I WIPE MY ASS WITH YOUR FEELINGS: Aralık 2008
Gönderen Buğra zaman: 12/30/2008 07:09:00 ÖS Hiç yorum yok:
Sabah, bir satırlık entry'me konu olan iş bitirici bir insan olmuş olmam, saatini yanlış hatırlayıp kaçırmış olduğum sınav için 4 hafta sonunda make up istemeyi başarmış olmamdandı. Şimdi o kadar iş bitirici hissetmiyorum.
Gönderen Buğra zaman: 12/30/2008 07:03:00 ÖS Hiç yorum yok:
Şu an tarih 8 Aralık 2008, saat ise tam olarak 10:58. Ve ben tam şu sırada çok iş bitirici bir insanım artık. Hoba
Gönderen Buğra zaman: 12/30/2008 10:57:00 ÖÖ Hiç yorum yok:
Bu insanları izledim bugün haberlerde. Ellerinde Türk bayrakları, "Allahuekber" diyerek İsrail bayraklarını yakıyorlar, yeterince derlerse Allah'ın, holy strike basıp İsrail'i yok edeceğini falan düşünüyorlar heralde. Ama şunu bilsinler ki o düşünmeyen bağnazlar sürüsünün Filistin'i savunmaya hakkı yok.
Demokrat Parti'den itibaren yıllardır oy verdiğiniz dindar partiler gidip İsrail ile ittifak kurmadı mı? O, hacca gittiğiniz Arabistan ve diğer Arap ülkeleri petrol içinde yüzüp, yüzdükleri petrolü sizin cihat yapmak istediğiniz ülkelere satmadılar mı? Belki de İslamın gelişi sayesinde, dünya tarihinden silinmekten kurtulmuş olan bilmem kaç tane Arap ülkesi, müslüman Filistinli kardeşlerinden sırtlarını dönüp, Abd ve İsrail ile ittifak kurmuyorlar mı?
Ama, siz bunları asla aklınıza getirmezsiniz. Niye böyle oluyor hiçbir fikriniz yok değil mi? Hatta, daha da güzeli var, tüm bu olanların sebebi yahudi ve hıristiyan kafirler. Hepsinin yok edildiği, dünyada sadece islamın bayrağının dalgalandığı zaman bütün acılar bitecek, imanlı kardeşlerimiz derinden bir coşku ile Allah-u Teala'nın adını haykıracak. Filistinli müslüman kardeşlerimizin ölmesinin sebebi bu değil mi? Kafirler..
Biliyorum ki, bunu asla o tabulardan ibaret beyinlerinize sokamayacaksınız. Siyasi görüşünüz "Müslüman olsun, bir de çalsın ama çalışsın."dan ibaret. Ama görseniz keşke. Görseniz ki, kapitalizmin dini yoktur. Sömürür, yakar, yıkar, yok eder. Sermayenin çıkarları neyi gerektiriyorsa o olur. Savaşsa savaş, barışsa barış. Bu bir din savaşı mı? Neden 2 milyar müslüman Filistin'e yardım elini açmıyor o zaman? Başımıza getirdiğiniz o dindar parti neden Amerika'nın talimatlarını eksiksiz yerine getiriyor?
Sorgulamayın. Hayatınızı, dünyayı, sistemi, dini sorgulamayın.
Sonradan Edit: MAL Buğra 3.
Gönderen Buğra zaman: 12/30/2008 01:27:00 ÖÖ 1 yorum:
Etiketler: iman testi falan, israil, savaş
İnanılmaz heyecanlıyım:) Suratımda aptal bir sırıtış var. Peki yarın sabah 8:40 dersim varken ben neden böyle ekrana bakıp sırıtıyorum?
Eh, aslında hiçbir mantıklı sebebi yok. Yine de bir sebep var ve onu da şimdi açıklıyorum.
Biraz önce saten pijamalarımı giymiş kendimi mental olarak uyumaya hazırlarken, bloga niye müzik koyamadığımı düşünüyordum. [Denemedim değil, denedim. Heyhat! Girişimim başarılı sonuçlanmadı. ] Bloguma istediklerimi yaptırmaktaki başarısızlığımı, gençliğimde internet siteleri yapımı ile alakalı şeylerle ilgilenmememe bağladım. Şimdi ise yapacak birşey yoktu. Ne de olsa bu yaştan sonra artık imkansızdı bunları öğrenmem. Sebebi de ağacın yaşken eğilmesiydi.
