Güncel: Sorumluyuz Suçluyuz - Yekta Güngör Özden
Bir kez daha değinmek yararlı olacaktır. “Cemaat” sözcüğü vakıflardan sonra toplumsal bir yapı olarak neredeyse ayrı bir parti, ayrı bir devlet gibi kullanılır oldu. İktidara, daha doğrusu günümüz Başbakanı’na minnettar-borçlu olmamak için ya da olası sakıncalı olayların nedeni sayılmamak için ülkesine dönmekten kaçınan Fethullah Gülen’in düşük emekli aylığı, kişisel ya da aile varlığı ile kotarılması olanaksız akçalı gücü, neden ABD’de oturduğu, CIA ilişkisinin bulunup bulunmadığı, Türkiye’mizde okul gereksinimi çokken, yaşam koşulları yetersiz yüzbinlerce insan varken yabancı ülkelerde okullar açtığı sorgulanmıyor. Körü körüne tapınma biçimli bağlılık dinsel yakınlıkla açıklanıyor. Tertemiz inanç, çıkarların, siyasal amaçların aracı kılınarak sömürülüyor.
Suçlar artıyor. Yargı organları bunalmış durumda. Hiçbir yere bağlı olmayacak yargının kutsalı, hukuk ve vicdan iken yandaşlık tartışmaları ile yakınmalar sayılmayacak kadar çoğaldı. Cezaevleri dolup taşıyor. Avrupa Ünsan Hakları Mahkemesi’nde dosyası en fazla olan ülke Türkiye. Bunu önleyecek yeni ara kurullar ve kimi koşullar getiriliyor. Bu da bir koşul ve sınır.
Bir kentimizde 2500 kadın korumaya alınıyor. 2006’da 663, 2007’de 1011, 2008’de 806, 2009’un ilk altı ayında 950 kadın öldürüldüğü yazıldı. Günümüze ulaşan son yedi ayda 226 kadın öldürülmüş, 478 kadın tecavüze, 722 kadın tacize uğramış. Toplum, siyasal ilgililerin geçiştirici sözleriyle yetiniyor, etkin bir tepki, ilgilileri ivedi önlem almaya çağıran güçlü bir ses yok.webgunlugu.org
Genel bir kanıksama, suskunluk, umursamazlık toplumun ilgisizliği, aileden ve eğitimden başlayan yetersizlikleri ortaya koymaktadır. Çağın insanı olma ölçüsüne vurulunca hepimizin bir boşluğu, ağır sorumluluğu ve genel tembelliği saptanmaktadır. Elini taşın altına koymaktan kaçınmak akıllık ve beceri sayılıyor. Özveri, saygı, sevgi, güven, özen, duyarlık yadırganıyor. Dostluk, arkadaşlık yerine yandaşlık geçerli oldu. Ülişkiler insani olmaktan çok siyasi olmaya dönüştü.
İktidar gücünü arkasına almayan demokratik kitle örgütleri etkin ve güçlü değil. Siyasal partilerin halka inmeleri, muhalefetin ses getirmesi özlenen düzeye ulaşamadı. Üniversiteler suskun. Üktidara yanaşanlarla paralıların örgütlerinin sayısı, kendilerine uyacaklarını sandıkları az olsa da medya desteğiyle söz sahibi oluyorlar. Kimi sendikalar iktidarın kuyruğuna takılmış gidiyor. Bağımsız olanlar değişik düzenlemelerle güç yitiriyor. Gençlik sindiriliyor.
Yandaşlık, yargıdaki boyutlarını artırdı. Kolluk güçleri orantısız güç kullanmayı sürdürüyor. Üktidar bir polis ordusu kurma görünümünde adımlar atıyor. ABD Ankara Büyükelçisi Francis J.Ricciardone Washington’da yaptığı konuşmada Anayasa değişikliği için “Türkiye, kendisi için yeni bir Anayasa yazıyor. Eskisini yinelemekten öte, yeni bir sayfa açıyor. Bana göre çok iyi olacağına eminim” demiş. Nasıl malum olmuş bilinmez. Dış dayatmaları mı, beklentileri mi anlatıyor, göreceğiz. Suriye’yi de söylese ya.
Tüm olumsuzluklardan hepimiz sorumluyuz. Sonuçlar bağlamında hepimiz suçluyuz. Gericilerin, tutucuların dayanışmalarına bakınca ilericilerin, aydınların utanması gerekir. Onlar birbirlerini her zaman, her koşulda tutarken aydın sanılan kesimdeki tartışmalar, kavgalar, çekememezlikler, engellemeler, karalama ve kötülemeler sınır tanımıyor. Seçimler ve mitingler dışında birliktelik, danışma, dayanışma, katılım görülmüyor. Laikliğin değerini bilemedik. Avrupa 300 yılda, 300 milyon ölü vererek laikliği kazandı. Biz Büyük ATATÜRK’ün bu örnek armağanını koruyamıyoruz. Hukuk tanımayan YÖK’e üniversitelere, iktidarın tutumuna bakmak yeter. Bedel ödemeden kazanılan değerler korunamıyor. Yaşama sevincinin yitirilmesi, yaygınlaşan umutsuzluk, düşülen bıkkınlık ve yılgınlık bir araya gelmesini başaramayan aydınların karanlığıdır. Kendimizi aklayabiliyor muyuz? İçimiz rahat mı?