KABAHAT HEP KARŞIDA MI? - Emirdağ Kent Portalı
Perşembe, 05 Eylül 2019 22:45
Bir gün Nasreddin Hoca'nın eşeği çalınmış. Hoca, can sıkıntısı içinde durumu komşularına anlatmış.
‘Hırsızı gören oldu mu? Karakaçan’ın sesini duyan oldu mu?’ diye hemen herkese sormuş.
Köylü toplanmış hemen. Her kafadan bir ses çıkmaya başlamış.
Birisi ‘Hocam!’, demiş ‘Niye ahırın kapısına iyi bir kilit takmadın sanki?’
Bir başkası ‘Evine hırsız giriyor da senin nasıl haberin olmuyor?’ diye çıkışmış Hoca’ya.
Bir diğeri de ‘Hocam!’ demiş, ‘Kusura bakma ama eşeğin çalınmasına en büyük sebep yine sensin. Çünkü doğru dürüst bir ahırın bile yok. Nerden baksan dökülüyor.’ deyince Hoca kızmış ve ‘Yahu’ demiş, ‘İyi, güzel de kabahatin hepsi benim mi? Hırsızın hiç mi suçu yok?’ demiş.
Evet… Hoca da haklı, bana göre, komşular da haklı…
Hep karşımızdaki haksız(!) zaten değil mi?
Suçu karşımızdakine atıvermek, işin en kolayı değil mi?
Birilerini suçlayıvermek işin en kolaylarından biri değil mi?
Kabahatin hep karşıda olup olmadığını kendimize sormak, en az başvurduğumuz yollardan biri değil mi?
Bu tarz soruları artırdıkça artırmak, mümkün elbette!
Kendimize ayna tutabilmek ayrı bir erdem bence… Kendimizi sorgulayabilmek, olabilecek en güzel işlerin başında bence…
Böyle olmasına böyle ama günümüzde, maalesef, ‘haksız olduğumuz ama ısrarla haklı çıkmaya çalıştığımız konular’, gündelik hayatımızın vaz geçilmezi oldu adeta.
‘Bu hâlden ne zaman nasıl vazgeçebiliriz; bu mümkün mü?’ bahsi, ayrı bir konu başlığı şimdilik kaydıyla.
Kendi yaptığımızı hemen unutup başkalarından duyduğunu ‘yapmışlar gibi’ davrandığımız anlar var.
Bilerek ya da bilmeyerek birilerinin günahına girdiğimiz (günahını aldığımız) da vaki çoğu zaman.
Özellikle haksız çıkmamak istediğimizde birilerini hemen haksız buluvermekte üstümüze yok epey zamandır.
Okkanın altına gitmemek için birilerini haksız yere itham edivermek o kadar kolay geliyor ki şimdi bize.
Haksızlığa uğramamak için o kadar şeyi hemen her zaman hasıraltı ediveriyoruz.
İnsafa gelmeden öfkemizi (birinden, bir şeyden) aldığımız (çıkardığımız) öyle hallerimiz var ki hemen hepimizin. Her nedense hepimiz haktan hukuktan aşırı derecede bahseder olduk. Başkasının haksızlığını ispat için olan gayreti gösterirken kendimizi ‘hak terazisinde’ tartmayı pek akıl edemez olduk.Başkasının haksızlığını ifşa ederken kendi kendimize düşünüp o kişinin yerine kendimizi hiç koyamaz olduk.Hepimiz, hepimizin ayıbını, kusurunu, haksızlığını,suçunu …hep üstüne ekleye ekleye anlatır olduk. O anlattıklarımız, bizde hiç yok mu sanki.
Tartışmalı zamanlarda, tartışmalı durumlarda, tartışmalı konularda karşımızdakine, özellikle, haksızlık ettiğimiz zamanları bir hesap edebilsek ne güzel olacak.
Haksız yorumlarımızla karşımızdakine saldırdığımız anlarımızın muhasebesini bir yapabilsek, bunun hazzını bir yaşayabilsek ne kadar çok şey hemen değişiverecek... Bunu bir bilsek ….
Hepimizin bunu yapmasından şimdilik vaz geçtim; çoğumuz bunun yapmaya çalışsak inanın her yer güllük gülistanlık olacak.
Evet, evet; ‘İğneyi kendimize de batırabilmeyi’ bir becerebilsek her şey inanın çok güzel olacak.
Nice haksızlıkları hoş görülebiliyorken, ‘ne âlâ memleket’ teranesi her yanı kuşatmışken, ‘vur abalıya’ demek sıradan bir iş olmuşken, zurnayı biz çaldıkça parsayı el toplarken, üvey evlât gibi tutulmuşken, ıslak semer bize kalmışken, posamız çıkarılmışken, ‘insanın adı çıkacağına canı çıksın’ diye feverana başlamışken ‘Allah büyüktür’ derken …başka yol yok gibime geliyor.
Her haksızlığa bir bahanemiz var, var olmasına da inşallah Mesnevi’den alınan aşağıdaki kıssa gibi olmaz:
“Kurtla kuzu aynı derede karşılaştı. Susuzluktan dilleri damaklarına yapışmıştı. Kurt yukarıda duruyordu. Hır çıkarmak için bir sebep aradı. Doymak bilmeyen boğazının ateşlemesiyle 'Ne diye bulandırıyorsun suyumu?' diye bağırdı. Kuzunun ödü patlamıştı, ‘Allah aşkına!' dedi. ‘Olacak şey mi bu? Su senden bana doğru akmıyor mu?'
Kurt dişlerini göstererek, ‘Hakkımda ...' diye hırladı. 'İleri geri konuşmuşsun bundan altı ay önce.'
Kuzu, 'Altı ay önce ben hayatta değildim ki!' dedi.
Kurt, 'Baban kötü konuşmuş.' dedi ve üzerine atıldı, zavallı kuzuyu paramparça etti.
Bu kategoriden diğerleri: « ANAVATANDAN DÖNÜŞ DUYGULARI EY ŞANLI ŞEHİT »