Sosyal hayatımızın önemli unsurlarından biridir spor. Bireysel ve toplumsal olarak sporun mana ve ehemniyetini içimize sindirip onu hazmedemediğimiz sürece, istenilen, arzu edilen spor hayatına kavuşmak şöyle dursun sadece o günleri hayal eder dururuz.
İnancımız gereği yaşantımıza öngörülmesini lisanen savunmamıza rağmen, maalesef sosyal bir problem olarak şiddet, fiziksel, ekonomik, psikolojik birçok boyutlarıyla toplumlarda görülen bir olgudur.
İstenilen amaca ulaşmak için insanlara işkence ve baskı yaparak onlara özgürlüklerini sınırlamak suretiyle uygulanan bu haksız ve kabul edilemez eylem kim, neye karşı ve hangi şekilde yapılırsa yapılsın inanımızın kabul etmediği bir davranış biçimidir.
Toplumda huzuru sağlamak ve insanları barış içersinde bir arada yaşatmak inancımızın temel kaidesidir.
Bunu sağlayabilmemiz için tüm insanlara eşit davranmak, temel hak ve özgürlüklere saygı duymak gerekmektedir. Önderimiz Hz. Muhammet Mustafa (S.A.V) insanlara şiddet uygulamak bir yana; inanç, renk, ırk, makam, cinsiyet ve yaş ayırt etmeksizin herkese karşı şefkatli ve merhametli davranıştır.
Bu açıdan bakıldığında ülkemizde ve dünyada yukarıda ifade etmeye çalıştığım şefkat ve merhametten uzak bir yaşamı benimsemiş görülüyoruz. Özellikle spor saha ve salonlarında ve de futbolda olmaması gereken yolda hızla kan kaybediyoruz. Şiddet bir yana, adil olmayan haksız kazançların haram ve kul hakkı olduğunu bilmemize rağmen, nefsimize mahkum bireyler olarak hesaba çekileceğimizi hiç düşünmüyor, her gün biraz daha batıyoruz.
Bu bağlamda “Kendimize yapılmasını istemediğimiz hal ve hareketleri muhatabımıza yapma” hakkımızın olmadığını düşünüyorum.
Yıllar önce alt yapıda görev aldığım her çalışmamda futbol ile ilgili dokümanların fotokopilerini öğrencilerime dağıtır ve onları dolaylı bir şekilde imtihan ederdim. Çünkü çocuklar, hatta büyükler bile antrenmanı pek sevmez, hep maç yapmak isterler. Onlara dağıttığım sınav kağıtlarında futbol ile ilgili bilgilerinin ne durumda olduğunu öğrenmek için sorular sorar, “Hocam bugün maç yapalım” dediklerinde, sınavda yeterli not alamayanların o gün maç yapamayacaklarını söyleyerek bir yerde futbol hakkında teorik bilgilerini öğrenmeleri yönünde teşvik ederdim.
Tabii ki bu bilgilerin dışında sosyal hayatları açısından önce ahlaklı gençler olmalarını öğretmeye çalışır, hal ile örnek olmaya gayret ederdim.
İyi ki de o yılları yaşamışım, şimdi onlarla gurur duyuyorum. Önemli ola bu kubbede hoş bir seda bırakmaktır, bırakanlara selam olsun. Bu yolda hizmet edenlerden Allah razı olsun. Madde gelip geçici, mana ise bizimle beraber ahirete gidicidir. Madde ile manayı dengede tutanlara ne mutlu.
Yazıma Necip Fazıl’ın şiirlerinden bir paragrafla son vermek istiyorum.
Otuz üç yıl saatim çalışmış, ben durmuşum.
Rabbim, gökyüzünden genç yaşında haberi olanlardan eylesin.
Bu duygu ve düşüncelerle; sağlıklı, mutlu ve spor dolu yarınlar diliyorum.