ÜNLEM PARALI OLSAYDI -2-
Çocukken en sevdiğim çizgi filmlerden biriydi Red Kit. Avarel, Joe, Daltonlar, kovboylar…
Bir de o çizgi filme özgü meşhur telgraf sahneleri vardı. Her kelimeden sonra “stop” ile biten o eşsiz kareler. Derinliği yoktu o çizgi film karelerinin elbette. Ancak bir çizgi filmde derinlik olması da beklenemezdi zaten. Güzelliği; sığlığında, basitliğinde, hafifliğinde, kolaycılığında, çocuklar için hazırlanmışlığındaydı.
Daltonlar geliyor, stop. Posta arabasını, stop. Soyacaklarmış, stop. Red Kit’e, stop. Haber verin, stop. Mahkumlar, stop. Çok tehlikeli, stop…Böyle devam ederdi işte.
Kendi kendime dedim ki; bugün Gülse Birsel’i internet ortamından değil, kağıt ortamından takip edeyim. Sabahları gazetemi almak üzere gittiğim Yeniköy’deki benzin istasyonundaki kasiyer çocuğa ‘bir tane Hürriyet’ dediğimde, ‘abi hayırdır, bugün niye Hürriyet?’ diye sordu.
Dedim ‘ünlemim geldi’. Espri yaptığıma kani oluşu birkaç saniye almış olsa da, gazeteyi kaptığım gibi Café Nero’da aldım soluğu. Latte, büyük, fincanda.
Sabahın erken saati olmasından mütevellit; içerideki ortama bir aroma estetiğinde dağılan o klasik müziğin ezgisine, kalabalığın getirdiği insan sesleri eşlik edemiyordu.
Pazar günleri gayriciddi işlerle uğraşmak teamülden olduğundan, ünlemimin ne kadar geldiğini tetkik etmek istedim anlayacağınız. O sebeple de tetkik ihtiyacımı giderebileceğim tek merci yeri olan yazının yazıldığı köşeye yöneldim. Bağışlayın, köşe yazısı diyemeyeceğim…
Yazıda kullanılan ünlem işaretlerinin oluşturduğu görüntü kirliliğinden dikkatimi toplayabildiğim ölçüde de okumaya çalıştım. O da ne ? Bugünkü yazısında 41 tane ünlem kullanmış Gülse Birsel. Ne diyelim 41 kere maşallah. İhtimâldir, kendilerinin geçen hafta yazdığım yazıdan haberi yoktur.
Bugünkü yazısının başlığı: Akil insanların başına gelecekler. Akil insanlar listesinde ismi olmamasına içerlediğini, ironik bir şekilde anlatmaya çalışmış Birsel. İyi de, genel kabul görmüş ilkelere göre akil insan; sağduyulu davranan, soğukkanlılığını koruyabilen, hayret, şaşkınlık çağrıştıran ifadelere lüzumlu lüzumsuz başvurmayan kişilerden oluşuyor.
Sadece hayret, heyecan ve şaşkınlık içeren ifadelerden sonra kullanılması gereken ünlem işaretini, olur olmaz 41 kere kullanan birisinin hâlet-i ruhiyesinin hangi mecrada olduğunu bilemem ama, genel kabul görmüş akil insan profilinde olmadığı da aşikardır.
Hem zaten bu kadar ünlem demek aslında şu demektir; içtimai bünyeyi ihata eden yaşam olaylarının zihnimdeki izdüşümü, bunları aktarabilme keyfiyetim ve edebi üretkenliğim kısıtlıdır. O yüzden bu sıklıkla ünlem kullanıyorum.
41 tane ünlem, edebi kısıtlılığın farklı bir şekilde dillendirilmesinden başka bir şey değildir ki. Sonra bu kısıtlamaya milyonların maruz kalması. Bir de gençlere kızıyorlar gazete okumuyorlar diye. Çocuk o gazeteyi okusun da, YGS’ deki imlâ kurallarıyla ilgili çıkan soruların yarısını yanlış yapsın. Bunu mu istiyorsunuz?
Yazı salatasının içine, mugalata yapar gibi dilediğince ünlemi sos niyetine serpiştirme hürriyetine, hem de ‘Hürriyet’ in içinde madem kimse karışmayacak, bir köşe de bizlere versinler.
Demek ki (!) hayat (!) bazen de (!) lüzumsuz tekrarlardan (!) müteşekkilmiş (!). Bazen zırt pırt stop (!) kullanılır, bazen de ünlem (!)
Tefrikaysa tefrika. Bakalım önümüzdeki Pazar yazısında, Sayın Birsel’in kaç tane ünlemi esas duruşta bizleri selamlayacak.