DEVLETİN veya devlet ile çalışan bazı kuruluşların pis işlerini örtmekle görevli bir adam, uzandığı doktor masasında, gözlerine ışık tutan hekime şöyle sorar: “Dikkatli bak bakalım, içeride ruh var mı?” Sonra da, 40 yıl önce ölmüş babasının bu sefer de rüyalarına girerek kendisine bağırdığını söyler. Tabii kaba bir biçimde: “Alçak herif rüyalarıma girip hâlâ bana bağırıyor!” Burada baba, devlet midir? İçinde ruh olup olmadığı sorgusu pis işler peşindeki tüm insanların ruhsuz olduğuna gönderme midir? Yoruma kalmış. Yukarıda bahsettiğim diyaloglar bana göre, filmin ağır siyasi göndermeleri, gencecik bir kızın karnı ve göğüsü parçalanarak babasının kucağında ölmesi ile kasvetli bir havaya bürünen İntikam Peşinde’nin birazcık nefes aldıran anlarından biriydi. Yedi yıl sonra yeniden kamera önüne geçen Mel Gibson’un baş rolünü üstlendiği film, her ne kadar Komplo Teorisi (Conspiracy Theory) kadar insanı içine alıp esrarengiz dehlizlerde paranoyak heyecanlara sevk etmiyorsa bile yine de, “Ah şu modern devlet! Onun pis işleri ve bunları yürüten pis kapitalist ortakları!” gibi bir yere getirip bırakıyor sizi.
Bu yazı, 29 Ocak 2010 Cuma günü TGC Bizim Gazete'de Yayınlanmıştır. Bunu E-postayla GönderBlogThis!Twitter'da PaylaşFacebook'ta PaylaşPinterest'te Paylaş