Bir Küçük Doktor: Haziran 2008
işte bitti gidiyorum,uzun süre yeniden yazabileceğimi ummadığım için bu son yazımdır, bir dahakini ne zaman yazarım hiç bilmiyorum.Eşyalar hemen hemen toplandı ama ev tam bir kargaşa halinde...Herşey her yerde yani...Ben cidden sinir yumağıyım.Şu saatte acil servisten de döndüm ,gerginim ,ateşle yaklaşmayın,her an patlayabilirim...
Bundan sonraki yazımı ne zaman yazarım ben bile emin değilim.Yarın (bugünmüş ya perşembe sabaha karşı olduğunu yazıyı okuduktan fark ettim) bir küçük doktorun kep provası var ,cuma öğleden sonra gerçeği ve ben cuma gecesi yola çıkıyorum.Pazar sabahı yeniden yollara düşmek için ....Okulu bitirme kaygısı,İtalya yolculuk telaşı,taşınma stresi derken şiştim....
Kısaca efendim ben yokum bir küçük doktor ne zaman yeniden yazabilir bilmiyor ,bu ilk yazı nerede yazılacağı ise çok şüpheli...
p.s:çok uykum var hem de çok,ama rezervasyon yaptırmalıyım hem de erken kalkmalıyım :(
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 02:44 Hiç yorum yok:
Okuyunca inanamadım hatta hala şoktayım ...!
Halk sağlığı sınavıma sıkıntılı bir şekilde hazırlandığım şu dakikalarda, gözümün biri internette, 2 gündür kaçırdıklarını iştahla okurken Benim sevgili Çilekrazzimin ,sevgili arkadadaşımın,Macaristan günlerimdeki kader ortağımın blogu yazılarını sonlandırdığını okuyunca yüreğim daha çok acıdı.
Nasıl acımasın ki...
Şu sıralar, yılların alışkanlıklarına,sevdiğim arkadaşlarıma,sevdiğime,sevemeden alıştığım bu şehre ve daha bir dolu şeye veda ediyorum...
Bu kadar vedalaşma yüreğimi acıtıyor ,öyle çok acıyor ki yüreğim,ağlamamak için somurtuk bir suratla geziyorum.
Sizin ile çileğimin son yazısını kendisinin izin vereceğini düşünerek paylaşmak istiyorum.Artık yeni şeyler eklenmeyecek olması ne kadar üzüntücü verici olsa da inanın 1,5 yıla o kadar çok duygu sığdrmışmış ki Çilek ve onları öyle naif duygularla satırlara dökmüş ki ...
Siz de kendinizden bir şeyler bulabilirsiniz... Ben tekrar tekrar okuyorum kimisini...
Ve ümit ediyorum ki bir gün bu kararından- ki umarım çok kısa bir ayrılık olsur- vazgeçer ve yeniden can bulur çileğin depresyon merkezi...
Çileğin Depresyon Merkezi'nde vakt-i zamanında 'birileri' olan; ama şimdi 'hiç kimseye' dönüşenler ve her şey hakkında çiziktirikler..
''ve bütün masallar biter..iyi veya kötü sonla.. hepsi..benimki de burda bitti..'hiç kimse hakkında her bir şey', tam da olması gerektiği gibi gidiyor artık..ben nette gezinirken böyle veda yazısı yazılıp ortada bırakılan bloglara çok acırdım, aileleri tarafından terk edilmiş çocuklar gibi gelirdi.. hele o sayfayı bırakıp yeni bir adreste yazmaya başladıklarını gördüğümde daha da üzülür, gıcık olurdum! en azından bunu yapacak değilim kendi sayfama. başladığımda 1,5 yıl önceydi. acemi kelimelerimi sıraladıkça boşalan göz yaşlarımla rahatlarım sanmıştım.. baktım.. şimdi yazmak rahatlamaktan çok sıkıntı veriyor bana.. dolayısıyla yeni bir yerde de yazacak değilim. bundan sonra yazdıklarımı kendime saklamaya karar verdim. zaten pek çoğu kendini tekrarlayan depresif cümleciklerden ibaretti..dolayısıyla daha önceden geleceğini bildiğim, sadece zamanını kestiremediğim bu bitişin zamanı bugünmüş..öyleyse bana yakışır bir vedayla;herkes kendisine istediği gibi bakmakta özgürdür gençler!!elveda!''
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 07:49 1 yorum:
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 22:55 Hiç yorum yok:
''Kollarımı açmıştım sana ve
sen bana doğru koşuyordun.
Yeni hikayelerle geliyor gibiydik birbirimize;
Umudu,hüznü ve değişen mevsimleri yaşadık...
Ama ayrılık hep yaşanacaktı ve sonuç ne olursa olsun,
hiçbir zaman bitmeyecek bir insana yolculuğumuz...
