yarın yapılacak işler mutlu aşk yokmuş, mutlu aşk aranacak, mutlaka bulunacak
Aaa! Hep çalışmaya mı geldim bu dünyaya... Ya da birilerinin gönlünü yapmaya... diye düşünüp keder girdabına taam düşüyordum ki... O cümle aklıma geldi. "Bir tılsımı vardır hayatın!"
Acemi defineci misali... Hayatın tılsımının peşine düştüm. Gönderen
Dickens ile Londra Joyce ile Dublin
Tamam. Hemen söyleyeceğim. Çocukluğumdan beri enstrüman çalanlara imrenmişimdir. Ben ise... Gitarı denedim. Olmadı. Bağlamayı denedim. Olmadı. Bilenler bilir... Yeteneksizin tekiyim.
Yeminle, akord bile edemedim. Anladım ki telli sazları beceremeyeceğim Allahım bi şeye bari yeteneğim yok mu benim, dedim. Ümidimi kesmedim. Vazgeçmedim.
Tam vurmalı çalgılara geçecektim ki... Neden bilmiyorum? Başımda kavak yelleri,
Yüreğimde yılgın rüzgarların ayak sesleri İçim blues, dışım hüzünler içinde...
Mızıka çalmaya karar verdim. Mızıkacı oldum.
Herşey Yalan, Herşey Yalandan Yani Öyle Mi? Stratejik Pazarlama Ve Marka Yönetimi dersindeydik. Konunun uzmanı hocamız, sürekli değişen piyasa koşullarından, giderek çetinleşen rekabet ortamlarından bahsederek söze girdi. Ortaya çıkan fırsat ya da tehditlere göre güçlü ve zayıf yönlerimizi belirleme, geliştirme, büyüme, farklılaşma safhalarını anlaşılabilir bir lisanla anlatmaya başladı. Derken... Derken... Konu marka yönetimine geldi. Marka yaratma, marka olma vaziyetlerinin akabinde, alıcının satınalma davranışlarını etkileme stratejilerinden bahsederek konuşmasını sürdürdü.
syratejik pazarlama ve marka yönetimi,
- ne bu.. yeni
mi piyasaya çıktı,
seviyorum - herkes bir öteki'nin kıyamet günüy'ken
seviyorum - ya da başka bir deyişle, kendini mecnun beni de leyla
seviyorum - durumdan vazife çıkarıyorum
seviyorum - sevme, büyüklerimiz ne der sonra
seviyorum - ben de seni seviyorum.. e, şimdi ne olacak peki
Astrobiyoloji evrende yaşam olup
olmadığını inceleyen bilim. Astrobiyoloji benim gibi hayalperest bir bünyeyi
kışkırtan bilimlerden en önemlisi. Düşünsene.. Bizim şu anda bildiklerimizi
geçmişte yaşayanlar tahmin edebilir miydi? Dünyanın tepsi gibi olduğunu
düşünenler yuvarlaktır diyenlere inanmışlar mıydı? Nerdeee? Neyse.. Bu geniş
bir mevzu.. Girmek istemiyorum derinlemesine.. Benim söylemek istediğim ise... Bak şimdi... Yerçekimi adlı bilim kurgu filmi seyrediyordum tamam mı? İki
astronot uzay boşluğundalar... Biliyorsun, günümüzde artık kabullendiğimiz durumlar. Uzay teleskopundaki arızayı onarmaktalar. Muhabbetler ilerledikçe anlıyoruz ki, aslında
iki yalnız ruh, iki kaybeden insan uzaydaki işleri sebebiyle rastlaşmışlar. Bir
ara kadın kahramanın bağlantısı kopuyor. Uzay sonsuzluğunda ordan oraya
savruluyor. Hiç korkutmadı bu durum beni biliyor musun? O kadın
astronotun o anki durumunda olmak istedim.
Düşünsene... Binlerce yıldır yapılan keşiflerle neler
bulmuş bilim insanları... Kimbilir bilmediğimiz daha neler neler var? Of!
Bunları düşünmek bile ne kadar heyecan verici. Mesela düşünsene Güneş'ten
dünyamıza ışık sekiz dakikada geliyormuş. Bu bizim güneşimiz... Evrende yüz
milyar kadar galaksi, her birinde de yüz milyar yıldız var. Bir o kadar da
gezegen olmalı. Bu kadar sayı insanın başını döndürüyor. Hatta bilmediğimiz
başka canlılar neden olmasın ki?
İşte filmi bu düşüncelerle seyrederken... Kadın
astronot ve ben, aynı yeryüzündeki insan hâlleri gibi, hâlden hâle girerken...
Carl Sagan'ın Kosmos adlı kitabında okuduklarım aklıma geldi. Bazı yıldızların,
misal, Güneş'in tek başına olduğunu düşündüm. Oysa çoğu yıldızların grup
halinde kalabalık halde olduklarını... Sonra aslında sistemlerin çift olduğunu,
iki yıldızın birinin yörüngesinde dolaştığını... Bazı genç yıldızların
parlayarak göründüklerini, bazılarının kararsızca yanıp söndüklerini...
Kimisinin çılgınca, edalı edalı dönüp durduklarını düşünce sözgelimi... Mavi
yıldızların genç ve kızgın, sarı yıldızların ise orta yaşlı, kırmızı
yıldızların ise çok yaşlı ve ölgün olduklarını... Bazı çift olması gereken
yıldızların, birbirlerinin öylesine yakınından gelip geçtiğini ama gelip
geçerken aralarında kalan toz bulutundan birbirlerini görmeyi beceremediklerini
düşünce..Aynı insanlar gibi değil mi vaziyetleri... Hah işte... Tam burada..
Murathan Mungan'ın Yalnız Bir Opera adlı uzun şiirinin şu dizeleri aklıma
Şimdi biliyorum ne ilgisi var seyrettiğin filmle bu
şiirin diyeceksin... Ne bileyim? İnsan nerede ve niye; aklından neler gelecek
bilemiyor ki... Hafıza tuhaf bir kutu... Şaşırtıyor insanı... Zaten bu şiirin
sonuna doğru Murathan Mungan'da şöyle diyor:
Ne kadar çok olmuş Murathan Mungan'ın bu şahane
şiirini düşünmeyeli. Hatırlamak iyi geldi. Aslında bu şiir çook uzun tabii.. Bu
dizeler aynı gökyüzündeki yıldızlar gibi toz bulutuna karışmayıp yüreğime
takılan bölümleri... Bir kez daha anladım. Yıldızların hayatı da aynı
bizler gibi. Kimimiz bir Güneş gibi yalnızız... Kimilerimiz grup halinde
kalabalık... Kimi kararsız, mutsuz... Kimimiz çılgın, edalı, huzursuz...
Kimimiz, aslında ruhlarımız denkken, yan yana geçsek bile aramızda kalan toz
bulutundan birbirimizi görmeyi beceremeyen... Kimimiz ise, bir sebeple sersemleterek çarpışan, nasıl denir,? Tesadüfen... Haydi bakalım, görüyor
musun? Bu yazıya başladığımda nerdeydim, şimdi nerdeyim? Ne diyebilirim ki
başka... "Ey sanat! Her şeyi hayata dönüştüren."