Barış’ın notaları Ege’de sustu |
Mayıs 2, 2017 · Yazar umayaktas	· KATEGORİZE ETME BENİ, RÖPORTAJ ÖYKÜ içinde.	·
22 yaşındaki kemancı Barış Yazgı’nın müzikle ilmek ilmek ördüğü gelecek umudu önceki gün Ege Denizi’nin Midilli açıklarında batan sığınmacı teknesinde son buldu. İşi ve sabit bir geliri olmayan Yazgı, ağabeyinin yaşadığı Belçika’ya vize alamayınca insan kaçakçılarıyla anlaştı. İyi bir eğitim alma ve keman virtüozü olma hayaliyle çıktığı yolda hayatını kaybetti. Barış Yazgı’nın bir göçle başlayan ve yine bir göçle son bulan hikâyesini ailesinden dinledik.
Fotoğraf, ajanslara 25 Nisan’da düştü. Ayvacık’ta 16 kişinin cansız bedeni açık denizden teknelerle kıyıya çıkarılıyor. Yerde yatan cansız bedenlerden birinin yanında bir de keman çantası var. O çanta, 22 yaşındaki kemancı Barış Yazgı’ya ait.
Bağcılar’da, Siirt Tüten Ocak Köyü Yardımlaşma Derneği binasındayız. Barış Yazgı’nın ailesi taziyeleri kabul ediyor. Ağabeylerinin, amcasının, kuzeninin, herkesin dilinde Barış’ın keman tutkusu var. 9 çocuklu, Siirtli bir ailenin en küçük oğlu Barış’ın göç etmeye çalışırken sona eren hikâyesi de yine bir göçle başlıyor. 90’lı yıllarda Doğu ve Güneydoğu’da köylerin boşaltılması sürecinden sonra akrabaları göç eden Yazgı ailesi de 1999 yılında İstanbul’a geldi. Barış, ailesinin psikolojik ve ekonomik sebeplerle göç ettiği İstanbul’da ilk ve ortaokulu okudu. Liseye devam etmedi. Babası seyyar satıcılık yaparak geçimlerini sağlamaya çalışıyordu. Barış da belirli dönemlerde çalışıyordu.
Yaklaşık 4 yıl önce müzisyen olan ağabeyi Cengiz Yazgı’nın kardeşine keman hediye etmesiyle Barış’ın hayâlleri de değişti. İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin ücretsiz kurslarına gitti. Gece gündüz keman çalışıyordu. Motorla pizza dağıtıyor, geçici işler yapıyor ama parasını da müzikten kazanmaya çabalıyordu. Çeşitli etkinliklerde, sokaklarda çalıyordu. Taksim’de, Kadıköy’de, Avcılar’da… Hatta kimi akşamlar, evleri yakın olduğu için, sakin bulduğu Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi’nin bahçesinde çalıyordu.
Belçika’ya ilk gidişinde de insan kaçakçılarıyla gitti
Belçika’daki ağabeyi Fuat Yazgı başı önünde “Çok iyi bir kemancı olmayı istiyordu. Batı müziği eğitimi almak istiyordu” diye anlatıyor kardeşini.
Barış Yazgı, 7 ayın ardından yeniden İstanbul’a geldi. Ama aklında yine gitmek vardı. En son bir otelin resepsiyonunda çalıştı. Para biriktirdi. O parayı insan kaçakçılarına verecek ve müzikle kurmak istediği geleceğine bir adım daha yaklaşacaktı. Ama olmadı. Yazgı’nın müzisyen olan ağabeyi Cengiz Yazgı, “Hayaliydi. Kafasına koymuştu. Cenazemizi almaya gittiğimizde diğer cenazelerin sahipleri bile yoktu. İnsanlar özgür bir şekilde umutları, hayalleri için gidebilmeliler” diye konuşyor. Barış’ın dayısının oğlu Esat Kınış ise ailesinin maddi durumunun kuzeninin burada bir şey yapmasına imkan vermediğini, babalarını da birkaç ay önce kaybettiklerini anlatıyor:
“Ağabeyleri, annesi herkes bu şekilde gitmesine karşıydı. Engellemeye çalışıyordu. Son haftalarda sürekli iki üç gün ortadan kayboluyordu. Bir bakıyoruz Çanakkale’ye gitmiş. Ordan gidebilir miyim diye bakıyordu. O kadar kafasına koymuştu.”
Barış’ın yazgısı ‘umuda yolculuk’ yapan bir botta son buldu. Ondan geriye kalan kemanın kutusundan çaldığı parçanın notaları ve kendi besteleri çıktı.
Kaynak: Al Jazeera Türk, 27 Nisan 2017. http://www.aljazeera.com.tr/al-jazeera-ozel/barisin-notalari-egede-sustu
Etiketler: barış yazgı, barışın notaları, kemancı barış yazgı
← Engelli öğretmenin rapor çilesi