7 Şubattan 17 Aralığa
Tayyipçilerin Gülencilerle Savaşı!
Kendisini "solcu", "marksist", "komünist" ya da devrimci olarak tanımlayan herkesin çok iyi bildiği gibi, devlet, bürokrasi ve militarizmiyle bir bütün olarak egemen sınıfların baskı aygıtıdır. Bürokrasi, yani devlet/kamu yönetimi doğrudan devletin yürütme gücünün asli unsurudur. Militarizm ise, ordusuyla, donanmasıyla, emniyet güçleriyle, özel silahlı adamlar aracılığıyla baskının icra edildiği kamu gücüdür. Bu nedenle bürokrasi (devletin sivil memurları) ile militarizm (devletin askeri-silahlı memurları) devlet gücünü oluştururken, aynı zamanda devletin yürütme gücünün temel unsurlarıdır.
Parlamenter cumhuriyetlerde, hükümet ya da hükümetin başı, anayasal olarak yasama organı tarafından belirlenmiş yetkileri kullanır ve icraatları aynı yasama organı tarafından denetlenebilir olmakla birlikte, bu yasal süreçler, yürütmenin hızlı karar alma ve icraa etme olanağını da sınırlar. Bu da, "globalleşen dünya" koşullarında, tüm parasal ilişkilerin "ışık hızında" yürütüldüğü bir ortamda hantal, icraatı geciktirici, zaman kaybına yol açan vb. bir "bürokratik mekanizma" olarak kabul edilir. Bu yüzden hükümet (yürütme gücü) bu "bürokratik mekanizma"yı bertaraf etme yönünde hareket eder.
Bu hareketinin ilk hedefi, doğrudan yasama organıdır. Yürütme gücü, yasama gücünün elindeki yetkileri az ya da çok hızla kendi üstüne alır. "Kanun hükmünde kararname" vb. araçlarla yürütme (hükümet), çoğu durumda yasama gücünü de kullanmaya başlar. Sonuçta, yasama gücü, kendi yetkilerini kendi iradesiyle yürütme gücüne devrederek ortadan çekilir. Parlamenter cumhuriyette, hükümetin parlamentoda mutlak çoğunluğa sahip olması bu devir işlemlerini kolaylaştırır. Bu andan itibaren, "güçler ayrımı"na dayanan yürütme ile yasama arasındaki güç dağılımı ortadan kalkar, yasama gücüne sahip bir yürütme egemen olur.
Genel olarak egemen sınıf ittifakını oluşturan üç temel kesim, süreç içinde kendi gücünü artırma ve pekiştirme yönünde hareket eder. Her biri, bu iktidar mücadelesinde, kendi güçleri yanında diğer toplumsal sınıf ve tabakalardan müttefikler sağlayarak etkin olmaya çalışırlar. Ã–zellikle "temsili demokrasi" oyunun oynandığı, "sandık"ın kutsandığı, parlamentoda çoğunluğa sahip olmanın başlı başına iktidar olma anlamına geldiği ülkelerde, "diğer" toplumsal sınıf ve tabakaların niceliksel gücü, bu ittifak arayışlarında belirleyici yere sahiptir.
Bizim gibi ülkelerde niceliksel ve niteliksel olarak etkin ve büyük bir güç olan kesimler kent ve kır küçük-burjuvazisi ve aydın kesimdir. Bu nedenle, egemen sınıflar ittifakındaki çatışmalarda ("iktidar mücadelesi" ya da "güç mücadelesi") bu kesimlerin yedeklenmesi yaşamsal öneme sahiptir. Bu süreçte, küçük-burjuva aydınları (son günlerin moda sözcüğü ile "kullanışlı aptallar"), kent ve kır küçük-burjuvazisinin yedeklenmesinde en etkin güç konumundadırlar. Feodal-tüccar kesiminin "has" partisi olarak AKP'nin "kullanışlı aptallar"la, yani neo-liberallerle ittifakı bu amaçla gerçekleşmiştir.
Bu da, Recep Tayyip Erdoğan'ın 4+4+4 formülüyle tüm okulları imam-hatiplere dönüştürerek "dindar gençlik" yaratma planlarının, en azından kısa vadede bir işe yaramadığının açık itirafıdır.
Recep Tayyip Erdoğan'ın dilinden düşürmediği "2023 vizyonu", imam-hatipler üzerinden kendisine mutlak olarak "biat" etmiş yeni "dindar kadrolar" yaratma projesinden başka bir şey değildir. Ama 2023'e on kala, yani varsayılan amaca ulaşmadan "cemaat"e bağlı kadroların tasfiyesine girişmek zorunda kalmıştır. Bu da, ister istemez "eski rejim"le yeni bir "consensus" arayışına girmeyi kaçınılmaz hale getirmiştir.
*** Eğitim Sistemi ve Dershane Savaşı [Kasım-Aralık 2013 - 135. Sayı]