Türkiye’de uzun süredir yaşanmakta olan siyasal krize, son zamanlarda doların durdurulamaz yükselişi, üretimin ve ihracatın daralması ile birlikte ekonomik kriz de eklenmiş bulunuyor. Henüz sadece öncü sarsıntılarını yaşadığımız krizin etkileri 2017’de Türkiye kapitalizmini daha da derinden sarsacağı bekleniyor.
Düzen cephesi krize karşı belli “tedbirler” almaya şimdiden başladı ve yeni “tedbirlerin” kapıda olduğu burjuva basına yansımış bulunuyor. Fakat sermaye sınıfı krizi engelleme şansının olmadığını çok iyi biliyor ve tedbir olarak krizin ortaya çıkaracağı zararı işçi ve emekçilere fatura etmeyi hedefliyor. Sermaye devleti adına yapılan açıklamalar bunu daha net göstermiştir. Örneğin, geçtiğimiz günlerde işçi ve emekçilerden kesilen paralarla oluşan fonların olası iflas ve kapanma durumlarına karşı güvence olarak kullanılacağı duyruldu. Ayrıca AKP iktidarı yeni yatırımlara teşvik olarak ülke zenginlikleri ve var olan birikimleri sermayeye peşkeş çekmeye hazırlanırken, işçi ve emekçilere ise kemer sıkma politikaları dayatıyor. Asgari ücrete yapılan komik zamma karşılık, temel ihtiyaçlara yapılan zamlar krize karşı alınan tedbirlerin ne anlama geldiğini somut bir şekilde gösteriyor.
Sermaye adına alınan “tedbirlerin” devamında ise toplu işten çıkarmalar, ücretsiz izinler, çalışma koşullarının ağırlaşması ve uzaması, kazanılmış hakların bir bir gasp edilmesi gelecektir.
Güncel talepler etrafında mücadeleyi büyütelim
İşçi ve emekçiler cephesinde ise, bu kapsamlı saldırılar karşısında örgütsüz ve dağınık bir tablo karşımıza çıkmaktadır. Son dönemki baskı, yasaklama ve saldırılarla birlikte zaten işlemez olan sendikalar iyice köreltilmiştir. Hal böyleyken, hem krizin faturası işçi ve emekçilere kesilmek isteniyor hem de kriz bahanesi ile bir dizi saldırı politikası hayata geçirilerek en temel haklara göz dikiliyor. AKP iktidarının bu saldırıları hayata geçirmedeki rahatlığı işçi ve emekçilerin güçsüzlüğünden gelmektedir.
İşçi ve emekçilerin bu saldırılara karşı kendi somut talepleri etrafında birleşmek ve mücadeleye atılmaktan başka çaresi yoktur. Yapılması gerekenler ise çok açıktır: Temel tüketim mallarına ve ulaşım, sağlık, eğitim gibi hizmetlere yapılan zamlar kabul edilmemeli ve zamların geri çekilmesi için kampanyalar örgütlenmelidir. Asgari ücrete yapılan ve açlık sınırının bile altında kalan zam oranı reddedilmeli ve insanca yaşamaya yetecek vergiden muaf bir asgari ücret için mücadele büyütülmelidir.
Bunların yanı sıra, krizle birlikte yaygınlaşacak olan işten atmaların ve ücretsiz izinlerin yasaklanması talebi ile çalışmalar yürütülmeli, “krizin faturası paronlara” şiarı işçi ve emekçilerin bilincine taşınmalıdır. Yine aynı bütünlük içerisinde “Herkese iş, tüm çalışanlara iş güvencesi!”, “7 saatlik işgünü, 35 saatlik çalışma haftası!”, “OHAL kaldırılsın”, “Artan oranlı gelir ve servet vergisi!” vb. talep ve şiarları öne çıkaran somut bir mücadele hattı örülmelidir.
Son dönem yaşanan direnişler ve grevler sınıf açısından olumludur ama yeterli değildir. Sermayenin saldırıları arttığı oranda sınıfın birçok bölüğünde de mücadele yükselecek ve yeni direniş mevzileri açılacaktır. Bunu şimdiden görebilmeli ve yukarda saydığımız talepler etrafında örgütlü, birleşik ve fiili mücadele hattını baz alan bir sürece hazırlanmalıyız.