AK Parti neden oy kaybetti? -1 - İsmet Emre
Ana SayfaGünün HaberleriMemleket E-GAZETEResmi İlanlarArşivSitene EkleAnasayfam YapBIST 79.354Altın 125,876Dolar 3,0862Euro 3,3706Konya 15 °CSeydişehir atık su arıtma tesisinde incelemelerBursaspor'dan TBF Başkanlığına seçilen Türkoğlu'na tebrikSomali'de bir sahil kenti DEAŞ'ın eline geçtiFutbol: Ziraat Türkiye KupasıFındığı tanıtmak için karavanıyla tura çıktıVoleybol: Efeler LigiUNESCO’dan İsrail’e uyarıFutbol: Ziraat Türkiye KupasıBasketbol: FIBA Kadınlar Avrupa Kupası30 ilin genel sekreteri değişiyor: Aralarında Konya'da varSteinmeier-Hamdallah görüşmesiPiyasalarda gün sonuKızılcahamam'da trafik kazası: 2 yaralıUlaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanı Arslan İstanbul'daAhi Evran Müzesi ÇalıştayıYEREL GÜNDEMKONYA SPORİLÇELERGÜNDEMKONYA MAGAZİNEKONOMİTÜRKİYEDÜNYASPORPOLİTİKADİĞER »3. SAYFAMEDYATEKNOLOJİÖNE ÇIKANLAROTOMOBİLKÜLTÜR SANATSEÇİM 2015RAMAZANSAĞLIKEĞİTİMYAŞAMSİZDEN GELENLERRÖPORTAJAK Parti neden oy kaybetti? -1Ana Sayfa» Yazarlar» İsmet Emre10.06.2015 00:03İsmet Emre / YazarAK Parti’nin şahsında 2015 seçimleri siyasetin doğasına yönelik bazı gerçekleri bir kez daha ortaya çıkardı. Gücün uzun süreli kullanımının zihinsel aşınmaya yol açtığı, bunun da istediği kadar büyük düşünsün ve vizyon sahibi olsun onu kullanan kadrolarda ciddi bir kibre dönüşerek gerçeklik duygusunu kaybettirdiği, kaybolan gerçeklik duygusunun partinin gücü nispetinde bir vehme yol açtığı ve söz konusu siyasal vehmin ancak gerçeğin katı yüzeyiyle karşılaştığında bir anlam ifade ettiği net biçimde ortaya çıkmıştır. Haddizatında seçim sonuçlarına bakıldığında 2002’den bu yana yapılan seçimlere göre ciddi bir oy kaybı yaşanmadığı, bununla birlikte, tek başına iktidar olamamanın yarattığı travmadan dolayı Türkiye’nin birinci partisi, yüzde 41 oy almış ve kendisiyle ikinci arasına yirmi altı puanlık fark atmış bir partinin her şeye rağmen ülkeyi tek başına yönetemeyecek oluşunun yarattığı karamsarlık durumu olduğundan daha dramatik göstermiştir. Elbette bu ‘dramatik’ görünüşün toplum nezdindeki ve milletin iç dünyasındaki ‘travmatik’ karşılığı sadece bununla, seçim öncesi ve anıyla ilgili değildir. Hiç kuşku yok ki seçim sonuçları açıklanır açıklanmaz halk bir anda yeniden koalisyon döneminin/dönemlerinin o kendine özgü hastalıklı enstantaneleriyle göz göze gelmiş, bu da hatıraları canlandırarak kolektif bir umutsuzluk bulutu yaratmıştır. Her şeye rağmen durum daha da kötü olabilirdi. Seçim öncesinde; on küsur yıllık iktidar yorgunluğunun, harika işlerin üstesinden gelinmiş olsa bile, aynı yüzler, aynı söylemler, aynı bakış açıları, aynı yol yordam ve yöntemlerle ülkeyi bugüne getiren AK Parti’ye halk tarafından ya biraz dinlen yahut dur deneceğine dair spekülasyonlar dolaşıyordu. Hatta bir ay öncesinde Parti’nin oy oranlarının yüzde otuzlara bile düşeceğinden bahsedilmekteydi. Ancak bir faktör, Ahmet Davutoğlu faktörü belki de oyları yüzde kırklara taşımanın önemli gerekçelerinden birini oluşturdu.Hiç kuşkusuz Tanzimat Fermanı’ndan bugüne, buna II. Abdülhamit’in 32 yıllık yönetimi dahildir, bir yönetim üst üste on beş yıla yakın iktidarda kalamamıştır. Demokratik ülkelerde, yönetenlerin ülkeyi uçurumun kenarından alıp düzlüğe taşısalar, olmadık refah alanları açarak yoktan varetseler bile gerek iktidar yorgunlukları gerekse insan doğasındaki değişime olan istek ve ‘huzuru tepme’ içgüdüsünün meydana getirdiği çakışma bir iktidar değişikliğine yol açabilir. 