eTk!n FaRe: Japon Yapmış
Gönderen Etkin Fare zaman: 17:38
Tolga Avsar dedi ki...
Ben de nedendir bilmiyorum ama hep Japon milletine bir yakınlık ve sempati hissetmişimdir. Gerçekten örnek alınması gereken değerlere sahip olduklarını düşünüyorum. Saygı duymamak mümkün değil. Bu kitabı da en kısa zamanda alıp okuyacağım. Ellerine sağlık sevgili Zeynep...
9 Kasım 2011 19:44
Gökbörü Öztürk dedi ki...
Geçmiş olsun Zeynep, bam telime bastın. Bir kitap da benden geliyor;
Şu ülkede en anlamadığım şey her badem gözlüye Japon, hatta sövgü gibi Çinli denmesi. Oysa Türkler'in yalnızca küçük bir bölümünün gözleri böyle değildir. Gerek Hazar'ın doğusu gerekse Karadeniz'in kuzey kıyılarında yaşayanlar hep badem gözdür. Hep senin gibidir. Bu durumda Türk'ün aslı sen oluyorsun...
Hint-Avrupa odaklı tarihçilik propagandisttir, yazmaz ve hatta karşı çıkar ama Japonca ile Türkçe akraba dillerdir. Onlara kalsa Dene - Yenisey Dil Ailesi de Ural - Altay Dil Ailesi'nden farklıdır. Kimse de demez ki "arkadaş Yenisey'den daha Altay (Türk) ne var?" diye. Açıkçası ben Japon ve Koreliler'le olan akrabalığımız nedeniyle bu iki toplumu bu kadar sevdiğimizi düşünüyorum. Bir çeşit kan çekmesi yani.
İkinci Dünya Savaşı'na kadar Şinto (sonuna izm koymak batılıların yaptıkları bir hatadır. Dinin adı Şinto'dur) Japonya'nın tek inancıyken o günden beri özellikle Budizm içten içe kemirmektedir. Gel gelelim Şinto'nun Japonlar'ın özü olduğu değişmiyor. Aslına bakarsan eski Türk inançlarıyla da büyük benzerlikleri vardır.
Yani hepimizin gıptayla baktığı Japon ahlâk ve disiplini Türkler'de de vardı bir zamanlar. İslam ile gelen araplaşma bunu ortadan kaldırmıştır. Buna bir de Akdeniz Havzası'nda yaşamın getirdiği ve İtalyanlar, İspanyollar, Yunanlar'da falan da görülen miskinlik de katılmış... Olmuş bize Türkiye Türkü.
Disiplin dedim, örnek vermeden geçmeyeyim; Japonya'da ortalama bir çalışan izin kullanmaz. İzinleri birikir birikir ve firma çalışanına yasalar gereği maaşlı izin verir. Bu yüzden "artık işimde yararlı olamıyorum" düşüncesiyle intihar eden Japon sayısı azımsanamayacak kadardır. Bizdeyse işten kaytarmak için yapılmayan kalmaz.
Japonlar'ın batılılaşma serüveni de önemli bir noktadır. Uzak Doğu'daki herkesten önce batılışmaya başlamıştır Japonlar ama bu onlarda, bizdekinden farklı olarak aşağılık kompleksine neden olmamıştır. Senin de belirttiğin gibi ürettikleri en iyi malları kendilerine ayırmaları da bundandır ve aslına bakarsan en doğrusudur. Dünyanın en tatlı muzu olan Anamur muzunu yok olma durumuna getirdik "çikita" muhabbetinden. Tatsız, kokusuz, tek özelliği büyük ve işlem gördüğü, yani doğal olmayan sarılığı olan... Bugün Türkiye'de bir şeyin iyi olduğunu anlatmak için "ithâl" diyor satıcılar. Eziklik bu işte. Kendi toplumunu, malını aşağı görmek...
Gelelim zamanda yolculuk yapıp içlerinden biri olmak için yaşamımın kalan bölümünün yarısını verebileceğim Samuraylar'a... Aslında Kill Bill'i değil The Last Samurai'ı izlemeni öneririm. Nasıl doğayla barışık, onuruna düşkün ve Samuray Kodu'nun o yüksek bilincinde insanlar olduklarını en iyi yansıtan Holivud filmi film The Last Samurai'dır. O bile haklarını eksiksiz verememiştir ama en azından gerçek, yaşanmış bir öyküdür.
