çok acı çekiyordu hem yalnızlığından hem de geçirmiş olduğu beyin travmasından .ne kadar süre daha onunla kaldığımı hatırlamıyorum. avucumu bırakmasıyla kendime geldim. o artık aramızda değildi, bu dünyayı terk etmişti ve ben gelmeyen doktoru suçluyor içimden lanetler yağdırıyordum.derken beyin cerrahi hekimi gelmişti. hastanın daha doğrusu ex (ölmüş) ölmüş gencin üzerindeki çarşafı almam söyledi.çarşafı kaldırdığımda doktorun hiç bir şey söyleme fırsatı olmadan yere düştüğünü gördüm.
ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. yemekli bir davetten gelmişti. acaba çok mu sarhoştu ya da kalp krizimi geçiriyordu diye düşünürken diğer hekim arkadaşları olaya müdahale etmişlerdi bile. ölen o gencecik insanin babasıydı bu doktor ve kendi evladının tedavisi için çok geç kalmıştı ne yazık ki. kötü günde oğlunun acısıyla felç geçirmiş ve görevine yeniden dönememişti .
cakirbeyi Tarih: 14.07.2008 20:58
arkadaşlar aynı olay kurtuluş savaşında olmuş ama tersi.
doktor savaşın ortasında onca hastaya bakarken bir tanesinin iniltisini duymuş "baba,babacım yardım et" adam dikatli baktığında yaraları ağır olan hastanın oğlu olduğunu görmüş. oğlunun dışarıda bir ağaç altına götürülmesini ve daha hafif(kurtulma ümidi olan)yaralıların tedavisinden sonra onunla ilgileneceğini söylemiş. akşama doğru oğlunu ağacın altında bulmuş fakat artık yaşamıyormuş.
işte biz böyle evlatları olan bir vatanda yaşıyoruz.
Sylar Tarih: 14.07.2008 16:19
"..gerçek dostlarınızı bulup hiç kaybetmemeniz dileğiyle!!! "
bir an.. o ilk an.. herşey öyle başlıyor bence..
CA-CHALLENGE Tarih: 14.07.2008 16:16
paylaşımın için teşşekkürler