Yağmurun Azizliği: Yolu Yaşamak, Yolda Yaşamak - Shall We?
tarafından Vedat Seymen Küçük Aralık 28, 2019, 2:00 pm 158 Görüntülenme Sayısı 1 Yorum
Nerede kalmıştık? Yolu yaşamak, yolda yaşamak: yağmurun azizliği her ne kadar beni uğraştırsa da Arif’e ulaşmak için değerdi ve öyle olmuştu..
5 Aralık sabahı uyanır uyanmaz yola çıkmak vardı aklımda ama gecesinde beni karşılayan yağmur sabaha daha da şiddetlenmişti. Sabahın 7’sinde uyanmış olmama rağmen yola çıkmam 11’i buldu. Antep’i daha önce gördüğüm ve 5 Aralık akşamına varmak istediğim bir yer olduğu için Antep’te hiç vakit geçirmeden yola çıktım. Yağmur bütün gün benimleydi. Antepten batı gişelerine, oradan doğu gişelerine gelmek için 3 araç değiştirmek zorunda kaldım.
Nizip, Siverek derken ikindi vakitlerine doğru kendimi Diyarbakır’a atabildim. Daha önce gelip görmüş olmama ve aslında planda olmamasına rağmen Diyarbakır’ı es geçemedim. Meşhur ocak başı ciğercisi Xale Mehemede aldım soluğu. Boş bir yer bulur bulmaz da ocak başına kuruldum. 5 ya da 6 şiş yedikten, yayık ayranımı içtikten sonra hemen Hasanpaşa Hanına ve Ulu Camiye geçtim. O atmosferleri yaşamayı hep sevmişimdir. Sülüklü Handa da kahvemi içtikten sonra yola düştüm.
BİR TÜRLÜ YAKAMI BIRAKMAYAN YAĞMUR
Hava kararmak üzereydi ama benim ne yapıp ne edip kendimi Batmanın ilçesi olmasına rağmen Diyarbakır’a daha yakın sayılabilecek olan Sason’a atmam gerekiyordu. Neden mi? Üniversite zamanlarımın en önemli kazançlarından olan dostlarımdan biri Sasonda öğretmendi. Ve beni yola çıkaran nedenlerin başında geliyordu. Diyarbakır-Bitlis yoluna çıktım. İlk bindiğim araç Diyarbakır çıkışında bir semte gidiyordu ve otostop çekebileceğim güvenli bir nokta da vardı. Yağmur hala üzerimdeydi ve bulunduğum noktada gerçekten şiddetli yağıyordu. Sis de cabası.
GÜZEL İNSANLAR HER YERDE
Yaklaşık yarım saatlik bekleyişin sonunda Silvan’a giden bir araç bulmuştum. Ve yolculuğumun en uzun bekleyişine sebep olan yolda beklemeye başladım. 45 dakikalık bekleyişten sonra bir abi beni aldı be Silvan çıkışındaki karakola getirdi. 2 bekçi 2 uzman çavuş ve 1 astsubaydan oluşan karakol ekibi minik bir sorgudan ve kimlik kontrolünden sonra beni içeriye aldı. Bekçi kardeşlerimden birisi yoldan geçen araçları durdurup nereye gittiklerini sormaya ve beni alıp alamayacaklarını sormaya başladı. O yola giden çok araç olmadığı için ve gidenlerin de bir çoğunun civar köylere gidiyor oluşundan ötürü 15 dakika kadar daha bekledim. 2 bardak çay içtim ve 15 dakika içinde 3 hayat hikayesi dinledim. İzninizle bu bende kalsın.
Silvanda geçirdiğim 1 saatlik zamanın sonunda beni Sason yol ayrımına götürecek bir araç bulundu. Ancak oradan o saatlerde Sasona gidecek kimsenin olmaması ihtimaline karşı Arif 35 kmlik yolu gelip beni aldı. Arabadan indiğinde öyle bir sarılmışız ki, Erikli kış kampının canlı yayınını yaptığımı unutmuşum o an 😀
Önceki makale Yılbaşında Kırmızı Don Neden Giyilir?
Bir sonraki makale Tarihin En Kanlı Diktatörleri
Aralık 28, 2019, 6:00 pm'de
Yol hikayeleri en sevdiğim çok akıcı bir dille yazmış olduğun hikayene bayıldım kalemine sağlık Vedat