Yüzleşme | Demlik Edebiyat
3 Temmuz 2019 27 Temmuz 2019 DC
Categories: Yaşamaya Dair	Etiketler: antigone, demlikedebiyat, deneme, Derya CESUR, dişli, dokuzuncu senfoni, durgunluk, edebisanatlar, edebiyatbloğu, gelecek, giyotin, guernica, homo sapiens, hurri ilahisi, ilyada, insanlık, mürekkep, nedensellik, odyssei, olağan, olağanüstü bir gece, papirüs, suç ve ceza, Tanrısallık, tuval, yaratmak, yaşamak, yaşamayadair, yüzleşme, yıldızlı gece, zaman, Zweig
← Hasır Şapkalar
Ritim (0) Sıfır →
‘Yüzleşme’ için 13 yanıt
“İlle de bir cümleyi seç” derseniz, -zorlanarak- şunu yazarım:
“Çizdim, yonttum, şakıdım ve yazdım ki,
taşan boşa gitmesin.”
Tebrik ederim. Çok çok güzel.
3 Temmuz 2019, 15:39
Teşekkür ederim zeynep 🙂 Aynı dert ile dertlenenin dilinden, gönlünden, kaleminden gelen tebrik bir başka güzel:)
3 Temmuz 2019, 17:48
Sizin gibi etkili ve güzel kalemlerin de, yorumu bile başka zarif oluyor. Ben teşekkür ederim. 🙂
3 Temmuz 2019, 21:38
Masum bir arayış ile başlayan hisler şiire dönüşmüş.
İşte böyle taşar.
3 Temmuz 2019, 21:40
Bu ne sürpriz:) hoşgeldin. Teşekkür ederim.
Tekrar, tekrar ve tekrar okudum. Algıma ikram edecekleri değişir mi merakıyla sabah iş yerimde, öğlen Halil Abi’nin çay ocağında, akşam akan trafikte kenara çektiğim arabamın içinde ve gece, karanlığın tüm sesleri yuttuğu sakinlikte okudum. En az yazınızın yarısı kadar not aldım karalama kağıtlarıma, beş kelimelik bir cümlenizin lokomotif olduğu katarlara vagonlar sıraladım. Neden yaratır insan? sorusu bir ağacın köküyse, bu kökün beslediği onlarca da dal var. Kim yaratır? Kimin için yaratır? Kiminle birlikte yaratır? Yaratma ihtiyacı doğuştan mı kodlanmıştır benliğine? Yaratma çabası, düşünmenin bir sonucu mudur? Bunları çeşitlendirebiliriz. Okurken oldukça heyecanlandım yazınızı… Ama aldığım notlar üzerine düşünmeye başladıkça heyecanımı yitirip belki de bağımlısı olduğum hüznün esiri oldum. Bunun nedenini net olarak açıklayabilir miyim bilmiyorum fakat, galiba; “Aldığını eskitmeden yenisine maruz kalan” cümlenizde saklı cevap. Duyularımızın ön hazırlık yaparak hazır beklediği, konduğumuz bir çiçeğin özünü içine çekip dudaklarımızdan başlayıp ruhumuza kadar devam eden özümseme ritüelleri eskilerde kaldı. Çok eski çağlarda yaşamış bir filozofun ömrü boyunca ulaşamadığı bilgi, göremediği yer ve kültürleri biz günler içerisinde elde ediyoruz. Peki fark nerede? Bizim artık uzun uzun düşünmeye, uzun uzun düşünmenin sonucunda yine uzun zaman alacak zihinsel üretimlere ayıracak ne vaktimiz var ne de ihtiyacımız! İhtiyacı olan ruh çekilip alındı bedenlerden… Şuursuzca çiçeğe yaklaşıp, çarpıp geçen yığınlara döndük. “Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan, bütün insanları anlar.” Yine en büyük paradoks bu cümlede saklı; herkes içindeki insanı anladığına emin! Emin çünkü; emin olmamak, şüphe duymak, arayışa çıkmak çok büyük bir zihni emek gerektiriyor. Zaman böyle boş uğraşların zamanı değil! Yazını sadece edebi bir yaklaşımla okuduğumda şöyle diyebilirim; mükemmel, nasıl da zevk aldım okurken. Evet aldım. Hem de çok, fakat sadece bir dakikada okunup edebi bir çerçevede zevk alınıp kenara koyulmamalı… Felsefi olarak üzerine düşünülmeli ve damar damar önümüze serdiği yollardan nereye çıkabiliriz merakıyla yürünmeli. Daha çok yazacak, söyleyecek sözüm var inan… Ama bir araya toplayıp mantıklı cümleler kuracak gücüm yok. Çok özel bir yazıydı benim için. Kalemine sağlık. Saygıyla…
4 Temmuz 2019, 12:17
Aldığım en yoğun mesajdı bu. Hayır! Kelime sayısondan bahsetmiyorum. Sözün arkasına gizlenmiş özü böyle yakalayabilen yeteneğinden bahsediyorum. Matruşkanın kapağını açıp en küçüğüne kadar adım adım ilerleyen ve sıra artık açılamayana geldiğinde ortaya saçılmış diğerlerine bakıp ders çıkarabilen yeteneğinden… Evet! Ne kadar anlıyoruz kendi insanımızı bilmiyorum; belki yalnızca bir iddiadır bu. Fakat her gğn savaş veriyorum en dipteki ile. Görünmesin diye kapatıyorum üstüne ötekileri bir bir. Ben tanıştım onunla. Biz tanıştık… Belli ki tek farkımız bu dışımızdakilerden. Teşekkür etmek istemiyorum artık sana. Başka bir kelime bulmalıyım. Daha fazla bir kelime. Belki, “minnetle….”
4 Temmuz 2019, 18:35
‘Nasıl’ diye soranlar icat eder, pek yaşamaz.. ‘Neden’ diye soranlar, tüketir ve tükenir, pek yaşamazlar..
Lakin yaratmak.. Nasıl, neden sorularının sonuçlarıyla oluşmaz.. Yaratmak, varlığından kimsenin haberinin olmadığı eserlerle alakalıdır.. Sorgulamadan, gerçek olacağını kabul ettiğimiz hayal gücünün eserleriyle alakalı..
Bir çok varlık sana güler.. İnanmaz.. Tanrı inancında olduğu gibi sen inanırsın ama kimse sana ve gerçeğe inanmaz.. Kabullenmek istemezler..
Oksijeni yaratan.. Oksijeni nasıl çoğaltırız diyen.. Oksijeni durmadan neden bitiyor diyerek tüketen.. Varlıkların arasındaki tek fark “bilinç” tir..
Bana göre; Şu an ki bilincim.. Burada olma amacımı Yaratmayı öğrenmek olarak tanımlıyor.. Özgün olmak..
4 Temmuz 2019, 18:51
Şöyle birkaç yazısever gelsek bir araya ve saatlerce konuşsak.. Dipsiz sohbetler etsek. Hayaliyle bile keyiflendim. Varlığından kim senin haberi olmayan şeyler üstüne düşünmek nasıl bir bilinç durumudur sahiden? Ahh. Gündüz gündüz özledim şimdi tenhalığı:)
4 Temmuz 2019, 18:59
En güzel örneği ‘müzik’ sanırım.. Sadece senin duyduğun bir melodi hayal et.. Kimseye bu şarkıyı söylemeden dans ediyorsan, delisin! Öyle değil mi? Ya da onu gerçeğe dönüştürür ve herkesin duymasını sağlarsın.. Bu seferde onlar delirir. . Peki birileri senden ilham alıp yeni adı altında aynısını çoğaltıyorsa.. Sen yaratıcı onlar korsan olur.. 🙂
Çok ilginç bir şey var.. Tüm dünyaya ilham vermek, yaratmak değil tüketmektir.. Ama bir konuda uzman olur ve kendi aileni bulursan.. Şükür içinde kendini bulmuş ve gerçekten bir şey yaratmış olursun.. 🙂
4 Temmuz 2019, 19:22
Şükür içinde kendimi bulmuş ve gerçekten bir şey yaratmış olurum
4 Temmuz 2019, 19:23
4 Temmuz 2019, 19:30