Süt Anne: Mart 2015
Doktorumla hamileliğimi 36 hafta sürmesi üzerine
planlamıştık. Bunun planı mı olur demeyin, psikolojik olarak zamanlama bilmek
ne zaman ne olacak gibi şeyler kurmamam adına önemliydi benim için. Zaten
doktorum da beni çok iyi tanıdığından herhalde bana her haftayı tamamlanacak bir görev gibi
anlatıyordu. Biraz daha dayan Hilal , az kaldı Hilal...36. Haftada kavuşacaksın
Bugünlerde hayat, yetişebildiğimden hızlı akıyor. Üstelik
yakalayabilmek için özel bir çaba sarf etmek nedense gelmiyor içimden. Mevsim
geçişi depresyonu yaşıyorum galiba. Mart ayı ne zaman geldi, ne zaman ortaladık
anlamadım bile. Mart’ın beraberinde getirdiği tüm miskinliğe rağmen bu haftayı
atlayamazdım. Bu hafta, bizim için yılın en önemli günlerinden biri yaklaşıyor.
Ona gelmeden önce geçtiğimiz üç haftanın hızlı akışından birkaç güzel
enstantane paylaşmak istiyorum. Devamı için TIK TIK :)
Uzun zaman oldu yazmayalı... Aslında çok yazmak istedim ama kelimeler hep kaldı boğazımda. Önce Derin ve Denizin doğum günü telaşı yüzünden yazamamıştım ama sonra Özgecan geldi, sonrada Gamze Anne. İkisi de kalbimin ortasında ağrı hala. Devamı için TIK TIK :)
Bazen öyle büyütüyoruz ki bazı şeyleri. Yeni neslin çok pahalı zevklerinin olduğunu söyleyip duruyoruz. Aslında bizim limitlerimiz arttı.
Hilal Anne'den bir mesaj aldım bugün. "Bugün yazı paylaşma. Gamze Anne'in mektubunu paylaş. Şu durumda anneliğimizi anlatamayız." Mektubunu sonuna kadar okumaya ne güç bulabildim, ne göz yaşı. Son resimlerindeki halini hatırlamak istemiyorum. Allah'a duam kalemimden hiç bir zaman böyle yazı dökülmemesi.
Oğlu Atakan'a yazdığı mektup;