Ani portrelerden iyi işler çıkar
Daha postmodernin adının dahi geçmediği zamanlarda, metinler-üstünde fırlama oyunlar oynayan, okuyucuyu, karakterlerini, Kelt efsanelerini aynı potada buluşturan Brian O’Nolan, (Flann O’Brien mahlasıyla yazdığı) ‘At Swim-Two Birds’ romanında akıllardan çıkması zor bir ihtimalden söz eder: Romanın kahramanına göre, erkek yazarların kendi yarattıkları kadın karakterlere kur yapmaya başlamaları son derece tehlikelidir. Zira böylece ortada yarı-hayali karakterlerin cirit atması tehlikesi de doğar.
Böyle bir ihtimal gerçekliğe dökülseydi göreceğimiz bu yarı-hayali karakterler, Güçlü Öztekin’in ‘İyi İşler Zaman Alır, Müthiş Şeyler Aniden Olur’ sergisinde bize sunduğu portrelere benzeyebilirdi. Kırmızı gözleri, yusyuvarlak suratları, ufak ama işlevsel motiflerle çeşitlendirilmiş halleriyle bu irili ufaklı portreler, tıpkı O’Nolan’ın yarı-hayali karakterleri gibi tekinsiz ama çekici bir yerden geliyorlar. Çizgilerin bir şeyleri sembolize etmek için değil, tıpkı sergi başlığındaki gibi ‘aniden’ müthiş şeyler oluşturmak için bir araya geldiği bir sergi bu. Bu anilik, Rampa’yı uzun bir duvarla ortadan ikiye bölen ve bu duvarın bir tarafına portrelerin somut, diğer tarafına sanki ‘doğumdan hemen önceki’ soyut hallerini asan Öztekin’in, mekânı da işin parçası yapma anlayışını daha da görünür kılıyor, ‘deneyim’ lafta kalmaktan kurtuluyor. Sıradan metinler nasıl O’Nolan’ın aklındaki tehlikeli yarı-hayali karakterlerin hakkını veremezse, ‘jpeg’ görseller, gazetelerdeki ufak boyutlu resimler de Öztekin’in bu ani portrelerinin tadını taşıyamaz... Yerinde, yani sergi salonunda edinilmesi gereken bir tecrübe ‘İyi İşler Zaman Alır, Müthiş Şeyler Aniden Olur’.