Bazı şeyler var… Bekleyince gelmeyen. Bekleyince olmayan. Bekleyince sarmayan. Bekleyince durmayan. Bekleyince tutmayan. Bekleyince görmeyen. Bekleyince duymayan. Bazı şeyler var... Beklemekten başka hiçbir şey yapamadığın.
“Yat uyu artık, saat geç oldu.” “Dinlenmelisin” “Kendini koru.” “Anahtarı unutma sakın” “Enerjin niye düşük ya?” “Sen güçlüsün” “Harbiden heyecanlandın mı ya?” “Aa, süper olmuş” “Beni anlamıyorsun.” “Bu. Bu çok güzel.” “Yarın yoğun bir gün olacak.” “Neden böyle hissediyorsun?” “Ben de seni anlamıyorum zaten.” “Ben senin tarzını beğeniyorum” “Sabah beni uyandırsana” “Sen beni iyice tanıdın.” “Bir bitse” “Çok iş var.” “Gideriz belki?” “Hadi güzel bir müzik aç” “Ben bu kadını sevmiyorum ya.” “Kadıköy’e mi gitsek?” “O iş tamam” “Abi konuşsana o zaman” “Seni özledim.” “Bazen buraya temelli gelirsin diye düşünüyorum, daha erken tabi ama.” “Oğlum unutur muyuz hiç?” “Sen nasıl bir insansın ya” “Hadi artık gel ama” “Çok sigara içiyorsun.” “Karşıya mı geçicez?”
Boşveremiyorum ki Olric.
ne zaman başaracağız?
Başarı. Hayatımızdaki bütün kararlarımızı etkileyen yegâne kelime. Somut hali, kimi zaman para, kimi zaman şöhret, kimi zaman saygıya eşdeğer. Somutlaması hep değişse de soyut gerçeklik sabit; bizler hayatlarımızı başarılı olmak için yaşıyoruz. Egomuzun okşanması, var olduğumuzu hissedebilmek üzerine kurgulu bir düzene evrimleşmiş halde psikolojilerimiz.
Bizden önceki nesil için başarı, “güvenlik” ihtiyacını karşılamak demekti. Dönemin koşulları, herşeyin bir anda yokolabileceğini ve yalnız kalınabileceğini genetik hafızaya kazımıştı. Oysa biz yeni kuşak için artık bambaşka bir anlam taşıyor başarı kelimesi. Güvenlik artık bizim için ihtiyaç değil, çünkü biz gerçekten hiç kaybetmedik. Kaybetmediğimiz bir şeyi, ihtiyaç olarak tanımlayamadığımızdan, sahip olduğumuzda da başarı olarak addedemiyoruz. Ne kadar kaybetmediğimizi anlamak için televizyonu açıp yarım saat kadar gezmeniz, ya da popüler bir kitapevindeki en çok satanlar rafına bakmanız yeterli.
Sanırım bu iki paragraf, yeni nesilin 2900TL net + multinet kurumsal tarifesiyle ilişkisinin neden sağlıksız olduğunu açıklayacaktır. Güvenli bir yaşam, Y kuşağının ilgisini çekmiyor.
Bizler, artık çok daha bireyci, çok daha “varlık” derdinde insanlarız. “1 ev, 1 araba” ya da “2 ev, 1 araba, kolejde çocuk” paketleri artık o kadar da cazip değil. Onun yerine “IPO açıklamasına terlikle çıkmak, siyah boyunluklu kazakla sunum yapmak, karşı cinsle ilişkilerde başarısız olmak” bizi kendine çekiyor, çünkü çok daha ilgi çekici.
İşte benim hikâyem de işbu bilgilere dayanıyor.
Dünyayı değiştirmek istediğim günün tam tarihini bilmiyorum. Ama sokakta yürürken gördüğüm mutsuz insan silüetlerinin içimde yarattığı birikintinin, zihnimi bu düşünceyle doldurduğuna eminim. Benim çapım ve dünyanın çapı arasındaki muazzam farkı gözünün önüne getirip, bana çehrenden başka yerlerinle güldüğünün farkındayım sevgili okuyucu. Önemli değil. Fakat unutma bu hissiyatını. Yazının sonunda sana argüman olarak kullanacağım bu gülüşü.
