Yine bir yaz günü, masterdan yeni dönmüşüm, evimdeyim, mutluyum, ertesi gün ilk kez dışarı çıkacağım. Yurtdışındayken hiç düşünmeden üzerime geçirdiğim yeşil elbisemi giydim, normal, yazlık elbise işte, Miami’de okumadım, Londra’daydım, orada yazlar soğuk olur. İstikamet 10 dakikalık yürüyüşle Gayrettepe Metro oradan Taksim. Evden çıktıktan sonra her adımda bir şey fark ediyorum, 1 sene boyunca unuttuğum, bir zamanlar alıştığım için fark etmediğim, ama 1 senelik aradan sonra çok fena batan bir şey. 10 dakikalık güzergah boyunca, Gayrettepe’de her erkek bana bakıyor. Sanki tüm bu erkeklerin günahlarını taşıyorum. Çekinmeden pervasızca bakıyorlar. Ben değilim baktıkları biliyorum, güzel, çirkin, kısa, uzun, zayıf, şişman, pardesülü, elbiseli… Siz değilsiniz baktıkları. Etiniz, kadınlığınız. Adımlarım öyle bir hızlanıyor ki, neredeyse koşuyorum. Taksim meydanından İstiklal Caddesine yürümekten vazgeçiyorum, Tünel’de buluşalım diyorum, Tünel metrodan çıkıp suç işlemiş gibi buluşacağımız yere oturuyorum. Kan ter içindeyim. Çok ama çok sinirliyim. Bu ülkeye ve içinde yaşayan erkeklere, onları yetiştiren annelere, babalara, tüm topluma, tüm medyaya, devlete herkese sinirliyim. O zaman yeni döndüğüm İngiltere ile Türkiye’de kadın olmanın farklarından biri de bu diye düşünüyorum, sürekli bir özgürlük kısıtlaması, bir tedirginlik. O baktı, bu bakacak, oradan hızlı geç, bu mahalle nezih, rahatla, adam geliyor, başını önüne eğ, gülme, mümkünse yalnız kalma. Kız doğmuşsun çünkü, ne giysen ne yapsan günahkarsın, davetkarsın, suçlusun. Sana laf atsa, hatta taciz etse senin suçun, senin yaptığın terbiyesizlik çünkü, evinin dışındasın, olmaman gereken yerdesin, sokaktasın, hele bir de üzerinde yazlık bir elbise varsa artık sana ben ne diyim?