Yoga Dergisi - Hiç
Neden fark etmiyoruz sonlu bir maceranın içinde sürüklenip gittiğimizi, maceranın yavaş yavaş bizi tükettiğini, acaba bir an evvel uyanmamız için gereken sihirli sözcükler var mı?
Hayat sürdürülmesi oldukça zor olmasına rağmen devam mecburiyeti olan bir görev gibi, bırakamıyorsun, çıkamıyorsun ben artık sıkıldım oynamıyorum diyemiyorsun, çoğu zaman kendinden bile bıkabiliyorsun ama hayattan bıkmak söz konusu değil, o senden bıkıp kırmızı kart gösterebilir ve gönül rahatlığı ile seni oyundan atıp, diskalifiye edebilir, itiraz hakkın yok, mecburen kabullenirsin.
Bu maceralı yolum, beni oradan, oraya sürüklerken, arada yere yapışıp, arada uçarken, bir yerlerde aniden uyandım, sanki yıllarca toprağın altında kaldıktan sonra filizlenmeyi akıl eden bir tohum gibi, bir yerlerde unutulup gitmiş bilge bir kitap gibi, en çokta derin bir uykudan uyanmış gibi, önce bedenimin farkına vardım, ilk önce görülebildiği için aşık olunan, görünümüne fazlaca anlamlar yüklediğimiz, uzun, kısa, zayıf, şişman, fit, hımbıl, siyah, beyaz, sarı, güzel, çirkin diye hakkında hükümler verdiğimiz, sınıflandırdığımız, yaşamı kolaylaştıran bir araç olan bedenden ibaret miydim ben, şair John Wılbye’nin dediği gibi olmalıydı aslında ‘’sevme beni göze güzel görünen görkemim için’’ ne kadar görkemli olursa olsun, sonlu bir varlıktı o beden, üstelik zamanla eskiyecek ve terk edip sonunda da toprak olacaktı, ben sadece beden değilsem, o halde ben neydim?
Ben neydim sorusuna cevap ararken sorunun içinde cevabı buldum, ben aslında o bedenin içinde barındırdığı, birlikte yaşadığı bedene tüm özelliklerini veren ruhtum, ruh sonlu bir varlık değildi, o halde bedeni terk ettiğimde görülemez olsam da ben sonsuzdum. Yogaya öncelikle bedenimi iyileştirmek için başladığımı inkar edemem, ilk olarak hayatı sürdürülebilir kılmak için kalıcı olmaya başlayan ağrılardan kurtulmam gerekiyordu, kendimi daha iyi anlayabilmek ve dinleyebilmek için buna ihtiyacım vardı. Beden usulca şifalanırken, gizliden gizliye ruhumu da iyileştirmiş, ruhun iyileşmesi, bedenin iyileşmesinden daha uzun bir zaman alıyormuş, günden güne kirlenen zihninin bedeninden çok ruhunu hasta ettiğini görmen için uyanman gerekiyormuş.
Silkinip kalkman, üzerindeki ölü toprağını süpürmen şartmış, yogaya başla, mucize seni bekliyor demiyorum, sen aslında başlı başına bir mucizesin teksin, istersen başarabilirsin diyorum.
Aynısı olmasa da birbirine benzeyen bedenlere sahibiz ama ruhlarımız biricik, aslımız ruhsa önce ona odaklanmalı, onun ihtiyaçlarını karşılamalıyız diye düşünüyorum. Görsel olarak güzellik, çirkinlik ya da eksiklikler bedenin bir özelliği ise, huylar, duygular, elle tutup, gözle göremediğimiz ruhumuzun özellikleri, üstelik çeşit çeşit. Rahmetli anneannemin bir lafı vardı ‘’yüzü güzele kırk günde doyulur, huyu güzele kırk yılda doyulmaz’’ derdi, büyüdükçe, büyük aklımla, ruhumu anladıkça ne demek istediğini anladım, önemli olan ruhtu ve iyi huy onun parçasıydı, arınmak ve durulmak için özgür ruhumu sakinleştirmem gerekiyordu.
Yoga bu yolda en büyük desteğim oldu, ben bedenimi nefes ile uyumlu halde çalıştırmaya uğraşırken, zihnim susup, ruhumu rahat bırakıyordu, aslında altmış dakikalık pratik sonrası, çalışmış, yorulmuş bir bedenle, savasanadan mutlulukla kalkmamın en büyük nedeni dinlenip, sakinleşen ruhumdu. Ruhum kendine geldikçe kendisine gereksiz olan yüklerden de kurtulmaya başladı, affetmeyi, affetmenin aslında bir erdem olduğunu öğrendi, kin ve nefretin, içten içe onu kemirdiğini, çürüttüğünü fark edince onlardan kurtulmak için daha fazla çaba gösterdi, geride hırs kalmıştı sanırım en fenası, ruhuna yapışıp kalanı da oydu, seni hep yarışın içine çekiyor, daha çok yoruyordu, ruhunu ele geçirmiş hırslar zihninin köşelerine gizlendikleri için elinde silgi dikkatle bekliyorsun, kağıt üzerindeki yazıyı siler gibi bir seferde silemiyor, sabrediyorsun, her ortaya çıkan kötü huyu zaman içinde temizleyip, hafifledim, aslında bir varlık olarak bedenim bir hiçti, kendisine can üflenen ruhum sonsuz ve gerçekti, öğrendim, fark ettim. Azimle ve sabırla çok çalıştım, o hiçin içindeki ruhumu sakinleştirdim, şimdilerde arınmış ve kendimi daha iyi anlamış hissediyorum, ben aslında neyim çok iyi biliyorum.
İçinizdeki sonsuzluğu fark edip, ona iyi bakmanızı diliyorum, arınan bir ruhun dinginliğinde sevgide kalın.