Saka Kuşu ruhani bir yolculuk gibi. Oradan oraya sürüklenen bir hayatın, kaybın, ölümün, takıntının, bağımlılığın, aşkın, kaderin ve kadersizliğin romanı. Tablonun içinden bakan o küçük kuş, size evreni, iyiyi, kötüyü, güzeli, benliğin ve zaman kavramının derinliklerinde yatan sırrı sorgulatacak kadar güçlü ve tüneğine zincirlenmiş olmasına rağmen alabildiğine özgür. Kendi kendimi nasıl bir beklenti girdabına sürükledim emin değilim ama beklediğim kitap kesinlikle bu değildi. Öncelikle bu kitabı bitirebildiğim için kendimi kutluyorum çünkü bu kadar kalın olmasına rağmen benim de ısrarla daha ince olmasını dilediğim bir kitap oldu. Eğer beğendiğim takdirde harika bir anlatımla devam etseydi bin küsür sayfayı bile mızmızlanmadan okurdum ama bu kitap beni sürekli soyutlayan ve bu kadar uzatmaya ne gerek vardı tarzında cümlelerle kafamın kurcalanmasını sağlayan boğucu bir anlatıma sahipti. Kitaba dair aklımda nasıl bir hava hayal ettiğimi hemen dile getireyim. Bir tablo üzerinden kurulacak olan bir kurgunun kesinlikle kaliteli olacağını biliyordum. Peki kurgu kaliteli miydi diye sorarsanız; evet layığıyla kaliteliydi, en azından alt yapısı.
VII olabilirsin. Eğer her şeyden vazgeçersen... Kitty Doe için bu seçim kolay görünüyordu. Hayatını ya bir III olarak sefalet içinde geçirecek ve sevdiği insanları terk etmek zorunda kalacak ya da VII olarak ülkenin en nüfuzlu ailesine katılacaktı.
Bu işin tek bir şartı vardı: Kitty Doe’nun Lila’nın gizlice başlattığı ve onu ölüme sürükleyen isyanı durdurması gerekiyordu.Gelgelelim Kitty de bu isyanın bir destekçisiydi. Aldığı tehditler, tuttuğu sırlar ve kendine ait olmayan bir hayatla Kitty’nin hangi yolu seçeceğine karar vermesi ve yeni anlamaya başladığı bu karmaşık oyunda, piyonun ötesine geçebilmeyi keşfetmesi sandığından da zor olacaktı. Kitabı çok beğendim ve en çok beğenimi kazanan kısmı kesinlikle alışılagelmişin aksine işleyen kurgusuydu. Yazarın kalemi distopya tadını verme bakımından çok kaliteliydi fakat diğer yandan çok derin bir betimleme ve karakterlerin hislerini dibine kadar size geçirecek türden aşırı güçlü değildi. Kitaba bir eksiyle başladım çünkü çoktan kazanılmış aşkları okumayı hiç sevmiyorum. Bana göre o aşk kesinlikle kitabı biz okurken şahitliğimiz süresince yavaş yavaş doğmalı. Piyon'da bunun aksine çoktan Benjy ve Kitty arasında bir aşk mevcuttu. Size göre bu çok güçlü bir aşk olabilir. Aslında beni de şaşırtarak baya ileri adım attı fakat ben yine de Benjy ve Kitty'in aşkının sürmesi taraftarı değilim. Ne zaman ki Kitty sınav sonucu ensesine kazandığı numarayla damgalandı ve bunun sonucunda edineceği mesleğe doğru adım atmaya başladı kitap anında büyük bir heyecan kazandı. Zaten odada oturmuş hayatı boyunca unutamayacağı kötü anların bir an önce geçmesi için sabırsızlanırken içeri giren kişiyle beraber kitaptan zevk alacağım kanıtlanmış oldu.
onun yanında yer alacaklar mı?.. Ana emin olamıyor. Kaldera patlayacak ve bu, Ruhlar Gecesi’nde olacak. Peki ya sonra?
Ana yapayalnızdı, farklıydı, tekti. O kopmuş bir yeniruhtu. Karanlıktapınak’tan sonra Kalp’teki pek çok kişi kaybolunca, kimileri, karanlıkruhlar ve yeni doğan ruhlar için Ana’yı sorumlu tuttu. Ana’ya ruhsuzların asla âşık olmayacakları söylenmişti. Peki ya yeniruhların? Kalp’te yaşayan diğer vatandaşlar gibi, Ana da her şeyden çok yaşamak, sevmek ve sevilmek istiyordu.
Kötü Çocuk serisinin yazarı Büşra Küçük yepyeni kitabı Bir, İki, Üç, Sen’de bir uçtan ötekine salınan genç bir kızın yaşadıklarını mercek altına alıyor. Okurlar Bir, İki, Üç, Sen’le hüzünden mutluluğa pek çok duyguyu aynı anda tadacak. Herkesin bir hikâyesi vardı hayatta. Sayfa sayfa, satır satır yazılırdı. Fakat Arya kendi hikâyesinin bile ana karakteri değildi. Başkalarının istekleri, hayalleri onun hayatı olmuştu. Tam da bu yüzden “doğuştan yan rol” diyordu kendine.
Ama bir gün, hem de hiç beklenmedik bir şekilde, genç kız hayatında ilk kez kendi başına bir karar aldı ve aldığı bu karar Arya’nın hayatını derinden etkileyecek, umulmadık olayların yaşanmasına sebep olacaktı. Kitaba ne kadar da güzel
başlamıştım. Hatta beni bir güzel şaşırtıp yorumumda övebileceğimi düşünerek
farklı hislere bürünmüştüm. İlk başladığımda dilinin gayet güzel olması hemen
beğenimi kazandı. Sadece çok fazla kısa cümle bulunması gözüme batmıştı. Arya
karakterinin ailesiyle yaşadığı sorunları ve sonucu intihar etmekte bulduğu
nedenlerini dizelemesini merak içinde beğenerek okudum. Fakat sonrasında ne
zaman ki kızın hayatı bir düzene girmek üzere adım attı; iki erkek karakterle
karşılaştık. Bundan sonrasında kitap dizginlenemez saçma bir çizgide
yalpalamaya başladı. Beklenmedik bir şekilde tanıştığı bu iki erkek karakteri
birbirlerinden ayırmak için dikkatli okumam gerekti. Ayaz ve Baran her ne kadar
tamamen farklı karakterler olsa da daha isimleri ortaya çıkmadığı için oraları
gereksiz bir özenle okumak durumunda kaldım. Kitabın ilerleyişinde Ayra'nın
ailesiyle yaşadığı olaylar her ne kadar oldukça bilindik olsa da ben yine de
merak ederek okudum. Fakat bu merak duygusuyla ilerleyen heyecan bir yere kadar
dayanabildi. Yazarın üstünden geçtiği o kadar çok şey vardı ki... Karakterlerin
bazı davranışları hakkında derin bir mantık aradığınızda anca elimde soru
İlk başlarda Ayra'nın aşırı güçsüz bir karakter olması
ailesiyle yaşadığı sorunlar sonucunda gözüme batmamıştı. Fakat daha sonrasında
gerçekten ayaklarının üzerinde güçlü bir şekilde asla durmayacağını anlamam
gözümde iyice zayıflamasını sağladı. Kız karakterin iki erkek karakter arasında
kalması da oldukça saçma ve klişeydi. Özellikle de Baran ve Ayra'nın arasında
geçen tüm satırlar aşırı bilindik ve okudukça darlanmama sağlayan türdendi.
Kitaba aksiyon havası katmaya çalışayım derken gitgide battığını da
düşünüyorum. Sürekli bir nefes alamayan Ayra'nın bu düştüğü durumlar beni de
boğdu. Bana sorarsanız çok amaçsız bir kitaptı. Yazarın kalemi sadece oluşturduğu
kurgu sebebiyle değil. Kaleminde betimlemenin de detaylı olmamasıyla beraber
bana çok basit geldi. Konuşma diyaloğu içeren neredeyse tüm satırlarda hiçbir
duygu belirtisi eklemeden sadece konuşma paragraflarını dizmişti. Çok fazla kısa
cümle vardı ve kız karakterin kendince uzun düşüncelere boğulmasını okuduğumuz
paragraflar haricinde betimlemesiyle beğenimi kazandıracak satırlar mevcut
Ayaz ve Baran'ın arasındaki ilişkinin arka planı, Baran'ın kişiliği,
Ayra'nın iki erkek arasında kalma durumları ve benzeri tüm bölümler de aşırı
aşırı bilindikti. Kitaba gülmek istemiyorum ama gerçekten sürekli yeni popüler
yazarların doğduğu bir dönemde yaşıyoruz. Ve artık gerçekten erkek karakterin
sebepsizce kızı hor gördüğü, zor kullandığı ve ağzına gelen her şeyi sayıp
sonra da "sana kimsenin zarar vermesine izin vermem" tarzında
cümleler kullanmasından gerçekten ÇOK sıkıldım. Anlayacağınız yazarın kalemi
gözümde ziyadesiyle sınıfta kaldı. Kalemi güçlü olmasa bile okurken "sadece
bir kez okuyacağım" diye düşünerek yine de heyecanla okutmayı sağlamayı
bile başaramayan bir kitaptı. Yazarın bundan sonra çıkacak kitaplarına şans
vermeyi de düşünmüyorum. Büyük bir gençlik kitlesine hitap eden bir seri
yazdıktan sonra hiçbir fark yaratmayan aynı tarzda bir kitap yazdıysa bana
sorarsanız bu çizgide yürüyüp aynı kişilere hitap etmekten de gocunmuyor
demektir. Son olarak da kitapta beğendiğim yerlere değinmek istiyorum. Baran'ın
ağzından okuduğumuz birkaç kısım hoşuma gitti, işaretlememi sağlayabileceğim
güzel benzetmeleri ve birkaç derin manalı cümleleri vardı. Ve bir de bunların
dışında kaset olayı da güzeldi. Ama haricinde ilk başta aldığım tat sonrasında
kendini fena bir ekşiliğe bıraktı. Sonuç olarak bu tarz kitapları klişeliği
içerdiği halde kendini sıyırabilecek tarzda bir kaleme sahip olmayan
yazarlardan okumaktan sıkıldıysanız kesinlikle önermiyorum.
Emma ile tanışana kadar, herhangi birini öpmek aklının
ucundan bile geçmemişti. Son zamanlarda ise, dudaklarında onun dudaklarını
hissetmekten başka bir şey düşünemiyordu.
Galen, balıklarla iletişim kurabilen bir kızı bulmak için
karaya gönderilmiş bir Syrena prensiydi. Emma ile tanıştığında aralarında
ikisini de sarsan, güçlü bir çekim oluştu.
Onunla vakit geçirdikçe, Galen aradığı kızın o olduğunu
anlamıştı. Ama onun yeteneklerinin farkına varmasını sağlayabilecek miydi? Ve
de en önemlisi, ona karşı hislerini bastırabilecek miydi? Emma krallığının
Çıktığı zaman kapağı ve
baskısıyla çok ilgimi çekmişti. Elime geçtiği gibi de öncelik vererek büyük bir
şevkle okumaya başladım ve tahmin etmediğim bir şekilde hayal kırıklığına
uğradım. Kitabın konusu gerçekten çok güzel ve farklı fakat yazarın kalemi ve
buna ek olarak çevirinin yer yer kötü olmasıyla beraber gözümde sınıfta kalan
bir kitap oldu. Üç kitaptan oluşan serinini ilk kitabı olan Poseiodon Varisi en
sevmediğim durumlardan birine; sanki tüm çözülmesi gereken olayları ve heyecanı
öteki iki kitapta patlayacakmış gibi ilk kitabın gündelik yaşamdan ve kızla
erkek arasında filizlenen bütün klasik klişeleri hiçbir farklılık yaratmadan
tıpatıpında olduğu gibi harika bir iticilikle işleyen bir aşktan farkı yoktu.
Baş karakterimiz Emma denen kızın da güçlü bir karakteri veya yazarın kalemiyle
beraber onun hislerindeki duygu yoğunluğunu bize geçirmesi sayesinde
sevebileceğimiz bir kız değildi.
Kitaptaki çeviri konusunda en saçma bulduğum kelime elbette
ve elbette; "Amanallahımyarabbim" tepkisiydi. İngilizceden türkçeye
çevrilen bir kitapta bunu şayet dalga maiyetinde koydulursa daha üzücü elbette.
Aynı şekilde kendi gençlik dilimizde kullandığımız kelimelere bolca
değinilmesini de gereksiz buldum. Anlayacağınız çeviri tadında değil de, yeni
Türk bir yazarın yazdığı fantastik roman tadındaydı. Emma'nın annesi olan
karakter o kadar saçma, o kadar yersiz bir insandı ki şaşırarak okudum. Verdiği
tepkiler, kızına olan gereksiz korumacı tavırları sıkılmamı sağladı. Romantizm
açısından ve karakterlerin arasında geçen olaylar akabinde harika olmasa da
akıcı okunabilecek kadar güzeldi. Bunların dışında kitapta bir farklılık, can
alıcı bir güzellik bulamadım. En çok beğendiğim kısmı ise sonuydu çünkü
gerçekten "hadi be" dedirten tık kısım orasıydı. Sırf olayların
gidişatını merak ettiğim için sıradaki kitabı ufak bir heyecanla bekliyorum.
Bazı insanlar kitap okumaz, bazıları okur ve kimileriyse
okumakla kalmayıp onlarla birlikte yaşar. Kâğıt Ev, işte bu kitap tutkunlarından Carlos Brauer’in ve
onun -bir edebiyat profesörü olan- Bruma Lennon’la olan gizemli ilişkisinin, bu
ilişkinin gün yüzüne çıkmasına neden olan bir Joseph Conrad cildinin, kitap ve
okuma aşkıyla dolu yaşamların hikâyesi..
Arjantinli yazar Carlos Maria Dominguez’in, yayımlandığı her
ülkede büyük ilgi uyandıran novellasını Seda Ersavcı İspanyolca aslından
çevirdi. Peter Sis’in çizimleri ve Cem Ersavcı’nın kapak fotoğrafıyla, kalın
ciltlerin arasında saklanacak bir mücevher...
"Yapabileceklerim, sizlere önemsiz sayılabilecekbir noktada fikir sunmakla sınırlıydı; eğer kurmaca birmetin yazmak istiyorsa, bir kadının parası ve kendine aitbir odası olmalıydı."Kendine Ait Bir Oda, Virginia Woolf’un yazdıkları arasında yazıldığı dönemi en iyi yansıtan ve en akılda kalıcı kitaplardan biridir. Yazıldığı dönemin ve hatta öncesinin “kadın” algısını mükemmel bir şekilde resmeden Woolf, tek özellikleri “kadın olmamak” olan erkeklere kalemini hiç sakınmadan savurur.
Ünlü klasik yazarlarından ilk defa okumak için bu ay
Virginia Woolf'u seçmiştim. Ve uzun zamandır kalemi hakkında övgülere şahit
olduğum için zannımca en ünlü eseri olan Kendimize Ait Bir Oda kitabıyla
başladım. Fakat kitabın deneme türüne hitap ettiğini bilmiyordum. Bu kitapla
beraber klasik ve ağır anlatıma sahip kitaplarda kurgu olmadığı müddetçe en
azından iki sene için deneme okumayı düşünmüyorum. Denemeye hitap eden bu
kitabı okurken de o kadar daraldım ki önce kendime kızdım ve elbette bir ara
beğenmek zorunda olma hissiyatına büründüm fakat sonrasında bu düşünceden
silkelendim çünkü herkesin övmesi benim bir kitabı beğenmek zorunluluğa girmemi
sağlamamalı. Bu yüzden okudukça kafamı karıştırmaya ve beni sıkmaya devam etti.
