Yetenek dünyası - HTHayat
Hepimiz birer Einstein, Mozart, Da Vinci, geleceğin profesör adaylarını yetiştiriyoruz. Hepimizin çocukları mükemmeller. Tabii ki çalışkanlar. Öbür türlüsü söz konusu bile olamaz…
Bir yetenek bir yetenek ki sormayın.
Evet, hepimiz bunları istiyoruz. Bazılarımız çaktırmadan, bazılarımız istemem yan cebime koy şeklinde, diğer bazılarımız da gözümüze soka soka mükemmel çocuklar yetiştirmeyi istiyoruz. Ama herkesin çocuğu kendisine özel, kendisine güzel… Ben de arada bu havalara girmiyorum desem koca yalan olur.
Arada arkadaşlarımın, Instagram’daki annelerin muhteşem çocuklarının yeteneklerini görünce, duyunca ‘hı hı canım öyledir’ diyorum ve mükemmellikten ışık yılı kadar uzak, kendi anneliğime bakıyorum. Çocukların bu sene okula başlamalarıyla meşhur sınıf Whatsapp gruplarıyla da tanışmış oldum. Orada da fazladan yapılan ödevler ‘pardon yanlışlıkla yolladım’ etiketi ile biz diğer velilerin burnuna burnuna sokuluyor.
Herkes anne olmayı mükemmel bir şekilde becermiş, çocuklarının DNA’larına ‘yetenek sizsiniz’de yarışacak kadar yetenek yüklemeyi becerebilmiş de bir ben mi kelaynak gibi kalmışım… Bilmem. Hamileyken, piyano çalıp, üçüncü dili öğretme çabalarına girmediğim için mi böyle oldu acaba diyorum.
Üç yıl önce küçük bir şehirdeyken bulabildiğim ilk kursa yazdırdım Odelia’yı. Tabi ki uzun soluklu olmadı. 14 yaşındaki ergenlerle, 5 yaşındaki çocuğun aynı derste basketbol oynamasıyla tamamen alakasızdı bizim basketbolu bırakışımız. Hı hı.
-Balerina filmini izlediniz mi?
-Tabi ki izledim.
O kadar çok sevdim ki üç ay içinde dört defa izledim.
-Hayır canım, çocuklarla hiç alakası yok…Yoksa onlar belgeselden başka bir şeyi bir defadan başka izlemezler.
Oradaki Camilla’yı da yetenek delisi annesi bir zorluyor, bir zorluyor. Zavallı çocuk oyun hamuruna dönüyor annesinin ellerinde. Hayır canım, tabi ki hiç birimiz öyle bir şey yapmıyoruz.
Şaka bir yana arkadaşlar, çocuklara olduklarından fazla sıfatlar yüklemeyelim. Hele ki bu sıfatların altındaki sorumluluklarla çocukları ezmeyelim.