en çirkini güzellerin.: 10.15
eskiden resim derslerinde öğretmenler sayfada beyaz alan bırakılmasından hoşlanmazdı. sahi, neden doldurulurdu ki tüm sayfa anlamsızca? yani bir yerden sonra anlamını yitirmiyor muydu renkler? neden her milimini doldurmak zorundaydık ki o kağıdın? boşluklar kalsa da anlamlıydı. hatta o boşluklarla anlamlıydı zaten tüm resim. bir sürü renkle ve yeteri kadar bir yerde de ifade edilebilirdi zihindekiler. işte öyleydi evi. kağıda incelikle ve umursamazca sıçratılmış renkler gibi. kedisi vardı bir de. dot. kısa boylu, yoğun ve mat gri tüylü erkek kedi. sesi kendinden büyük olan pembe kedi. düşünsene, kedisi vardı bir kere. sevgisini paylaşan bir adamdı belli ki. hani şu sokakta yürürken durup yanından geçen köpeği seven insanlar gibi. kedilerle konuşan. onların da bir hayatı olduğunu bilen, buna saygı gösteren. düşünsene, hayatımda başka hayatlara saygı duyan bir adam vardı. etrafımda duvarlar örülü olduğunu söylerlerdi hep. her zaman bir mesafe ile karşılardım gelenleri. karşılarında soğuk, karşılarında duygusuz ve karşılarında gerçekçi olarak durduğum insanlar oldu. bir de bunları kabul edip o duvarları geçen, o duvarları boyayan ve o duvarları aşan insanlar. sevebiliyordum belli ki. herkesi değil belki. sonra bir sabah, etrafında yeşilin her tonunun yükseldiği masmavi bir göl kenarında kurulmuş bir çadırda uyandım. öyle hissettim yani. kahve içip, bir sigara yapıp yürüyüşe çıktık. otların arasına saklanmış taşlara ayağı takıldı ara sıra. güldüm. onunlayken çok ve içten güldüm. duvardan dökülen taşlardı takıldıkları belli ki. takıldıkça güldük, geçti. ne de olsa hiçbir şey kusursuz değildi ve öyle olması da gerekmezdi. olduğumuz gibi sevdik birbirimizi.
ardı açıktı. sonrası aydınlık. from