Prof. Dr. Ercan KÜÇÜKOSMANOĞLU | Yeni Çizgi Haber
Yazar: Prof. Dr. Ercan KÜÇÜKOSMANOĞLUTarih: Mayıs 06, 2019 Yorum Yok
1 Mayıs İşçi Sınıfının, Uluslararası Birlik Mücadele ve Dayanışma günüdür. Ülkemizde 1 Mayıs kutlamalarına hep engeller çıkarılmıştır. 1 Mayıs 1977’de 34 vatandaşımız 1 Mayıs kutlamak için Taksim meydanında iken, CIA ve Kontrgerilla tarafından düzenlenen bir senaryo ile katledilmiştir. 1 Mayıs 1977 deki bu katliamın soruşturması da yapılamamıştır. Soruşturmayı yapan Savcı Çetin Yetkin bu soruşturmayı yapmaktan el çektirilmiştir. Pek çok kanıt orta yerde iken, soruşturma yapılmamış, katiller ortaya çıkartılmamıştır. Yıllar sonra yapılan bir BBC belgeselinde katliamda ABD’den gelen CIA ajanlarının katliamda görev aldığı ayrıntılarıyla anlatılmıştır. 1 Mayıs 1977 katliamı, ülkemizi 12 Eylül Faşist darbesine hazırlayan en önemli tezgâhlardan birisiydi. İşçi sınıfı ve emekçilerin yükselen mücadelesine ve örgütlenmesine set çekmek ve göz korkutmak için yapılmıştı. Bu süreçte DİSK başkanı Kemal Türkler, 22 Temmuz 1980’de kontrgerilla tarafından katledilmiştir. 12 Eylül Faşist darbesinden sonra, Tekstil İşverenleri sendikası başkanı Halit Narin, “bugüne kadar İşçiler gülüyordu, bundan sonra biz güleceğiz” demiştir. Vehbi Koç yine 12 Eylül faşist darbesinin lideri Kenan Evren’e yazdığı mektupta,” İşçi İşveren ilişkisine ait kanunlar asgari hatayla çıkarılmalıdır. Bazı sendikaların Türk devletini ve ekonomisini yıkmak için yaptıkları aşırı hareketler göz önünde bulundurulmalıdır. DİSK’in kapatılmasından dolayı bir kısım işçiler beklenti içindedir. Militan sendikacıları, diğer sendikaların yönetim kadrolarına sızma girişimi vardır” diye yazar. İşçi sınıfına ne kadar düşmanca yaklaştığı açıkça bellidir. 12 Eylül sonrası işçi sınıfın mücadeleci, konfederasyonu DİSK kapatılır.
Ülkemizde 12 Eylül sonrası yapılan 1982 anayasasıyla, 1961 anayasasıyla kazanılan işçi sınıfının pek çok hakkı geri alındı. Sendikal örgütlenme, toplu sözleşme ve grev hakkı önüne pek çok engel konuldu. 1992 yılına kadar DİSK kapalı kaldı. İşçi sınıf mücadelesi tarihinde çok önemli yeri olan DİSK’in adı hep 1 Mayıslar ile birlikte anılır. DİSK ve diğer emekçi örgütleri 1992 yılından sonra Taksimde 1 Mayıs kutlamaları için ciddi bir mücadele verdiler. 2007, 2008, 2009 yılı 1 Mayıslarında özellikle DİSK’e bağlı Nakliyat İş sendikası, yöneticileri ve üyelerinin büyük bir mücadele vermiştir. Tüm bu mücadeleler sonunda, dönemin iktidarı 1 Mayısı Emek ve Dayanışma günü adı altında tatil günü ilan etmiştir. 2010, 2011 ve 2012 yılında 1 Mayıs, Taksimde özgür bir şekilde beşyüzbini geçen işçi ve emekçinin katılımıyla kutlanmıştır. 2013 yılında Taksim Meydanı yine 1 Mayıs kutlamalarına kapatılmıştır. Bu tarihten sonra Yine DİSK Nakliyat- İş 1 Mayısları hep Taksimde kutlamak için mücadele etmiştir. Son iki yıldır, Aksaray’dan, Saraçhane meydanına gelen kitlenin önü güvenlik kuvvetleri tarafından kesilse de 100-150 kişilik bir kitle ile Taksim alanında 1 Mayıs kutlamaları yapılır olmuştur. Nakliyat İş dışında diğer bazı emekçi örgütleri, İPSD ve DGD-Sen de bu yıl bu kutlamalarda bulunmuştur. Öbür yandan DİSK, TMMOB, TTB ve KESK yönetimleri iktidarın Taksim yasakları karşısında bir direnme göstermemişlerdir. Bu durum İşçi ve emekçi kitlelerde hayal kırıklığı yaratmaktadır. Mevcut DİSK yönetimi DİSK’in mücadele geleneğine ve tarihine sahip çıkmamaktadır. TMMOB; TTB ve KESK de aynı basiretsizlik içindedir.
