AMERİKA-2016-SAN FRANCISCO,LOS ANGELES,SAN DIEGO - Ailecek Geziyoruz
Detaya başlamadan kısa kısa notlar;
Her zaman dediğim gibi ULMON lütfen telefonunuzda olsun.Oraya bu 3 şehri de yükleyin.Görmek istediğiniz yerleri haritada işaretleyin.
San Francisco sizi orada etkilemezse bile iddia ediyorum dönüşte aklınızda kalan en güzel şehir olacak. Golden Gate ile karşılaşma anımı hayatım boyunca unutmayacağım. Jet Lag etkisi geçmemişti.Kafam kazan. Akşamları en geç 17.00-18.00 de uyku basıyor.Güneş batmadan odadan çıktım. Efe beni son dakikada sattı. Okyanus kıyısına doğru yürümeye başladım. Zaten Fisherman’de kalıyoruz. Bir arkadaşım Ghirardelli’ye git demişti. Ulmon’a Ghirardelli yazdım ve oku izlemeye başladım. Ben orayı bulmaya çalışırken sağ tarafımda birden denizi gördüm. Küçük bir koy, plaj gibi karaya sokulmuştu. Tabi ki ayaklarım oraya yöneldi. Güneş o kadar güzel alçalmıştı ki bu durum suyun rengine yansımıştı. Martılar uçuyordu. Ben oraya yönelmişken sol tarafımda birden kırmızı köprüyü gördüm. Şehrin sembolü kırmızı köprü ile ben, aniden, hiç ummadığım bir anda karşılaştık. Bu yüzden bana süpriz oldu. Beklemediğim anda bu karşılaşmayı yaşadığım için şaşırdım. Köprüye karşı, bir duvarın üzerinde oturdum. Güneşin batışını, bir daha o anı hiç yaşamayacağımı bilerek seyrettim. Bunu bilmek, seyrederken her anı beynime kazımamı sağladı. San Francisco’da, Golden Gate’e karşı, Pasific Okyanusu’nun derinliklerinde kaybolan güneşi izlemek..Güzeldi..
Gelelim yol üzerindeki güzel kasabalardan Carmel’e. Carmel bugüne kadar gördüğüm en masalsı kasabalardan biri oldu. Üstelik böyle bir yerin, Amerika’da karşıma çıkması beni daha da şaşırttı. Burayı görmenizi tavsiye ederim. Dünyaya ilişkin hiçbir derdi olmayan insanların yaşadığı hissini veren bu güzel kasabada, her ev şekerden yapılmış gibiydi. Aslında bu seyahatin en iyi anlarını düşündüğümde beni Golden Gate’den daha da fazla heyecanlandıran bir şey vardı ki, o da dev dalgalar ile oyun oynadığımız anlardı.
Bu sahneleri filmlerde görmüştüm. Ellerinde sörf tahtaları ile dalgalara doğru giden sörfçüler, dalgaların üzerinde kaymaya çalışıyorlardı. Biz, yani Efe,Ela ve ben, paçaları sıvadığımız gibi dalgaların büyüklüğüne bakmadan onlara doğru koştuk. Kıyıya vuran dalgaların geri çekilme anında bunu yapıyorduk.Sonra o dalgalar tekrar ve daha güçlü üzerimize geliyordu. Biz de tüm gücümüzle geriye doğru koşarak kaçıyorduk.Tabi ki bol miktarda ıslanarak. Dalgalar ayaklarımızın altından çekilirken, biz de hızla ayak bileklerimize kadar kuma gömülüyorduk. Ateş bizi karadan fotoğraflıyordu. İnsanın çocukları ile böyle bir anı yaşaması büyük keyif. Sanırım bunu da hayatımdaki özel anlardan biri olarak beynime kayıt ettim.Bu anın ne kadar kıymetli olduğunun farkındayım ama biliyorum ki çocuklarım büyüdüklerinde ve bunu hatırladığımızda, benim için daha da eşsiz olacak.
L.A.’e gelirsek bizim için tek önemli kısmı roller coasterdı.Siz de benim kadar seviyor musunuz?
Belki çocuğunuz seviyor. Efe şanslı, çünkü hayatının benimle olmaktan keyif aldığı bir döneminde, ortak bir tutkumuz var. İtiraf ediyorum ki, ilk defa bu sefer her çılgın ride dan sonra, soluğu çöp kovasının başında aldım. Olacak o kadar değil mi?
San Diego için de bir kaç kelime söylemek isterdim ama bende iz bırakacak pek bir yeri olmadı. Kaldığımız akşam sahilde bol bol fotoğrafını çektiğim Seaport Village ‘ın, denizin kenarında verdiği görüntü güzeldi. Old Town’da Meksika yemeği yediğimiz gece de kayıtlara alınacak kadar iyiydi. Aslında izlerin az sayıda olmasının nedeni, bence tam manası ile keşfedecek ve yaşayacak süreyi oraya ayırmamış olmamızdı. Yoksa şehir kesinlikle güzel bir şehirdi.
Neyse tatil uzun, artık anlatmaya başlamam lazım ki bitirebileyim 🙂