Yazar korayYayın tarihi 23 Ekim 2018 Etiketler cesare pavese, günlük, yaşama uğraşı için bir yorum yapın
* Eskiler ağlayana, söyleyene, söylenene inanmazmış, acının sükûtuna ve dile gelmezliğine inanç tammış. (sf10)
* Derdi söz hapsedebilir olan daha dertle tanışmış mıdır ya da o seven, her şeyi alabildiğine seven ama sorulsa neyi sevdiğini söyleyemeyen Fuzuli’nin sarhoşluğuna bi an için yanaşmış mıdır? (sf20)
* Suskun olmayan hiçbir derde zaten yakınlığım yoktu. Derdi taşlaşma ve gömülme olarak anlıyordum. Konuşunca, yemek yiyen hasta gibi iyileşecek demek oluyordu. İyileşene sevinilir ama bir gerçek dert konuşmaya başlayınca sanki değerini ve ederini terk etmiş oluyor öncesi için de şüpheler doğuruyordu. Dili çözülen dert, anlatılabilir dert, hele anlaşılabilir dert, dert değil sosyalleşmenin bir başka yoluydu, bir tür tavlaydı ya da dama. Oyun açılana dek bir ıkınıp sıkılınıyor sonra dökülüveriyordu, tâ ki yenilene dek. (sf77-78)
* Her şey bilmezken bilinmezken oluyor. Bilince, hele bekleyince başkasının istediği oluyor, yani hiçbir şey. Olmak için bir yere giren, birine bir şeye yanaşan kaynama vakti için saate bakmaya başlayana dönüşüyor. Başındayken taşırıyor. (sf162)
Yazar korayYayın tarihi 25 Temmuz 2018 25 Temmuz 2018 Etiketler öyle miymiş, şule gürbüz için bir yorum yapın
Nermine Memmedova / Ay Işığında
Yazar korayYayın tarihi 12 Haziran 2018 12 Haziran 2018 Etiketler azeri, nermine memmedovaNermine Memmedova / Ay Işığında için bir yorum yapın
* Sormaktan nefret ederim. Kim neyi bilebilir ki? Ne sorarsanız sorun, herkesin hemen kendini düşünmesi ve kendini anlatmaya başlaması bu yüzdendir. (sf 10)
* Söylediğim bir şeyi savunuyorum mu demektir? Söylemek savunmanın bir biçimi mi? Oysa ben söylediğim her şeyi, yarı yarıya, hem savunmak hem de yerin dibine batırmak istiyorum. Söz aynaysa, yansıtır yalnızca -hiçbir zaman kendisi değildir. İnsanlar bu aynaların düz mü eğri mi olduğuyla ilgilidirler; benimse aynaları kırmak en büyük zevkim. (sf20)
* Bu filme hiç ara verilmiyor; oysa susadım, sıkıldım. Ama çıkan da bir daha giremiyor ve yanımdaki yöremdeki koltuklar ölülerle dolu; dayanamıyorum. Oyunumu beğeniyorum ama bu oyun asla bana göre değil. (sf22)
Kambur / Şule Gürbüz
Yazar korayYayın tarihi 30 Mayıs 2018 30 Mayıs 2018 Etiketler kambur, şule gürbüz için bir yorum yapın
* Hiçbir şey temsilinin dışında vuku bulmaz. (sf 13)
* Biz okurlar, sadece eğlence amaçlı olsa bile, arkadaşlarımızın kütüphanesini gözleriz. Bazen sahip olmadığımız ama okumak istediğimiz bir kitabı bulmak için yaparız bunu, bazense karşımızdaki hayvanın ne ile beslendiğini öğrenmek için. (sf 22)
Kâğıt Ev / Carlos Maria Dominguez
Yazar korayYayın tarihi 29 Mayıs 2018 25 Temmuz 2018 Etiketler carlos maria dominguez, kağıt ev, la casa de papel için bir yorum yapın
İş insanı temizliyor, güzelleştiriyor, kendisi yapıyor, etrafıyla arasında bir yığın münasebet kuruyordu. Fakat iş aynı zamanda insanı zaptediyordu. Ne kadar abes ve mânasız olursa olsun bir işin mesuliyetini alan ve benimseyen adam, ister istemez onun dairesinden çıkmıyor, onun mahpusu oluyordu. İnsan kaderinin ve tarihin büyük sırrı burada idi.
Yazar korayYayın tarihi 17 Mayıs 2018 Etiketler ahmet hamdi tanpınar, saatleri ayarlama enstitüsü için bir yorum yapın
Yazar korayYayın tarihi 20 Şubat 2018 26 Mayıs 2018 Etiketler osman konuk, yaşamak mı zor çince mi için bir yorum yapın
Serptiğim su da yandı.
Yazar korayYayın tarihi 15 Şubat 2018 Etiketler kerkük, nida tüfekçi, türkü için bir yorum yapın
Tutamak sorunu dedim. Dünyada hepimiz sallantılı, korkusuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaydaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur, kimi müdürlüğüne, kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunan vardır. Herkes kendisininkinin en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez. Kağızman köylerinden birinde bir çift öküzüne tutunan bir adam tanıdım. Öküzleri besiliydi, pırıl pırıldı. Herkesin, “- Veli ağanın öküzleri gibi öküz yoktur.” demesini isterdi. Daha gülünçleri de vardır. Ben toplumdaki değerlerin iki yüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü göreli beri, gülünç olmayan tek bir tutamağı arıyorum: gerçek sevgiyi! Bir kadın. Birbirimize yeteceğimiz, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın!
Yazar korayYayın tarihi 5 Şubat 2018 5 Şubat 2018 Etiketler aylak adam, yusuf atılgan için bir yorum yapın