Sense8 – Oyunun başı sonu…
Uzun zamandır güncelleme yapmayan bir blog yazarı olarak bir an bende endişeye düştüm, sanırım artık net dünyasına yazarak gereksiz katkıda bulunmayacağım diye ama demek ki güzel bir şeyler lazımmış bahsetmem için, beni harekete geçirmesi için.Bir anda karşıma çıkan ve bir günde oturup birinci sezonunu bitirdiğim -ama keşke hiç bitmese dediğim- Sense8 adlı bu nadide diziden bahsetmeliyim; öyleki herkes duysun ve meraklanıp izlesin.Çok sevdiğim 22 dakikada tanıtımını gördüğüm gün bir de baktım ki dizi yayınlandığı gün ilk sezonunun bütün bölümlerini bir anda vermiş, ve ben heyecandan dört köşe 12 bölümü peş peşe izlemiş bulundum.
Bilim kurguyu oldum olası sevmişimdir, ama bu dizinin temelleri ne kadar bilimkurguyla bağlantılı olsa da ben daha çok insani yüzünü ve karakterlerini sevip beğendim.Ve açıkcası kurgu kısmının mantığını ne anladım ne de anlamak istedim.Dünyanın farklı ülkelerinde 8 farklı insan düşünün; birbirleriyle hiçbir alakaları yok, daha önce hiç yüz yüze gelmemişler, kendi hayat mücadeleleri içinde yaşayıp gidiyorlar.Ve birgün izbe, terk edilmiş bir binada kadının teki intihar ediyor ve bir şekilde bu 8 insanı birbirine bağlıyor böylece.Bu 12 bölüm içinde onların kendi hayatlarını ve sıkıntılarını tanıyoruz ilk önce.Sonra güç durumlara düştüklerinde nasıl birbirlerinin yeteneklerini kullanarak bir şekilde birbirlerine yardım ettiklerine şahit oluyoruz.Ve nerdeyse dizinin yarısından itibaren esas konuya geçişimize kadar bu durum böyle gidiyor.
Onların olan bitenin farkında olması ve sezon finalinde ortak düşmanlarını keşfetmeleriyle sezonu kapatmış bulunuyoruz.Bu durum bana her zaman cazip ve heyecanlı gelmiştir; düşünsenize bir anda hiç bilmediğiniz ve belki de hiç duymadığınız bir dili konuşmaya başlıyor, daha önce olmayan dövüş, müzik,yalan söyleme gibi aşırı gelişmiş yetenekleriniz ortaya çıkıyor veya korkak bünyenizde şimdiye kadar hissetmediğiniz o cesaret damaralarınızda akıp sizi bişe şaşırtacak şeyler yapmanıza neden oluyor.Bu hayatta tek bir kişiyken bir anda sizin yanınızda 7 kişi daha hissediyorsunuz; düşünceleriniz ve korkularınızda artık yanlız değilsiniz.Bir anda sekiz bünyeyi içinde barındıran bir benlik olmuşsunuz; dışardan bakanların sizi tek bir kişi olarak görmeleri bile mühim değil, zira her an onlarla iletişim halindesiniz.
Fikir çok güzel ama bunu daha güzel bir şekilde ekrana yansıtabilmek için iyi bir oyuncu kadrosu da şart.Dizi 7 farklı ülkede çekilmiş, her biri kendi ülkesinin vatandaşı ama dizi için eleştirilecek tek nokta herkesin hemfikir olduğu gibi bu oyuncularının dizide ana dillerini değil de İngilizce konuşmaları.Tabi bu dizi yapımcılarının hedef kitle olarak alt yazı okumak istemeyen kendi insanlarına diziyi daha cazip hale getirmek için başvurmuş olduğu bir yol olduğunu düşünenlerde çok.Kendi dillerinde seyretseydik daha bir tadından yenmez olurdu orası kesin.Bu dizide her bir karakteri ayrı sevmiş olsam dahi, en sevdiklerimi yine parmakla işaret etmesem ayıp olur.Almanya’dan aramıza katılan Wolfgang ilk bölümlerde kendini o kadar göstermese de sonradan öyle sahneler izlettik ki bize hala yazarken heyecanlanıyorum.
Neyse ben en başından başlayarak anlatayım karakterleri, böylesi daha düzenli olacak.Wolfgang ilk bölümlerde hiçbir şeye fazlaca ilgisi bulunmayan sakin bir adam olarak çıkıyor karşımıza.Ama daha sonradan keşfediyoruz ki,sevdiklerine zarar geldiği anda tamamen farklı bir kişiliğe bürünebiliyor.Ölen babasının ardından onun mesleği olan kasa hırsızlığyla geçimini sağlamakta.Sun, Seul’da yaşayan kendisiyle hiç ilgilenmeyen bir baba ve sorumsuz bir kardeşn ortasında kalan, gizli hobi olarak dövüşlere çıkan en sağlam karakterlerden.Kendisinin olduğu bölümleri ayrı bir hevesle seyrediyorum.Nomi, dizinin transseksüel blog yazarı, hatta bu 8 karakter arasında en fazla rol çalabilenlerden.Ailesiyle arası kötü ama onu çok seven ve destekleyen bir kız arkadaşı var.Will, dizinin Amerikan ayağını oluşturuyor, milliyetinden dolayı bu karma ekipten en az seveceklerim arasında olacağını düşünmüştüm ama beni şaşırtacak şekilde sevdirdi kendini.Kendisi polis olup aralarında ki bu garip bağlantıyı ilk hissedenlerden.
İzlandalı Riley ise önce beni gereksiz depresifliğiyle sinir edip sonradan sebebini anladığımda beni pişman eden tek karakter oldu, kendisi Londra’da istikamet eden bir DJ.Capheus bu dizinin göz nuru bence, onun hikayesini izlemek ayrı bir heyecan kaynağı oldu benim için.Hasta bir annesi var ve onu hayatta tutmak için elinden geleni yapıyor, bu yolda da diğerlerinin yeteneklerini uygun zamanlarda ödünç almayı da çok iyi biliyor, kendisi dizimize Kenya’dan katılmakta.Kala, bir Hindistan güzeli olup ailesinin istediği ama kendisinin sevmediği bir adamla geleneksel biir düğün arifesinde karşılıyor bizi; çok naif ve tatlı bir kız.Ve bence 2. sezonda Wolfgang ile aralarından bir şeyler olması muhtemel, ya da en azından ben öyle umut ediyorum.
Ve benim için bu dizinin en sevilesi karakteri Lito, Meksika’dan aramıza katılmakta.Biliyorum benim böyle karakterlere zaafım var ama çok güzel oynamış pis adam ya,hepsi iyiydi ama bu ayrı bir güzeldi.Bunun olduğu sahnelerde o kadar eğlendimki anlatamam, kendimi onun ve sevgilisinşin evine zorla yerleşen çakma kız karkadaşı gibi gördüm.Kendisi ünlü bir aktör ve testesteron kokan fiilmlerinin aksine jelibon gibi bir kişiliğe sahip, çok da güzel devam eden bir de öyküsü var, nazardan sakınsın.Karakterler genel olarak bu kadar ve dizi gerçekten de çok güzel.Azcık da olsa merak ettiyseniz benim gibi peş peşe 12 bölümü izleyip sonradan elde bölüm kalmayınca pişman olmayın, yavaş yavaş seyredin.