Sessizlik, şiddeti sürdürüyor | Evrensel.net
11 Haziran 2017 05:39
İTÜ Öğretim Görevlisi Fulya Kama kadına yönelik artan şiddete karşın artan suskunluğu konuştuk.
“Neden?” sorusunun kendisi de cevapları da çok katmanlı. Konuyla ilgili sorularımızı yanıtlayan İstanbul Teknik Üniversitesi Öğretim Üyesi Fulya Kama bu katmanları tek tek açıyor. 23 bin kadına ev ziyaretleri yaparak, 61 boşanma, velayet, cinayet ve istismar davası incelenerek hazırlanan ‘Suçlu Kim?’ isimli KAMER araştırmasından bahseden Kama, suçlunun herkes, hepimiz, toplum olduğunu söylüyor. Ancak çok zor bir dönemden geçen ve korku toplumuna dönüştürülen bir toplumun şiddet karşısında daha çok suskun kalacağının da altını çiziyor.
Peki hem suçta hem sessizlikte son dönemde değişen bir şeyler yok mu? Toplumsal ve politik olarak değişenlerden etkilenerek artan bir “sessizleşme” yok mu?
“Seneler önce hükümetin kadın politikaları daha ılımlı iken kadın örgütleriyle arasında bir ivme yakalanmıştı. Toplantılar düzenleyip en azından kadın örgütlerini dinliyordu. Şimdi ise çatışmalar, darbe, OHAL süreci ve uzantılarıyla birlikte işler kopma noktasında. Hiçbir devlet kurumuyla kadın örgütleri ortak bir şeyler yapma uzlaşısı yakalayamıyor. Kadına yönelik şiddetin en etkin mücadele yöntemi olan kadın örgütleri ve devletin iş birliği durumu size ılımlı yaklaşmayan bir yönetim nedeniyle gerçekleşmiyor. Oysa elimizde bir yasamız var. 6284 sayılı Yasa çok önemli bir yasa. İstanbul Sözleşmesi, Başbakanlık Genelgesi var, fakat hiçbirini uygulayamıyoruz. KAMER’in bahsettiğim projesinden çıkan bir diğer sonuç da yasa uygulayıcılar bile 6284 sayılı Yasa’yı çok bilmiyor ya da bilseler dahi basmakalıp tedbirler uyguluyor. Kadına şiddet davalarının her birinin kendine has özellikleri var, tedbir kararının her birini de bu ayrı özelliklere göre alınması gerekiyor. Kolluğun, yasa uygulayıcıların aldığı tek karar uzaklaştırma kararı. Ve kadınlar da bir tek bunu biliyor. İlk bildiği karakola başvurmak. Elindeki o. Bu projede ele alınan 61 dava içinde 25 kere karakola başvuran ve sonunda ölen bir kadın var örneğin. Yine sadece 6 kadının adli yardım talebinde bulunduğunu görüyoruz. Kadınların kendi ana dilinde, anlayacağı dilde bu haklara sahip olduğunu bilgilendirmek çok önemli. Hakimler de her vakayı ayrı göz önüne alarak karar verse farklı tedbir kararları çıkacak belki, ama öyle görmek istemiyor. Geldiğimiz noktada ise engellenemeyen cinayetler, engellenemeyen şiddet vakaları. Yasalarımız, uluslararası sözleşmemiz, genelgelerimiz var ama işte şiddet bu sebeplerden dolayı azalmıyor, bitmiyor...”
“Ne olacak bu ülkenin hali’ diyen kadınlar, feministler, kadın hareketi var. Bu karamsarlık, mücadelemize yansıyor mu? Sessizlik karamsarlığın getirisi mi? Olabilir. Biraz daha zaman geçmesi lazım bunun anlaşılması için. Mücadeleyi gündemimizden düşürmemeliyiz tabii ki. 8 Mart, 25 Kasım veya başkaca şeyler geçti. Peki bugün ne yapıyoruz? Eylemler yapıyoruz, evet ama bunu Türkiye’nin pek çok yerinde yapabiliyor muyuz? Bazen İstanbul’da feminist olmak, mücadele etmek diğer yerlerden çok daha kolay gibi görünüyor bana. O yüzden de farklı koşullarda, çatışma alanlarında kadınlarla çalışma yapmak, feminizm yapmakla batıda, özellikle de İstanbul’da feminizm yapmak çok farklı şeyler. O yüzden sorguluyorum, buradan konuşmak, siyaset yapmak farklı; bütün bu sürecin içinden geçmek, silah sesleri altında politika yapmak farklı şeyler. Bir araya gelmek kadın örgütlerinin birbirini ötekileştirmediği, aynı zeminde buluştuğu noktada olacaktır. Kadınlar müthiş bir kazanım elde etti geçmişten bugüne. Bunu hatırlamak, hafızayı sürekli olarak tazelemek çok önemli. Buradan umut taşımak da önemli. Geldiğimiz yer çok önemli. Çok ağır koşullardan geçerek kadın mücadelesi yürütmüş kadınlar var ve bu da bir umut kaynağı.”
Son Düzenlenme Tarihi: 12 Haziran 2017 12:32
ETİKETLER Fulya KamaşiddetsuskunlukKAMERSuçlu Kim?