Herşeyden biraz var bu hayatta
ve her ayrılıktan
şimdi, tam da şu gün, bu acıysa benim payıma düşen...
ve işte bu sızıysa kalbimde öylece kalan onca zamandan sonra
lütfen artık tek bir selam bile bekleme benden
Sabah sabah sanrıları
Bir yerden başlamanın dayanılmaz ağırlığı, ya da soğukluğu bitirmenin. Karmaşık akıllar, karmaşık duygular, karmaşık rüyalar. Kabuslara karışan kahkahalar. Hep böyle atsa kalbim fazla dayanamazdımlar. Geçmiyor mu, geçiyor elbet, daha önce de geçti, ama bu sefer böyle olmasının verdiği tuhaf şaşkınlıklar. En büyük hikayem değil ki bu benim yalanlığını anladığın anda yaşanan şaşkınlıklar. Bu değildi oysa, bu öylesine bir şeydi, ne kadar da uzun sürmüş öylesine bir şey. Hem zaten hiç de öyle olmamıştı, can yakıcı, paralayıcı. Her şeyi elinin tersiyle ittikten sonra anlamanın kronik manik depresifleşmeşi, ve sürmesi saçma cümlelerin, başı belirsiz, sonu kendinden muamma. Geçiş dönemi bu, geçiş, geçecek...
Genelde sormam ben bu sorularıbir nedeni yoktur çünkü "genelde"ve herbir soru yeni bir delik açar, zaten yeterince savunmasız olan kalendeGenelde sevmem ben buralarıyine de gelirim geneldeçünkü uzaklar sarsıcıdır çok, ve yabancılar ağır gelir sendeki yorulmuş bedendesorgulamasız kabul edişler vardır birbir de yeni acılıklar, yaşadığın her yeni direnmede...hayat gerçekten bir seçimden ibarettir genelde
Önce acı çekmeyi öğrenmeli insankatlanmak gerektiğini bilmeli,yapılan o çok abartılı şeylerin bir işe yaramadığınısonra bunların yeniden olacağınıbir daha bu kadar üzülemem dedikten bir süre sonra daha da çok üzülebileceğinio dalın aynı yerden bir kere daha kırılabileceğiniolmaz sandıklarının olabileceğinigelmez sandıklarının geleceğini, tıpkı gitmez sandıklarının gidebildiği gibisonra o boşlukların dolacağınısonra yeniden...İnsan önce öğrenmeli...İnsan olmak aslında ne kadar zor değil mi?
Aranızda yazın glişini yeterince coşkulu kutlamayanlar var,gözüm üzerinizde
Söylediğim her şey yalanEteğimde biriktirdiğim ve sana getirdiğim bütün hikayeler saçmaunut tümünübirlikte kurdğumuz hayaller bütünününe sen o kadarsın aslında ne ben o kadar aşıksonsuzluk yok adında, bana bıraktığın bir şey yoksavur at bu uçurumdan aşağı bu yangının külünü
bir hikayede gibi yaşıyordu kadınoysa kendisi için yazılmış tek bir hikaye bile yoktu henüz"henüz"ü vurguluyordu kendi kendine, hiç olmayacak değil yabirkaç şiir vardı gerçi eskiden, unutmamak için aklında kalan bir kaç satırını kendi kendi tekrarladığı"keşke bir dahaki yanışında sigaramın yanımda olsan, özlediğim" diyordu o eski adam, o küçücük yaşına bakmadan kadına.Hiç sigara içmemişti, tam o anda yakmak istiyordu bir tanebaşrol oyuncusu kadınlar, çünkü, en vurucu noktada bir sigara yakıverirler. Oysa beceremiyordu ki sigara içmeyi. Bunun içindi belki de kendi hikayesinin bile başrol oyuncusu olamadan bitirişi bu kısacık hikayeyi.
pek çok hikaye
benim mutluluğum ancak bana yetecek kadarsevmemekten değil paylaşmayıkırılmaktan korkmaya alışıyor insan, kısacık sürelerdeinsanız işte deyip geçmeyi öğreniyorve hep bi parçası eksik kalıyor giden kocaman hayatlardan sonra,sadece bir parça ama, koskocaman bir hayata karşılıkhaksızlık değil mi sorusu bile havada kalıyorhavada kalan pek çok şeyin yanındaçamaşırlar gibi, ipe dizilmiş, temmuz sıcağındaüzüntüm bana yetecek kadar, paylaşma çabası yersizve umursamamak da insanlar içindaha çok adımı yazdırıyorum kahve bardaklarına, böyle havalardatırnaklarımı boyayıp dışarı atıyorum kendimidaha çok susmak için öğlen sonralarındapek çok yersizin arasında kaybolmak ne tuhafve kaybolmak başka bir hikayede, başka bir satırda, başka bir tebessüm çıkmazında
Neden dönüp dolaşıp geldiğim yer burası? Neden? Birine değil, bir yere değil, kendime bile değil bu dönüş bu tekrar dönüş sonra tekrar Başkalarının aşkını aşk ediniyorum, başkalarının acılarını acı sonra uzaktan bakıp kıskanıyorum tırnaklarım yenmekten eksik eksik bir yanım Ağlamıyorum hayır bu gece daha fazla ağlamıyorum