2009'da bunu, 2010'da bunu, 2012'de bunu, 2013'te de bunu paylaşmışım yeni yıla dair. Eskiden "Su gibi akıp geçiyor" derlerdi, zaman sudan da hızlı akıyor artık. Zaman su olup akarken köprünün üstünde durup onu izlemek istiyorum. Evet, yalnızca bunu istiyorum.
Kıymetli kardeşim Vıladimir, Satırlarıma başlamadan önce selam eder, her iki karakaş gözlerinden hasretle öperim.
Biliyorum, bu giriş sana epey tanıdık gelecektir, çünkü yazdığım son mektuba da aynen böyle başlamıştım. Ne yapayım, gelenek bir yerde, bir zamanlar mektup yazmanın pabucu henüz dama atılmamışken dünyanın bütün mektupları böyle başlamaz mıydı? Nasılsın, iyi misin, diye de soracağım elbette ama sen sorma, çünkü pek de iyi sayılmam. Evet, böyle davranmak şık değil, insan hiç olmazsa âdet yerini bulsun diye iyiyim, der ama ben demeyeceğim. Peki niye iyi değilsin, diye de sormazsan çok sevinirim. Elbette, orada havalar nasıl, diye de soracağım. Zira bu da yine dünyada bugüne dek yazılmış olan tüm mektupların değişmez cümlelerinden biri. Geçen yıl sorup cevabını kendim vermiştim, bu yıl da aynısını yapacağım. Yalnız, bir fark var geçen yılla bu yıl arasında. Burası bu yıl çok soğuk. Hepimizin temennisi bundan daha fazla soğuk olmaması. Geçen gün çocuklara son on yıldır böyle kış görmediğimi söylüyordum, baktım oradan yaşlıca bir amca, "On yıl dediğin ne ki evladım, ben son elli yıldır böyle kış görmedim," dedi. Var anla artık bu yılki kışın sertliğini. Bir-iki gün önce de bir arkadaşla konuşuyorduk. "Burası böyleyse Sibirya nasıldır acep?" diye söylendim ben, arkadaş, "Sibirya mibirya diyoruz ama sanırım burası bu yıl Sibirya'yı da geçti," deyince, sahiden de öyle, diye geçirdim içimden. Neyse, bu hava muhabbetini fazla uzatmayayım, sözün kısası, burası bu yıl pek bir soğuk. Aleksey Amca ile Galina Teyze ne yapıyorlar? Çok çok selamlarımı söyle, her ikisinin de ellerinden öperim. Galina Teyzenin turşularını nasıl özledim anlatamam. Yahu, bazen düşünüyorum da Tanrı insanlığı yaratırken siz Rusları biraz kayırmış galiba, ne dersin? Anneleriniz ayrı bir marifetli, kızlarınız ayrı bir güzel... Geçen yılki mektubumun üzerinden neredeyse bir yıl geçmiş. Ocağın yirmi birinde yazmışım. Haliyle bu da bu yıl sana yazdığım ikinci mektup oluyor, sonra alınmak yok haa, yılda bir mektup yazıyorsun, deme yani.
Bitirmek üzere olduğumuz bu yılın ilk gününde, yıl boyunca yapacaklarımın listesini çıkarmıştım. Çok gerçekçi bir liste olduğunun garantisini de vermiştim. Zaman her zamanki gibi çabucak geçti, işte bir yıl, göz açıp kapayıncaya dek geçip gitti. Şimdi bir bakıp görelim, yaptığım liste sahiden gerçekçi miymiş? On beş maddelik bir liste yapmıştım. En az 365 kere yemek yiyeceğim, demiştim, yedim.
Yazın denize gideceğim, demiştim, gittim. Kendime yeni bir çift çorap alacağım, demiştim ama birkaç çift birden aldım.
