Escape from the Cage...: Tek Yön!
Anladığınız gibi, bu çocuk kaçar. İzmir'i şimdilik terkediyorum, çünkü kariyer anlamında hedeflerimi gerçekleştirmeme yardımcı olacak adam gibi bir reklam ajansı bulabilmiş değilim. Microsoft bile, lise mezunu dahi olmayan yüzlerce yazılımcıyı bünyesinde çalıştırıyor; ama gel gör ki bizim kurumsal firmalarımız, sırf Güzel Sanatlar Mezunu değilim diye, benim Cv'me trene bakar gibi bakmakla yetiniyor. Bende komşudan duydum ki, İstanbul'un taşı toprağı altınmış, e bari bir de gidip ben yiyeyim bu şehrin kaymağını dedim. ;)) Bu kararıma ve İstanbul'a dair aklıma, daha başka bir sürü klişeler dizisi geliyor. Haydarpaşa'dan Şehr-i İstanbul'a girerim. Elimde iple bağlanmış tahta bavulum. Boğaza karşı durup, sessiz ve derinden bir seyre dalarım. Emin adımlarla denize doğru yaklaşıp ellerimi iki yana açarım. Yeditepenin şehrine, o en klişe sözler olan, "Ey İstanbul, sen mi büyüksün, ben mi?"yi de haykırdıktan sonra, artık İstanbul'lu olurum herhalde. Unkapanı hala eski şatafatına sahip olsaydı bir arabesk kasetim bile olabilirdi... Tabii ki kazın ayağı böyle değil millet. Bir süre iş arayışıma orda devam etmek için İstanbul'a ablamın yanına gidiyorum ve aklıma yatan bir yer bulmam halinde de kalmayı düşünüyorum. Dolayısıyla öyle bi taşınma moduna girmiyorum. Şimdilik sadece dönüş tarihim belli değil. Zaten ben dahil, pek kimse gidişimi sallamıyor. Ne bekliyorsam artık, Karşıyaka'dan Konak'a "Hoşçakal Yiğit" afişi mi... ;)) Ha bak, hakkımda hayır dualarınız fena olmazdı. Üstüne bir de harçlık vermek isterseniz hesap numaramı gönderiyim. ;))