﻿ Beddualar / Alkışlarla Yaşıyorum
Beddualar kelimesi arandı,toplam 18 tane içerik bulundu.
Bir döneme "Küçük İbo" olarak damgasını vurmuş ve bu süreç içerisinde albüm, konser, reklam, klip, dizi gibi; Bu işin etinden, sütünden, gaymağından, balından faydalanmış; Epey de prim yapmış olmasına rağmen hangi kesim tarafından dinlendiği veya desteklendiği hala bir muamma olan Küçük İbo'nun insanı sitem ve beddualara gark eden şarkısı... Not: Asıl bomba bu şarkının klibiydi ama vakti zamanında gelecek nesilleri de tesiri altında bırakmasın diye öyle bir silmişler ki piyasadan bulmak imkansız gibi. Bu klibi vaktiyle izleyebilmiş nadir insanlardan birisi olarak bünyeme işlediğini hissediyor ve adeta bir tiryaki edasıyla arıyorum ama nafile...
Nyse Sn Msglsn Snrm
Neyim düzgün oldu ki zaten ? Bir insanın kafası her konu da mı karışık olur arkadaş! sorulaar... Sorulaar. İş desen belirsiz var Allaha şükür de, ne öldürüyor ne güldürüyor. Hayatta en doğru yaptığını söylediği şeyde bile onlarca hata yapan biri için fazlasıyla iddialı biriyim sanırım. İnsanlar neden birilerine sorumluluk yüklemek ister ki? Ya da Ya da taşıyabileceğinden fazlasını, Odama hapsetmek istiyorum kendimi yıllarca çıkmamak, kaçmak çözüm değil derler ya ne fayda gördüysem hayatta kaçmaktan gördüm. Uyudum mesela; uymak en süper kaçış yoludur müdür sıkça başvururum. "Ama bu sefer yok öyle kaçmak hüseyin efendi ! " dedim ve uyumama ya karar verdim. Uyudum da, çok değil öyle derdimi anlatacak kadar. kandil simidi imdadıma yetişti sigara öncesi açlığımı bastırmak için. Millet avrupa'nın iyi yanlarını almak ister ya. bende dinin iyi yerlerini aldım işime gelmeyen yanlarını da "benim kalbim temiz arkadaş" diyerek birazcık göz ardı ettim. kandil simidi bunlara örnek olamaya bilir ama en azından sembolik bir anlam yüklene bilir. Böyle hayatla alakalı ciddi kararlar almak için pek doğru bir zamanlama olmayabilir uykusuz depresif anlar, ama neyim doğru ki? söyle bir gözden geçirme en azından ve.. Başladım odada turlamaya başladım da oda küçük arkadaş bi ileri iki geri başım döndü; kıç kadar oda da volta mı atılır? Sevdiceğim geldi aklıma, sevdiceğim dediysem yarı şijofrenik yarıdan daha çok platonik. bu ne bela bir işdir arkadaş adamın dünya kadar üzerine kafa yorması gereken iş varken takılı veriyor zihninin merkezine. Apartman boşluğundan gelen çocuk çemkirikleri bil merhem olmadı; dağıtamadı hüzünlü havamı. Oğlum hani rahat takılacaktın, hayatın anlamını çözecektin, nereden çıktı bu gönül davaları. Hiç de işin olmazdı ne güzel hem lise 2 de çözmemiş miydik bu işleri? Kalktım "volta abi, volta atmak lazım kafamız dağılsın" yok olmuyo abi oda dar geliyor. odadan çıkıp evde atsam daha iyi de... Bu sefer de anam "oğlum noldu uyumadın mı? Gürültümü yaptık ? Çamaşır makinasının sesine mi uyandın ? Mami mi uyutmadı?" sorularına mahal vermemek için çıkmamak en iyisi odadan çıkarımı yaptım. "Teknoloji çağıymış, iletişim çağıymış sokayım teknolojisine de iletişimine de" dedim kendi kendime. Eskiden öylemiymiş sevdiceğinin her attığı adımdan, her düşündüğünden, bilmem hangi kafede bilmem kiminle makiyato içtiğinden anında öğrenirken kolay mı? Platonik aşkı kalbe gömmek. Lanet ettim Zukenberge; toprağı bol olsun Steve jobs bile aldı nasibini beddualarımdan. Hem zaten böyle cins cins icatlar cıkartmasalardı en