Toplumsal Cinsiyet ve Kentsel Mekanın Düzenlenmesi Çerçevesinde Kent Planlaması Disiplini
Yüklə 146.68 Kb.
ölçüsü 146.68 Kb.
A.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi Arş Grv.
Bu çalışmada, geleneksel kent planlaması disiplininin, tarihinde, felsefesinde, örgütlenmesinde ve politika yönelimlerinde kadınların gereksinimlerini ve gerçekliklerini yok sayan ya da kıyısallaştıran, ataerkil değerlerle yüklü bir temel üzerine oturduğu öne sürülmektedir. Amaç, bu toplumsal cinsiyet yanlılığının nasıl ortaya çıkıp sürdüğünü ortaya koymanın yanı sıra, toplumsal cinsiyetlere duyarlı bir değişimin gizilgücünü araştırmaktır. Kentsel çevrenin, kent tarihinin başlangıcından bu yana cinsiyetçi bir “doğa”ya sahip olduğu savından yola çıkılmakta, modern kent planlaması disiplininin bu “doğa”yı devralıp yeniden ürettiği kabul edilmektedir. Bu yeniden üretim, planlamanın uygulamasında olduğu kadar, onun ekonomi politiğinde ve üst-kuramında da kendini göstermektedir. Feminizmin bu düzeylerin her birine yönelttiği eleştiriler, kent planlamasında ve kenti inceleme konusu yapan öteki disiplinlerde, yeni bir bakış açısının ve yeni bir felsefenin gerekliliğini vurgulamaktadır.
Gender and Organisation of Urban Space: A Critique of Urban Planning
This study claims that the traditional urban planning discipline is based on patriarchal values which neglect or marginalize women’s needs and realities. The aim of the study is to expose how this gender-biased structure is maintained. Besides, the potentiality of change towards a gender-sensitive planning is searched. Since the beginnig of urban history, urban environment has a gender-biased “nature” which is inherited to and reproduced by modern urban planning. This reproduction is not only through the practice of planning but also it can be observed at levels of economy-politics and meta-theory. Feminist critiques of these levels emphasize that a new perspective and a new philosophy for urban planning and other disciplines which study the city, is a necessity.
TOPLUMSAL CINSIYET VE KENTSEL MEKANIN DÜZENLENMESI ÇERÇEVESINDE KENT PLANLAMASI DISIPLINI
Kent planlaması da feminizm de “modern zamanlar”da ortaya çıkıp gelişmiş iki önemli toplumsal harekettir. 1850’lerde, ücretli çalışma yaşamına ve politikaya katılım, eşit işe eşit ücret, eğitim gibi hakların çevresinde örgütlenen ve genellikle, aydınlanmacı-liberal feministlerin (Donovan, 1997: 15-69) öncülüğünü üstlendiği Birinci Dalga Kadın Hareketi, henüz kurumlaşmış-resmi bir kent planlaması sisteminin kurulmadığı bir dönemde sesini duyurmuştur. Bunun yanı sıra, ağırlıklı olarak, “kamusal alan”a çıkmayla ilgili istemlerde yoğunlaşıp “özel alan”ı büyük ölçüde sorgulama dışında bırakması, aydınlanma geleneğine sıkı sıkıya bağlılığı gibi özellikleri, Birinci Dalga Kadın Hareketi ile kent planlaması ya da kentsel yapılı çevre arasında eleştirel bir ilişki kurulmasına pek elvermemektedir.
“Özgürlük, özgürleşme” kavramları çevresinde örgütlenen Ikinci Dalga Kadın Hareketi, bu kez, kurumlaşmış bir kent planlaması geleneğinin yerleşmiş olduğu bir dönemde, 1960’larda devinim kazanmıştır. Ne var ki, bu hareketin içindeki öncü kadınların çoğunun sanat ya da toplumsal bilimler alanlarından geliyor olmaları, hareketin mekana ve teknik konulara1 yönelik ilgisini sınırlı kılmıştır.
