Şans Sözleri ve kitap alıntıları
İçerisinde Şans geçen, Şans temalı, Şans tarafından söylenmiş veya Şans hakkında sözler ve kitap alıntıları listelenmektedir.
21.01.19 - Denizli
Çirkin miydim, hayır, talihim yoktu!
08.02.19 - Mersin
Kendisini bilgelik uğruna adayan insan cinsi oldum olası bahtsızlıktan muzdariptir, bilhassa çocukları söz konusu olduğunda..
Eğer bahtımda kral olmak varsa, o taç başıma ben kımıldamasam da geçer.
03.01.19 - Ankara
...İnsanın en büyük talihsizliği kendi cesaretidir.
Kötü şansla beraber yaşardı insan, ama iyiyi buldu mu, dört elle sarılırdı kaçırmamak için.
02.02.18 - Ankara
Büyük şanslar küçük nedenlerle ortaya çıkar.
06.07.16 - Mashhad
01.06.16 - Habana / Havana
Hab şu an Hidrojen Köyü’ne dönüşmüş durumda. Çoktan patlamadığı için çok şanslıyım.
Çok mu şanslıyız neyiz bilemedim...
Evgenia, benim en yakın arkadaşımdı, yaşamda en güvendiğim insandı, hepsinden önemlisi, sevdiğim kadındı... Ya Güzide ile Aysun? Kaybettiğim karım, kızım? Evet, onların hayalleri, izleri, eşyaları, kokuları, evimin duvarları arasında hala duyduğum sesleri... Doğru, hala onların anılarıyla yaşıyordum ama Güzide ile Aysun ölmüştü. Bunu kabullenmek ne kadar zor olsa da, onlardan bir türlü kopamasam da, gerçek buydu. Kader mi, lanet mi, kötü şans mı, adına ne dersek diyelim, o korkunç patlama karımla kızımı çekip almıştı benden. Ama hayat devam ediyordu. İnsan istemese bile başkalarıyla karşılaşıyor, başkalarını seviyordu. Başkalarına duyulan sevgi, ölenlere duyulan bağı azaltmamalıydı. Buna evet dememin kendimi kandırmak olduğunu biliyordum. Hayat, canlılara öncelik tanırdı. Ölenlerin görüntüleri, sesleri, kokuları, anıları, izleri ağır ağır silinir giderdi. Acı ama galiba başka yolu da yoktu. İnsan pek de vefalı bir varlık değildi. Önemli olan ölenleri tümüyle unutmamak, ruhlarından bir parçayı benliğinize katarak, onların gönlünüzde yaşadığına kendinizi ikna etmekti. İkna etmekti, diyorum çünkü zamanla yüzlerini bile hatırlamakta güçlük çekeceğimiz sevdiklerimizin ruhumuzdaki etkileri, yaşamın canlı görüntüleri, sarsıcı olaylarıyla ağır ağır silinip giderdi belleğimizden. Her ne kadar bunun tersini kendime sık sık yinelediysem de acı gerçek buydu. Ve bu gerçek, beni avcuna almakta gecikmemişti. Ona daha fazla direnememiş, bir yol ayrımına gelmiş ve teslim olmuştum. O yol ayrımında Evgenia beni bekliyordu. Onun da yardımıyla düştüğüm yerden doğruldum, yeniden ayakta durmayı, acılarımla birlikte yürümeyi öğrendim. Normal insan diye bir şey varsa, işte o insanlardan biri olmaya çalıştım.
Dolayısıyla bundan sonra kişisel gelişim kitaplarından uzak durun. Bu kitapların %100'ü mutlu olmaya doğal eğilimli insanlar tarafından yazılmıştır. Sonra da her sayfada öğütler savururlar. Bu öğütlerin işlemediği milyarlarca insan olduğu gizli kalır, çünkü şanssızlar kişisel gelişim kitapları yazmazlar.
Başarınız sadece ve sadece şanstan ibaret olsa bile diğer başarılılarla ortak noktalar keşfedip bunları ''başarı unsurları'' olarak gösterirsiniz. Başarısızlar (insanlar, şirketler vs) mezarlığını ziyaretinizde onların da bu sözde ''başarı unsurlarını'' uyguladığını fark edersiniz.
eğer ölümü anlamlandıran yaşadığımız sürece yaptıklarımızsa , pek şansım yok . (S.49 )
Psikiyatra ihtiyaç duyacak kadar önemli olduğumuzu düşünüyoruz hepimiz. Ama benim tek ihtiyacım uyku, yapıcı bir tutum ve biraz da iyi şans.
Bir dolu şansım vardı. Hepsini denedim.
Üstüme diktim yaşamı, zor bulunan bir organ gibi.
Ve dikkatle, korka korka yürüdüm, ender bir şeymişçe
Çok kafa yormamaya çalıştım. Doğal olmayı denedim.
Aşkta kör olmayı denedim, öteki kadınlar gibi.
Ölümü çağırmadan ölmek, ne büyük şans!