baştan abuk subuk bir durumun içinde olmazdım. İstem dışı karın kasılmalarını sadece gondola bindiğimde yada bir kaç çiğ köfte yiyip cırcır olduğumda yaşardım. Arada var 1000 km arkadaşlar dışarı çağırsa gitmeye üşenen ben, zart diye gözünü budaktan sakınmadan uçağa atlaya bilecek bir insan olmuştum. Kendimden tiksindim arkadaş bi insan bu kadar da bozmaz ki kendini. Zaten bu iş de olmaz en iyisi ben böyle açık açık konuşayım direk kafadan kopsun olay. Şöyle iki kelime birşeyler mi yazmak gerekir, telefon açmak mı? En iyisi internetten yazışmak hem insan daha bir rahat oluyor, zaten ilk iki seçenek direk elendi mektup falan beceremem elime yüzüme bulaştırırım, telefon hem yemez, daha mühimi kontörüm yok. Uzun uzun düşündüm ne demeli de şu işi çözmeli, aklıma en eski taktiğim geldi böyle biri aklıma mı takılıyor ? İki arada bir derede mi kalıyorum ? ederim şöyle ağız dolusu bir küfür ne bir daha benimle muhattab olur. ne de benim aramaya yüzüm olur, temiz iş. "Oğlum bi sakin ol lan bir celallenme" nereden çıktı şimdi bu insan gibi konuş işte 30 yaşına geldin ergenlikte kaldı o taktikler. Adam gibi anlat derdini, he ters yaparsa o zaman edersin edersin küfrünü hem kafan rahat olur, sonradan çekeceğin vicdan azabı daha az olur. Durdum kendime baktım; Kendimi dövesim geldi ilan-ı aşk edecektik küfürler falan havada uçuşuyor. Oldu olacak Kahveden adam toplayıp dövmeye gidelim. Yarım paket Adıyaman sarmasından sonra kafamda taslak hazırdı temiz bir iş çıkartıp saygılı, terbiyeli, seviyeli konuşma yapmaya karar verdim. Hem dikkatim de dağılıyorudu karnım guruldamaya başlamıştı konsantre kaybolmadan konuşmak gerek. Açtım bilgisayarımı başladım beklemeye, online ama mevzuya giriş olayı sancılı. Kapattım gözlerimi saldım kendimi müstakbel yarimin hoş sohbetine; -dostum naber? (ulan ne sinsi giriş yaptım dostum diye başlanır mı?) +iyidir senden naber? uymadın mı hala? işe gidecesin oğlum, sen bana ne bakıyorsun... -yaa uyuruz mesele dağil de lafı fazla uzatmak istemiyorum... +ya ne geveliyorsun yine :D yaramıyor sana uykusuzluk :D bende yatmaya hazırlanıyordum tam sabah ablamara misafir gelecekmiş erken kalkmam lazım yine gündelikçi gibi çalışcaz :D Ulan bir dur arkadaş iki kelime edelim o kadar duygusala bağlamışız, kafada elli tane senaryo yazmışız.Bağladın yine muhabbeti günlük yaşamın koşuturmacalarına, sıradanlığına. + dur telefon ! -(heh iki saat gelmez şimdi, sen konuş teledonda bakalım öyle bi konuşcam ki aklını alıcam oğlum ben senin bildiğin romantiklere benzemem benim duygularım delikanlıdır. Doğallığımla alacağım aklını başından. Ne zannettin sen beni? Bu çene bir tek goygoy yapmaya yaramıyor gerektiğinde en can alıcı aşk sözlerini söyler kazanır hatun kişilerin kalbini; Birazdan göreceksin zaten.) + bi susmadı şu telefonda bu akşam beleş ya turkcellilere. Eee sen bir şey diyordun, dur unutma geliyorumm... -"NYSE SN MSGLSN SNRM..." sonra konuşuruz.
2 Yorum shazem 27 Mayıs 2012
Kamera Arkası Kazaları
Meşhur olana kadar gördükleri her kameranın önüne atlayan ünlülerimiz nedense tanınır olduktan sonra 'sözde' kaçıverirler, kameralar ve kameramanlardan. İşte bu videodaki görüntüler de sanki biraz o ünlülerin beddualarının sonuçlarının derlemesi gibi. Kameramanların 'düştükleri' komik durumlar ardı ardına sıralanınca ortaya ilginç bir kısa film çıkmış.