Şu an dışarıda hem güneş var hem kar, demiştim, vallahi şu anda da dışarıda hem güneş var hem kar. Şimdi elinizi vicdanınıza koyarak siz söyleyin, bugüne dek verdiği sözlerin neredeyse tamamını tutan birini gördünüz mü? Ben görmedim. Hesapladım, %87 oranında tutmuşum sözümü. E daha ne? Yarın öbür gün cumhurbaşkanlığı seçimiydi, şu seçimiydi bu seçimiydi, aday olursam oylarınızı beklerim, şimdiden söyleyeyim. Maden böyle, 2013 için verdiğim sözlerin büyük bölümünü tutmuşum, o halde yeni hedef 2014 için vereceğim sözlerin tamamını tutmak olmalıdır. Bir-iki gün içinde çok daha gerçekçi bir yeni yıl listesiyle yeniden karşınızda olacağım.
Bu gece kış. Kuzey Yarımküre'de, yani burada en uzun gece yaşanacak. Tam da şu anda yaşanıyor işte. Ben bilgisayarın karşısına oturmuş bu yazıyı yazmakla meşgulüm. Ama dünyamızın nüfusu yedi milyarı geçti biliyorsunuz, kim bilir, şu anda bu yedi milyar insan neler yapıyor? Bizim ev halkı salonda televizyon izliyor, onu biliyorum da, ya diğerleri? Gerçekten ilginç mi ilginç bir zamanda mı yaşıyoruz, yoksa bana mı öyle geliyor? Bir ara bu blogun adı Bizim Zamanımız'dı, birkaç ay oldu değiştireli, nedeni tam da buydu, içinde yaşadığımız zamanın ilginçliği beni çok etkilemiş olacaktı ki bloga o adı seçmiştim.
Ben çocukken, uzun kış gecelerinde annem bizi etrafına toplar, bize masal anlatırdı. O zamanlar dünya bugünkü gibi berbat bir yer miydi bilmiyorum, çünkü farkında değildim, ama hayat olabildiğince güzeldi. Tek derdim kederim annemin masalındaki kurdun zavallı keçi yavrularını yemesiydi, ki o da masalın sonunda belasını buluyordu, keçi, boynuzuyla karnını yarıp yavrularını çıkarıp eve götürüyordu. Birkaç yıl önce yeğenim Pelin henüz küçükken ona aynı masalı anlattığımda sonuna dek âdeta nefesini tutarak dinlemişti, masal biter bitmez de, "Peki, keçi yavrularını eve götürünce banyo yaptırmış mı?" diye sormuştu. Öyle ya, kurdun karnında kalmıştı yavrucaklar, kirlenmiş olmalıydılar. Çocuklar böyle detaylara takılırlar işte, dünyadaki en mantıklı detaylardır bunlar. Oysa biz büyüdükçe hayatımızdaki detaylar artar, arttıkça da mantıksızlaşır. Bir düşünün, bir çocuğunkine oranla hayatımızda ne kadar çok ayrıntı var. Gelgelelim bu ayrıntıların neredeyse hepsi de gereksiz, anlamsız ayrıntılardır. "Biz büyüdük ve kirlendi dünya" diye boşuna dememiş Murathan Mungan.
Dükkan sizin, her istediğinizi alabilir, gidip daha sonra gelebilirsiniz. Dükkan sizin her istediğinizi alabilir, gidip daha sonra gelebilirsiniz. Bu iki cümleyi İngilizceye çevirelim de aralarındaki farkı; tek bir virgülün doğurduğu farkı görelim. Bu farkı görebilmek için İngilizce bilmeye de gerek yok, yalnızca her iki cümlenin kelimelerine, kelimelerin yerlerine bakmak yeter.
The shop can take whatever you want, you can go and come back later. Cümleye şimdi kelimesini de ekleyip bir daha deneyelim:
The shop can take whatever you want now, you can go and come back later. Virgülün gücüne bir örnek daha verelim:
Üşüyüp yorgun düştükçe yüreğim Kendime görünmez sıkıntılar büyütürüm. Ne senin o dilsiz uzaklığın Ne benim bu rezil gerçeğim Bir çift kanat kesilir gövdem Çıkar gelirim; esmerliğine senin Günışığı giyinmiş o sıcacık tenine. Akşam yüzüme yüzüm sulara Bir korku gölgesi gibi vurdukça Düşerine sığınırım senin, aydınlık Anılarına.. Gözlerin düşer aklıma, kirpiklerin Saçların, avuçlarıma Alırım, tel tel sarınır Isınır avunurum...
