sessiz teyyare: Şubat 2012
14 yorumcu Etiketler: felsefe, merak
ne zordur insanlardan bişey istemek.
ister külfetli, ister kolay olsun. onlardan minicik bir ricada bulunurken, kendi benliğinden büyük bir parçayı verirsin sanki. hele ki hakkını istemek zorundaysan, ah ki ne ahh. toparlanman ne uzun zaman alır.
başı dik gezmek isteriz,ama her zorunlu ricada o baş eğilir, boyun bükülür mecburen. istemenin zorluğunu bilen hainse; telafi eder ezilmişliğini başkasını ezerek. mert ise istetmez asla, kendisi teklif eder yardımı.
yaş geçtikçe daha da zordur istemek. hele ki karşında varsa yıllar yıllar boyu vatandaş ezmeye alışmış devlet memuru ağası (!), görevini yaparken bile, seni rencide etmenin yolunu arar durur.
Allah onların layığını versin. benim gibi çaçaronları musallat etsin onlara. (Aminleri duyayım lütfen)
bazısınaysa ne kadar kolaydır dilenmek. şeker olsun tuz olsun,kaymak gibi iş olsun. hayatını kurmuştur mihnet üzerine. ne kadar yalan dolandır sohbeti, neler koparayım babında.
ve ne kadar güvenilmezdir .
yaş geçtikçe daha da zordur istemek. en ufak ricada bile düşer omuzların ,eğilir başın,sanırsın yere düşecek.
Rabbim kendinden başkasına muhtac etmesin kimseyi.
6 yorumcu Etiketler: felsefe, istekler
12 yorumcu Etiketler: felsefe
12 yorumcu Etiketler: üzüntü
horoz vakkasını kaybetmiş kadının, laz kocası gibi çığırayım ben de.
öyle ki günde üç yazı tasarlayan şahsım,şimdi pc karşısına bile geçmek istemiyor. geçtiğindeyse tabak- çanak , pılı-pırtı bakıyor .sanırsam içimdeki alışveriş canavarı coştu, dizginlemekle ona uymak arasında bocalamadayım.
hele evi süpürürken nasıl da aklıma gelirdi cümleler ,kendi kendime konuştuğumu da rivayet eder, bizim ahali. işi gücü bırakıp klavyeye sarıldığım da epey olmuştur
sanki bi halley oluyor ama dur bakalım.
nazar olmasın sakın ? hıı bebektim sanki.
4 yorumcu Etiketler: biz, şikayet
12 yorumcu Etiketler: felsefe, tartışma, üzüntü
aney'in lafı ; kumaya böyle derler, bizim oralarda. hoş trakyalılarda pek yoktur kumalık.
18 -19 yaşlarında, annemin dolabına el atmaya başladığımda, böyle derdi de kavrayamazdım. şimdi minnoş kızım, aldığım her cicili bicili şeye benim diye sahiplendiğinde dank ediyor ve o lafı miras bırakıyorum ona.
gerçi kendim ettim, minnacıkken bile kenara bişeyler koyup, sevindirmek babından, çeyizin kızım diye diye. goncam ne çeyizi ? diye çemkirirken,minik erkekim hani benim çeyizim ? diye dudağını bükerdi o zamanlar. kızı fazla motive etmişim yahu..
ahh annemin dolabı gizli hazineydi o zamanlar .neler çıkmazdı ki; metal kutuda hiç kullanmadığımız dikiş makinesi aparatları, apartman topuklular (koca ayaklarıma hiçbiri olmazdı o başka), şimdi olsa ayıla bayıla koluma takacağım, yılan derisi parlak rugan çantalar, kadife vintage elbiseler..
oyy oyy nerden de verdik sanki ?
yoksa günün birinde kızcağızım da, düşük bel modasına inat diktirdiğim yüksek yüksek belli eteklerimin arkasından, böyle ağıtlar yakarmı ki ?
9 yorumcu Etiketler: aney, biz, merak, nostalji