Bütün çabanın altında yatan en temel sebebi artık biliyorsun. Dünyayı değiştirmek istiyorum. Times’a kapak olmak için değil, sokakta yürürken gülümseyen yüzler görebilmek için. Bu sebepten ötürü, üniversite hayatımın ciddi bir bölümünü tiyatroya, ciddiyetsiz bir bölümünü ise okul hayatıma harcadım. Ben okurken, kimse değişmiyordu; oysa bizi sahnede izleyenler yeni kitaplar okumak istiyordu. Ama maalesef, sonuç beklediğim gibi olmadı; hayatımın ciddi bölümü Bilkent’in konferans salonundan bozma sahnelerinden öteye gitmedi. Ciddiyetsiz bölümü ise bana üçüncü sınıfta ABD’de staj, mezuniyetin hemen ardındansa çalışan memnuniyet anketlerinde ülkenin en başarılı IT firması olan büyük kurumsalda iş imkânı sağladı. 22 yaşında o kadar para, şirketten altına verilmiş bir araba ve bir dünya ekstra ile asık bir suratın buluşması; “güvenlik” sorunumun olmadığının ispatı niteleğindedir sayın okuyucu. Burdaki gizli mesajı “bak, ben ne kadar zekiyim” diye yorumlama içinden, doğruluk payı var bu çıkarımının evet ama “doğru zamanda, doğru yerde” olmak “çok zeki valla, zehir gibi bizim oğlan” olmaktan daha önemli bu memlekette. Kafanı kaldırıp, patron koltuklarında oturan adamları incelediğinde ne demek istediğimi çok daha iyi anlayacaksın.
Kurumsaldaki iki senenin aklımda bıraktığı ve durmadan yankılanan cümle “Bir çarkın dişlisi olursan, hiçbir şeyi değiştiremezsin. Oysa bir çark olursan, istediğin yere dönersin.” Oldu. TED Talk falan değil sayın okuyucu, az önce uydurdum cümleyi. Tam olarak buydu hissim. Bir noktada şunu farkettim; denemek zorundayım. Üzerimdeki takım elbiseyi taşıdığım her gün, biraz daha sağlamlaşıyor çarktaki yerim. Oysa Nasreddin Hoca’nın anlattığına göre kazan doğuruyor, e o zaman çark da doğurur. İstifa ettim. Dünyayı daha mutlu bir yer yapabilmek için, özgür olmam gerektiğini hissederek istifa ettim. Kendi işime, yani anlamlı bir çark olmaya giriştim.
Resmin o kadar uzağındayken göremediğim bir şey vardı. İlk paragrafta yer alan bilgilerden bahsediyorum sayın okuyucu. Bizim kuşaktan yani. Geçtiğimiz dört aylık süreçte, bilfiil dünyayı değiştirmek, daha güzel bir yer haline getirmek için uğraşıyorum. Somut olarak güzel bir iş çıkarmaya, bir şirket kurmaya denk geliyor yaptığım. Girişimciyim. Ve etrafımda onlarca girişen var. Farklı amaçlarla aynı somutlamaya ulaşan girişenler.
Artık beni tanıyorsun, yazının geri kalanında neler öğrendiğimi ve içimdeki bir tutam hayal kırıklığının sebebini anlatacağım.
İnsanın parayla olan ilişkisi, Mecnun’un Leyla ile ya da Kerem’in Aslı ile kurduğu ilişkiden çok daha efsanevi. Dağları delmek bir yana dursun, para için insan denizin altından tren bile geçiriyor. Siyasi mesaj değil, kaygılanma. Latife ediyorum şurada. Hayaller gerçek oluyor, gerçekler ise şaka. Girişimcilik de son dört aydır gördüğüm kadarıyla bu efsanevi ilişkiye yeni bölümler çekmek için heba olmak üzere. Evet, para başarının somutlanmış hallerinden birtanesi. Servet düşmanlığı yapmak değil niyetim fakat paranın tek başına bir amaç değil sonuçlardan bir tanesi olduğu bir dünya idi beklediğim. Oysa girişimcilik de kendi ekosistemi içerisinde bir çark olmaya ve girişimcileri bir dişli haline getirmeye başlamak üzere.