Siyasi Partilerden yalnızca HKP 1 Mayısları Taksimde kutlamak için mücadele etmektedir. Her yıl Taksime çıkmak için Beşiktaş meydanında toplan grup yine gözaltına alınmış, daha sonra serbest bırakılmıştır. Taksimde 1 Mayıs kutlanması konusunda şu andaki geçerli yasalarımıza göre herhangi bir engel yoktur. Taksim İşçi Sınıfımız açısından terk edilemez bir alandır.
İşçi Sınıfı Emekçi Halkımız, son yıllarda işsizlik ve pahalılık cehennemide daha çok ezilmektedir. Son olarak kıdem tazminatı kalkacak, fona devredilecek denmesi bardağı taşıran son damladır. İşçi Sınıfının Örgütlü Mücadelesiyle, 1 Mayıslara sahip çıkılmasıyla bu cehennemden çıkabilir.
Yazar: Prof. Dr. Ercan KÜÇÜKOSMANOĞLUTarih: Mayıs 03, 2019 Yorum Yok
Karatepe Açık Hava Müzesi, bölgemizin en önemli tarihi yapılarından bir olmasına rağmen hak ettiği ilgiyi görmüyor. Karatepe, Türkiye’nin ilk ve en büyük açık hava müzesidir. Osmaniye ilinde Düziçi ile Kadirli ilçesinin kesiştiği yerde, Kadirli ilçesinin sınırları içinde Aslantaş baraj gölüne bitişik Aslantaş Milli Parkının içindeki müze Gaziantep’e çok uzak değil, 2 saat 15 dk. Düziçi’nden ve Osmaniye’den de gidilebiliniyor. Bizim öğrenim yıllarımızda tarih kitaplarımızda Karatepe açık açık hava müzesinden bulunan pek çok eser resim olarak yer alırdı. Esas olarak da Karatepe aslanı, çok anımsanan bir figürdü.
Karatepe höyüğünün arkeolojik kazılarına önderlik eden Halet Çambel ülkemizin çok önemli ve ilk arkeologlarından biridir. 1946 yılında Kayseri-Adana arasında kalan bölgedeki Hitit eserlerini incelemek için Bossert ile bilikte çıktıkları gezide Karatepe bölgesindeki kalıntılara ulaşmaları kariyerinde belirleyici oldu. Karatepe son Hitit dönemine rastlayan MÖ. 8 yy’de kendisini bölge hükümdarı olarak tanıtan Asativata tarafından kuzeyden gelecek saldırılara karşı bir sınır kalesi olarak yaptırılan yerdir. Kalenin temeli taştan, üstü ise kerpiç ve burçlarla donanmış, MÖ. 700 dolaylarında Asur saldırılarına uğramış olan kale yakılıp yıkılmıştır. Hiyeroglif yazılarının en uzun çift dilli metinlerinin okunduğu yerdir. Bundan dolayıdır ki, Anadolu’da MÖ. 2000 yılına kadar giden hiyeroglif yazıların tamamı okunabilmiştir. Araştırma ekibi, Hitit hiyeroglifleri ve Fenike yazısının bir arada kullanıldığını görmüş ve Fenike yazısı tercüme edilebildiği için, bu keşif Hitit hiyerogliflerinin nihai çözümü olmuştur. Karatepe-Arslantaş Höyüğünde Alman arkeolog Bossert tarafından başlayan kazı çalışmalarına 1952’den sonra Çambel başkanlık etti. Karatepe’de ortaya çıkarılan arkeolojik buluntuların restorasyonu, korunması ve sergilenmesi için bir açık hava müzesi kurulmasına ön ayak oldu. Mimar Turgut Cansever’in yaptığı projenin uygulanması işini Çambel’in eşi Nail Çakırhan yürüttü.
