Temmuz | 2015 | CÜNEYT AYRAL İLE PARİS, GÜNEY FRANSA VE PROVENCE
25/07/2015 · 12:26
İSİD’in tehlikeli bir örgüt olduğu ve Türkiye’yi tehdit etmeye başladığı malum.
Peki bunca zamandır var olan bu tehlike neden şimdi görüldü?
Cumhuriyet Gazetesi tarafından belgelenen silahlar bize neden bugün çevrildi?
Sınırımızı kevgire çevirmiş olan anlayış, bugün neden birden bire 180 derece dönüş yaptı?
Bütün bunların cevabını internet fenomeni Fuat Avni, sık sık yayınladığı bilgiler ile kamu oyuna anlatmayı zaten sürdürüyor. Kimliği belirsiz bu bilgi kaynağının her dediğinin doğru çıkıyor olması bir yana, büyük sarayından ötürü büyük devlet olduğu söylenen “koskoca” Türkiye devleti hâlâ Fuat Avni’nin kimliğini ortaya çıkartamıyor.
Türk F16 ları İSİD hedeflerinin yanı sıra Kandil’i de bombalamaya başladı.
Yani “Barış Süreci” fiilen bitti ve Türkiye şimdi terörün kanlı eliyle başbaşa kaldı, ne zaman nerede neyin patlayacağı, saldırının nereye olacağı artık belli değil ve herkes, her an hedefte olduğunu bilerek yaşamaya başlıyor, huzura doğru giden yolda birden bire derin bir çukur açıldı ve herkes sırtından o çukura doğru itiliyor. Neden?
Bütün bunların arkasında yatan neden çok açık.
AKP geçtiğimiz genel seçimlerde çoğunluğu kaybetti. AKP’nin kaybetmesi bir yana, Erdoğan’da gücünü yitirdi ve olası bir koalisyon hükümeti ile:
Anayasal sınırlarına çekilmek zorunda kalacaktı
Hakkında ve ailesi için açılacak soruşturmaları engelleyemeyecekti
Uluslararası suçlamalardan kendisini kurtaramayacaktı
onun için de herhangi bir koalisyonun kurulmasını engellemek zorundaydı, bunun da yolu kaos ortamı yaratmaktan geçiyordu.
Buna karşılık Davutoğlu’nun ve Kılıçdaroğlu’nun bugün Türkiye tarihi karşısında çok ciddi ve önemli bir sorumlulukları var. KOALİSYONU KURMAK ZORUNDALAR.
Eğer AKP –CHP koalisyonu kurulmaz ise, her şeyden önce Davutoğlu’nun siyasi hayatı biter, bu onu ilgilendirir ve kimseyi de çok fazla üzmez, ama onun siyasi hayatının bitmesi demek, Erdoğan’a doping yapılması demektir ki, bu da bir felâketin içinde olan Türkiye’nin cehenneme dönmesi anlamına gelir.
Hiç bir siyasi parti, savaş hükümetlerinin içinde olmayı arzu etmez, bu çok ciddi bir sorumluluktur ve altından kalkılamayacak sıkıntılar doğurur.
Ancak CHP bu koalisyonu öyle ya da böyle kurup, savaşı engellemeyi başarabilir, Erdoğan’ın gücünü önce azaltıp, sonra yok etmeyi başarabilirse, o zaman önünü açmış, Türkiye’ye de nefes aldırmış olur.
Davutoğlu, kendi geleceğini kurtarmak ve nefes alabilmek için CHP ile anlaşmaya hazırdır. Ne denli koalisyon görüşmelerini yürütenler arasında Erdoğan’ın adamları varsa da, Erdoğan kurulacak hükümeti kendisi belirlemeye kalkışacak olsa da, bunlar kolkola girilip aşılabilecek sorunlardır.
Erdoğan ABD ile ortaklığını yenileyerek, hem onların, hem de Batı dünyasının güvenini kazanmayı deniyorsa da, dönüp aynaya bakmayı unutuyor ve artık kimsenin ona güvenmediğini fark edemiyor. Büyük sarayda büyük olunduğunu zanneden bir düşünce yapısının gerçekleri görmesi olanaksızdır.
