yapımcılık laboratuvarı: Mayıs 2013
Gönderen zeynep atakan zaman: 23:46 2 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen zeynep atakan zaman: 01:28 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Herkese iyi pazarlar... Bildiğiniz üzere Cannes Film Festivali bu akşam kapanıyor. Sonuçları ben de merak ediyorum. Eğer sinema sektöründe kariyer planlarınız varsa, bu ödül törenini mutlaka izleyeceksiniz. Ben bu yıl işlerim nedeni ile Cannes'a gidemesem de, teknoloji sayesinde, tüm kırmızı halı seremonilerini, basın toplantılarını, photo call seanslarını izledim. Benim için yine çok yararlı oldu... Bu tip takipleri yapabilmek artık çok daha kolay... Eskiden sadece ve sadece yerinde takip edebilirken, şimdi önemli gelişmeleri sanal ortamda izleyebiliyoruz.
Elbette orada olup, filmleri de izlemek en mükemmeli olurdu ama bu da oldukça yararlı ve atmosfer hakkında size çok değerli fikirler verebiliyor. Nisan ayından beri tüm öğrencilerime bu takibi yapmalarının yararlı olacağını söylüyorum, hatta derslerde yorumlamalarla geçen bir bölüm yapıyoruz.
Critic's week, Cannes'ın bağımsız bölümlerinden birisi... İlk ve ikinci filmleri kabul ediyor. Dolayısıyla, o bölüm, benim her yıl çok fazla ilgimi çeken bölümlerden biri.. Dünyada ilk veya ikinci filmini çekmiş kariyerinin başındaki yönetmenleri izlemekten büyük zevk alıyorum.
Bağımsız bölümlerin sonuçları, resmi yarışma sonuçlarından 1 gün önce açıklanır. Dün Cannes'dan ilk haber Critic's Week'ten geldi.
Bu yıl 2 yönetmenli bir film kazandı.
yönetmenler ödülü alırken
Senaryo ve Yönetmenliğini Fabio Grassadonia ve Antonio Piazza'nın yaptığı SALVO isimli film kazandı. Yönetmenler daha önce yaptıkları RITA isimli kısa filmle tanınıyorlar.
Bundan sonraki işleri nasıl olacak, ben de merak ediyorum. Şimdi merak ettiğimiz yönetmenler listesine yenisi eklenmiş oldu.
Ben de sizler için konusu ile ilgili Lee Marshall tarafından yazılmış bir yazıyı,
Murat Güneş'in çeviriyle paylaşmak istedim.
Yönetmen / Senaryo: Fabio Grassadonia & Antonio Piazza. İtalya-Fransa. 2013 – 109 dk.
Fabio Grassadonia ve Antonio Piazza'nın ilk uzun metraj ortaklıkları Salvo'da değişimi tetikleyen, bir mafya tetikçisinin kurbanlarından birinin kör kız kardeşiyle buluşması oluyor. Paolo Sorrentino'nun The Consequences of Love'ı ve Leonardo Di Costanzo'nun yakın tarihli The Interval'ı gibi, Salvo da kaçınılmaz biçimde kaderine mahkum bir kadın-erkek uzlaşmasını dışarıdaki şiddet ve acının karşısına koymakla yabani kaosun ortasında insanlığa dair bir hak talebinde bulunarak, hatta bir tür mistik kurtuluşun peşinde koşarak gangster öyküsü türüne dair beklentilerimizi zorluyor. Film bunu tutku ve yoğunlukla, ikna edici bir şekilde yapıyor olsa da, karakterler daha derin olsa ve filmin bütününe bir uzatılmışlık hissi hakim olmasaydı etkinliği çok daha yüksek olurdu.
