Singapur: İlk İzlenimler
Posted on 6 Feb 2018 31 Jan 2019 by Pelin
Bir süredir yapmayı düşündüğümüz şeyi, yurtdışında yaşamayı, Koray’ın buradan bir iş teklifi alması sayesinde gerçekleştirdik. Kader bizi evden çok uzaklara, Singapur’a taşıdı. Aklımızda birçok ülke vardı ama itiraf etmeliyim ki Singapur bunların içinde değildi! İş teklifini aldığımızda, ben kendi adıma Singapur’un Güney Asya’da mı yoksa Güney Amerika’da mı olduğunu bile bilmiyordum. Ama araştırdıkça çok sevdim ve ısındım.
Asya kıtasının en batı ucundan, en güneyine…
Singapur, ekvatora 1 derece kuzeyde, Malezya’nın güneyinde küçük bir ada . Büyüklüğü ve nüfusu itibariyle Ankara gibi düşünebilirsiniz. Tek şehirden oluşan, kuralları ve cezalarıyla insanı şaşırtan küçük bir ülke.
Koray bir süredir burada, ama ben geleli henüz bir hafta oldu. İlk defa bir ülkede gezgin gibi geçici olmadığımdan, en az birkaç yıl burada olmayı planladığımızdan, yavaş yavaş, sindire sindire geziyorum her yeri. Önce oturduğumuz semti tanımaya çalışıyorum. İnsanları, doğayı anlamaya çalışıyorum. Japonya’ya giderken hazırlıklıydım, yıllardır Japon kültürünü okuyor, Japonca öğrenmeye çalışıyordum. Fakat Singapur öyle değil. Ne kadar okusam da Singapur beni gerçekten her gün şaşırtmaya devam ediyor. Bu bir hafta içinde etrafı gezmekten çok yerleşmeye çalışsam da, ilk günlerimin de bir notunu düşmek istedim.
İnsandan Önce Doğa
Havaalanından eve giden yolda, ilk dikkatimi çeken şey doğanın hakimiyeti oldu. Hani Türkiye’de yapılan her bina, her yol, köprü bize doğa katliamı olarak geri dönüyor ya, burada insan öyle olduğunu hissetmiyor. Onca gökdelenin, kilometrelerce yolun içinde yine de doğanın hâlâ hakim olduğunu hissediyor insan. Balkonundan bitki fışkırmayan bina yok neredeyse. Tüm peyzaj yerel doğa ile uyum içinde. Hatta evden metroya yürürken geçtiğim yolda kaldırım kenarında şöyle bir işaret var:
Bu bitkileri, kuşlar ve kelebekler göl ile doğa parkı arasında rahatça geçiş yapabilsinler diye ekmişler. Yani betonu dikmişler, ormanı bir bakıma yarmışlar ama, çiçeği böceği de düşünmüşler.
Aynı şekilde bizim Ankara’da apaçi dansının anavatanı olarak bildiğimiz, yeni başkanın yıktırmaya başladığı üst geçitler de burada çiçeklerle bezeli. İstisnasız her üst geçitte çiçek ekilmiş. Hatta gidip baktım gerçek mi diye, o derece sürreal görünüyor bana şu an.
Ankara’da üst geçit.
Singapur’da üst geçit.
Üst geçitte yazan da ayrı bir ilginçlik. İklimden dolayı ya aşırı yağmurlu, ya da aşırı güneşli oluyor Singapur. Bu nedenle hükümet de tüm yaya yollarının/kaldırımların üzerine tente yapmayı hedeflemiş. Büyük bir çoğunluğu da bitmiş. Bu nedenle yolda yürürken başıma güneş mi geçecek, yağmur donuma kadar ıslatacak mı derdi yok.
İnsan İçin Hükümet- Peki İnsanlar Kıymetini Biliyor Mu?
