Küçük Şeyler: Nisan 2012
Joon Moon'un yaptığı şu işe akıl sır erdirmek mümkün değil. Gölge oyununun böylesini ne gördük ne de işittik. Masa üzerinde oluşturulan yapay gölgelerle özgürce oynanmış ve bir hikaye yaratılmış. Yine ağzım bir karış açık kaldı. Bu oyunu elli defa seyrettim ama tam çözemedim.
Gönderen Küçük Şeyler zaman: 17:17 15 yorum:
Hiç bir yara gözükmek istemez eninde sonunda iyileşir diyordu eskiden okuduğum ama şimdi antipatik bulduğum bir yazar. Yaz tatillerinin simgelerinden biriydi. Diz kapaklarında ki kabuğa dönüşmüş yaralar, denizde çıkan yara bantları. Düşündüm de uzun zamandır diz kapaklarımda yara yok. Sanırım küçük olmanında bir simgesi bu yaralar ve yara bantları.
''Yara bandı'' kelimesini düşününce daha doğrusu yara ve bant kelimeleri yan yana çok teknik geldi gözüme. Sanırım ''yara'' nın kelime anlamı ve bana çağrıştırdıkları da değişti zamanla. Küçükken bisikletden düşerdim. Diz kapaklarım soyulurdu kanardı ve üzerinde küçük bir çocuk resmi olan yara bantları yetişirdi imdadıma. Daha çok fizikseldi yaranın boyutları ve bantlar yeterli olurdu iyileşmesi için. Şimdi ise ''yara bandı'' ile iyileşecek türden yaralar almıyoruz. Daha içsel yaralarımız..
Gönderen Küçük Şeyler zaman: 16:53 15 yorum:
Dominic Wilcox, Terra Plana adlı ayakkabı üreticisi bir firmanın sponsorluğunda tam 400 adet ayakkabının içinde yetiştirdiği bitkileri aynı firmanın mağazasında sergiliyor.
Gönderen Küçük Şeyler zaman: 15:12 9 yorum:
Etiketler: dominic wicox, tasarım
Bir Yanlışı Düzelttim Bu Gece..
Bazen sayfalarca yazmak istiyorum, parmaklarım tuşlara dakikalarca değiyor ama ortaya çıkan şey aklımdakiler gibi karmakarışık, bütünden uzak.İşte öyle anlarda derdimi anlatan şarkılar bulabildiğim için mutlu oluyorum. bana hep böyle oluyor; önce bir sese aşık oluyorum sonra o sesin vücut bulmuş halini görünce gözlerimi o kişiden alamıyorum.
Demem o ki; konuşmalarda söylenenler kadar söylenmeyenleri de anlayabilmek gerek sanki. diğer türlü iletişim biraz yavan kalıyor. insanların bazı şeyleri saklamak için verdiği çabayı fark edince sakladıkları şeyi anlamak çok kolay oluyor. gerçekten de insan tüm çabasına rağmen kendinden kaçamıyor, yalanlar bile bir şekilde doğruları temsil ediyor; mutlaka kendinden bir iz taşıyor. nedense saklanan şey kişiden bağımsız dışarı çıkmak istiyor, bunu yaparken de bir sürü yola başvuruyor. birazcık dikkatli bakınca, biraz daha dikkatli dinleyince her şey netleşiveriyor. her zaman daha fazlasını yapamasam da, bazen bazı şeylerin daha ilerisini görmek mini zaferler kazanmışım gibi hissetmemi sağlıyor.
yalnızlık üzerine konuşmayı sevmeyen bir insan olarak yalnızlıkla ilgili çok fazla konuşuyorum sanki. böyle bir cümle kurduğum da bugün dolmuşta, eve dönerken aklıma geldi. eve hep dönülüyor değil mi? keşke gidilen bir ev olsaydı, bir ev ihtimali ya da. var olan evden, dönülen evden başkası. güzel olmaz mıydı? dolmuşlarda yıllar önce kurduğu manasız cümleleri hatırlayan bir insan olarak belki de dönebileceğim bir evim olduğu için şanslıyımdır. insan bazen şansını zorlamamalı. olacak şey var, olmayacak şey var. neden hayatım boyunca var olmayan şeyleri özledim, neden hep imkanım dışı seçeneklere ulaşamamayı kayıp olarak gördüm, neden hep kendi kalbimi kırdım? kendimi anlayamıyorum. insan kendi kalbini kırar mı? kırmamalı. dünya bu kadar kırıcı bir yerken insan kendini kırmamalı. meli, malı cümleler kurmayı sevmeyen biri olarak fazlasıyla içi boş cümle kurdum galiba bu gece. ama fazladan birkaç cümle ile şansımı zorlarsam şunu söyleyebilirim ki; tüm manasızlıklar içinde, bunca kırıklıktan öğrendiğim tek şey; hayatta hiçbir şeyin olması gerektiği gibi olmadığı. olması gereken sadece kafamızın içinde çünkü. insanın kendi kafasının içindekinin gerçek olamaması ne büyük bir dram. büyük gerçek. en azından gerçeğin ne olduğunu fark etmek hafifletir belki bu trajediyi. insanlar tam tersi olacağını söyleseler de... masalların insanı üzmediğini kim söylemiş. gerçeği kabullenmek kadar masalsı olamaz hiçbir masal.
Gönderen Küçük Şeyler zaman: 02:19 6 yorum:
Christo ve Jeanne-Claude şimdi altmışlı yaşlarındalar ama zamanında büyük düşünmüşler ve büyük şeyleri kumaşla giydirmişler. Kimi zaman dev kumaşlardan kendilerine kumsal yapmışlar kimi zaman da okyanusun ortasında bir ada yaratmışlar. Ne yani benim de aklıma geldi ben de yaparım falan demeyin, olmuyor öyle.
Eserlerinin arasında en dikkat çekenleri, Berlin hükümet binasının ve Paris’te yer alan pont-neuf köprüsünün paketlenmesidir.
Gönderen Küçük Şeyler zaman: 12:44 12 yorum:
Etiketler: sanat fikirleri
This is It'den “Bad Things That Could Happen”. Londralı illüstratörler, tasarımcılar ve bilimum sanatçılarının bir arada çalışarak yaptıkları bu videoya çok özendim.
Gönderen Küçük Şeyler zaman: 10:57 9 yorum:
Gönderen Küçük Şeyler zaman: 17:35 15 yorum:
Koleksiyonun tamamını beğendim diyebilirim.
Gönderen Küçük Şeyler zaman: 09:58 6 yorum: