Bugünün anlamlı ve önemli parçası da bu olsun...
Evrencim sana da mesajım olsun!
Bunca olay yaşanıyor memlekette, yer yerinden oynadı; çakma darbe, şu bu neyse... Canım hiçbirini yazmak istemiyor. Bunlarla yatıp bunlarla kalkmaktan, şuraya mı göçsek buraya mı kaçsak düşüncelerinden fenalık geldi içime. Klasik Türk insanı olarak klasik Türk ifadesini tüm kaderciliğimle kullanıyor ve "hakkımızda hayırlısı" diyorum...
Hayatın ya da ülkenin daha sakin taraflarına dalarak aylar sonra yine blogla buluşuyourm..
Bizim Sığacık bu yıl evrim geçirmiş; yok "olan olmuş". Sağdan sola kendimizi attığımız, şundan 2 yıl önce bir pastane dahi bulunmayan Sığacık'ta bu yıl akşam arabayı park edecek yer; köylü pazarında adım atacak yol bulamadık. Teyzelerin Ege şivesiyle ikram ettikleri mis dolmaların böreklerin yerine, incik boncuk dolu standlar sokaklara sığmaz olmuş. İncik boncuk sever biri olarak bundan çok şikayetçi olmasam da toplamda belki de 25 standın oluşturduğu yayıla yayıla gezdiğimiz pazarda, her sokakta yepyeni ama hala mutlu ve umutluyum ki elyapımı birşeylerle karşılaşmak çok şaşırttı beni.
Olayı sakin şehir olmaktı ki bence birkaç sene içinde - böyle giderse- alaçatı'nın rakibi olacak sanki.. Yıllarca ayıla bayıla gittiğim Alaçatı'ya son 2 senedir adım dahi atmamış olmam; bizim sakin şehirce nasıl karşılanır acaba? Melis bize de gelmez sonra mazallah deyip de adım atmaya çekinilmeye başlayan bizim Sığacık kendine çeki düzen verir mi ki?
Sığacıkta geçirdiğim kısmı şoku orada bırakarak ama elimde mavi lapis taşlı kolyem ve birçok incik boncuğum ve hatta şalvarlarımla (!) döndüm deli şehir İstanbula. Lapis Lazuli taşı kolyemi yıkadım pakladım, kötü enerjilerden arındırdım ve taktım bugün boynuma.
İtiraf ediyorum şu an dışarıdan alınacak tüm manevi desteğe yine-yeni-yeniden ihtiyacım var. Bu ruh halimi benden uzak tutacak ne varsa yakınımda olması hayırlı olur zannımca! Şimdi üzerine yük mü aldı ne oldu bilmiyorum ama bu lapis lazuli kolye bir süre beni tedavi etmekle yükümlü...
Biri beni alsa, çoook uzaklara götürse...
Biraz orada bıraksa.
Yanımda kimse olmasa.
Dursam sadece, düşünsem, anlasam.
Sonra gelsem yine kaldığım yere.
Yepyenilenmiş olsam. Devam etsem kaldığım yerden, yenilenmiş halimle.
Neden mola haklarımı kullanamıyorum ben hiç?
Neden çok iyi hissederken bir anda düşmeye başlıyorum?
Nedir hep yüksekte kalabilmenin sırrı?
Neden kararlarımı sorgular, kendimi hırpalar buluyorum şimdi?
Niye eskisi kadar hızlı hareket edemiyorum artık ben?
Uzaklaşmak istiyorum herşeyden ve herkesten.
Benim gitme zamanım çoktaan geldi bulunduğum yerlerden, neyi bekliyorum?
Çok depresif bir yazı biçimi sanırım.
Bu kadar dağıldıktan sonra toplamak için ne yapmak lazım? Önce toplama gücünü içinde hissetmek galiba. Hissediyor muyum o gücü? Derinlerde bir yerde durup hayretler içinde bana baktığını biliyorum. Ama yakınımda hissetmiyorum, belki de hayatımda ilk kez, yakınlaşmasını da istemiyorum.
Yakında hissettiğim ne peki? Bilmem, daha önce yaşamamıştım bu hissi sanırım. Bildiğim ama çok tanımadığım biri olarak hareket etmek... O an nasıl istiyorsam öyle davranabilmek, konuşmak ölesiye, ağlamak hatta... İçimdeki çocuk. Tanıştım. Sınırları zorlamayı denedim. Çoğunu başardım. Ne oldu ki? Yoruldum mu? Fazla mı geldi? Az mı yoksa? Alışık değilim dedim, anlayamadı.
Benim tanıdığım ben, pes etmez. Ama ettim. O da sınırdı belki, onu da geçtim.