Tidy Ghost: Eylül 2014
Yutma Fobisi Vol.2 : Psikolog Arayışı
Yazının devamı gelecek demiştim, birilerine faydalı
olabilmek umuduyla devam ediyorum.
İlk postumda psikoloğumun adını henüz vermeyeceğim demiştim
çünkü yeni başlıyoruz sürece ve ilerleme gördükten sonra tavsiye amaçlı isim
vermemin daha doğru olacağına inanıyorum. Başlıktan da anlaşılacağı gibi bu postumda psikolog arayışımı anlatacağım. Psikolog arayışı
ve seçme önemli bir adım çünkü.
Psikologa gitmeye karar verdikten sonra yaklaşık 3 hafta
psikolog aradım. İnternetteki tüm tavsiye sitelerini dolaştım. Çevreme, bana
önerebilecekleri bir psikolog olup olmadığını sordum. Sonra bir arkadaşımın
tavsiyesiyle Bilgi Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık Birimi’ ni arayıp
sorunumu anlattım. Görüştüğüm yetkili kişi ise Bilgi Üniversitesi danışan başvurularının Eylül sonu gibi alındığını ve görüşmelerin Ekim başında
başladığını söyledi. Seans ücreti ise 80 TL’ ymiş. Ben de ekimi bekleyemeyeceğimi
ve dışarıdan birine yönlendirip yönlendiremeyeceklerini sordum. Oturduğum semti
ve her seans için ödeyebileceğim maksimum tutarı öğrenip bana uygun olabilecek 4
psikolog önerdiler. Bu psikologların her biriyle telefonda görüştüm, problemi
anlattım. Bir kısmı benim problemime bakmadıklarını veya boş seanslarının
olmadığını söyleyip beni başka kişilere yönlendirdi. Bilgi Üniversitesi’ nden
yola çıkarak 8-9 psikologla konuştum. Bu psikologların biriyle görüşmeye gittim
ama bu görüşmeden “Evet sanırım bu psikologla ilerleyebileceğim” diye çıkmadım maalesef.
İçime sinmeyen bir şeyler vardı ve psikolog olayını aceleye getiremezdim. Biraz
daha araştırmaya karar verdim. Bilgi Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık Birimi
ile ilgili detaylı bilgilere aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.
Bilgi Üniversitesi’ nden elle tutulur bir sonuç alamayınca Türk
Psikologlar Derneği’ ni aradım. Orada konuştuğum kadın bana Mecidiyeköy’ de bir
psikoloğun adını verdi. Bu ismi araştırdım oldukça iyi yorumlar vardı ancak bu
yorumların %80’ i cinsel problemlerle ilgiliydi. Ama yine de şu ana kadar
araştırdıklarımdan en umut vadedeni bu olduğu için bir kenara not ettim bir
yandan da başka isimler araştırmaya devam ettim. Türk Psikologlar Derneği ile ilgili detaylı bilgiye de
Sonra bir gün işyerinde konuşurken bir arkadaşımın
kardeşinin psikolog olduğunu öğrendim. Bu kızcağız yeni mezun olduğundan
kendimi ona emanet edemezdim. Konuyu anlattım ve bana önerebileceği bir isim
olup olmadığını sordum. O da sağolsun hocasıyla konuştu ve bana 3 isim verdi. Psikolog
araştırırken de Klinik Psikolog olup olmamasına dikkat etmemi ve Bilişsel
Davranışçı Terapi kullanmasının önemli olduğunu söyledi. Haydaaaa neydi ki
bunlar, ben şimdiye kadar tavsiye var mı yok mu diye araştırmıştım
psikologları :S Neyse efendim bu 3 ismi araştırdım, 3' ü de ilk araştırmamdan artı
puan aldılar benden. Sonrasında aradım hepsini. 3’ ü de klinik psikolog. Konuştuklarımdan
biri Bilişsel Davranışçı Terapi kullandığını söyledi. Bir diğeri ise korku/kaygı bozukluklarında EMDR yöntemi oldukça etkili oluyor ve ben de EMDR uzmanıyım
dedi. "Peki Bilişsel Davranışçı Terapi? Ona ne olacak?" dediğimde ise aslında
ikisini de kullanacağız, durumunuza göre ben ağırlıklarını değiştireceğim. EMDR’
yi bir araştırın isterseniz dedi. Ben de teşekkür edip kapattım.
Anlaşılan o ki benim bu Bilişsel Davranışçı terapi ve EMDR’
yi araştırmam gerekiyordu. Araştırdım okudum ettim derken sizi de öğrendiğim
kadarıyla kısaca bilgilendireyim istedim. Bilişsel Davranışçı Terapi: Bu terapi
yöntemi ruhsal rahatsızlıkları açıklarken ve nedenlerini araştırırken
psikiyatri biliminin verilerine dayanır. Bu rahatsızlıkların çözümünde
kullandığı sözel ve davranışsal yöntemler de aynı şekilde bu bilimsel ilkelere
ve öğrenme kuramlarına dayalıdır. Ortaya
konulan bu tedavi yönteminin etkinliği bilimsel olarak sınanmış ve yüzlerce
klinik araştırmayla bir çok ruhsal rahatsızlıkta etkili olduğu gösterilmiştir.
EMDR: Türkçe açılımıyla Göz
Hareketleriyle Duyarsızlaştırma ve Yeniden İşleme, güçlü bir
psikoterapi yaklaşımıdır. Bugüne kadar her yaştan yaklaşık 2 milyon
kişinin farklı tiplerde psikolojik rahatsızlıklarının başarıyla tedavi
edilmesini sağlamıştır. EMDR psikolojik travmanın yarattığı duygusal
kilitlenmişliği açar ve kişinin doğal iyileştirici kaynaklarının harekete
geçmesine izin verir. Böylece beyinde hapsolmuş/kilitli kalmış travmatik
yaşantının işlenmesini sağlar.
sorunumu nasıl düzeltebilir ki diye düşününce karşıma geçip “Hadi en küçük
haptan başlıyoruz, hoop içiyoruz” şeklinde denemeyle çözmeye çalışır diye
korkuyordum. Bilişsel davranışçı terapi ve EMDR yi duyduktan sonra bir nebze
davranışçı terapi daha geleneksel bir yöntem olduğundan bu yöntemin tedaviye
dahil olmasını istiyordum ama EMDR de kulağa işe yarar bir tedavi gibi
geliyordu. Bu sebeple ikisini bir arada kullanacağını söyleyen Klinik psikologda
psikolog seçme sürecinde sizlere de tavsiyem psikolog ismini aldıktan sonra
hemen randevu alıp gitmemeniz. Önce bir araştırın, edinebildiğiniz kadar bilgi edinin.
Telefonda görüşüp bir fikir elde etmeye çalışın. Sizi tedavi etmek için nasıl
yöntemler kullanacağını kısaca öğrenmeye çalışın. Bütün bu incelemeler
sonrasında içinize sinerse randevu alın. Bunun yanında psikoloğun size, kolay ulaşabileceğiniz mesafede olması önemli. Mesela ben İstanbul Avrupa yakasında
oturuyorum. Anadolu yakasında bir psikolog tercih etsem bir süre sonra yol
gözümde büyüyecek ve terapilere isteksiz devam edecektim veya gitmemeyi tercih
edecektim. Ulaşabileceğiniz mesafeden kastım bu aslında. Seans ücreti de bir diğer önemli konu. Bütçenizi gözden geçirip maksimum sınırınızı belirleyin ve bu
kriteri de göz önünde bulundurarak psikolog arayın. Bütçenizi aşacak bir psikoloğa
gitmeye başlasanız bile bir süre sonra tedavi ücreti sizi zorlayacağından
tedaviyi bırakma veya maddi olarak strese girme ihtimaliniz yüksek.
Ben zor da
olsa bir psikologda karar kıldım ve randevumu aldım. Hakkımda hayırlısı artık
Bilgi Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık Merkezi,
Herkese kocaman bir merhaba blogdaşlarım.
Ne biçim başlık bu Mes, yutma fobisi de nedir derseniz başımın belasıdır diyebilirim. Yutma fobisi Türk Psikiyatri Derneği' nin sayfasında aşağıdaki gibi tanımlanıyor.
Böyle bir baş belası işte! Bu korkum ne zaman başladı hatırlamıyorum. İlk olarak hap yutamama, soluk boruma kaçmasından korkma şeklinde başladı ve en şiddetli durum bu benim için. Hiçbir zaman rahat hap yutabilen bir çocuk olmadım ama son 2-3 yıldır hiç içmemeye başladım. Doktor ilaç yazacaksa hep suda eritilen şeyler istedim, olay iğne yaptırmayı göze almaya kadar gitti. Doktorlar sorun fiziksel olabilir mi acaba diye beni kbb doktoruna yönlendirdi. Gittim ve yutmama engel fiziksel bir problemim olmadığını öğrendim. En son mayıs ayında doktorum tek tabletlik bir ilaç verdi. Sorunumun çözülmesi için içmem gerekiyordu. Tek tablet! Tableti 3-4 gün yanımda gezdirdim. Ben ona baktım, o bana baktı. Arkadaşlarım, ailem bana hapı yutturmak için binbir dil döktü. Hadi birlikte içelim diyen, içme taktiği veren... Baktım olmuyor, çalıştığım kurumun doktorunun yanına gideyim de bari soluk boruma kaçarsa beni kurtarır en azından dedim ve sağlık biriminin yolunu tuttum.
"Merhaba, benim bu tableti yutmam gerekiyor ama yutamıyorum. Deneyemiyorum bile. Soluk boruma kaçacak diye korkuyorum. Ne yapabilirim?"
"Hmm, böyle bol suyla deneseniz?"
"İşte yutamıyorum yani korkuyorum!"
"Yani bence böyle dilinizin en arkasına koyup direk su içerseniz olur."
