Hrant günü Murat BELGE Köşe Yazıları
16.09.2011 - Bu Yazı 3316 Kez Okundu.
Hrant’ı bir an unutamadığım için hatırlatacak bir uyarıya da ihtiyacım yok. Benim gibi çok insan olduğunu biliyorum. Ama bunun karşıtı da sözkonusu. Memlekette birileri de “Hâlâ unutulmadı mı bu?” diye tedirgin. Onun için de, bu karşıtlığın muharebe meydanı olan mahkeme, iki eğilimin gelip çatıştığı (ama bir “mahkeme merasimi” çerçevesinde) yer oldu.
Türkiye’de birçok davanın sürüncemede bırakılarak unutturulduğunu biliriz. İnsan belleğinin sınırları var. Bu dava o sınırları zorlayacak ve unutkanlığı davet edecek kadar uzatıldı. Ama unutulmuyor. Bunda, bu cinayetin hedef aldığı şeylerin tarihî öneminin elbette ki yeri var. Ama belki ondan da önce Hrant Dink’in kişiliğinin payı var.
Unutturulmuş gibi görünen nice olay şimdi yeniden gündemde, araştırılıyor, sırayla gerçek günyüzüne çıkıyor. Hrant Dink cinayetinde de böyle olacak. Üstelik o “geçici unutma” olmadan varacağız oraya.
Unutmayanların unutturmaya çalışanlara deklarasyonunu ben de bana verilen sütunda yayımlıyorum. Altına imzamı da ekleyerek...
Bir türlü ilâmını malûm edemediğiniz o kalabalık güruh, elbirliği ile kıstırmışlar, hain pusuda kurşun sıkmışlar, kaçmışlar, saklanmışlardı.
“Namus Sözümdür Adalet” diye ölü evinde ant içtiğiniz halde, Hrant Dink’i işaret parmağıyla gösterip “bunu” diyen yardımcınızı “Meclis Başkanı”, resmî makamda, adamları resmen “yakarız canını bak” diyen Vali’nizi “Vekil”, emanet edilen canı kollamayan, kötülerin işini kolaylaştıran Emniyet Müdürü’nüzü “Vali”, 17 yaşındaki O.S’yi kocaman “Ogün Samast” ettiniz.
Sayın Başbakan, nedir daha derine inmeyi engelleyen o büyük kasabanın sırrı? Nedir sözünüzü tutmanıza mani olan?