Türkiye’nin bu gününden en az zararla çıkabilmesi için iki temel şart var:
AKP – CHP koalisyonu hangi koşulada olursa olsun kurulmalıdır
HDP eşbaşkanı Selâhattin Demirtaş’ın sakinleştirici ve birleştirici tavrını sürdürerek Doğu ve Güneydoğu’da Kürtleri sakinleşitirmesi ve barış söylemini sürdürmesi gerekir. O zaman, hem HDP gerçekten bir Türkiye Partisi olur, hem de en az zararla bu işten sıyrılınır
Bugün Türkiye’de yaşamakata olan herkesin, her an ve her düzlemde BARIŞtan başka bir söylemi olmaması gerekir. Yoksa gençlerimizin üzerine kurulan bu hain tuzak hepsini, hepimizi yutar…
Tagged as #direngezi parkı #Türkiye #direniş, Ak parti, akp, Cüneyt Ayral, chp, Davutoğlu, Demirtaş, demokrasi, DİKTATÖR, Faşizm, HDP, Kılıçdaroğlu, RTE
01/07/2015 · 16:01
MİLLETVEKİLİ OLMANIN SAÇMALIĞI
Bütçeden bunca para harcanarak yapılan seçimler sonucunda TBMM’ine gelen milletvekillerinin aslında hiç bir işe yaramayan insanlar oldukları “parti disiplini” söylemi ile çok daha iyi anlaşılıyor.
Ön seçim yaparak, milletvekillerini belirleyen CHP’nin “başarısız” genel başkanının önünde ceketinin düğmelerini ilikleyen ne çok milletvekili varmış meğerse…
Parti içindeki tarihinde adı “hizipçiye” çıkmış bir Deniz Baykal’ın TBMM’i başkanlığı için aday gösterilebilindiği bir parti meclisinin buyruğunu bu milletvekilleri kabul etmişlerse eğer, o zaman onlara oy verenlere verecek cevapları da kalmamıştır. Baykal’dan CHP de bu ülke de bugüne kadar yalnızca zarar görmüştür.
MHP’nin milletvekilleri için ise söyleyecek söz bulamıyorum.
Gezi hareketini doğru okuyamadıklarını bildiğimiz MHP, bugün de 7 Haziran seçim sonuçlarını doğru okuyamadığını, TBMM inin başkan seçiminde çok açık olarak gösterdi. Üstelik HDP’nin seçim oyunları yaptığını öne sürerek, kara çalarak yaptı bunu.
Eğer HDP seçimlerde, sandıklarda zor kullandıysa ve bunun ispatları MHP’nin elinde var idiyse, neden bunu yüksek seçim kuruluna gününde vermediler?
Dedikoducu mahalle sakini gibi, kapı aralarında konuşmak, 80 milletvekili ile meclise girebilmiş bir patiye hiç ama hiç yakışmıyor demek geliyorsa da içimden, 70’lerin Türkiye’sini yaşamış birisi olarak hiç de şaşırmadığımı söylemek zorundayım. MHP faşist bir partidir, Türkiye’de faşizmin ilk temsilcisidir, bu nedenle de faşizme hızla yönelmiş olan AKP’ye koltuk çıkması aslında şaşırılacak bir durum değildir.
Önümüzde koalisyon seçeneklerinin değerlendirileceği bir kısa dönem var.
Bu dönemde CHP eğer AKP ile koalisyona giderse, tabanından tam olarak kopmuş demektir ve bir daha da seçimlerde beklediğini bulamaz. Hangi koşulda olursa olsun CHP’nin AKP ile yapacağı bir koalisyon kabul edilemez. HDP’nin böyle bir seçeneği kabul edip, yükselirken yok olmayı kabul edeceğine zaten ihtmal vermiyorum.
Geriye kalan seçeneğin, faşist ile faşistleşmekte olananın koalisyonu kalıyor. Bırakın yapsınlar, yapsınlar ki bu millet kime oy verdiğini görsün. Nasılsa kısa zamanda yerler birbirlerini ve Türkiye erken seçime gider.
Bugün yapılacak bir erken seçimin bence sonuçları hiç şaırıtıcı olmaz, çünkü ana muhalefet partisi olarak HDP çıkar, MHP ise kendi kazdığı kuyuya düşer ve %10 barajının altında kalır.
Erdoğan’ın aklından geçen, artık ortadan kalkacağı belli olan %10 barajı ve saçma seçim sistemi ile bir kere daha denemek ve iktidarda kalarak, çoluğu çocuğu kurtarmaktır. Ama görünürde bu yok..
Türkiye artık milletvekillerinin parti disiplini adı altında genel başkan sultasından kurtulduğu özgür bir meclisi özlüyor. Aklına ve davranışına güvenerek meclise gönderdiği milletvekillerinin başarısız genel başkanların kuyruğu olmamasını istiyor. İstemek yetiyor mu? Şimdilik HAYIR !