AKPnin gerici iç savaşı
1) Bağımsızlık: Vatan emperyalist işgal ve paylaşıma karşı savaşılarak kazanılmıştır. Dahası, bu savaş verilirken ve sonrasında devlet kurulurken herhangi başka bir emperyalist odağın manda ve himayesi de reddedilmiştir. Türkiye, bağımsız bir ülke olacaktır.
2) Laiklik: Çürümüş Osmanlıdan kalan ortaçağ kurumları (saltanat, hilafet, tekke ve tarikatlar, medreseler vb) tasfiye edilecek, ülke cumhuriyet ile yönetilecek, din ile dünya işleri birbirinden ayrılacaktır.
3) Türk-Kürt kardeşliği: Türkiye, halkı oluşturan iki asli unsurun, Türklerin ve Kürtlerin ortak vatanıdır. Unsurlar (Türk ve Kürt unsurlar) birbirlerinin ırkî, toplumsal ve coğrafî haklarına karşılıklı saygı gösterirler.
Fakat Türkiye Cumhuriyetinin -Meclisin açıldığı 1920den başlatırsak- 95 yıllık tarihi, bir köküne kibrit suyu ekme tarihidir. Giderek bu üç ilkeden de uzaklaşılmış ve bilindiği gibi tüy diken de AKP iktidarı olmuştur (Bu sürecin sosyo-ekonomik nedenleri var ama o ayrı bir yazı konusu).
Bu gidişattan rahatsız olan, hatta yakın dönemde Cumhuriyet Mitinglerinde ve Haziran Ayaklanmasında isyan eden, ülkemizin aydınlık yüzünü oluşturan cumhuriyetçi insanlar şunu çok iyi kavramalıdırlar: Bu üç ilke bütünsel bir pakettir, bir sentezin ortak sonuçlarıdır, birbirinden ayrılamaz. Türk+Kürt denkleminden vazgeçilirse, bağımsızlık ve laiklik de savunulamaz. Kısacası vatan savunulamaz.
Türkler ve Kürtler birlikte yaşamaya mecburdurlar. Politik veya etik olarak falan değil, sosyolojik olarak… Bizim coğrafyamızda bilimin politikaya çizdiği kırmızı çizgilerden biri de budur.
Örneğin Suriyede, Irakta böyle sosyolojik bir zorunluluk yok, oralarda politikalar çarpışıyor. Ama bizde var. Neden?
Zulmün ve çatışmanın yoğun olduğu illerde yaşayan Kürt kökenli vatandaşlar, neredeyse bir Kürt devleti kurulmuş olmasına rağmen Kuzey Iraka değil, Türkiyenin batısına göç etmeyi tercih ettiler. Bunun nedeni sadece ekonomik değildi; ortak vatan duygusunun hâlâ yoğun olarak devam etmesiydi. İstanbul, Ankara, İzmir vb, Kürtler için başka bir ülke değildir.
Bugün en büyük Kürt nüfusu İstanbulda. Sıralamada araya Diyarbakırı alalım, ama sonra Ankara, İzmir, Adana, Mersin gelir…
Ortak yaşam bir sözleşme gerektirir. Canlılık doğasında bile böyledir. Evrimin, başta doğal seçilim olmak üzere kendine özgü sözleşmeleri (daha doğrusu mekanizmaları) var. Ama biz bakteri, solucan, sürüngen veya eşek olmadığımıza göre bir toplum sözleşmesi yapacağız.
Bu ülkeyi yukarıda söz ettiğimiz bir toplum sözleşmesi yaparak kurduk. Sonra hepsinden geri adım atıldı. Eğer bir vatanımız olsun istiyorsak yeniden bir toplum sözleşmesi yapmak zorundayız.
Türkler ve Kürtler, iç içe geçmiş, aynı vatanı paylaşan, gelecekleri ortaklaşmış, eşit haklara ve sorumluluklara sahip iki kardeş ulusturlar.
Bundan 4-5 ay önceye kadar iç savaş bir tehlikeydi. Bugün ise ülkemizde bir iç savaş yaşanıyor. Diyarbakırda, Cizrede, Nusaybinde, Şırnakta yaşananların, Irakta, Suriyede ve bir zamanların Lübnanında yaşananlardan hiçbir farkı yoktur.
Kocaman kentler ablukaya alınıyor, tanklarla çevriliyor, sokak sokak çatışmalar sürüyor, on binlerce insan evini-köyünü terk etmek zorunda kalıyor. 35 yıldır, 90lı yılların kirli savaşı da dahil, çatışmalar hiç bu boyuta ulaşmamıştı. İç savaş görüntüleridir bunlar.
Yakın zamanlara kadar Kürt sorununun barışçıl yöntemlerle çözülebilmesi için uygun koşullar oluşmuştu. Türküyle Kürtüyle bütün halkın arzusu da bu yöndeydi. Fakat Erdoğan ve çetesi kişisel iktidarları uğruna çatışma ve şiddet yolunu dayatmıştır.
AKP iktidarının gerici iç savaşıdır bu.