Gözlerin Düşer Aklıma,
Onur Caymaz Onur Caymaz'ın adını ilk ne zaman duydum, hatırlamıyorum. Onun otuz yaş yazısını okuduğum zaman epeydir tanıyordum kendisini, 1977'de doğduğuna göre de o yazıyı 2007'de, yani 6 yıl önce yazmış oluyor.
Adını ne zaman duyduğumu hatırlamasam da Bu Gemi Ne Zamandır Burada adlı bloğuyla tanıdım Onur Caymaz'ı, bunu çok iyi hatırlıyorum. Daha sonra başka yere taşıdıysa da o günden beri düzenli olarak takip ederim bloğunu. O zamanlar Bu Gemi Ne Zamandır Burada'nın Edip Cansever'in bir şiiri olduğunu bilmiyordum henüz. "İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine" dizesiyle sona eren o enfes şiirin adını bloğuna vermişti Caymaz, Edip Cansever'i çok sever çünkü, bloğunu şöyle bir yoklayın, hemen anlarsınız. Kendisi de iyi bir şairdir. Edip Cansever'in "Nereden gelmiş bu denizsiz kente / bu yaşlı martı / konmuş saat kulesinin üstüne" dizelerini ne denli seversem, Onur Caymaz'ın "Neler var bilmiyorum / gülüşünün değdiği yerlerde" dizelerini de o denli severim.
Gece Güzelliği bir öykü kitabı. 2008-2010 arasında yazılmış öykülerden oluşuyor. Arka kapak yazısını daha önce internette okumuştum. "Hikâyeler, onlara..." diyor. Kimdir onlar? Sıradan insanlar. Adı bir kitaba girdiğinde, bir öyküye kahraman olduğunda bile bundan haberi olmayan, belki hiç olmayacak olanlar. O denli "basit" insanlar yani. Edebiyatın var olma nedenlerinden biri de bu değil midir zaten? Kendi halinde insanlara kim hak ettiği değeri verir edebiyat olmasa? Daha hayatının başındayken bir kenara itilmiş, yoksul, üstelik de çirkin, bir çiçekçide hasbelkader iş bulmuş bir çocuk ancak bir öykü kitabında kahraman olabilirdi, değil mi? Bindiği taksi on üç milyonluk bir kentin caddelerinden geçerken elinde tuttuğu tahlil sonuçlarından kanser olduğunu öğrenen bir kadının acısından ancak bir öykü kitabı aracılığıyla haberimiz olurdu. Askerdeyken, verdikleri iki kuruş harçlığın tamamını memleketteki yalnız anasına gönderen, belki de o güne dek hiç tadına bakmadığı güzel yemeklerden yiyebilmek için, evet, sırf bunun için gazinocu olan bir gencin öyküsünü de, bir öykü kitabı olmasaydı eğer, bilemezdik elbette.
Caymaz'ın öykülerinin kahramanları gerçek hayattaki kişiler. O kişilerin yaşadıkları, yaşanmışlıkları da kendileri gibi pek sıradan şeyler. Ama yazar hem onları, hem de yaşadıklarını öyle özgün bir biçimde öyküleştiriyor ki, gündelik hayatta hep gördüğümüz o insanlar birer masal figürüne dönüşüyorlar, yaşadıkları da acı bir masalın ta kendisine. Bir kitap hakkında fazla söz söylemeyi sevmem. Siz o sevmem'i bilmem diye de algılayabilirsiniz; Gece Güzelliği çok güzel bir kitap, okumalısınız. Ben de Caymaz'ın Hikâyeden Çocuk'unu sıraya koymalıyım bu arada.
