Yazar Hakkında - Oyun Terapisi
Dört yıllık bir öğretmenlikten, mastır derecesi ve iki yıllık bir yüksek okul danışmanlığından sonra New Mexico Üniversite’sinin çocuk merkezi kampüsünde asistanlık yaptığım zaman çocukların dünyasına ait bir ışık belirdi. Bendeki özellikleri fark eden duyarlı ve zeki doktora danışmanım beni çocuklarla çalışmaya teşvik etti ve beni çocukların göz önüne serilen dünyasını tecrübe etmeye ve yavaş yavaş keşfetmeye doğru götüren oyun terapisinin heyecan verici farklı boyutlarıyla tanıştırdı.
Oyun terapisinde çocuklarla olan ilişkilerimi geliştirdiğim için yetişkinlerle olan benim tavsiye ettiğim seanslarda şaşırtıcı bir keşif yaptım. Tavsiye süreçleri yükseliyor gibi gözüküyordu ve ben daha etkili olmaya başlamıştım. Şaşırıp kaldığını düşündüğüm yetişkin müşterilerimle
yavaş ilerleyen telepatik hareketi gelişmeye başladı ve müşteri açısından paylaşımda, kendini araştırmada yeni bir boyut oluştu.Bu gelişmeyi incelediğimde bana göre bu değişiklik her zaman orada bulunan müşterinin ince ipuçlarının farkına varmam ve bunları cevaplamamdan dolayıdır. Müşterideki ince ipuçlarını fark etmemdeki bu yüksek duyarlılığı çocuğun iletişim kurarken kullandığı ince formlara olan yüksek duyarlılığıma bağlıyorum. Oyun terapisinde çocuk üzerinde daha etkili olmaya başladığımda yetişkinlerle olan danışmanlık ilişkilerimin de daha etkili olmaya başladığını keşfettim.Kuzey Texas Üniversitesi’ndeki Eğitim Danışmanlığı Bölümü’ne 1966’da katıldım ve oyun terapisi ile ilgili ilk dersimi 1967’de verdim.O günlerde Texas’ta fazla bir şey bilinmiyordu, fakat bu yetersiz başlangıç olağanüstü bir gelişme gösterdi. Ne heyecanlı maceraydı bu.Şimdi bu bilgilendirici kursu her yıl oyun terapisinin teorik ve pratikteki geliştirilmiş kursu, bir grup oyun terapisi kursu çocuğuyla ilgili terapi kursu oyun terapisi denetleme tecrübeleri ve oyun terapisi için
merkezi yönetme konularında üç bölüm halinde veriyorum. Oyun terapisini öğretirken en çok hoşuma giden şey sık sık yaptığım rol alma esnasında çocuk yönümün ortaya çıkması ve olaylar karşısında çok ciddi olma eğilimimi dengelememe yardım etmesidir. Şimdi çocuklardaki bu özellikleri tam olarak anlayabildiğim ve daha duyarlı olabildiğim için bendeki çocuk yönümü gerçekten ödüllendirebiliyorum. Çocuklarla beraber olduğumda ben olmanın, nasıl yapılacağını bildiğim her şeyden çok daha önemli olduğunu fark ettim.Çocukların oyunlarındaki kompleks sadeliği ve duygusal iç dünyalarındaki canlı renklerin göz önüne serilmesini tecrübe ettiğim için hala çocuklar ve kendim hakkımda bir şeyler öğreniyorum.