DEMİR KUŞ – Gülcan`ın Öykü Sepeti
Hava soğuk ve karanlık, genç adam başını gökyüzüne çeviriyor. Hiç yıldız yok. Babaannesi geliyor aklına, dudakları hafifçe yayılıyor “Oğul bu İstanbul’un göğünde yıldız bile yok.” Işıkları yanıp sönen hareketli bir şey görüyor. Bu, demir kuş, içinde canlı taşıyor. Hem de onun gibi iki ayağı, iki kolu, iki gözü, iki kulağı olan canlılar. Onlar da kanatsız ama uçuyorlar işte. Uçmak nasıl bir şey diye düşünüyor, soğuk ve karanlık yerden bu demir kuşa bakarak. Gözden kaybolana kadar seyrediyor onu.
Memleketinden geleli aylar oluyor ama hala bir işi yok. Oysa ne umutlarla çıkmıştı yola. Geri dönemezdi. İnsanların yüzüne nasıl bakardı ne derdi onlara.
Babası ne umutlarla okutmuştu onu. Fakülteyi kazandığına sevinememişti bile. Üniversiteye bir çocuk yollamak babasının boyunu aşardı. Ama babası bütün imkânlarını zorlayarak, “Git oğul, gereğinde ceketimi satacam, sen oku” demişti. Babasının yüzünü kara çıkarmamak için canla başla çalışıp, okulu zamanında bitirmişti. Köylerinde ortaokulu bile gören yokken o fakülte bitirmişti. Bitirmişti de ne olmuştu?
Her gün sabahtan akşama kadar gazete ilanındaki adreslere gidiyordu. Bıkmıştı artık. Umutları tükenmeye başlamıştı. Acaba umutlarını yanlış mevsimde, yanlış toprağa mı ekmişti? Onların yeşermesini, meyve vermesini boş yere mi bekliyordu?
Bu kötü günler ne zaman sona erecekti? O elinden geleni yapmamış mıydı? Keşke hiç köyden çıkmasaydı, diğerleri gibi toprakla uğraşsaydı. En büyük sıkıntısı yağmurun yağmaması olurdu, tüm köy toplanır yağmur duasına çıkarlar, böylece onu da Allaha havale ederdi. Şimdi çok şey biliyor ya(!), işini Allaha da havale edemiyor.
Burada akrabaların evinde daha ne kadar kalabilirdi ki? Onlara yük olmamak için her sabah fırından bir simit alıyor, akşama kadar onunla idare ediyordu. Akşamları da nadiren onlarla sofraya oturuyordu. Ben yedim diye yalan söylüyordu. Başlarda ısrarla sofraya çağırmalarına rağmen artık aç mısın diye soran bile yoktu. Parası da suyunu çekiyordu. Ölüm geldi aklına, tüyleri diken diken oldu. Eğer yapacak hiçbir şeyi kalmasa neden olmasındı.
Ama şimdi değil. İçinde, çok derinlerde hala bir ışık var. Bu düşük voltajla yanan bir umut ışığı. Yaşamak için şimdilik bu da yeter. Yarın gazetedeki diğer iş ilanlarında yeniden şansını deneyecekti. Pes edemezdi
Belki bir gün o da demir bir kuşla uçabilirdi. O zaman aşağıya bakarak, orada ki mutsuz, umutsuz insanları düşünecekti. Bunun onlara bir yararı olmayacaktı, ama olsun!
Yazar gulcanaksoyYayın tarihi 23rd Kasım 2018 9th Aralık 2018 Kategoriler ÖYKÜ
Sonraki Sıradaki Yazı: SÜRPRİZ