SA4443/KY26-CA131: Nostalji Nöbeti
"Sadece alfabe değil şehir de hatırlar."
Hep muhafazakarlar hasretle anıyordu geçmişin güzelliklerini… Eskiden, yani Osmanlı çağında sanki daha bir adalete saygılı, huzur dolu ve kardeşlik içindeydi ülke. Açık ki geçmişten kalan evler ve camiler, yenilerinden daha güzeldi. Daha açık seçik olarak da nasıl bilinebilirdi gerçekler, ne raflar dolusu kitaplar vardı öğrenecek, ne filmler. Bir kitap kapağıyla doğrulanıyordu yargılar: Ciğerci büfesi önünde, elindeki ciğer şişini sokak köpeğiyle paylaşıyor, İstanbul beyefendisi…
Hanımefendileri Samiha Ayverdi anlattı, sarayı Reşat Ekrem Koçu; eksik kalanları ise bazen Halide Edip’ten okuduk bazen Namık Kemal’den. Resmi tarihin sayfalarını gölgeleyen yalanları da Necip Fazıl’dan, Kadir Mısırlıoğlu’ndan, Mustafa Müftüoğlu’ndan okuduk. Dilencileri, kalpazanları, haraç yiyenleri, kahvede sabahlayan sorumsuz gençliği, trolleri, sokak çocukları ve kara bahtlı kadınları yok muydu Osmanlı toplumunun…
Laisist Cumhuriyetçilerin ısrarlı ve toptancı Osmanlı nefretindeki ölçüsüzlüğü, başka türlü açıklamaların arayışına zorluyordu tabii. Ali Fuat Bilkan “Fakihler ve Sofuların Kavgası/17. Yüzyılda Kadızâdeliler ve Sivasîler”de başka bir açı ortaya koyuyor. Tartıştığımız, ayak bağımız haline gelen pek çok konu yerden bitmedi. Bugünkü birçok sıkıntımızın kökenini geçmişte bulabiliriz.
Kuzey ormanlarının yok edilmesinin üzüntüsü nasıl olur da sadece hükümete kör muhaliflikle açıklanabilir, Cahit Zarifoğlu’nun “Ağaçlar” şiiri okunurken?… Kuşkusuz tarihi birçok açıdan okuyup yorumlamaktan uzak durmanın getirdiği bir hazırlıksız yakalanma halinden mustaribiz.
Cihan Aktaş, 10.06.2017, Sonsuz Ark, Konuk Yazar, Perspektif Yazıları,