Ancak son 15-20 yılda mekana yönelik feminist eleştiriler ve sorgulamalar ortaya çıkmaya başlamıştır. Kent planlaması, mimarlık, coğrafya gibi alanların hem eğitiminde hem mesleklerinde kadınların sayısal artışı; bu disiplinlerin kendi içinde de “teknik bakış”ın ya da “mekanın bilimi” anlayışının köklü eleştirilere uğraması; iktidar ile mekanın düzenlenişi arasında ilişki kuran bakış açılarının ortaya çıkması2; 1970’lerin ortalarından başlayarak eko-feminizmin gelişmeye başlaması3; 1990’lara gelindiğinde post-modernizm tartışmaları çerçevesinde mekanın, mekan-zaman ilişkilerinin ve kimlik sorununun önemli bir yer tutması gibi etmenlerin mekana yönelik feminist ilginin gelişmesinde etkili olduğu düşünülebilir. Bu ilgi doğrultusunda, “feminist coğrafya akımı”4 kayda değer bir gelişme göstermiş, “kadınlar ve planlama hareketi” Batı’da etkili olmaya başlamış ve antropolojik ve kültürler-arası feminist araştırmaların pek çoğuna, mekan, önemli bir boyut olarak eklenmiştir. Bütün bu gelişmelerden yola çıkan bu çalışmada, feminizm, kentsel yapılı çevrenin değerlendirilebileceği bir prizma olarak rol üstlenmekte, ve stratejik olamasa bile, pratik toplumsal cinsiyet çıkarları5 doğrultusunda kentsel yapılı çevreyi değiştirme arayışının bir itici gücü olarak ele alınmaktadır.
Burada, ilk olarak, kentin, cinsiyetçi bir yapılı çevre sunduğu savunulmaktadır. Bu önermeye bağlı olarak, kent planlamasının, başka işlevlerinin yanı sıra, kentin cinsiyetçi “doğa”sını yeniden üretme ve sürdürme işlevini de üstlendiği öne sürülmektedir. Çalışmanın çevresinde döndüğü temel sav; kent planlamasının, tarihinde, felsefesinde, örgütlenmesinde ve politika yönelimlerinde, kadınları, onların yaşamlarından ve varoluşlarından kaynaklanan gerçeklik tanımlarını ve gereksinimlerini yok sayan, marjinalleştiren ya da ikincilleştiren, ataerkil (patriarkal)6 değerlerle yüklü bir disiplin olduğudur. Kent planlamasının felsefesinde ve uygulamasındaki toplumsal cinsiyet yanlılığını ortaya koymanın yanı sıra, bu yanlılığın neden ve nasıl ortaya çıkıp sürdüğünü sorgulamak ve değişim gizilgücünü araştırmak da amaçlanmaktadır. Çalışmanın temel izleklerinin yanı sıra bu amaç da kaçınılmaz olarak birtakım sınırlılıkları içinde taşımaktadır.
Birincisi; toplumsal cinsiyetin yanı sıra, sınıf, ırk, etnisite, gelir durumu, din gibi etmenler de toplumsal farklılıkların oluşumunda etkili ögelerdir. Dolayısıyla, bunların birbirini çapraz kesen etkileri, tekil kategorilerin varsayılmasını güçleştirmektedir. Bununla birlikte, bu iki neden, ataerkil toplumdaki yapısal konumları nedeniyle kadınların yapılı çevreyle ilişkili ortak birçok sorunları olduğu ya da ataerkil değerlerin kentsel mekansal düzenlemelerde anlatımını bulduğu savını ortadan kaldırmaya yeterli değildir.7
Ikinci sınırlılık, planlama kuramcı ve uygulayıcılarının yanı sıra, -her biri “aynı” ataerkil inançların etkisi altında olsa da- mimarlıktan mühendisliğe, ekonomiden politikaya kadar başka birçok disiplininin ve mesleğin yanı sıra yerel topluluk girişimlerinden topografik özelliklere kadar pek çok etmenin yapılı çevreyi etkilemesi, bir başka deyişle, kent plancılarının etkinlik alanının ve erkinin kısıtlı olmasından kaynaklanmaktadır. Bu kısıtlılığa, yapılı çevrenin, modern kent planlaması döneminin öncesine giden bir tarihsel boyutunun bulunması da eklenebilir.
Üçüncü ve en önemli sınırlılık, mekansal olanın dönüşebilmesinin, büyük ölçüde, mekansal olmayanın dönüşebilmesine bağlı olmasıyla8 ilişkilidir. Dönüşmesi gereken, binlerce yıllık ataerkil gelenektir. Oysa, burada tartışılacak olan, salt, bu tarihsel kalıtın kentsel yapılı çevreye ve kent planlaması geleneğine eklemlenmiş biçimidir. Bir başka anlatımla, kent planlamasına, kentin cinsiyetçi “doğa”sını dönüştürmesi özgörevini yüklemek, ondan “mucizeler” beklemek anlamına gelir. Bunun gibi, “kadınların kurtuluşu mekanın dönüşümünden geçer” gibi bir anlatım içine girmek, sorunun çok boyutluluğunu göz ardı etmek anlamına gelir. Toplumsal cinsiyet, gündelik yaşamın her alanında -kişiler arası ilişkilerde, dilde, aile içinde,... - ve her bilim dalında ve disiplinde -tıpta, psikolojide, ekonomide, politikada, istatistikte, tarihte...- içeriği ve biçimi belirleyici bir etmendir. Kent planlaması ve yapılı çevre, bu bileşenlerin yalnızca bir tanesidir. Dolayısıyla, yukarıda da belirtildiği gibi, çalışmada, değişim önerilerinden çok, değişim gizilgücü araştırılacaktır.
II) Kent Planlaması Sürecine Kadınların Katılımında Kısıtlılıklar
Bu bölümde, “katılımın kısıtlılığı”; kadınların kent planlamasının uygulama sürecinde etkin olarak rol almalarının kısıtlılığının ötesinde, modern kent planlamasına devredilen tarihsel kalıttan kadınlara düşen payın ne olduğu, kent planlamasının bilgi edinme ve bilgi tanımı yapma yollarının kadınların deneyimlerini içerip içermediği ve bu çerçevede, kadınların “gerçekliklerinin” ve gereksinimlerinin göz önüne alınıp alınmadığını sorgulamak üzere kullanılmaktadır. Bir başka deyişle, buradaki tartışma, planlama uygulamasının ötesinde, planlamanın ön-kabulleriyle ve felsefesiyle ilgili olacaktır.
A) Kentsel Yapılı Çevrenin Cinsiyetçi “Doğası”
... Sonra birden, Lamb’in baktığı elyazmasının yalnızca birkaç yüz metre ötede olduğu aklıma geldi; öyle ki, dört köşe avluda Lamb’in ayak izlerini takip ederek hazinenin saklı olduğu ünlü kitaplığa varılabilirdi. ... Gerçekten kitaplığın giriş kapısına varmıştım. Kapıyı açmış olmalıyım, çünkü birden, koruyucu bir melek gibi, ama beyaz kanatlar yerine siyah bir cüppenin dalgalanmasıyla yolu kapayan kır saçlı, kibar, ama bana küçümseyerek bakan bir beyefendi karşımda belirip eliyle geri dönmemi işaret ederek alçak bir sesle, hanımların ancak bir fakülteli eşliğinde ya da bir tavsiye mektubu ile kitaplığa kabul edilebileceklerini üzüntüyle belirtmek zorunda olduğunu söyledi.
