Bir Kilis Şairi
16 Kas 2017 Per 9:38
Her şehrin tutkunu şairler olur. İstanbul’un Yahya Kemal’i, İzmir’in Atilla İlhan’ı gibi… Kilis’in de tutkunu Mustafa Alpaydın. Yıllarca Kilis’in dışında kalmış, gurbet diye diye inlemiş, yıllar sonra gurbet bitmiş sılaya dönmüş. Emekliliğini Kilis’te geçirmekte ve çok sevdiği Kilis’i doya doya yaşamaktadır.
Bazı Kilisliler gibi emekli olunca İstanbul’a, Bodrum’a, Antalya’ya, Şile’ye kapağı atıp Kilis Kilis diye ağlamıyor. Daha önce “Çatıdaki Çiçekler” adlı şiir kitabını okumuştuk. Şimdi de Kilis özlemini terennüm eden “Kilis’te Kuşluk Vakti” adlı şiir kitabını okuyoruz.
Şiir tekniğine vakıf, hiç zorlama yok. Sıfır şairlerin şiirleri gibi dolgu ve kabalık, yanlışlık, lirizmden yoksun şiirler yok. Yalnız bu Kilis’in saf yürekli şairi, bir yerde dalkavuklara ve kibir deryası insanlara açık vermiş, onlar da bunu istismar etmişler. İşte erdem, işte kültür, seyret!…
Kitapta bir şey dikkatimi çekti. Kilis’te çok çeşitli üzüm var, adlarını geldiği yöreden alırlar. Anadolu’da yetişen bir üzüm adını ‘Rumi’den alır. Yani Türkiye’den Araplar Anadolu’ya Rumi derler, Celaleddini Rumi gibi, buna Kilis ağzında “Urumu” diyoruz. Homusi’ye de Homus’tan geldiği için ‘Hommusu’ diyoruz. Honnüsü yanlıştır. Kilis’te Honnüsü yoktur. Bu gibi kelimelere dikkat etmek lazımdır.
Kilisli birçok Türkçe, Arapça, Farsça kelimeleri ağzına uydurmuş, saçma sapan kelimeler üretmiştir. Bunların günlük Türkçede miadı dolmuştur. Bozuk kelimeleri kullanmanın bir manası yoktur. Kilisliler kendi aralarında konuşabilir ama, yazıya dökmenin hiç gereği yoktur.
Konuşulan Türkçeyi bozmanın suçu büyüktür. Zaten yeni Kilisliler bu kelimeleri kullanmamaktadırlar.
Sayın Mustafa Alpaydın’a başarılar diler, yeni eserlerini beklerim.