Uçurtması olmayana kuyruklu oyun
Böyle şeyler yazabildiğine göre, keşke Savaş Dinçel bolca oyun yazsaymış da bunlar sık sık sahnelenseymiş…
Adam, bizim buraların kaybetmişi… Hayatı boyunca babasının buyruğuyla yaşamış, o ne derse yapmış, onun istediği yaşamı kurmuş, babası ölünce de ortada kalakalmış. Değil kadınlarla, hiçbir insanla doğru dürüst ilişkisi yok. Gerekmediği halde bir ofiste çalışıyor ama tek yaptığı sabah erkenden işe gidip akşam hava kararmadan eve dönmek. Üstü başı hep temiz, ütülü. Evi tıpkı eskisi gibi derli toplu, düzenli. Hayatı mümkün olduğunca kurallı ve tekdüze. Babasından kalan mirasa bile dokunmamış, çünkü parayla yapabileceği herhangi bir şey yok.
Bir gün, hayatında ilk defa kendi başına bir karar alıyor ama uygulamaya fırsat bulamıyor. Kapısını ısrarla çalan bir yabancı pandır küldür evine dalıyor ve adamı düşünmeye, değişmeye zorlamaya başlıyor. “Çünkü çocukluğunu yaşamamış kişiler yaşlansalar bile çocukluk yapma hakkına sahiptirler.” İşte bu yabancı da adama yaşamadığı çocukluğunu yaşatmaya uğraşıyor ve sonunda onu, hiç sahip olmadığı uçurtmanın kuyruğunda mutluluğa yolcu ediyor.
Müjdat Gezen Tiyatrosu’nun küçücük bir odadan ibaret, minderli demir sıralara oturulan (ki bu sıralar eski 500A otobüslerinin koltuklarından bile dar), pasajın geri kalanından pimapen ve camla ayrılmış, olsa olsa bozuk para cebi olabilecek bir sahnesine Savaş Dinçel’in adı verilmiş. Burada iki büklüm, sırt ağrıları içinde ve eğer erken giderseniz daha az kafa arasından Uçurtmanın Kuyruğu’nu izlemek mümkün.
Çok iyi bir oyunu, Barış Dinçel’in evden farkı olmayan özenli dekorunda, dikkat çekici oyunculardan izlemek için iki saatlik sıkıntıya değdi mi? Evet, diyebilirim. Ama orada bir oyun daha izler miyim? Sanmıyorum…
← İstanbul Kitap Fuarı