Bir Hobi Fotoğrafçısının Sorusu
11/09/2012 FotoğrafTuğçe Gümüş Kancalı
Uzun zaman sonra tekrar merhaba.
Son 1 saattir kafamı kurcalayan bir düşünce var. Hemen sizlerle paylaşmak ve fikirlerinizi öğrenmek istedim. Düşüncenin nasıl oluştuğundan başlayayım önce.
Benim 3 flickr hesabım var. En güncelden geriye doğru şu şekilde inceleyebilirsiniz:
(Canon EOS 500D, Canon EF-S 18-55mm f/3.5-5.6 IS, Canon 50mm f1.8 II, Sigma Apo-DG 70-300mm f/4-5.6)
(Canon EOS 500D, Canon EF-S 18-55mm f/3.5-5.6 IS, Olypmus MJU-750, Sony Cyber-shot DSC-H9)
(Olypmus MJU-750, Orite VC-3210)
Yine bu sırayla fotoğraflara baktım az önce. Sonuç; kompozisyon olarak eskisi kadar güzel şeyler çıkaramadığımı düşünmeye başladım. (Yazıyı sonuna kadar okuyup yorum yapma düşüncesindeyseniz, lütfen her hesabın en azından ilk 2-3 sayfasına hızlıca bir göz gezdirin.) Sanki ilk iki hesabımdaki fotoğraflarda teknik olarak kusurlar bulunsa da (aktif olarak fotoğraf yüklediğim hesapta da hatalı fotoğraflar var tabii ki) özellikle de bazılarının kompozisyonları bana daha etkileyici geliyor.
Bunun ne gibi sebepleri olabilir diye düşündüğümde aklıma şu maddeler geldi:
1) Teknik kaygı olmadan, ayar yapmaya çalışmadan bir fotoğrafı çat diye çekebilmek. Dolayısıyla daha fazla fotoğrafı, daha hızlı şekilde, anı yakalayarak çekebilmek, olanı biteni kaçırmamak. (Bu tezimi daha cümle biterken çürütecektim aslında. Zira DSLR makinalarda da otomatik modlar mevcut. Hızla çekim yapmak mümkün. Ancak burada zoom yapabilme/lens kabiliyetinin durumu etkileyebileceği aklıma geldi ve maddeyi silmemeye karar verdim.)
2) Teknik ve kompozisyon gözüyle bakma bilincinin tam olarak oturmamış olması. Dolayısıyla vasat bir fotoğrafın bile kolayca beğenilebilmesi, problemlerin sinir bozmaması.
3) Eskiden daha çok geziyor olmak. Dolayısıyla doğru anda doğru yerde olma ihtimalinin daha fazla olması.
4) Kompakt makinanın taşıma kolaylığı ile DSLR’ın ve ekipmanlarının taşıma kolaylığının (!) aynı olmaması. Dolayısıyla daha çok yere fotoğraf makinesi ile gidebilmek. (Önceki madde ile de bağlantılı aslında.)
5) Kompakt makina ile bir çok şeyi “çaktırmadan” çekebiliyor olmak. Malum DSLR ile bu çok daha zor. Fiziksel olarak büyük, deklanşör sesi var, o andaki lensin yeteneğine bağlı olarak yer değiştirmek mecburi olabiliyor. Hareket de dikkat çekmek için yeterlidir bazen.
6) Kompozisyon ve teknik anlamda aslında eskisinden çok daha iyi fotoğraflar çekiyor olmak. Ancak “fotoğraf gözün” açılmış olduğundan şu an çektiklerini beğenmiyor olmak. Yani “Eskiden hiçbir şey bilmiyordum, yine de bunları çekebiliyormuşum. Şimdi bildiğim halde ortaya bunlar çıkıyor. Şu anda neden daha iyisini çekemiyorum!” hissini yaşıyor olmak.
7) İlk fotoğraflarla gönül bağının daha kuvvetli olması.
8) Ağırlıklı olarak maneul çekim yapmaya çalışmak ancak bu konuda yetersiz, tecrübesiz olmak.
9) DSLR’ın otomatik modlarında bile bazen kompakttaki verimi alamamak (Bu tartışmaya çok açık aslında lensle ilgili bir yerde)
10) Tüm bu maddelerin hepsi.
11) Tüm bu maddelerin hiçbiri. Durum benim Hüsnü Kuruntu’mdan ibaret.
İşte cevabını veremediğim bir soru oldu bugün bu. Sizlerin değerli düşüncelerini de bekliyorum.
Tüm fotoğrafseverlere bol ışıklı günler dilerim.
← CERN: Higgs parçacığını gördük	Dinlence :) →
“Bir Hobi Fotoğrafçısının Sorusu” üzerine 2 yorum
Engin gümüş dedi ki:
Bana göre birçok amatörün başına gelen karşılaştırma duygusunun istesekte istemesekte bizleride etkisi altına aldığı kesin. Profesyonellerin sadece kendi konularına eğilerek aştığı bu durum bizde, iyi çekiyorum. İyi çekiyorlar. Yokbe aynı çekiyoruz. Ben onlardan daha iyi olacağımla devam ediyor… Bazende birçok defa gördüğüm gibi, iyi çekiyorum ama yapamayacağım deyip terketmeyle oluyor..
Ben bu içine kapanmaya başlayan dünyada yaptığımız şeyin: – dünyayı nasıl gördüğümüzü göstermek, – siyah beyazı ve renkleri keşfetmek, – duygularınızı yansıtmak yada buna çalışmak, … Olduğuna inanıyorum.
Tabiki iyilerin yanında kötülerde olacak.. Amaç sonuna kadar mutlu olmak..
Işığınız bol olsun, sevgiler
Tuğçe hanım güzel bir gözlem ve sonuç olmuş,
saydığınız her bir maddenin az yada çok etkisi var bana kalırsa..ancak kendimde de benzer sendromlar gördüğüm ve üzerinde epey kafa yorduğum için bana en yakın gelen 7. madde; eski fotoğraflarla gönül bağının daha kuvvetli olması ve muhtemelen bir hikayesi olan her bir fotoğrafın hatıraları yeniden canlandırması. bu nedenledir ki sayısı, son 2 senede çektiklerimin 20’de birinden de az olan eski fotoğraflarım(bir çoğu da kayıp) gözüme hep bir başka görünür.
benim diğer bir tespitim de, özellikle lens ve dslr teknolojisindeki müthiş ilerlemeler neticesinde çok fazla “piksel inceleme” ile “keskinlik, çözünürlük, kromatik aberasyon, vinyet, köşe keskinliği” falan filan gibi meselelere çok fazla takılmak. Neticesinde de fotoğrafın alt metnini ıskalamak. Buna kendimi de rahatlıkla örnek gösterebilirim. fotoğraf izlerken bile ‘güzel fotoğraf’ kriterlerimin bu zaman zarfında nasıl değiştiğini görebiliyorum. çoğu zaman ilk yaptığım fotoğrafı tam boy yapıp lensin keskinliğini, sensörün çözünürlüğünü vs. görmeye çalışmak. ne yazık ki bu takıntılar yüzünden bir çok fotoğrafın esas hikayesini anlamaya çalışmadan geçtiğim oluyor. fotoğraf çekerken de aynı kaygılar içinde olunca, anlatılmak istenen için doğru kompozisyon, doğru ışık gibi öncelikler yerini düşük noise, ekstra keskinliğe, süper çözünürlüe falana filana bırakıyor.
bugün algılardaki seçiciliğin bu denli artmasından sonra hala eski, bol grenli, düşük kontrastlı, bazen net bile olmayan eski fotoğrafların beğenilmesini de gene 7. maddeye bağlıyorum ben.
bu konuda konuşulacak daha çok şey var benim tarafımda ama özü bu kadar..