1 Mayıs'ta yaşadıklarım bana bunları öğretti
Günlerden 1 Mayıs'tı dün.
Hâlâ dünün sarhoşluğundayım.. Sabahı, Taksim Gezi Parkının çimlerine uzanmış soluyorum. Kuş cıvıltılarını duyuyor yalnızca kulaklarım. Aklım, yetmiş metre ötede çalışan iş makinesinin homurtusuna inat, martı çığlıklarını algılıyor yalnızca.
Toprak kokuyor.. Ve bir kadının kokusuna bulanmış gecenin sabahı kadar renkli çiçekler, toprağın koynunda güneşe selam ile meşgul.
Güneş, başka cömert bu sabah.. Çimlerin üzerinde dans eden çiğ damlalarına dokunmamış hâlâ.. Yüzümü okşamakla meşgul; sıcaklığı, bir ilk dokunuş heyecanına kapılmış gibi diken diken etmiş tenimi ve bir ilk öpüş anına hapsolmuş kalmış gibi bedenim.
Esrik bir ruh halindeyim madem, ve madem esrik devenin çulu eğri gerek.. aşk penceresinden bakarak anlama, anlamlandırma gayretindeyim dünü.. AŞK, en cesurudur duyguların. Sahibine aldırmaksızın sürükler onu kendi bildiğine. Aşk varsa, korkuya yer kalmaz yürekte.
1 Mayıs günü, çanak çömlek patladı; gören gözler anladı, düşünen akıllar kavradı ki KORKAK BİR DEVLETİMİZ VAR!
Önce; 70 bin metrekarelik koca meydanda 3 bin metrekare inşaat var diye korktu.. Bayram kutlamak isteyen vatandaşlarına meydanı yasak etti. "Yahu gerekli önlemler alınır, güle oynaya bayram kutlanır" diyenlere de yaftayı yapıştırdı: TERÖRİZE OLMUŞ MARJİNALLER!
Sonra; "anayasal hakkım, elbet kullanırım" diyerek, en masum ve haklı duygularla hareket eden vatandaşlarından korktu. Canım İstanbul'u, polis çizmesi basmayan toprak parçası kalmamacasına istila etti polis ordusu.
Ellerinde pankartları, üstlerinde günlük esvaplarından başka bir şey olmayan halkın karşısına, özel donanımlı kuvvetler, silahlar, tüfekler, coplar, araçlarla dikildi. Korkusu bacayı öyle sarmış ki, 5 kişiyi bir arada gören polis, hemen saldırdı.
Evet böyle bağırıyordu bir vatandaş... Kendilerine gaz bombası atan polis zafer işareti yaparken, ona "kinin kime?" diye haykırıyordu İzmit'ten gelmiş fabrika işçisi.
Ben ne dersem o olacakçının, "benim dediğim olmazsa…" kiniydi 2013 1 Mayısının özeti. İstanbul'u savaş alanı ilan edip, sabah ezanıyla taarruza geçmelerine sebep, "ya dediğim olmazsa korkusunun" eseriydi.
Evet, gayet belli ki özel bir savaş stratejisi ile sabahın ilk ışıkları beklenmiş... 20-30 kişi bile olsa kalabalık, derhal gaz bombaları sıkıldı; bu durumda meydanlardan, caddelerden sokak içlerine kaçacağı insanların hesaplanmış, köşe başlarına atılan pusularla çaresiz insanlar biber gazlarıyla bayıltıldı. Binalara girip canımı kurtardım sananlar kovalandı, içeride kıstırılıp gazlandı. Apartmanlarda yaşayan yaşlı-genç, çoluk çocuk İstanbullular zaten umurlarında değildi.. Gencecik kızların, suçsuz-günahsız insanların kafatasları parçalandı.
KORKAK DEVLET GÖVDE GÖSTERİSİ YAPMAK İSTEDİ
Eli kanlı terör yanlıları sokaklara döküldüğünde buhar olup uçan, onlara karşı durmaya siyaseten ve ticareten cesaret edemeyenler, kendilerine ve akillerine karşı artık toplumda rahatsızlık ve tepkiler had safhaya çıkınca, "biz buradayız" demek istediler belli ki.
Lakin korkağın cesareti, zalimin vicdanı kadardır. 5-10 bin kişi bir araya gelse türkü söyleyip halay çekmekten başka bir şey yapmayan ve yapmayacak olan vatandaşların, kendisine mukavemet etmeyeceğini biliyordu kindar! Buna rağmen çevre illerden uçaklarla polis taşıdılar, ta Mersin’lerden panzerler, TOMA’lar getirdiler; hadsiz hudutsuz mühimmatı ile on binlerce polisi, bir avuç insanın üstüne saldılar, izansız ve insafsızca canına çullandılar.
O akıl, araya kaşeyle çalışan provokatörler de sokmuştu besbelli.. Onları da polis koruyordu aşağıda göreceğiniz gibi:
Anayasal ve dahi demokratik haklarını kullanmak isteyen, derdi barış-kardeşlik, birlik-beraberlik türküleri ile halay çekmek, bayram etmek olan masumların üstüne, kinle gazlayıp eline gaz, cop, silah verdiğiniz ‘emniyet’ gücünüzü sürdünüz.
Savaş tatbikatı gibi.. Yolları kapattınız, köprüleri kaldırdınız, ulaşımı durdurdunuz.. Biliyor musunuz, siz kendi çıkmazınızda, kendinizle savaşmaktasınız. Hal-i pür melâliniz alarm çalıyor, maskeniz düşmüş, etekler tutuşmuş, bitmeyen-dinmeyen kininizle besleyip büyüttüğünüz hıncınızı masum insanlardan çıkartmakta çare arıyorsunuz. Ne anlatsanız, ne palavralar uydursanız boş: Dün, zalimin zulmü belgelenmiştir.
BU NE MENEM BİR TRAJİ-KOMEDYA
Gaz bombaları şampanya gibi patlar, biber gazları parfüm gibi sıkılırken polis megafonundan duyulan şuydu: 'Dağılın! Yediğiniz gaz yetmedi mi?' Ve aynı saatlerde, "Güç kullanımını kararlı bir şekilde yerine getireceğiz" diyordu memleketin valisi!
Evet kararlılardı! O sebep, demeçler bile bir gece önceden hazırlanmıştı belli ki. Haber ajansları sanki uzayda bir yerden görüntü geçiyormuşçasına, polis şiddeti manzaraları üstüne yetkililer, hayal ürünü bile olamayacak pembe açıklamalar yaptı. Ne var ki asl'olan sokaktaydı ve sokakta alabildiğine ve kapkara bir devlet terörü vardı.
ÇÜNKÜ DEVLETİMİZ, ÇOK UZUN ZAMANDIR AŞKSIZLARIN ELİNE KALDI!
Memleketin son ormanlarını kesen, tarım arazilerini bitiren, derelerini kurutan, şehirlerdeki bir avuç yeşil alana, zaten tek tük kalmış parklara, toplumun tarihsel ve kültürel miraslarına göz diken bu FAYDACI zihniyet, PARA'dan başka şeye tapmıyor ve para hırsından gözü hiçbir şeyi görmüyor.
Bu hale içi yanmış, ses eden, karşı duran insanları da bir anda ve hiç utanmadan TERÖRİST diye damgalıyor. Öğrenci, öğretmen, doktor, mimar, mühendis, sanatçı bu insanların arasına, satın alınmış şahsiyetsiz südü bozukları salıp, onları TERÖRİZE OLMUŞ MARJİNALLER diye lanse etmenin yolunu yapıyor.
Kalbi sevgiden nasibini almış, gönlüne aşkın bir dirhem tozu kaçmış hiçbir aklın-vicdanın yapamayacağı iştir bu yapılanlar.
Ne var ki, zalim aşksız diye, âşık maşuktan vazgeçecek değil.
Havuzun suyunda cilveleşen kuşları izliyorum.. Kargalar yine köşe kapmaca oynuyor o daldan bu dala.. Yaşlı bir teyze, torununu almış gelmiş, parkta geziniyorlar el ele.. Bankta sevgililer.. Kafede dostlar, yarlar, yarenler..
Gezi Parkı aşka bulanmış yine, polis gidince!
Meydana çıkıyorum, o da kendi gündeliğine dönmüş polis ordusu çizmelerini, bariyerlerini, panzerlerini çekince.
Aşksızlara inat, aşkla yürüyorum İstiklâl'e.. Biliyorum aşkla gelecek güzel günler.. SEV'mekten vazgeçmeden DEĞİŞTİR'eceğiz istikbali! Ve onların gömlek değiştirmesine benzemeyecek, gelecek!
Korkunun ecele faydası yok, olmadı, olmayacak! Dün istifa etmesi gerekenler, yarın bunu nasıl olsa anlayacak!
Taksim 1 Mayıs Meydan Biber gazı