YİTİP GİDEN DEĞERLERİMİZ
25 Nisan 2020 - 0:11
Malum karantina günlerindeyiz. Şehirde ne var ne yok, haberini iyi kötü alsak da çıplak gözle görmek gibi olmuyor haliyle.
Bir aydır evde gönüllü inzivaya çekildik; arada market alışverişi falan derken üçü beşi geçmez çıktığım. Geçtiğimiz Cuma günü de o günlerden biriydi.
Çıkmasına çıktım ama çıktığıma çıkacağıma da bin pişman oldum.
Stadyum kavşağında Çitlembik Parkında yoğun bir hareketlilik çarptı gözüme. Bir müddetten beri kurumuş halde duran yaklaşık beş yüz yıllık bir çitlembik ağacı vardı, çok büyük bir kısmının kesilmiş olduğunu görünce acaba mı? Dedim ama aklıma kesilebileceği inanın gelmemişti.
Dönüş yolunda ne yazık ki bu anıt ağacın yerinde yeller esiyordu.
Şimdi; iş kala kala bir ağaca mı kaldı demeyin ne olur.
Böyle diye diye şehrimizde az sayıda kalan değerlerimizi de birer birer yitirmeye başladık. Bunlar ister insan eliyle yapılmış tarihi bir eser, bina ya da isterse doğanın bahşettiği muhteşem güzellikler olsun.
Bazen cahillik, bazen hırs, bazen inat, bazen rant, ne derseniz deyin…
Şehrimizdeki değerlerimizi, zenginliklerimizi koruyamıyoruz.
Oysa bunlar şehrimizi zenginleştiren, hayatımıza değer katan, hayatımızın bir noktasında yer alan ve bizi biz yapan değerlerimiz.
“Boş vere boş vere ne hale geldik” diye güzel bir şarkı var hatırlarsınız Nil Burak’ın seslendirdiği. Biz de boş vere, boş vere bu hallere kadar düştük.
Şehirde bırakın yüzlerce yıllık tarihi eseri; geçmişi onlarca yılı bulan tarihi eser görmek mucize kabilinden bir olay haline gelmeye başladı.
Kaybettiğimiz bu eserler günümüze kadar gelebilseydi şehrimize katacağı anlamı, değeri bir düşünün…
“Okumuş cahil” türünün en canlı bir örneğini teşkil eden bir lise müdürü 700 yıllık namazgâhı yıktırmış olmasa şehirdeki en eski eserimiz diye görebilecek bir Namazgâha sahip olacaktık.
Ya da Anafartalar Caddesi üzerinde birkaç defa yıkılıp yeniden yapılan ve bir süre önce biten bir iş merkezinin yerinde özgün mimarisiyle göze çarpan Salih Tozan Şehir Sineması…
Eskinin Balıkesir Belediyesi, şimdinin Karesi ve Altıeylül Belediyesi olan binanın yerindeki Halkevi Binası bile 1984 yılına kadar gelebilmişti.
Liste o kadar kabarık ki… Say say bitmez.
Saat kulemiz bile yeni yapılan bir iş merkezinin neredeyse içinde, ona ait bir kısımmış gibi kaybolmaya yüz tutar duruma geldi.
Ya Yeni Çarşının karşının karşısına, Paşa Camimizin ise çapraz karşısına yapılan yeni iş merkezine ne demeli. Balıkesir’de kurulan anıtlar kurulu şubesinin mesleki yeterliliği bu kadar demek ki… Sıradan, piyasada üretilen seri üretim iş merkezleri projelerinin tipik bir örneği.
Son zamanlarda bu kurulla ilgili “yeni karar almasınlar inşallah” dediğim zamanlar yaşıyorum şahsım adına. Böyle olacağını bilseydim, “Keşke Bursa’ya bağlı olmasak da, Balıkesir’de bir şube kurulur inşallah tez zamanda” dediğim günlere dönüp bunun gerçekleşmediğini görmek isterdim. Nereden bilebilirdik ki eski günleri mumla arayacağımızı…
Birçok eserimizi kaybettiğimiz yetmiyormuş gibi kalanlar da ne yazık ki boynu bükük sanki aynı kaderi paylaşmaktan korkar vaziyette bekliyor gibi…
İşte Alaca Mescidin durumu ortada. Akıl almaz şekilde, bir çay ocağına verilen ruhsatla önüne atılan masa ve sandalyelerden görünmez durumda.
Paşa Cami, Paşa Hamamı şehrin en merkezi yerinde yokları oynuyor, şehrin bir meydanı bile yok.
Her yerde görmeye başladığımız ağaç talanı, açık otopark ve beton sevdası ile giderek daha az yeşilin, daha az eski eserin olduğu daha da renksiz, tatsız ve de en önemlisi köksüz bir şehir olmaya doğru gidiyoruz.
O yüzden kesilen bir Çitlembik ağacı gözüyle bakmıyorum ben sadece bu olaya. Şehrin hafızasının, kimliğinin, kişiliğinin kayboluşunun adımları olarak değerlendiriyorum. Giden sadece 500 yıllık Çitlembik ağaçları değil, şehrin kökleri aynı zamanda.
Tepki koymazsak, karşı çıkmazsak değerlerimiz, zenginliklerimiz ellerimizin arasından kayıp gitmeye devam edecek.
Yitip gidiyor değerlerimiz…
Uyanmanın, sahip çıkmanın zamanı gelmedi mi?