Kral ve Soytarı Çok eski zamanların birinde bir kral vardı. Adı Aşormahun'du. Ülkesini çok seviyordu ve çok iyi yönettiğine inanıyordu. Onun, ülkesine duyduğu sevginin herkes farkındaydı. O da bunun haklı gururunu yaşıyordu. Vicdanı olabildiğince rahattı. Gelgelelim işler bir türlü yolunda gitmiyordu.
Aşormahun'un vicdanı rahattı rahat olmasına, ama kafası rahat değildi. Bu durum halkına da yansıyordu. Halk onun ülke sevgisinden zerre kadar kuşku duymuyordu ama ülkeyi iyi yönetemediği konusunda neredeyse herkes hemfikirdi. Kral da elbette bunun farkındaydı, kafasının rahat olmamasının nedeni de buydu zaten. Geceleri yatağına girdikten sonra uzun uzadıya nerede yanlış yaptığını düşünüyordu Aşormahun. Küçüğünden büyüğüne, önemsizinden önemlisine her hareketini, her davranışını düşünüyor, verdiği her kararı sorguluyordu. Ne var ki yanlış gelebilecek bir şey göremiyordu. Zaten uzun zamandan beri, verdiği en önemsiz kararı bile enine boyuna düşünerek veriyordu. O halde yanlış neredeydi?
— Günde kaç saat balık tutuyorsun? — İki saat. Sonra çocuklarımla filan oyalanıyorum. — Niye, daha sonra balık çıkmıyor mu? — Çıkıyor. — Ee, o zaman akşama kadar balık tutsan, sonra fazla balıkları satsan... — Eee...
— Eee... — İki tekneyle tuttuklarını şehre taşısan... Bir soğutuculu kamyon alsan... — Sonra... — Sonra üçüncü tekne, yeni kamyon, sonra da kasabada bir konserve fabrikası kursan... — Eee...
— Eee... — Kendine profesyonel yöneticiler tutsan... Sonra sen de yan gelip yatsan...
— Ama ben zaten şimdi de yatıyorum. Metin Yeğin
Yılın ilk karı düştü bugün. Bunu buraya yazmış olayım da gelecek yıl bu vakitler geldiğinde, "geçen yıl ilk kar ne zaman yağmıştı, hatırlıyor musun?" diye kimseye sormaya gerek kalmasın. Olur da bir arkadaş sohbetinde karın bu yıl erken mi, geç mi yağdığı/yağacağı konusu açılırsa açıp bakarım bu yazıya, işte, geçen yıl aralığın sekizinde yağmış, derim. Ne de olsa bu yazı da öbürleri gibi duracak burada. Çok mu önemli bir şeydir bu? Yok tabii ki, neresi önemli bunun? Bizim bir arkadaşın annesi kendisini ziyarete gelmiş Manisa-Akhisar'dan, geçen yıl tam da bu zamanlarda yine buradaymış kadın, dediğine göre önceki yıl da kar ayın beşinde yağmış. Duyunca biraz şaşırdım, taa Akhisar'dan birinin burada bir önceki yıl yağan karın tarihini aklında tutması, nasıl desem, bana biraz tuhaf geldi. Ama bu tuhaflıklar da olmasa hayat geçmez. Küçük kardeşim Elif'e youtube'dan çizgi filmler falan izletirken bir Rus çizgi filmine rastladık. Elif çok beğenince bir daha izlemek istedi, ben de izlettim. Sonra bir daha... Baktım olacağı yok, zaten internet sınırsız değil, youtube da çok yakıyor biliyorsunuz, iyisi mi indireyim dedim, nasıl olsa Elif'in daha sonra yine izlemek isteyeceğini biliyorum, indirdim filmi. Saydım, oracıkta tam sekiz kere üst üste izledi. Allah'tan çok da uzun bir şey değil, yedi dakika. Akşam oldu, üç beş kez daha izledi. Ertesi gün yine aynı... Kısacası, iki gün içinde filmi neredeyse kırk kez açmak zorunda kaldım. Üçüncü günün sabahı Elif yine odama geldi, gelir gelmez de, "Abi, bana küçük kızın filmini aç" dedi. Açtım, izlemeye başladık. İşte o an aklıma bir şey geldi. Kardeşin için de olsa aynı filmi bu denli çok açmak zorunda kalsan gına gelir, kızar mızarsın, ama hayret, ben hiç de kızmıyordum bu duruma. Neden, biliyor musunuz? Ben de ilkin fark etmemiştim ama işte o üçüncü gün birden aklıma geldi, filmi kendim de çok sevmiştim.