4 Yorum washington dost 18 Ekim 2013
3 Yorum çamurzıpzıpı 08 Şubat 2013
Pencereden bakıyordu. Küçüklüğünden beri pencereye çıkar, bayırın en tepesindeki evlerinden, aşağıya doğru uzanan sokağa saatlerce bakardı. Bayırda oynayan çocukları izlerken geçmişi düşünür; çocukluğunu, oyunlarını, arkadaşlarını hatırlar, türlü hayallere dalardı. Çok değil, on yıl önce, dik bayırdan tırmananlar; evlerinin bayıra en hâkim noktasındaki camlarından ve balkonundan fırlattığı soğan ve patateslere, boru içine doldurup üflediği oklara, su tabancasıyla sıktığı sulara maruz kalır, balkondaki Mehmet’e doğru biraz bağırıp çağırdıktan sonra çekip giderlerdi. Tüm bunların sadece on yıl önce olduğuna inanamazdı Mehmet. Bayırda oyunlar oynayan ve eve birazcık daha geç gidebilmekten başka hiçbir derdi olmayan bir çocukken, sadece on yıl içerisinde, bir yetişkine nasıl evrilebildiğini düşündükçe dehşete düşerdi. Çocukluk diye tabir edilen ve hepi topu on yıldan oluşan bir sürecin, nasıl olup da insanın en fazla değişim geçirdiği, en çok anıyı biriktirdiği, en çok tramvayı yaşadığı dönem olabildiğini, bütün hayatı, dünyaya bakışı, davranışları; kişinin ölümüne kadar çok az değişecek bir biçimde nasıl bu denli şekillendirebildiğini bir türlü anlayamazdı. Bayır, yaz aylarında bilye arabası ve bisiklet; kış aylarında kızak binmeye gelen çocuklarla dolup taşar, kış gecelerinde çocuklar; yer yer kül dökülerek körlenen bölgelere evlerinden leğenlerle su taşırlardı. Böylece; bayırı çıkabilmek için az da olsa bir umudu kalmış olan ihtiyarları biçare bırakır; azarlamalar ve beddualara aldırış etmeden oyunlarını oynarlardı. Zira bu azarlamalar ve yer yer kulak çekmelerin rövanşı, bayırı ya inerken ya da çıkarken beceriksizce düşen büyükleri kahkahalarla izleyerek, pekâlâ alınabilirdi. Bayırdaki en güzel kızak Mehmet’inkiydi. Babası pırıl pırıl çelikleri, tenekeciler çarşısındaki bir dükkândan getirip, kızağının altığına çaktığından beri mahallede tutulmaz olmuştu. Yüzünü yakarcasına yalayıp geçen, altında takırdayan çelikten bile daha soğuk rüzgârda; üşüyen burnu ve kulaklarının sızlamasını bile unutturan süratlere ulaşırdı kızağıyla. Gerçi, aşırı derecede hızlanıyor olmak başına dert açmıyor da değildi. Bir keresinde; geceden su döküp cam gibi parlattıkları bayırdan aşağı uçarcasına giderken, mahalle fırınında ekmek yaparken canı çıkmış; iyiden iyiye ağırlaşmış olan teknesini bayır yukarı oflaya poflaya getirmeye çalışan ve bayırın yarısını da epey geçmiş bir kadının ayaklarından vurup yerden kesmiş; teknesiyle, küreğiyle bir bütün olarak kucağına alıp, bayır aşağı gerisingeri götürmüştü. Aşağıda; bir taraftan yerlerde yuvarlanarak kalkmaya çalışırken, bir taraftan gelişigüzel savurduğu kürekle O’nu dövmeye çalışan kadını ve kaba etlerine ve sırtına aldığı kürek darbeleriyle kıvranan küçük bedenini hatırladıkça, kahkahalarla gülerdi. Bir başka kış gecesinde de; ki Ocak ayının en soğuk günlerinden biriydi, bir toptancı; kamyonunu bir anlık cesaretle cam gibi bayırdan aşağı sürmeyi denemiş, ilk andan itibaren kaymaya başlayan kamyon; önce bayırın sonundaki elektrik direğine, sonra da yanındaki tek katlı evin duvarına çarparak durabilmişti. Başta kimseye bir şey olmamışsa da, duvarı yıkılan ev ve yanındaki evlerden korkuyla çıkanlar, gece karanlığında birkaç dakikalığına sokakta dikilerek durumu anlamaya çalışmış, şoku atlattıktan sonra bir anlık öfke patlamasıyla kazazede