Salvo, ortak yönetmenlerin benzer bir hikayeyi çok daha genç protagonistlerle anlattıkları Rita adlı kısa filmlerinin yeniden ele alınmış hali. Kör bir kızın “bakış açısı”nı kullanmasıyla Rita kadar izlenimci bir film olan Salvo, Palermo'nun sıcak ve klostrofobik odaları, derme çatma deniz kıyısı evleri, karanlık bodrumları, mafya kontrolündeki sokakları ve yıkılmaya yüz tutmuş fabrikalarında geçiyor, ve filmi en güçlü yönlerini yönetmenlerin bu bunaltıcı atmosferi kontrol edişleri, ve resmettikleri rayından çıkmış dünyaya dair vizyonları teşkil ediyor. Bu güçlü vizyonun filme anlatısal eksikliklerine rağmen İtalya dışında birkaç arthouse gösterim imkanı sağlaması olası.
Araba radyosunda duyduğumuz haberler bize Palermo'da yazın en sıcak günlerinin ortasında olduğumuzu bildiriyor; Salvo'yu (Bakri) ve hesabına çalıştığı güçlü ama yaşamından usanmış eski mafya patronu Pupella'yı patrona yapılan bir suikast girişimini atlatmaya çalışırken görüyoruz. Acemice düzenlenmiş girişimin emrini verenin peşine düşen Salvo, adamın denize nazır evine girdiğinde kovalamacanın adrenalin dozu azalıyor, ve Salvo evin içinde sessiz adımlarla yürüyerek rakip mafya patronunun bodrumda para saymakta olan kör kızı Rita (Serraiocco) ile karşılaştığında film varoluşsal gizem türüne doğru adım atıyor.
İkili kendini evin içinde heyecan dolu bir nevi ağır çekim kovalamacanın içinde buluyor; bu kovalamaca aralarındaki ilişkinin nasıl gelişeceğine dair bir önsezi yaratıyor. Filmin neredeyse hiç diyalog içermeyen bu ilk 20 dakikalık son derece sürükleyici kısmında ışığın, görüntü dışı gürültülerin ve kamera bakış açısının kullanımı gerçekten etkileyici.
Bu noktada sert adam Salvo ve hayatını bağışladığında görme yeteneğini yavaş yavaş geri kazanmaya başlayan kör genç kadınla ilgili her ikisinin de kendilerince birer kurban, kirli bir oyunun piyonları oldukları dışında çok az şey bilmemiz bir sorun teşkil etmiyor (bununla birlikte, Salvo'nun çoğu mafya zengini gibi sefalet içinde yaşayan patronu bile onun bu organize suç oyunundaki rolünün baskısı altında gözüküyor).
Fakat senaryonun saikler ve öykülerin arka planlarıyla ilgilenmemesi, hikaye dolambaçlı yollara girdikçe ve izleyici hikayeden burada ve şimdi olup biten dışında çok da bir şey alamayacağını fark ettikçe sorun teşkil etmeye başlıyor. Erkek kardeşinin işini bitirdikten sonra Salvo küplere binmiş, çaresiz Rita'yı uzaktaki bir beton fabrikasında bir oraya kilitliyor, ve tedbirli bir şekilde bir kuru temizlemecinin üst katındaki köhne kiralık odasına dönüyor.
Bu noktadaki soğuk ama bir yandan da komik olmanın eşiğindeki sahnelerin bazılarında, cadaloz bir anne iradesiz oğlunun (Lo Cascio) üzerinde zalimce bir baskı kuruyor. Salvo, adeta düşman topraklarından dönmüş bir asker gibi, artık ortama uyum sağlayamıyor; klanına geri dönüyor, fakat şüphe her yanını sarmalamış durumda. Sessiz ve dikkatli bir adam olan Salvo bunun farkına varacak kadar da akıllı.
Bu esnada, Salvo'nun beton fabrikasında mahsur kalmış durumdaki Rita ile ne yapacağını bilemeyen tek kişi olmadığını hissediyoruz. İnanılmaz bir kavga verdikten sonra Rita ile kendisini esir alan arasındaki buzlar eridiğinde ortaya çıkan durum, standart bir romantik komedinin üçüncü perdesindeki ani gevşemeyi andırıyor: senaryoda böyle yazılmış, dolayısıyla kabullenmek durumundayız.