Ülke kuruluşundan (daha doğrusu Malezya’dan kopuşundan) beri tek bir parti ezici çoğunlukla hep üstün gelmiş. Daha tabii politikayı anlamama çok var, Türkiye’den sonra bu işlerle ilgilenmek bile içimden gelmiyor gerçi, ama günlük hayatta gördüğüm şey hükümetin insanlar için gerçekten iyi çalıştığı. Toplu taşımanın çok iyi olması zaten harika bir şey. İnsan daha önce sahip olmadığı şeyi burada bulunca gerçekten daha da bir anlıyor kıymetini. Oturduğumuz yer konum itibariyle şehrin biraz dışında, suburb gibi kalıyor, gelir düzeyi de epey iyi, ama çoğu kişinin arabası yok. Düşününce hatta İncek şehir merkezine çok daha yakındı, ama ulaşım konusunda çektiklerimi bilen biliyor. 🙂 Şimdi ise yine şehir gürültüsünden uzak, hatta göl kenarındayız. Ama dakikada bir otobüsümüz, beş dakika uzaklıkta metro istasyonumuz var. Herhalde Ankara’dan gelmesek bu öyle kıymetli gelmezdi bize.
yine de geldiğimiz yer belli 🙂
Hükümet trafikte olabilecek araba sayısına sınırlama koymuş, öyle kafanıza göre araba alamıyorsunuz. Sıraya falan girmeniz lazım. Hatta Şubat 2018 itibariyle yeni araca izin verilmeyecekmiş. Yine Ankara’yla karşılaştırmam gerekirse, Ankara’nın 5.2m nüfusuna karşılık yaklaşık 2m motorlu taşıt bulunurken, Singapur’un 6m nüfusuna karşılık yaklaşık 1m motorlu taşıt bulunuyor. Buradaki expatlar genelde bu durumdan rahatsızmış, benim ise canıma minnet. Trafik daha iyi, toplu taşıma mis gibi (metroda tabii metrobüsvari durumlar yaşanıyor işe gidiş-çıkış saatlerinde, o zaman mis gibi kokmuyor ama kısmet), bir de bisiklet var. Şehrin neredeyse her yerinde bisiklet kiralama imkanı var. Her yer bisiklet parkı dolu, ama kuraltanımaz vatandaşlar sağolsun neredeyse her köşe başında park etmiş bisiklet bulunuyor. Üzerindeki QR kodunu telefondan okutup kilidini açabiliyorsunuz bisikletin. Sonra telefondaki hesaba yüklediğiniz parayla kullanıp, istediğiniz yerde bırakabiliyorsunuz.
Bunlar da yetmiyormuş gibi her yerde “Yürüyorum çünkü yürümek çok sağlıklı” gibi tabelalar var. Devletin hazırladığı bir sağlık app‘i var, yürüdükçe ve sağlıklı alışveriş yaptıkça puan/indirim kazanıp harcayabiliyorsun (alışveriş ve bedava/indirim/çekiliş nerede, bizim Singapurlular orada). Ben her şeyi düşündüm, sen sadece düzgün yaşa diyorlar resmen.
Tabii bunun yanında deli yasaklar da var, sakız çiğnemek, metroda yiyip içmek, yerlere çöp atmak, çoğu açık kapalı mekanda sigara içmek, sifonu çekmemek, olur olmaz yerde karşıya geçmek yasak. Ama bununla beraber, yerel halkın yere çöp attığını da, kırmızı ışıkta yola atladığını da gördüm ben, bu konuda da Japonlardan çok farklılar (Tokyo’da 90 saniyelik ışıkta etrafta 1 tane bile araba olmamasına rağmen yüzlerce kişiyle beklemiştik, burada direk atlıyorlar araba gelmiyorsa). Ama olay polise giderse cezaları yüksek hepsinin, kimi para, kimi hapis cezası.
