Evrendeki iyiden asla vazgeçme! - Ayşe ARMAN
Haberler>Yazarlar>Ayşe ARMAN>Evrendeki iyiden asla vazgeçme!
Bize de o duyguyu geçiriyor, “Her şey geçer, bu da geçecek! İyi günler gelecek. Başka türlüsü mümkün değil. Hayat hep iyiye evrilir. Yarın, hep bugünden daha iyi olacak, olmalı...” diyor.
E güzel hareketler bunlar. Aşk var, umut var...
Bir an evvel kitabı okumanız ve albümü dinlemeniz dileğiyle...
- Valla, bu söylediklerinizi yazarsanız başıma dert açarsınız! O iltifatlar sonunda gelip benim kafama patlıyor. İsterseniz koymayın.
Olur mu canım, kime ne, benim fikrim. Ayrıca herkes neyin ne olduğunu biliyor. Sizin siyasi görüşlerinize laf edenler olabilir ama müzisyenliğinize laf etmek kimin haddine...
- Ben anladım, başımı belaya sokacaksınız! En iyisi sorunuzun cevabını vereyim: Hayatımdan memnun değilim. Bence şu anda, dünyada kimse değil. Hepimizin dünyayı yönetenlerden şikâyeti var. Ama her zaman umut var. Bunu biliyorum. Evet, yarın için hep umut var. Hayat, dünden daha iyi bir bugün yaşamak için devam ediyor ve yarın da bugünden daha iyi olmalı. Buna artık ego mu dersiniz, hırs mı dersiniz bilmiyorum ama ben hayatı böyle bir ümitle yaşıyorum.
- Yok, hayır. Türkiye’de doğduğum için kendimi çok şanslı hissediyorum. Sizden beş dakika önce Alman bir gazeteciyle röportaj yapıyorduk, o da benzer bir soru sordu. Şöyle dedim: “Müziğimin içinde çok fazla Türkiye var. Türk müziği geleneği var. DNA’sında var. Ritmleri, folkloru yaptığım bestelerde de hep bunlar var. Ve bu, beni dünyada da özel bir yere getiriyor. Türk olmak aslında benim için büyük bir şans!”
- Ne yazık ki hayır! Sekiz yıl Almanya’da yaşadım, yedi yıl da Amerika’da... Şu anda da hayatımın neredeyse üçte ikisi turnelerde geçiyor. Yılın 250 günü yollardayım. Güya İstanbul’da yaşıyorum ama o kadar çok geziyorum ki, İstanbul’a üç günlüğüne gelip duş alıp
bavul değiştirip tekrar turneye gidiyorum. O zaman da kendimi İstanbullu hissedemiyorum. İstanbulluyum diyebilmek için aylarca, yıllarca bu güzel şehirde aynı güzergâhlardan geçmek lazım. Belki de düşünceleri sokaklara bırakmak lazım, ben onu yapamıyorum. Ben gittiğim yerler neresiyse, biraz oralı hissediyorum. Galiba da en çok kendimi dünya vatandaşı gibi hissediyorum.
- Sanatçı sanatıyla çok büyük özgürlükler anlatıyor zaten. İnsan hayatının en güzel tarafı özgür olmak. Düşüncelerinde özgür, davranışlarında özgür. Hepimiz, her şeyin en güzelini özgürken yapabiliyoruz. Müziğin en güzelini özgür ruhlar yapabilir. Özgürlüklere müdahale söz konusu olduğunda, elbette ki insan savunmaya geçecektir! Ama ille de yapmak lazım, yapmayan sanatçı değildir gibi söylemlerim yok.
- Evet. Bazı şeyler; aynı kadro, aynı insanlar, aynı ekipler ama farklı sistemlerle daha akılcı olabilir, işe yarayabilir ve halkla bütünleşebilir diye düşünüyorum. O yüzden de fikirlerimi sosyal medyadan söylüyorum.
- Elbette! Evet, Fazıl Say olarak, tek başına piyano çalarken sisteme filan ihtiyacım yok. Ama mesela bir orkestrayla çalmak zorundayım diyelim, bu orkestranın işleyişinde yanlışlar yapılıyorsa, sistem hataları varsa, bu yanlışları bilen birinin söylemesinin nesi kötü?
- Elbette! Olmaz mı? Bu kurumların kendi içinden beni destekleyenler oluyor veya bana kızanlar oluyor. “Biz böyle iyiyiz, hiç kimse bize karışmasın!” diyenler de oluyor. Ama tartışma hep devam ediyor. Tartışmanın devam etmesinden de anlıyoruz ki, bu yazılanlar işe yarıyor.
