Birçok şirket kurumsallaşma yolundayken geleneksel yıllık değerlendirmeler üzerinden ilerlemeye çalışıyor. Hatta aile şirketleri bile bu tür performans değerlendirme sistemlerini faaliyete geçiriyor. Ancak gelişmiş birçok şirket çoktan bu geleneksel sistemlerden ayrılmaya başladı. Bu eski sistemlerdeki değerlendirme yapıları sizce personelin davranış değişikliğini sağlıyor mu? Kurumsallaşma yolunda atılması gereken adımlardan biri bu mu? Gelişmiş şirketlerdeki bu tür eski sistemler yenileriyle değiştiriliyor. Çünkü yıllarca denenen ve yılda bir gözden geçirmeye dayanan bu yapıların pek de faydası olmadığı hatta daha çok zarar getirdiği düşünülmeye başlandı. Artık yeni sistem “gerçek-zamanlı-ileri-bildirim”.
1- İleriye Doğru Bakmak Ne Demek?
2- İleriye Doğru Bakan Kişinin Yetkinlikleri
Önemli sayıda yönetici çalışanlarına kendilerini nasıl geliştirecekleri konusunda yön göstermek yerine, suçlamayı, yargılamayı ve belki de çalışanlarının işlerinden soğumasını sağlayabiliyor. Önemli olan sadece neyi ilettiğiniz değil aynı zamanda nasıl ilettiğinizdir. İletişiminizin kalitesi aldığınız sonuçlarda ve bu sonuca ulaşırken çalışanların nasıl hissettiğindedir. İletişim becerileri genellikle iletişim becerisi yüksek olmayan kişiler tarafından “Ben zaten çok iyiyim” cevabıyla tepki bulur. Tam da bu cevap güçlü farkındalıklara ihtiyaç duyulduğu mesajını verir. Özellikle yöneticilerinizi geliştirmek için doğru zamanda yapacağınız yatırımlar şirketinizi doğru yere taşıyabilir. Bir gün bir genel müdür, finans yöneticisine “Çalışanlarımıza eğitim aldırmamız gerekli, bunun için plan yapmalıyız” dediğinde finans yöneticisi cevap verir. “Ama bu yüksek bir maliyet, biz bu yatırımı yaptıktan sonra gelişip şirketimizden ayrılırlarsa ne olacak?” Genel müdür cevap verir. “Haklısın, peki ya gelişmezler ve şirketimizden de ayrılmazlarsa ne olacak?”
Yukarıdaki kıssadan hissenin en önemli kısmı cehaletin bedelinin ne olduğudur. Elbette çalışanlarınızı ve yöneticilerinizi geliştirmek için harcadığınız her kuruş size fayda olarak dönmeyecek. Sanırım eğitim maliyetleri de reklam maliyetlerine benziyor. Ünlü Amerikan pazarlamacı John Wanamaker’ın “Reklama harcadığım paranın yarısı boşa gidiyor, biliyorum. Ama hangi yarısının boşa gittiğini bilmiyorum” demiştir. Eğitim harcamaları da böyledir, bir kısmı elbette boşa gidiyor ama hangi kısmı olduğunu bilmek pek kolay değil. Buradaki asıl soru hangisinin bedeli daha düşük: Cehaletin mi, yoksa eğitimin mi?