NANE ŞEKERİ: Temmuz 2009
Deniz ve Denizcilikle ilgili belgesel ve TV programlarının hep çok uçlarda olduğunu, ya bu konuda eğitim almış kişilere yönelik ve teknik, bilimsel bilgilerin tavan yaptığı ya da bir teknede sahil kasabalarını dolaşarak denizcilik programı yaptığı düşünülen ama bana göre gezelim, görelim programları tadında olmaktan öteye gidemeyen programların izleyicilere sunulduğunu düşünüyorum. Buna bağlı olarak da sualtı belgeselleri TV akvaryumları olarak kullanılıyor çoğu zaman.
Denizle ilgilenen kişilere, meraklı ama teknik olarak çok bilgili olmayan ağırlıklı grup için ise hep popüler deniz belgeseli eksikliği olduğunu görmüşümdür.(Deniz belgesellerini izlerken yanımda genelde” Bu hayvan nedir? Bu balık nasıl bir şeydir? Aaaa o hayvan mıdır, bitki gibi?” sorularıyla karşılaşınca ister istemez bu ihtiyaca yakından tanık oluyorsunuz :))
Bir süredir İz TV’de izlediğim Savaş Karakaş’ın hazırladığı ve sunduğu bir programın adı Sudaki İzler.
Anlatım dili çok yalın. Sualtı olduğu kadar denizcilikle ilgili değişik konuları da içeriyor bu program. Denizcilik tarihi, yapay resifler ya da deniz fenerleri gibi…
Ben Pazar günleri olan gösterimini yakalayabiliyorum genellikle.
Programda anlatılanlardan sadece yanlış olarak fok ve yunuslara balık denmesine takılmış durumdayım. Siz bu ifadeyi duyduğunuzda inanmayın, onlar balık değil, deniz memelileridir. Sadece fok ve yunus diyebilirsiniz :)
Gönderen nane şekeri zaman: 10:49
DEĞİŞMEMİŞLİKLERİMİN DEĞİŞMEMESİNİ İSTİYORUM!!!
Değişime, getirdiği yeniliklerin ( olumlu ya da olumsuz ) taze kan sağlaması nedeniyle açığımdır. Ama bazı şeyler ve özellikle mekânlar var ki onların hiç değişmemişliği ya da üzerinde durulmayacak kadar küçük değişimleri mutlu ediyor beni, belki de birçok kişiyi…
Böyle mekânlar bulabildiğimde dört elle sarılıyorum. İstanbul gibi nerdeyse bir gün sokağa çıkmadığınızda her zaman kullandığınız yolun giriş çıkışlarının değişebildiği, hep alışveriş yaptığınız marketin taşınmış olabildiği ya da şehirde beğeniler ışık hızında değiştiği için belki de sizin gitmekten çok hoşlandığınız bir restaurant ya da kitapçının kapandığı, yerine o günün akımına uygun yeni bir şey o eski yerde yerini alabildiği bir şehirde yaşayınca değişime direnen güzel yerlerin önemi de artıyor.
Bu denli hızlı bir şehirde yaşadığınızda zamanın geçmediğini düşünerek kendinizi kısa bir süre için bile kandırarak şımartabileceğiniz mekânlarınız olsun istiyorsunuz.
Ben, bu yönden İstanbul’un tarihi yarımadasını çok severim. Oralara pek dokunulamadığı için bazen kendimi üniversite dönemimde ya da İstanbul’un daha eski dönemlerinde yaşamış gibi hissedebiliyorum :) Sokakları aynıdır, nereden dönseniz nereye varacağınızı bilirsiniz. İstanbul için bu büyük bir lüks.
Değişmemişliklerimin nerdeyse simgesi olarak tanımlayabileceğim, beni her ruh halimde iyi hissettirebilen, gördüğüm, gittiğim tüm yerler içinde en mutlu olduğum yer ise Kadıköy’deki Baylan Pastanesidir.