Filmdeki imgelemin önemli bir kısmı sembolizme gebe: İtalyancada “Salvo” kelimesi aynı zamanda “ben kurtarırım” anlamına gelen bir fiil çekimine tekabül ediyor, ve el basma ritüelleri, Rita'nın avuçlarındaki yaralar gibi başka sembolik durumlar da söz konusu. Peki tetikçi Salvo bir kurtarıcı, bir keramet sahibi mi? Eğer bu soruyu sorduran karakterlere daha fazla bağlanabilseydik sorunun yanıtı çok daha ilginç olacaktı.
*Kaynak ve yazının orjinalini okumak için :
Çeviri : Murat Güneş
'BU FİKİRDEN ÇOK İYİ BİR FİLM OLUR' DEMEDEN ÖNCE...
Sinema sektöründe özellikle, film yazmak, yönetmek, yapımcılık yapmak isteyenler için dikkat edilmesi gereken birkaç konuyu yazdım. Ben kendi derslerimde bu sürece 'proje -projelendirme' diyorum. Aslında katılımcılarla biraz analitik çalıştığımızda oldukça ilginç sonuçlar ortaya çıkıyor. Zira bu konu soyutluktan-somutluğa geçişin de önemli bir adımı...
FİKİRDEN PROJEYE GEÇERKEN...
Bir fikir bulmak, bir sinema projesi için güzel bir motivasyondur. Ancak, bu fikirden yola çıkarak yazılmış bir senaryo, ‘proje’ anlamına gelmez. Genellikle ‘senaryo’ sahibi olanlar ‘proje’lerinin olduğunu düşünürle oysa bir projenin var olduğundan söz edebilmek için pek çok bileşenin birararaya gelmesi gerekir.
Bulunan fikir’den yaratılmış taslak bir senaryo var mı?
Hedefler neler olabilir?
Filmin hedef kitlesi kim?
Yönetmen ve senaryo yazarı iş birliğine açık mı?
Taslak bütçe ve finans planı, hedeflere uygun mu?
Yönetmen-Senaryo Yazarı-Yapımcı arasında beklenti birliği var mı?
Yönetmen-Senaryo Yazarı-Yapımcı hedefe uygun amaçlar ve stratejiler konusunda fikir birliği içindeler mi?
Peki, güçlü ve zayıf yanlar nedir?
-Yönetmen (Yönetmenin deneyimleri, kariyeri... Hiç film çekmemiş bir yönetmense referans çalışmaları...)
Bu yukarıdaki sorularda bazı güçlü ve zayıf yanlar bulabilirsiniz. Örneğin, bir projenin senaryosu çok güçlü olabilir ama aynı kişinin bu filmi çekmek istemesi ve bu kişinin yönetmenlik deneyimleri bu güçlü senaryoyu taşıyamayacak güçteyse, bu projenin senaryosu güçlü ama yönetmenlik alanında daha zayif kalabilir. Yapımcı, bu zayif yanları fark edip, net bir şekilde ifade edebilmelidir.
Bunun gibi pek çok örnek verilebilir... Dolayısıyla, bir projenin temelinin sağlam atılması gerekir. Bu sağlamlık için ilk adım yukarıda olduğu gibi ‘proje’ kelimesinin içine giren her şeyi ameliyat masasına yatırmaktır.
Gönderen zeynep atakan zaman: 23:17 1 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen zeynep atakan zaman: 22:17 1 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Sizlere daha önce yazdığım bir konuyu biraz kez daha ele alarak yazacağım.
Zira zaman içerisinde bu konu, her yaşta ve deneyim sürecinde karşımıza çıkıyor.
Bugün hayatta enerji ve motivasyonumuzu düşüren konulardan bahsetmek istiyorum. Aslında bazen, 'yanlış etki' nin farkına varmadan hayatımızı nasıl zor hale getirdiğimizin farkında olamıyoruz...
Önce sözlük anlamlarına bakalım:
KIYASLAMAK : Karşılaştırmak, örneksemek, mukayese etmek
YARGILAMAK : Herhangi bir kimse, şey, konu vb.yle ilgili olumlu veya olumsuz görüş
Bu iki dil kalıbı birbirine benzer ve aslında sinema alanında üretim yapmak isteyenler için ciddi yanılgılar ve motivasyon kaybına neden olur...
