Emin Çölaşan bugünkü köşesinde, 24 Ocak 1993'te öldürülen usta gazeteci Uğur Mumcu'ya dair anılarından bahsetti...
23.01.2018 08:55 Karakter boyutu :
Sözcü yazarı Emin Çölaşan bugünkü köşesinde, 24 Ocak 1993'te öldürülen usta gazeteci Uğur Mumcu'ya dair anılarından bahsetti.
Mumcu'nun ölümünden 2 hatfa önce görüştüklerini hatırlatan Çölaşan, sürekli tehditler alan Mumcu'nun belinde tabancasının olduğunu belirtirken, şaka yollu, '"Ulan Uğur, bir saldırı olsa sen bu tabancayı nasıl çekip de ateş edeceksin!..O zamana kadar herifler 100 kilometre kaçmış olur' Gülüştük…" diye takıldığını ifade etti.
Çölaşan, "Bizim ev yol üzerinde, dönüşte beni Uğur o meşhur, bombalanan külüstür Reno arabasıyla eve bıraktı. O gece beni eve bırakırken, Uğur'u son kez gördüğümü nereden bilecektim" diye belirtti.
Çölaşan bir başka anısından daha bahsettiği yazısında, Mumcu'yla telefon görüşmelerini anlattı. Çölaşan, "Nereden bilecektim sesini de son kez o konuşmamızda duyduğumu" diye ifade etti.
"Birkaç anımı anlatayım… Yıl 1991. İktidarda ANAP var. Seçimler yapıldı. DYP ile SHP, 450 milletvekilliğinden 266'sını kazandı. DYP'nin başında Demirel, SHP'nin başında Erdal İnönü var. Düşman kardeşler bir araya gelseler ANAP iktidarı devrilecek ama gelmiyorlar ki!..
Uğur Cumhuriyet'te, ben Hürriyet'te yazıyorum.
Uğur'la konuştuk, bunları bir araya getirip hükümet kurdurmaya karar verdik.
DYP'nin ikinci adamı Hüsamettin Cindoruk benim halamın oğlu. SHP'nin ikinci adamı Hikmet Çetin ise abimiz, büyüğümüz.
Her ikisine de ayrı ayrı ortam yoklaması yaptık, işin olumlu sonuçlanmasının mümkün olabileceğini gördük…
Ve bir gece eşlerimizle birlikte bizim evde bir araya geldik. Biz Uğur'la ikimiz Cindoruk ve Çetin'i bir köşeye çektik ve birkaç saat süren 'İkna seansı' başladı! Sonuç olumluydu. Her iki siyasetçi liderlerine danışacaktı. Ertesi gün liderlerden de olumlu yanıt geldi.
DYP-SHP koalisyonunun kuruluşunu bizim evde Uğur Mumcu ile gerçekleştirdik. ANAP iktidarına böylece son verilmiş oldu.
Ölümünden iki hafta önceydi. Bir gece beş gazeteci arkadaş Ankara'da RV Restoran'da buluştuk, siyasi olayları tartıştık, meslek açısından birbirimize destek olmaya karar verdik.
Melih Aşık, Bekir Coşkun, rahmetli Teoman Erel, Uğur ve ben.
Sürekli tehdit altında yaşayan Uğur'un belinde tabanca…
'Ulan Uğur, bir saldırı olsa sen bu tabancayı nasıl çekip de ateş edeceksin!..O zamana kadar herifler 100 kilometre kaçmış olur!..'
Bizim ev yol üzerinde, dönüşte beni Uğur o meşhur, bombalanan külüstür Reno arabasıyla eve bıraktı… Terör olayları doruk noktasında. Önüne gelen öldürülüyor…
'Yaaa Uğur' dedim, 'Bu herifler şimdi bizi izlemiş olsalar, arabanın içinde ikimizi de kıstırıp öldürseler ne kadar mutlu olurlar…'
O gece beni eve bırakırken, Uğur'u son kez gördüğümü nereden bilecektim.
Son konuşmamız ölümünden tam iki gün önce oldu. Saygı Öztürk'te İsmet Paşa'nın 1935 yılında hazırlatmış olduğu bir Kürt raporu vardı. Beni arayıp Saygı'dan o raporun bir fotokopisini istememi rica etti. Raporu aldım, Uğur'u aradım:
– 'Gasteci kardeşim, benden sen mi aldırırsın, yoksa ben mi göndereyim?'
– 'Ben aldırırım, şimdi sana gazeteden araç gönderiyorum. Çok sağol.'
Nereden bilecektim sesini de son kez o konuşmamızda duyduğumu!"