Hz. Muhammed (A.S) filminin ilmi tenkidi!
İsmet DEMİR 06 Kasım 2016 Pazar 23:09
ŞİİLİĞE KURBAN EDİLEN HZ.MUHAMMED FİLMİ​
“Muhammed: Allah’ın Elçisi” kaçınılmaz olarak böylesi sonuçlara yol açması beklenen bir film, çünkü bir teo-politik film, dolayısıyla çok yönlü olarak değerlendirilmesi, yorumlanması ve eleştirilmesi de gayet doğal.
“Muhammed: Allah’ın Elçisi”, bu gerekçeler dolayımında bir teo-politik metin olarak tanımlanabilir: özünde hem teolojik hem politik içerimlere sahip bir film olarak. Teolojik, çünkü bir dinin peygamberini bir mezhebin (Şiiliğin) kendine özgü dili ve duyarlılıkları açısından yorumluyor ve sunumunu bu yorum ekseni üzerinden yapılandırıyor.
İlki Abdülmuttalib-Ebrehe karşıtlığı. İkincisi Ebu Talib-Ebu Süfyan karşıtlığı.
Filmin temel anlatısını belirleyen soya dayalı bu kabileci yorumsamanın her ne kadar Şii dünyasının iç duyarlılıkları açısından makul görülebilir bir yanı olsa da hikmet-i hükümet gereği siyasal ihtilafları tarihte bırakmayı öğrenmiş ve içselleştirmiş Sünni devlet pragmatizmi için tüm bunlar sadece bir anlam değil, değer de taşımaz. Peygamber yaşamının Sünni yorumu, doğal olarak peygamberlik sonrasına odaklanır ve düşmanlarının Haşimoğullarının düşmanı değil, bizzat İslam’ın (davetin) ve peygamberin düşmanı olduğuna inanmak eğilimi gösterir, tıpkı dinsel tarih bilincini belirleyen Hz. İbrahim-Nemrud, Hz. Musa-Firavun karşıtlığı gibi.
Gereksiz kamera kaydırma hareketleri, abartılı olduğu denli inandırıcılıktan uzak ışık oyunları, eşlik ettiği sahnelerle uyumsuz, ilgisiz, ruhtan yoksun müzikler, akan suyun içine boca edilmiş meyveler, gül yapraklarıyla tıkabasa doldurulmuş taraçalar, çölde bir çadırın ortasında yanan bir ocağın (mangalın) alevleri, Mekke’de sıklıkla rastanılan ahşap sundurmalı evlerde göze batan o kocaman sehpalar, evinin salonundaki (!) havuza kurulmuş Ebu Leheb’in hem de o haldeyken babası Abdulmuttalib’le konuşmaktan çekinmeyişi, yakınlaştırılmış gözlerinden yapay ışıkların yansıdığı kuş taklitlerinin izleyicinin zekasına hakaret eden o robotsu bakışları... bunların hiçbiri geniş bir bütçenin olanaklı kıldığı simülasyon oyunlarıyla inandırıcılığını yitirmiş çocuksu olağanüstülüklerden bir adım öteye geçmiyor ne yazık ki.
Tüm bu denemelere karşın, İslam coğrafyasında, özellikle plastik sanatlara karşı inkar olunamayacak bir ilgisizliğin varolduğu hem tarihsel, hem de aktüel bir hakikattir. Sami ve Turani ırklara, yani Yahudilere, Araplara ve Türklere özgü asırlardır süren bu tabu gerçekte ne dinsel bir yasağın sonucudur, ne de herhangibir ideolojik karşı-duruşun. Öncelikli neden, göçebe ulusların zihinsel olarak aritmetik (zamansal) algılamaya yatkın olmaları, buna karşın plastik sanatların ihtiyaç duyduğu geometrik (uzamsal) algılama konusundaysa zayıf kalmalarıdır. Ardışıklık (devinim ve zaman) ilkesinin tanımladığı söz sanatlarına (şiir, hitabet) ve müziğe düşkün bu topluluklar bir zamanlar eşyayı kulaklarıyla kavrarlardı, gözleriyle değil, ve bu yüzden de uyumu aritmetik nispetlerde bulurlardı, geometrik nispetlerde değil. Sözün özü, İslam dünyası eşyayı gözleriyle kavramayı öğrendikçe bu "jeo-psikolojik tabu"nun katılığı kendiliğinden yumuşayacaktır.