13.05.16 19:58 #1
Ya yüzsüzleşip yüzleşeceksin herşeye inat ya da gerçeğin ortasında yüzünü süzüp tüyeceksin... Kararsızlığın bedeli ise daha ağır… Kimisi, mücadeleyi sessizce dingin halde yapar, kimisi de gür sedayla. Fıtrat meselesi belki de.
Artık son noktaya gelmişcesine “yıkıldım!” derken seni dinleyen sadece tek bir Yaradana aczini itiraf etmeye…
“Yeni bir dünya heceliyorum. Dünyanın yaşlısı, ahiretin çocuğuyum işte. Henüz konuşamıyorum, heceliyor, emekliyorum.
Arada tökezliyorum ağlıyorum,kızıyorum! Dünya geçici de olsa kalıcıyım sanıyorum. Güçsüzlüğümü her seferinde görüp yıkılıyorum ama… Ey nefsim! Gidecek hangi kapı var başka? Hangi fani mahluk acını limitsiz dindirmeye yarıyor?”
Yerçekimine yenik vücudun aşağılara sarkıp da, bu ben miyim! telaşına girmeye ömrün yeterse şayet, gençliğinde “keşke geç olmadan yapsaydım!” ahlarını tevbe merhemiyle oh’lara çevirmeden sükuta erebilecek misin?
Katarakt gibi görmene engel gaflet perdelerin ve bunun neticesinde vicdanını sızlatan bir şeyler var. Bu halde yaşamaya devam etmek her gün ölmek değil mi ki ya da ölememek? Ama…
“Geldik.Çünkü senin ruhunda virus var.Geldik, çünkü akması gereken yaşlar var , o yaşlar akmadıkça kurusu kalbine katman oluyor.Katılaşıyor, durdukça yüreğine batıyor. Geldik çünkü senden Rabb in istediği niyazlar var. Geldik ki, epeydir imanını tazelemedin haberin ola.Sen tazeleme yapmadıkça bizim de atamamız yapılmaz bilesin.Biz memursak, sen yeryüzünün halifesisin.Bizi hafife aldıkça hilafetin düşecek.İstemeyiz bunu. Bir an önce hazırlan ki daha gideceğimiz çok yer var, ömür az, vakit dar…Geldik işte fazla yorma.Yüreğin bahar temizliklerine hasret...”