Öncelikle gördüğüm en belirgin örnek; film yapmaya yeni başlayanlarda veya uzun süredir bir projesini gerçekleştirmek isteyenlerde olan bir durumdur. O da, gerçekçi olmayan kafasında yücelttiği kahramanlarla ya da mantık dışı hedefler ile kıyaslar... Bu da, o işe veya kişiye olan hayranlığından ötürü, kendini ortaya koyma cesaretini kırar. Bazen de 'o yapıyor, ben de yapacağım, yaparım gibi' suni bir özgüvene dönüşebilir...
Ya da tam tersi, 'o yapıyorsa ben de yapabilirim' inancıyla yapmaya çalışır. Kafasında 'kendisine göre' hiç bir sorun yoktur ama istediği sonucu alamayınca öfkeye kapılır.
Yargılar ise genellikle fikirlere dayanır. Burada kıyaslama devreye girer. Burada kiminle kendisini kıyasladığı önemli bir noktadır.
Birbirine benzeyen filmleri gördüğümüzde, bir örnekseme (kıyaslama) yaparak, yargı oluşturmuş oluruz. Burada söz konusu olan şey 'fikrin' nereden geldiğidir. Dolayısıyla bu kıyaslamayı ve yargıyı kendimize gerçekçi olarak yaparak, fark yaratacağımız konuyu iyi seçersek, güvenli ve motivasyonu yüksek bir durum yaratmış oluruz.
Bazen de bu yanlış kıyaslandığımızı, kendimize haksızlık edildiğini düşünürüz... Bunun sebebi ise, yarattığımız fark ya da değeri iyi anlatamamaktan geçiyor olabilir. Dolayısıyla, 'fark yaratmak' önemlidir.
Övgü ya da yergi'nin hepsi yargıları oluşturur... Bu noktada kendimizin güçlü ve zayıf yanlarını iyi tanımlama özelliğine sahip olmalıyız.
Her filmin ayrı bir yolculuğu vardır. Elma ve armut birbirinden nasıl farklıysa, hiçbir insan başka bir insana benzemiyorsa, her filmin de farklı özellikleri, hedefleri ve amaçları vardır. Bir diğerine göre kıyaslamak ve bu doğrultuda yargılamak doğru bir yaklaşım değildir.
Bunun için şu noktalara dikkat etmek gerekir:
- Kendi ürettiğiniz fikir ya da üretimin alt metninde sadece 'kendi' düşüncelerinizin olup olmadığının farkında olun...
-Kimleri takip ediyorsunuz, kimlere hayransınız... Bu konuda o hayranlık duyduğunuz 'kişi' ve 'iş'lerin üzerinizdeki etkisinin ne olduğunu fark edin... Bu etkileşimi olumluya çevirmek için buna kendi yaratıcılığınızla ne katacağınızı düşünün...
-Sektör ve teknik konularda bilginizi sürekli güncelleyin.
-'Fark yaratmak' konusunu önemseyin...
-Hedef koymayı ve hedefinize uygun amaçları strateji kurarak gerçekleştirin.
-Bilgi sahibi olmak, her zaman yeni stratejiler yaratabilmeniz için yol açar.
Bu bakış açısını, objektif olarak gözden geçirmenizi ve kendinizi doğru değerlendirmenizi öneririm.
Yazıya konu olan başlıktaki iki kavramı, 'olumlu' olarak hayatımıza sokmak elimizde... Bunu hiç böyle düşünmüş müydünüz?
O halde, en biyük rakibiniz kendiniz olun... Üretim yapmak istediğiniz sektördeki ortamı iyi tanıyıni gözlemleyin, takip edin. Bu dünyanın içinde kendinizi objektif olarak konumlandırın ve hedef koyun.
Kendinizi doğru değerlendirebilmek için 3 şeye ihtiyacınız var: 1-Bilgi 2-Deneyim 3-Objektif olmak
Gönderen zeynep atakan zaman: 23:13 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar