24 Eylül 2014 30 Kasım -0001 ~
Ne kadar ilginç ki, ne yaptıklarını da genelde “ekran karşısında ne kadar durdukları” belirliyor.
Diyelim çocuğun oynadığı bir oyun var. Eğer bir gün içinde sınırlı süresi varsa, ancak o oyunda bir kaç level ilerleyebiliyor, fazla geliştiremiyor kendini. Belki aylar sürüyor iyi oynar hale gelmesi.
Kağıda, “içeri sakın kapıyı çalmadan girmeyin, izin isteyin yoksa ölürsünüz” yazmış.
Ve korku filmlerinde olduğu gibi psikapatça gülen bir kız çocuğu çizmiş. Kız çocuğunun elinde bıçak var ve bıçaktan kan damlıyor. Damlaların yanına da “ölürsünüz” yazmış.
Ve bu iğrenç sırıtan kız çocuğundan bir A4 büyüklüğündeki kağıda irili ufaklı bir sürü çizmiş. Elinde hep aynı bıçak var ve damlaların yanında da hep “ölürsünüz” yazıyor.
Her zaman sessiz sakinliğiyle dikkat çeken, en ufak bir sorunuza içinizi eriten bir gülümsemeyle cevap veren, nazik, güzeller güzeli bir kız çocuğu bunları çizen.
Benim için tam bir şoktu yani.
Oturduğumuz sitedeki “tabletliyle bütünleşmiş çocuklar” arasında da bir korkunçluk modası almış gidiyor.
Hangi oyun daha korkunç, ben bir oyun buldum böyle korkuncu yok filan şeklinde tasvirler gırla.
Bizim çocuklar o korkunç oyunları oynamayı bilmiyor diye “dışlanıyorlar”. Hatta bırakın oynamayı bakamıyorlar bile. Oyun konusunda dışlansınlar yeter ki diyorum, mutlu bile oluyorum.
Korkunçluk artı, cinsellik işleniyor. Oyundaki kadınların bakışları, duruşları, kıyafetleri kesinlikle bir çocuk için çok dehşet.
Bu oyunların oynanması çocuklar arasında çok normal karşılanıyor, bunları bilmeyen çocuklar garipseniyor.
Şurası kesin ki, çocuk ekran karşısında çok fazla durunca ve özellikle de yalnızsa, normal şeyler onu kesmemeye başlıyor.
Heyecan aramak için, ya daha fazla şiddet içerikli oyunlara yöneliyor, ya da biraz daha ileri yaşlara bile varamadan pornografiyle bir şekilde tanışıyor.
Çocuklarımızın ekran kullanım sürelerine, bir de bu açıdan bakmamız lazım.
< Önceki Nerede Nasıl Söylediğimize Dikkat
Sonraki > Gücü Zayıflığında