23 Mayıs 2020 23 Mayıs 2020 ŞeyhmusÇakırtas
En son sanırım yedi sekiz yıl önce köyde, yer yatağında damda uyumuştum. Ama gece rüzgar o kadar çoktu ki, bütün tozu üzerimize serpiştirmiş, ortamı karanlığa boğmuştu. Bu nedenle o gece hiç rahat bir uyku olmadı benim için. Yıldızları göremedim, mehtabın ışıltısında uyuyamadım.
Aradan sekiz yıl geçti. Birkaç kez köye gidip, gelsem de yıldızlar altında uyuyamadım bir türlü.
Akşam olunca, iki katlı köy evlerinin, avlusu sayılan açık alanda oturduk, havadan sudan konuştuk, yemek yedik. En çok siyaset gerginleştirdi ortamı, dağların gölgesi, yıldızların baraklığı ve ışıldayan Fırat ruhumuzu okşadı ve yeniden yaklaştık birbirimize.Kentleşen köylerin, köyleşen kentlerin karışık ruh halinde hasbıhal ettik.
Ara sıra zamansız öten horoz sesleri, köpek havlamaları ve ıslık çalan baykuşun sessi olmasa insan kendini uzayın derinliklerinde zan edebilir.
Roj bı şevra…”*
, köpek havladı,
gün sabah oldu.
Previous İşsizlik ölümün diğer adıdır.
Next Corona günlerinde gazetecilik.