Mülkiyet kanunun onda onda biri değil.
Sorunun dokuzda onda biri. - John Lennon
Taos'a taşınmadan önce, Colorado Springs'de neredeyse iki bin metre karelik bir konak ve iki araçlık bir garajın yanı sıra tamamı dolu bir sürü dolaba sahip olan bir konak evim vardı. Tüm şehir evim, çalışma dünyasında on yıl sonra biriken eşyalarla doluydu.
Taşınmadan çok önce garajımı temizlemeye karar verdim. İki haftasonu boyunca sürekli çaba sarf ettim, ancak en önemli şeyler dışında onu boşaltmayı başardım: arabam, kayaklarım ve kar lastiklerim.
Her çatlakta doldurduğum eşyaların geri kalanına gelince, teorim şuydu, eğer son iki yılda kullanmamış olsaydım, ihtiyacım yoktu. Bir araba yükünü ard arda Goodwill'e götürdüm ve diğer insanların benim olduğumdan daha iyi kullanmak için kullanabileceği mükemmel eşyaları bağışladım.
Evimi Temizleme Hayatı
Bir keresinde, yabancı mülklerin yaşam alanımdan kurtulmaya başladığımda iki şeyi fark ettim. İlk olarak, yaşam alanım çok büyüktü. İkincisi, hayatımın geri kalanı da biraz temizlik yapabilirdi.
Evimi açgözlüyken ve vicdanımla güreşirken, kaçışımı da çizdim. Kurumsal işimden aldığım en iyi (muhtemelen tek) şeyler, iyi bir maaş ve fayda idi. Anlaşma onlara zaman, enerji ve yeteneklerimi vermem ve bana para vermeleriydi.
Sadece gözden kaçırdığım ince baskı, onlara ideallerimi, ilkelerimi, fiziksel zindeliği ve zihinsel istikrarımı vereceğimi söyledi. Buna karşılık, bana stres, “temel değerler” ve iş-yaşam dengesi için dudak hizmeti veriyorlardı - ironik olarak, hiçbir şeyin olmadığı şirket dünyasının yazdığı bir cümle.
Sağlıklı Yaşam mı, Büyük Maaş mı?
Bir dezavantajı, geri adım atıp baktığımda belli oldu: Maaş çeki için sağlıklı bir yaşamın tüm yönlerini feda ediyordum. Bileşik hale getirmek için, maaşımı ihtiyaç duymadığım ya da gerçekten istemediğim şeylere harcamak için baskı uygulayan bir kültüre daldım. Ve ben dünyanın doğal kaynaklarına çok büyük bir baskı uyguluyordum.
Kurumsal açıdan bakıldığında, dezavantaj, işçiler borsaları anladıktan ve daha fazla zaman ve daha az stres istediklerine karar verdiklerinde, parayı kaybetmenin bir seçenek olduğuna karar vermeleridir. Zaman istedim. Bu yüzden işimden ayrıldım, şehir evimi sattım ve yüksek çölde Sparta cennetiime taşıdım.
TV ya da İnternete karşı değilim. Ancak onlarsız yaşadıktan sonra, sağlıklı ve tatmin edici bir yaşam için gerekli olmadıklarını biliyorum. Daha da ileri gideceğim ve çoğumuzun inandığı gibi olmasa da (örneğin, gözlerinizi mahvedecek aşırı ekran süresi ya da koltukta sağlığınızı zedeleyen çok fazla zaman gibi) olmasa da, sizin için kötü olduklarını öğrendiğimi ilan edeceğim. Kutsal televizyon karşıtı vaazımda bile dikkate almadığım bir şeydi.
Taos manastırında, hiçbiri düzenli olarak karşılaşamadığım TV, radyo, dergiler, reklam panoları, gazeteler ve İnternet'teki günlük reklam reklamlarından çıkarıldım. Çünkü hiç televizyon izlemedim, artık her gün çevrimiçi saatlerimi geçirmiyordum, ünlü dergileri okumayı bırakmıştım ve reklamlara maruz kalmamıştım, ne giydiğimi, hangi eğilimleri kaçırdığımı ve insanların benden hoşlanıp hoşlanmadığını umursamadım. Tamamen kendim olmak için tamamen özgürdüm.
Bu bir şey almadığımı söylemek değil. Olumsuz yaşamak, kendinden mahrum etmek demek değildir. Aksine, banka hesabınız için çevre için yaptığınız aynı bilinçli kararları vermek anlamına gelir.
Ona ihtiyacın var mı? Ödeyebilir misin? Nereye koyacaksın?
Yılın sonunda şebekeden ayrıldım, bir arkadaşımla birlikte bir el sanatları fuarına gittim. Neredeyse bir yıl hiçbir şeyi satın almadan geçirdikten sonra, her şeyi arzulanan buldum: El yapımı cam eşyalar, Doğa fotoğrafları, el batırılmış mumlar, vb.
Cüzdanımı açma ve parayı teslim etme dürtüsü güçlüydü, o kadar güçlüydü ki beni şaşırttı. Bu yüzden satın almak istediğim her ürünü değerlendirirken kendime üç soru sordum.
Onu nereye koyacağım?
Hiçbirine ihtiyacım yoktu, ama bunun bana zevk verecek küçük bir biblo almamı engellemek istemedim. Tasarrufla uğraşırken yirmi beş doların üzerinde bir şey satın almayı haklı çıkarmamıştım, ancak yine de birçok seçenek bıraktı. Nature fotoğraflarına sahip küçük bir not kartı paketi sadece 15 dolardı, ya da bir mum seti ya da flüt müzik CD'si bile alabilirdim.
Beni en çok kısıtlayan üçüncü soruydu. Zaten eşyalarla dolu küçük bir evde yaşarken, yeni eşyalara yerim yoktu.
Sonunda hiçbir şey almadım. Küçük evim beni gereksiz yere para harcamaktan kurtarmıştı. El sanatları fuarından birkaç gün sonra, onsuz yaşayamayacağım tek bir şeyi bile hatırlayamadım.
Bu sorular (İhtiyacım Var mı? Ödeyebilir miyim? Nereye koyacağım?) Benimle tekrar şebekeye taşındım ve şu anda harcamalarımı kontrol altında tutmaya yardımcı oluyorum. Bir hobi olarak, “perakende terapisi” gibi alışveriş yapmanın ya da rahatlıktan alışveriş yapmanın tam tersi. Ancak, ana reklamcılıkta daha zordur, çünkü reklamcıların saldırgan saldırılarıyla TV'ye ve İnternete tekrar bağladım.
Dünyayı ve Banka Hesabımı Favoriye Yapmak
Bu günlerde Taos'ta olduğumdan daha az toprağa bağlıyım ve insan yapımı dünyayla daha fazla bağlı kalıyorum ve bu beni rahatsız ediyor. Ama ne zaman ucuz plastik bir oyuncak bebek almamayı seçsem ve kendime şu üç soruyu sorsam, kendime hem banka hesabım hem de dünya için bir iyilik yaptığımı hatırlatırım. Dağınıklığa eklemekten daha tatmin edici.
T hrifty Green: Enerji, Yiyecek, Su, Çöp Kutusu, Transit, Eşya ve Herkes Kazandı
Red Wheel / Weiser LLC, Thrifty Green, Priscilla Short'un izni ile yayımlanmaktadır. © 2011, Priscilla Short tarafından satılmaktadır veya doğrudan 1-800-423-7087 adresindeki yayıncıdan satılmaktadır. www.redwheelweiser.com
Buradasınız: ANASAYFA > Sosyal ve Politik > Trendler > Malzeme, Malzeme ve Daha Fazlası