İki gözlü çok sevimli bir düğmecik varmış. Murat’ın kırmızı kazağında, dört kardeşiyle birlikte yaşıyormuş. Murat kazağını giyip dışarı çıktığında düğmecik çok seviniyormuş. O zaman rüzgarı hissediyor, güneşi görüyormuş. Futbol maçını çok seviyormuş. Tek şikayeti Murat’ın terledikten sonra kazağının yakasını çekiştirerek açmasıymış. Çünkü eskiyor, yıpranıyormuş.
Yine futbol maçından sonra Murat eve gelince çekiştirerek kazağının düğmesini açmış. İşte o sırada bizim düğmeciğin ipleri kopuvermiş. Yuvarlana yuvarlana dolabın altına girmiş. Küçük düğmeciğin bu karanlık yerde kalbi “ küt küt” atıyormuş. Her gün kendisini bulmalarını ümit etmiş. Kazak mı ne olmuş?
Murat’ın annesi düğmeciğin yerine başka bir düğme dikmiş. Ama bundan ne Murat ne de düğmeciğin kardeşleri hoşlanmamışlar. Dikkatsizlik ettiği için Murat çok üzülmüş.
Annesi bir gün temizlik yaparken dolabı kaldırmış. Bir de ne görsün! Düğmecik orada duruyormuş. Daha sonra annesi düğmeciği kazağa dikmiş. Murat ve kazaktaki düğmeciğin kardeşleri çok sevinmişler. Artık Murat giysilerini giyip çıkartırken dikkatli davranıyormuş.