Ölürken gülümsetmek | pini pini pin
Ölürken gülümsetmek	28
Etiketlerölüm, gülümseme	Çatlamış dudaklarından öptüm. Bir iç çekiş gibi derinden baktı gözlerime. Ölüm yanı başında, yanı başında ben. Hayata dair soruları bitmişti.
Geçmişten gelen kulak çınlamaları, yaşanmışların ve tüm birikmiş mutluluklarının hafifliği ve aileden geçmiş olsun çiçekleri arasında solurken, ben sadece ellerinden tutabildim.
Olmak ile olmamak arasındaki o tüyler ürpertici çizgiyi incelediğini düşünüyordum, sanki kısık kısık nefeslerle karşı koymaya çalışıyor sanmıştım. Yüreğim ciğerlerimde düğümlenmişçesine sıkıldım.
Oysa o bir avucuna ellerimi sığdırdı, diğer avucundansa pırpır heyecanlı bir kuş uçurdu camdan dışarı. Tam o sırada kanatların kıpırtısından yüzüme yumuşak bir nefes gibi geldi ölümü ve bir gülümseme kapladı yüzümü. Beni güldürdü ölümü ile. O an orada, öylece gülerek baktım ölüme.
Soğuk kış günleri gelen yürek daraltırlarının içinde hala zaman zaman bir Kasım akşamı onun ölümünün beni nasıl gülümsettiğini hatırlıyor ve yeniden gülümsüyorum. Ona doğru, olduğu sonsuzluğa doğru gülümsüyor ve onu sevgiyle anıyorum.
Ölürken bili sizi gülümsetmeyi başaran, kendisini de ölümünü de gülümseyerek yürekten andığınız, yaşamdan gülerek ve gülümseterek geçen herkes için!
2 thoughts on “Ölürken gülümsetmek”	Anonim said:	07 Aralık 2011, 19:07	“Sevdiklerimizi asla, asla kaybetmeyiz. Onlar bizimledir, hep hayatimizdadirlar, sadece baska odalardayiz. Ondeki vagonda kimler var goremiyorum, ama bizimle, sizinle, herkesle ayni anda seyahat eden insanlar var. Belki konusamiyoruz, vagonda neler olup bittigini goremiyoruz, ama ne onemi var; sonucta onlar oradalar. HAYAT dedimiz aslinda bir tren kataridir. Bazen su, bazen bu vagondayizdir. ” ….”Sevgi olum dedigimiz seyi her daim alt eder. Sevdiklerimize niye aglayalim, onlar hala sevdiklerimizdir” P. Coelho
pindarr said:	08 Aralık 2011, 09:28	Güzel söylemiş Paulo amca…ama insan işte, yine de çok sevdi mi aynı vagonda olmak istiyor 🙂