Frodo – Promoqube Sosyal Medya Blog
Belki de en özgür olabileceğiniz tek yerdir CV’niz. Ne tepenizde dikilen group head, ne de her şeye hayır diyen creative director… Onaylatmanız gereken bir durum yok yani. Her şeyiyle özgür, her şeyiyle size ait. Peki hal böyleyken neden klasik severiz? Çünkü, daha önce denenmiş bir şeyi aynen tekrarlamayı severiz, daha önce başarılı oldu diye. “Safe mode”dur bir nevi.
Güvenli alanları severiz. Girilmez’lere girmez, denenmemişleri denemeyiz. Ayağımız taşa takılsa, “kim koydu bunu yahu” deriz, ama taşı da yerinden kaldırmayız. Zaten elimizi de hiç altına koymayız. Ama söylenince mangalda kül bırakmaz hatta komşunun küllerini de el atarız.
Özgün olmak ince görmektir. Gözüne sokmak ya da göz boyamak değil. Farklı bir şey denedin olmadı, bir daha denedin gene olmadı, bir daha denedin gene olmadı mı? Durmak yok, devam.
2001 yılında yönetmen Peter Jackson “Yüzüklerin Efendisi” filminin çekimi için ülkesi Yeni Zelanda’da platoyu kuruyor ve hazırlıklara başlıyor. Başkarakter Frodo rolü için tam 200 aday var. Bu rolü çok isteyenler içinde Elijah Wood diye bir oyuncu da var. Ama bu 200 adayın arasında o yok. Hedefi diğerlerinden farklı değil. Rolü almak. Rolü almak içinse herkesten farklı bir şey yapıyor. Önce kitapları okuyor, sonra role uygun kıyafetler buluyor ve bir kameraman kiralıyor. Rolünden sahneler oynuyor ve kaydettiriyor. Hazırladığı kasetleri Yeni Zelanda’ya, Peter Jackson’a gönderiyor. Kasetler Jackson’a ulaştığında çok geç olmak üzere çünkü son üç aday arasında karar vermiş. Ama hiç olmayacak oluyor. Jackson kasetleri izliyor ve o güne değin dişe dokunur hiçbir filmde oynamamış. Elijah Wood “Frodo” oluveriyor…
Şimdi içinizden “ne kadar şanslı bir arkadaş” diye geçirenler vardır elbette ama atlanmaması gereken şey, o kişinin şanslı olması veya kullandığı araçları değil, varmak istediği sonuçtur.
Sizi başbaşa bırakmak istediğim fikir ise şu: mesele ne olduğunuz değil, ne olmak istediğiniz.
Not: Bu arada unutmadan eğer görüşmeye çağırılırsanız, sevgili Yaratıcı Yönetmenimiz Erhan Ali Yılmaz’ın yazısını da okumanızda fayda var.