Ayıptır söylemesi, yıllar önce ben de iyi bir gazete okuruydum. Neredeyse her gün gazete alırdım. Bazen durup düşünür, gazeteye para vermenin de sigaraya vermekten hiçbir farkının olmadığı sonucuna vardırırdım kendimi. Şimdi bir daha düşününce, tam olarak değil ama kısmen haklı olduğum söylenebilirmiş gibime geliyor. Sonuçta sigara sana zevk veriyor, e, gazete de öyle, zevk vermese alıp okur musun? Sonra, ikisini de kendi isteğinle alıyorsun, herhangi bir gereklilik değil yani. Olur mu öyle şey, gazete okumak bir gereksinimdir, denebilir. Ama yalnızca denebilir. Günümüzde televizyonun, hele hele internetin elimizin altında olduğu bir durumda gazeteye para vermek bana artık gereksiz görünüyor. Kaldı ki zaten internet varsa, gazete de içinde. Üstelik de yalnızca bir tanesi değil, tüm gazeteler internette. Her neyse, ne söylüyorum ben böyle, neden gazeteden söz açtım? Ha evet, Sevin Okyay diyecektim, kendisini her gün gazete okuduğum o zamanlardan tanırım, Milliyet'te yazardı. Bu arada, Hasan Cemal'le Can Dündar gazeten ayrıldıktan (yani kovulduktan) beri Milliyet'ten nefret ediyorum. Bazen Çetin Altan'ı okumak için internet sitesine girdiğimde bile kendimi kötü hissediyorum. Keşke o da bir an önce ayrılsa oradan. Ne diyordum, Sevin Okyay, kendisini o zamanlar tanıdım. O da kendine bir blog açmış. Ne zaman açmış bilmiyorum, ben yeni gördüm, birkaç gün oluyor. Önceki gün Aramızdaki bir sır başlıklı yazısını okudum. Diyor ki, insanın kimseyle paylaşmak istemediği hazineleri vardır. Sahiden de öyle, bazı kitaplar, şarkılar, filmler, masallar, meseller vardır ki onları hiç kimseyle paylaşmak istemezsin. Ondan ötürü de, örneğin şarkıyı bir başınayken dinler, kitabı kitaplığın en görünmeyen köşesine saklarsın. Aslında senin değildir, kitabı bir yazar yazmıştır, filmi bir yönetmen çekmiştir falan, ama senin bulunduğun ortamda kimsenin onlardan haberi yoktur, sen de bir tür beyaz bencillikle sahiplenirsin onları ve paylaşmak istemezsin. Sevin Okyay da Alice Munro'yu kimseyle paylaşmak istemiyormuş. Söz konusu yazıyı bu nedenle yazmış zaten. Alice Munro, biliyorsunuz bu yıl Nobel Edebiyat Ödülü'nü alan ablamız. Kendisinin henüz bir kitabını okumadığımı da yeri gelmişken belirtmek isterim. Şimdi bu uzunca paragrafı neden yazdım? Efendim, bir üstteki paragrafta Elif'le çok sevdiğimiz Rus çizgi filminden söz ettim ya, onun adının ne olduğunu sormayın diye. Görüyor musunuz, bir cümlelik bir şey söylemek için bir dolu söz etmek gerekiyor bazen. Ee, söz bu, herkesin harcı değil. Kimdi o, "kısa yazacak kadar vaktim yok" diyen arkadaş, İngiliz miydi? Sevin Okyay'ın bloğu iyi güzel de içinde arama çubuğu yok, bu yazıyı bitirir bitirmez hemen facebook'tan kendisine mesaj gönderip bu konuyu ileteceğim. Bloğundaki şu, şu ve şu yazıları okumanızı şiddetle öneririm. (Şu, şu, şu yazıyı demek mi doğru, şu, şu, şu yazıları demek mi? Ulan, gün geçtikçe daha çok yazım sorunu ortaya çıkıyor be!). Neyse arkadaşlar, bu paragrafa bir son