- Evet, doğru. Yaşım 47 oldu. Daha olgun bir Fazıl Say var karşınızda. Bir de tabii sosyal medya konusunda da daha tecrübeli bir Fazıl Say var. Bundan 10 sene evvel, Facebook’ta arkadaşlarla yazışırken gazeteciler paragrafın içindeki bir cümleyi cımbızlayıp gazetelerine manşet yapabiliyordu. Biz de öyle aval aval bakıyorduk! Dayak yiye yiye, o hatalara düşmemeyi öğreniyor insan. Sosyal medyayı doğru kullanmayı da... Hiçbirimiz ilk başta, ‘bu iş nasıl oluyor, kim görüyor bunları, kim okuyor, hangi cümlemi cımbızlarlar’ bilmiyorduk. Şimdi biliyoruz. Her şeyi söylüyoruz ama içinden cümle cımbızlansa da bir şey yapamayacakları şekilde. Öğrendik!
Kitapta özel hayatınızdan da kesitler var...
- Evet, kitapta sevgilim olduğundan bahsediyorum. Daha önceki ilişkimden; yani evliliğimden, eski eşimden ve şu anki sevgilimden...
- Hepimiz için en büyük ilham kaynağı. Aşksız müzik olmaz, içinde mutlaka aşk olması lazım.
- İki yıl önce. Ece’yle iki yıldır beraberiz. Yaşadığımız da aşk...
- Belki de öyleyimdir. Kimi zaman çok fazla kendimle ilgili oluyorum, kendi buhranlarım, depresyonlarım oluyor. Çünkü çok fazla çalışmam gerekiyor. Ve o çalışma yükünün altında ezildiğim oluyor. Bu da beni insanlara karşı zor kılabiliyor.
- Elbette hissediyorum. Sanatçıların hayatı oldukça yalnızdır. Zaten fiziken de öyle. Sürekli dünyanın bir yerinde turnedesiniz, bazen hayatınızda ismini bile duymadığınız şehirlerdesiniz. E kimseyi tanımıyorsunuz, 2 bin kişiye konser verip akşam otelinize gidiyor, yalnız başınıza yemeğinizi yiyip odanıza çıkıyorsunuz. Tabii ki yalnız bir hayat ama şikâyetçi değilim.
- Kitap kendi kendine oluştu. Benim Facebook’a ve Instagram’a koyduğum makalelerim yıllar içinde birikmişti. Onları derleyip topladım. İki çok iyi editörün elinden geçtikten sonra yayımlamaya karar verdik. Çok ilgi görüyor, bu da çok hoşuma gidiyor.
- Girmem gerektiği kadar girdiğimi düşünüyorum. Üzerinde tepinmeye, abanmaya gerek yok. Siyaset zaten benim konum değil. Biz sadece siyasetin hayatımızı zorlaştırmamasını, aksine kolaylaştırmasını istiyoruz.
- Kesinlikle! İnsan iyi hissederse iyi yaşar. İyiyle sarmaladığında iyi şeyler üretir. İyi hissetmeyi, iyiye inanırsa bulur. İyiyi kimi insan Tanrı’da bulur,
kimi meleklerde... Kimi çiçeklerde, kimi ağaçlarda, kimi aşkta, kimi sevgilide, kimi çocuklarda, kimi de benim gibi müzikte...
Türkiye’den klasik müzik alanında çok genç yetenekler çıkıyor, yurtdışında da önemli ödüller alıyorlar. Ama diğer taraftan da konservatuvarların aldığı öğrenci sayısı gittikçe düşüyor, devlet desteği azalıyor. Türkiye’de klasik müziğin geleceğini nasıl görüyorsunuz? Kitaptan çok parlak görmediğiniz anlaşılıyor...
- Valla ben kâhin değilim. Ama biraz toparlanması gereken unsurlar var. Onları da kitabımda yazdım.
- Çok şey kattığını söyleyebilirim. Babamın edebiyatçı çevresi, Türkiye’nin en önemli en iyi şairleri ve yazarlarıydı. Yaşar Kemal’inden Cemal Süreya’sına, Metin Altıok’tan Turgut Uyar’ına kadar. Her akşam Tavukçu lokantasında buluşurlardı. Ya da bizim evde veya başka birinin evinde... Ben o zaman küçük bir çocuktum. Bu dediğim 1970’ler... Hiçbir şey anlamadan ama ilgiyle seyrederdim. Onlardan bana o büyük yaşam sevinci, büyük yaşam coşkusu geçti. Ve her biri tek tek, büyük bir taşkınlıkla düşüncelerini savunurlardı. Hepsi çok kalpten insanlardı.
Dünyayı yönetenler konusunda kimse memnun değil diyorsunuz...