Çambel’in Karatepe’de yaptığı işler arkeoloji ve mimarlıkla sınırlı değildi. Bölgede Halet Abla ya da Halet Bacı olarak da anılan Çambel, kız çocuklarının eğitimiyle, köylülerin sağlığıyla, geçim dertleriyle ve daha birçok şeyle ilgileniyordu. Halet Çambel ve eşi Nail Çakırhan uzun yıllar kaldıkları bu bölgede dokumacılığının gelişmesine de öncülük etmişlerdir. Karatepe’de doğal kökboyalarıyla yapılan kilimcilik geleneği halen devam etmektedir.
Anadolu tarihinin önemli uygarlıklarından Hitit Uygarlığının önemli eserlerini barındıran ve eşsiz doğal güzelliği olan Karatepe açık hava müzesi ziyaretçilerini bekliyor.
Yazar: Prof. Dr. Ercan KÜÇÜKOSMANOĞLUTarih: Nisan 26, 2019 Yorum Yok
Bu yıl kışın ve ilkbaharda Gaziantep’e çok yağmur yağdı. Sonbahardan beri yağmurlu günlerde yaşıyoruz. Daha önceki yıllarda bu kadar çok yağmurlu günümüz olmamıştı. On dört yıldır Gaziantep’teyim. 2006 yılında ilk geldiğim sene çok fazla kar yağmış. Gaziantep -Adana otoyolunda 15 saat mahsur kalmıştık. Son yıllarda kar görmüyoruz. Son beş altı yıldır Gaziantep seller oluyor. Geçenlerde Arabanda sele kapılan iki yurttaşımız hayatını kaybetti. Üç yıl önce Üniversite civarında oturduğum bölgede ciddi bir sel oldu. Yağmur suları kanalizasyona verildiği için kanalizasyon taştı. pek çok araba su altında kaldı. Kanalizasyon giderleri çevreye dağıldı. Bizim apartman dahil pek çok apartmanın istinat duvarları yıkıldı.
Ülkemiz açısından baktığımızda da pek çok bölgemizde sel seli götürdü. Karadeniz sahil otoyolunda 8 köprü kullanılamaz hale geldi. Uzmanların bu bölge için uygun değil dediği bu yolun, pek çok kısmı çöktü. Doğa olayları, yağmurlar bir taraftan doğal felaket olarak karşımıza çıkarken yanlış yapılaşma sonucunda burada olduğu gibi ,felaketlere davetiye çıkartmak gibi bir durumla karşı karşıyayız.
Tüm dünya açısından baktığımızda sel felaketlerinin, kasırgaların sayısının artmasının temel nedeni olarak küresel iklim değişiklikleri gösteriyor. Dünyada da ortalama hava sıcaklığının artması yeni doğa felaketlerine yol açacaktır deniyor. Kuzey ve güney kutbunda buzulların erimesi bu gidişatın önemli bir belirtisi. Okyanuslarda suyun yükselmesi sonucunda pek adanın yok olacağı bildiriliyor. Küresel sıcaklık artışının temel nedeni insanlar olarak görülüyor. Fosil yakıt dediğimiz petrol, kömür ve doğal gaz kullanımı küresel sıcaklık artışına neden oluyor. İnsan sağlığına aykırı olarak bitişik nizam, hava akımlarına engel olan yapılaşmalar da küresel ısınmada rol oynuyor deniliyor. Hava ulaşımının hızla artması da atmosfer kirliliğinin ve küresel ısı artışının önemli nedenleri arasında görülüyor.
