Tanrı Kimseyi Duymuyor - Kitap incelemeleri - Özen Yula
Çağdaş Türk edebiyatının güçlü kalemlerinden biri olan Özen Yula, Tanrı Kimseyi Duymuyor’da insanlık adına bir yakarışı gözler önüne seriyor. Bastırılmış cinsellik, şiddet, aşk ve namus kavramlarının önplana çıktığı bu öykülerde, Tanrı tarafından terk edilmiş olanların toplumdan dışlanıp nasıl yok saydıklarına şahit oluyoruz. Kahramanların birçoğu farklı çağ ve coğrafyalarda yaşamış olsa da aslında her biri kendi “Tanrı”sını arayan insanlar. Özen Yula; iç içe geçmiş, acı umutsuzluk barındıran öykülerde, okuyucuyu da kendi “Tanrı” anlayışını sorgulamaya davet edip içindeki bastırılmış duyguları gün yüzüne çıkarıyor.
Şimdi istediğim tek şey kalbimin kilidini gözlerinin anahtarı ile sımsıkı kilitleyip ummanın en derininde yanan ateşin kalbine atmaktır. Orada öyle erimeli ki o anahtar, kendi kalıbından çıkıp senin suretine bürünmeli cayır cayır yanarken. Ama her şey için çok geç, bütün kararlar, karanlıklar, karalar icin geç; aklar, allar ille de ummanlar için geç.
Seni sevmek göle kafasını sokup nefessiz kalıncaya kadar beklemek, beklemek, beklemek, aniden kafasını sudan çekip olanca gücüyle havayı ciğerlerine doldurmak gibi miydi yangın yerine benzer bir çölde? Bir boğuntunun kıyısında ayaklarını suya sokup serinlemeyi umut etmek; ama asla başaramamak mıydı sevmek? Ikisi de değil miydi yoksa?
18 Şub 18:52
tanrı biliyor,çok şey istemedim şu hayattan. sakin,huzurlu, yüzü durgun göllere benzer bir hayatım olsun istedim. o tanrı'nın bana layık gördüğü ise hep gölün tabanındaki çamur tabakası oldu
Tanrı Kimseyi Duymuyor, Özen Yula (Sayfa 87)
17 Oca 21:39
17 Oca 21:41
17 Oca 21:42