tuba can: zaafım
MAYdesignorg 22 Eylül 2010 10:51
Daha yolun başındasın dur bakalım oooohoooo neler neler karşına çıkacak :) Hayırlı olsun :)
touch the sky 23 Eylül 2010 15:50
oğluna yazmışsın ama beni ağlattın hem de işyerinde tutamadım kendimi, annelik böyle birşey işte, benim de oğlum kreşe başlıycak seneye ne yapacağımı kara kara düşünüyorum ve dediğin gibi mantıklı olmayan şeyler yaptırıyor insana annelik eve gittiğimde o televizyon izlerken ben de yanına yaklaşık onu izliyorum sürekli kucağımda tutmaya çalışıyorum...
neyse işte böyle şeyler
madammoda 24 Eylül 2010 00:42
Canimcim cok hirpalamissin kendini, ama anne olmak tabi ayri bisiy, yasamayan bilmez..
Oglusun da belki sen o kadar ustune dustugun icin gitmek istemiyodur, ama zamanla alisacak, kaynasacaktir arkadaslarina, uzulme sakin, bunlar tatli telaslar, her gununuzu elinde tutarak yasamaya bak... ;))
lila handcraft 24 Eylül 2010 10:05
Ohoo..benden kötüleri de varmış.Oğlumu ilkokul birinci sınıfa yazdırdığımızda kendim bile servisle gideceğine inanamamıştım. Ben onu tek başına bir minübüsün içinde, başka bir semte nasıl bırakırım ya! diyordum. Bu mümkün değil. Bir kaç gün o servisle, biz arkadan arabayla gittik geldik. Ama okula varınca iş bitiyor mu? Şimdi orada tuvalete girecek, kendinden kaç yaş büyük çocuklar var. Çocuğa tembih ediyordum "sakın kapılı yere tuvaletini yapma, açıktaki o lavabo gibi garip bir şey var ya oraya yap" diye. Ama zaten gittiği her hangi bir yerde bile tuvaletini yapamayan oğlum eve geldiğinde kapıdan içeri paldır küldür kendini atıp tuvalete koşuyordu. Kızım ayrı bir terenenni..(bu da ne demekse) 3.5 yaşında yuvaya gitmeye başladı, ikinci sınıfta bile hala ağlıyordu benden ayrılırken. Yanına yaklaşamıyordum okulda. "Annecim tamam sadece bi kere öpücem" diyordu. Yanına gidince kollarını boynuma dolayıp ağlamaya başlıyordu. Biz yapıyoruz böyle onları. Tedbiri alıp, Allah'a tevekkül edip emanet etmemiz lazım. Dünkü Bugün gazetesi çok güzel anlatmış, bizler gibi anneleri ne gibi hastalıkların beklediğini. Ve ben zaten yakalandım onlardan birine. Hem de oğlumun oks sınavına gireceği günlerde koştururken. Ne diyelim Allah beterinden korusun ve çocuklarımızı korusun inşallah. Aslında onlar için de kötü oluyor. Bizim onlar için duyduğumuz endişe gibi, onlar da okulda olduklarında bizim için endişe duyup, meraklanıyorlar. Çocuklara da kafayı yediriyoruz bu aşırı korumacı halimizle yani..Neyse çok uzattım. Allah'a emanet olsunlar, olalım hepimiz. Kendimize de iyi bakalım. Hasta olduğumuz takdirde onlar için yapmamız gereken çok basit işleri bile yapamaz hale geliyoruz.
morinek 24 Eylül 2010 19:01
MAYdesignorg, touch the sky, madammoda, lila handcraft : canlarım ya yanımda olmanız bunu bilmek anlamaya çalışmanız o kadar önemliki anlatamam sadece çok teşekkür edeiyorum yorumlarınızın beni kendime getirmede ne kadar önemli olduğunu bilseniz iyiki oradasınız..
hanife 25 Eylül 2010 21:56
ben de aynı şekilde çok araştırarak en iyisi devlet kreşi diye karar vermiştim ve kızım çok istekle gitmesine rağmen oradaki ağlayanlardan etkilendi aynı şekilde öğretmenimiz kucağımdan asılarak içeriye aldı.o gün 3.5 yaşındaydı.bugün 9.5 hala o travmayı hatırlıyor.şımarıklıktan mı diye 1 yıl devam ettirdimoraya ama çoook pişmanım.sonraki sene özel bir kreşe başlattım çok severek gitti.yiyeceği ev kekinden psikolojisi çok daha önemli inan bana