verelim bence. Keşke bütün yazarların bir bloğu olsa! Buna Yaşar Kemal de dahil. Biri bunu kendisine söylese fena mı olur? Hayır, ben söylerdim söylemesine de facebook'u yok. Yaşar Kemal bir blog açsın, bloğunun tüm teknik işlerini üstleniyorum, ahan da buraya yazıyorum, en güzel bloğu yaparım kendisine, söz. Aklıma gelmişken söyleyeyim, eğer ki sevdiğiniz, takip ettiğiniz bir blog varsa, bir yazarın ya da herhangi birinin bloğu olabilir bu, hiç fark etmiyor, mutlaka yazılarını, özellikle de çok sevdiğiniz, dönüp dönüp bir daha okumak istediğiniz yazılarını bilgisayarınıza indirin. Çünkü blog bu, hiç belli olmaz, bir gün açar bakarsınız ki yerinde yeller esiyor. Bloğunu kapatanların sayısı az değil. Ondan ötürü size şiddetle tavsiyemdir, muhakkak yapın bunu, demedi demeyin. Ben mesela, bloğunu takip ettiğim bazı yazarların sevdiğim yazılarını çoktan bilgisayarıma kaydetmiş bulunuyorum, her biri için bir klasör var. Cem Akaş bunlardan biri. Gerçi onun, bloğunu kapatacağını hiç sanmıyorum ama yine de tedbirli olmakta yarar var, zira internet çağında neyin ne olacağı hiç ama hiç belli olmuyor. Yukarıda da söyledim, yılın ilk karı düştü bugün. Daha düne kadar her yer kupkuruyken bugün beyaza büründü. Gündüz vakti dışarıya çıkınca kendimi başka bir memlekete gelmişim gibi hissettim. Hakikaten mevsimlerin olması güzel bir düşünce. Mevsimlerin olmadığı bir iklimde yaşadığınızı düşünsenize, bir bakmışsınız on yıl geçmiş, yaşlanmışsınız, zamanın nasıl geçtiğinden haberiniz olmamış. En azından kışın olması, doğanın birkaç ayda bir renk değiştirmesi, beyazdan yeşile geçiş falan, insana zamanın geçtiğini anımsatıyor. Peki de, zamanın geçtiğinin farkında olmak daha mı iyi? Bilemiyorum. Tabii, bana itiraz edenler de olacaktır: "Burada dört mevsim var da ne oluyor sanki, biz yine zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyoruz." Buna bir şey diyemem işte. Sağlıkla kalınız. 2
Orijinal Değil İbrahim, akşamleyin salonda oturmuş televizyon izliyordu. Evde kimse yoktu, ama ilginçtir, ev halkının nerede olduğundan haberi de yoktu. Televizyonda bir Kemal Sunal filmi oynuyordu. Filmin ortalarında kapı çalındı. Hayırdır bu saatte, diye meraklanarak kalkıp kapıya yöneldi. Açınca karşısında postacıyı gördü. Bu saatte postacının gelmeyeceğini, mesainin saatler önce bittiğini anımsayamadı o an. Postacı elindeki zarfı verip gitti. İbrahim zarfı alıp salona döndü, kanepeye oturdu, açtı. Zarftan antetli, otomatik olarak katlanmış bir kâğıt çıktı. Kâğıdın üst kısmında büyük puntolarla yazılmış bir başlık ve altında da normal büyüklükte bir yazı vardı. İbrahim bir başlığa, bir yazıya baktı, ama hiçbir şey anlamadı. Yazı İngilizceydi çünkü. "Windows is not genuine!" yazılıydı başlıkta. Ortaokul ve liseden kalma bölük pörçük İngilizce bilgileriyle çözmeye çalıştı. Evirdi, çevirdi, "Windows is not" kısmını anlayabildi. Gelgelelim, "genuine" ne demekti? Hiç de tanıdık bir kelime gibi durmuyordu. Üstelik de sonunda bir ünlem işareti