June 2012 – Yasak Mermi ☆ Devrim Defteri
The Epidemic of Terrorism under Turkey’s Mubarak
* Bu yazı 27 Aralık 2011’de Monthly Review’in güncel politika portalı MrZine’de yayımlanmıştı.
A new epidemic has broken out in Turkey. It’s called “terrorism.” This ideologically transmitted disease (ITD) appears to be extremely infectious. Otherwise how can we explain the large and growing number of terrorists in the country?
Thanks to the efforts of the government, Turkey managed to break another record in prison population statistics. The total number of convicts and pre-trial detainees in Turkey reached 121,000 in 2010, an all-time high. Just nine years ago, when the Justice and Development Party first came into power, that number was 60,000. Did you notice something strange about the political party held up as the “model” of democracy for the “Arab Spring”?
There is another interesting point. Terrorism, oddly, is very widespread among intellectuals in Turkey. According to a report prepared by the Progressive Lawyers’ Association of Turkey, there are around 500 university students who are currently under arrest and charged with terrorism. Evidence? Public prosecutors’ indictments are full of symptoms of terrorism: participating in May Day celebrations, protesting the government on various occasions, and, worst of all, keeping the books of Lenin, Stalin, and Che Guevara at home. . . As if that is not enough, even a professor of law, Büşra Ersanlı, and a publisher, Ragıp Zarakolu, were recently discovered to be infected with terrorism. Alas!
By the way, the Progressive Lawyers’ Association might not be the best institution from which to learn facts about terrorism. Because last month police forces raided the houses of more than 40 lawyers in Turkey, among them the members of this association. The court said it suspected that 33 of these lawyers might be infected with terrorism. They were arrested. The International Association of Democratic Lawyers and the European Association of Lawyers for Democracy and World Human Rights condemned their arrests. It was the biggest wave of arrests of lawyers in the history of the Republic of Turkey. Even in the years of military coups, in 1971 and 1980, we didn’t face anything comparable.
I remember that, just a couple of years ago, the journalists were very hopeful about Recep Tayyip Erdoğan’s attempts at “democratization.” Dreams have shattered, and now almost everybody is complaining about the erosion of the independence of the judiciary. Some of them even started to question which is worse — the period of military coups or the reign of Turkey’s Mubarak?
Well, the journalists had better pick their words carefully. Because the public prosecutors and the anti-terror police are keeping an eye on them all. Any attempts to hinder the government’s march towards “democracy”? Any suspicious signs of terrorism?
In fact, media professionals are very anxious nowadays. Famous journalists and broadcasters like Banu Güven, Can Dündar, Ertuğrul Mavioğlu, and Ruşen Çakır either have quit or have been forced to quit their newspapers or TV channels because of their critical attitudes to the government. Turkey’s Mubarak and his ministers held a closed meeting with the biggest media bosses and their chief editors to call “for sensitivity in covering terrorism.” That is how “censorship” is spelled under “democracy.”
The journalists in Turkey clearly know what happens to “insensitive” ones. Half a year ago, I wrote about the Yürüyüş incident, a police raid on a left-wing publisher, in which six journalists were arrested. 12 months later, these six journalists are still in prison without any trial. They were read indictments only a month ago. Staying in a high-security prison and not knowing why you are there for 11 months — that is what happens to you in Turkey when you lack “sensitivity” in covering terrorism.
Too bad not all journalists learned their lessons, which forced anti-terror squads to raid their houses and offices, again. On the 20th of December 2011, the anti-terror squads of Turkey’s Mubarak launched raids in five cities of the country. They identified 49 journalists suspected of being infected with terrorism and took them under custody. Just a couple of days later, we were told that 36 of them certainly had a high probability of being terrorists. These journalists were working for the Dicle News Agency, the Etkin News Agency, the Özgür Gündem newspaper, the Birgün newspaper, and the Vatan newspaper. They were now sent to the government’s specially designed quarantine locations: high-security prisons.
A couple of months before, Turkey had already won another judicial championship, becoming the global leader in jailing journalists. For Turkey’s Mubarak, a man aiming to make Turkey a world leader in all senses of the term, this was far from enough. Hence the addition of 36 more to make his record indisputable.
What will happen next? The associates of Turkey’s Mubarak are still worried about the epidemic of terrorism. While I was writing this article, I heard the Interior Minister make a speech about how highly infectious terrorism is. After referring to those who covertly spread this ITD under the guise of “cultural associations,” the minister said:
Isn’t it funny? Not if you are living in Turkey.
