Ihtilalden öncesine hayal meyal da olsa aklimiz eriyor. Tek kanalli siyah beyaz televizyondan hisirtili bir sesle ama güzelim Istanbul agziyla konusan spikerlere yetistik biz. Özal’i dün gibi hatirliyoruz. Uluslararasi spor müsabakalarindan tanidigimiz SS
06 Ocak 2009 Salı 12:16
Ihtilalden öncesine hayal meyal da olsa aklimiz eriyor. Tek kanalli siyah beyaz televizyondan hisirtili bir sesle ama güzelim Istanbul agziyla konusan spikerlere yetistik biz. Özal’i dün gibi hatirliyoruz. Uluslararasi spor müsabakalarindan tanidigimiz SSCB’li sporculari da biliyoruz. Raj Kapoor’un Avare’sini TRT 1 ekranlarindan izledik.Sokaklarda uzun esek oynamisligimiz, mile - misket utmuslugumuz, sokak savaslari yapmisligimiz var. Az sey degil bunlar.
Simdi otuz besinde iki çocuk babasi bir adamim. Ömrün bu devrini sürenler hayal kirikliklarini susup kabulleniyor, idealizmin hayatin gerçekleri karsisinda mukavemet edemedigini anliyor. Hiçbir -izm’in Egoizm karsisinda tutunamayacagi gerçegine teslim oluyor. Bu yas, baba ögüdünü tutmamiz gerektigini anladigimiz yas.
Yumuk beyaz ellerimle oturma odamizin bugulu cama “hos geldin 1980” yazdigim günden bugüne hem çok degisti, hem ölemeyen bir acuze koca kari gibi ayni kaldi dünya. Hasreti ilga etti dijital çag, sevdanin hükmünü kaldirdi, aski baskalastirdi, vefayi unutturdu, dostlugu feshetti. Gözümün önünde envai çesit renkte igdis atlara binip terk-i dünya etti bir çoklari. Yüzyilin basina sahit olmus bir baska devrin adamlarini tanidim ben. Simdi evrilip döndü insanlik. Ekranlarin basina mihladi bizi ahir zaman. Bizden aldiklarina karsilik her birimizin cebine bir kredi karti koyup sag elimize Mouse, sol elimize bir kola sisesi tutusturdu sus payi olarak.
Iki çocuk babasi bir adamim ben ve çocuklarima anlatacak bu kadar çok öyküye sahip oldugum için kirginim gelip geçen zamana. Zaman bunca mesafe koymamaliydi bizimle çocuklarimiz arasina. Atirlamak bunca istirap verici olmamaliydi.
Degisip evrildi dünya. Annem bile kabul etti devrin baska oldugunu. Kendince ayak uydurmaya çalisiyor hayatin yeni ritmine. Interneti soruyor, dünyanin bir ucundaki yegenlerinden nasil olup da haber aldigimi merak ediyor. Yasiti kadinlarin pantolon giyiyor olmasini rüküslük kabul etmiyor eskisi gibi.
Degisimin hizi eskisi gibi sasirtmiyor bizi. Daha itidalle öfkeleniyoruz sadece. Sevmekte de nefret etmekte de agir davraniyoruz. Ama annem de ben de daha fazla haz alir olduk eski plaklardan nedense.
Degismeyen tek sey insanligin esyaya hükmettikçe daha vahsi hale gelmesi belki de. Insanlik her yeni yila bir savas anisiyla girmeye çoktan alismis. Her geçen yil daha çok ölümcül etki eden silahlar gelistirip her yeni yilda insan kardeslerinin tepesine bosaltiveriyor. Her yil anne sütünden baska dünyadan nasip almamis bebekler ölüveriyor. Evler yikiliyor, siyahlar giymis kadinlar agliyor.
Dedik ya dünya evrilip degisti. Insanlarin insanlardan ne derece nefret eder oldugunu gördüm simdilerde. Insanlardan nefret ediyoruz, ölüm haberleri ile üzerini marka giysilerle örttügümüz gögüs kafesine sakli vicdanimizi anlik da olsa sizlattigi için. yenilenlerden, ezilenlerden, top yekün yok edilmek istenenlerden, siyah kiyafetli aglayan kadinlardan hele dindaslarimizdan, hele öldükçe yaralandikça, bombalandikça Tanridan medet uman dindaslarimizdan ne kadar çok nefret eder olduk.
Sag elimizdeki Mouse, sol elimizdeki mesrubat bardagiyla Homeros’un cennetinde dolasip duruyoruz simdilerde. Lüzumsuz tarih kitaplarinda anlatilan aptallardan baska bir sey degil eski kahramanlar. Che narkomanin biriymis, Arafat AIDS’ten ölmüs, Gandi isbirlikçiymis, Don Kisot sizofrenmis… Kazanan hep Sanso Panzolar olmus aslinda.
Doksan yil önce sürülmüs, çetelesini kimse tutmamis yitiklerin yasini tutuyor bugünlerde Sanso Panzo aydinlar. Evet doksan yil öncesinin karanliginda kalmis acilar karsisinda sizlayan bir yürege sahip olanlara saygi duymali, onlarin erdemi karsisinda sapka çikarmali ama degil mi ki bu yürekler hali hazirda, içinde bulundugumuz bu çagda, su gün ve su saatte söndürülen ocaklara, öldürülen çocuklara, aglayan siyah kiyafetli kadinlara da ayni merhametle yaklasip onlar için de özür borcunu yerine getirmelidir.
Yeni bir yil bu ve ben otuz bes yasinda iki çocuk babasi bir adamim. Küfürlerimi daha imali etmeyi ögretti bana otuz bes yasim. Dante gibi ortasinda durdugumuz ömre Cahit Sitki gibi sitem etmeyi ögretti.
Meydan okumak mi? Onu çocuklarima birakiyorum.
PATRİYOTLARIN ÖYKÜSÜ... (HULUSİ ÜSTÜN)
PİRİ PAŞA CAMİİ RESTORASYONU . (HULUSİ ÜSTÜN)
FİZAN, İF ŞATOSU, ÜSERA KAMPI (HULUSİ ÜSTÜN)
İKİ MEZAR TAŞININ ÖYKÜSÜ... (HULUSİ ÜSTÜN)
MISIR SEFERİNE FARKLI BİR BAKIŞ.(HULUSİ ÜSTÜN)