Sorrow the Opposite
Ne var biliyor musun? Hiçbir şey yok. Kitaplar, müzikler, filmler artık taşıyamıyor bu yükü. Şimdi kahve eşliğinde yazıyorum. Önceden birasız olmazdı bu kafa. Oluyorsa bir şeyler gerçekten çok acıtıyor demekti. Çok acıttığı ama o kadar çok acıttığı bir noktadayım ki, hissetmiyorum. İyiyi de kötüyü de. Ayırt edemez hale geliyorum, belki. Umarım öyle olmaz. Ayırt edememekle ölünür çünkü. Ölümü kutsayan yaşamsa ve yaşamı güzelleştiren de ölüm, ayırt edebilmeliyim. En azından güzele olan heyecanı, kötüye olan korkuyu, sevgiliye olan aşkı, rüyaya olan hasreti, başkaya olan cesareti ayırt edebilmem lazım. .
Hissetmiyorum. Şu şarkı hariç: Deniz Tekin-Karanlık
"İnsanların daha büyük ve değerliyi, başkayı ve önemliyi hepi topu birkaç saniye bakarak geçtiklerini ve daha geçerken unuttuklarını, sonra en sıradan ve kaba şeye tüm benlikleri ile eğilebildiklerini o zaman gördüm."
Denedim ama ben de söylenecek yeni bir şey kalmamış, Yazacak hiçbir şey bulamadım. Nerede tükettim kendimi bu kadar, nerede bitirdim içimin tutamadığını bir bir anlatırım ama makus talihe mi desem seçemediğim ama gönlümün aktığı yollara mı desem ne desem işte onlara fener yakmak istemiyorum. Hayatımın her köşesine işleyen bir katı inançsızlık var ki, tatsız tuzsuz bırakıyor. İçimi yakan, nefretle ya da öfkeyle kavuran bir mevzu üzerine söyleyecek binlerce anlamlı cümleyi söylesem ne değişecek kim ne anlayacak diyerek yutkunuyorum. Gündelik hayatımın olmasa da olurluğu aman ne çok. Her gün olmasa da olur. Gönül Şahin gibi atlayıp gitmek var. Gönül gibi cesurca ait olmadığını olamayacağını kabullenmek var. Var da işte.
Cihan Mürtezaoğlu- Bitsin bu Delilik
Bir Sabah Fatma Girik Gibi Uyanmak.
"En büyük kederin karşısında, bir gece uykusuz kalmış insan çehresinden başka bir çehre almak kabil olmayacak mıydı?"
Mesela bir sabah uyandığında saçları kederinden bembeyaz olmuş bir Fatma Girik olabilmek için daha ne kadar üzülmek gerekiyor? Acımın fiziksel bir tezahürü olsun istiyorum artık. Ruhum yerlerde sürünürken hayat kaldığı yerden devam etmesin. Bir de nolur yalvarırım, çocuk kalmaktan falan vazgeçtim, lanet olsun istemiyorum, ama bari çocuklar çocukluklarını yaşasın. Dokunmayın çocuklara. Dokunmayın.
Hayatımda izlediğim en anlamlı filmlerden biri olabilir. O kadar gerçek bir konu, öyle net öyle gerçek işlenmiş. Mutlaka ama mutlaka izlemenizi tavsiye ederim. 2- Bisikletli Çocuk
Tam anlamıyla bir görsel şölen. Sanat içinde sanat. Ne ararsan var, şiir, resim, sinema, fotoğraf, müzik. Her yandan enfes bir çalışma çıkmış ortaya. 5- Imıitation Game
Tamam bunu 2016'da izledim ama çok başında izledim. Bence yazabilirim çünkü çok da beğendim. Yalnız olmanın yasak olduğu bir toplumda insanların birbirine nasıl robotik adımlarla yürüdüğünü izliyoruz, bence bayağı kara mizah, trajik ve çok komik. Gönderen
Çünkü paylaşmazsam ölürmüşüm. İşte geldim. Canım blogum.
bunu da buraya bırakayım alıştırma olsun: Phosphorescent- Song for Zula