HerbiRenk: Ocak 2011
2 KALEMSORLER, bir çoğunuzun tanıdığı Serhat ve kremkramel'in ortak oluşturdukları bir blog. 6 kelime veriyorsunuz ve size bir öykü oluşturuyorlar. Bende geçen gün onlara 6 kelime verdim ve bende bir öykü yazacağım dedim. Kelimeler: mayonez, hız, projeksiyon, gelinlik, süzgeç, ayakkabı boyasıKırmızı arabasıyla bilmediği sokaklardaydı Mehmet, umarsızca kullanıyordu arabayı. Sadece sokak nereye götürürse onu izliyordu. Hız yapmıyor olması, aslında dikkat çekmemesi açısından iyiydi. Kafasını toplamalıydı önce, sonrada şehirden kaçma planı oluşturmalıydı, arabadan da kurtulmalı ve hatta kılık değiştirmeliydi. Bu düşünceler kafasını bulandırdı, doğru düşünemiyordu, rahatlamak için gözlerini kapattı ve kapatıp açması bir oldu. Hemen otomobili sağa çekti, bir derin nefes aldı, ve kararını verdi, önce otomobilden kurtulmalıydı.
Arabayı sağda gördüğü otoparka park etti ve dikkat çekmeden otoparktan uzaklaştı, çıkarken otopark görevlisi "abi 8'de kapatıyoruz ona göre" dedi. Mehmet " Tamam abi merak etme " dedi, ama içinden " zaten hiç acelesi yok " diye de ekledi. Sokak boyunca ilerlemeye başladı, gördüğü bir hamburgerciye girdi, üç hamburger ısmarladı ve "Hamburgerler ketçapsız ama bol mayonezli olsun lütfen" diye ekledi. Kurt gibi açtı ve dün sabahtan beri, hiç bir şey yemiyor, içmiyordu. Gelen üç hamburgeri bir çırpıda yedi, hesabı öderken 3 şişede su istedi. Şişenin birini açmasıyla, kafasına dikmesi bir oldu. Dükkandan çıktı ve yolda ilerlemeye devam ediyordu. Yemek yediğinden beri artık daha net düşünebiliyordu. Olanların etkisinden hala çıkamamıştı. Gözünün önüne gelen kan görüntüsünü hemen uzaklaştırdı ve yürümeye devam etti. İstiklal caddesine ulaşmıştı nihayet. İkinci el kıyafet satan bir dükkandan içeri girdi, kıyafetleri uzunca bir müddet inceledi ve durumları pek iyi olmayan bir pantolon, gömlek, şapka ve ceketi satın aldı. Aldığı kıyafetleri ve suları bir torbanın içerisine koydu. Bir kafeye girdi ve çay söyledi, çayı bir kaç yudumda içti, bir çay daha içmek için neler vermezdi oysa ki, ama gitmeliydi, kaçmalıydı bir an önce. Eşyalarını alıp, lavaboya girdi, üzerini değiştirdi, eski kıyafetlerini torbasına doldurup, çıktı. Masaya göz ucuyla bile bakmadan, kafeden çıktı, gitti. Bu ikinciydi, ikinci suçuydu, birincisi onun suçu muydu? Bilmiyordu, hiçbirşey bilmiyordu.
Yol boyunca ilerlemeye devam etti, poşetin içinden suları aldı, birini içti, diğerini eline aldı ve poşeti sokağın kenarına fark ettirmeden bırakıverdi. O sırada boyacı çocuğu gördü, boyacı çocuk "abi boyayayım mı ?" dedi. Mehmet düşündü ve " yok evlat boyama ben senin ayakkabılarını boyayayım" dedi. Çocuk " abi olur mu ya sende ayakkabı boyası bile yok sen nasıl boyayacaksın?" dedi. Mehmet "sende bana satarsın olmaz mı" dedi. Çocuk " yok abi olur mu öyle şey, o benim ekmek param" dedi. Mehmet cebinden 250 TL çıkarttı ve bu yeter mi dedi. Çocuğun gözleri parladı ve peki satıyorum dedi. Mehmet sandıktan biraz boya çıkarttı ve biraz yüzüne, biraz ellerine sürdü. Şimdi onu birilerin tanıması neredeyse imkansızdı. Mehmet sandıkla birlikte İstiklalden Karaköy'e doğru inerken, planında yavaş yavaş oluşturuyordu kafasında, önce Harem'e gidecekti, Haremden İzmit'e bir bilet alacak ve sabaha kadar otogarda oturacak, daha sonrada kalacak bir yer edinecekti kendisine. Parası sınırlıydı, ATM kullanamazdı, birini arayıp para isteyemezdi ne yapacaktı? Ayakkabı mı boyayacaktı? Neden olmasın dedi kendi kendine, neyse bir İzmite varalım da, yarın ola hayrola dedi. Vapurda hayatını düşündü, düşündü, tüm yaşananları süzgeçten geçirdi zihninde ve hatalarını düşündü, yapmasaydım dedi, yapmasaydım acaba o hayatta olur muydu diye düşündü kendi kendine.
Harem'e kadar olaysız bir şekilde ulaştı. Harem'de biletini aldı ve koltuğuna oturdu, çok yorgundu, bacakları, kolları, aklı yorgundu. Akıl yorgunluğu gibi var mıydı? Bir de kalp yorgunluğu vardı, ama o da bir çeşit akıl yorgunluğuna dönüşüyordu zaten.
Otobüs kalkarken, bir çift göz deydi gözlerine, kara, kapkara... Gözlerini ovuşturdu, bir daha baktı ne gözler vardı ne de adam. Yorgunluğuna verdi, uyudu. Rüyasında, tüm o olaylar aklına adeta projeksiyon makinası yansıtılmış gibi, bir bir görüntülendi... her dakikası, her saniyesi...
Ve son sahne bembeyaz gelinliği kana bulanmış güzelini gördü ve kan ter içinde uyandı. İzmit tabelasını gördü.
Bu hikaye burada bitmez elbette ama, çok uzadığını düşünerek burada kesiyorum devamı gelecek. (malum uzun yazıların pek alıcısı olmuyor)
Altı Kelime Bir Öykü,
Bana komik geliyor batıl inançlar genel olarak; ama kim derse ki hiç takıntım yoktur, yalan söylemiş olur:) Ben de tahtaya vururum bazen mesela. Ya da aynı isimde iki kişi görünce geçer bi dilek dilerim aralarında. Tüm bunların dışında bir de kendime özgü takıntılarım vardır. Mesela bir konuda ne kadar hayal kurup düşünürsem o kadar uzaklaşırmışım gibi gelir bana. Ya da yolunda giden bir olayı, planı olur olmaz herkesle paylaşırsam mutlaka bir sorun çıkar. O yüzden genelde kendime saklarım bir durum kesinleşmeden, ya da az sayıdaki en yakınlarımla paylaşırım.
Bazı zamanlar, bir yerden geçerken, ansızın burnumdan içeriye bir koku dolar ve ılık bir meltem hissederim tenimde, işte o an, zaman geriye doğru akmaya başlar. Bazen bir yasemin kokusudur, bazen de bir parfüm. Zaman, akar, akar, akar... Bir yerde donar kalır, öyle güzel bir histir ki, hiç bitmesin isterim. Hayatımdan bir kareyi tekrar tekrar yaşarım o an da. Ama tıpkı koku gibi, o anda uzaklaşır benden. Yine bu ana dönerim, kaldığım yerden devam ederim. Bu anı da severim, hem de çok severim, çünkü bu an yaşadığım andır, değiştirebilirim.
Ayrıca site Elvis, Michael Jakson, Rolling Stones, Queen, U2 linklerini de içeriyor. Gerçi bu linklere tıklarsanız da Elvis için; Elvis Tube http://www.elvistube.net/
İnsan severse neler yapabilir? Aşk nelere kadirdir?
Siz sevdiğiniz biri için, bir şeyleri değiştirdiniz mi hiç hayatınızda? Sevmediğiniz bir filmi, sırf o seviyor diye seyrettiniz mi? Ya da sevmediğiniz bir yemeği, sırf onun hatırına yediniz mi? Kıyafetlerinizden, arkadaşlarınızdan kısacası kendinizden ödün verdiniz mi?
Böyle yemek, film v.b. deyince kolay geliyor insana, ama zamanla birikim yaratıyor vücutta. Çok hassas bir nokta ilişkilerde dengeyi sağlamak. Terazinin bir tarafı ağır basarsa, yavaş yavaş ezilir, taviz veren yükünün ağırlığında. İşte sırf bunun için sanırım sevdiğin için bir şeyler yapmayı görev edinmemek gerekir hayatta. Ve onun gözündeki mutluluktan, mutlu olmayı öğrenmek gerekir.