Kadıköy Çarşısı’nın sokağında Hacı Bekir lokumcusunun tam karşısındadır ( ne tehlikeli bir yer di mi? Hacı Bekir ve Baylan tam karşı karşıya. Baylan’da bir şeyler yedikten sonra hemen Hacı Bekir’e gidip başka tatlılar yediğimi çok bilirim :)).
Küçük vitrini ile karşılar sizi. İçeri girdiğinizde klasik pastane havası ile karşılaşırsınız. Yaz sezonu ile arka taraftaki bahçelerini de açarlar ve güzel lezzetlerine bir de güzel keyif katarlar misafirlerinin.
Olağanüstü tatlıları vardır. En ünlüsü Kup Griye olarak bilinen dünya tatlı literatürüne girmiş tatlılarıdır. Bir diğeri ise ( benim asıl favorim ) Rokoko. Çikolatalı dondurmalı pastanın üzerine booolca çikolata sosu! Muhteşemdir muhteşem!!!
Müşteri profili de çok çeşitlidir. Bir masada takım elbiseleri ile oturan insanları, diğer masada test çözen öğrencileri, bir diğer masada eski okul arkadaşlarını sohbet ederken görebilirsiniz. Kimse kimseye varlığıyla rahatsızlık vermez orada. Bunu da bana kalırsa Baylan’ın o zarif havası sağlıyor.
Peki, beni Baylan’ın nesi bu kadar etkiliyor? Tamam, tatlıları güzel, ortamı güzel ama bunları başka pek çok yerde de bulabilirim öyle değil mi? Hemen söyleyeyim. Baylan’ın değişmemişliğini seviyorum ben. Çocukluğumdan beri her gittiğimde pastanenin kapısını her açtığımda beni karşılayan aynı dekor, aynı kokular, aynı seçenekler sanki dün gitmişim hissini uyandırdığı için seviyorum orayı.10 sene öncesi gibi değil de 10 gün önce gitmişim gibi.
Değişmemişliğine bu kadar bağlanmış olduğum için de her ufak değişiklik bende hoşnutsuzluk yaratıyor. İlk olarak ucu düz tatlı kaşıklarından yuvarlak tatlı kaşıkları ile servise geçtiklerinde küçük bir bunalım yaşamıştım, oraya yakıştıramamıştım. Hala alışmaya çalışıyorken yuvarlak uçlu tatlı kaşıklarına geçen gün gittiğimde servis yaptıkları tabakları da değiştirmiş olduklarını gördüm. Normalde başka bir yerde çok beğeneceğim o tabaklar Rokoko’mu gerekli keyifle yememe bile engel oldu.
Evet, Baylan da değişiyor, hiç hoşuma gitmese de…
Umarım değişim hızı giderek artmaz ve ben terapi merkezimi bırakmak zorunda kalmam günün birinde...
Gönderen nane şekeri zaman: 16:03
Sanırım bir de böyle bakmak lazım...
(Kaderini sev -belki seninki en iyisidir)
Gönderen nane şekeri zaman: 09:46
1 DİYALOG: ANNE ŞEKER VE NANE ŞEKERİ TV İZLİYOR…
Akşam annem ve ben kendimize uzanacak birer koltuk seçip rast gele bir dizi bulduk, izliyoruz. Dizi reklâma girdi ve başka bir dizinin reklâmı yapılıyor. Reklâmı yapılan dizideki oyunculardan biri perukla, sakalla görünüşünü değiştirmiş ama ben tanıdım ,annem tanıyamadı ve aşağıdaki diyalog cereyan etti :)
Anne Şeker: Kim o çocuk?
Nane Şekeri: Ya var ya hani… Aslında biliyorsun sen de ama nasıl anlatsam ki?
Anne Şeker: Tanımadım.
Nane Şekeri: Ufff nasıl hatırlamazsın? Bak şimdi anlatayım hemen tanıyacaksın.
Anne Şeker: ????
