Beklenti, Tahmin, Propoganda
“Mike Banning, Amerika Birleşik Devletleri’ne bağlı çalışan, özel kuvvetler biriminde görevli bir gizli güvenlik ajandır. Bir akşam Başkan ve eşi bir davete giderlerken yolda trajik bir kaza meydana gelir. Banning’in tek bir simi kurtarma şansı vardır, o da tercihini eşini feda ederek Başkan’dan yana kullanır. Olay sonrası büroda herkes doğru yaptığını söyleyerek Mike’ı desteklese de saha görevinden alınarak masa başı bir işe atanır. Fakat ABD’yi hiç hesapta olmayan büyük bir saldırı beklemektedir. İçeriden köstebeklerin yönettiği terörist bir eylemle Beyaz Saray büyük bir saldırıya ve ihanete uğrar. Başkan teröristlerce esir alınmıştır ve Pentagon’un eli kolu bağlıdır. Bu olağanüstü koşullar altında tek çareleri Mike’ın cesur ve kahramanca giriştiği kurtarma operasyonuna bağlıdır.”
Peki beklentimiz ne zaman törpülenmeye başlıyor? Öncelikle filmin konusunu okuduğumuzda, izleyeceklerimizin bize tek kişilik kahramanlık öyküsünden fazlasını sunmayacağını düşünebiliriz. Kaldı ki, filmin fragmanı da düşüncemizi destekler nitelikte. Artı olarak, öykünün Beyaz Saray odaklı olması, öykü anlatıcılarının da yüksek maaşlı Hollywood sinemacılarından ibaretliği bizi Amerikan milliyetçiliği hususunda uyarıyor.
Öncelikle, Kod Adı: Olympus tamamen klişeler üzerine kurulu. Saniye saniye tahmin edilebiliyor. İzlerken sıkılmamamız, filmin yüksek temposuna, kan ter gözyaşı sömürüsüne bağlı. Fuqua’da bunun farkında olmalı ki açılış sekansı bittikten birkaç dakika sonra aksiyon fırtınasını başlatıyor. Birçok mantık hatasını da beraberinde getiren sahneler art arda perdeye yansıyor. Senaryonun aksamalarını, imkânsızlıklarını, mantıksal hatalarını bir yana bırakalım. Başı sonu hatta ortası belli, seyirciye asla pay bırakmayan bir film karşımızdaki. Eğlence sektörünün mihenk taşı olabilecek derecede içi boş. Salt efekt ve propoganda saldırısı.
Amerikan sinemasının çokça kullandığı yüzeysel ancak etkili olabilecek bir sinema hamlesiKod Adı: Olympus. Seyrettiklerimiz yine mağdur Amerika’yı, kurtarıcı Amerika’yı, Amerika ile diğerlerini anlatıyor. Kendi kurtarıcısı kendisi olan bir mit onlarınkisi. Hem mağdur, hem kurtarıcı rolleri. Hollywood böyle bir mite sarılmaktan keyif almakta. Keyfi bir yana, çıkarlarına en uygunu da bu.
“Ortadoğu Beyaz Saray’a saldırıldığı için bayram yapıyor.”
“Güney Kore’yi kaybettik. (Bir ABD yetkilisi)”
12/06/2014 in Film Yazıları, Yazılar. Tags: beyaz saray, efekt, gerard butler, yüksek bütçe
Metin Çalışkan: Hızla Çürüyor Balkon Demirlerine Takılan Gökyüzü
Philip K. Dick: Albemuth Özgür Radyosu
← Metin Çalışkan: Kireç
Cemal Erdem: Yanılsamacı →