İşte size bir klip; Vidivodo.com : yeşil kırmızı hayatın anlamı Etiket: yeşil kırmızı
Birlikte mutlu olmayı öğrenmişler sanırım, siz ne dersiniz?
Yaşar Kurt da bu kitabı okuduktan sonra şarkı hazırlamış. Sözlerini paylaşmak istiyorum.Küçük bir martı bu Jonathan
Küçük bir martı o kadarUçmak istiyordu JonathanUçmak istiyordu ama farklıJonathan
Birgün çok yükseğe çıktı JonathanBulutlara değdi kanadı
ve kendini denize bıraktıve kendini bıraktı...
Küçük bir martı bu JonathanKüçük bir martı o kadarUçmak istiyordu JonathanUçmak istiyordu ama farklıJonathan
Zeze maddi durumu iyi olmayan bir ailenin çocuğuydu. İstediği çoğu şeye sahip olamayan bu çocuk, aynı zamanda çok da yaramazdı. (Özellikle Noel de sahip olamadığı hediye kısmında resmen hıçkıra hıçkıra ağlamıştım, dün gibi hatırlıyorum.) Zehir gibi akıllı olan bu çocuk, sürekli Edmundo dayısıyla görüşür ve ondan bir şeyler öğrenirdi. Ailesi, geç de olsa ondaki bu öğrenme isteğini fark etti ve okula yazdırdı. Okulda hiç yaramazlık yapmıyordu ve öğretmeninin en çok sevdiği öğrenci olmayı başarmıştı. Zeze ve ailesi taşınmak zorunda kaldılar. Zeze'ye dayısından ve mahallesinden ayrılmak çok ama çok zor gelmişdi. Zeze, taşındıkları küçük evin arkasındaki, dikensiz şeker portakalı fidanı kendine arkadaş olarak seçmişti. Zeze, devamlı küçük fidanın yanına gidip kendi kendine konuşuyordu. Sonunda bu küçük fidan Zeze’nin sorularına cevap verdi. O günden sonra her derdini, bu fidana anlatıyordu.Zamanla yeni mahallesine alışan Zeze ve arkadaşları giden arabaların arkasına takılıp, "Yarasa" ismini verdikleri bir oyun oynamaya başlamışlardı. Yalnız bir araba vardı ki kimse yanına yanaşamıyordu. Zeze bir gün cesaretini toplayıp, arabanın arkasına atladı. Arabanın sahibi (Portekizli adam) bu durumu fark edince, Zeze'yi arabadan indirip, azarladı. Zeze o günden sonra bir daha yarasa yapmamaya karar verdi. Daha sonra, Zeze yaptığı yaramazlıkların birisi sonucunda ayağını bir cam parçasıyla yarmıştı.Bunu farkeden Portekizli adam, hemen onu arabasına bindirip, onu okula bıraktı. İşte babası yerine koymak istediği adamla böyle tanışmıştı. O günden sonra, çok sık görüşmeye başladılar. Babası bir gün gelip, portakal fidanın üzerinde bulunduğu kısımdan yol geçeceğini ve kesileceğini söyledi. Zeze çok ama çok üzüldü. Şeker portakalı, Zeze'nin dert ortağıydı, kesilemezdi. Bu arada ablası ve babası onu yaptığı bir yaramazlıktan dolayı dövmüşlerdi, okula ve Portekizli adama gidemiyordu. Zeze iyileşti ve okula döndü. O gün Portekizli adamında tren altında kalarak can verdiğini öğrendi. Hayatta en sevdiği adamı kaybetmişti. Zeze hiç bir şey yemiyor içmiyordu. Hastalanmıştı, numara yaptığını düşündüler, fakat gerçekten hastaydı. Bir gün, babası eve döndüğünde, terfi aldığını ve artık paraya ihtiyaçları olmadığını, dolayısıyla Şeker portakalının artık kesilmesine gerek olmadığını söyledi. Ama Zeze'nin Şeker Portakalı çoktan kesilmişti. Portekizli adamı kaybetmişti.
Çocukların çocuk olduğunun unutulmayıp, gereken ilgiyi ve şefkati göstermenin önemi vurgulanmış olan, bu kitaptır işte beni çok ama çok etkileyen.
