EKONOMİK ÇÖKÜŞÜN EŞİĞİNDEN ATLADIK !! - Ebru Oğuzhan Yeter
1939'dan itibaren başlayan dışa bağlanma süreci, Türkiye'yi bugünkü durumuna getirdi.
Mustafa Kemal, başta ekonomi olmak üzere, dil, inanç, kültür, siyaset ve daha bir çok alanda ulusal bağımsızlığın önemine vurgu yapmış ve Türk halkının bunu benimsemesi için mücadele etmiştir.
Türk ulusuna bıkmadan, her sözünde ve eyleminde bağımsızlığın ne kadar önemli olduğunu, mutlaka korunması gerektiğini anlatmıştır.
Dış borç artışı doğal olarak, içerde borçlanmayı getirdi. Özal dönemine dek, Türkiye'nin iç borcu yoktu. 2000 yılında iç borç 36 katrilyon liraydı. Bu borç, 2001-2005 arasındaki dört yıllık dönemde, yüzde 624 artarak 224,5 katrilyon liraya çıktı. Türkiye'nin 2005 yılında, iç-dış toplam 323,9 milyar dolar borca ulaştı.
Türkiye bugün, IMF'den "uyum kredisi" alan 137 ülke içinde, "en çok borcu" olan ülkeler sıralamasında birinci sırada bulunuyor. (2015)
Türkiye'ye 2001 yılında, "En iyi koşullarda borç bulan ülke" ödülü verdi. Hazine Müsteşarı Selçuk Demiralp ve yardımcısı Aydın Karaöz Londra'ya giderek bu ödülü aldılar.
Osmanlı İmparatorluğu ilk dış borcu 1854 yılında aldı ve yirmi iki yıl gibi kısa bir süre sonra 1876'da, dış borç toplamı bütçe gelirlerinin yüzde 76.5'ini oluşturuyordu. Daha sonra, borç faizlerini bile ödeyemez duruma düştü ve iflasını ilan etti.
Türk halkının yoksullaşması yeni bir olay değildir ve yoksullaşma kronik bir sorun haline gelerek, 1980'den beri sürmektedir. Yeni olan, yoksullaşmanın toplumsal bir "felaket" haline gelerek yayılması ve yoğunlaşmasıdır.
Dünya Bankası Raporu, gelir dağılımı ve kişi başına düşen ulusal gelir konusunda da bilgi veriyor ve Türkiye'de gelir dağılımının, aşırı bir dengesizlik içinde bulunduğunu saptıyo
"Küresel Araştırma Raporuyla" halkın yoksullaşma düzeyini açıklayan Dünya Bankası, Türkiye'de, "Sosyal Riski Azaltma Projesi" adıyla yoksullara "yardım" yapmaya karar verdi. Borç olarak verilmesine karşın "hibe" gibi gösterilen bu "yardımın" bir bölümü, kişi başına 50 milyon lira olarak belirlendi ve bu para, insanlar sokak ortalarında kuyruklara sokularak dağıtıldı.
IMF programlarının yoğunlaştığı 1999 ve özellikle de "Güçlü Ekonomiye Geçiş" programının uygulandığı 2001 başından sonra Türkiye, ağır bir sosyal yıkım ve ekonomik çöküş yaşadı. Toplumsal yapıyı ayakta tutan kamusal sistemin, işlemez hale getirilmediği hemen hiçbir kurumu kalmadı. Birkaç yıl içinde sağlanan bozulma, belki de onlarca yıl yerine getirilemeyecek düzeydeydi. 15 bin fabrika ve imalathane 500 bin KOBİ kapandı. Borçlu kalmaktan hiç hoşlanmayan Türk halkının, bankalara olan kredi kartı borcu, 2004 yılında 793 trilyon liraya ulaştı.
Küçük işletme sahipleri, ücretliler, köylüler ve elbette işsizler, çaresizlik içinde yalnızca yaşamlarını sürdürmeye çalışıyor. Sosyal dengeler hızla bozuluyor. Adalet Bakanlığı verilerine göre, Türkiye'de yaşayan ailelerin yarısı icra takibine uğramış. Uzmanlar, borcuna sadık Türk toplumunun yoksulluk nedeniyle, geleneksel değerlerini yitirmekte olduğunu belirtiyorlar.
*Karayolları: İstanbul, Kars.
*Ekonomik çözülme, yönetim bozulmasına ve ulus devlet işleyişinin dağılmasına yol açıyor; dış karışmayı arttırıyor.
*Türkiye bugün, dışardan yönetilen ya da dış isteklere göre hareket eden bir ülke haline gelmiştir.
Çok yönlü zenginliklere sahip koskoca bir ülke bağımsızlığını yitirerek, bugün gerçekten "şunun bunun oyuncağı" durumuna düştü. Oysa Mustafa Kemal'in önderliğinde aynı durumdan kendini kurtarmış ve ulusal varlığını, ağır bir bedel ödeyerek kazandığı, bağımsızlık savaşı üzerine oturtmuştu. Kemalist Devrim Türkiye'de derinliği olan anti-emperyalist birikim sağlamıştı.
*Bu eylem, halka dayandığı için, içten ya da dıştan, hiçbir güç tarafından yenilemeyecektir.
Mustafa Kemal'in yaptığı yapılmalı, Türk halkı kendi kaynaklarına dayanarak emperyalizme karşı örgütlenmelidir. Herkes, ulusal haklar için, yani kendi geleceği için, konumuna ve gücüne uygun düşen bir çaba içine girmelidir. Herkesin ülkesine karşı yapabileceği bir şey vardır. Haklarına ve geleceklerine sahip çıkıp mücadele etmeyenler, özgür olamazlar. Bu gerçek kavranmak, gereği yapılmalıdır. Ulusal bağımsızlığın korunarak halkın gönencinin sağlanması, örgütlü olmaktan ve mücadele etmekten geçer. Mustafa Kemal Atatürk'ün şu sözleri hiç unutulmamalıdır: "Bir milletin yüzü gülüyorsa o millet mutludur. Bir ülkede yüzü gülmeyen insanlar çoğunlukta ise, o ülkenin yöneticilerini değiştirmek gerekli olmuş demektir."