Sayıklamalar – II | Gece Dergi
: Oğuz Kırımbak : 26 Eylül 2016 - 01:05
Parçalanıyor sağ kaburgam, vücuduma sığmıyor bu bilinmezlik. Hırçın bir poyraz sonrası hala ayakta kalabiliyorsan, vazgeçmeyeceksin baba! Biliyorum, zor ve daha da zor olacak, bu bizim dünyamız değil belki fakat çakıl taşları arasında dolaşırken acılarını düşünmeyeceksin. Daha büyüyeceğim. Şu anda işe yaramaz bir bok çuvalından başka bir şey değilim.
Acılarım durmadan tazelendiği, ve durmadan düşüncelerimin arasında kaybolduğum için ne yaşamaya alışmak istedim ne de bu binlerce olaya şahitlik eden gözlerimin için bakmak. Taşıyamadığım bir hayatın altında inim inim inleyip terk dökerken aynı gecenin içinde durgun bir saatin yok olduğu gibi bir köşeye sinip üçüncü sınıf yalanları dağıttım gülen suratlara. Yıpranmış yaşamım, kullanılıp bir kenara bırakılmış. Yinede en derinden duyabiliyorum yolların türküsünü.
Lanetliyim ben, inanmıyorum bir kurtarıcımın olduğuna ve gece olduğunda uykumdan fırlayarak etrafa bakınıyorum. Bu sefer ilk önce kim gidecek. Hatırlamıyorum sonsuz bir dostluk bağı kurup en güçlü darbeleri savuşturduğum kimse ve kırmızı şarap eşliğinde başlayan gecenin göz yaşı akmadan bittiğini. Bir zehir var vücudumda, kurak topraklar kadar kurumuş bedenim. Ve çoğu zaman kendime ihanetten suçlu bulunup göğsüme bir hançer saplıyor ardında binlerce ceset bırakan kaderin soğuk elleri.
Zamanında bir hayat yaşadım mı?
Öyleyse yazın bir kenara bu sözleri; İnsan yaşadığını unuttuğu zaman yaşamaya başlar. Ben hiç hatırlamadım.