Henüz kaleme alınmamış bir öykü
Birbirine uzanamayan iki ayrı yazgı
Henüz kaleme alınmamış bir öyküydün sen.
Hayatına uğrayanların kalem ucu desenlerle yüzüne lekeler çizdiği,
anlamsız başlayan cümlelerin gizli öznesi.
Cümlelere gidecek yollar ortadayken kelime oyunları arasına sıkıştırılan zincirleme isim tamlamalarının tamlayanı sen tamlananı ise öyküyü kaleme almaya çalışanlardan başkaları değildi. Zincirler uzadıkça tamlayan yok oluyor ve tamlananlar bütünlük kazanıyordu.
Kaleme almaya cesareti olmayan ve her harflerinde fütursuzca kalem ucundaki renkleri yüzüne bulaştırmaktan yorulmayan anlamsız kalabalığın ortası.
Kimine göre hayat, kimine göre ölümdü diğer adın.
—ki sana sorsalar hiçbirisiydin
—ki bana sorsalar sen ‘sen’ değildin.
Çoktan seçmeli hayatta açılmaması gereken kapıların önünde sen, ardında ben varken;
birbirine uzanamayan iki ayrı yazgıdan fazlası değildik.
Henüz kaleme alınmamış bir öyküye teğet geçen her cümlenin yüklemiydim ben.
Etiketler: özlem özer