Bir yığın sancı taşıyor omuzlarım.
Çorak topraklarda su aramak değildi benimkisi.
Bir öksüz su damlacığı götürmekti;
Yazık ki olmadı
Öfkeli gözlerin kızgınlığında
Buharlaşıp uçtu öksüzlüğü rahmetin.
Şah damarıma kadar hissettim üşüdüğümü.
Ama caddeleri süsleyen bu ışıklar gibi,
Hangi savaştı hatırlamıyorum.
Hangi sürgünden kalma, sırtımdaki izler.
Yalnızca bir kaç şeyi anımsıyorum:
Sınırların olmadığı bir dünyada,
Sosyal kargaşaların mahkum ettiği
Dev adamların öldüğünü gördüm.
Haberin yok senin.
Artık cesetlere heyecanlanmadan bakmayı öğrendim.
Çürüyüp gitmiş duygularımı gördüm de
Yeniden sevmek mi?
Yeniden ölmek olur da,
Yeniden sevmek olmaz Nisa...
Bütün damarları kurudu yüreğimin,
Bırakıp gidişinden bu yana.
Buralara boşuna mı geldiğimi sanıyorsun.
Mademki sen yoksun:
O zaman sonsuza dek sensizlik bana.
Senden sonra kimseyi sevemedim Nisa...
Anlatmama gerek yok aslında.
Aşırı dozda narkoz almış duygular,
Sancısız değişimini yaşıyor hayatlarının.
Hepimizde mevcut,derin neşter izleri...
Ne tür ameliyatların kadavrası olduğumuz da meçhul.
Eskisi gibi kahramanlar da yok artık.
Herkes kendi filminin figüranı
Ve artık herkes buralı.
Bir kısır döngüdeki
Basit dişlilerden biriyim ben de...
Yani istediğin gibi olmadı,
Çorak topraklara attım kendimi.
Son trenini de kaçırdım ütopyanın.
Sensizliğin sonsuzluğunda dolaşıp,
Leşimi yiyecek akbabalar arıyorum şimdi.
Yani,canımı senin tükendiğin yola
Belki esir düşerim,
İyimser işgallerin birinde.
Fersizliğimin sorgusuna çekerler beni.
Cezasını verirler tüm suçlarımın.
Son sözün imzasına bırakılır her şey...
Yine de keskin tereddütlerdeyim,
Senin acılarını yaşadım da...
Senin gibi destansı ve yüreklice
Ölemedim Nisa...Mesut Sütçü