June 6, 2012 proleteren	AKP, Demokrasi, Faşizm, In English, Türkiye	Leave a comment
* Bu yazı geçen sene Monthly Review’in güncel politika portalı olan MRZine’de yayımlanmıştı.
June 3, 2012 proleteren	AKP, Demokrasi, Faşizm, In English, International, Türkiye	Leave a comment
Tiyatrocular İçin Kalk Borusu
Geçtiğimiz günlerde, Zaman gazetesinde tiyatrocuları çok ilgilendiren bir söyleşi yayımlandı. Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri Prof. Dr. Mustafa İsen’le yapılan söyleşinin başlığı “Devletin sineması yoksa, tiyatrosu da olmamalı” idi. Ne parlak fikir, ne güzel bir akıl yürütme! AKP kadrolarında çok sık rastladığımız bir başka mantıksızlık örneği daha.
İktidar sahiplerinin emrinde 200.000 polis, özel yetkili mahkemeler ve F-Tipleri varken düşüncelerini temellendirmelerine, mantıklı konuşmalarına gerek yok. Söyleşisinde kendisine “demokrat” diyen YÖK üyesi ayaklı oksimoron İsen için de aynı şey geçerli. Siyasi tutuklu sayısı bakımından dünya birincisi olan Türkiye’mizde, bütün demokratlar içeri atıldıktan sonra elde kalan bu, ne yapacaksınız?
Mustafa İsen kendisiyle yapılan söyleşide, üstü örtük bir biçimde AKP’nin tiyatro alanında başlatacağı saldırıyı özetlemiş. İki başlık altında toplanabilir bu saldırının kapsamı. Saldırının birinci yönü Devlet Tiyatroları’nın özelleştirilmesine yönelik. Önce personel alımları durdurulacak ve tiyatrolardaki “atıl kadrolar eritilecek”. (Erim erim eriyesiniz DT’nin atıl kadroları. Siz kendinizi Diyanet İşleri Başkanlığı mı sandınız?) Daha sonra da mevcut kadrolarla “proje bazlı” bir tiyatro faaliyeti başlayacak.
Biliyorum, içten içe soruyorsunuz: Acaba bu projelerin seçim kriterleri ne olacak? Kime verileceği nasıl tayin edilecek? Olasılıkla, ülkemiz gibi gün be gün ilerleyen bir demokraside, tiyatro dünyasından parlak ticari dehalar çıkarak, “sahnecik” ve “dekorcuklar” edinecekler; bunlar Unakıtanların ve Çalıkların sanayi ve ticaret alanında yaptığını, sanat alanında yapacaklar Allah’a çok şükür.
Saldırının ikinci yönü, zaten bu projelerin değerlendirme kriterlerinin ne olacağı konusunda fikir veriyor. Şöyle diyor AKP demokratı İsen: “Siyasi manada muhafazakar demokrat olarak tanımlanan yapının muhafazakar estetik ve muhafazakar sanatla ilişki kurabilecek bir normu da teşekkül etsin istiyorum,” ve ekliyor: “biz bunun maddi tarafını oluşturduk, manevi tarafını da oluşturalım diyorum.”
AKP iktidarının Türkiye’de oluşturduğu “maddi taraf”ı düşündüğünüzde, bu sözlerin kültür ve tiyatro alanı için ne anlama geleceğini takdir edersiniz. “Müşteri gece gelsin, pijamayla çıkar satarım” diyen bir ekonomi anlayışıyla yaratılan maddiyatın, zengin ve yoksul arasında açılan cehennem çukurunun “dindar nesiller yetiştireceğiz” diyen bir manevi tarafla tamamlanması kaçınılmaz. Yoksa isyan olur, dirlik bozulur.
Bütün toplum değişirken, Devlet Tiyatroları’ndaki kendi yağıyla kavrulma, halkı zulüm içinde ezilirken şen müzikal sahneleme, aynı oyunu 2′şer sene arayla orada burada sahneye koyma ve ülkenin aydınları, devrimcileri tutuklanırken görmezden gelme “özgürlüğünün” yara almayacağını düşünmek saçmalık olurdu. Piyasa ekonomisinin canı tiyatro çekti ve Devlet Tiyatroları’nın yerini sormaya başladı.
Şampiyon demokrat İsen, ülkenin tiyatrosunun geleceğini alana yıllardır emek veren tiyatroculara tek bir kez bile danışmadan tasarlayadursun, birkaç gün önce AKP iktidarı İstanbul Şehir Tiyatroları’na (İŞT) yönelik ilk saldırısıyla zemin yoklamaya başladı.
Zaten Zaman gazetesi bir süredir tiyatrosever olmuştu. İŞT’nin AKP çizgisine uymayan oyunlar sahnelediğinden, fakat padişahların hayatını anlatan oyunları ve Necip Fazıl’ın oyunlarını raflarda beklettiğinden yakınıyordu bu Zaman haberi. Hiç olur muydu, Devr-i Erdoğan gelmişti ama onun selefleri olan “IV. Murat, Fatih, Yavuz Selim” gibi zalimlerin hayatları sahnelenmiyordu. “Muhafazakar estetik” kendisine yer bulamıyordu.
Gereken yapıldı. İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisi aldığı bir kararla İŞT’nin yönetmeliğini değiştirdi ve tiyatronun bütün sorumluluklarının Belediye’nin seçeceği bir müdüre verilmesi kararlaştırıldı. Eğer tiyatrocular ısrarlı bir direniş göstermezlerse, bundan sonra İŞT’yi AKP’nin bürokratları yönetmeye başlayacak. İŞT’nin mevcut sanat ve estetik anlayışı ile AKP’ninki arasındaki farkı bu şekilde kapatmış olacaklar.
Bu İŞT’nin başına gelen ilk saldırı değil elbette. Bundan 46 yıl önce, 1966 yılında Adalet Partisi’nin iktidara gelmesiyle birlikte İŞT’ye bir saldırı daha yapılmış, oyunların seçimini yapan edebi kurula Belediye Meclisi’nden bürokratlar atanmasına ilişkin bir karar çıkarılmıştı. Tiyatrocular sağlam bir direniş örgütleyemedikleri için, tiyatronun özerkliğini savunan Muhsin Ertuğrul görevinden alınmış, Türk Yazarlar Birliği’nin boykotuna rağmen AP hükmünü sürmüştü.
AKP iktidarı AP’yi mumla aratır. 10 yılda el sürmediği alan kalmadı. Sanayiden sağlığa, eğitimden spora her şey yağmaya açılıyor, her şey bu yağmanın ve halklara boyun eğdirme politikasının bir parçası haline getiriliyor. Kendisine bir şey olmayacağını düşünen, ülkesinde olan bitene sessiz kalan herkes bir gün İdris Naim Şahin’in önünde takla atmaya mahkum olacak.
Şimdiye kadar oturup izlemenin bir faydasını görmedik. Sağlıkçının evi yanarken, eğitimci izledi, gecekondular yıkılır, hapishaneler yanarken sanatçılar izledi. Görülebileceği üzere, ekmek eskisinden ucuza satılmadı.
Bu saldırılar boyutlanacak. Gerek İstanbul Şehir Tiyatroları’ndaki, Devlet Tiyatrosu’ndaki sanatçılar, gerekse de yeni oyuncu adayları için hayat geçmiştekinden çok daha zor olacak. İstanbul’da 1 milyon gecekondunun yıkılmasıyla, tiyatro salonlarının, sanat müzelerinin ve eski sinemaların yıkılması, tren garlarının peşkeş çekilmesi kol kola giden yağma faaliyetleridir. AKP şu bu demeden, bir bütün olarak saldırıyor.
Direnmekten, birleşmekten başka çare yok. Sanatçıların halk direnişlerinden, işçi, memur ve öğrenci eylemlerinden alacağı önemli dersler var. Muktedirlere “iyi niyetli” açık mektuplar yazılarak bir yere varılmıyor. Sonuna kadar gitmeye hazır olmadan bir bayram bile kutlanamayan, tedavi hakkı bile alınamayan bir ülkedeyiz. Türkiye manzarası yeni bir hak elde etmeyi bırakın, mevcut hakları korumak için bile militanca direnmeyi, halkın her kesimiyle birleşmeyi gerektiriyor. Sanatçı başına gelen musibetlerde halkının yanında durursa, sanatında onun dertlerini anlatırsa, halk da, Grup Yorum örneğinde olduğu gibi, zor zamanda sanatçısının yanında durur, onun sanatını göklere çıkarır.
* Yazı daha önce mimesis-dergi.org adresinde yayımlandı.
June 2, 2012 proleteren	AKP, Ekonomi, Kapitalizm, Türkiye	Leave a comment