Not: Bu yazı Ekim devrimin yüzüncü yılı vesilesiyle kaleme alınmıştı ancak o dönem yayınlanamadı. Ekim devrimi yıl dönümü vesilesiyle ve günceliği sebebiyle yayınlamayı uygun gördük.
Ekim devriminin yüzüncü yılında olduğumuz aydayız. Yeni bir çağın, sosyalizm çağının, insanlığın kurtuluşuna giden o büyük yolun açıldığı, tarihsel bir dönüm noktasını olan Ekim Devriminin ruhunu kavramak, onu bu ruhunu mücadeleye aktarmak, bilinçlerde tazeleme açısında önemlidir.
Diğer ülkelerdeki sınıf mücadelesi deneyimleri teoride mutlaka içerilmiş olmalıdır ona göre. Çünkü;
"Sosyal demokrat hareket özünde uluslararası bir harekettir. Bu, sadece ulusal şovenizmle savaşmak zorunda olduğumuz demek değil, genç bir ülkede yeni bir hareketin ancak öteki ülkelerin deneyimlerinden yararlanacak olursa başarılı olabileceği demektir de. -Ve yararlanmanın ölçütünü de şöyle belirterek sürdürüyor- Bu deneyimlerden yararlanmak için bunları salt tanı­mak ya da yalnızca son kararlarını kopya etmek yetmez. Gerekli olan bu de­neyleri eleştirici bir tutumla ele almak ve bunları bağımsız olarak sınamadan geçirmektir."(Lenin, Ne Yapmalı, syf. 35)
89-90 yılları sosyalizmin yenilgi yıllarında bu çarpık anlayiş sahipleri için bir fırsat oldu. Ama yenilen salt Sovyetler Birliği ve Doğu Avrupa Halk Cumhuriyetleri değildi. Yenilen bir bütün olarak dünya sosyalistleriydi, anlayamadıkları, anlmak istemedikleri buydu. Halbu kı yenilgi bizim bir parçamız­dı. Biz de o yenilgiden bir parçaydık. Oysa bu gerçekliğe yabancılaşmış bir tavrın egemen olduğu bir durum söz konusuydu. Bu durum ileri ki yıllarda ken­dini her boyutuyla daha fazla hissettirdi ve bir yabancılaşmayıda beraberınde getirdi. Zira, sahiplenilmeyen, bizimdir denilmeyen bu yenilgi, devrimciler onu ne kadar sahiplenmese de geniş halk yığınları nezdinde ve ger­çekte bizimdi. Cevabını bilmediği sorularla karşılaşan çocukların gözlerini bir başka tarafa çevirip, aniden ilgisiz, bambaşka bir konuya atlamasındaki masumluktaydı bu kaçışımız belki. Her şey kendi dışı­mızdaydı. Bize ait olmayan bir olgu olarak görüyorduk, gördük. Bu yenilgiyi kabulle­nememenin ruh hali içerisinde, onu yok saymayı tercih ettik.
Oysa insanlık tarihi boyunca, ezilen­lerin yüzlerce, binlerce yenilgisi, bizim denilerek, insanlığın özgürlük mücade­lesinin bir parçası olarak sahiplenilmiştir. Çünkü yenilgileri olmayanların zaferleri de olmaz. Ve yenilgileri büyük zaferlere taşımanın tek yolu da onları içtenlikle sahiplenmektir. Modern anlamda sosya­lizm mücadelesiyle başlayan tüm yenilgiler de, bu yanıyla sahiplenilmiştir. 1848 devrimi yenilmişti, ama bizimdi. Paris Komünü yenilmişti, bizimdi. Spartaküsler yenilmişti, Yunanistan, İspanya, Maca­ristan devrimleri yenilmişti, bizimdi. Ama 70 yıllık sosyalizm deneyimini temsil eden Sovyetler Birliği yenilmişti, bizim değildi. Doğu Avrupa Halk Cumhuriyetleri yenil­mişti, bizim değildi. Arnavutluk yenilmişti, bizim değildi. Latin Amerika gerilla ha­reketleri birer birer silah bırakıyordu, yenilgileri bizim değildi. Yıkılan sosyalist cumhuriyetlerin, silah bırakan gerilla hare­ketlerinin onurlu geçmişi sahipleniliyor, ama yenilgileri sahipsiz bırakılıyordu. Yenilenler revizyonistlerdi, onlar zaten sosyalist değillerdi, vs. Hatta birebir çizgi­leri örtüşen ülke devrimlerinin yenilgileri dahi bizim yenilgimiz diye sahiplenilmedi. Yani, hadi Sovyetleri revizyonist görenler bu yenilgiyi sahiplenmedi diyelim, Ar­navutluk’u örnek gösterenler de, onun yenilgisini sahiplenmedi. Arnavutluk yeni­lince onlar dahi buna, bizim yenilgimiz diyemediler. Sanki kaybeden halk yığınları değil de, sosyalizmi çoktan terk etmiş ve emperyalist sistem içerisinde kendilerine tutunacak dallar, yaşamlarını daha rahat sürdürecek koylar arayan bir avuç bürokrat ve revizyonistti.
Sorunların kaynağı ne Ekim Devrimi'nin gerçekleştiriliş biçimindeydi. Kaynak, revizyonizmin ekonomi politikasında, kültür devrimini ele alışında, enternasyonalizm anlayışında, dış politika alanındaki ilişkilerinde aranmalıdır. Ve esas olarak söylenmesi gereken şudur ki; yaşanan sorunlar Marksizm-Leninizmin değil, Marksizm-Leninizmin doğru ve yaratıcı bir tarzda kavranıp uygulanamamasının iflasıdır.
"Mahkum" olan, dogmatiklikten in­karcılığa uzanan bir çizgide Marksizm-Leninizmden sapılmasıdır.
Devrimci-demokratik muhalefete dört bir yandan saldırının avantajlarını kullanmak isteyen faşist diktatörlüğün karşısında, dört bir yanda mevzilenerek direniş hatları örmek, Kürdü, Türkü, Lazı, Süryani, Alevlisiyle, işçi-köylü-memur-öğrenci, kadınıyla tüm emekçi halklara, gırtlağına yapışmış elleri söküp atması için bilinç ve güç kazandıracaktır.
Öğretmen Lenin'in mütevazı öğrencileri olarak Ekim devriminin yüzüncü yıldönümünde, bu yeni yüzyılda da yeni Ekim'lerle yine devrim ve yine sosyalizm diyebilmenin cüretini göstermek durumundayız.
eylemsizlik 68kuşağı adalet HPG vekalet savaslari devrimciz KATİL ERDOĞAN anadolu devrimcikarargah denizgezmiş