Özgüven Eksikliğini Nasıl Aşarız? // 100 Günlük Reddedilme Deneyi | Işıl Yılmaz Sümer
Zaten o yıllarda yeni kardeşim olmuş; annem, babam, anneannem, dedem, dayılarım hatta ciciannem bile evdeki yeni insanla ilgileniyorlar ve ben kendimi dışlanmış hissediyorum. Üstüne bir de ilkokul öğretmenim ve tüm sınıf arkadaşlarım bana kahkahalarla güldü.  Oysa ki ben kafamda Muğla ve Antalya civarındaki boşluğa iki tekerlek yerleştirmiştim, İzmir tarafına da iki far. Çok güzel bi’ araba olmuştu. Belki geometrik bi’ şekil değil, belki senin istediğin cevabı veremedim öğretmenim ama benim hayalgücüm de fena değildir! Neden gülüyorsun? DİYEMEDİM TABİ.
Soramadığım için de yıllardır içimi kemirip duran bi’ reddedilme korkusu, bi’ aman susayım konuşursam bana gülerler korkusu ve sonunda özgüven eksikliği. Hepimizde yok mudur bu korku? Topluluk önünde konuşamamak, insan içinde soru soramamak. Özgüven eksikliği işte. Elin Çinlisi, Amerikalısında bile var.
Şimdi sizlerle özgüven eksikliğini aşmak için 100 günlük reddedilme deneyi yapan ve bunu süper bir girişime çeviren Jia Jiang‘ın hikayesini paylaşacağım. Jia Jiang de çoğumuz gibi reddedilme ve rezil olmayla ufak yaşlarda tanışanlardan. Aslında 14 yaşında yazdığı bir mektupta bir gün Microsoft’u satın alacağını yazmış, demek cesur da aynı zamanda. Ama o yıllarda ve sonraki 16 sene boyunca kararları 6 yaşındaki hali aldığından hep reddedildiği an kaçmış. Ta ki bir gün Kanadalı girişimci Jason Comely ve onun kart oyunu rejection therapy yani reddedilme terapisi ile tanışana kadar.
Kart oyunu 30 günlük bir meydan okuma içeriyor. Jia bunu 100 günlük bir oyuna çevirmiş, üstüne bir de vlog çekmiş. Vloglarından bir tanesi 5milyonun üzerinde izlenmiş, bunun üzerine haber kanallarına konuk olmuş falan. Yürümüş gitmiş adam bildiğin :)
Video 15 dakikadan fazla sürüyor, ama çok eğlenceli. Zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz. Bir de Jia Çinli olduğu için İngilizcesi çok anlaşılır değil, o yüzden Türkçe altyazı açmanızı öneririm.
30 günlük deneylere bayılıyorum, bunu yapabilirim aslında :)
← 2017’nin Sosyal Medya Trendleri “Selfie” Sendromu – Sosyal medya bizi nasıl narsist yaptı? →