Artık o kadar çok şey hayaldi ve gerçek oldu ki; bu dünyada da kimse herhangi bir hayalin ayaklarının yere dokunup dokunmadığını sorgulamıyor. Sorgulanan tek şey ürünü kullanacak kişiye satıp, satamayacağımız. Ürünün ne olduğu, kimin tarafından yapıldığı, nasıl yapılacağı, ne sonuçlara sebep olacağı paranın karar vermesi gereken şeyler olarak görülüyor. Tek odağımız, paranın kaynağı. Herkesin ağzında girişimlerin yüzde doksanı batar zaten cümlesi varken, bütün girişimcilere neredeyse bütün hızlandırma programlarının aynı eğitimleri vermesini kimse sorgulamıyor. Öyle olunca da, benzer hayalleri kuran herkes yalın girişip, cüzdanını karışıklaştırmaya odaklanmaya başlıyor.
“Siz işin tutacağını doğrulayın, ürün kötü olsa da sorun değil. Daha sonra en iyi mühendisleri tutar, iyisini yaptırırız.”
Hayır, tutmayalım sayın yatırımcı. İşimiz yürüsün, cebimiz dolsun diye aynı çarktan bir tane de biz üretmeyelim. Gel, ürünü birlikte güzel yapalım. Gel, en çok kazanacağımız değil de, insanların en çok seveceği, en çok kullanacağı ürünü birlikte yapalım. Gel, inovasyon yapalım, dünyayı değiştirelim. Gel, öyle güzel bir şey yapalım ki, işini seven insanlar parçası olmak için sürekli geldiğinden iş ilanı çıkamayalım. Gel, şu ülkede de çalışanların patronlarına için için küfretmediği, kimsenin patron ya da çalışan olmadığı, ama herkesin üreten olduğu bir iş yapalım. Gel, insanların zamanlarını para karşılığında satmadığı, onun yerine üretme güdülerini tatmin ettikleri bir iş yapalım.
Biliyorum sayın okur. Bu kadar romantizm, ekonomiye ters. Olsun, yapabileceğimizi biliyorum. Şimdilik biz bu hayallerle ufak bir takımız. Ve bizim için başarının somut hali hesaplarımızdaki para değil, gülen yüzler. İşte tam da bu yüzden geleceğin bizim olduğunu biliyorum.
Son gün sanırım beklediğimden daha çabuk bitti. Şimdi geriye baktığımda, sanki kurs iki günden ibaretmiş gibi geliyor ama kendime kattıklarımı aylardır yapamadığıma eminim. Sabah öykü kurgularımızı masaya yatırıp tartıştık. Kendi adıma, öykümü bir görev adamı olan Sfenks’in depresif hayatı üzerine kurgulamış olmam, hala içimde bitmek bilmeyen üzülme fiilinin bir yansıması gibiydi. Öğleden sonra beş arkadaş Şirince’yi gezmeye gittik. Bu ufak gezi hepimiz için oldukça keyifli oldu. Medrese şimdi daha sessiz. İnsanların bir kısmı ayrıldı, daha az kişi yeni kurs için geldi. Yarın sabah itibariyle, ben de ayrılıyorum. Bu arada bugün akşam voleybolda Erdem ile aynı takımdaydık. Üstelik bu benim için heyecan verici bir durum değil artık. Erdem artık iyiden iyiye benim için bir celebrityden ziyade, bir arkadaş olmuş durumda. Bu durumdan aldığım keyfe satırlar yetmez. Bilmem, belki ucundan bucağından benim de Seyyar Sahne’nin bir parçası olma şansım olur.
Büyük heyecanla beklediğim Hikaye Anlatıcılığı atölyesi başladı. Foça’daki beş gün, uzun süredir ihtiyaç duyduğum ve ekstra keyif aldığım bir tatil oldu. Kitaplar, filmler derken, uzun süredir bir yudum bekleyen entellektüel açlığım az da olsa dindi. Sabah tahminimden çok daha az yorucu bir yolculuğun ardından oniki civarı medreseye geldim. Tanıdık yüzlerin olması ve onların sıcak karşılaması beni inanılmaz mutlu etti. Hikaye Anlatıcılığı atölyesinin ilk günü ise biraz hayalkırıklığı sebebi oldu. Yaş aralığı yirmibeş otuz arası fakat eğitim sanki onsekiz yaş altı için kurgulanmış gibi. Bu kısa bir süre sonra tatminsizliğe yol açabilir. Kursun ilk çalışması olarak IQ’su eksik insanlar için isim oyunları yapmış olmamız, ekibi birbirine kaynaştırdı. Ki bugünün en büyük kazanımı da bu oldu. Bir başka açıdan da çalışmaların performans odaklı olması grup karşısında ciddi bir rahatlık yaşanmasını sağladı. Bu sayede son gün performanslarında muhtemelen comfort zone’dan çok da çıkmadan sergilemeler yapabileceğiz. Kurs ekibi seviye ve tecrübe olarak sanki Beliz Hoca’daki ekibin biraz altında ama yine de bu insanları tanımak çok büyük bir keyif. Artık medresede çok daha rahatım. Sanki ikinci bir evim gibi. Üstelik buradaki kalıcı ekibin de güvenini kazandığımı hissediyorum. Önümde kendime yatırımımın devam edeceği dört gün daha var. Mutluluk belki de harbiden kolektif üretimde. Belki de benimkisi bir obsesyon değil, haklı bir isyan. Saygılar sevgili günlük. Saygılar.
Herhalde medresedeki en uzun günümdü sayın günlük. Sabahın beş buçuğunda uyandım ne akla hizmetse. Bugün hem kahvaltıcı hem de kahvaltı bulaşıkçısıydım. Yorucu ama keyifli bir uğraş. Kahvaltının ardından atölye başladı. Atölye Nazlı Hoca’nın kafasındaki plana yüzde yüz mutabık kalınarak devam ediliyor. Bu grubun ruhuyla, plan arasında her çelişki yaşandığında istemsiz olarak kopuyorum. Ama yine de büyün pratiklerin ardından hikayeyi beşyüz milyon kez anlatmış olduğum için kafama yerleşmiş durumda. Atölye haricinde artık insanlarla samimiyetim oldukça iyi seviyede. Medrese içinde sonsuz bir rahatlıkla hareket ediyorum. Akşam hem maç yaptık, hem de geç saatlere kadar sohbet ettik. Emre ile amfi tiyatroya çıkıp bir saatin üzerinde sürdürdüğümüz atölye ve masal temalı sohbet en keyiflisiydi. Buranın müdiresi sayılabilecek Nesrin’den dinlemeye ve anlamaya çalıştığımız masallar, Ahmet’in neşesi, Erdem’in vakurluğu bu gece zihnimde takılanlar. Erdem’le Seyyar Sahne’ye katılmak için konuşmaya karar verdim. Şu an için kendimi fazlasıyla yetersiz hissediyorum ama birlikte çizebileceğimiz bir yol beni ileriye taşıyacaktır. Her öğle arasında büyük bir tutkuyla kitap okuyorum. Kendimi yeniden varetmeye başladım sayın günlük. Mutluluk sanki çok uzaklarda değil, hissediyorum.
Sabah yine erken uyandım bugün. Artık zaman geçmesin, yavaşlasın diye uykumu kısaltıyorum. Çalışmalar bugün de yoğun ve yorucuydu. Hayatımda yeni bir yön keşfediyorum; hikaye dinlemek, hikaye anlatmak. Yakın zamanda hiçbir şey beni bu kadar heyecanlandırmadı. Atölye hakkında yazdıklarımı okudum ilk gün. Fikirlerim yine değişmiş durumda. Önyargılarımı farkediyorum, yıkılışlarını izliyorum. Atölye süresince Nazlı Hoca’nın gösterdiği değerler, bugüne kadar varlığına dahi muhalefet ettiğim değerler. Törpüleniyorum. Kabul ederken zorlanıyorum ama törpüleniyorum. Sırf bunun için bile Nazlı Hoca’ya ne kadar teşekkür etsem az.
