Freddie neden sevildi?
03 Aralık 2018, 23:52
Bir kaçımızın erken gençlik ve gençlik yıllarına damgasını vuran Freddie Mercury yaşam öyküsünün anlatıldığı film ile tekrar kendini perdenin arkasından hatırlattı. Zihnimizin geri planında ezberde duran şarkıların başrol oyuncusu, arkasından milyonlarca insanı sürükleyen çirkin ve absürt adam.
Müziğin birleştirici dili ile insanları peşinden sürükleyen grubun solisti aslında neden bu kadar sevildi.
Ben ve bizler ne bulduk bu adamda, hangi yüzümüzü aynaladı bize. Hiç düşündünüz mü? Bugün bile küçük çocuklarımız piano'da bohemian rapsody çalma hevesiyle yanıp tutuşuyorlar.
Filmi seyredince tekrar zihnimi kurcaladı bu düşünceler.
Büyük düşünmek, farklı davranmak ve hayal kurmak hatta cesur adımlar atmak sanki kuralları çiğnemek ve yasak olanı yapmakla eş değerdi .Ama o umursamadı.
Bagaj yükleyen sıradan bir gençti ve opera'dan rock müziği çıkaracak cesarete ve toplumla yüzleşmeye hazırdı .Risk aldı, sevdiğini ve inandığı hayali için. Ailesini karşısına aldı .Yalnızlaştı.
Ona inanmayan müzik yapımcılarını tınmadı, aksine bir gün pişman olacaksınız diyerek yoluna devam etti. Kendine ve müziğine hep inandı. Bu büyük inanç dünyanın da ona inanmasını peşinden getirdi.
Öte yandan en dayanılmaz duyguyu yüreğinde hissediyordu. Kaçınılmaz şekilde yalnızdı. Kalabalıklar içinde yalnızdı. İnsanın basit bir aileye duyduğu ihtiyaç onu da kasıp kavuruyordu. Müziğe olan tutkusu ile yaşama bağlı kaldı.
Onun yaşam öyküsü esasında bu dünyada cesurca atamadığımız adımların öyküsünü anlatıyor.
Yaşamın hayalleri gerçekleştirmek için ne kadar kısa olduğunu hatırlatıyor. En son istediğini gerçekleştirmek için ne zaman risk aldın dedirtiyor. Öyleyse soralım kendimize.
Kimse sana inanmasa da sen hala kendine olan inancın ile çıktığın yola devam ediyor musun?
Yaşın kaç olursa olsun hala peşinden koştuğun bir hayalin var mı?
Ya da bunları yapmıyor isen seni bundan alıkoyan şey ne olabilir?