Kovalanan bir kızın uçan etekleri ve acı kırmızı eşarbı | Macera - Orhan Kemal
Önceki makale Sessiz bir yağmur gibi ağladı | Semaver - Sait Faik Abasıyanık
Sonraki makale Tozlu da olsa tanıyor insan kendini | Unutulan - Oğuz Atay
Haminne, dedi, ben bu çakmağı satacağım! Gözlerini hafifçe aralıyan kocakarı, başını ağır ağır salladı.
-Satamaz mıyım yani?
-Beş liraya satacağım hem de..
-Parasıyla ne alacağım biliyor musun?
-Haminne, hişt haminne be!
-Parasıyla ne alacağımı biliyor musun?
-Ruj, pudra, oje...
-Günah mı? dedi, ruj, pudra, oje günah mı yani?
-Dudaklarımı bir güzel boyayacağım, tırnaklarımı da. Yüksek topukluyu giydim mi, Allah! Herkes bana bakacak.
-Ne o? dedi, ne var?
-İyi şeylere heves et.
-Beyoğluna bile çıkacağım. Kolumda çanta, başımda eşarp. Herkes bana bakacak. Laf atan atana, peşime düşen düşene..
-Çocuk, dedim, bakmayın kusuruna..
-Çocuk mu? Neresi çocuk bunun? Ben onun kadarken ikinci çocuğumu emziriyordum!.
-Edepsiz! dedi, açıkta bir şey gördün galiba. Etraftan da utanmıyor, rezil..
-Kız sus ha, dedi, sus, vallahi kendimi kaldırır atarım denize!
Sözümü tuttu, hatta ciddileşti. Sonra da elindeki çakmağı denize fırlattı.
-Şimdi de küstü., dedi,
-kuyruklarından da kıl aldırmazlar!
-Nine olacağıma keşke taş olsaydım. Kızgın güneşin altında bütün gün beynim kaynıyor. Nedir, torunlarıma bir lokma ekmek götüreyim diye. Yaşım yetmiş. Bugün yumsam gözümü, dökülür kalırlar. Bundan başka var mı? İki oğlan daha var. En büyükleri bu. Bu da işte görüyorsun, delinin biri.
-Evet, dedi, delinin biri. Ne nasihattan anlar, ne bir şeyden. Bütün gün sabahın beşinden akşamın yedisine, bazan sekizine kadar, o güneşlerde...
-Güvercin yemi satıyorum evladım. Güneş, sıcak, ter. Şu tepem kaynıyor. Elimde ıslak bezler. Tepeme koyuyorum. Bir de bakıyorum ki kuruyuvermiş.
-Allah yarabbi, dedi, almaz canımı ki onlar da kurtulsun ben de..
-Nineciğim, canım nineciğim..
-Canın nineciğin oldum şimdi değil mi? Beni üz üz de..
-Üzmem, Vallahi üzmem bir daha.
-Evet üzmezsin. Üzmezmiş..
-Vallahi üzmem, billahi üzmem.
-Nineciğim. Sen hiç ölme emi?
-Eh. Hiç ölmem.. (İçini çekti) Aaah ah. Şu tatlı dilleri de olmasa, bu kahırlı dünyanın hiç çekileceği yok.
-Babası yok mu? diye sordum.
-Var. Edirne'de. Bir orospuyla kaçtı gitti.
-Gözü çıksın!, dedi, hayırsız. Bunlar benim Pembemin yadigarları asıl.
-Pembe kızın mı? Gözlerini kuruladı..
-Kızım. Ne oldu?
-Doğururdu dördüncü çocuğunu, ters geldi...
Vapur Fener iskelesine yanaşıyordu, inmem lazımdı ama gelmedi içimden. Peki, ya Kağıthanede oturuyorlarsa? Balatta kalktılar. Ben de kalktım. Birlikte indik. Yan yana yürüyorduk. Sağda bir sokağa saptık. Acı acı sidik kokan harap bir duvarın yanından, ufacık bir ampulün zorla aydınlattığı geniş bir meydanlığa çıktık.
Bir yanımızda kayık, mavuna kadavraları öbür yanımızda, kimbilir hangi Avrupa memleketine sevkedilecek hurda demir yığınları. Hava mazot kokuyor, tozlu gecenin derinliklerinden fabrika iniltileri geliyordu.
Birdenbire Ayvansaraya çıktık. Karşıda, aydınlık göğe yaslanmış karanlık evler kalabalığı. Yavedut caddesini karşıdan karşıya geçecektik. Tekmil vidaları ile gıcırdıyan hantal bir otobüs önümüzden ağır ağır geçip, Defterdara doğru gitti. Karşıya geçtik. Kız neler anlatmıyordu! Bir Ahmet abi vardı, seyyar sebzeci.. Onunla her zaman Balat sinemalarına giderlerdi. Birinde Kaathaneye gitmişlerdi.
Kağıthanede Ahmet abi çiklet almıştı, dondurma, gazoz.. Sonra kayığa binmişlerdi. Ahmet abi onu sık ağaçların altına çekmiş, ıslak toprağa yan yana oturmuşlardı. Karşıda ağır ağır gidip gelen nöbetçi askerin postallarına dalmıştı. Bir de bakmıştı ki, Ahmet abi sırtüstü uzanmış uyumuyor mu? Eteklerini tuta tuta, usulcacık kalkmış, yallah! Ya vapura gelirken, yolda? Önüne fitil gibi sarhoşlar çıkmıştı da «Hadi be siz de.. diye boşvermişti. Ya o sarı oğlan? Pembe pembe yanakları vardı ama, sulunun biriydi. Öpmek isteyince, oğlanı bir itmişti ki, eh..
Oğlan yallah hendeğe, ötekiler peşinden seğirtmişlerdi. ama, nerdee... Ertesi gün met bide surat bir karış. Bir karış da ne? İstediği kadar surat etsin.. Bu, kaşlarını çatıp dilini çıkardı mı, tamam. Başındaki kırmızı eşarbı Ahmet abi almıştı. Ahmet abi ona daha neler alacaktın...
Yüksek topuklu iskarpin, Amaroza entarilik vual çorap, mavi eşarp.. O zaman Beyoğlu sinemasına gideceklerdi... Elektrikleri arkamızda bırakıp dalıyoruz yıkık duvarların harap karanlığına. Yukarda aysız gökyüzü, donuk yıldızlar. Havada gübre kokusu.
-Sen de ninenle birlikte mi yem satıyorsun?
-İsterse öyle satar ki, dedi cin gibi. Subay, memur, bayan... Kim olursa olsun. Bir asıldım mı, elimden kurtulamazlar. Allah gençliğini bağışlasın sevdiğin çift olsun dedim mi enayilerin ciciği gevşeyiverir, toslarlar çeyrekleri, onlukları...
-Kardeşlerim! diye, eşarpı uça uça koştu. Döndüm. Karanlıklarda uçuşan ateş böcekleri. Aşağılara serili Haliçte vapur karaltıları.. Yavedut caddesine doğru ağır ağır iniyorum. İçimde pırıl pırıl bir çift göz, Ahmet abi, koyu yeşil ağaçlar kalabalığı, ıslak toprak, kovalanan bir kızın uçan etekleri ve acı kırmızı eşarbı...