“İnat” Dönemi / Η περίοδος του «γινατιού»
Kıbrıslı Türk bir meslektaşımla aklımıza çok parlak bir fikir gelmişti. Her iki taraftan da çocukların katılacağı etkinliklerle iki toplumlu etkinliklere katkı koyma fikriydi bu. Bu etkinliklerde herkese hitap eden ve popüler özellikleri olan eylemler kullanılacaktı. Gerçekten de öncü bir adım olacaktı.
Baştaki korkuma karşın, bu fikrin uygulanabilmesi için verimli toprağın olduğunu gördüm. Muhtemel katılımcılar tarafından, ortaya konulan fikre olumlu ve coşkulu bir karşılık gelmişti. Samimi olmak gerekirse, buna rağmen beynimin bir köşesinde, özellikle de spor faaliyetlerinde milliyetçiliğin yükselebileceği çekincesi vardı. Bunun sebebi, sahalarda hüküm süren fanatizmdir. Bu fanatizm ne yazık ki küçük yaşlarda anne babalar tarafından çocuklarına aşılanan bir fanatizmdir.
Çocuklar bu memleketin geleceğidirler ve mevcutlarda herhangi bir niyet belirtisi görünmediğinden geleceğe yatırım yapalım dedik. En azından sonraki nesiller için bir şeyler inşa etmiş olurduk. Heyhat, “mevcutlar” bu inşa edilecek şeyler hakkında düşünülen ne varsa, uygulanabilecek ne varsa önüne set mi çekecek?
İki üç günlük düşünme sürecinin ardından kuşkular ve tedirginlikler (en azından benim tarafımdaki muhtemel katılımcı meslektaşlarım arasında) başladı. “Ya milliyetçiler etkinliğin olduğu yerde toplanırlarsa? Ya olaylar çıkarsa? Çocuklarımıza karşı sorumluluğumuz, yükümlülüğümüz vardır. Bunu kim üstlenecek? Onları nasıl güvende tutacağız?” Gerçek şu ki, bir yıl önce rahat rahat vereceğim yanıtları şimdi veremiyorum. Bugün değişen ve gelinen durumda samimi olarak hiçbir şeyin garantisini veremiyorum.
Bu arada geçen birkaç gün içerisinde Avrupa Parlamentosu üyelerinin Maraş’ı ziyareti gerçekleşti. Bayraklar ve milliyetçi sürtüşme niyetiyle bir takım insanlar da bu etkinlikte hazır bulunmuştu. Daha o gün bitmeden, bu konuda temas ettiğim herkesten kesin yanıtlar kısa mesaj olarak cep telefonuma düştü. Son karar olumsuzdu. Bu mesajlardan sadece birini sizinle paylaşayım: “Biz atletiz ve atletizmde durduk yere dışlama, elenme olmaz. Fakat kanımca senin fikrin ancak sonraki bir aşamada uygulanabilir. Belki hepimiz biraz daha olgun olduğumuzda uygulanabilir”.
Hepimiz biraz daha olgun olduğumuzda…
Bu coğrafyada acaba ne zaman olgunlaşacağız? Veya hiç olgunlaşacak mıyız? Tam tersine, hepimizin daha geriye gittiğini hissediyorum.
Crans Montana’dan sonra ortaya çıkan “inat” dönemi ve çıkmaz yeni fikirlerin geliştirilmesine zemin sağlamıştır aslında. Ama bu fikirlerin uygulanması sürecinde ortamızda örülen milliyetçilik duvarı yükseliyor. Bu artan milliyetçilik yukarıda bahsedilen fikirlerle eş zamanlı geliştiğinde duvar çok daha sağlam oluyor, hatta tehlikeli hal bile alıyor!
Evet, hepimiz daha geriye gidiyoruz. Barış için artık bir alan olmadığını hissediyorum. Bu memleket de bu kadar çekti, küçüldü. İnsanlar yeniden dar dünyalarına kapandılar. Gitgide daha az kişi haritada bütün, birleşmiş bir Kıbrıs hayal edebiliyor. Gitgide daha fazla kişi duvarı görüyor.
Sadece birleşmiş bir Kıbrıs hayal eden romantikler ve ‘tuhaflar’ (en iyi durumda bu kişilere bu sıfatlar veriliyor) dışında yeni bir uzmanlık kazanmış durumda olanlar vardır. Bu uzmanlık, statükonun normal bir şekilde işleyişinin muhafaza edilmesidir. Böyle muhafaza edilirse gelecek için ne umut kalır ki… Yıkım!
Η περίοδος του «γινατιού»
Με ένα Τουρκοκύπριο συνάδελφο είχαμε την φαεινή ιδέα να συμβάλουμε στη διοργάνωση δικοινοτικών εκδηλώσεων με παιδιά και από τις δύο πλευρές. Με σημείο αναφοράς δραστηριότητες οι οποίες έχουν διαχρονικά οικουμενικό και δημοφιλές χαρακτήρα. Θα ήταν πραγματικά πρωτοποριακό.
Και παρά τον αρχικό μου φόβο, εντούτοις είδα ότι υπήρχε πρόσφορο έδαφος για να υλοποιηθούν, με καλή ανταπόκριση από πιθανούς συμβαλλόμενους και ενθουσιασμό γύρω από την ιδέα, αν και για να είμαι ειλικρινής, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, φοβόμουν πολύ την έξαρση εθνικισμού, ιδιαίτερα σε αθλητικές δραστηριότητες, λόγω και του φανατισμού που είθισται να επικρατεί στα γήπεδα, ο οποίος πολύ δυστυχώς, μεταλαμπαδεύεται από γονείς σε παιδιά μικρής ηλικίας.
Τα παιδιά είναι το μέλλον αυτού του τόπου και αφού το παρόν δεν δίνει σημάδια θέλησης, είπαμε να επενδύσουμε στο μέλλον, κτίζοντας αν μη τι άλλο για τις επόμενες γενιές. Έλα όμως που το «παρόν» με ό,τι αυτό πρεσβεύει και σε ό,τι αυτό χωράει μπλοκάρει κάθε είδους επένδυση;
Δυο – τρεις μέρες σκέψης ήθελε για να αρχίσουν οι αμφιβολίες (τουλάχιστον από τους πιθανούς συνεργάτες από τη δική μου πλευρά). «Κι αν μαζευτούν εθνικιστές κατά την εκδήλωση; Κι αν γίνουν επεισόδια; Έχουμε να κάνουμε με παιδιά. Έχουμε ευθύνη. Ποιος θα την αναλάβει; Πώς να τα προστατεύσουμε;». Και η αλήθεια είναι πως τις απαντήσεις, θα τις έδινα πολύ άνετα ένα χρόνο πριν, αλλά με την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί, ειλικρινά πλέον δεν μπορώ να εγγυηθώ τίποτα.
Συνέπεσε στο μεταξύ λίγες μέρες μετά η πραγματοποίηση της εκδήλωσης μελών του Ευρωκοινοβουλίου στο Βαρώσι, με την παρουσία εκεί μιας ομάδας ανθρώπων με σημαίες και διάθεση για εθνικιστική αντιπαράθεση. Πριν προλάβει να τελειώσει εκείνη η μέρα, πήρα την τελική απάντηση από όλους όσους είχα προσεγγίσει με μηνύματα στο κινητό. Σας μεταφέρω μόνο ένα: «Είμαστε αθλητές και στον αθλητισμό δεν υπάρχουν αποκλεισμοί. Όμως νομίζω ότι η ιδέα σου θα πρέπει να υλοποιηθεί σε κατοπινό στάδιο. Ίσως όταν θα είμαστε όλοι λίγο πιο ώριμοι».
Όταν θα είμαστε όλοι λίγο πιο ώριμοι… πότε άραγε θα ωριμάσουμε σε αυτό τον τόπο; Θα ωριμάσουμε ποτέ; Αντιθέτως, νιώθω ότι πάμε όλο και πιο πίσω.
Η περίοδος του «γινατιού» μετά το Κραν Μοντανά και το αδιέξοδο που επήλθε δίνει έδαφος ανάπτυξης ιδεών που στην υλοποίησή τους θέλουν ένα τοίχο στη μέση μας και χώρο έξαρσης εθνικισμού, ο οποίος σε ταυτόχρονη ανάπτυξη με τις προαναφερθείσες ιδέες, γίνεται πολύ έντονος, μέχρι και επικίνδυνος!
Ναι, πάμε όλο και πιο πίσω. Νιώθω να μην υπάρχει πια χώρος για την ειρήνη. Συρρικνώθηκε τόσο πολύ αυτός ο τόπος. Οι άνθρωποι του κλείστηκαν πάλι σε μικρόκοσμους. Όλο και πιο λίγοι βλέπουν πια στο χάρτη μια Κύπρο ολόκληρη, όλο και περισσότεροι βλέπουν το τείχος.
Και στη μέση, όσοι ακόμα οραματίζονται μία και μόνη Κύπρο ενωμένη, εκτός από ρομαντικοί και γραφικοί (στην καλύτερη περίπτωση των επιθέτων που τους καταλογίζονται), κατάντησαν να παίρνουν νέα ειδικότητα. Αυτή της ομαλής διατήρησης του status quo, για να κρατηθεί αν μη τι άλλο η ελπίδα για το μέλλον. Καταστροφή!
90 yıllık hafızadan silinmeyenler… 3Görmek bu kadar zor mu?