabilmem ve içime çekebilmem için…”
ağustos 1999 depremi sonrasında iki tır yardım malzemesi topladı. kendi getiremediği için eşiyle türkiye’ye gönderdi.
yaşar kemal ve onlarca yazar ile aydın türkiye’ye giriş yasağının kaldırılması için imza kampanyası düzenledi.
ergenekoncular, andreadis’i pontus devletini kurmak istemekle suçlarken onun yanıtı “osmanlı’nın en zayıf döneminde bu yapılamamış şimdi mi yapılacak” oldu.
10 yıldır türkiye’ye girmesi yasak ve artık 73 yaşında olduğundan hayatının sonuna yaklaştığını düşünüyor. son gayretle erdoğan’ın azınlıklara yönelik sözlerinden cesaret alıp bir mektup yazdı, yasağının kalkmasını ya da “memleketim” dediği babasının doğduğu trabzon’a gömülmek istedi. trabzon’a geldiğinde yaptırdığı mezarı onu bekliyor.
“10 yıl bekledim bana aihm’e git dediler, gitmedim. dava açmadım. sabırla bekledim, bu haksızlığın giderilmesini, iftiraların geri alınmasını. 73 yaşında olduğumu ve bana karşı yapılan adaletsizliğin giderilmesi için daha birkaç 10 yıl bekleyecek zamanımın kalmadığını hesaba katın.
eğer gerçekten de türk devleti’nin güvenlik teşkilatlarının bu adaletsiz, yersiz ve kabul edilemez kararını düzeltemeyecek durumdaysanız ve türkiye’ye girişimin yasaklanmasındaki ısrarınız sürüyorsa, o zaman lütfen son arzumun yerine getirilmesine ve ecelim geldiğinde, 90 kuşaktır atalarımın ebedi istirahatgâhlarında yattıkları trabzon’a gömülmeme izin verin.”
Yayın tarihi 9 Haziran 2009 Yazar SimurgKategoriler Günce
Önceki Önceki yazı: “Kırmızı Günler” Kitabı Üzerine Bir Kaç Söz
Sonraki Sıradaki Yazı: Kadir Manga