Medresede uyumak çok güzel. 2.günün ardından iliklerime kadar hissediyorum bu durumu. Keşke hayat müsade etse de, bütün bir yazı burada geçirebilsem. Sabah yumurtalı ekmeğin, masada kral olduğu güzel bir kahvaltıyla açıldı. Ardından çok uzatmadan çalışmaya başladık. İkinci gün; benim de kendi duvarlarımı kırmama vesile oldu. Dün, Oidipus-Sfenks sahnesinin ilk 5 saniyesi için yazdıklarımı okumaya cesaret edememiştim. Zira benden önce okuyanlar, bu cesaretin boyutunu güzellikleriyle büyütmüşlerdi. Bugünse; bence aramızda en güzel yazmış olan Cem’in ardından kendi yazdıklarımı okuttum. Daha ilk anda Beliz Hoca büyük bir yanlışı farketmiş bir ifade takındı. Yazdıklarımın içine tepiştirmiş olduğum fikirler bana kalırsa sağlamdı ve bunların herkese ulaşmış olması beni çok mutlu etti. Sıkıntı ise çok daha temeldi; yine olaydan çok karakterin iç dünyasına dalmış ve fikirlerimi diyaloglara değil, parantez içlerine yerleştirmiştim. Bu hata daha önce düşmüş olduğum bir hata değildi, fakat şimdi bana maliyeti büyük oldu. Beliz Hoca’dan daha fazla şey öğrenebilme şansımı istemeden gömmüş oldum. Yine de bu tecrübeden bile, özellikle de ekibin olumlu ve konuşkan havası sayesinde kendime çok şey kattığımı hissediyorum. Yazılar, çok güzeldi. Okunup da kulağıma tırt, kötü gelen tek bir sahne olmadı. Ve yorum farkları, tartışmaya değer bir çok malzeme çıkardı bize. Akşam yemeğinin ardından medrese ekibiyle voleybol oynadık. Olanca kötü oyuna karşın, voleybol oynayarak hiç bu kadar eğlendiğimi hatırlamıyorum. İnsanın saygı duyabildiği kişilerle yaptığı her aktivite, olduğundan çok daha eğlendiriyor. Gecenin ilerleyen saatleri birlikte yaptığımız sohbetlerle geçti. Aralarında tiyatro ile ilgili en az şey yapan kişinin ben olması, her sohbetin bana yeni ufuklar açması şeklinde sonuçlanıyor.
Bugünki asıl sürpriz ise bu geceki “katil kim?” oyunuydu. Oyunu ilk kez oynamama, kimseyi tanımıyor olmama karşın, yine eğlenceli 2-3 saat geçirdiğimi belirtmemde fayda var. Gün geçtikçe kendimi buranın parçası gibi hissediyorum. Çaktırmadan kitap isimleri, tiyatro kuramcılarının isimlerini not alıp, yeni yolculukların kaldırım taşlarını döşüyorum. Uykum geldi artık. Cümlelerimin topalladığının farkındayım. İyi geceler.
Kaçma fikrinin fiiliyata geçişi her zaman sürprizlerle dolu. İstanbul’a geleli iki haftayı devirmiştim. Hayata karşı doğal misafir duruşum, bu günlerin acısını azalttı. Sanki yıllardır bir adet bavulla yaşıyor gibiydim. Günler günlerle çocuk oyunları oynayıp koştururken, rüyasını aylar önce kurduğum gün gelip çattı. Bugün yola çıkacağımı, bugün hatırlamış olmak çok şahsıma münhasır bir durum.
Güzel günler? Kaprisli günler? Hayal kırıklıklarıyla dolu günler? Bunların hepsi, cebimde soru işaretleriyle dolaşıyor hala...
Galiba macera başlıyor...
Sonunda soluklandığım bir an.
Yol beklenenin aksine güzeldi. Şamfıstığını sona saklayan çocuk edasıyla, medreseden önce İzmir’in tadına bakmak istedim. Kemeraltı ve Konak, az buçuk bildiğim sokaklarda dolanıp, “Medrese İhtiyaç Listesi”ne bir kaç tik daha attım. İzmir Otogarı İzmir’in iki başlı kentliğinin ipana’yla fırçalanmamış tarafında kalıyor. Şehirin çok kez hayatımıza verdiği gündemler; “boyoz laik gevrek çiğdem” tabanında olunca insan bir beyaz türk şehri bekliyor. Oysa İzmir’de yıllardır aklımın bir türlü kabul etmediği bir şizofreni hakim. Şehrin büyük bölümü, sıradan bir anadolu kentinden çok daha kötü görünüyor.
