GÜMÜŞ YOL - BENiM HiKAYELERiM
Çantasını yanına bırakıp, Prens adalarına karşı bacak bacak üstüne attı. Kollarını birbirine kavuşturup derin bir nefes alıp sırtını banka yasladı. Bulutları delip aşağı süzülen güneş ışıklarının yansıması, suyun üzerinde ne güzel de parlamaktaydı.
Her minik dalganın üzerine vuran bu yansıma, sanki birer pırlanta varmış gibi parlıyordu oradan buradan, denizin üstünde. Adaların heybetli görüntüsü, seyir halindeki tekneler, gemiler denizin üzerini nede güzel süslüyorlardı. Ancak Nevin bu güzellikleri artık tek başına izlemekten, yalnız günlerini saymaktan yorulmuştu.
Bir günü bile ayrı geçirmeye tahammülü yokken, aradığında telefonu açmazsa eğer, “neden cevaplamadı hayır olsun?” diye endişeye düşerken, nasılda geçirebilmişti onsuz, ayları yılları? Bazen aklına nasıl mukayyet olduğuna şaşıyordu doğrusu. Ama genç yaşta saçlarına düşen aklar delirmenin bir tık gerisinde kaldığını gösteriyordu.
“Nasıl insanlar bunlar? Ne hakları var böyle ortak alanları kirletmeye? “ diye söylendi. Belli ki ondan önce burada oturan biri veya birileri zevkle çitlemişti çekirdekleri. Bir yorgan gibi bankın altı, çekirdek kabuklarıyla kaplanmıştı.
​Nevin “İyi de Allah’ın kulları “ diye söylenmesini sürdürdü. “Hadi yediniz afiyet olsun da, niye yerlere atarsınız ki? iki adım ötede dururken kocaman bir çöp sepeti! Güzel hiçbir şeye izin vermiyorsunuz dimi? Kimsenin bir diğerine saygısı kalmadı şu memlekette!”
Çok özlemişti kocasını. Maviş gözlerini, ince parmaklı narin ellerini ve ille de teninin kokusunu. Doluydu yüreği, buldu mu ufacık bahaneye dökülürdü gözünden yaşları. Gözlerini kapattı yeniden sırtını banka yasladı. Şimdi de hatıralar sıralanmış zihninde resmi geçit yapıyorlardı. Bir ara sanki kulağına çalındı Uğurun sesi.
“Canım karıcım!” diyordu, “en çok bu halini seviyorum, biliyorsun değil mi?”
Birlikte uyandıkları her sabah rutin tekerlemesiydi bu Uğurun. Gece olup makyajını silerek yatağa yattığında ve sabah uyandığında, nasıl görünüyorum acaba endişesi hiç olmazdı Nevin’in. Çünkü kocası onu en çok su doğal haliyle beğenirdi, sıklıkla da dile getirirdi. Hele şimdi böyle inci gibi gözyaşları döktüğünü görse, hiç dayanamaz içi erirdi.
“Sensiz yaşamın hiçbir tadı yoktu Uğurum “ dedi “ dur bekle geliyorum!”
Kıyı boyunca uzanan yarım metrelik duvarın üzerine kolayca sıçrayıp çıktı. Duvarın arkasında, irili ufaklı kayalar yığılıydı. Bir başka zaman olsa aman kayarım, düşerim suya diye ödü kopardı. Çünkü o Anadolu’da büyümüş bir kızdı ve yüzme bilmiyordu. Oysa şimdi bir serçe gibi zıplayarak, o kayadan bu kayaya kolayca atlayarak, çarçabuk uca varmıştı.
Kıyıdan biraz açıktaki sandaldan balık tutmaya çalışan genç adam onu izliyordu. Halinden maksadını da anlayınca var gücüyle “Hey!!! Bayan!.... Napıyorsunuz durun hanımefendi!.. ” diye bağırarak sesi ile onu durdurmaya çalıştı. Ancak bu haykırışlara hiç tepki vermiyordu genç kadın. Çünkü o yüzünde kocaman bir gülümseme ufka uzanan yol üzerinden kendisine el eden kocasına bakıyordu.
“Eyvah!” dedi, “gerçekten atladı suya!”
Çok çabuk varmıştı kıyıya. Motoru susturup, çapayı attı suya ardından da hiç tereddütsüz kendi daldı denize. Birkaç kez dalıp çıktı, sonunda onu görmüştü. Gür saçları ve zayıf kolları, dua eder gibi yukarı doğru kalkmış, dalgalanıyordu suyun içinde. Hemen yapıştı çekti saçlarından var gücünle. Ama bir türlü yerinden oynatamadı genç kadını. Nefessiz kalınca çaresiz bırakıp, su yüzüne çıktı. “İmdat!!!!! Yardım edin!” diye olanca gücüyle bağırıp, derin bir nefes aldıktan sonra yeniden daldı.
Hızla atlayınca suya, ayaklarından biri aşağıda sıkışmıştı kayalara zavallı Nevin’in. Delikanlı fark edince önce ayağı sıkıştığı yerden kurtardı ve son anda kendisi de boğulmaktan. Onunla birlikte su yüzüne çıkmayı başardığında, hiç hali kalmamıştı. Ama bu arada sessiz sakin kıyı çoktan insanla dolmuştu bile.
Kalabalıktan yardım eden birkaç kişi sayesinde sahile çıkarılmışlardı. Az sonra 112 acil servisi de olay yerine ulaşmıştı. Buz gibi sudan çıkıp bir de ıslak giysileri üzerine yapışmış delikanlı, ona doğru gelen görevlilere eliyle “Önce ona bakın” diye işaret etti.
“Maalesef!” dedi, “Saçlarının arkasındaki bir şişliği göstererek adam, “Boğulmadan ziyade, boynu kırılmış bu kadının. “
“Boynu mu kırılmış? Ne demek istediniz yani?”
“Maalesef düşer düşmez ölmüş!”
“Sevgilim” dedi “Söylesene, ben hem orada, hem burada nasıl olabilirim ki?”
“Canım karıcım” dedi Uğur, sevgiyle sarıldı eşine.
“Orada yatan sadece bedenin. Bak artık özlem bitti. Sen ve ben birleştik tıpkı eskisi gibi.