Yeni bir döneme hazırlanan, yorgun Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin boş koridorlarında yürürken, kendi ayak seslerimi duyabiliyorum.
Oysa, tarihinin en kavgalı yasama dönemini yaşamıştı. Gazi Meclis bir kez daha Gazi olmuş ve bombalanmıştı. Hatta Genel Kurul salonuna burnuna yumruk yiyen milletvekili kanı bile bulaşmıştı.
Dokunulmazlıkların kaldırılmasının görüşüldüğüAnayasa Komisyonu'ndaki kavgalar geçti gözümün önünden. Kafasına ceketinin geçirdikten sonra HDP'li grup başkanvekilini yumruklayan AKP'lileri unutmam mümkün değil. Yere yığılıncaya kadar dövmüşlerdi.
15 Temmuz'dan kalan bomba deliğinin önünden geçiyorum. Kendi uçağı ile kendi Meclis'ini bombalayan tek ülke Türkiye herhalde. Geçtiğimiz yasama yılının en üzüntüverici günüydü..
Muhalefet kulisinin lambaları söndürülmüştü. Karanlık kuliste, birkaçkoruma polisinden başka kimse yoktu.
Oysa, geçen haftaya kadar yüzlerce insanı ağırladı bu kulis. AK Parti Grup Salonu'nun bulunduğu muhalefet kulisinde yüzlerce insan sadece bir kişiyi görmek için birbirinin üzerine çıkıyordu. Salı günleri Ankara'nın tüm üniformalı ve beyaz kulaklıklı siyah takım elbiseli koruma polisleri de bu kulisteydi.
İktidara ait karanlık kulisin müdavimleri yine aynı koltuklarda, yüksek politika yapıyorlar. Genel kurul çalışmalarının olmadığı zamanlarda kulislere gelen eski bakanlardan oluşan 3-4 kişilik grup, kendi dönemlerinin faziletlerini konuşuyorlar.
Ana binada milletvekiline rastlamadım.
Bahçeden geçip, milletvekili odalarının bulunduğu Halkla İlişkiler Binasına geldim. Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın "hastaneye" benzettiği bu bina da sakindi.
Müracaat bankolarında oturan hanım görevlilerden bazıları örgüörüyor, bazıları ise gruplar halinde neşe içinde sohbet ediyordu.
Bankaların bulunduğu en alt koridordan geçip restorana yöneldim.
Hayret, öğle saati olmasına rağmen burası da boştu. Sadece iki masada, iki CHP'li milletvekili, Gülsüm Bilgehan ve Faik Öztrak yakınları ile yemek yiyorlardı. Kemal beyin listeye aldığı iki vekil de şanslı sayılırdı.
Ekmeleddin İhsanoğlu'nun odasına çıktım.
Amacım, aday olmayan eski Cumhurbaşkanı adayı İhsanoğlu'nun odasını boşaltıp boşaltmadığını görmekti. Odaya girdiğimde masanın üzerine yığılmış kitaplar dikkatimi çekti. İşleri bittiği için kütüphaneye gidecekmiş. Ekmeleddin beyin de artık gelmeyeceğini söyledi sekreteri. Yani, Ekmeleddin bey için Cumhurbaşkanlığı adaylığından sonra Milletvekilliği dönemi kapanmıştı.
Ardından listeye giremeyen CHP Muğla Milletvekili Akın Üstündağ'ın odasına çıktım. Ancak kapı kilitli ve kimse yoktu. Herhalde Muharrem İnce ile Türkiye'yi dolaşıyor diye düşündüm.
Yeniden aday yapılmayan, AK Parti Nihat Öztürk'ünodasında ise son 9 yıl birlikte çalıştığı danışmanı vardı. Öztürk, odasını henüz boşaltmamıştı. Nihat Öztürk'ün artık Ankara'ya gelmeyeceğini öğrendim. Zaten vekillik süresi içinde ailesini de Ankara'ya getirmemişti.
Bu arada, yeniden aday gösterilmeyen milletvekillerinin danışmanları da işsiz kalmışlardı. Meclis kadrosunda olmayan, milletvekili ile gelip-giden bu danışman ve sekreterler, yeni bir vekil arayışına girmişler. Listelerde, seçimleri kazanacak yerde aday gösterilen milletvekilleriyle şimdiden irtibata geçmişler. Bu vekillere "kendilerine danışman olarak" hizmet verebileceklerini söylüyorlar. Muhtemel milletvekillerinden söz alanlar da işlerine devam edebilecekleri için kendilerini şanslı sayıyorlar.
Tekrar bahçeye çıktım.
Siyasi Partiler gibi Bahçıvanlar da;
Kuruyan, eskiyen, yıpranan ve yorulan çiçekleri yeniliyordu.