vardı. Önemli bir şey olmalıydı. İbrahim işkillendi. Kumandayı alıp televizyonun sesini kıstı. Tam o sırada kâğıdın alt kısmında, daha küçük puntolarla, "Bu yazıyı kendi dilinizde okumak için lütfen zarftaki diğer kâğıdı çıkarınız." yazısını gördü. Ufaktan irkildi. Zarfta bir kâğıt daha mı vardı? Yanına koymuştu zarfı, aldı eline bir daha, içine baktı. Evet, sahiden de bir tane daha vardı. Heyecanla çıkardı kâğıdı, o da öbürü gibi katlıydı, açtı ve okumaya başladı. "Windows orijinal değil!" uyarısı, tıpkı öbür kâğıtta olduğu gibi büyük puntolarla yazılıydı. Devamında da, "Windows'un kullanmakta olduğunuz bu kopyası orijinal değil. Windows'un, orijinal sürümleri için sağladığı tüm güncellemeleri almak için işletim sisteminizi doğrulatmış olmanız gerekmektedir." yazılıydı. Gerisini okumadı İbrahim. Kafası karıştı çünkü. Kâğıdı elinden bıraktı, biraz düşündü. Ama işin içinden çıkamadı. Ne anlama geliyordu bu? Windows ne zamandan beri eve özel mektup gönderiyordu? Evet, bilgisayarında yüklü olan Windows'un orijinal olmadığını biliyordu, kendisi yüklemişti çünkü. Arkadaşında bir format CD'si vardı, oradan yüklemişti. Evet ama, Windows'un bundan nasıl haberi olmuştu? Hadi diyelim bir biçimde haberi oldu, ev adresini nereden biliyorlardı? Yazılım sahtekârlığına maruz kalanlarla ilgili bir şeyler okumuştu gazetelerden, ama kendisinin de bir gün bu işlere bulaşacağını hiç düşünmemişti. İş o kadar ciddiydi demek. "Ne yapıp edip, bir an önce bu durumdan kurtulmanın bir yolunu bulmalı," diye söylendi. Tam da o sırada kapı bir kez daha çalındı. Çalınmasıyla da İbrahim hafifçe irkildi. İrkilmeyle uyandı İbrahim. Etrafına baktı, sabah olmuştu. Kısa bir süre gördüğü rüyanın etkisinde kaldı. Sonra, "Alt tarafı bir rüya," diyerek rahatlatmaya çalıştı kendini, "dünya âlem kopya Windows kullanıyor, ne olacak." Hemen ardından içine bir kurt düştü, "Ulan, sakın rüya gerçeğe dönüşmesin?" diye geçirdi içinden. Bazı rüyaların gerçek çıktığını herkes gibi o da duymuştu. Ama bu rüya hiç de öyle gerçeğe dönüşecek bir rüyaya benzemiyordu. Ne yani, koskoca Windows kalkıp eve mektup mu gönderecekti? Tam da bunu düşünürken, "Eve değil ama, ya e-posta adresime gönderirse?" diye içinden geçirerek heyecanla yataktan çıktı. Çıkar çıkmaz da masanın başına oturdu, bilgisayarın düğmesine dokundu. İçinden bir ses, "Hapı yuttun oğlum, ilk kez böyle bir rüya görüyorsun. Kesin, bir şey var, kesin!" diyordu. Bilgisayar açıldı, Windows'un o bilindik sesi işitildi önce, sonra parola ekranı göründü. İbrahim parolasını girdi hemen, mavi ekran göründü, hemen ardından da masaüstü görüntüsü geldi. İşte tam o sırada bir uyarı sesiyle bir pencere göründü ekranda. Şunlar yazılıydı üstünde: "Windows orijinal değil." İbrahim, uyarı penceresindeki bu yazıyı okuyunca öyle bir rahatladı ki, kendini tutamayıp güldü. Sonra, hafif bir sesle, "Ulan, ilk kez bir rüyamın gerçek çıktığını görüyorum!" diyerek bir kez daha güldü ve bilgisayarı kapatarak kalkıp salona geçti.
