Ölüm, en yalın haliyle herşeyin bittiği an. Eğer ölüm insan bedenine hızla girip yok eden bir kurşunsa, havaya fırlatıp atılan bir sigaranın yere düşüşünden daha hızlı son verecektir yaşamımıza. Eğer yaşadığımız hayatı bir amaç uğruna geçirdiysek yüzyıllık bir ömrün sonuna gelmişizdir ya da zaten zamanı harcamışsak ölüm belki de kısa yaşamımız için bir çare olacak olabilir. Devamı »
Radiohead 90'larda hayatımıza giren belki de bir kısım rock dinleyicisinin atlayıp geçtiği bir grup. Dinleyicisi olmamış olsanız bile Creep'le beynimize kazınan, How to Disappear Completely, Knives Out, Karma Police ile The Doors'un bir otuz yıl sonrası gibi adlandırabileceğimiz Radiohead alternatif rock müziğini en iyi temsil eden gruplardan birisi. Gitarların arkasına usulca yerleştirilen keyboardlar ile rock-elektronik müziği bir arada işlemeleri, yıllar sonra keyboardların arkasına gitarları alarak, hatta daha sonra tamamen gitarları kaldırarak yaptıkları müzik şuan geldiği noktada başlangıcından çok farklı olsa da türün başarılı örneklerinden Radiohead.
Artık yaşlandılar bunlardan bir iş çıkmaz mı diyorsunuz.. Bir kez daha dinleyin o zaman.. Black Ice (2008), yaşayan efsane AC/DC nin uzun bir aradan sonra çıkardığı, Rock N' Roll Train gibi oldukça iyi şarkıların yer aldığı son albümü. Bu kadar uzun bir aradan sonra bekleneni karşılar mı karşılamaz mı diye kaygı duymuşlarmıdır bilmiyorum ama 30 yılı aşkın bir süre müzik yapıp hala üretebiliyor ve hala iyi bir şeyler üretebiliyorlarsa bize de sadece dinlemek kalır. Albüm artık çok da rastlayamadığımız klasik heavy metal sounduna sahip son yıllarda yapılan nadir albümlerden birisi. Devamı »
Audrey Tautou'nun iri, siyah gözleri ve alnına uzanan kısacık kesilmiş saçlarıyla unutamadığımız Amelie, etrafındakileri mutlu etmek için uğraşan bir peri kızı gibi ve Audrey ile birlikte film, adeta mutluluğun sinemadaki yüzü oluyor. Henüz yalnızca festivallerde gösterilirken izleme fırsatı bulduğum Amelie'yi yıllar sonra tekrar izlediğimde hala insanın içinde güzel bir güne başlayacağı hissi uyandırıyor. Sıcaklığı ve neşesi dışında aynı zamanda renklerin, mekanların uyum içinde kullanıldığı filmde Yann Tiersen'in müzikleri tıpkı Elveda Lenin! gibi filmi unutulmaz yapan en önemli şeylerden birisi.
Albüm oldukça iyi hazırlanmış 16 şarkıdan oluşuyor. Parçaların çoğu, pek çok filmde daha önce kullanılarak sinema izleyicilerinin aklında yer etmiş olsa da, filmle birlikte aynı şarkılar farklı sahnelerde yeniden hayat bulmuş. Mr. Sandman-Back To The Future, Where is my mind-Fight Club, Everyday-Big Fish yıllar sonra Mr. Nobody ile tekrar kullanılarak, yeni sahneleriyle hafızamızda yer etmeyi başarmıştır. Özellikle Eric Satie'nin filme kattığı derinlik, piyanodaki kimi zaman sakin, kimi zaman neşeli melodileri ve müziğin arkasında akıp giden görüntüler çok başarılı. Gönderen