LEYLAK DALI: DÜNDEN BUGÜNDEN
Sabah gelişen bir durum keyfimi kaçırdığı için tatsız gittim kızkardeşle dün gerçekleştiremediğimiz buluşmaya. Onu görmek iyi geldi ama bulutlar dağıldı. Önce Dost Kitabevi'ne girdik, raflar arasında dolaşıp gözümüzü ve ruhumuzu şenlendirdik. Ben "Yeni Çıkanlar"ı incelerken o listesindeki kitapları seçiyordu diğer standlardan. Bu kez kendimi tuttum, evde okunacak yeterince kitap olduğu için saldırmadım raflara ama yine de dayanamayıp Yiğit Okur'un yeni çıkan romanı "Sıfırlamak"ı alıverdim.
Kitapçıdan çıkınca Yüksel Caddesi'nde yürüdük biraz. Yakında yıkılacak olan "Mülkiyeliler" binasını fotoğrafladık hatıra olarak kalması için. Bu gidişle şehirde çocukluğumuza ve gençliğimize ait anısı olan hiçbir mekan kalmayacak.
Sonra da bir başka Ankara markası mekana, "Flamingo Pastanesi"ne oturup yukarıda görülen balbademli ve krokanlı dev boyuttaki pastaları hiç utanmadan gövdeye indirdik. Şu anda vicdan azabıyla kıvranmaktayım:)))
Kızkardeşle vedalaştıktan sonra para çekmek için bir bankamatiğe yanaştım ve neyse ki sorunsuz hallettim bu kez işlemi. Parayı çekerken Bankamatik maceralarımı düşündüm. Öyle sorunlar yaşadım ki yıllar içinde; parayı ele geçirememekten kart kaptırmaya, önümde ve arkamdakilerle tartışmaktan güvenlik görevlisi eşliğinde para çekmeye, kartı makinenin üzerinde para çekimine hazır vaziyette unutmaktan farklı bankaların kartlarını farklı Bankamatiklerde kullanma çabalarına kadar kendimden ve etraftakilerden kaynaklanan yığınla macera. Ama bir tanesi var ki unutulur gibi değil, yeri gelmişken anlatayım:
4-5 yıl önceydi, anneme kötü teşhis konmuş ve ek birtakım tetkikler yapılmaktaydı yani moralimin yerlerde gezindiği bir dönem. Üzüntüden yüz hatlarım yer çekimine ayak uydurmuş, sıkıntım 100 metre öteden bile belli oluyor, hasılı nursuz bir surat sergilemekteyim. O vaziyette hastaneden çıkıp para çekmek üzere banka içine konmuş bankamatiklerden birine girdim. İçerde iki kişi vardı, ben girerken bir tanesi işlemini bitirip çıktı. Bankamatiğe yanaşmadan kapı kenarında beklerken para çekmeye çalışan kadın sandığım kişinin bir travesti olduğunu anladım ama o kadar derdimle meşguldum ki işleminin çok uzun sürdüğünün bile farkına varacak durumda değildim. Gel gör ki o benim yüzümdeki ifadeyi, asık suratımı işleminin gecikmesi nedeniyle kendine bir tavır olarak algılamış olacak ki çalan tep telefonunu açıp ne yaptığını soran karşıdaki kişiye söyle söyledi:
"Ne yapıcam ayol, bankamatikten para çekmeye çalışıyorum ama burada menopozlu bir karı var bana tafra yapıp duruyor."
O kadar üzgündüm ki bırak kızmayı gülemedim bile...
Gönderen Leylak Dalı zaman: 19:28
Etiketler: Anımsamalar, Gündelik Yaşam, Mekanlar
funda 14 Ocak 2010 21:29
Çatladım gülmekten :)
koyun can derdinde kasap et derdinde...
Hey Allahım :)
NEFİSE 14 Ocak 2010 22:07
Pastaya bittim.. ekrana dalasım geldi.. benim en sevdiğim şey pasta...Bankamatik anın da süper.. :))
Şeniz 14 Ocak 2010 22:15
Ayy kızz harika anlatmışsın ayollll.
( burda serçe parmağımı sallıyorum )
ÇOBAN YILDIZI 14 Ocak 2010 22:33
:))))))))) Çok hoş bir anı Leylak Hanımcım.
Rayegân Yaşar 15 Ocak 2010 00:13
Üç nolu fotoğrafın üzerinden akanlar gibi eriyip aktım. Ağzımdaki sıvı yoğunluğu hat safhada. Şaka şaka:-))Ama görüntü enfes.
Keşke bankamatikler bir gün dile gelse de önlerinde yaşananları anlatsa. Daha neler neler vardır kim bilir?
ayci 15 Ocak 2010 03:20
neeeeyyy o bina yikilcak mi :O
harika cok güzel oldu!
Üzgünüm kendimi tutamadim!
ayci 15 Ocak 2010 03:21
yani manyak kelimesini yikma izni verenlere söyledim :)
neslihan 15 Ocak 2010 10:40
neden yıkılıyor Mülkiyeliler binası? çok üzüldüm:-(
gökçe7 15 Ocak 2010 10:49
Kitap raflarında kaldı gözüm.Bankamatik maceralarımız benzer.Mülkiyeliler binası için üzüldüm.Bu zihniyet Cumhuriyetimizin tüm kurum ve kuruluşlarını yıkarak gözden çıkaracaklarını sanıyor.
Leylak Dalı 15 Ocak 2010 11:02
Mülkiyeliler Binası'nın yıkılması konusundaki tepkilerinize bir açıklık getireyim. Binayı belediye değil Mülkiyeliler Vakfı yenilemek amacıyla yıkıyor. Fakat epey tartışma var bu konuda. Bir kısım mülkiyeler ve Mimarlar odası karşı çıkıyor, şehrin tarihine damga vuran, anısı olan bir yer olduğu için o şekilde kalmasını istiyorlar. Vakıf ise daha modern ve işlevsel olması amacıyla yıkıp yenilemeyi düşünüyor. Sonuç kararı son anda bir değişiklik olmazsa yıkılması yönünde, bakalım bekleyip göreceğiz ama insanın içi acıyor.
nalan 15 Ocak 2010 16:08
nedir bu eskiyle alıp veremedikleri. zenginlik göstergesi çirkin avm yapmaktan başka bir şeyden aldıkları yok.
tabi bir de yayaları yok sayıp sadece araçlar için etrafı çirkinleştirme projeleri var,es geçmemeli :(
sonuç ruhsuz, görmemiş mekanlar...