Tüm yaşamları sanattır samurayların. Tuttukları katana, giydikleri kimono, yazdıkları yazı, yetiştirdikleri bitki ve senin de saydığın onca şeyi sanata çevirmişlerdir. Aslında benzer şeyler Anadolu'da da vardır. Kapı kulbundan, kap kacağa kadar özellikle demir işlemeleri Türkler'de binlerce yıldır sanat olmuştur. Köylerdeki eski yapılarda hâlâ görülebilir bunlar. Ama işte...
Japonlar'dan söz edip de Japonca'nın güzelliğini anlatmamak olmaz. Hazır anime-manga da demişsin ben de dilin güzelliğini göstereyim sana bir ninniyle.
Japon olsam daha çok sevemezdim sanırım Japonları. Ahdım var Japonca öğrenmeye ve Japonya'da bir süre yaşamaya. Şimdilik askıda bunlar ama bir gün kesin!
Not: Bir şeyler eksik kaldı gibime geliyor ama haydi hayırlısı.
10 Kasım 2011 01:26
Tabiî unuttuğum bir şey var!
Bu yazıyı yayınlandıktan 15 dakika sonra okumuştum ve bayılmıştım ama gel gör ki uykusuzluk nedeniyle istediğim gibi yorum yapamayacaktım o yüzden uyku sonrasına ertelemiş oldum.
10 Kasım 2011 01:30
melih.gumuscay dedi ki...
Çok güzel bir yazı Japon kültürü benimde küçüklükten beri Judo yapmam nedeniyle yakın olduğum/ilgi duyduğum bir kültür. Ama bende akdeniz kanı ağır basıyor:) bir de krizantem diye bir kitap var amerikalı bir bilimadamının yazdığı onu okumayı da planlıyorum. yanılmıyorsam "Japon bahçesi" diye bir kitap vardı yine emekli bir büyükelçi tarafından yazılmış çok hoştu tavsiye ederim ilgilenenlere
10 Kasım 2011 10:43
Bu yazıyı yazdıktan birkaç saat sonra Van'da artçı bir deprem daha meydana geldi. 5.6'lık depremde yıkılan Bayram Oteli'nde kalan 3 Japon yardım gönüllüsünden Doktor Atsushi Miyazaki maalesef kurtarılamamış. Bu 3 Japon dostumuz, bayramda kurban kestirip çadırlara dağıtmışlar. Japon yine yapmış! Sen gel yardım için sonra artçıda öl, olamaz ya, gerçek olmasın lütfen!
11 Kasım 2011 09:28
Zeynep, Japonlar depremin ertesi günü yardım yapacak yer aradılar da AKP ülkeyi denedi: Depreme ne kadar hazırlıklıyız? Meğer değilmişiz, tüh!
Sonuçta Japonya devlet yardımı gönderemedi ama Japonlar akın akın büyükelçiliğimize geldiler. Ne kapı çaldılar ne selâm verdiler, içlerinde para ve iyi dilekler olan zarflar bırakıp kaçtılar.
Daha da ileri gidip Türkiye'ye gelenlerin başına gelenler utanç kaynağıdır. Bu utanç da buna neden olanların değil Türkiye Cumhuriyeti Devleti ve Türk Ulusu'na yapışacaktır. Tıpkı zamanında Osmanlı'nın yediği ve hatta yemediği haltların, Osmanlı'dan en çok çekenler olan Türkler'e yapıştığı gibi.
11 Kasım 2011 12:30
Tolga, kitabı okuyunca yorumlarını bekliyorum. Hemen herkeste var değil mi bu sempati, buna son yıllarda Günseli Kato’nun da biraz katkısı olmadı değil sanki :)
Gökbörü, sen ne yaptın, harika yazmışsın, bilgiler şaheser, sağ ol. Yazar Onur Bey de yazını ilgiyle okuduğunu ifade ederek sana selam ve teşekkürlerini iletmemi istedi. Ayrıca, sorma, ölen Japon gönüllüye içim yandı ):
Melih, seni burada görmek ne güzel, teşekkür ederim paylaşımın için.
11 Kasım 2011 16:27
Eksik olma Zeynep.
Bu aralar bir türlü kafayı toparlayıp yazı yazamıyorum. Öznesi ayrı yüklemi ayrı tümceler kuruyorum. Çoğul girip tekil, olumlu girip olumsuz bitiriyorum. Bu aralar kafam çok dağınık. Senin de düşündüğünü söylemediğini; kırmamak için iltifat ettiğini düşünmeye başladım. Hayır, ben bu kadar hata yapmamalıyım. Gel gör ki burada yayınlanan yazıları düzeltemiyorum.
12 Kasım 2011 05:23