oynar başlıklı yeşil gövel ördek: Temmuz 2010
Hamileliğimin başından beri kendimi normal doğum yapmaya hazırlıyordum ama sanırım bu arzum gerçekleşmeyecek. Dün kontrole gittiğimizde doktor suyumun çok azaldığını söyledi. Bugün tekrar kontrole gideceğim. Eğer durum aynıysa yarın ya da Cumartesi sezeryen olacak. Çok tuhaf hissediyorum şimdi kendimi, ikiye bölünmüş gibi. Bir yanım normal doğumun getirdiği belirsizlik ve korkudan kurtulduğu için oh be derken, öbür yanım tabansız ilan etti bile beni. Hem bir şeyin olmasını beklerken beklemeye alışıyor insan. Şimdi bin tane şey dönüyor kafamda. Kızım sağlıklı doğacak mı, hemen emzirebilecek miyim, sezeryen beni nasıl etkileyecek, hastane çantama çorap da koysam mı... bir sürü irili ufaklı soru. Korkuyorum lan Kamil, valla korkuyorum.
Gelelim bunca aradan sonra Fenerbahçe' ye. O Önder denilen skindirik herifi futbolcu sayan, yetmeyip bir de takıma koyan zihniyetin ebesini eşekler kovalasın. Herif bumerang gibi, nereye kovarsan kov geri gelip defansın içinde patlıyor. Bilica denen tecavüzcü Coşkun kılıklı orangutanı iyi oynuyor diyen Rıdvan da bi sktirsin gitsin. Kazım' mış, Santos' muş falan görmeye tahammülüm yok bu insan ziyanlarını. Lan bi sktirin gidin, o her boku bildiğini sanan gerzek başkanınızı da götürün, ömrümü yediniz be.
Gönderen ebru zaman: 10:29 2 yorum:
Jose Saramago' nun Ölüm bir varmış bir yokmuş isimli kitabından bahsetmek istiyorum bugün. 'Ertesi gün hiç kimse ölmedi' diye başlıyor kitap ve aynı cümleyle de bitiyor. Günlerden bir gün, bir yılbaşı akşamında, hikayemizin geçtiği memlekette kimseyi öldürmemeye karar veriyor ölüm. Yeni yılla birlikte memleketteki tüm insanlar ölümsüzlüğe kavuşuyor. Önceleri coşkuyla karşılanan bu durum, ölümsüzlüğün getirdiği sorunlar ortaya çıktıkça büyük bir kargaşaya neden oluyor. Çünkü, ölümün öldürmekten vazgeçmekle vadettiği ölümsüzlük, sonsuz gençlik pınarı anlamına gelmiyor. İnsanlar hastalanmaya, yaşlanmaya, kazalar geçirmeye, birbirlerini öldürmeye teşebbüs etmeye devam ediyor, ta ki son nefeslerine kadar her şey daha öncesi ile aynı seyrediyor, ama o son nefes bir türlü verilemiyor. Kitap yeni düzene insanların uyum sağlamaktaki başarısını öyle güzel anlatıyor ki hayran kalmamak elde değil. Karakterlerin birbirleri ile konuşmaları aynı paragraflar içerisinde ard arda verilmiş. Şöyle yani: 'Nasılsın? İyiyim, sen nasılsın? Ben de iyiyim. Banyo yapmam lazım...'Uzun konuşma cümleleri arasında hangi lafı kim dedi karışıyor başlangıçta ama alışınca süper valla. Başbakan ile dini liderin konuşmaları şahaneydi mesela. Yine hikayeye döneyim. Ölüm verdiği 6 aylık aradan sonra işe geri dönüyor, herkes rahat bir nefes alıyor derken, postadan çıkan eflatun zarflar yeni sorunlar başlatıyor...
Okuduğum en güzel kitaplardan biriydi. Özellikle bir kayıptan sonra okumak, benim için kitabı daha da anlamlı kaldı. Teşekkürler Saramago.
Gönderen ebru zaman: 12:21 Hiç yorum yok:
Gönderen ebru zaman: 18:59 Hiç yorum yok:
Gönderen ebru zaman: 13:59 Hiç yorum yok:
Hamileliğin son günlerindeyim artık. Sıcaklar bir yandan, hamile olduğumu gören hemen her kadının anlattığı korku hikayeleri öte yandan iyice yusuf yusuf olmuş durumdayım. En korkunç doğum hikayesini anlatana ödül vadettim de benim mi haberim yok kuzum? Niye korkutup duruyorsunuz insanı? Sanki kendi başına yeterince korkulmuyormuş gibi. Hem madem bu kadar korkunç bu iş ard arda ne diye ürediniz? Hoş böyle deyince de verilecek cevapları hazır. Efendim, unutuyormuş insan çekilen acıları. Oh ne güzel, kendin hamileyken unut, beni görünce aklına gelsin hepsi.
Benim gibi bu korku hikayelerinden korkan ve tepki duyan birilerinin fikri sanırım şöyle güzel bir site buldum. Umarım zamanı geldiğinde kendi pozitif hikayemi de eklerim.
Günün yemeği peynir ekmek ve karpuz
Bugün doğacak çocuklara Nergis ya da Nejat desek de olur demesek de.
Günün şiiri Ah Muhsin Ünlü' den gelsin:
Gönderen ebru zaman: 14:15 Hiç yorum yok:
Neyse ki kitaplar var, özellikle de çıtır çerez tadındaki polisiye kitaplar.
Barbara Nadel ismi pembe dizi yazarı etkisi bıraksa da bende, Belşazzar' ın kızı, yazarın Türkiye polisiyeleri serisinin ilk kitabı.
Gönderen ebru zaman: 17:05 Hiç yorum yok:
Bir gün bizim köye de uğramış, içimizi dağlamış.
İnsan bir varmış, bir de yok...
Gönderen ebru zaman: 22:31 Hiç yorum yok: