Temmuz | 2010 | Mumdan Gemiler Temmuz 2010 – Mumdan Gemiler
31/07/2010 enis Yorum yapın
Bunu farkettiğm epeyi oluyor. Bende hikayeleme yeteneği yok. Bir gün kardeşim eve geldi ve “bugün otobüste ne oldu biliyor musunuz?” dedikten sonra otobüste geçen komik bir olayı anlatmaya başladı. O zaman farkettim ki ben de böyle bir hikayeleme alışkanlığı yok. Başından geçenleri anlatan, anlatabilen çok insana rastladım. Bazısı karşındaki dinlenmese bile anlatıyor, anlatmaya devam ediyor. Bense dinlenmediğimi farkedersem devam edemiyorum.
İnsanın böyle hikayeleri dinleyen bir arkadaşının olması gerektiğini hep düşünmüşümdür. Epeyi oluyor, on beş sene kadar önceydi, bir arkadaşıma bir şeyler anlatırken, onunla bir sıkıntımı paylaşmaya niyetlenirken ilk tepki olarak onun tüm suçu bana yıkarak, beni terslemesi; bende insanların bir başkasını dinlemeye istekli olmadığı düşüncesinin yerleşmesine sebeb oldu. Oysa bu sohbetsizlik hastalığı imiş ve muzdaribi de çokmuş. Dinleme, sohbet de , anlatabilme gibi, bazı insanlara has özel bir yetenekmiş, ve hatta çok az insanın sahip olabildiği bir yetenek. Sohbet olarak gördüğümüz bazı diyologlar ise bir tarafın kendi düşüncelerini dikte etmekten öteye gitmeyen, muhabbetten yoksun sağırlar diyaloğu imiş, yeni farkettim .
30/07/2010 enis Yorum yapın
İsim bulmak zor iş. Meğerse mumdan gemiler diye bir şarkı varmış 🙂 Google’da aratınca çıktı. Neyse..
Rüzgâr nasıl eseceğini bilmeli
Öfkenin, hiddetin ateşini söndürmeli
Muhabettin ateşini körüklemeli
Yolun başındakini alaya almamak lâzım
30/07/2010 enis 5 Yorum
Yazma isteği insana rahat vermiyor. İnsan kendi adına açtığı blogda o kırılır, bu üstüne alınır diye bir noktadan sonra, herşeyi rahat yazamaz hale geliyor. Biraz daha relaks bir şekilde yazmak isteğiyle …
04/07/2010 enis Yorum yapın
” Ama ister bir kitapta, konuşmada, mektupta ya da her ne olursa olsun, diğer kişinin bana söylediği şeyin genellikle benim kanaatim değil onun kanaati olduğu varsayılır; bu zorunlu olarak onunla paylaşmaksızın dikkate almam gereken şeydir. Ancak bu önkabül anlamamı kolaylaştıran bir şey değil, zorlaştıran bir şeydir; çünkü, benim kendi ön-anlamamı belirleyen ön-anlamlar, bütünüyle ilgi dışı kalabilir. Eğer onlar yanlış anlamalar doğurursa, bir metni yanlış anlamaların onlarla çelişen anlamalar olup olmadıklarını nasıl kavrayabilirim? Bir metin daha baştan yanlış anlamardan nasıl korunabilir”