Bu küçücük ada ülkesinin 4 tane resmi dili var: İngilizce, Mandarin, Malayca ve Tamil. Nüfusun çoğunluğunu ise Mandarin konuşanlar oluşturuyor, ve hatta suratımdan Asyalı olmadığım belli olmasına rağmen benimle de ilk olarak Mandarin konuşan çok oldu. Anladığım kadarıyla okullar Mandarin-İngilizce ortak öğrettiği için burada yaşayanların çoğu iki dili de konuşabiliyor. Hindistan, Pakistan, Malezya ve Asya dışından gelenlerin sayısı Çinlilere göre çok daha az, ama herkes az çok İngilizce konuşabildiği için işaretler ve etiketler ya hem 4 dilde birden, ya da sadece İngilizce oluyor.
Buraya gelmeden önce tam olarak İngilizce konuşulmadığını okumuştum, Singlish denen bir versiyon konuşuluyor burada. Bazen gerçekten de hiç anlamıyorum ne dediklerini. Sanırım çalışmaya başlayınca ve daha çok yerliyle iletişime geçtikçe daha iyi anlayabileceğim. Şimdi düşününce, benimle Çince konuştular diyorum ya, aslında onlar benimle İngilizce konuşmuş ve ben hiçbir kelimesini anlamadığım için Çince zannetmiş olabilirim! Bir de zaten çok kısık sesle konuştukları için bazen gerçekten hiç anlayamıyorum.
Japonlarla bir fark da bu konuşma ve günlük ifadeler konusunda fark ettim. Japonlarda teşekkür ederim, özür dilerim, merhaba gibi ifadeler resmen her an her yerde kullanılıyor. Alışveriş yaparken mesela, ilk girişte hoş geldin, arada elli defa teşekkür, para üstünü sayma şovu ve yine bir teşekkür ve bele kadar eğilme ile uğurlanıyorsunuz Japonya’da. Çoğu ülkede de en azından alışveriş bitince teşekkür faslı oluyor. Burada hiç. Sadece kaç para tuttuğunu söylüyor o kadar (Tabii ben yine kısık sesi duymamış olabilirim, o kadar kredi vereyim adamlara). Dün Japon menşeiili bi milyoncu Daiso’ya gidince daha bi fark ettim bunu (Bu arada global markaların dışında çoğunlukla Avustralya, Japon, Hint ve Malezya markaları var burada). Girince direk Japonya’da gibi oldum, para sayma şovunu ve eğilmeyi görünce de buradakileri özel olarak eğitmişler anladım. 🙂
Alışverişinizi bot yolculuğuyla mı alırsınız yoksa kayak pistiyle mi? Çünkü, neden olmasın? kaynak
Singapur’un alışveriş merkezi konusunda Ankara’dan aşağı kalır yok. “Everywhere AVM” gerçekten de. Neredeyse her büyük metro istasyonu bir ya da birkaç AVM’ye bağlanıyor. Özellikle hava çok sıcak ya da deli gibi yağmurlu olduğunda (yani her gün) insanlar akın akın dolduruyor buraları. Neyse ki her şey çok pahalı da bizim için pek heveslendirici bir yanı yok. Zaten buradaki evimizi eşyayla doldurmamaya kararlıyız. Burada tam istediğimiz anlamda minimalist bir yaşam sürmeye daha da yaklaştık bu sayede. Zaten sadece bir bavulla gelebiliyorsun, eğer biriktirmeye başlamazsak ekstra bir azaltma yapmamıza gerek yok.
Bir kere ülkede kış mevsimi olmadığı için, buraya gelirken giydiğimiz montlar ve botlar hariç kışlık kıyafetimiz yok. Yazlık kıyafetleri hem yıkaması hem muhafaza etmesi daha kolay. Mutfakta ise, bir tencere, iki tava, dörder tabak/çatal bıçak/bardak/kupa, kepçe vs gereçler, tost makinesi, blender ve kettle dışında bir şey yok. Bir de canım düdüklü tencerem var, bavul ağırlığından beş kilo götürse de neredeyse her gün kullandığım için getirdim.
