KOLAY MEDİTASYON YAPMAK | Blog Popvitrin
Yerleşim birimlerinin en küçüğü olan köylerde yaşayan bir insan olsaydım, şu sıralar değişen mevsim için çeşit çeşit hazırlık yapıyor, yani salça, reçel, turşu hazırlıyor, odun ve çalı çırpı kesip topluyor, yaşadığım evin çatısının kiremitlerini onarıyor olurdum…
Doğal olarak kafamın içinde büyük bir karmaşa olmayacaktı.
Beden gücü ile çalışmak, bir şeylerle uğraşmak, sürekli konuşan, sorgulayan, huzursuzlanan bir zihni susturmak için en temiz yoldur.
Eğer yaşadığımı var saydığımız bu küçük köyde internet bağlantısı, yalnızca PTT, BANKA VE DEVLET BİNASI’nda olsaydı, şu an gereksiz bir şekilde sahip olduğum bunca bilgi, ilgime her an amade biçimde, zavallı zihnimde katman katman durmayacaktı.
Her görüntüye bakıp algılamak, her bilgiyi saklamak, gördüğüm her insanla
isteyerek ya da istemeyerek, kendimi karşılaştırmak, aslında hiç de gerekmeyen durumların varlığı ya da yokluğu karşısında tasalanmak ve (çok iyi biliyorsunuz bu duyguyu ve miktarını) bu denli ilgi-alaka açlığı yaşamak zorunda kalmayacaktım…
Teknoloji çağında yani bugün, yaşadığımız yerler göç almış, kalabalık ve çok çeşitli kültürlerin çorbası gibi, bireyler daha yalnız ve ilişkiler biraz dokunabilecek kadar mesafe bırakılan yüzeysellikte. Donuk duyguları, parlak yapay durumlarla parlatmaya çalışan, kalabalık yerleşim birimlerinde, kafası daima karışık ve boşluklar içinde yaşayan, maddiyatın önemine sonuna kadar inandırılmış, fanatikliğin her duyguya yapıştığı, hızlı, çılgıncasına sert ve anlam yoksunu hayatlar her gün, hızla çoğalıyor.
Bu yaşam biçimi, farkındayım, beni çok hırpalıyor. İncinerek, kabuğuma çekilip bir kenarda sessiz izleyici gibi yaşamak da, bu hızlı ve çılgın döngünün içinde kaynamak da, uygun gelmiyor.
Meditasyon yapmak ihtiyacı, bu noktada son 5-6 yılın içinde kendini gösterdi.
Okuduklarım, uyguladıklarım ise çok karmaşık, zor ve hatta sahtekarca geldi.
İçimde bir ukde olarak kalmasına da göz yummadım.
Kendimce kolay meditasyon yapmanın yollarını aradım. Kendime ulaşmanın, sakinliğin içinde duru zihin yaratmanın, tatmin edici bir dinlenme, arınma süresi yaşamanın yolu olmalıydı.
Bu kadar çok sesin, duygunun, görüntünün, hızın içinde kitap okumanın, uyumanın dahi dinlendiremediği bedenim ve ruhum için ”İYİ” bir şey yapmak imkansız olamazdı.
Meditasyon merkezlerine gidip, uzmanlar eşliğinde bu süreci yaşayanlarla da konuştum. Ne yaptıklarını algılayamadan, tütsüler yakılmış steril salonlarda, inceden bir müzik eşliğinde bağdaş kurup oturup, ben niye bir şey yapamıyorum, zihnim boşalmıyor, olmuyor diye düşünerek, yapamadıkları bazı bedensel hareketlerin utancı yanı sıra ve karşılığında yüklü faturalar ödemek anlamına gelmemeli bu iş dedim.
Yoğun iş temposu, kalabalık bir evi, üç çocuğu, bir köpeği, ciddi ve ağır sorumlulukları olan bir insanım. Boş vaktim yok.
Kendime ayırdığım süre de hemen hemen günlük olarak bir kahve içimi süre!
”Meditasyona ihtiyaç duyuyorum fakat ne yapmam gerektiğini bilemediğim gibi vaktim de yok” dedim durdum.
Fakat başladım, öncelikle haftanın bir günü olarak belirlediğim sürece sadığım ve akşamları evin sessiz kaldığı saatlerin gelmesini beklemek durumundayım.
Sessiz ve loş bıraktığım salonumda (hava soğuk ve karlı olsa bile öneriyorum) birden fazla pencereyi açıyorum. Temiz havayı derin derin soluyarak, yumuşak koltuğa değil sert zemine oturuyorum .Zihnimi boşaltmanın imkansız olduğunu bildiğim, bunu anladığım için, onu yalnızca yavaş yavaş, kademeli olarak susturuyorum ve beni huzurlu hissettiren soyut bir duruma odaklanıyorum. Somut durumlara odaklanmayı denediğimde iş çığırından çıkıp, dallanıp budaklanıyor. Fakat soyut durumları düşünmek daha güvenli hatta daha sade bir zihin işleyişi sağlıyor.
Müzik yada tütsü kullanmıyorum, sessizlik en güzel ortamı veriyor.
Gözlerimin açık olması zihnimi çok seri halde karıştırdığından, gözlerimi kapalı tutarak derin nefesler alıp gözlerimi kapatıp tek bir konu üzerinde ince ince düşünmeme ve sonunda anlayış-kabulleniş içinde gülümsememe izin veriyorum. Bunu 10 dakika kadar uygulayıp, ardından loş ve sessiz salonda, Tibet Egzersizi yapmak için kendime 5 dakika daha zaman ayırıyorum.
Tibet egzersizlerindeki hareketler, gerilme ve esneme şeklinde olduğundan, kendimi esnemiş rahatlamış hissederek, yatağımın yolunu tutuyorum.
Toplamda 15 dakikamı alan ve gün içinde hiç bir şeyle kıyas yapamayacağım güzellik, dinginlik içinde geçen süre, bana kendimin farkına varma olanağını sağlıyor.
Sessizliğin, kimsesizliğin, sadeliğin, küçüklüğün, önemsizliğin önemini gösteriyor.
Ve inanın, Meditasyon dendiğinde aklımızın karışmasına, kendimizi bir şey anlamayan biri gibi hissetmemize hiç gerek yok.
FARKINDA OLMAK adına kendinize ayıracağınız devinim, hız ve seslerden uzak 15 dakikanın ta kendisidir MEDİTASYON.
FARKINDA OLMADAN YAPTIĞIMIZ, HİSSETTİĞİMİZ, İFADE ETTİĞİMİZ AMA BEĞENMEDİĞİMİZ, HOŞNUT KALMADIĞIMIZ HER BİR DURUMU GERÇEKTEN DÜŞÜNMEK VE İRDELEMEK, SINIRLARIMIZI, GERÇEK AĞIRLIĞIMIZI HATIRLAMAK İÇİN, GÜNÜN SONUNDA YA DA BAŞINDA, FARKINDA OLMAK, SADELEŞMEK, DURULAŞMAK adına gayet kolay ve doyumsuz güzellikte; yalnız kalma süresidir MEDİTASYON.
Siz içine tütsü, müzik katın-katmayın, evde ya da doğada olun, eşofman giyin ,kot giyin, inanın bunların hiç bir önemi yok. Sizin SİZ olmanız her şeyden daha değerli bir katkı…
Huzurlu, dingin, içsel terazinizin hassas, tebessümünüzün ise cömert olacağı bir hafta sonu diliyorum.
Kategoriler: Sağlık ve Bakım / Yorum yapılmamış / Yazar: Medusa 7 Ekim 2017
Aloe Vera Jeli ile Saç Bakım Maskesi Nasıl Hazırlanır?
Şayet evimizin bir köşesinde Aloe Vera bitkisi yetiştiriyorsak ne mutlu bize. Tıbbi adı ''Sarısabır'' ana vatanı da Afrika olan...