de ölü doğar. Fazlasıyla içinde tuttuğun her kelime çürük kokar. Ne tuhaf. Ölüm ve doğum aynı cümle içinde geçiyor ve
hiçbir canlılık belirtisi göstermiyor. Şu boynumun üzerindeki kütle bedenime
büyük geliyor. Tüm bu olanlar bundan. Kelimeler yurtsuz yerlerde fazla
gezinirse tam olgunluğa erişmeden işte böyle ölü doğar. Neyim var benim? Kafamda
aynı anda patlak veren düşünceler birbirine giriyor. Kendime hâkim olamıyorum.
Düşünürken durmak, bir yandan dans ediyorum. Sonunda işte böyle saçma
sapan düzlem içinde kendimi buluyorum. Kendi çizdiğim doğrunun üzerinde tek
ayak sekiyorum. Pabucumun cambazı, sen şuna olduramadım desene. Belki de
isteyerek oldurmaya yeltenmedim. O gün gelecek değil mi? Hanginiz söyledi bunu?
Neyi kuzum? Gün gelecekmiş gibi bir şey işte canım. Ayrıca ne öyle kuzum falan.
Birbirimize karşı biraz daha seviyeli sıfatlar takabiliriz. Yalnız, kafamı çok
karıştırıyorsunuz siz böyle. Kafamda patlayan
bir önceki cümleyi öğelerine ayırırken bir sonraki oyununda boğuluyorum. Oyun?
Bu kelime bu kısma pek uymadı. Bir dakika. Şimdi ipleri elime alıyorum. Kim eksik,
kim var sayıyorum. Her birinize laf anlatmaya çalışırken kime ne görev verdiğimi
karıştırıyorum. Yalnızız, sen ve ben haricinde odada kimse yok. Ne tuhaf. Tuhaf
olan ne kuzum? Şu yalnızlık kelimesi canım. Teklik ifade eden kelime nasıl
birinci çoğulla birleşiyor. O zaman yalnızlık, yalnız olmaktan çıkmıyor mu? Şu
düşündüklerini iyi ki benim yanımda dile getirdin bak. Ulu orta yerde filan da söylemeye
kalkma sakın. Gerçekten çok tuhaf kadınsın. Tuhaf kadınım. İç sesi erkek olacak ve benliğinde süregelen karşıt güçler savaşında bitkin düşecek kadar tuhaf... Ne diyordum? Yalnızız diyordun. Doğru. Benden ibaretsin. Seni olduran
bensem yalnızlık sorunu benim sorunum. Sorunum. Halledilemeyen, kendi çizdiği
bozuk çembere çarpıp duran ağzı bozuk bir sorun. Kendine haksızlık ediyorsun.
Kendime değil, sana ediyorum. Kaç kurtar kendini. Yerim sensin. Şşşş bana bak.
Aşık maşık olma bana. Yanarsın. Beni de yakarsın. Senin yüzünden bir torba laf saçmaladım,
iyi mi? İyi değil. İyi değilsin. İzin ver, olaya el atayım. Kaç
zamandır buradasın? Üç? Beş? Yazık ediyorsun. Kendine, cevherine.
Göz bebeklerinden kocaman harfler fışkırıyor, aynaya da mı bakmıyorsun? Dünyayı
odan kadar sanıyorsun ama bin hayat var dışarıda. Ayrıca görünüşün. Görünüşümde
ne varmış canım? Uymuyor birbirine. Kafanın içinde yıllardır kalan biri olarak
söylüyorum; burası bir arbede yığınıyken üzerindeki o takım elbise biraz fazla
ruhuna, yani bana. Gidelim. Gidelim? Gidelim. Kimin söylediğinin pek önemi yok. Bu incelikli ruh, bu bedene büyük. Üzerimde eğrelti duran şu takım elbise gibi. Toparla,
gidiyoruz. Ruhumu en ihtiyaç sahibi alsın diye şuracığa bırakıyorum. Takım elbisemi
de bir güzel paketleyip çöp kutusunun yanına iliştiriyorum. Bitti mi? Bitti ama daha
Ruhsuz Atmaca14 Ocak 2017 18:42Tam geri dönüş yazısı. :DYanıtlaSilYanıtlarÖzlem Yavuz14 Ocak 2017 22:00Daha yeni başlıyoruz :)SilYanıtlaGüray Oğul15 Ocak 2017 21:22Elinize sağlık, yazılarınız çok güzel :) bana da beklerm saygılarhttp://gezgiccift.blogspot.com/YanıtlaSilYanıtlarÖzlem Yavuz15 Ocak 2017 23:06Beğenmenize sevindim. Memnuniyetle :)SilYanıtlaDerya15 Ocak 2017 21:36Ah o ìç sesler... 😊YanıtlaSilYanıtlarÖzlem Yavuz15 Ocak 2017 23:07Geliyorlar geliyorlar :)SilYanıtlaYorum ekleDaha fazlasını yükle...