İşte şimdi yeniden paylaşabiliriz o anlatılmayacak susukunluğumuzu,
buruk bir gülümsemeyle birbirimize yeniden bakabiliriz...''
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 10:03 Hiç yorum yok:
Yüzümdeki çizgilerden çok ellerimin kırışıklığı
nasıl olmasın kii !!
onca cana yeniden hayat verdi onlar,
onca şehrin toprağına dokundu,
onlarca farklı eli tanıdı,
ruhumun çiziklerini saramamışken,
ellerim de kanamaya başladı,
yaralarımı saracak bir sen bile yokken
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 09:58 Hiç yorum yok:
Uykuyla boğuşup, uyanmamak için direnirken gelen gürültülü bip bip sesi...Ne olduğunu anlayamayan, kan ter içinde bir ben!Gece mi olmuş yoksa gün mü ağrıyor diye düşürken, yine aynı melodi çalıyor telefonda, Ara beni lütfen.Sesim uykulu ,gözlerim şişmiş sanırım;çünkü arayan numarayı göremiyorum bir türlü.Karşı taraf uyandırdım sanırım diyor,önemli değil diye geveliyorum,zaten uyanmam gerekliydi diye ekliyorum.3-5 kelimelik muhabbetten sonra mesajları fark ediyorum,2 yeni gelen yazıyor ekranda ...Biri telefon operatöründen, diğeri bir dosttan.Sanki sana bir iyi haberim, bir de kötü haberim var diyor telefonum sessizce.Ben iyi haberden başlııyorum, sona bırakıyorum kötü haberi..Kendimi şu reklamlardaki çifte benzetiyorum.Hani restaurantta hesabı bekleyen,bu arada acaba ne kadar gelir diye tartışan...
Mesajı okuyorum,sanırım gözlerim yuvalarından çıkmış olmalı tam 192 YTL yazıyor,şoktayım.Ben bu kadar nasıl telefonla konuştum?Ben bu durumdaysam babam kesin bayılır diye düşünüyorum.Yapacak bir şey yok ,yarın sabah gidilecek fatura ödenecek ve ya bu hat görüşmeye kapatılacak ya da her ay babişimin nasihat konuşmasında tekrar tekrar söylediği benim kafama bir türlü girmeyen cümle kendi kendime tekrarlayacağım.Ta ki kafama çakılıncaya kadar.Bu telefon hattıyla sadece anniş ve babiş ile görüşülecek.Tamam mı küçük hanım?
P.s:Bu hafta okulum yokmuş:)) Zaten geriye ne kaldı ki...epi topu 2 hafta
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 23:27 Hiç yorum yok:
Ama şunu da aklıno ko:
Ben cigaramı yakar dalarım
İşte olur biter
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 07:54 Hiç yorum yok:
Gecede bir uyku ...
Uykunun içine bir rüya,
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 07:35 Hiç yorum yok:
Ne yapıyorsam inatçılığımdan , başıma ne geliyorsa dilimden geliyor...Bugün sanırım sonunda günlerdir aklımda kurup durduğum şeyi başardım.Kendi elimle sonun startını verdim... Başım çatlıyor...Ağlamak bile elimden gelmiyor,şoktayım .Duruyorum öylece...Çöküyorum olduğum yere.
Bu lanet olasıca şehirden gidişime sevinemiyorum bile.Yağmurr yağıyor, bugün 15 haziran.Yazı gelmek bilmeyen şehirin uğurusuzluğu ,hayatımın baharına da kışı getiyor.Ben duruyorum,katatoni nöbetindeymişcesine...En çok da ne yapacağımı bilememek koyuyor bana.Başı ağrıyor;ben ancak bu satırları yazıyorum.Özrüm bile yok...
P.S: Bana neler oluyor Allah aşkına!!!
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 22:03 Hiç yorum yok:
Kahvaltıyı hazırlayan kişinin ellerine sağlık ....
Tostların diyet peynirle yapıldığını özellikle belirtmek isterim...
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 10:33 Hiç yorum yok:
Ben bayıldım bu ayakkabılara!!!
Kaç aydır reklamı koyumda taşıyorum desem yeridir.
Kızın bacaklarından mı güzel gözüküyor bu ayakkabılar ya da ben de güzel durur mu hiç bilmiyorum?
Ancak, hediye etmek isteyen olursa hayır demem.
37 numara giyiyorum efendim :))
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 14:35 Hiç yorum yok:
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 08:50 Hiç yorum yok:
You want to give me your heart,
but I don't know how to hold your hands
I can't give promise to you
My head's still confused
You say again and again some words
And I try to not to look inside your eyes
İf I look to you,
You can understand in my heart
Really I'm afraid of falling in love ....
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 06:38 Hiç yorum yok:
Yazan-yöneten bir küçük doktor Vaktii evvel 10:06 Hiç yorum yok: