Denize doğru - M. Faik Özdengül
Ana SayfaGünün HaberleriMemleket E-GAZETEResmi İlanlarArşivSitene EkleAnasayfam YapBIST 78.844Altın 125,483Dolar 3,0876Euro 3,3575Konya 13 °CDoğalgaz kullanıcılarına kış öncesi güvenli kullanım uyarısıİslam alimlerinden Baytan vefat ettiSürüklenen gemideki mürettebat helikopterle kurtarıldıTZOB Genel Başkanı Bayraktar:Tahran'dan Denizli'ye charter seferleri başladıTekirdağ’da silahlı kavgaCihannüma Derneğinin "İstanbul Buluşmaları"Antalya, Orta Doğu ve Kuzey Afrika ülkelerine tanıtılacakJaponya'da patlamalarKayseri'de Ağaç Dikme BayramıEPDK'dan 13 şirkete 109 milyon liralık cezaKızılcahamam Belediye Başkanı Güney'den esnaf ziyaretiVoleybol: Kadınlar Dünya Kulüpler ŞampiyonasıKocaeli'de trafik kazası: 1 ölüAvustralya'da zafer Crutchlow'unYEREL GÜNDEMKONYA SPORİLÇELERGÜNDEMKONYA MAGAZİNEKONOMİTÜRKİYEDÜNYASPORPOLİTİKADİĞER »3. SAYFAMEDYATEKNOLOJİÖNE ÇIKANLAROTOMOBİLKÜLTÜR SANATSEÇİM 2015RAMAZANSAĞLIKEĞİTİMYAŞAMSİZDEN GELENLERRÖPORTAJDenize doğruAna Sayfa» Yazarlar» M. Faik Özdengül30.12.2009 17:48M. Faik ÖzdengülKalem parmakların arasına düştü mü direnmenin anlamsızlığını bilir.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />Ya gönül kalemi?Kimin parmaklarının arasında?İnsanın gönlü sahradaki tüy gibidir demişler. Esen rüzgar kah o yana savurur kah bu yana.Rüzgara yalvarmaktan başka ne çaresi var?Gönül kalemi de lütuf ve kahır parmakları arasında.Kah sıkıntıda kah sevinçlerde.Bunca yıldır kalemlik yapıyorsun parmaklara güç yetirebildin mi?Ya rüzgar?Ne zaman nereye eseceğini kestirebildin mi?Çölde yaşayan bir adam vardı. Hep merak ederdi. Çölün sonu var mı? Gün olur kumlara sorar. Gün olur geceyle dertleşirdi. Hep bir umut taşırdı. Eğer bir sonu varsa diye. Kumların umurunda değildi. Boş uğraş diye bakarlardı. Aynı cinsten değillerdi. Gece yol göstermeyi dert edinmezdi. O örtmek içindi. Yolun başını da sonunu da. Güneş yol göstericiydi. Ama bakamazdı. Gözlerini alırdı. Hem gündüz yol almak zor gelirdi çölde. Yıldızlar en uygunuydu. Ama hangisi? Günün birinde başkalarına rastladı hem gündüz hem gece yol alan. Yaklaştı yanlarına sordu. Fakat dillerini anlamadı. Yine de vazgeçmedi. Başka bir dil aradı. Denedi. Anlayıp anlamalarını dert etmedi sonunda. Peşlerine düştü. Hiç konuşmuyorlardı gidenler. Ve hızlı yol alıyorlardı. Aralarında güneşe bakabilenler vardı ama çok azdı sayıları. Yıldızların işaretlerini çözenler biraz daha fazlaydı. Zaman zaman bir araya gelip sessizce anlaşıyorlardı. Danışıyorlardı birbirlerine. O kadar yol almışken birden bir rüzgar çıkıyor allak bullak ediyor her yeri, kumlar uçuşuyor ve birden geldikleri yerin de gerisinde buluyorlardı kendilerini. Rüzgara güç yetiremiyorlardı. Böyle birkaç kez olunca sonunda adama döndüler. Yine konuşmadan öylece baktılar. Rüzgardan nasıl korunulacağını bildiğini düşündüler adamın. Rüzgar esince durmalı dedi adam.Durdular.Her rüzgar estiğinde durdular.Sonra yeniden yol aldılar.Anladılar rüzgara direnmek boşuna.Onlar direnmeyi bırakınca rüzgar da başka esmeye başladı…Kalem uysallaştı.Parmakların arasında.Ucundan gözünün yaşını damlattı.Gözyaşı harf oldu.Harfler kelime. Kelimeler önce bir araya geldi. Gölcükler oluştu.Sonra ırmaklara dönüştü. Kah durgun aktı. Kah coştu. Denize ulaşmaktan başka çare yoktu.Denize doğru yola düştü. UYARI: Çok uzun metinler, küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.Yorumlarsevil köse29 Aralık 2009 Salı 22:10içimizdek deryakalem uysallaşması,rüzğara direnemediği için değil,denizi sevdiği içindirdir belkide,yıllarca içinde biriktirdiği kelimelerin bir gün denize ulaşacağını bildiği için rüzğarı hep arkasına alarak yazdı,işte tamda bu yüzden zamansız savrulmaları,zamansız durmaları oldu,bazen o kadar çok yorulduki rüzğarın savurduğu yerde kendine sığınak yaptı,kum fırtınalarına tutuldu,çölde susuz kaldı ama yılmadı,elinde kalem,hayalinde deniz vardı,SEN NEYİ ARIYORSAN OSUN diyen pir in elbet bir bildiği vardı,ne aradığını bilen için varılacak yer çokta uzak değildi,önüne çıkan tüm engellere rağmen,denize ulaştı,içinden KUŞLAR GİBİ UÇMAYI,BALIKLAR GİBİ YÜZMEYİ öğrendikte,kardeş kerdeş yaşamayı öğrenemedik,diye söylenirken,ne EKSİK diye düşündü.NASIL OLURDA DENİZ,KÖPEĞİN AĞZINDAN PİSLENİR,NASIL OLURDA GÜNEŞ ÜFLEMEKLE SÖNER.sağlam bir inanç olduktan sonra,ne deniz pilenir,ne güneş söner,içimizdeki deryaya doğru yol almak lazım,rüzğara rağmen.Yeni yılda denize doğru attığımız kulaçların gücü büyük olsun.
saygılarımla85.110.150.77Yazarın Diğer Yazılarıİşin sonu21 Kasım 2014 Cuma 00:03Rüzgar taşısın bedenlerimizi21 Eylül 2011 18:10Cennet kuşları!14 Eylül 2011 17:55Bayram olsun!24 Ağustos 2011 17:53Diğer yol!17 Ağustos 2011 17:58Başka bir senarist var!03 Ağustos 2011 18:14Perde27 Temmuz 2011 18:03Mutluyum, heyecanlıyım!20 Temmuz 2011 18:20Geçer!13 Temmuz 2011 18:07Çünkü sen kulaksın!29 Haziran 2011 18:06Usulca!18 Mayıs 2011 18:05Yazarın Tüm Yazıları »