Ben de burnuma koyup yutmaya çalışıyordum çünkü! Baktım olmayacak teşekkür edip çıktım.
Bir yandan da internetten araştırma yapıyorum, benim gibi olan var mı yoksa bu dünyadaki tek lanetli kişi ben miyim diye. Benim gibi olan var ama büyük bir kısmı ağzına gelen ilaç tadından rahatsız olduğundan ötürü içemiyor. Boğulma korkusu olan tek tük kişiye denk geldim ama onların da bir çözüme ulaştıkları yok. İlaç yutmayla ilgili bir sürü teknik, tavsiye kaynıyor sayfalar.
"Bence ekmeğin içine sar, öyle yut" - Minnacık hapı yutamıyorum bir de çevresine ekmek saracağım öyle mi, tişikkirler sipirmin!
"Yoğurdun içine koy, kaşıkla ye" - Ben o hapın orada olduğunu bildiğim sürece yutamayacağım biliyorsun değil mi? Fobi diyorum, kaygı diyorum, kime diyorum?
"Suyun veya meyve suyunun içine at iç" - Bütün hapların suda çözünerek içilebileceğine dair bir garanti yok, boğularak ölmek yerine beyin kanaması geçirerek ölmek isteyeceğimi de nereden çıkardın?
Bu yararlı yönlendirmeleri gördükten sonra daha donanımlı bir hastanenin aciline gidip içmeye karar verdim ilacı. Öteki tekimi de sürükledim kendimle, bana bir şey olursa doktor çağırsın diye :) Önce yapabilirim gibi geldi ama öyle değilmiş. 3-4 defa deneyip her seferinde çıkardım ağzımdan hapı. El titremesi, terleme, ağlama bir yandan tabi. Çevredeki insanların da "Ne yapıyor bu gerzekler" kıvamındaki bakışlarını es geçmemek lazım. Sonra ilaç vıcık vıcık olunca son bir gayret yutuverdim ama ben mi ilacı yuttum o mu beni yuttu bilemedim.
Hap yutma sorunumun ciddi ciddi farkına varınca yemek yememdeki sorunlar da gözüme batmaya başladı. Yemekleri uzun süre çiğneyip lapa kıvamına geldikten sonra yutuyorum ve yavaş yemek yiyorum. Hele meyve, sebze, jelibon gibi kaygan yiyecekleri yemek işkence. Genelde yememeyi tercih ediyorum. Bunun altında da boğulma korkusu var sanırım.
Yemekleri yavaş yemem aile içinde veya dışında çoğu yemekte günün konusunun ben olmama neden oluyor. "Aaa çok yavaş yiyorsun." - Evet yavaş yiyorum!
"Sen o yemeği bitireceksin de ben göreceğim" - Hey Allahım!
"Ya yemeği kaç defa çiğnediğini saydım da 30 falan herhalde :)" He he çok komik!
"Sen yavaş yiyorsun ondan mı kilo almıyorsun, ben de sen kaç defa çiğniyorsan o kadar çiğneyeceğim ki kilo vereyim" diye yemek boyunca beni izleyen, darlayan insanları saymak bile istemiyorum.
Topluca yemeğe gidilecekse yemek seçerken ne yemek istediğimi değil neyi çabuk bitirebileceğimi göz önünde bulunduruyorum. Nazımın geçmeyeceği, derdimi anlatamayacağım kişilerle yemek yiyorsam çoğu zaman aç kalkıyorum masadan.
Bu sorunu ilk defa duyanlar veya bu mu sorun diye düşünenler için komik bir fobi belki ama yaşayanlar için öyle değil.
Son çare psikologa gitmeye karar verdim. İnandığımdan ve bu sorunumu çözebileceklerini düşündüğümden değil, başka çarem kalmadığından. İleride bir gün bebek sahibi olmak istiyorum ancak hamilelik sürecini atlatanlar bilir, bu sürede vitamin desteği almak gerekebiliyor ve ben hap yutmayı beceremeden bu adımı atamıyorum, düşünemiyorum bile.
Uzun süreli araştırmalarım sonucunda bir psikologda karar kıldım. Bunları neden mi anlatıyorum? Bir yerlerde benim gibi çaresiz olan birileri varsa ve çare ararsa belki bir faydam dokunur diye. Psikologumun adını şimdilik vermeyeceğim, seanslarla ilgili de benle aynı durumda olanlara faydalı olabilmek için gerekli olan kısmını anlatacağım. Kesin kararlıyım ama umutsuzum. Bu problem yakamı bırakmayacak gibi geliyor. Benim gibi olan birileri varsa, bu yazının devamı gelecek. Ya ben bu sorunu çözeceğim ya da hayat benim son umudumun üstünü çizecek.
Bu yazıma yukarıda bahsettiğime benzer yorumlar yazılsın istemiyorum, akıl verme, ekmeğe sarıp yutma gibi. Bunun dışındaki tüm yorumlarınıza, desteğinize açığım.
Yutma Fobisi Vol.1 : Bu Problem Yakamı Bırakmayaca...