Düşe Kalka Bir Hayat!
Yankıyı alıp evrene yansıtmak, bilmek bildirmek. Ruh ve şeytan savaşı. Ruhumuz olumlu düşünüp uyarırken, nefsimiz geçmiş, gelecek kaygı, korku hisleriyle andan koparır.
Düşe kalka bir hayat, misafir geldik gideceğiz. Her şeyimiz ödünç. Düşüp kalkmalı ki bir çocuk anlamalı hayatın zorluklarını. Böyle büyümek iyide düşe kalka ölmek zor, zamanda kör topal gitmek zor.
Evren çözmek yada fazla kafa yormak için değil, sakin izole bir hayat sürüp ölüm sırasını beklemek içindir. Önemsendiği oranda her söze doğru, yanlış, eksik, fazla milyarlarca cevap verilebilir hafızamızda fazlaca veri tabanımız var.
Bilmediğim tek şey öğrenemediklerim, sonu olmayan tek şey bilmediklerimdir. Mutluluğumuz bugünü, anı yaşamaktadır. Günümüzde anı öldürüp bitirme gayreti içindeyiz. Dün dediğimiz bugün bitse de yarın gelse, geldi bu sefer bugün bitse de yarın gelse, yarında aynısını söyleyip anın tadına varmadan devam ediyoruz hayata.
Mutluluk biraz olaylara değil bakış açısıyla ilgili, iyi bir yalancı kendini kandırıp mutlu olabilir. Önemli olan mutluluğun salt miktarı değil sürekliliğidir. Yüksek ve düşük haz mutluluk kavramlarını getirmiştir. Mutluluk anlarla ilgilidir bazen kısa veya uzun sürebilir, biter, etkisi azalabilir sonra yine başka bir an gelir yine mutlu hissederiz. Yani mutlu hayat veya sonsuz mutluluk yoktur, olması da mantıklı değildir, mutluluk anlarda saklıdır.
Ümitsizlik özfarkındalık uğruna ödenen bir bedeldir. Yaşamımıza bakacak olursak, ümitsizlikle her zaman karşılaşırız. İnsanlar her türlü bilinmezlikten korkar.
Kişi kendisini keşfettikçe, kendi sınırsızlığının farkındalığına vardıkça hep anda kalmak istiyor ama anlarında geçici olduğunu geç idrak ediyor ve böylece onlara tutunmaya çalışıyor. Halbuki o deneyim yaşandı ve bitti, sır burada zaten hiçbir şey sonsuza kadar sürmüyor.