deep sound: gouttes d'eau sur pierres brulantes
sular kayboldu büyüde, büyü tüldü tül
siyah, kendini gösteriyor, kapanır
yalnızlık dizlerine... gel, gömül
tenine... o tenin ki, zaman’dır...
maide ve siyah, olur elbet, kınından
çekilir gibi yollar... sularda ayna sesi!
âh, gökler bıkar gider kendi erguvanından;
bir aynaya dönüşür ötekinin gölgesi...
ve siyah... ayna düşer! aynayla birlikte
geriye kalan âh, sadece yalnızlıklardır...
sır biziz, aynalar sırrolacaklar...
Gönderen y. zaman: 17:00
Etiketler: hilmi yavuz, siyah sonnet
uzun up uzun bir yazı yazmıştım sana, burada olmaması gerekiyormuş ki uçup gittiler. canları sağolsun. senin de... iyi ki varsın...
21 Şubat 2011 18:36
.novella, demek ki cümlenin kaderinde yazılmak yokmuş, olsun, burdayız ya,iyi ki, buradayız.
21 Şubat 2011 23:20
Böyle sevdik kendimizi. Bir gece yarısı, renginin yeşil olduğuna inanmak istediğimiz yağmuru sever gibi. İnanmak ve kendimizi sevmek istediğimizdendi bu unutmayı yadsıyış, yaşanana, ve o sırra dönüşenlere,gecelerinden birinde; hani o bir anda büyüdüğümüz günün.
İşte böyle var oldu geceler, kendiliğinden. Kahve bardağına uzanırken, bir çiziği düşünen birinin dudağının bir kenarında beliren ince bir gülümseyiş iziyle.
Eğer,başka yaşamlarımızdan, yenilenmeden, dönüşmekten, saçılıp dağılıp, yine derlenip toplanmaktan söz açacak olursak, bu biraz da onarılmamak yüzünden değil mi ? Bir yanda yaşam dururken öyle sere serpe, kim isterdi "iyileşmeyi" bundan daha fazla ?
Yağmurla ilişkim tuhaf bu akşam, yağdığını biliyorum da, damlalar görünmüyor, ya da kaçırıyorum onlar düştüğü sırada.
Bahar rüzgarında, erik ağaçlarının eski güzel yeşilinde, tekrar döneriz bu konuya belki.