Hayatım boyunca kendimi hiç bir yere ait hissetmedim.
Hiç bir zaman temelimi insanların üzerine kurmadım.
Riyakarlar, ahmaklar, gösteriş budalaları, serseriler
Böylelerinden uzak bir yaşamı tercih ettim.
Kendime yakın hissettiğim hiç kimse de olmadı.
Yalnız kalmak, bu konuşan hayvanlar ile birlikte olmaktan daha keyifliydi.
Sanki bu dünyaya başka bir gezegenden atılmış gibiydim.
Herkesin bir meziyeti vardı.
Bense kendimi hep bir şeyleri düşünürken buluyordum.
Toplumdaki büyük bir çoğunluk, bir şeyleri başarmış görünüyordu.
İşin garibi bu büyük kitle, yaşadığı hayattan dolayı da mutluydu.
Yada mutlu görünmek için özel bir çaba sarf ediyordu.
Herkes birbirlerine, kendi başarılarından bahsediyor.
Bunlardan dolayı gurur duyuyor.
Karşısındaki insanın zayıflıklarından dolayı ise kendini güçlü hissediyordu.
Oysa içi bok dolu et parçalarından başka hiç bir şey değillerdi.
İnsan, insanlığın en büyük ironisiydi.
Hemen hemen hepsi, ne için yaşadığını ve neye inandığını tam olarak bilmiyordu.
Çünkü yaşama tercihini onlar yapmamış, inanmayı ise, onlara öğretmişlerdi.
Bunlar, gereksizce ürüyor, bilinçsizce tüketiyor.
Yüksek sesle konuşuyor ve kavga etmeyi seviyordu.
Onlar bu dünyanın en tehlikeli yaratıklarıydı.
Özgür iradenin varlığına inanmıyordum.
Zevkler ve tercihler, çoğunluğun bizlere dayatmış olduğu algılara göre değişiyordu.
Karşımda “mış” gibi hareket etmeyi öğrenmiş, ufak sürülerden başka hiç bir şey göremiyordum.
Aslında bakarsanız, bu dünya da inanacak hiç bir şey de kalmamıştı.
İlaçlar bizi daha fazla hasta ediyor. Reklamlar aklımızı bulandırıyor.
Bankalara borçlanıyor. Birilerinin daha fazla zengin olması için çalışıyor.
Ölmeden önce, kazandığımız tüm parayı ise bir kaç ay daha fazla yaşamak için hastanelere harcıyorduk.
Kimileri tanrıya inanmamız gerektiğini söylerken, bir çoğu onu da yanlış anlıyordu.
İşin kötüsü, hala insanlardan umutlu olan ufak bir azınlık vardı.
Bu kaba saba,tahammülsüz ve sadece kendini düşünen yaratıklara umut besleyenler
Gerçekten onların değişebileceğine inananlar vardı.
Oysa insan doğası gereği kötü bir varlıktı.
Eğitilmediği takdirde kendini kötülük yapmaktan alıkoyamazdı.
Tabi ki bu umutlar, onlara pişmanlık ve daha fazla umutsuzluk olarak geri döndü.
Onlar adına üzüldüğümü söyleyemem.
Onlara ve onların inandığı hiç bir şeye inanmıyordum.
Bir protesto yürüyüşüydüm, tek başına *
Yapayalnızım, ama kentin üzerine yürüyen bir ordu gibiydim. **
Ya kendimi öldürecektim yada onları
Ben onları öldürmeyi tercih ettim.
İnsanları öldürmeye çok erken yaşlarda başladım.
Sakın beni yanlış anlamayın.
Benim tarzım sizinkinden biraz daha farklı
Birini öldürmek için silaha veya bir başka ölümcül alete ihtiyacınız yok.
Eğer birini öldürmek istiyorsanız, bunu onu yaşatarak da başarabilirsiniz.
Onu görmez, dinlemez yada algılamaz veya umursamazsanız.
Aslında o insanı öldürmüş sayılırsınız.
Siz binlerce insanı öldürebiliyorken, aynı insan binlerce kez ölebiliyor.
Gerçek ölümden, daha fazla acı verici ve gerçek değil mi ?
** Jean Paul Sartre
Anahtar Kelimeler seçtiklerimiz