5yaşındaydım. Halamlarda televizyon izliyordum, babam arayıp bir süprizi olduğunu söyledi ve hastaneye gelmemizi istedi. Yoldayken eniştem falan sana iğne yapacaklar diye beni korkutmaya çalışıyordu. Geldiğimizde arabanın önünde babam ve arkadaşı bekliyorlardı. Sonra kapıyı açtılar, minnoş bir yavru köpekle karşılaştık. Halamın o zamanlar köpeği de yoktu, hayvanlardan da aşırı derecede korkardı. İsminin Tekila olduğunu söyledi babam, o zamanlar anlamını bilmiyordum. İlerleyen zamanlarda babamın en sevdiği içki tekila olduğu için adını öyle koyduklarını öğrenecektim.
Onunla tanıştığım ilk gün, parkta beraber uzun bir süre boyunca koşturduk. Ne o yoruluyordu ne de ben. Eve geldiğimizde ise, severken kucağımda uyuya kalmıştı. Babam her zaman, başlarda adını söyleyemediğimi anlatır. Tekila mı Tukila mı diye gezermişim ortalıklarda. İlk gün dışında Tekila'nın yavru halini pek hatırlayamıyorum ama babamın İskenderun'da olduğu zamanlarda bütün bir yaz boyuncu beraber kaldığımızı hatırlıyorum. Yazın sıcağında kapımız hep açık olurdu, Tekila'da istediği zaman çıkar girerdi. Yemek verdiğimiz için bizi sahiplenen iki tane de sokak köpeği vardı. Lady ve Kurt. Lady diğer komşuların ayakkabılarını getirirdi kapımızın önüne, aynı zamanda da kapının önünde yatar yabancılara havlardı. Ona yemek vermeye başladığımız zamanlar kocamandı ama bir deri bir kemikti, Ankara'ya döneceğimiz zaman ise göbeği olmuştu artık:) Kurt maalesef sadece 1hafta kaldı mahallede. Sahibi sonra gelip aldı. Lady'e göre daha çekingendi falan ama yanımdan da ayrılmazdı. Upuzun tüyleri vardı ve birtaneydi. Lady sanırım onu kıskanıyordu ama Kurt benim köpeğim gibi bir şey olmuştu o 1hafta, gittiği zaman çok üzülmüştüm. Tekila ikisine de benzemezdi. Yatardı koltukta, klimanın altında. Sadece yemek yediğimiz zamanlar kalkardı, dolanırdı ayaklarımıza. Kendini hiç köpek gibi görmedi. Diğer köpeklerle hiç oynamadı, kedilerle bulaşmadı, top yakalamadı. Sadece yemek peşinde koştu Tekila:)
Şimdi babama gittiğim zamanlarda görüyorum, geliyor yatakta ayağımın ucuna yatıyor. 9yaşında, güzel saçlı köpeğim Tekila'm. Yiyemediğim yemekleri çaktırmadan veriyorum ona, hayatımı kurtarıyor. Sakız manyağı, zeytin korkağı.Morişko'dan önce, arada bizde kalırdı. Parka götürelim dedik annemle. Geldi bankta yanımıza oturdu. Gezmedi, dolaşmadı, etrafı koklamadı, geldi yanımıza oturdu. Yatakta da önce aramıza yatar, ondan sonra yayıldıkça yayılırdı, birimizi de mutlaka yataktan düşürürdü.
Meriç İrem Altıntepe25 Ağustos 2014 06:37iadei ziyarete geldim, bu tatlış canla karşılaştım :) YanıtlaSilYanıtlarAda Hatipoglu25 Ağustos 2014 09:24Ben de sizin leoparlı ojenizi denedim, pek güzel oldu:) SilYanıtlaYorum ekleDaha fazlasını yükle...