Küresel sıcaklık artışına karşı ülkeler bir araya gelerek Japonya’nın Kyoto şehrinde 1997 yılında imzalandı. ABD dışında neredeyse tüm ülkeler bu protokolü imzalamış durumdadır. Kyoto Protokolü, sera etkisi yaratan gazların salımlarını (emisyon) kısmak üzere sanayileşmiş ülkelere çeşitli hedefler belirleyen uluslararası bir anlaşmadır. Sera etkisi yaratan gazlar, kısmi de olsa, küresel ısınmanın, yani küresel ısının yeryüzündeki hayatı tehdit edecek derecede artmasının nedenleri arasında gösteriliyor. Dünyada son dönemlerde özellikle 1,5 dereceden fazla ortalama küresel sıcaklık artışının pek çok felakete yol açacağı belirtiliyor.
Ülkemizde özellikle Güney ve Güneydoğu bölgelerinde kuraklık ve çölleşme bekleniyor. Küresel sıcaklık artışlarından daha az etkilenmek için daha az fosil yakıt tüketmek gerekiyor. Hava kirliliğine yol açan sanayi kuruluşlarını denetlemek gerekiyor. Şehirlerde toplu ulaşımı desteklemek gerekiyor. Elektrikli araç kullanımının yaygınlaştırılması gerekiyor. Uçak yerine tren kullanmak gerekiyor.
Esas olarak gelişmiş kapitalist ülkeler denilen, emperyalist ülkeler küresel iklim değişikliğini yaratıyorlar. Kar daha fazla kar üzerine kurulu insanlığa aykırı bu düzenin değişmesi gerekiyor. Doğal kaynakları ve doğal güzelliği kendine yeten ülkemize de vatandaş olarak sahip çıkmamız gerekiyor. Kamu yönetimi ve yerel yönetimlerden, hava kirliliğini engelleyecek önlemler almasını istemeliyiz. Şehirlerimizde insan sağlığına aykırı yapılaşmalara izin vermemeliyiz.
Yazar: Prof. Dr. Ercan KÜÇÜKOSMANOĞLUTarih: Nisan 19, 2019 Yorum Yok
Köy Enstitüleri ülkemizin en büyük eğitim atılımıdır. Hasan Ali Yücel Milli Eğitim Bakanı olarak , İsmail Hakkı Tonguç İlköğretim Genel Müdürü olarak bu atılımın mimarları olarak kabul edilirler. İsmail Hakkı Tonguç’un en çok güvendiği müdürlerden birisidir Ahmet Lütfü Dağlar. Düziçi Köy Enstitüsünün kurucu müdürü Ahmet Lütfü Dağlar’ın memleketim Düziçi’ne katkıları büyüktür. Düziçi esas olarak ovanın adıdır. Köy Enstitüsü de adını ovadan almaktadır. Aslında Düziçi’nde Haruniye ve Hacılar(Yeniköy) olmak üzere yan yana iki kasaba ve belediyelik var idi. Tarihi olarak esas yerleşim yeri olarak Haruniye bilinir. Haruniye adı da kasabanın hemen üstündeki Harun-ur Reşit kalesinden gelir. Düziçi Köy Enstitüsü, Köy Enstitülerinin kuruluş tarihi olan 17 Nisan 1940 tarihinden kısa bir sonra hemen açılır. Kurucu müdür olarak atanan Ahmet Lütfü Dağlar, Almanlardan kalan eski kolej binasının onarımına 13 Nisan 1940 günü başlanır. Eğitmen kursu öğrencileri ve köylülerin bilek gücüyle 24 Nisan tarihinde binanın bir kısmı kullanılır hale getirilir. r. Alman binasını tam olarak kullanılır hale getirdikten sonra, Düziçi Köy Enstitülülerinin binalarının yapımına girişilir. Başta Birinci, İkinci, Üçüncü, Dördüncü bina olmak üzere okul binaları, yatakhaneler, yemekhane, lojmanlar, ahırlar, sinema salonu, amfi tiyatro gibi yapılar hızla yapılır. Babam Mehmet Küçükosmanoğlu 1945-1950 yıllarında Düziçi Köy Enstitüsünde okumuştur. Bizlere bu binaları nasıl yaptıklarını çok anlatmıştır. Kolay değildir bu binaları yapmak. Şimdi bile çoğu ayakta olan binalarımız, özellikle 1980’den sonra Öğretmen Okullarının kaldırılmasıyla birlikte kullanılmadığı için, kaderine terkedilmiştir. Yalnızca bir bina müze olarak korunmaktadır. Düziçi Köy Enstitüsünde on bin dönüm arazi üzerine tarım, hayvancılık yapılarak öğrencilere tarımsal üretim ve hayvancılık alanında teorik ve pratik eğitim de verilmiştir.