(Veeeee Nane Şekeri o herkesin bir anda tanımasına yardımcı olacak olağanüstü tanıtımını yaparak darbeyi indiriverir!!!!)
Nane Şekeri : Bir sürü dizide oynayan uzun boylu , ince çocuk var ya işte o !!!!!! Hatırladın mı?
Nasıl detay ama? Artık insanın tanımaması mümkün değil di mi? :)
Bu muhteşem anlatımdan sonra gülme krizi ile kanepeden düşen bir Nane Şekeri ve gülmekten yerinden bile kıpırdayamayan bir anne: D
Allahım, ben bu olağanüstü zekâmı hak edecek ne yaptım?
İYİKİ BÖRTTÜM :)
Bugün, hayatta var oluşumun simgesi günü, yani doğum günüm :)
Yeni yaşım kutlu ve bana yaşayacak bir yaş daha verdiği için Tanrıya şükürler olsun :)
Övünerek söyleyebilirim ki yine dolu dolu bir yaş yaşadım, nerdeyse hiçbir zamanımı ziyan etmedim.
Hiç öyle 1 yaş daha yaşlandık diye hayıflananlardan değilim, olmayacağım da… Bakarım ben yaşadığım zamanda kendime kattıklarıma.
Peki, bu yıl neler kattım hayatıma?
- En önemli olanı sadece içinde bulunulan ana sahip olunduğu ve onun sonuna kadar tadınının çıkarılması gerektiği düşüncesini hayatıma iyice yerleştirmiş olmam. Bu biiiir…
-Hayatı ciddiye alış oranım daha da azaldı. Bu ikiiiii…
- Son 6 aydır her gün düzenli olarak spor yapmaya başladım. Bu üüüüçç…
- Artık daha düzenli besleniyorum, eskisi kadar çok abur cubur yemiyorum. Bu dööört…
- Blog alemine daldım, artık benim de bir blogum var. Bu da beeeşşş…
Yeni yaşımın bana gönlümden geçen tüm dileklerimi sağlık altyapısı ile getirmesi dileğiyle... :) :) :) :) :)
AAAH ÇİKOLATA AHHH!!!
Çikolataya hayır diyebilmek, çikolatasız yaşayabilmek, verdiği mutluluktan uzak kalmak sanırım büyük çoğunluk için hayal bile edilemeyecek bir durum.
Bir süredir tatlıyı, çikolatayı hayatımda sıkı kontrolle tükettiğim için bu durumlarla oldukça fazla karşılaştığımı söyleyebilirim.
Çok tatlı olduğum için çikolata sınırlamamı ilk duyduğumda önceleri ahladım, vahladım, ben bu hallere düşecek hatun muydum diyerek sızlandım, kendimi paraladım :)
Çok zordu teklif edilen bir çikolataya hayır demek, hiç düşünmeden yiyen benim için.
Zordur çikolatasız günler, zooor!
Ama geçenlerde fark ettim ki o kadar da zor değilmiş hatta farkında olmadan iyi etkileri bile olabiliyormuş.
Her an tatlı yiyemediğiniz, aklınıza her esen zamanda küt diye bir ( tamam, dürüst olacağım çoğunlukla birkaç ) çikolatayı mideye indiremediğiniz için uzun aralıklarla kendinizi şımartmak için yediğiniz çikolatanın tadına daha çok varıyorsunuz. “Zaten kısıtlı yeme hakkım var bari iyisinden olsun” diye daha kalitelisini yemek istiyorsunuz. Çünkü sizin için o küçük parça çikolata acayip kıymetli oluyor :)
Çikolatanın benim hayatım boyunca hiç aklıma gelmeyen ama normal olarak herkesin ilk aklına gelen olumsuz etkisi sanırım kilo aldırmasıdır.
