Bashico - Hayvanlar ve doğa ile iletişimde doğal yollar: Efe’nin hayatı ve son tercihi
Güzel alman kurdumuz Efe bizi hiç üzmedi, hayatı boyunca sadece birkaç soğuk algınlığı dışında hiçbir kronik rahatsızlık yaşamadı. Efe’yi kendim eğiterek pozitif köpek eğitimi konusunda kendimi oldukça geliştirdim. Hatta köpek eğitmeni olmayı bile düşündüm. Efe en temel olan gel, otur, yat, öl, bekle, ye, dur, içeri gir, bul, getir, ya kala, zıpla gibi komutları hem kısık sesle hem de el hareketleri ile anlıyordu. Çemberden bile atlattığım Efe’yi gören babam bana her seferinde kurdu sirk köpeği yaptın derdi :)
Efe'yi doğal beslenmeyi öğrendikten sonra kuru mamasının yanında günlük olarak kasaptan aldığımız çiğ kemikler ve meyvalarla besledik. Yanımda yaşamadığı için kedilerimdeki gibi %100 çiğ beslenmeye geçemesem de, dişlerindeki tartar oluşumunun az olması iyi bir göstergeydi. Herhangi bir çiğ yemek sorunu yaşmadı. O donmuş kemikleri bir kaç dakikada unufak edip yutardı.
Hayvanlardaki aşılarla ilgili yan etkileri ve gereksiz rutin uygulamaları öğrendikten sonra Efe hayatının son senelerinde hiç aşı ve pire damlası olmadı. Veteriner hekimlerin uyarmaları boşuna çıktı. O korkutulan köpek hiç hastalıklarına yakalanmadı. Hayatı boyunca çok sağlıklıydı.
Efe bana en zor anlarımda en büyük destekçilerimden olmuştu. Üzücü ayrılıklardaki ağlama duvarım, mutluluklarımda da sevincimi paylaşan dostum olmuştu. Evlenip kendi daireme taşındıktan sonra Efe alışık olduğu bahçesinde ailemin evinde kalmıştı. Artık her gün görüşemesek de birlikte olduğumuzda çok mutlu vakit geçiriyor ve zevkle hoplama, zıplama numaralarını yapardık. Ben de her seferinde hayalimde Efe’yi kendi bahçeme yanıma aldığımı hayal ediyor, onu yanıma alacağıma söz veriyordum.
Zaman içinde Efe’nin etrafındaki insanların görevleri belli olmuştu. Ben oyun ve eğitim arkadaşı, annem uzakta seven bir iki numaran öğreten kişisi, babam her gece elma veren ve seven kişisiydi. Bahçemiz ile ilgilenen bahçıvanımız aynı zamanda Efe ile günlük yemek ve gezdirme konusunda da ilgilendiği için en iyi dostu oluvermişti. Bir kez elini uzatıp sevsin diye Efe’nin nasıl ezilip büzüldüğünü görünce anlamıştım en çok onu sevdiğini. Belki de gizlice Efe ile paylaştığı poğaçalarıydı sırrı.
Buradan Efe ile ilgili ilanıma dönen tüm hayvan dostlarına tekrar teşekkür ediyorum. Bir kısmına Efe sahiplenildi dedim gerçeği anlatmaya dilim varmadı, Efe sahiplenildi dedim. Bir kısmına telefonda dayanamadım ağladım. Efe’yi İstanbul toprağı sahiplendi. Toprağın bol olsun sevgili kurdum. Seni çok özlüyorum.
Gönderen Başak Pirtini zaman: 00:24
Etiketler: hayvanlarım, vedalaşma
Fatih Altaylı'nın çürümeden önceki
çömezlik dönemlerinde köşesinde yayımlanmış bir fıkra : tamamı uzun olur özetini yazıyorum.
adam cennetin kapısında,köpeğiniz giremez diyorlar,o devam ediyor.
sonraki kapıdan köpeğiyle giriyor,bakıyor ki gerçek cennette.
bir önceki kapıda da cennet yazıyordu nasıl oluyor diye soruyor: orası can yoldaşı köpeğini satacak serefsizler için cehennem cevabını alıyor.sert,çok sert tabi ama fıkra bana ait değil.Hikayenizi okuyunca uzun yıllar öncesinden aklıma geldi.
başınız sağolsun. Ben de kızım Zeynayı kaybettim. 18 aylık bir alman kurduydu. Bir vicdansız sürücünün kurbanı oldu. 10 gün hastanede yattı. Omurgasına iki platin takıldı. İkimiz beraber çok uğraştık ama kurtulamadı. Geceleri hastanede kalıyordu sabahları yanına gidiyordum ve akşama kadar yanındaydım. Bir sabah gittiğimde vedalaşmak için beni beklemiş ve melek olup gitti. Onunla konuştum git beni bekle kızım dedim. Sevdim okşadım ve ayrıldık. Yapılan otopside tüm iç organlarının yaşayamayacak kadar zarar gördüğü balirlendi. 10gün beni bırakmamak için mücadele etti ama olmadı...
5 Ocak 2014 15:45
Cok gecmis olsun. Ben de ilk kopegimi 20 gun boyunca klinikte yasamla mucadele etmis hale kaybetmistim. Acinizi anliyorum. Halen gidenlere agliyorum zaman zaman 2 sene sonra bile.
5 Ocak 2014 17:34