Yine çokça kullandığımız iki kelimeden gidelim, biri Batı kökenli, öbürü Doğu, başlıktan da anlaşılmıştır zaten: petrol ve mavi. Petrol, birleşik bir kelime, petra ve oleum'un birleşmesinden doğmuş, Latincedir. Mavi ise Arapça. Petra Latincede "taş" demektir. Grekçe petros'tan geçmiştir Latinceye. Oleum da yine Grekçe kökenli Latince bir sözcük olup "yağ" anlamına gelir. İkisini yan yana getirdiğinizde yeni sözcük kendiliğinden ortaya çıkar: "taş yağı". Niye taş yağı dendiğini, pek ihtimal vermiyorum ama, merak edebilirsiniz. Lisede gördüğünüz kimya derslerini unutmuşsanız –benim gibi– ve petrolün hidrokarbonlardan, organik maddelerden falan oluştuğunu bilmiyorsanız bile, yer altından çıktığına bakarak taş'ın mantığını bulabilirsiniz. Yağ'da kafanızın karışacağını sanmıyorum, örneğin yer altından çıkan bu sıvıya neden taş suyu değil de taş yağı denmiş olabileceğini merak edeceğinizi sanmıyorum, zira bu sıvı sudan daha yoğun, kendine özgü bir rengi var, ayrıca kokusu var, yani sudan çok yağa benziyor. Fazla derinleştirmeyelim. Her ikisi de Grekçeden evrilerek Latinceye geçmiş olan petra ve oleum kelimelerinin Ortaçağ Latincesinde birleşmesiyle petroleum diye yeni bir kelime ortaya çıkmış. Fransızcada pétrole olmuş, oradan da Türkçeye petrol diye geçmiş. En sonunda da Ajda Pekkan şarkısını söylemiş, amaan petrol, canıım petrol...
Gelelim mavi'ye. Onun hiç de petrol'ünki kadar uzun bir yolculuğu olmamış. Ma Arapçada "su" demektir. Dolayısıyla maî "su gibi, su renginde" anlamına gelir. Detaylı açıklama istediğini sanmıyorum. Denizin suyuna bakmışlar, onun renginde olan şeylere "su rengi" demişler. Tıpkı bugün kahverengi dediğimiz gibi. Hiç rastladınız mı, bazı yerlerde "kahveyi" diyorlar, aynı mantık. Mai ve Siyah diye Halit Ziya'nın bir romanı vardır, lisede okumuştum. Peki, mai nasıl mavi olmuş diye sorarsanız, oradaki /v/ harfinin Arapça waw'dan (و) geldiğini ve kaynaştırma görevi gördüğünü tahmin etmek zor değil. Türkçede /w/ sesi olmadığı için, daha doğrusu bugün standart Türkçe olarak kullanılan İstanbul Türkçesinde olmadığı için haliyle "mawi" diye değil, "mavi" diye geçmiş. Peki, petrol mavi midir, yeşil mi? Yok yok, ona girmeyeceğim. İsteyen girsin. 5
Neymiş? Yalnız kurt olmanın dezavantajları da varmış.
Hikâye yazılı veya sözlü anlatılır olmasının yanında muhakkak bir şey “anlatır”. Bir şey anlatmayan tek hikâye zamandır. Bir soba, odanın köşesinde kış boyunca yanıp yazları bekleyerek yüz yıl durabilir olaysız bir olay; ama görüp geçirdikleri hikâyedir. Onur Caymaz (Buradan)