Bu bir mim bana Sevgili Aynadaki Aksim'den geldi. Mimin konusu da şudur :
“Okuma serüveninizde unutamadığınız, hayatınızın bir dönemine, özellikle de çocukluğunuz ve ilk gençliğinizin hayal dünyasının oluşumuna etki eden yazar kim? Hangi kitabı elinize aldığınızda döner gidersiniz o günlere?” Bende bu mimi Sevgili;
İçimden Çağlayanlar Müge'ye!!Rusyena!!'yaAslısın'naElayZa'ya
ve Hobipedia of Em@'ya (Eğer zaman bulupda farkedebilirse) paslıyorum. Teşekkür ederim.
Sinüzitle ilgili bilimsel bilgilere internetten kolayca ulaşabilirsiniz. Benim bu yazıyı yazmamdaki amaç tamamen işin pratik kısmı.İlk olarak söylemek istediğim, sinüzitin yabana atılmaması gereken bir hastalık olduğu. özellikle soğuk havalarda kişiyi vuran bu hastalık sürecinse kişinin günlük hayatı tamamen aksayabiliyor. Yıllardır özellikle kış aylarında baş ağrısı çekmiş bir insan olarak, 2009 kışında baş ağrısının canıma tak ettiği, beni hayattan tamamen kopardığı bir dönemde, doktora giderek öğrendim aslında sinüzit sorunumun olduğunu. Çekilen filmde burundan baslayarak alına, şakaklara giden yolu dolduran sinüslerimi gören doktor şok olmuştu "nasıl dayandın bunca zaman" diye. Verdiği bir antibiyotik ve burun damlası oldukça iyi bir sekilde tedaviyi sağlamıştı. O kış anladım ki bir daha buna sebebiyet vermemeliyim. Hayatımı tamamen etkileyen bas ağrısını çekmektense üşenmeyip saatlerce saçlarımı kurutabilir, burnuma tuzlu su çekebilirim diye düşünüyorum. O gun bugündür şaçlarımı kurutmadan bırakın evden çıkmayı, uyumadım bile. Burun damlalarının zararını herkes eminim duymuştur simdiye kadar. Onun yerine tıkanıklık hissedildiğinde burna cekilecek bir cay bardağı tuzlu su ve karbonat karışımı tüm doktorların da tavsiyesi. Ayrıca geçen kış yaşadığım deneyimi de anlatmak istiyorum. Okaliptus yağı olarak aktarlarda küçük şişelerde satılan bir urun var.
Daha çok sıcak suya birkaç damla damlatıp, kafanızın üzerine bir havlu koyup yüzünüzü buharla baş başa bırakmak için uygulanan bir yöntem var. Fakat aynı zamanda damlalığı ile birlikte burnunuza da damlatabilirsiniz. Yalnız kendi deneyimimden yola çıkarak bir konuda sizleri uyarmak istiyorum. Bir keresinde burnuma damlatırken birkaç damla birden damladığı için, burnumdan ense köklerime kadar acı dolu bir yakış hissetmiştim. Ve uzun zaman da geçmeyen bir yanma hissiydi. Gerçekten tehlikeli bir durum olduğunu düşünüyorum çünkü o kadar şiddetli ve sürekli bir ağrı veriyor ki keşke sinüzit ağrısı çekseydim diyorsunuz. O yüzden dikkatli olun derim:)
Her ne olursa olsun hastalığınızı ne küçümseyin ne de gözünüzde büyütün...
Pepsi Co., zamanın dinamizmini vurguladıklarını söylediği logosunu marka tarihinde 10.kez değiştirdi 2011`in gelişiyle birlikte.
CocaCola ile olan rekabetinde özellikle son birkaç yıldır daha geride kalan Pepsi, sanırım çareyi logosunu değiştirmekte ve sosyal olaylara olan duyarlılığını göstermekte bulmayı hedeflemiş. Resmi web sitesini incelediğimde "refresh everything" sloganıyla geç de olsa birşeyleri değiştirmelerinin, yenilemelerinin zamanının geldiğini fark etmiş olduklarını düşündüm. Mevcut sosyal sorumluluk projeleri yerine, çeşitli toplulukların projelerini oylamaya sunan http://www.refresheverything.com Pepsi`nin değişim yolundaki çabasını destekler nitelikte. Bir göz atın derim. Oylamayı kazanan projelere milyonlarca dolar finanse edeceklerini belirten marka, bakalim yeni bakış acısı ve logosuyla Coca Cola Company ile rekabetine kaldığı yerden devam edebilecek mi?