- Evet. Ne ben memnunum ne de benim dışımdaki 7 milyar! Hiç kimse mutlu değil, emin olun. Bu yaşadığımız tıkanıklık sadece Türkiye sorunu değil, bir dünya sorunu. Televizyondaki haberlere bakıp üzülmemek, endişelenmemek mümkün değil. Ama tabii hayatımız sadece siyasetten de ibaret değil. Birazdan konserim başlayacak. Alkışlar olacak, mutluluk olacak, her şey olacak. Fakat bir taraftan da siyasi tartışmalar devam edecek.
- Ben hayatı, deha meha gibi yaşamıyorum, tamamen normal yaşıyorum. Egoyla da işim yok.
- Hayır, ben hayatım boyunca müzik için çalıştım.
- Valla, hepimize ne kadar zorsa bana da o kadar zor.
- Zaten yaşıyor. Tutkuyla bağlı olduğu bir şey var. Benim için müzik, onun için atçılık sporu. Avrupa şampiyonalarına katılmaya hak kazandı. Çok çalışıyor. Bir işi tutkuyla yapan insanların, o işi meslek gibi görmesi mümkün değil. O yaptıkları şey, onların işi değil, yaşamı oluyor. Mesela müzik benim mesleğim değil, yaşamım. Kumru için de farklı değil. Atlarla geçirdiği vakit ve binicilik hayalleri onu motive ediyor ve hep daha fazla çalışıyor.
- Müziğimi iyi yaptığımı düşündüğüm anlar...
ANNEM VE BABAM BANA DÜŞKÜNDÜ BEN DE KIZIMA...
- Her baba için kızı özeldir, Kumru da benim için öyle... Çok düşkünüm ona. Belki bizim aile genetiğimizde, insanlar birbirine çok düşkünler, bilmiyorum. Annem ve babam da bana çok düşkündü, ben çocuğuma aynı düşkünlükte sahip çıktım, çıkıyorum.
- İsmini ben koydum kızımın, “Kumrular gibi” denir ya, anlamı hoşuma gitmişti. Çok fazla insan da yok bu isimde...
Ama yoksunuz; 365 günün 250’si olmayan bir baba...
- Evet ama günümüzde olmamak diye bir şey yok ki... Her türlü iletişim aleti elimizin altında. Her an berabermişiz gibi. “Ama fiziksel olarak beraber olmuyorsunuz” diyorsanız, zaten çok sık beraber olmak da iyi bir şey değil. Biraz özletmek de iyidir.
Kitapta, “Nemrut Dağı’nda da konser olur, köy meydanında da” diyorsunuz. Zaten Âşık Veysel’in doğduğu Sivrialan Köyü’nde de çaldınız, Fikret Otyam için çok önemli olan Karaözü Köyü’nde de... Anadolu’nun her yerine klasik müzikle gitme projesi devam edecek mi?
- Etmeli. Ben çok isterim. Bu yaz bir köy konseri daha yapmayı planlıyorum. Ama destek arıyorum açıkçası. Çünkü köy meydanına piyanoyu götürelim, köyde konser verelim de... Hangi köy olacak, nasıl bir teknik altyapıyla bütün bu sistem kurulacak?
- Aynı şey değil sanki. Ben klasik müziğin evrensel olduğunu düşünüyorum. Öyle değilmiş zannediliyor. Yanlış bu, bir önyargı... Mozart’ın müziği aslında bizim de müziğimiz. Sadece Avusturyalıların değil yani. Japonya’daki, Çin’deki ya da Brezilya’daki insanlar da Mozart dinleyebilir. “Bizim köylülerimiz klasik müzik dinlemiyor” deniyor. Valla bu iş doğru eğitim verilirse, çocukluktan itibaren doğallıkla götürülürse hiçbir sorun olacağını düşünmüyorum.
- İkisi de zor. Gittikçe kendimden daha iyi besteler yapmayı beklediğimden, her seferinde zorlaşıyor. Yazmaya gelince, edebiyatçı filan değilim ben, kafamda konuştuklarımı yazıyorum sadece.
- “Akılla bir konuşmam oldu” bana ait bir cümle değil, Ömer Hayyam’ın bir şiiri. Ben bu şiiri şarkı yapmıştım, ‘İlk Şarkılar’ albümümde vardı. Kendi kendine bir hesaplaşmanın şiiridir. Hem biliyorsunuz benim bir davam oldu, yıllarca sürdü. En sonunda kazandık davayı ama yıllarımız bu tatsız tartışmayla geçti. Hem bu yüzden hem de Ömer Hayyam’la bir nevi kardeş oluşumuzdan, kitabın adını böyle koydum. Kitap da aklıyla konuşan, düşüncelerini paylaşmaya çalışan birinin kitabı oldu.