Otogara dönüyorum, ilk durak Selçuk. Arkamda dörtlü velet güruhu sanırım medreseden söz ediyor. Eğer onlar da gelecekse, muhtemelen medresenin benim için yanlış durak olacağı hissine kapılıyorum. Selçuk-İzmir arasını hatırlamıyorum. Zira dün gece hayattan ödünç aldığım uyku saatlerini, kendisi geri istiyor. Çok direnemiyorum, sanılanın aksine. Selçuk otogarında sigara yakmaya bile fırsat bulamadan kendimi Şirince minibüsüne atıyorum. İlk kez geldiğim bu coğrafyanın yazılı olmayan kurallarını incelemekle meşgulüm. Şirince’ye dağ arasından ağaçlıklı bir yoldan gidiyoruz. Köy girişinde Matematik Köyü’ne gidecek var mı diyor şöför. İki genç ve ben varız minibüste. Üçümüz de iniyoruz. Yaklaşık 2 adım önümden ilerliyor çocuklar, Matematik Köyü yolu Şirince girişinde sola ayrılıyor. Önceki dörtlüyü Selçuk’ta bırakmış olmanın keyfi sürerken, bu ikili daha da kıllandırıyor. Kemik çerçeveli gözlükler, kareli gömlekler. Lise. Tam ergen yazar adayı gibi geliyor gözüme.
“Hmmffsss...” Adımlarımı, onlara rahat konuşsunlar diye verdiğim bir buçuk metrelik mesafeyi kısaltıcak şekilde hızlandırıyorum. Bir anlık gazla:
- Beyler, Matematik Köyü’ne mi Medreseye mi?
- Matematik Köyü
- (Ana, matematikçi çıktılar. Birşey demem lazım ama..) Hmm.(Söylenecek en güzel şey.)
Kapattığım üç adımı geri veriyorum. Yol toprak ve ceviz büyüklüğündeki taşlarla dolu. Yaklaşık elli metre sonra çocuklar sola sapıyor, bense medrese işaretine yöneliyorum. Yaklaşık bir elli metre sonra yol yine ikiye ayrılıyor, bu sefer tabela yok. Sola devam ediyorum. Hayat boyu hep böyle oldu, sola devam ettim. Yürürken gördüğüm iri kertenkeleler, inceden tırsmacaya sebep. Önce Burak’ı arıyorum. Neden bilmiyorum. Başım sıkışınca ilk kapım o hep. Yaptığımın saçmalığını yüzüme vuruyor, “sakin ol ortağım, varınca ara.” Erdem’i arıyorum ardından. Burada özgüvenimin altını çizmem lazım sevgili günlük. Erdem Şenocak, Erdem oluveriyor birden. Adama hayranım zaten. Onun mekanına gidiyorum. Kaybolmuş olsam, kurtarsa beni, sonra da “Oğlum ne kral adammışsın, harbiden kaybolunur orda, ne doğru zaman da aradın. Orda her sene 5 kişi yokoluyor.” Falan dese diye umut ediyorum. Telefonun ilk çalışıyla birlikte medrese önümde beliriyor. Telefonu kapasam olmaz, açınca ne dicem? Sıçtım.
- Ehe, şey, Erdem merhaba, ben Aykut.
- Selam Aykut
- (Aha! Adımı biliyo! Ha, ben söyledim L ..) Abi, kayboldum sandım da, sonra yolu buldum.
- Medreseye giderken mi?
- Evet abi, neyse öyle işte sağol, geliyom şimdi ben.
- Ben yarın gelicem Aykut
- Aa, öyle mi, yarın görüşürüz o zaman abi.
Şirince’ye yeraltından notlar bırakmak istiyorum bu konuşmanın ardından.
Medrese umduğumdan ufak görünüyor. Sıcaktan ve yükten, kanter içindeyim. Kimsecikler yok sanki derken, sonradan yatakhane olduğunu anladığım yerden ufak tefek gürültüler duyuyorum. Çantamı kenara koyup içeri giriyorum, ranzalar kuruluyor, yataklar taşınıyor. Kimseye adımı bile söylemeden; “yardım edilecek bir şey var mı?” diyorum. “illa olur” diyorlar. Hakikatten de bir kaç dakika içinde kendimi ranza taşırken buluyorum. Gün boyunca türlü türlü eşya taşıdık, benden sonra gelen dört kişi de işe girişmeden kendini tanıttı, ben salağı gün sonuna kadar sadece iki kişiye adımı söylüyorum. Yavaş yavaş insanları tanıyorken farkettiğim en önemli şey, insanların bir şekilde önceden tanışıyor olduğu oluyor. Yaş aralığı 20-30 arasında. Muhabbet güzel, ben dahil olamasam da henüz. Gün boyu yaptığım hamallığın medrese için olduğunu bilmek hem huzur hem gurur verici. Yarın kurs başlıyor. Bakalım neler olacak...