Ben hayatımda hep kadın-erkek eşitliğine inanan bir insan oldum. “Erkeklerin yaptığı her şeyi kadın da yapar” dedim. Bunun birçok ortamda tartışmasına girdim. Hala da girerim. Birçok insan da benim gibi düşünür, ama sözde. Oysa benim hesap ödeme konusunda da düşüncem aynı. Kadın-erkek eşitliği var madem, neden hesabı hep erkekler ödesin ki!
Belki bir 50 yıl önce erkeğin çalıştığı, kadının okula gönderilmediği için ev hanımı olduğu dönemlerde bu kural geçerli olabilirdi evet. Ama şimdi kadın da erkek de çocukluğundan itibaren az çok aynı şekilde yetiştiriliyor. Aynı okullara gidip aynı işlerde çalışıyorlar, aynı parayı kazanıyorlar. İlişkileriyle ilgili bir konuda ikisi de söz sahibi olabiliyor. İpler biz erkeklerin elinde değil yani artık.
Buraya kadar her şey tamam da neden hesap konusunda yükler erkeğin omuzlarında anlamadım ben. İkisi de işinde gücünde insanlar. Hesabı niye hep erkek ödesin, kadın niye hep ödetsin?
100 kadınla çıktım, 77’sinde şöylesine tanık oldum diyemem. ‘Hesabı erkek ödemelidir’ diye düşünmediğim için hayatıma o kadar kadın girmedi. Ama hesap ödeten kadın da oldu hayatımda, ödetmeyen kadın da. Yaşadığım tecrübeye dayanarak şunu söyleyebilirim ki hesap ödeten kadın, hesabı sürekli benim ödememden mi kaynaklanıyordu bilmiyorum ama tam bir sen bilirsinciydi.
+Bugün şunu yapalım mı?
-Nasıl dersen aşkım.
+Şuraya gidelim mi?
-Ben bilmem aşkım bilir.
Bazı erkekler ilişkide sözü geçen olmaktan hoşlanabilir ama benim tarzım hiç değil. Hayatımda olacak kadının ben biraz güçlü olmasını isterim. Yeri geldiğinde ben onu, yeri geldiğinde o beni yönlendirecek yani. Hayatımdaki hesap ödetmeyen kadın da böylesi bir kadındı işte. (Ama sonra onunla da ayrıldık, uzun hikaye. Sonra anlatırım. Ya da anlatmam. Keyfime göre)
Belki biraz sert olacak ama, istisnai durumlar dışında ‘Hesabı erkek ödemelidir’ diye düşünen kadınlar bence biraz eziktir ya. Sahiplenilmeye muhtaçtır. Sen çalışmıyor musun kardeşim, ödesene! İlişkisi evliliğe doğru uzanırsa muhtemelen bu kadın çalışmayacak. Birkaç yıl sonra da maddi özgürlüğü elinde olmayacak, eşine muhtaç birisi haline gelecek. Eee kadınla erkek arasında eşitlik var, bu ablamız neden muhtaç olsun ki birilerine.
Aynı şekilde ‘Hesabı erkek öder’ diye düşünen erkek de para yoluyla kadın üzerinde egemenlik kurmak istiyordur. İkisi de acınılası bir durum.
Şu da var, kendi yediğini kendisi ödeyen kadın aynı evde yaşanmaya başlandığı zaman da sadece kendi bulaşığını yıkayacaktır beyler. Veya o yemeği yaparken temizliği erkeğe kitleyecektir haberiniz ola. Ama sanırım benim istediğim kadın da böyle bir kadın.
Şimdi yanlış anlaşılmak istemem. Sevgili olma yolunda konuştuğum bir kadınla ilk buluşmamızda zaten hesap ödetmem ona. Yakışık almaz. Biz de boş adam değiliz yani. Ama en azından o elini bir çantasına götürmesini beklerim. O heyecanı, o duyguyu hissettirmeli bana. Kriterlerimden bir tanesi bu.
Kriterlerimden bir diğeri ise şu: Sevgili olma yolunda konuştuğum kadını randevudan sonra evine de bırakırım, gider kapısını da açarım. Bunlar güzel jestler. Eğer ben onu yan koltuğa bindirdikten sonra arabanın önünden dolanıp şoför koltuğuna geçerken o da uzanıp benim kapımı açmaya meyil ediyorsa arabayı evine değil, direkt evlendirme dairesine çekerim!
İmza: Kadınların odun diye hitap ettiği adam...