Şehrin her yerinde harika kütüphaneler var, henüz keşfedemesem de, elimdeki kitapları bitirdikten sonra İngilizce kitap ihtiyacını buralardan karşılarım diye düşünüyorum. Türkçe kitaplar içinse artık yeni alım yapmayıp elimdekileri bitirince temelli e-kitaba geçiş yapmayı düşünüyorum artık. Oradan oraya kilolarca ağırlığı taşımanın gerçekten anlamı yok. Tabii defterlerim ve kalemlerim için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Onlar ben oldukça benimle sürünmeye devam edecekler büyük ihtimalle.
Şimdilik benden bu kadar. Çalışmaya başlayınca bu ilk izlenimler epey bir değişecek gibi hissediyorum, göreceğiz bakalım. Takipte kalınız. 🙂
Posted in minimalizm, seyahat, TürkçeTagged gezi, seyahat, singapore, singapur, singapur gezi rehberi, singapur rehberi, singapurda yaşam15 Comments
← Sunday Quote #4 / Pazar Alıntısı #4
İkigai ve Minimalizm →
15 thoughts on “Singapur: İlk İzlenimler”
7 Feb 2018 at 15:43
Hayırlı olsun sizin adınıza çok sevindim. Uzun zamandır sizi takipteyim ve keyifle okuyorum yazılarınızı. Orada güzel vakit geçirmeniz dileğiyle…
8 Feb 2018 at 08:37
8 Feb 2018 at 05:18
pelincim hayırlı olsun. sevgiler. herşey gönlünce olsun
8 Feb 2018 at 08:38
Çok teşekkürler Güzincim. Umarım sen de keşfettikçe yazmaya devam edersin Wellington’ı, biz de oraları senin gözünden görmüş oluruz. 😊
14 Feb 2018 at 23:25
8 Feb 2018 at 17:52
Yazınızı zevkle okudum, çok beğendim. devamını bekliyorum
8 Feb 2018 at 17:59
Çok teşekkür ederim. 🙂 Yaşadıkça yazmaya devam.
Cigdem ulker says:
8 Feb 2018 at 19:02
Canım Pelin Okuruken guzel yuzun tatlı bakisin hep gozumun onunde. Kimbilir annen seni ne kadar özleyecek. Seni ne kadar sevdiğimi bu kadar uzaga gidince anladım Yollarımız bir kez daha kesişsin bunu butun kalbimle diliyor seni sımsıkı kucaklıyorum benim guzel kızım
9 Feb 2018 at 03:29
Canım Hocam, eminim yollarımız kesişecek bir daha. Bana yaptığınız katkı için binlerce kez teşekkür etsem az. Çok seviyorum sizi. ❤
16 Feb 2018 at 03:29
Sen neymişsin Singapur! Yazıyı okumadan önce bu kadar güzel bir ülke olacağı hiç aklıma gelmedi. Sadece Asya’da olduğunu biliyordum. Şu anda orada yaşamak istiyorum. Böyle bir şansınız olduğu için sizin adınıza çok mutlu oldum. Umarım çok güzel anılar biriktirirsiniz.
Çok güzel bir yazı olmuş. Teşekkürler.
Sizi seviyorum. 🙈
21 Feb 2018 at 03:43
Çok teşekkür ederim, çok mutlu etti yorumunuz ☺️
23 Feb 2018 at 18:00
mükemmel olmuş, bizim de rotamızda Singapur. Gezin, gezin, dönün.
Pingback: Singapur İzlenimleri- 2 Ayın Ardından – minimalist günlük. the minimalist journal.
Pingback: Singapur İzlenimleri- 2 Ayın Ardından – minimalist günlük.
Pingback: Singapur İzlenimleri- 3: Kültür Şoku – minimalist günlük.