Köy Enstitülerinin kuruluş kanununda, Köy Enstitülerinin bir amacının da kamunun miri arazilerine sahip çıkmak olduğu yazılmıştır. Bu nedenle de Düziçi Köy Enstitüsü ve A. Lütfü Dağlar kamu arazilerine sahip çıkıp bunu okul için kullanılır duruma getirince, ağalar bu duruma karşı gelirler. O yıllarda ağalarla, Köy Enstitüsünün arası hiç iyi olmamıştır. Ülkemizde toprak meselesi hep bilinmezlikten gelinir ama gerçek şudur; 1864 yılına kadar azınlıklar dışında kimseye özel tapu verilmez. Toprak Beytülmalin (Allahın) sayılır. Cumhuriyet’in ilk yılları hep bu kamu arazilerinin paylaşılmasıyla geçmiştir. Ağalar kendi işlemedikleri, siyasi nüfuzlarıyla kendilerinin olmayan toprakları sahiplenirler. Orhan Kemal Çukurova’yı anlatan romanlarında hep bu konuyu işlemiştir.
1945 yılından sonra ABD emperyalizmin ülkemiz üzerinde nüfuzunu artırması sonucunda ve kırsal alanda, tam bir toprak reformu yapılamadığı için ağaların, tefeci-bezirgân sermayenin baskıları sonucunda İsmet İnönü, Hasan Ali Yüceli bakanlık görevinden alır. Köy Enstitülerine karşı bir kişi olan Şemsettin Sami Sirer Milli Eğitim Bakanı yapılır. Köy Enstitülerini 1950’de Adnan Menderes Hükümeti kapatır. Hasan Ali Yücelin ardından İsmail Hakkı Tonguç ve tüm Köy Enstitüsü müdürleri görevlerinden alınır. A. Lütfü Dağlar da İzmir Kestel Ortaokuluna müdür olarak atanır. Babam Lütfü Dağlar’dan çok söz ederdi. Düziçi’nde o yıllarda pek çok çocuğa Lütfü adı verilmiş. Yıllar sonra, babamın da teşvikiyle, Tıp Fakültesi son sınıfta 1985 yılında A.Lütfü Dağlar ve eşini, İzmir Alsancak’taki evlerinde ziyaret etmiştim. Çok cana yakın insanlardı, beni son derece güzel ağırlamışlardı.
Düziçi Köy Enstitüsü ülkemizde binaları en çok ayakta kalan Köy Enstitüsü olarakk kabul edilmektedir. A. Lütfü Dağlar bitmez, tükenmez enerjisiyle, ülkemizde bilimsel, laik eğitimi geliştiren eğitim neferlerimizden birisidir. Onun ve onun gibilerin sayesinde ülkemizde onbinlerce öğretmen yetiştirilmiş, yetişen o öğretmenler de yüzbinlerce, öğretmen, doktor, mühendis yetiştirmiştir. Köy Enstitülerin kuruluşunun 79. Yılında A.Lütfü Dağlar’ı , İsmail Hakkı Tonguç’u ve Hasan Ali Yüceli saygıyla anıyorum.
Yazar: Prof. Dr. Ercan KÜÇÜKOSMANOĞLUTarih: Nisan 16, 2019 Yorum Yok
Yazar: Prof. Dr. Ercan KÜÇÜKOSMANOĞLUTarih: Nisan 12, 2019 Yorum Yok
Yazar: Prof. Dr. Ercan KÜÇÜKOSMANOĞLUTarih: Mart 28, 2019 Yorum Yok
Önümüzdeki pazar yerel seçimler var. Beş yılda bir bu seçimler oluyor. Seçim öncesinde vaatler yapılıp duruluyor. 20 yıldır yerelde iktidarda olan parti bile şehirlerin yapılaşma durumundan yakınıp, aşırı yapılaşmanın şehri sorun yumağı haline getirdiğinden söz edebiliyor. Şehrimiz Gaziantep’te de benzer sorunları yaşıyoruz. Yapılaşma, ulaşım, su , hava kirliliği, güvenlik temel sorunlarımız. Büyükşehir belediyesi ve ilçe belediyeleri geçen beş yıllık dönemde halkın sözünü pek dikkate almadılar. Halkın temsilcileri olan demokratik kitle örgütlerinin, meslek odalarının ve sendikaların temsilcileri özellikle Kamil Ocak Stadının yıkılmaması gerektiğini söylemlerine rağmen bu yıkım gerçekleşti. Bu yıkım sonrasında açılacak alan yeşil alan olarak değerlendirilsin ortak görüşüne rağmen bu alan yeni stadın yapılması karşılığında TOKİ’ye devredildi. TOKİ böyle alanları ne yapar? Alışveriş merkezleri ve konut yapar. Yine Metrogross market çevresindeki yapılaşma konusunda Mimarlar Odası yürütmenin durdurulması kararı almasına rağmen, inşaatlar devam etti ve bitmek üzere. Mimarlar Odası özellikle Batı rüzgarlarıyla sağlanan, şehrin hava sirkülasyonunun bu binalar nedeniyle bozulduğunu açıklamıştı. Toplu Ulaşım sorunumuz bir türlü çözülmüyor. Tramvay yeterli bir çözüm değil. Belediye 300 otobüs ile toplu ulaşım yapmaya çalışıyor. Toplu ulaşımın ancak yüzde 20-30’nu belediye yapıyor. Belediye toplu taşımayı görev olarak saymıyor. Otobüslerin hareket saatleri sabah ve akşam saatlerinde bile birer saat ara ile. Ayrıca otobüs güzergâhları da çok karışık, düz bir hat üzerinde değil, aynı bölgede dolanıp duruyor. Sabah saatlerinde işe ulaşmak, akşam işten eve dönmek isteyen vatandaşlar çok zor durumda kalıyorlar. Yirmibeş kişilik halk otobüslerinde ulaşım çok zor hale geliyor.. Belediye vatandaş nasıl olsa sesini çıkarmıyor diye, bu konuda doğru adımlar atmıyor.
Su sorunu da tam bir fecaat. Şehrin büyük bir kesiminde musluktan akan su çok kireçli olduğu için içilemiyor. Belediye suyu dinlendirip şebekeye verse, kireç azalacak. Ama ona göre bir düzen oluşturulamamış. Benim daha önce bulunduğum, Adana, İstanbul, İzmir gibi hiç bir şehirde bu kadar kireçli şebeke suyu yok. Kireçli su yüzünden sürekli olarak, su tesisatlarımız, kombiler, çamaşır ve bulaşık makineleri bozuluyor. Verilen onarım paralarıyla 10 kez bu şehre kaliteli su sistemi getirilebilinir. Düzbağ suyunun çok reklamı yapıldı. Fakat ilgililer bu suyun yalnızca Güvenevler çevresine verileceğini söylüyorlar.
Vatandaş olarak ne istediğimizi bilmek zorundayız. Bizim şehirde yaşayan insanlar olarak ne sorunumuz var? kafa yormamız gerek. Bugüne kadar hep, vatandaşı doğrudan ilgilendiren sorunlarla, uğraşmamış belediye. Vatandaşımıza derdini anlatacak bir zemin oluşturulmamış. Halk olarak bir araya geldiğimiz demokratik kitle örgütleri ve sendikalar ve derneklerimizin görüşlerine de itibar edilmemiş. Mahallemize ve şehrimize sahip çıkmak için örgütlenmek ve sesimizi çıkarmak zorundayız. Bu şehirde yaşayan vatandaşlar olarak en doğal hakkımız. Sesini çıkaramayan vatandaşlar olursak her türlü eziyet karşısında da bir kez daha ezilmiş oluruz.