Ünlü bir kitaplığın bir kadın tarafından lanetlenmesi, o kitaplık için hiçbir şey ifade etmez. O tüm hazineleri yüreğinin içine güvenli bir biçimde gizlemiş, saygın ve sakin, gönül rahatlığı içinde uyuklamaktadır ve benim açımdan da sonsuza dek uyuklayacaktır. Bir daha hiçbir zaman o yankılanmaları uyandırmayacak, o konukseverliği beklemeyecektim, öfkeyle merdivenlerden inerken buna yemin ettim.” (Woolf, 1992: 8-10).
“Neden kadınların içinden de bir Shakespeare çıkmadığı”, kadınların “erkekler kadar” düşünme ve üretme yeteneğinin “doğaları gereği” olmadığını “kanıtlamak” üzere bıkıp usanmadan yinelenen bir soru tarzıdır (benzeri bir biçimde, “neden bir Le Corbusier çıkarmadığımız” da sorulabilir. Greed bunu, “Büyük Avrupa [ve Orta Doğu] Turu’na çıkan erkek, bir mimar olarak dönebilirken; aynı şeyi yapacak bir kadın, ancak kültürünü artırmış bir gezgin ve büyük bir olasılıkla da ‘düşmüş’ bir kadın olarak geri gelirdi” diye yanıtlamaktadır [Greed, 1994: 67-8]9). Böyle bir sorunun “yersizliği”ni vurgulayan Virginia Woolf, şöyle der:
“Shakespeare’in döneminde bir kadının Shakespeare’in dehasına sahip olması düşünülemez. Çünkü Shakespeare’inki gibi bir deha köle gibi çalışan, hiç eğitim görmemiş ve hizmet sunmakla yükümlü insanlar arasından doğmaz. Ingiltere’de Saksonlar ve Bretonlar arasında doğmamıştı. Günümüzde [yüzyıl başı] işçi sınıfı arasında doğmuyor. Öyleyse nasıl olup da ... çocukluktan çıkmadan iş görmeye başlayan, anne ve babaları tarafından buna zorlanan ve yasa ile geleneğin tüm gücüyle bundan sorumlu tutulan kadınlar arasından doğsun ki?
On altıncı yüzyılda üstün bir yetenekle doğan herhangi bir kadın hiç kuşkusuz çıldırır, kendini vurur ya da yaşamını köyün dışında bir kulübede, korkulan ve alaya alınan bir yarı cadı yarı büyücü olarak geçirirdi.” (Woolf, 1992: 56-7)
Çünkü, değil 16. yüzyılda, yüzyıl başında bile, bir kadının, yeri, üniversitenin kitaplığı, dahası çimenlikli yolu değil, olsa olsa patikasıdır. 16. yüzyıl Avrupa kentlerinde kitaplıklara girme ayrıcalığına sahip olan kadınlar, yalnızca kortizanlardır10. Tıpkı Eski Yunan kentlerinde -öteki kadınlardan farklı olmayan bir biçimde yurttaşlık (kenttaşlık) haklarına sahip olmasalar da- erkekler arası tartışma toplantılarına katılabilen ve kentin “eril mekanlar”ında bulunabilen kadınların, yalnızca hetereler11 olması gibi. Hetere, kortizan vb. olmayan kentli kadına, açıkça ya da üstü örtülü bir biçimde yasak olan, yasak olmasa bile girişi belli koşullara bağlı tutulan kentsel mekanlar vardır. Bu mekanlar; örneğin, Eski Yunan kentlerinde tapınak, yönetim özeği ve paraların saklandığı hazine işlevlerini gören akropolis ya da “halk” toplantılarının yapıldığı agora12 iken; en azından yüzyıl başlarına değin, yeryüzünün bütün kentlerinde kütüphaneler, üniversite kampüslerinin belli alanları, politika ve yönetim meclisleri, klüplerin, derneklerin, kahvehanelerin çoğu, vb. “kamusal” alanlar; günümüzde, dinsel baskının yoğun olarak yaşandığı ülkelerde/kentlerde, girişin, örtünme, doğurgan olmama ya da ancak belli saatlerde orada bulunabilme gibi koşullara bağlı kılındığı (Cooper, 1997: 203) dış-alanlardır.
Çağdaş feminizmin içinden doğduğu toplumsal çevre olan 20. yüzyıl kenti de, öncelleri gibi, keskin bir biçimde farklılaşmış toplumsal cinsiyet rollerini yansıtan ve güçlendiren bir yapıya sahiptir. “Toplumsal cinsiyetlere özel mekansal bölünme” ile “kadınların mekanı” ev ve komşuluk birimi ile sınırlanmış; “annelik ve karılık” temelinde -üzeri örtülü olarak- tanımlanan kadınlar, erkeklerin kamusal çalışma alanlarından yalıtılmış ve özel denen alana yerleştirilmiştir. Yeni-kentler uygulaması bu mekansal bölünmenin tipik bir örneğidir (Greed, 1994: 46). Komşuluk birimi temelinde tasarımlanan yeni-kent, merkezi kentten ayrı bir “kadınlar ve çocuklar” bölgesidir. Bu mekanda ulaşılabilecek kaynaklar, bugünün ve geleceğin ücretli çalışanlarının yeniden üretimini ve boş-zaman etkinliklerini kolaylaştıracak biçimde düzenlenmiştir. Toplumsal cinsiyet, kaynakların farklılaşan dağılımında her zaman için belirleyici bir ölçüt olduğundan, “kadınların mekanı”, “kadınların işi” olarak tanımlanan etkinliklerin gerçekleştirilmesi için gerekli toplumsal kaynakları sunmuştur (Mackenzie, 1989a: 109-10; 1989b: 46-54; Kayasü, 1996: 142-3).
Kadınların, özellikle yoğun olarak ücretli çalışma yaşamına katılmaya başladıktan sonra, kentsel yapılı çevreyle ilişkili olarak karşılaştıkları güçlükleri, korelatif mekansal ve davranışsal bir çerçevede araştıran feminist çalışmalar, kadınların yol üzerinde daha çok durdukları için daha kısa mesafeli yolculuklar yaptıkları, ortalama olarak daha düşük gelire sahip olduklarından daha az devingenlik (mobilite) içinde bulundukları, özel otomobil sahipliği ve kullanımı oranlarının çok düşük olduğundan toplu taşım araçlarını daha çok kullandıkları gibi saptamalarda bulunmuştur. Mackenzie’nin belirttiği gibi, ortaya çıkan bu sonuçlar, görgül olarak doğrudur, fakat kuramsal açıklama için yeterli değildir (1989a: 113). Yapılan saptamalar, gerçekte, ‘asıl sorunun birer göstergesi’dir. Sorulması gereken temel sorular, kadınların yaşamlarının neden bu biçimde kısıtlandığı, bu mekansal kalıpların ve kaynakların farklılaşan dağılımının kökeninde hangi toplumsal süreçlerin yattığıdır. Böylece feministler, mekansal sorunların ötesine bakarak, toplumsal kökenlerini araştırmaya başlamış ve bu bölüm boyunca ipuçları verilmeye çalışılan “bölünmüş kent”e ulaşmışlardır. Wekerle, Peterson ve Morley’nin yanı sıra birçok feminist coğrafyacı ve planlamacı, cinsiyetçi açıdan ayrışmış kamusal-özel karşıtlığının, modern kapitalist toplumların temelinde olup kent planlaması ve tasarım kararlarıyla güçlendirildiğini ortaya koymuşlardır (aktaran Mackenzie, 1989a: 113).
Planlama kuramı, üç farklı düzlemde ele alınabilir: Birincisi üst-kuram (metateori), ikincisi planlamanın ekonomi-politiği ve üçüncüsü, planlama uygulaması (pratiği) (Sandercock ve Forsyth, 1992: 49-50). Planlamayla ilgili bilgi-kuramsal ve yöntembilimsel (epistemolojik ve metodolojik) sorunların tartışması, üst-kuram düzeyinde yer almaktadır. Ekonomi-politik yaklaşım, kent planlamasının kapitalist toplumlardaki “doğasını” ve anlamını sorgular. Uygulama düzeyinde, plancıların planlama süreçlerindeki eylemleri ve davranışları, hangi koşullarda ve bağlamlarda etkinlikte bulundukları ve bu süreçlerin çıktıları araştırılır. Her üç aşamada da toplumsal cinsiyet sorunsalı vardır. Bu sorunsal, “kadınların ekonomik konumu, yapılı çevre içindeki yerleri ve devinimleri, kapitalist üretim ile ataerkil ilişkiler arasındaki, kamusal alanla özel alan arasındaki bağlantılar, kadınların dünyayı algılama biçimleri, ne gibi iletişim yollarını daha rahat kullandıkları” gibi izlekler çevresinde biçimlenmektedir.
B) Kent Planlamasının Eril Kavramsallaştırmaları:
Bilgi Kuramı ve Yöntembilim Eleştirileri
Ancak kadınlara karşı erkek olunabilir.
Insanlıkla kendisini özdeşleştiren bir erkekliğin
en eski sosyal hedefi, kadına karşı varolabilmektir.
Feminizmin kent planlaması sürecine kadınların katılımının sınırlılığına yönelik olarak getirdiği eleştiriler, gerçekte, planlamada ve daha geniş olarak, toplumsal bilimlerde benimsenen geleneksel bilgi kuramı ve yöntembilime yöneltilen eleştirilerde temelini bulmaktadır (Sandercock ve Forsyth, 1992: 51-2). Feminist bilgi kuramı ve yöntembilim eleştirisi, araştırma yapılması, bilgiye ulaşılması, kuramların oluşturulması ile iktidar arasındaki ilişkiyi vurgular. Iktidarın, “anlamı”, “gerçekliği” ve “nesne alanlarını” kurma, “ussal” olanı “us-dışı”nın ve “öteki”nin karşıtlığında tanımlama yollarından biri de bilimsel bilgi üretimidir. Bu üretim sürecinde genel eğilim, farklı deneyimlere dayanan bilgi türlerini gözardı etmek; bunun yanı sıra, araştıran ile araştırılanı, nesnellik üzerine oturan ve sıradüzensel ayrılığa (hiyerarşik separasyona) dayanan bir ilişki içinde tanımlamak yönünde olmuştur. Eril ussallık, “kendisini bedeninden, duygularından, değerlerinden, geçmişinden vb. ayırabilen, kendisinin ve düşüncelerinin özerk, bağlamdan-özgür (context-free) ve nesnel olduğuna inanan bir ‘bilen’” varsayımına dayanır. Herhangi bir toplumsal konum tarafından sarsılamayacağı düşünülen “nesnellik”, bu tür bir ussallığın kendisini “evrensel” saymasına olanak tanır (Rose, 1993: 7).
Buna karşılık, feminist bilgi kuramı ve yöntembilimi, her şeyden önce, sıradüzensel ayrılığın içinde barındırdığı ikiliklere ve karşıtlıklara (düalist ya da dikotomik düşünce tarzına) kuşkuyla yaklaşmaktadır. Böyle bir düşünme ve bilgi üretme tarzının, erkek-egemen bir değerler sıradüzeni içine yerleştirilmiş bir egemenlik-baskı altına alma (tahakküm) mantığı üzerinden işlediği düşünülmektedir. Us/us-dışı, özne/nesne, akıl/duygu, bilim/halkın bilgisi, zihin/beden, uygarlık-kültür/doğa gibi ikiliklerden birinciler erilliğe, ikinciler dişilliğe atfedilir. Feminizm, bu geleneksel kuramsal bölünmelerin kökenlerini ve belirtilerini sorgularken, sıradüzensel ayrılık yerine ilişkiselliğin önemini vurgulamakta, “gerçekliğe bütünsel, bağlamsal bir hem/ve yaklaşımı” (Donovan, 1997: 345)13 sunmaktadır. Bununla bağlantılı olarak, “her bir ayrı varlığın kendi çevresine göre tanımlandığı ve gözlemcinin konumsal göreliliğine tabi bir bağlamsal ağ” (Donovan, 1997: 339) gözetilerek, nesnelliğin her zaman olanaklı, dahası istenir bir durum olmadığı savunusu getirilmektedir. Nesnellik yerine “karşılıklı-öznellik”, monolog yerine diyalog, araştırılanın nesneleştirilmesi yerine araştıran-araştırılan ilişkisinin daha görünür kılınması önerilmektedir.
Kuşkusuz, pozitivist bilgi kuramını eleştirenler yalnızca feministler değildir. Kuhn’dan Polanyi’ye, Feyerabend’den Foucault’ya değin geniş bir eleştirel kuram vardır. Genel olarak pozitivist bilgi kuramı olduğu gibi, özel olarak pozitivist coğrafyanın ve kentsel mekan çalışmalarının ‘mekansal fetişizmi’ de 1960’ların sonlarından bu yana, hümanist, yapısalcı ve Marxist bakış açılarından eleştiri konusu yapılmaktadır. Bu eleştiriler, toplumsal süreçlerle mekansal biçimler arasındaki ilişkilerin incelenebileceği yeni yöntemlerin geliştirilmesine katkıda bulunmuştur. Ne var ki, bu eleştiriler doğrultusunda geliştirilen yeni bakış açıları ve yöntemler, çoğunlukla, sınıf eşitsizliği üzerinde yoğunlaşarak, öteki eşitsizlik sorunlarını, özellikle de bütün eşitsizliklerin kökeninde olan toplumsal cinsiyet eşitsizliğini (Akal, 1994: 20), gözardı etme eğiliminde olmuştur.
Feminist eleştirinin özgüllüğü (McDowell, 1993b: 306-10), kadınların deneyimlerini dışlayan ya da ikincilleştiren egemen bilgi tanımlarının ve araştırma yöntemlerinin getirdiği yabancılaşmanın üstesinden gelmeye çalışmasından, erkekler üzerine yapılan ya da erkek deneyimlerine dayanan araştırmaların ve bilgi tanımlarının evrenselliği (bütün insanlığı temsil edebileceği) anlayışının karşısında durmasından kaynaklanmaktadır.14
Kuramsal konumunu “feminist neo-weberyen” olarak tanımlayan C. Greed (9-10), ataerkinin mekan üzerinden yeniden üretilişinin dinamiklerini araştırırken, planlamanın geleneksel eril düşünceden devraldığı ikilikçi-sıradüzensel kavramlaştırmalara büyük önem atfetmektedir (11-3)15. Kent planlamasının, erkeklerin dünyasında kadınların yeriyle ilgili ataerkil inançlardan devralıp benimsediği ve mekansal bölünmelerle varlığını sürdürdüğü birçok “bilimsel” karşıtlık (dikotomi) vardır: kamusal/özel, çoğunluk/azınlık, aynı/farklı, nesnel/öznel, işyeri/ev, üretim/tüketim, düzen/kaos, planlı/planlı olmayan, ekonomi/kültür, profesyonel/kişisel, yapılı çevre/doğa, insan (erkek)/doğa, kent özeği/alt-kent...vb.
