Sisin içinden bir kahkaha geldi. Dördü de korkuyla ne yapacaklarını şaşırmış bir şekilde dururlarken arkalardan bir saz sesi geldi. Az önce duydukları ses ne kadar korkutucu ise bu ses de o kadar rahatlatıcı idi. Sis dağıldığında aynı anda uyandılar.
Güneş daha henüz doğmuştu. Ozan salonun bir köşesinde oturmuş saz çalıyor, Gezer Ata ise onun karşısına kurulmuş Sazı dinlemenin keyfine varıyordu.
Kahvaltı sonrası oturuyorlardı çocuklar, hiç olmadığı kadar sessizdiler. “Bizler sizleri korumak için elimizden geleni yaparız çocuklar ancak sizin kendinizi koruyabilmeniz gerekiyor. İşte bu ihtiyarın sizin için yapamayacağı şey bu çocuklar. “ diyerek Gezer Ata’yı gösterdi.
“Kendinizi ve birbirinizi korumanız gerekiyor.”
“Bunu nasıl yapabiliriz Ozan Ata. Bizler bir karıncayı bile incitemeyiz. Babam bize daha yürümeyi ilk öğrendiğimiz sıralarda karıncaları ezmemem gerektiği öğretti. O düşünce ile büyüdük. Hayvanları, doğayı, insanları seviyoruz. Her yaşama saygı duyuyoruz.” dedi Asya
“Çocuklar zaten tam da bu sebeplerden dolayı yüreğiniz ile bakabildiğinizin farkında değil misiniz? Sizlerin özel olmasının sebebi budur.”
“Beni takip edin” diyerek ayağa kalktı. Adam dönüp giderken çocuklar Dedeye baktılar. Adam kafasını sallayınca Ozan’ı takip ederek arkasından yürümeye başladılar.
Ocağın hemen yanında daha önce fark etmedikleri bir kapı vardı. Aşağı doğru inen merdivenleri kapatan gizli bir kapıydı. Zira üstünde zeminle bir olabilmesi için çimlendirme yapılmıştı. Önde Ozan, arkasında çocuklar aşağı indiler. Aşağısı büyük bir mahzendi. Duvarlardan birine bu mahzene hatta ve hatta bu bağ evine ait olmayacak kadar güzel altın işlemeli çift kanatlı bir kapı vardı. Ozan’ın boyundan daha uzundu. İki kanat da açıldığında hepsi yan yana geçebilirdi bu altın kapıdan. Bu kadar büyük olmasına rağmen işlenmemiş bir noktası yoktu.