İşte bunları düşünürken bir anda bir şimşek çakmasın mı kafamda? E, ben aslında bir internet sitesi yapmıştım. Hem de ortaokuldayken:)
Bu gerçek aklıma son 4-5 senedir hiç gelmemişti. İnternet sitesi sahibi olmayan birinin sorumsuzca tavır ve davranışlarına sahiptim. Şimdi ise aydınlanmış biriyim ve sanırım parlıyorum şu an.
Sitenin ismini hatırlayamadım önce, ama sonra nöronlar falan bişeyler oldu ve hatırladım.[Beynime teşekkür ediyorum, en lüzumsuz şeyleri hatırlıyor. Seni seviyorum beyin.] Öncelikle, sitemi bir inceledim tabi ki. Girişte bir dragon resmi vardı[faerie dragon sanırım] ve dragon resmi cooldu. Resmin altındaki "internetimiz.com" ibaresi gözümden kaçmadı. İbarenin orada olması, o yazıyı silemediğimden değil emeğe duyduğum saygıdan tabi ki. Aynı zamanda onunla yarışır cool'lukta alev alev yanan bir Fanatik Online yazısı vardı.
"Bir yıldır sitenin yüzüne bile bakmamam sizi üzdü mü?" diye bir anket yapmışım. Cevap seçeneklerinden biri de, "Niye geri döndün ki[bunu seçerseniz üzülürüm:(]". Haha ne güzel:)
Anasayfadaki menü gitmiş ama maalesef. Hazır menüler yapılan bir siteden almıştım menüleri. Geocities page builder kullanmıştım ve de. Yani, bu siteyi yapmamın site yapmayı öğrenmeme hiç bir katkısı olmadı aslında:) Icq falan var bir de, nostalji doldu içim. Orhan'a sevgiler, inceleme yazdırmıştım çocuğa da.
Geocities'in erişime kapatılmış olmasından mütevellit vtunnel linki veriyorum. Bu arada trenlerden ve internetten[ki yaklaşık olarak aynı şeylerdir] sorumlu devlet bakanımız Sayın Binali Yıldırım'ın " 'Ben youtube'um, ben facebook'um. Bana kimse karışamaz.' diyemezler. Keyfilik asla. Bu ülkede para kazanıyorsa, vergisini verip kaydını yaptıracak." sözlerini bir yurttaş sorumluluğu ile hatırlatıyorum. Geocities de yerini bilmeli, bilmezse kapatılır tabi ki. Blogger ise niye erişime açık hala zaten?[Aman demiyim öyle:)]
Fanatik-Oyun Ana Sayfa
Hepinizi seviyorum! Peace out..
Edit: Hımm vtunnel linkleri bi süre sonra gidiyor sanırım. Geocities linkleri şöyle:
Gönderen Buğra zaman: 12/15/2008 03:28:00 ÖÖ 1 yorum:
"Pozisyonumu almış bekliyorum. Önümde hakemler var, arkamda bitirmem gereken 2000 metrelik parkur. Tüm duyularım keskinleşti, kalbimin atışlarını duyabiliyorum. Ekibim ile birim, aynı şeyleri hissediyoruz. Ve işte, "Dikkat!" sesini duyuyorum. Sağındaki, solundaki ekiplere bakma, parkurun ortasında dur. İlk kürek önemli, bütün ekibin ilk küreği aynı olursa gerisi gelecek. Ve "Çık!".."
Küreği gerçekten seviyor muyum? Seviyorsam neden seviyorum? Ne var ki kürekte sevilecek?
Bu soruları geçmişte kendime oldukça fazla sordum. İlk yanıtım, çünkü orada dostlarım var, oldu. Aynı motivasyonla birşey için uzun süre birlikte uğraşan insanlar, birbirleri ile bir bağ kurarlar. Aralarında bir kardeşlik algısı oluşur. Birbirlerinden nefret etseler bile bu değişmez. Çok güçlü birşey bu bence.
Sonra, ekibim küreği bıraktı. Artık ilk yanıtımı kullanamazdım, çünkü Kerem, gidişi benim için birşey ifade edecek tek kişi artık orada değildi, ama ben hala oradaydım.
"İlk otuz kürek çıkabildiğin kadar çık tempoyu. Diğer ekipleri önüne almaya çalış. Temporu bozma, yoksa ekip dağılır. Laktik asit kollarım ve bacaklarıma hücum ediyor şu an. Birazdan acı iyice artacak. Kendini kasıpta düzgün nefes almayı unutma. Kriz daha erken gelir yoksa. Şimdi tempoyu yarış temposuna düşür yavaş yavaş. Yanındaki ekipleri kolla. Ekipte bir problem olup olmadığını hissetmeye çalış. 500 metreye yaklaşırken ciğerlerim, kollarım ve bacaklarım, 2000 metreyi tamamlamamın imkansız olduğunu haykırıyor. Beynimin beni kandırdığını biliyorum. Birazdan vücudum anaerobik solunumdan aerobik solunuma geçecek ve biraz rahatlayacağım."
İkinci yanıtım, aradığım şeyin başarı olduğuydu. Hiçbir zaman ders çalışan biri olmadım. Bölümümü sevmiyorum demem pek doğru sayılmaz. Ama o kadar da bayılmıyorum; beni, çalışmamı sağlayacak kadar motive etmediği kesin. Ya da başka herhangi birşey için pek fazla tutku sahibi olduğumu hatırlamıyorum. Ama, kürekte başarılı olmayı gerçekten istiyordum, relatif olarak başarılıydım da. Yeterince değil; ama olsun, zamanla olabilirdim.
"Parkurun orta noktasına yaklaşırken acı sürekli artıyor. Çektiğim her küreği tek tek sayıyorum. Zaman yok, sadece acı var. Krizin geliyor. Atak yapıyoruz, kriz gelince atak yapmak lazım çünk ü. Yanımızdaki ekipleri kontrol ediyorum. Ritmimizi bozarsak geride kalırız, tam bir uyum içinde olmamız gerekiyor."
Geçen yıl belimi sakatladım, antreman yapamayacak kadar kötüydü belim. Kız arkadaşım intihara teşebbüs etti, babam çok fazla çalıştığı için fenalaştı, benim ona yardım etmem gerekiyordu. Aynı zamanda kız arkadaşımın yanında olmam gerekiyordu. Antreman da yapamıyordum. Dersleri saymıyorum bile ehe.
Küreği bırakmadım yine de, "ara verdim" sadece.
"1000 ile 1500 metre arası en önemli kısım. Burayı sağlam geçen yarışı alır. Acı o kadar fazla olur ki insan kendini atak yapmaya zorlayamaz artık. İşte burada kimin kendini daha fazla zorlamaya iradesinin yeteceği önemli, kimin kafasının daha sağlam olduğu. Benim ve ekibimin kafası sağlam. Ve işte kuvveti ve tempoyu artırıyoruz, tekne suda daha hızlı akmaya, rüzgar yüzümüze daha hızlı vurmaya başlıyor. Hız hissi muhteşem, bu his için yarışıyoruz."
Bel sakatlığım iyileşmedi, bu yüzden de başarıya ulaşma şansım oldukça azaldı. Takımda benim jenerasyonumda küreğe başlamış herkes küreği bıraktı. Takımda sevdiğim kimse kalmadı denebilir. Ama hala kürek çekiyorum.
Güçlü bir kürek aldığımda sudan gelen sesleri duymayı seviyorum. Tekne hızlanınca hissettiğim rüzgarı seviyorum. Tek kürek çekerken yamuk durmayı, kolumun yüksekliğini hiç değiştirmemeyi, kürek sonunda vücudum ve kolumla abanmayı seviyorum. Çifte küreğin mükemmel beraberlik hissini ve hızını seviyorum. Göle geldiğimizde su dümdüzse mutlu oluyorum. Teknede öne gidip-gelmeyi bile seviyorum. Sürekli aynı hareketi mükemmel bir şekilde yapmaya çalışmayı seviyorum, bu meditasyon gibi birşey. Sorumluluk hissini ve bir amaç için uğraşmayı seviyorum. Sadece, kendim yapmak istediğim birşey olduğu için de seviyorum küreği. Henüz, istediğim ölçüde bir başarıya ulaşmadım, ulaşamayacağım belki hiç. Ama denemeye devam edeceğim en azından. Zaten Stevie Amca da "Yolculukta önemli olan varılan yer değil, yolculuğun kendisi." demiş.
