Nerde Trak Orda Bırak: 01.05.2012 - 01.06.2012
Çocukluğum Ve C.S.Tarancı
Dün gece çocukluğumu özledim. Dedim ki kendime; bu google her şeyi çok biliyor. “Çocukluğum” diye yazsam, 10 yaşındaki görüntülerim belki bir videodan çıkar gelir, bende, 10 yaşındaki beni, gülümseyerek belki de kızarak izlerim. Bıraktım bütün çocukluğumu baştan sona izlemeyi, 15 dakikalık bir videoya da razıyım.
Google a “çocukluğum” yazdım. Ekrana, Cahit Sıtkı Tarancı'nın “Çocukluğum” şiiri geldi. Affan Dede'ye para saymış ve o da ona çocukluğunu satmış hani. Eee Affan Dede harbi adammış, verdiği sözü tutmuş. Google a, her ay para sayıyoruz da, ne çocukluğumuzu izletiyor, ne bi şey. Ancak “bunu mu demek istiyorsunuz” diye ukalıklar yapmaktan başka bi şey yaptığı yok.
Sıkıldım ben de Cahit Sıtkı'nın şiirilerini okumaya başladım. Cahit Sıtkı çocukluğu ile karşılaşınca, bugünü unutmuş, tabii düne de gidememiş tam anlamıyla. Artık ne yaşım var ne de adım;
Arafta bi yerde. Belki de en güzeli bu arafta olma halidir. Bilinçli bir bilinçsizlik durumu. Bilmiyorum kim olduğumu, Hiçbir şey sorulmasın benden, Haberim yok olan bitenden. Bu bahar havası, bu bahçe; Havuzda su şırıl şırıldır. Uçurtmam bulutlardan yüce. Zıpzıplarım pırıl pırıldır. Ne güzel dönüyor çemberim; Hiç bitmese horoz şekerim!
Çocukluğu, çocukluk halini bu şiir tanımlamıyor mu? Hem bilinçli olup da, hiçbir şeyi bilmemek halidir çocukluk. Herşeyi göründüğü gibi algılama, bilmeme saflığıdır çoğu zaman. Neyin iyi, neyin kötü olmadığını bilmediğinden sonuna kadar yalansız ve riyasız olma durumudur.
Benim çocukluk dönemim tv ile tanışsa da, sadece Trt kanalı söz konusu olduğundan, bugünkü çocuklar gibi değildik. Çocuk saflığımızı çok daha uzun süre koruyabildik.
Çocukluğun güzel olma hallerinden biri de, zamanın çok yavaş akmasıdır. İlkokul ikinci sınıf halinize, beşinci sınıfın penceresinden bakınca aradan çok uzun yıllar geçmiş gibi bakar; aradaki üç yıl sizi hızla büyütürdü. O üç yılı, otuz yıl gibi algılardınız. Hele ki bebeklik fotoğraflarınıza bakınca “bir yüzyıl evirmişsiniz gibi gelirdi.” Ahh bir on sekiz yaşına gelsem diye hayıflanır durur, bir an önce büyümek için can atardık. Bu bile çocuk saflığının en güzel örneğidir. Zamanı donmuş gibi algılar, sizden büyüklerin tanıdığınız bildiğiniz yaşlarda var olduklarını sanır, hele ki ölümün ne demek olduğunu bilmezdiniz.
Cahit Sıtkı Tarancı “Çocukluğum” şiirini, kaç yaşındayken yazdı acaba? Ama insan yaşlanmaya yüz tuttuğunda çocukluğunu özlüyor galiba. Bende yaşlandığımı hissediyorum artık. Aslında bu tam anlamıyla ah vah edip yaşlanmak durumu da değil. Yaşsız olma durumu. Kadınlara yaşı sorulmaz derler fakat benim ruh halim uzun süredir yaşsızlık konumunda. Biri yaşımı sorduğumda gerçekten de kaç yaşında olduğumu unutuyorum. Önce kendime “ben kaç yaşındayım?” sorusunu soruyorum. Belli bir yaştan sonra çocukluğun tersi olarak, zaman o kadar hızla ilerliyor ki, anlamak mümkün değil. Yapacak çok şey olduğunu hissedip, zamanın kısaldığını da hissediyorsunuz. Aslında sürenin kimin için ne kadar olduğunu bilemeyiz ve bu da herşey gibi yaşanmışlıklarla orantılı olarak görecelidir.
Sonra Cahit Sıtkı'nın diğer şiirlerini okudum. Otuz beş yaş şiiri tam da şu dönemde hissettiklerime denk geliyor. Yaş otuzbeş yolun yarısı eder. Şair burada oldukça iyimser başlamış şiire. 70 yaş! Bilinmez. Hele zamanın daha da hızlandığı çağımızda, zamanı hızlandıran araçlar sayesinde bize hastalık olarak eksi değer katıyorken.
Şair şiirine iyimser başlamış başlamasını da, sonra gerçekten hissettiklerini yazmış. Şakaklarına yağan karla birlikte, artık delikanlı çağının bittiğinden dem vurup, bedenin hızla yaşlanmaya doğru evrildiğini, gençliğin o unutulmaz ilk heyecanı olan, ilk aşkın bile hatırasının yabancı geldiğini yazmış. Ayrılmaz denilen dostlarla bile yolların ayrıldığını anlatmış. Cahit Sıtkı şimdi olsaydı o eski dostlarla yeniden facebookta karşılaşılıp, eski günlere özlemle telefonlara sarılınıp, eski günleri yad ettikten sonra, eski dostun paylaştığı videosunda işaret parmağınla “beğen” butonuna basmaktan başka bir şey kalmadığını da görürdü.
Şair bir bir gerçekleri görür olmuş hayatında. İşte bunu insanı gerçekten üzdüğünü, hayat dediğimiz insan ilişkilerinin bu kadar mı kötü olduğunu anladığında daha da yaralanmış.
Hayat gibi olan şiirini, hayatın sonu olan ölümle sonlandırmış. Tüm canlılarınki gibi. Biz insanların ölüm gerçeğini bilip de, kafayı yemeden hayatta kalabildiğimiz, bunu da herkeste olan sadece kendisinden başka herkesin başına gelecek bir olgu gibi kabul edip, ölümle böyle baş etmeye çalıştığımız gerçeğini.
Hayatı sorgulayan; otuz beş yaşın hayatın yarısı iyimserliğinde olan şairin sadece 46 yaşında hayata veda ettiğini okuduğumda üzüldüm. İnsan çoktan ölmüş birinin erken öldüğüne de üzülür. Neden üzülmesin? Hem de genç yaşında kısmi felç geçirip, konuşma yeteneğini kaybettikten sonra bu dünyadan göçmesi hüzünlü geldi. Varlıklı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelip, çok iyi okullarda öğrenim görebilme imkanlarına sahip olsa da, şiirlerinden, çocukluğun insan hayatının en güzel yılları olduğunu anlatan, insanın ancak kim olduğunu, yaşını unuttuğunda, tüm etiketlerinden sıyrıldığında mutlu olabileceğini hâlâ fısıldayan bir adam erken gidince üzülünür: Öldük, ölümden birşeyler umarak. Bir büyük boşlukta bozuldu büyü, Nasıl hatırlamasın o türküyü, gök parçası, dal demeti, kuş tüyü, Alıştığımız bir şeydi yaşamak. Şimdi o dünyadan hiçbir haber yok; yok bizi arayan, soran kimsemiz. Öylesine karanlık ki gecemiz; Akarsuda aks'imizden eser yok.
Şair; sen ve diğerleri şimdi kimbilir nerelerdesiniz? Biz sizi hatırlıyoruz. Ama siz bizi görmeyin, görmeyin artık bu dünyanın kötü düzenini. Güçsüzlerin ezildiğini, çirkinlerin baş tacı edildiği dünyayı.
Siz daha iyi yerlerde olun hep...
O'lum bi bas git
Şimdi bu ergeni internette izlemeyen kalmış mıdır bilmiyorum? Elinde kayış, yerlere yerlere şaklatan manyak ergenden bahsediyorum. Bu arada bununla da gördük ki; kendisini güçlü sanan herkes, karşısındakine horozlanmayı hak görüyor.
Şiddet içimizde. Hepimiz şiddet makinası gibiyiz. Herkesin fiziksel şiddet uygulaması da gerekmiyor. Sözel şiddetle birbirimiz ne çok yaralıyoruz. Habire imalar, laf kakmalar ohooo gırla gidiyor. Hele sen başka şeye inanıyorsan, onunkine inanmadığın için, kadın ya da adam elinden geleni ardına koymadan Allah ne verdiyse saydırıyor da, saydırıyor. Dedikodunun bini onbin para. Pehhh. Çok da umrumuzda. Yani!
Artık alıştım bu farklı olana tahammül edememe durumuna. Alıştım demek, kabul etmek değil senin anlayışını bebeem... Bu da bööle biline.
Neyse yaa, ben bunlardan bahsetmicektim ki, nerden girdi paragrafın orta yerine ayarsız-lar.
İnternete girdiğimden beri, her gazete okuyuşumda beni fazlasıyla gıcık eden bir durum var.
Bu internet medyasında ana sayfada baya bi boşluklar falan oluyor anldığım kadarıyla. Hem dikkat çekmek için olsa gerek, sürekli bir çıplak kadın resimleri falan. Bakıyorsun etik bir gazete olduğunu iddia ediyor, kadına şiddete hayır diye logolar falan yaptırtmış, ohooo kadına şiddetin dik alasını uyguluyor.
Kadının gençlik haliyle, yaşlanmış halini kıyaslayan foto: Neydi, ne oldu?
Yıllar ona yaramadı: kat kat göbeği var. her yeri yağlandı.
İnsanın poz poz hali var. en çirkin pozunu yakalayıp, evet evet yanılmadınız. Bu o! Ne kadar çirkin değil mi?
Bugüne kadar şu kadar kişiyle sevgili oldu!
Her ne kadar sayfa doldurma haberi gibi gözükse de, bal gibi kadına karşı sözel şiddet uygulanıyor. Bu başlıkları görünce zannedersiniz ki, kadın asla yaşlanmayacak, yağlanmayacak, kilo almayacak, çirkin bir pozu olmayacak, hiç sevgilisi olmayan kutsal azize olcak.
Adım gibi eminim bu masa başı zıttırı işi yapanın, koca göbekli, bakımsız, her gördüğü kadına asılan cıvık bir abazan olduğuna.
Evliyse de gider karısına aynısını yapar. “yaaa sen var yaa, ne şişkosun yaaa, kadını aldık güzel diye n'oldu bakımsızlıktan ölüyosun yaa. Bütün gün evde napıyosun?
Hadi ben gerisini söylemeyeyim.
Bütün bunları yapan, dili böyle hakaret ve şiddet dolu olan bir insan karısını dövmez mi?
Bütün kadınlar bilir ki, kadını söylenen sözler kalbini yaralar ve asla yapılanları unutmaz. Asıl kadının çökmesine sebep olan da budur.
Medyanın dili kadına şiddet içeriyor arkadaşlar. N'apcaz bu basının dilini bilmem?
O'lum bi bas git!
Gitmek! Ama nereye?
Hey sen, evet evet sen, sana sesleniyorum.
Hiç arkana bakma, bahsettiğim kişi sensin.
Biliyorum o reklamdan etkilendin. Hani bütün her şeyi bırakıp, sadece sırt çantanı alıp gitmeni öğütleyen, o reklamı.
Zaten ne zamandır aklındaydı değil mi?
Muhtemelen bir adaya…
Git şimdi google earthtten bi ada seç kendine bakalım. Muhtemelen Barbados, Tazmanya, Bora Bora gibi adalar seçersin, sen şimdi.
İyi iyi hadi mütevazı ol bakalım. Kıbrıs da olur değil mi? Yok olmaz mı? Başı çok ağrıyor oranın değil mi?
İyi o zaman Bozcaada’yı ya da Gökçeada’yı seç. Yeter ki ada olsun değil mi?
Sen sadece zincirlerinden kurtulmak istiyorsun. Ne zamandır televizyonun karşısına geçip, anlamsızca boş boş televizyona bakıyorsun, ne seyrettiğini bilmeden.
Hayatın da anlamsız geliyor değil mi? Aynı reklamdaki gibi, hep aynı sabahlara, aynı işe, aynı okula, hep hep hep aynı şeylere uyanıyorsun.
Sistem sana almayı almayı sürekli almayı emrediyor. Sen de boyun eğerek alıyorsun. Yeni model çıkmış “aaaa onu da alayım, bunu da” sahip olduğunda seni kısa süre tatmin ediyor, sonrasındaysa yüzüne bile bakmıyorsun.
Bu materyaller sayesinde kök salıyorsun, salmak zorunda kalıyorsun. Boynuna zincirleri halka halka ilave ediyorsun.
Sonra da gitmeye kalkıyorsun. Çok komik olduğunun farkında mısın?
Hem nereye gitmeye kalkıyorsun ki?
Her şeyi bırakıp gitsen de, her şeyi değiştirsen de, kendini bırakabilecek misin?
Yeniden hayat kuracaksın.
… bir bakacaksın ki, bu da bir öncekinin aynısı olmuş.
İyi o zaman yeni bir şans daha yeniden değiştir, bakalım,
Yine aynı hayat… Yine her şey rutinleşecek…
Güya Ege’nin küçük bir köyünde sebze yetiştireceksin ya da balıkçılık yapıp bi yandan da şarap çekeceksin değil mi? İnanıyor musun buna? İnanmıyorsun.
Sadece ağzına bi sakız atmış onu çiğneyip duruyorsun.
Şehirler de, ülkeler, kıtalar da aşsan, sen, hep aynı sensin…
Önce kendini değiştir, Başka da hiçbirşeyi değiştirmeye gerek yok.
O zaman yeni bir başlangıç yaparsın.
Gerçekten her şeyi geride bırakırsın.
Biliyorsun ki kaçacak hiçbir yer yok…
Sadece ruhuna inan ve isteklerini yap.
Materyallerden kaçarak hiçbir yere kaçamazsın.
Başka bir kıtaya da gitsen, geriye dönüp baktığında bir adım bile atamadığını görürüsün.
Evet sen, kendini değiştir.
Havalı adalara dair hayallerin, sadece hayal olarak kalsın…
Kendi içinde kıtaları değiştir, değiştirebiliyorsan…
Ama dene, mutlaka dene…
kış - 2008
Etiketler: Bana yansıyanlar, gitmek
Etiketler: Ali Eşref Dede, Osmanlı'da ilginç karakter
H.D. Thoreau sizi bilgisayar oyununa çağırıyor-MUŞ!
Bilgisayar oyunlarına hiç bir zaman sıcak bakmadım. Hoşlanıp hoşlanmayacağımı bilmiyorum ama zamanımın katili olacağını, iki satır kitap okumaktan, dışarı çıkıp sokaklarda yürümekten, beni her şeyden, yaşamdan koparıp sanal dünyaya hapsedeceğini tahmin ediyorum.
Çünkü bu oyunların insan üzerinde uyuşturucu etkisi var. Bağımlılık yapıyor, kazanmaya alıştırıyor ve insanlar oynamadıklarında mutsuz oluyorlar. Sanırım kumar masasında oynayanlarla aynı duyguları hissediyorlardır.
Facebook oyun için sınırsız imkanlar sağlıyor. Farmville bunların en başında geliyor. Bazen oynayanların kendilerini gerçek yaşamda çiftlikleri varmışcasına, patlıcan ektim, domateslerim çürüdü, traktörüm arıza yaptı falan gibi şeyleri gayet normal bir şekilde konuştuğunu duyunca insanları ne kadar anormal haline getirdiğinin farkına varıyorum.
Tamam öleceğiz ama yaşamdan kopuk sanal bir şekilde yaşayıp ölüp gitmek de ne kadar manasız geliyor.
Doğrusu ben şehir insanıyım. Kırsal insanı olmadım, olamam.. Şöyle kırsala yerleşsem de doğanın içinde yaşasam demedim. Özellikle kış aylarında kafayı yerim sanırım. Evet 2 – 3 aylık bir zaman diliminde yaşamak isterim ama sürekli yaşamayı düşünemem. Bununla birlikte Henry David Thoreau'nun kitabını okuduğumda onun ne kadar önemli bir düşünür olduğunu, yaşama geçirdiklerinin önemli olduğunu, ister şehirde, isterse kırsalda yaşayın, hayatınızı sadeleştirip, sisteme karşı çıkılabileceğini anladım.
Thoreau Walden Gölü kıyısına kendisi bir kulübe yaptı ve yıllarca orada yaşadı. O sivil itaatsizliği ve doğaya dönüş tezlerini savunuyordu. “Ormana gittim, çünkü bilinçlü yaşamak istiyordum. Hayatı tatmak ve yaşamın iliğini özümsemek istiyordum. Yaşam dolu olmayan herşeyi bozguna uğratmak için ve ölüm geldiğinde aslında hiç yaşamamış olduğunu farketmek için...”
O bir nihilistti. Bugün yaşasaydı yine aynı şekilde davranırdı.
Fakat ABD Ulusal Sanat Fonu'nun desteğiyle gelecek yıl piyasaya çıkacak Walden adlı bilgisayar oyununda, düşünürün tasvir ettiği doğal güzelliklerin arasında dolaşırken kendimizi onun tezleri üzerinde düşünürken bulacakmışız!
Oysa o düşünmeyi eyleme dönüştürmemiz için kafa yordu, kendi yaşamında gerçekleştirdi, kitap yazdı, yazdıkları insanlara ışık tutsun diye.
Şimdi adamlar çıkmış Thoreau'nu bilgisayar oyunlarına alet ediyorlar.
Herhalde Thoreau bugün yaşasa Walden Gölü'nde ıslattığı meşe odunuyla bunları kovalardı.
Etiketler: Henry David Thoreau, Walden Gölü
Güzelyalı'da sarı saatler
Dün O kadar güzel bir hava vardı ki, anlatamam. Aslında sıkı bir klasik bir edebiyatçı olup süslü betimlemelerle anlatmak isterdim. Ama betimlemeler yerine size yaşamı anlatmak istiyorum. Yaşamdan içime sinenleri, bana verdiği coşkuyu anlatmak istiyorum. Kesin olarak inanıyorum ki; bahar ve yaz insanıyım. Sarı tutkuyla sevdiğim bir renk. (Her ne kadar deliliğin rengi olsa da) Oksitinden okrasına kadar. Sarı güneşin rengi, hayatın rengi. Güneş olmayınca soluyorum resmen. Dün de güneş o kadar güzel ısıtıyordu ki… Saatler ileri alınmış ve kış ayları boyunca yetmeyen zamanlar, şimdi geniş zamanlar oldu birden. Bu geniş zamanlarda neler yaptım? Ooo da oooo, neler neler yaptım. Size yaptığım ev işini, bilgisayar başı işlerini, alışverişi anlatmayacağım. Anlatmayacağım derken aslında size bunlar için vakit harcadığımı da anlatıyorum aslında. Pe pe pe peeee. Bütün bu işlerden sonra kendimi sokaklara vurdum. Eski ismi Kokaryalı, şimdiki ismi Güzelyalı olan güzergâhıma doğru yol almadan önce, elime de zamanla kaprisli bi insana dönüşen fotoğraf makinamı aldım. Fotoğraf makinem kaprisli çünkü zaman içinde, keyfine göre davranır oldu. Canı isterse açılıyor, canı istemezse açılmıyor. Açıldığı zamanlarda fotoğraf çekebildim. Size bu Güzelyalı var ya, ne şahane bi yerdir edebiyatı yapmayacağım. Zira pek de öyle değildir. Sağlı sollu apartmanların ortasında dar bir cadde vardır ve insan orada bunalır doğrusu. Onun için sahilden yürümek her zaman için çok iyidir. Orada gökyüzüne, bulutlara, denize özgürce bakabilirsiniz. Ayrıca apartman duvarlarında sprey boyalarla fanatiklerin yazdığı “inadına Göztepe” “1925” yazılarını okuyup sokak kültürünün hoşluklarından nasiplenirsiniz. Köprü durağının oralarda bi numara yoktur. Bana oralar sevimsiz gelir. Ta ki Göztepe eczanesinin oraya kadar. Oradan sonra hayat başlar. Her daim lokma döktüren bi hayırsever vardır mutlaka. Yine vardı. Hemen kuyruğa girip, şerbetsiz tarafından lokmamı aldım. Amannn ne de güzel yapmışlar, çıtır çıtır, hem de sıcacık… Sıcak ve çıtır oluşumları yerken, anılarım canlandı birden. Troleybüslerle ağır aksak işe gitmelerim, her viraj dönerken troleybüsün boynuzlarını düşmesi, yağmurlu havalarda elektrik çarpması ile saçlarımın cızırdaması, yine elektriklerin kesilmesi sonucu troleybüsün yolda kalması ve sonucunda kel müdür ile papaz olmalarım… İsmi Güzelyalı ama “yalı” sadece Vali Konağının yanında var. O da pek ahım şahım bi yalı değil. İstanbul’daki Boğazdaki yalıların yanında müştemilat gibi kalıyor. Aslında bir güzel yalı var ama o kadar perperişan bir haldeki, onun o haldeki fotoğrafını çekmeye içim dayanmıyor. Yalının kayıkhanesi, üstünde kameriyesi her şeyi varda, aynı zamanda mirasçıları da çok var herhalde. Aslında böyle yerlerin mutlaka yapılmasını şart koşan bir yasa olması gerekir diye düşünüyorum. Ama düşünmesi gerekenler düşünmüyor galiba, diye de düşünüyorum. Ben böyle düşünürken Güzelyalı’nın en şahane ve keyif yeri olan Sanita, Tuana Kafe, Göztepe’n Kafe, Elhamra kafelerin oraya kadar geldim. Seyyar kitapçıya baktım. Sarı kapaklı bir kitap aldım!!! Kitabı, kapak rengine bakarak almıyorum. Sadece okumak istediğim kitap sarı kapaklı çıktı. İyi! İnci Aral – Safran Sarı! Allahın n’oluyo böyle? Kitabımı alıp, kafeye oturdum, güzel bi de çay söyledim. Çayımı fırtlatarak, kitabımı okudum. İnanılmaz huzurlu saatler geçirdim. Dönüşte yine fotoğraf çekmek istedim, ama yine kapris yaptı. Pis!!!
2000 lerin başı mıydı neydi, tv de bi şey canım sıkkın sağa sola zap yaparken The Simpsons'la karşılaştım. Abartısız iki, üç saniye dona kaldığımı hatırlıyorum. Hala bilmeyen kaldı mı bilmiyorum ama hatırlatırım ki; göndermeleri bol, öz eleştiri yapan büyüklere ait bir animedir.
Bu aile üyelerine aslına bakarsanız hepsinin hayata karşı farklı duruşları var. Fakat her koşulda bir arada kalmayı başarıyorlar. Birbirlerinin aykırıklarından da acayip hoşnutlar. Homer; düşüncesiz, kaygısız, Marge; anlayışlı ve zarif, Bart; haylaz, Lisa idealist, çevreci ve dahi, Maggie ise henüz konuşmaya başlayan ailenin en ufaklığı. Hadi bakalım Marge Hanım'dan başlayalım. :):)
Saçları, dizinin yaratıcısı Matt Groening'in annesinin 60'lardaki saç modeli ve The
bridge of Frankenstein filminden ilham alınarak çizildi.
Groening, Marge'ın saçlarını tavşan kulaklarını saklamak için bu şekilde yaptırdığını
1994'te Entertainment Weekly, 2005'te ise FOX News tarafından en iyi televizyon annesi
Bay X adıyla kendi internet sitesini kuran Homer, www.mrxwebpage.com adresinde
Springfield sakinleri hakkında yalan yanlış haberler yapıyor.
Homer'ın ağzından sık sık duyduğumuz “D'oh!” kelimesi The New Oxford Dictionary of
English'te yerini aldı.
Homer'ın saçlarının oluşturduğu M ve kulaklarının kıvrımıyla ortaya çıkan G, Matt
Groening'in imzası niteliğinde.
IQ'su bir dönem 105'e yükselmiş olsa da, kısa sürede 55'e geri dönen Homer, zeka
Adı, İngilizce yaramaz çocuk anlamına gelen, “brat” kelimesinin anagramı.
Dizinin açılış jenereğinde Maggie süpermarketteki fiyat okuyucusunun altından geçerken ekramda görünen miktar 847.63 dolar. Bu fiyat, bir Amerikalı bebeğin aylık yemek ve diğer ihtiyaçlarının karşılanması için gereken ortalam tutar.
Dizinin bir bölümünde Simpson ailesinin telefon numarası (939)-555-0113 olarak gösteridi. 939, Port Ric'nun telefon koduydu.
Kasabanın belediye başkanı Demokrat Joe Quimby. Kongre temsilcisi ise Cumhuriyetçi Palyaço Krusty.
Etiketler: Portreler galerisi, The Simpsons
Dedim ya, iş güç derken, Notos dergiyi geç almak zorunda kaldım. Daha farklısını düşündüğüm bir projeyi Hudson'da yaşayan Todd Bol kaybettiği emekli öğretmen annesinin anısına, okul binası görünümünde bir dolap yapmasıyla başlamış her şey. Bol, evinin önüne “tek sınıflı okulu” kitaplarla doldurmuş. Mahalleliden o kadar rağbet görmüş ki, küçük anıt böylelikle projeye dönüşmüş.
Tedd Bol bu ilgiden cesaret alarak arkadaşı Rick Brooks'un da desteğiyle birlikte kolları sıvayıp, kasırganın yerle bir ettiği ahırın enkazından çıkarılan malzemeyle ilk etapta 20 küçük kütüphane yapmış ve iki yıl kadar kısa sürede, çoğu Wisconsin'de olmak üzere, ABD'nin yirmiyi aşkın eyaletinde yenisinin öncülük ve aracılık etmişler.
Proje o kadar büyümüş ki, sınırları aşıp, Kanada, Almanya ve Gana gibi ülkelerde de yapılanlar eklenmiş.
Mini kütüphanelerin en büyük özelliği ise kilidinin olmaması. “Bir kitap al, bir kitap bırak.” Todd Bol projenin mantığının böyle işlediğini ifade ediyor. Beğendiğiniz bir kitabı alıp götürebilirsiniz, illa ki okuduktan sonra iade etmek istemiyorsanız, kütüphanenizden bir kitapla değiştirebilirsiniz.
Projenin fikir babalarına göre bu küçük kütüphaneler kitapların serbest dolaşımı ve okuma sevgisi yaymanın dışında bir başka misyonu daha olduğunu söylüyorlar. “iPad'lerin Kindle'ların çağında” ilk bakışta bir tür “karşı-akım” gibi görünebileceğini ifade eden Amerikalı girişimciler, bunun elektronik aygıtların sağlayamayacağı biçimde, insanları “yüz yüze” getirebileceğine inanıyorlar. Okuların tanışma ve kitaplar üstüne sohbet etme imkanı sağlayacğını düşünüyorlar.
Biraz önce netten görsellerden baktığımda, oldukça hoş küçük kütüphane tasarımları vardı.
Umalım ki bu “karşı-akım” projesi bizim ülkemizde de yeterli ilgiyi görsün
Etiketler: kültür sanat, little free library