Zamanlaması, planlaması, icra biçimi ve final kısmıyla bir çok soruyu beraberinde taşıyan Paris saldırıları, 11 Eylül sonrası süreçte devam eden terör merkezli yeni büyük oyundaki son aşamalardan biri olarak karşımıza çıkıyor.
“Sürpriz” bir saldırı, kimliklerini arabada bırakacak kadar profesyonel teröristler ve bütün beceriksizliklerine rağmen saldırganları öldürerek etkisiz hale getiren polis ve istihbaratçılar. Tüm dünya bir mizah dergisine yönelik saldırıyla birlikte büyük bir mizahın parçası haline getirilmeye çalışılıyor.
Oyunun mükemmelliği de zaten burada!
Teferruatlarla komplo teorilerine bol malzeme sağlayan açıklar, soru işaretleri ve olayı çok kısa bir sürede çözmeye yönelik ipuçları, insanların meselenin özünden ziyade işin magazin boyutuyla ilgilenmesine yol açmaya başlamış durumda.
Oysa, mesele çok daha derin ve hedef olan sadece Müslümanlar değil. Bu saldırılar, dünyayı yeni bir büyük savaşın ortaya çıkmasına neden olabilecek “Eski Avrupa”nın doğumuna işaret ediyor.
Avrupa, yüzyıllar içerisinde kendi içinde başlattığı savaşın kendi toplumunu bitirdiğini, ortaya koyduğu değerlerin ve yöntemlerin ise bumerang etkisi yapmaya başladığını, bundan ötürü de hızla güç kaybetmeye başladığının farkında. Bundan dolayı da Avrupa kimlik değiştiriyor.
2008’den bu yana devam eden kriz, Avrupa devletleri açısından yeni bir dinamizme ve ruha olan ihtiyacı ortaya koymuş durumda; aynen 1929 Dünya Buhranı ve sonrası yaşananlarda görüldüğü üzere. Dolayısıyla, Batı bir kez daha tarihsel kodlarına dönüyor desek, çok da yanılmış olmayız.
Nitekim bu saldırılarla birlikte Avrupa’yı “Avrupa Birliği” yapan değerlerin çöküş süreci ve tekrar “dini ırkçılığı” ön plana çıkartan bir Batı ile karşı karşıyayız.
Militarist bir Avrupa’ya doğru...
Avrupa, yükselen Doğu ve çöküşe geçmeye başlamış ekonomisi karşısında ciddi bir arayış içerisinde. Avrupalı siyasiler, kendilerini rahatlatacak yeni bir düşman arayışında. Başta Almanya olmak üzere, yükselişe geçen ırkçılık ve bunların arka planında kendisini gösteren derin yapılar, Avrupa’yı sistematik bir şekilde daha agresif politikalara doğru sürüklüyor. Bu noktada “Avrupa saldırı altında” mesajları oldukça önemli bir yere sahip.
Düne kadar “Komşuluk Politikası” üzerinden yakın çevresini güvenli bir hale getirmeyi ve kontrol altında tutmayı hedefleyen AB, bırakın yakın çevreyi, kendi içinde güvenliği sağlamaktan uzak olduğu gerçeğiyle “yüzleştirilmiş” vaziyette.
Dolayısıyla, Paris saldırılarıyla bir anlamda iflas eden “yumuşak güç” uygulamasına dayalı “Komşuluk Politikası” ve benzerlerinin yerini, “klasik sömürgeci” uygulamaların alacağı yeni bir süreçle karşı karşıyayız. Bunun adı da belli: “Medeniyetler Savaşı” ya da daha bildik ismiyle “Haçlı Savaşları”...
Avrupa’nın yüzyıllar öncesine dayandırdığı “haklı savaş” gerekçelerinden biri olarak sunulan bu husus, Fransa’nın bir önceki Cumhurbaşkanı Sarkozy tarafından “Barbarlar tarafından Fransa’ya, medeniyetimize savaş ilan edildi. Yahudilerin acısını paylaşıyorum” şeklinde ifade bulmuş vaziyette.
Sarkozy ismi ve kimliği, açıklamanın kendisi kadar önemli ve sürecin arka planıyla ilgili çok önemli ipuçları veriyor. İslam’a karşı ittifakın sembol isimlerinden birisi olarak Sarkozy, “Yeni Haçlılar”ın kim olduğu sorusunun da başlı başına cevabı gibi...
Bu noktada Paris saldırıları, aslında Avrupa’da başlatılan İslam karşıtı, ırkçı bir hareketi daha da hızlandıracak, ona daha da güç katacak olması boyutuyla önemli bir yere sahip. Saldırılar, Almanya merkezli başlayan Pegida hareketini tamamlayıcı bir eylem olarak karşımıza çıkıyorlar. Dolayısıyla burada göz ardı edilmemesi gereken bir diğer husus da sürecin Almanya boyutu.
Bu bağlamda resmin önemli bir sacayağı olan Almanya’yı ve orada baş gösteren Pegida’yı anlamadan, “Mizahi Saldırı”nın şifrelerini tam olarak çözmüş sayılmayız. Bir sonraki yazımızda bu husus üzerinde duracağız...