Leave a Reply to İsimsiz Cancel reply
Arzu on 2020'nin Kelimesi: Derin
Pelin on Topraklanma Nedir: Kendimizi N…
Pelin on Severek takip ettiğim YouTube…
YouTube’da yeni video: Minimalist oldun. Peki Şimdi? Bu haftanın videosu kısa ama çok önemli bir konu. Minimalizm asıl hedefimiz mi olmalı, yoksa bizi hedeflere götüren araç mı? Minimalizm tek başına hayatımızı değiştirmeye yeter mi? Link bio’da 😊 #minimalizm #minimalistgünlükvideo
Kendimi güvensiz hissettiğim zamanlarda daha çok kozmetik/cilt bakımı harcaması yaptığımı fark ettim. 10 yaşından beri akneyle baş eden biri olarak bu cilt bakımı ürünü satın alma bağımlılığı kolay çözülmedi. Bakın “satın alma” diyorum, kullanma değil 😅. Çünkü alıp alıp kullanmadığım o kadar çok ürün oluyordu ki dolabımda. Çok şükür son iki üç yıldır bu durumu epey çözdüm: çözümün akneyle baş etmek değil, onu kabullenmek olduğunu öğrendim artık. Ve problemlerim bu kabullenişten sonra gerçekten azaldı. Fakat yine de zaman zaman kendime güvenmediğim anlar olmuyor değil. Buradaki bb krem, ruj ve maskeyi böyle zamanlarda almıştım mesela. Güneş kremleri için ise bitmeden yenilerini almakla suçluyum hakim bey! Bu yüzden kendime “önce bunları kullan” kutusu yaptım. Bunları bitirmeden yenilerini kullanmayacağım. Umarım maske, ruj ve bb kremin yerine de yenileri gelmez, çünkü aslında ihtiyacım yok ☺️ Sizin de böyle kullanmadığınız, dolabın kenarında köşesinde kalan ürünleriniz var mı? Siz de benim gibi küçük bir kutu bulun (ataç kutusu benimki 😊) ve içine öncelikli kullanmak istediklerinizi koyun. Üzerine de motive edici/ hatırlatıcı bir yazı yapıştırdınız mı tamamdır! 👍🏽 #projectpan #projectpan2020
Geçenlerde bir sanat galerisine gittiğimi paylaşmıştım. O zamandan beri bir sulu boya hevesi aldı beni. İlkokuldan beri suluboya yapmamıştım; ama lisede amatörce karakalem yaptığım için ve kaligrafiye ilgimden dolayı sanata çok uzak değildim. Gittim bir kutu suluboya ve üç fırça aldım, başladım denemelere 🙂 🖌 Suluboya beklediğimden çok daha kolay ve zevkli çıktı! Resme ilgi duyuyorsanız, ama benim gibi önceki deneyimlerinizden cesaretiniz kırıldıysa suluboya iyi bir seçenek. Hataları telafi etmek nispeten kolay. Tabii henüz çok acemiyim, bunlar ısınma turları 🙂 🖌 Bu arada favori yazarım Murakami’nin son kitabını okumayı bir yıldır erteliyordum. Bu kadar kalın bir kitabı satın almak istemiyordum; ama kütüphanede beklemedeydi. Dün kütüphaneye gittiğimde bir bakayım dedim, dört kopya da raftaydı, birini aldım. Arkasındaki özete bakınca gördüm ki kitap bir ressam hakkındaymış! Demek her şeyin bir zamanı var, bu kitaba da tam zamanında kavuştum. 🙏🏼 #suluboya #watercolour #watercolor #murakami #kumandanıöldürmek #monstera
Uzun bir sürenin ardından yeni video ✌🏽 Uzun süredir konuşmak istediğim bir konuydu; kendi iş tecrübelerim üzerinden iş yeri ve çalışma hayatı için nasıl bir kapsül gardırop oluşturduğumdan bahsettim. Link bio’da 😊 #kapsülgardırop #minimalizm #minimalistgünlükvideo #çalışankadın