2002’den başlayarak 2015 yılına kadar Recep Tayyip Erdoğan liderliğindeki AK Parti kadroları ufak tefek hatalarına, ihmallerine, dalgınlıklarına rağmen Türkiye’yi kendi içine kapanık, enerjisiz, hastalıklı psikolojisinden çıkarıp dış dünyaya açılmakla yetinmeyip onunla rekabete hazır, güçlü, sağlıklı ve gözleri ileriye bakan bir ülkeye dönüştürmüştür. Bunu ülkeye ve iktidarlarına yönelik sayısız tehdit, komplo, iç ve dış ihanetlerin gölgesinde ve sürekli teyakkuzda olma psikolojisiyle yapmıştır. 2015’lere gelindiğinde bir uçtan ötekine neredeyse bütün ideolojilerin, düşünce biçimlerinin, eğilimlerin kendilerini ifade edebildikleri, yaşam standardı Avrupa ülkelerinin pek çoğunu geride bırakmış, hayatın her alanında yaralarını sarmış bir toplumsal yapı inşa edilmiş oldu. Ancak belki bundan sonrası için sadece kendini koruma, dış ve iç tehditleri savuşturma yeterli gelmeyecek; kelimenin gerçek anlamıyla iyileşen bir hastanın gözleri nasıl açılırsa, dünyayı öylece berrak seyretme, yüzüne kan gelmiş ve nekahet dönemini atlatmış bir hasta nasılsa öylece koşuya hazırlanma sürecine girilmiş olunacaktır. Aslında, bu yönüyle Davutoğlu’nun ortaya çıkışı sembolik anlamda tam da ikinci aşamanın, ikinci yürüyüş ve hamlenin habercisiydi. Çünkü Türkiye’yi söylemleriyle uyandıran, eylemleriyle iyileştiren kadrolar artık yorulmuş, onun yerine sağaltılmış bünyeyi harekete geçirecek, gücü bedeninden taşan bünyeyi koşturacak, dünyayı eskisinden daha iyi okuyan, daha entelektüel, dijital gençliğin iç dünyasına daha nüfuz edebilen bir kadronun gelmesi kaçınılmazdı. Ahmet Davutoğlu’nun akademisyenliği, dış politikadaki uzmanlığı, dünyayı anlama konusundaki becerisi, çalışma hırsı, ümmetin gözyaşlarına ortak olma duyarlılığı bu ikinci aşamanın teorik çerçevesini dolduracak bir vizyon anlamına gelmekteydi. Bu güçlü ve kendinden emin vizyonun içeriğini dolduracak, teoriyi sağlam bir içerikle pratik zemine aktaracak yeni bir kadro Davutoğlu öncülüğünde tam da dünya konjonktüründe dominant görünmenin vazgeçilmezi gibi duruyordu. Hatta belki şu da söylenebilir: Eğer halk erken davranıp bu kez de AK Parti’ye ülkeyi tek başına yönetme şansı tanısaydı yukarıda sıralananların gerçekleştirilme şansı vardı. Ancak yazık ki -ve belki de iyi ki- Erdoğan gibi güçlü, dünya çapında ve Türkiye’den birkaç gömlek yukarıda duran bir lider profilin ardından gelen her liderin başlangıçta biraz sönük kalacağı, onun gölgesinden çıkamayacağı günbegün açıktır. Bununla birlikte, Davutoğlu dışında partinin başına kim gelirse gelsin AK Parti’nin alacağı oy oranı halihazırdaki durumdan çok daha kötü olacaktı, belki olası bir koalisyonun en güçlü ortağı olma şansı bile yitirilmiş olacaktı. Halkta, dışişleri bakanlığından kalma bir saygı olduğu, söylemleri adım adım olgunlaştığı ve karizması gittikçe arttığı için Davutoğlu gerilemeyi durdurmayı başardı ve oyları en azından yüzde kırkların üstünde tuttu. Elbette burada, başbakanın asla taviz vermeyen ama yerine göre ideolojik polarizasyonu törpüleyecek akil üslubunun da oyları derleyip toparladığını söylemek mümkündür.Bütün bunlar derlenip toparlandığında, her şeye rağmen AK Parti’nin kayıp oylarının izinin sürülmesi ve buna dair siyasal, sosyolojik, psikolojik bazı tespitlerin yapılması gerekmektedir. Öteki partilerle karşılaştırıldığında bir başarısızlık söz konusu olmadığı halde kendi performansı bakımından bir gerileyişten bahsedileceğine göre, yapılması gereken aklıselimle bir özeleştiri yapmak; geçmişten bugüne yapılanlar ve yapılamayanları muhasebeye tabi tutarak buradan nasıl çıkılacağına dair fikirler üretmektir.YENİ BİR VİZYON GELİŞTİRME ZORUNLULUĞUAK Parti, öncesinde olmadığı kadar, belki hatta Tanzimat süreci de dâhil olmak üzere Batı karşısında Doğu’nun, Hıristiyanlık karşısında İslam’ın, Gelişmişlik karşısında Az Gelişmişliğin, Zalim karşısında Mazlum’un, Kirli karşısında Temiz’in sözcülüğünü bir bütün olarak savunma anlayışıyla ortaya çıkmış; bununla yetinmeyip öğretilerini teorik olarak sağlamlaştırıp pratik zemine aktarma gücünü göstermiş en vizyoner siyasal duruş olarak ortaya çıkmıştır. Böylesine geniş, kapsamlı bir programın dış konjonktürle birleşmesinden mütevellit bir patlama, onu belki kendisinin bile tahmin edemeyeceği ufuklara taşımış, girdiği her seçimde biraz daha oy kazanarak çıkmıştır. Bunun da ötesinde, halk nezdinde belki yine Tanzimat’tan beri devlet ile millet arasındaki karşıtlığın yerine ciddi bir akışkanlık yerleştirerek devlet organlarının kangren olmasını engellemiş; metafizik, medeniyet, kültür ve tarih birikimiyle hatta devletin kurumsal yapısında ciddi oynamalar yapacak bir ivme kazanmıştır. 1970’lerden başlayarak 2010’lu yıllara değin devam eden İslami hareketlerin hemen hepsinin ortak birikimini tek bir potada eritme kabiliyetini göstermesi, iyi bir lidere sahip olması, arkasına aldığı entelektüel birikimi değerlendirecek bir sağduyuya sahip olması, başarılarının yegâne değilse de en önemli saikleri olarak ortaya çıkmıştır. Ancak 2010’lu yıllardan itibaren yanına aldığı tarihi, medeniyete özgü, kültürel ve derin okumaya dair teorik birikim tükenmiş, perspektifi netleştirecek geçmiş-şimdi-gelecek vizyonu neredeyse son yirmi dört saatte gerçekleşen olayların peşine takılmaktan ibaret hale gelmiştir. Başlangıç aşamasında her türden gelişmeyi en azından birkaç yüzyıllık birikimle değerlendirip kendine göre savunma mekanizmaları kuran, oyun oluşturan ve onu yönlendiren akıl, yerini yüzlerce yıllık art alanı bırakan çok daha yüzeysel bakışlara terk etmiştir. Elbette, Parti’nin başlangıç kadrosunun her tarafa yetişme telaşesinden, şu yahut bu şekilde kendini yenileyememe durumundan kaynaklı bir kapalı devridaim kendiliğinden kısa devreye yol açmıştır. Parti politbürosunun ne yapıp edip kendine tarih, uluslar arası ilişkiler, felsefe, siyaset bilimi, sosyoloji, psikoloji, hatta ilahiyat gibi siyaset dışı kanallardan besleneceği bir açık ve yan alan kanalı oluşturması gerekirken, siyaset dışındaki hiçbir oluşuma kulak verilmemiş, kaba siyasal duruşlarla iktidarın sürdürülebileceği yanılgısına düşülmüştür. Bu bilgiye kapalı ve reddiyeci tavrın doğrudan doğruya gücü kullanma şehvetinin yarattığı zihinsel mayışmayla mutlak ilgisi vardır. Kendine uygun bir ortak bulup iktidarda kalsın yahut muhalefete çekilsin, erken bir seçimi beklesin, her durumda Parti’nin yapacağı ilk şey, çıkış noktasındaki idealist ve aksiyoner ruhun yakalanabilmesinin önünü açacak geniş bir tarih vizyonunu da içeren ama güncelin her inceliğine vakıf yeni bir vizyon geliştirmek zorunda olduklarına karar vermeleridir.
UYARI: Çok uzun metinler, küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.Yorumlarapdi10 Haziran 2015 Çarşamba 23:5923:59Sahi akp neden kaybetti, 1 rüsvetten 2 yolsuzluktan, 3adam kayirmaktan, 4 dinimizi kendi cikarlarina alet etmekten178.115.130.251Yazarın Diğer YazılarıYeni Türkiye’ye dair bazı notlar29 Kasım 2015 Pazar 00:12Dalkavuk vesayeti14 Kasım 2015 Cumartesi 00:01Zaferden Sonra07 Kasım 2015 Cumartesi 00:03Eşik31 Ekim 2015 Cumartesi 00:03Alışveriş17 Ekim 2015 Cumartesi 00:08Bizim Mahalle10 Ekim 2015 Cumartesi 00:03Dünyayı Kirletme Hakkı03 Ekim 2015 Cumartesi 00:05Koşu19 Eylül 2015 Cumartesi 00:03Öfke12 Eylül 2015 Cumartesi 00:05Kendini Yenilemek05 Eylül 2015 Cumartesi 00:09Bize yakışan25 Temmuz 2015 Cumartesi 00:10Yazarın Tüm Yazıları »