İçimden Geldi – Pelin ÇİNİ İnstagram takipçilerimin bana hissettirdikleri
Baştan söyleyeyim bana bu yazıyı instagram‘ da beni takip edenler ve onlarla aramızdaki sıkı bağ yazdırdı. İtiraf edeyim ben pek ileri görüşlü biri değilim. Twitter ilk çıktığı dönem Milliyet gazetesinde yazıyordum ve nedir ne değildir ne işe yarar falan bunu toparlayan bir haber yapmak bana düşmüştü. Zoraki açmıştım yani hesabımı, içimden de “Aman yahu insanlar birbirlerinin ne düşündüğünü neden merak etsin ki?” geçmişti. Kepazelik. Bugün instagram ‘ın geldiği nokta düşünülürse ilk cümlem gayet doğru.
Ben o düşüncemde inanılmaz hatalıymışım. İnsanlar birbirlerinin ne düşündüklerini de ne yaptıklarını da ve ne yapmadıklarını da çok merak ediyormuş meğerse..
Tv’de yayın yaptığım dönem instagramı aile albümü niyetine kullanıyordum. Takipçilerle sohbet etmişliğim, mesajlara cevap vermişliğim falan yoktu. Ta ki işsiz kalana, ta ki yalnız kalana ve ta ki bir yabancıdan karşılıklı bir duygu (sevgi de olabilir bu nefret de) alana kadar.
İlk başlarda gelen kötü yorumlara takıldım. İyileri görmek yerine kötülere odaklanıp onlara savaş açtım. Sonra baktım ki ne yaparsam yapayım kimseyi mutlu edemiyorum. Biri beni beğense diğeri acımasızca eleştiriyor ve ben çırpındığımla kalıyorum.
Bir şey oldu ve hayatla didişmeyi bıraktım
Sonra bir rahatlama geldi ki sormayın gitsin. Kim ne der? Kim ne düşünür? Kim ne zanneder? Tüm bunları elimden geldiğince kulak arkası edip. Canım ne istiyorsa, evet o an ne istiyorsa paylaşmaya başladım. Kimileri benim bu “filtresiz” halimin filtrenin ta kendisi olduğunu düşünüyor, biliyorum. Ama umurumda değil. Neden mi? Aksini beceremiyorum da ondan.
Yayın yaptığım dönemde hep canlı sunmak istedim. Bant çekimlerde de hep çuvalladım niye? Çünkü normal hayatımda beyaz yalan söylemek konusunda hiç zorlanmasam da söz konusu kamera önü olunca ağzımdan çıkan her şey doğru olmalıymış gibi bir takıntım var da ondan. Günaydın diyorsam illa sabah erken saatler olmalı, iyi hafta sonları diyorsam da mutlaka Cuma gününü geçiriyor olmalıyız gibi bir his..Tahmin edersiniz ki bu durum beni profesyonel hayatımda pek desteklemedi. Ekranda her zaman her şeyi olduğu gibi olduğu anda paylaşmak bir meziyet değil. Aksine sorun…Aslında ekranı bir kenara bırakın hayatta da böyle değil mi?
Nasılsın ? sorusuna “üzgünüm” diye cevap veren kaç kişi tanıyorsunuz? Genelde geçiştirmek için “iyiyim” der herkes…Belki gerçekten “iyi” olmak istediğinden belki de soruya vereceği gerçek cevabı kendi dahi duymaya tahammülü olmadığından..
Bilemiyorum ancak bildiğim bir şey varsa ben elimden geldiğince değişmemeye niyetliyim. Hala kendimi nasıl hissediyorsam öyle cevap veriyorum. “Bugün insan görmeye tahammülüm yok” diyerek selamını yarıda bıraktığım arkadaşlarım, telefonlarını açmayıp “Beni bugün arama” yazdığım dostlarım var. Yani sizin anlayacağınız bende mevsim ne ise cümlelerimde mimiklerimde ve tavırlarımda da aynı. Mış gibi yapmayı çok isterdim inanın. Ama olmuyor, bünye kaldırmıyor.
Bu yazıyı yazma sebebime gelince. Aranızda benim gibi pervasızlar var. Benim gibi filtresizler, benim gibi kalbi ağzında yaşayanlar…İşte bu instagram ‘ı tam da bu yüzden pek sever oldum. Oradan bana gelen mesajları keyfim yerindeyse cevaplıyor, sizlerle kaynaşıyorum.
Ne mutlu bana! Ne mutlu anlaşılma hissine…
İçimden geldi, zaman aşımına uğramadan söylemek istedim..
Bu da dikkatinizi çekebilir: Mutfağınızda Yulaf Kepeğine Yer Açın