şoföre temiz bir dayak atmışlardı. Duvarı yıkılan evin sahibi; herkesin derin uykuda olduğunu, büyük bir gürültüyle evlerinin başlarına yıkıldığını, kıyamet kopuyor sandıklarını; bu şok ve korku içerisinde, aslında istemeden adama saldırdıklarını mahalle sakinlerine günlerce anlatarak; vicdanını rahatlatabilmekten çok, attıkları dayağı haklı bir nedene dayandırmaya, kabahatini unutturmaya çalışmıştı. Yaz aylarında bayırda, bilye arabası ve bisiklet binilirdi. Bilye arabası Mehmet’in şanslı olduğu diğer bir konuydu. Babası bir yerlerden en büyük boy rulmanlardan bulup getirmiş, üzerine de bu rulmanlara yaraşır dev bir kasa oturtarak, en büyük ve en güzel arabayı O’na yapmıştı. Mehmet de sokaktan topladığı kiremit, tebeşir ve benzeri tür; sürtüldüğü yerde herhangi bir şekilde renk bırakabilen taşlarla öyle güzel boyamıştı ki arabasını. Şeytan diyordu ona. Şeytan Rıdvan’ın ortalığı kasıp kavurduğu yıllardı. Arabası; arkadaşlarının minik arabalarından üç kat daha büyük tekerlekleriyle Rıdvan kadar hızlıydı. Rıdvan gibi nazik ve kırılgan da değildi üstelik. Mahallede O’na statü sağlayan belki de tek oyuncağı için arkadaşları önünde kuyruğa girer, bir turluğuna binebilmek için yalvarıp yakarırlardı. Bayırı, bisikletle hiç fren asılmadan, en hızlı şekilde ve en kısa sürede inebilme oyunu oynanırdı bazen. Bu oyunu, mükemmel bir güvenilirlikteki fren sistemlerine sahip, bu sebeple frenlerine en geç asılan, pahalı ve gösterişli dağ bisikletleri kazanırdı. Ucuz bisikletlerse, onlara kafa tutabilmek için tüm cesaretlerini sonuna kadar kullanır, çoğu kez bayırın sonundaki kaldırıma çarparak; 8 olmuş cantlarıyla pert olmuş bisikletlerini ve yaralı bedenlerini alıp tamircilerin yolunu tutarlardı. Bisikletler tamircilerden alınıp gelindiğinde her şey unutulur; eller bırakılarak bayırı inme ve çıkma yarışı yapılmaya başlanırdı. Bu yarışta; insanın çocukluk dışındaki bir çağda başına gelecek olsa, aylarca rapor alınacak fecilikte düşüşler yaşanır, biraz ovunduktan sonra kalkılıp; üstünü başını ve kanayan yerlerini yıkamak için mahalle çeşmesine gidilirdi. Çoğu zaman bu düşüşlerden ve yaralanmalardan, bazen de bizatihi oyunun kendisinden bıkkınlık gelir, bütün gün boyunca defalarca tekrar edilecek futbol maçları yapılmaya başlanırdı. Maçlar beşte devre onda biter usulüyle yapıldığından, bayırın aşağısında kalan taraf her zaman hapı yutardı. Zira; her ne kadar ikinci yarıda diğer takım aşağıya geçse de, ilk yarıda yukarıya gelmeye çalışmaktan zaten canı çıkmış olduğundan, artık bir varlık gösteremezdi. Bazı günlerde, mahallenin haşarı ve hatta evet it çocukları, bir yerlerden bir şekilde bulunup getirilmiş kocaman bir traktör tekerleğini, fütursuzca bayırdan aşağıya yuvarlamak gibi, diğer çocukları şoke edecek oyunlar icat ederlerdi. Bütün neşelerinin kaçtığı, muhabbetlerinin bozulduğu anlardı bunlar. Mehmet, tekerleğin yuvarlanışı boyunca, nenesinin öğrettiği bütün duaları okur, bir noktadan sonra da elleriyle gözlerini sıkıca kapatırdı. Zira; bayırın sonunda birdenbire çıkabilecek bir insanın kurtuluşunun katiyen olmayacağını, dev gibi lastiğin altında ezilerek derhal can vereceğini, çocuk aklıyla bile idrak edebilirdi. Bereket çok da işlek olmayan bayırdan pek fazla kimse gelip geçmez, lastik ya aşağıdaki kalırıma, ya da birkaç evin ve bahçenin duvarına çarparak ve yalpalayarak çeşmenin yanına kadar gidip devrilirdi. Galiba ilk kez bu oyun yüzünden ve henüz dokuz yaşındayken, hayattan ve ölümden korkmaya başlamıştı. Daha sonra; en samimi arkadaşı biz başka şehre taşınıyoruz babamın tayini çıkmış dediğinde, mahallenin en öfkeli ve gaddar adamının camını kazara kırdıklarında, mahalle savaşı yaparken bir çocuğun kafasına taş attığında ve akan sicim gibi kanı ilk kez gördüğünde, çok hızlı bir arabanın geçmesini beklemeden karşıya koşarken acı bir fren sesi kulaklarında çınladığında, ağzından salyalar akan kocaman bir sokak köpeği mahalledeki tüm çocuklara saldırdığında, okulda şakalaşırken ittiği sıra arkadaşının kafası radyatöre çarptığında, yoz ve çirkin bahçelerde ısırgan otlarıyla savaşırken altmış santimlik yavru bir yılan gördüğünde, tek başına eve yürürken başka bir liseden gelen on beş kadar serseriden “Bizim kızlarla konuşmayacaksın” ültimatomunu aldığında, babasının arabasını gizlice kaçırıp tamponunu kaldırıma çarptığında, korkuyla geri getirdiği arabanın yerine bir başkasının park ettiğini gördüğünde, “Sen çok iyi bir insansın Mehmet ama ben seni arkadaş olarak görüyorum” diyen Bahar’ın gözlerine bir anlığına baktığında, O’nu O’na çok yakışan okul formasıyla ve hoş endamıyla bir başkasıyla el ele gördüğünde ve tamamen kaybettiğini ve hiçbir zaman da elde edemeyeceğini artık anladığında, İstanbul’daki bir üniversiteyi kazandığını ilk kez öğrendiğinde, küçük şehirden İstanbul’a ilk kez gittiğinde ve devasa kampüsü ilk kez gördüğünde, okulun beşinci senesindeyken alttan aldığı tek dersi yine veremeyeceğini içten içe anladığında, kendi bölümünden mezun olmuş ve hali hazırda iş arayan kişi sayısını ilk kez duyduğunda, kpss soruları çalınmış yüz çeken bilmem kaç bin kişi varmış haberini tv’de izlediğinde, ilk karşılaşmalarından sadece altı ay sonra evleneceği Zehra’yı iş yerinin yemekhanesinde ilk kez gördüğünde duymuştu benzer bir korkuyu. Aslına bakarsanız; korku hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Hatta evet; en küçük bir fikri bile yoktu. Zira; ufak tefek bazı rahatsızlıkları dışında neredeyse sapasağlam olan babasının ölüm haberini, telefonda almamıştı henüz. Ölümü ve ölen kişinin bu dünyada bir daha görülemeyeceğini düşünmemiş; salt, saf ve katışıksız bir acıdan müteşekkil gerçek korku damarlarını yakıp geçmemişti.
0 Yorum şinasi zafer 24 Temmuz 2012
Erdal Bakkal'a Edilen Tüm Beddualar - Leyla ile Mecnun
Fenomenimiz Leyla ile Mecnun'un Erdal abisine yapılan beddualardan bir potporiyi siteye koymaktan şahsen mutluyum. İyi eğlenceler.
21 Yorum şıkır şıkır 30 Ekim 2012
27 Yorum silkroad 27 Kasım 2012
201 Yorum alpgiray nuriyes 21 Aralık 2013
56 Yorum ByCilekeS 23 Aralık 2013
Bazen sizlerde toplu taşıma araçlarında karşılaşırsınız eminim böyle müzisyenlerle. İnternette karşıma bu video çıktığında benimde aklıma onlar geldi. Başlığı umursamadan açtım ve bende kendimi şarkıya eşlik ederken buldum. Videoya dikkatli baktım. Ayaktaki kişiye baktım. Kendimi onun arkadaşlarının yerine koydum. İnsanlar milyonları götürürken, birbirlerine beddualar ederken haklı olan insanların yaşamlarının alınması en adaletsiz tarafı dünyanın. Belki de onun en hoşnut olduğu zaman arkadaşları ile geçirdiği zamandı. Bilmiyorum ama tek bildiğim şey şuçluları kim olduğu. Farkettiniz di mi ? Işıklar içinde yat abi. Kaynak: http://bit.ly/1dBsp4q Şöylesi de mevcut; http://alkislarlayasiyorum.com/icerik/120885/metroda-gitar-calan-gence-tepki-gostermek
37 Yorum Gandalfdede 25 Aralık 2013