Bir ara kitabı beğenecek gibi oldum fakat en ufak bir konuya değindiğinde bile
oradan oraya atlaması bana en çok boğucu gelen kısmıydı. Bu yüzden sürekli aynı
satırları tekrar okuma isteği içimde yeşerdi ve bu da kitabı çok da isteyerek
okumanın yanı sıra elimde biraz sürünmesini sağladı. Baştan sona kadın bir
yazarın feminizm; kadın erkek eşitliği hakkında düşünlerini ileri savunmasıyla
geçti. Fakat ben yazarın bahsettiği zamana dair o kadar çok tarihi roman okudum
ki; değindiği zaman diliminde kadınların yazarlık ve benzeri durumlarda
yaşadığı sorunlara dair hiçbir satırda büyük bir duygu yoğunluğuna girip
şaşkınlığa uğramadım. Çok uzun paragraflar olması da gözlerimin yorulmasını
sağladı. İçindeki alıntılar yer yer elbette çok güzeldi ama çoğunluğu bakımından
sevemedim. Büyük beğeni kazanan klasikler arasında bana hitap etmediğini kesin
bir dille söyleyebileceğim ikinci kitap oldu. Açıkçası genel kitlenin çok
sevdiği kitapları gerçekten beğenmek isteyerek okuyorum fakat aksi olduğu
zaman; önce ısrarla beğenmek istemeye devam edip, en sonunda herkesin zevki
farklı olabilir diyerek haliyle vazgeçiyorum. Anlayacağınız Virginia Wolf ne
yazık ki bana hitap eden bir yazar olmadı. Yazara dair elimde Deniz Feneri
kitabı da mevcut. Gün geçer de gerçekten merak edersem belki elime alabilirim
diyerek yorumdan ziyade baya içimi döktüğüm bu yazıyı da sonlandırıyorum.
Bu sabah kuş sesleriyle uyandım. Ne güzel değil mi? Hayır,
güzel değil! Açık penceremden ok gibi dalıp yastığıma saplanan
karga sesleriydi. Kuş sesleri dediğimde aklına asla karganın
gelmediğini biliyorum. Bu, karganın da bir kuş türü olduğunu
bilmediğinden değil, karganın türünün en önemli özelliği
olan güzel bir ötüşten mahrum oluşundan elbette. Yüzümü yıkarken
acaba diyordum; acaba türümüzün en önemli özelliklerini
taşıyor muyuz? Hareketlerimiz ve sözlerimiz nerelere saplanıyor?
Gerçekten harika bir kitaptı. Henüz şiir ve mektup tarzında
bir eser okumadığım için ağzımda ayrı bir tat bıraktı. Hakkında uzun bir yorum
yapmayacağım, sadece bir an önce elinize alıp okumanızı, sayfaları çevirdikçe
hem tebessüm edip, bir yandan da kitapta geçen cümleler karşısında farklı
düşüncelere savrulmanızı öneriyorum. Mektupların içinde geçen kısa öyküler
büyük beğenimi kazandı. Anlatım tarzı desen baştan sona zengin bir betimlemeyle
süslüydü. Ayrıca içinde örnek verilmiş ve not düşülmüş bir sürü yazar ve kitap
ismi vardı. Baştan sona harika bir eserdi. Fakat kitap gibi bir günde başına
oturup bitirmenizi değil, biraz daha sindirerek ve mektupları özleyerek
okumanızı öneriyorum. Umarım benim kadar beğenirsiniz, yazarın diğer eserlerini
de bu kadar beğenmem dileğiyle.