"Son metrelere yaklaşırken tempoyu daha da artırıyoruz. Yarış bittikten sonra bayılsak, kussak ya da ağlasak da olur, ama şimdi kalan bütün gücümüzle tekneyi hızlandırmaya uğraşıyoruz. Bu sefer olacak."
Gönderen Buğra zaman: 12/15/2008 01:08:00 ÖÖ 2 yorum:
Etiketler: içimdeki kürek aşkı bambaşka, Kerem dallaması
Gönderen Buğra zaman: 12/11/2008 05:26:00 ÖÖ 3 yorum:
Masif atak rage against the machine, bad religion, güzel, religion is the opium of people bir de.
Hacca gidince bütün günahlar siliniyormuş. Bunu öğrendim bugün bir de akrabalarımızdan. Hatta peygamer efendimiz demiş ki kul hakkı dışında her günah siliniyormuş hacca gidince. Sonra peygamber efendimiz gülümsemiş demiş ki şimdi ayet geldi(indi?) kul hakkı da siliniyor artık. Hadismiş bu, öyle dediler. Unique remove curse item
Gönderen Buğra zaman: 12/10/2008 11:49:00 ÖS 1 yorum:
Bugün mühim bir tarih. 2008 kışının ilk karı yağdı. Gerçi bu sayılmaz tabi, azıcık birşey yağdı, tutmadı hiç. Ama olsun, ne güzel.
Bir önceki yazımda sanki çok şeyler yaşamış bir insancasına ahkam kesmişim. Utanç verici. Bir kere de yazıyı yazıp, ertesi gün tekrar okuduğumda da yazıyı beğensem. Neyse, sktiret. Aklıma gelen birkaç şey yazacağım, biraz Alpay Erdem gibi olacak, ama onu da sktiret.
-kadının biri mağazanın terzisine götürdüğü ürünü geri getirdi. Terzi yapmamış tadilatı, birşey için daha tadilat fişi istemiş. Ben de dedim işte "zorluk çıkarmış size aslında, etiketi getirseniz yeterdi" diye. Kadın da "Ay" dedi "ben de dedim olmaz dedi gerizekalı".
Ama o kadar tatlı ve patavatsız bir edayla söyledi ki, inanılmaz hoşuma gitti, bir on dakika sırıttım. İnsanlar daha az hesap yapsa daha içten olsa, mallar.
-nuri bey var bi tane benim gibi geçici çalışan, yaklaştı yanıma geçen gün çok önemli birşey söyleyecek gibi, eğildi kulağıma doğru "Ben şu kadını sikerim" dedi. Ben de "bravo nuri bey çok güzel" dedim.
-eyvallah kelimesi ne kadar güzel, çok işlevli bir kelime. Çok seviyorum.
-Mağazada tek kalan ürünlere tekleme diyorlar, bu da iğrenç geliyor kulağa.
-Nickelback dünyanın en tırt grubu olabilir.
-Nerede olursam olayım ısınamıyorum. Üşümekten nefret ederim, ruh halimi bozar üşümek. Aba'ya gidiyorum, soğuk; Burger'a gidiyorum, soğuk; okul desen zaten buzhane. kerem dallamasının bölümünü iyi ıstıyorlardır kesin ama.
Gönderen Buğra zaman: 12/09/2008 09:35:00 ÖS 4 yorum:
Etiketler: Kerem dallaması
Gönderen Buğra zaman: 12/09/2008 01:22:00 ÖÖ Hiç yorum yok:
Gönderen Buğra zaman: 12/08/2008 04:58:00 ÖÖ 4 yorum:
Gönderen Buğra zaman: 12/05/2008 02:09:00 ÖÖ 3 yorum: