Görülmeyen duyulanlardan.: Ekim 2010
Eğer siyahı gri görmek istersen , gri görürsün ama içten içe hep onun hep siyah olduğunu bilirsin.
Ama beyazı siyah görmek istersen , siyah görebilirsin. Koyu gri görmen onu siyah kılıfına sokmanı engellemez.
En zoru ise grinin tonuna karar vermektir. Hep iyi gördüğünüzden , en doğru tonu seçebildiğinizden emin olmak istersiniz.
Griyi beyaz göremeyiz. İstesek bile göremeyiz. Ancak siyah görebiliriz , haklı sebeplerimiz de vardır.Çünkü siyah , beyazı daha rahat egale edebilir.
Griye siyah diyip kabullenmek ise işin kolay yönüdür. Zaten içinde siyah olduğunu biliyorsun , değil mi? Az biraz beyaz olmuş , o da işin renkli kısmı.
Esasen bir renk uyumu yakalamak çok gereksiz. Beyaz veya siyah kılıfına sokup grinin tonlarıyla uğraşmamak gerek. Açık gri , koyu gri , siyaha çalan gri...
Gereksiz gerçekten de.
İçinde boğulacakmışım kadar büyük , atlasam pamuksu bir yüzeye düşücekmişim hissiyatını yaratan naif mavilik... Uçsuz bucaksız , altın ışıltıları eşliğinde gözlerimi alan güneşi içine alabilecek kadar büyük hem de. Kokusu burnuma geliyor çimenlerin , ıslak ve öz olduğunu farkediyorum yeşilin. Beni çekiyor gökyüzü , beni çekiyor bulutlar , zıplayarak birinden diğerine atlayabileceğimin sözünü verircesine.
Uzatsam elimi tutabilecek kadar yakın ; ama o uzak kalmayı tercih ediyor. Bunu bildiğim içindir ki uzatmıyorum elimi maviliğe , yeşile dokunuyorum çimenlerde geziniyor ellerim. Derken hayallerim geliyor aklıma , uçağa benzettiğim bir bulut geçiyor önümden ve diğer bulutun pürüzsüz pistine iniş yapıyor. Bir diğer bulut -sakallı Noel Baba'nın ren geyikleriymişçesine- dünyanın dönüş hızıyla paralel batıya yol almakta.
"Beni de al!" diyorum.
"Beni de al!". Ama duymuyor beni.
Hafif bir esinti geziniyor tenimde , göz kapaklarım kapanıyor ve izin veriyorum görüntünün zihnimde yer etmesine. 13 sene öncesini hatırlıyorum , 3 sene öncesini... 43 yaşında olduğumu ve hala bulutlara baktığımı görür gibiyim... Ellerimin hala yeşilde gezindiğini , güneşin hala beni baştan çıkarıp maviden vazgeçirebildiğini... Ellerimi uzattığımda bulutların ellerimi tutmadığını , havada kalan nemli ellerimdeki su damlacıklarının yüzüme damladığını... Görür gibiyim...
Gözlerimi kapasam , mavilikteki bir uçak geçse zihnimden... Noel Baba gelse çat kapı , şömineden çıkarsa beni... Açsa perdelerimi , karanlık odama mavi bir ışık dolsa... İçime dolsa mavi , yeşili akıtsa gözlerimden...
Çok mu mavi olurdu?