Gerçekte, gündelik yaşamda, bu karşıtlıkların her iki yanı karşılıklı ilişki içindedir ve çoğu kez içiçe geçer. Öte yandan, karşıtlık olarak sunulan bu ikilikler, sıradüzensel değil, yalnızca farklı olabilir. Ayrıca, değişmez de değildirler; iki yandan birine tahsis edilen etkinlik ya da kullanım zaman içinde değişebilir. Ne var ki, bu bölünmeler doğal olmamalarına, bütün geçirgenliklerine ve değişkenliklerine karşın, planlama sürecinde, özellikle bölgeleme (zoning) aracılığıyla sürdürülür. Kamusal/özel ayrımı, hem soyut hem de mekansal anlamıyla, bu süreçte merkezi bir yere sahiptir.16 Sorun odur ki, planlamacılar, bölgelemede olduğu kadar öteki uygulamalarında da kamunun varsayılan gereksinimlerini karşılamak üzere etkinlikte bulunurlar. Kadınlarsa, genellikle, bu “kamu”dan dışlanan, “özel alan/olan”la birlikte anılanlardır (Greed, 1994: 34-5).
Toprak kullanımı bölgelemesi, 19. yüzyılda, -görünüşte- kamu sağlığı gerekçesiyle, oturma alanlarını endüstriyel alanlardan ayırmak için savunulmuştur. Madalyonun görünen yüzü bu ise, görünmeyen yüzü, tarihsel çizgiyle de tutarlı bir biçimde, gerçekte bu ayrıştırmanın, kamusal ile özel’in, buna koşut olarak da kentteki eril ve dişil alanların bölünmesine denk düştüğüdür. Bu bölünme, bir dizi kentsel sorunu denetlemenin ve çözmenin bir yolu olarak kullanılagelmiş, fakat bir yandan da “yönetilebilir” bir gerçeklik yaratmanın bir yolu olarak dikotomizasyonun önemine olan inancı derinliklerinde barındırmayı sürdürmüştür (Greed, 1994: 40-1).
Planlamacılar, doğal süreçlere ve “öteki” insanların ussal etkinlikte bulunabileceğine ilişkin olarak köklü bir güvensizlik içindedirler. Planlamacı, ‘doğa ana’nın ya da ‘insan doğası’nın neden olduğu düşünülen sorunları keşfetmeli, yenmeli ve denetlemelidir. Bu inanışla, planlamacı, toplumu, yerküreyi ya da kenti “felaket”ten koruyabilmek için “mükemmel” olmayan bir dünyaya müdahale etmeyi bir zorunluluk olarak görür. Kent planlamasının, uzun bir süre, nüfus planlamasıyla, öjeniyle ve sömürgecilikle bağlantılı olarak varlığını sürdürmüş olması da, arı/katışık, düzen/kaos karşıtlıkları çerçevesinde, bu müdahaleciliğin bir yansıması olmuştur. Oysa, Michael Curry’nin coğrafyanın “arkitektoniği”ni vurgulamasına (aktaran Rose, 1993: 7) benzer bir biçimde, Greed de planlamayı, “sorun çözmeye” ya da “toplumu felaketlerden korumaya” yönelik olmaktan çok, gerçeklikleri kurmaya ya da varolan gerçeklikleri yeniden düzenlemeye ve mekana yüklemeye yönelik bir etkinlik olarak tanımlamaktadır (11-3). Modern zamanlarda, özellikle, bilgisayar-destekli-tasarım (CAD), coğrafi bilgi sistemleri (GIS) gibi araçların kullanımı, güvenli, denetlenebilir ve yapay bir gerçeklik yaratmayı kolaylaştırmakta ve tasarımcının “görmeyi istemedikleri”ni görünmez kılmaya yaramaktadır (69). Kent planlamasının gelişimi boyunca ütopyacı bir akımın varlığı da hem yeni gerçeklikler yaratma hem de varolan gerçekliklerden kaçma isteğinin bir göstergesidir. Planlamacıların topluma ve mekana müdahalesini meşrulaştıran sorunlar özenle seçilir ya da bir sorunun ancak “öncelikli, birincil” görülen yönleri ön plana çıkarılır. Bu süreçte, eril ikiliklerin “öteki” yanında yer alanların gerçeklikleri ve gereksinimleri silinir (Greed, 1994: 52-5, 61).