Ama her derde deva İsviçreli Bilim Adamları görünüşe göre bu sorunu da çözmüşler. Bugün Hürriyet Gazetesinde okuduğum bir habere göre çikolata diyarı İsviçre’de “Vulcano” adı verilen normal çikolatalardan %90 daha az kalori içeren ve ancak 55 derece sıcaklıkta erimeye başlayan bir çikolata üretilmiş.2 yıl içinde de piyasaya sürmeye başlayacaklarmış.
Gönderen nane şekeri zaman: 11:34
BEYNİMDE NELER OLUYORMUŞ?
Hemen söyleyeyim çok şükür hiç bir şey olmuyormuş :) Hala tıkır tıkır çalışıp duruyor ve şu anda çalışmasına bir engel yokmuş :)
O olaylı M.R. çekimi sonrasında cesaretimi toplayıp sonuçları almak için 1 hafta bekledim. Tanı merkezine gittiğimde herkes beni hatırlıyordu sanırım merkezin tarihine en sorunlu hasta olarak geçtim.
Raporu aldıktan sonra ( her ne kadar eğitimimin ağırlıklı kısmı Latince olsa da bu tıp dili başka bişi tabii anlaşılmıyor ) okumaya çalıştım anladıklarım şunlardı. Kurulan her cümlenin sonu “normaldir” ve aranan her ne ise “ rastlanmamıştır” ile bittiğini gördüğümde anladım sorun olmadığını ama işi uzmanı ile görüşmeden neticeyi buradan ilan etmeyeyim dedim. Doktorum raporu daha anlamlı okudu tabii ve bana yaşayacağımı söyledi :)
Bu arada M.R. her ne kadar bir tedavi yöntemi olmasa da bende M.R. korkusu ağrılarımın azalmasına hatta yok olmasına da neden oldu :)
M.R. çekimi ile ilgili yazımı yazarken tek düşündüğüm yaşadığım olayı ve korkuyu anlatmaktı. O kadar kötü olmuştum ki sonrasında kötü bir teşhis konma olasılığını düşünemedim bile.
Yazımdan sonra yorumlarınız, mailleriniz, telefonlarınız ile ilginizi ve desteğinizi benimle paylaştığınız, işlemin ne aşamada olduğunu takipte benim yanımda olduğunuz hatta bu takipte benden daha özenli olduğunuz için çok çok çok teşekkür ederim.
Umarım bir daha yeni bir M.R. süreci ile karşılaşmak zorunda kalmam. Korkuyorum bir daha kimse bana refakat etmeyecek :)
Gönderen nane şekeri zaman: 15:08
Gönderen nane şekeri zaman: 08:51
Nasıl oldu? Nereden geldi de beni buldu bilmiyorum ama bir süredir belirtileri daha öncekilere benzemeyen bir baş ağrısı girdi hayatıma ve herkeste yaptığım bağımlılık etkisi kanımca onda da oldu ki beni bırakıp gidemedi bir türlü.
Ben ise onu pek sevmeyerek ve bu ağrı ile yaşama taraftarı olmadığım için doktora gittim, durumu anlattım.
Ben doktorum tamam, sana şu ilacı verelim, sıcaklardan ya da yorgunluktandır demesini beklerken bu pek alışıldık bişey değil, bir beyin M.R. ına bakalım demesin mi!!!!
Allahımmmm!!!!!!!!!! M.R. makinesine girmek mi?!!!!!!!
Hemen doktorla başladım pazarlığa. Yapmayın, etmeyin bunun başka bir yolunu bulalım dedim. Hatta bunu demekle kalmayarak öneriler bile ürettim. Kafama bir delik falan açsanız da içine öyle baksanız? Gibi öneriler. İnanın böyle bişey yapalım deseler hiç sesim çıkmayacaktı, çıkmaz da…
Ama o M.R. makinesi yok muuuu. Bana fenalık geçirtiyor, kendimi kaybettiriyor :(
Daha önce de girmek zorunda kaldığım ve nasıl fenalık geçirdiğimi bildiğim için pes etmedim ve doktorla pazarlığa devam ettim. Hiç olmazsa 5dakika kalmam için süre belirtin diye. Bu konuşmalar sırasında öyle kötü oldum ki terlemekten dehidrasyona bağlı zaten oracıkta gideceğim öteki dünyaya doktor farkında değil.
Hala bana ama sen öyle çıtkırıldım bir kız değilsin,hiç böyle yapmazdın ???? demeye devam ediyor.
Evet, öyle çıtkırıldım biri değilimdir, evet kendi ameliyatlarıma bile tek başıma girecek kadar dayanıklı ve cesurumdur amaaaaa
M.R. KONUSUNDA ÇITKIRILMAK İSTİYORUM!!!! ÇITKIRILMA HAKKIMI KULLANMAK İSTİYORUUUUM!!!! VE ÇITKIRILIYORUM :(
Tabii bendeki bu feryat figan hiçbir işe yaramadı ve doktor yazdı çekilecek M.R. detaylarını :(
Öyle hemen M.R. randevusu alamadım kendime birkaç gün tanıdım. Doğruyu söylemek gerekirse şu ağrı gitsin de bu M.R. a gerek kalamasın diye bekledim ama nerdeeeee ağrı beni pek sevdi…
Neyse bir cesaret M.R. çektireceğim yerle randevu için konuşurken benim gibi sorunlu tiplere sakinleştirici (Xanax) verdiklerini ve hiiiiç sorun yaşamadan işlemi tamamladıklarını anlattılar.
Sevindim! Biraz da olsa rahatladım! Yanıma refakatçi de alabilecektim :)
Tabiii bununla yetinmedim. Xanax adlı ilacı ilk kez duyduğum için internette birkaç tıkla araştırmaya başladım. Sonuçlar süperdi. Çünkü yazılanların çoğunda “sizi hiçbir şeye tepki veremeyecek hala getiriyor, pelte gibi oluyorsunuz, en az 14–18 saat uyuyorsunuz, hatta M.R. çekimlerinde uykuya dalabiliyorsunuz” yazıyordu.
Süpper!!!! :) Daha ne isteyeyim ki?!!!! Ben farkına varamadan işlem bitecekti.
Ama gerçek hayat öyle değilmiş :( Bana işlemden yarım saat önce ilacı verdiler.15–20 dakika içinde uyuşmaya başlayacaksınız dediler.30 dakika geçti bende tık yok! Hala cin gibiyim. Bütün refleksler süpersonik çalışıyor maşallah!
Herkes şaşkın ama beni içeri aldılaaaaar. Bu sefer diğer M.R. dan farklı olarak bir de başıma "Demir Maskeli Adam" filmindeki maske gibi bişey taktılar :(
Ve olanlar oldu tabiii. Bilincimin fazlasıyla yerinde olması ve her şeyi yeniden yaşamam orta ile büyük ölçek arası bir sinir krizi geçirmeme neden oldu!
Bütün görevliler ve bana eşlik eden arkadaşım ( ki daha önce Xanax kullanmış, sakinleştirme etkilerine son derece güveniyor ilacın) umutla ilacın etkisini bekliyorlar ama bende hiçbir sakinleşme yok! Neyse öyle böyle 25 dakika cihazın içinde kalarak tek seferde o korkunç işlemi tamamladık ve çıktık.
Ben hala ilacın etkisini göremedim. Eve gittim hala cin gibiyim. Hatta gece uyuyamadım ve uykum gelsin diye kitap bile okudum. Kısacası Xanax bende en ufak bir etki yaratmadı.
Alkol eşiğim de yüksektir içer içer böyle cin cin insanı gıcık ederek otururum. İnsanları birkaç gün etkileyen Xanax da farklı olmadı ve bana yardımcı olmadı.
Şimdi sonuçları bekliyorum, baş ağrım ise beni o kadar sevdi ki hala benimle…
Gönderen nane şekeri zaman: 10:55