Ümmet, Millet ve Adalet | Mülkiye Haber
Yazar: Taner TimurTarih: Haziran 10, 2019
Bu trajik kavgaların öyküsünü anlatan eserler bugün kitaplıklara sığmaz. Ne var ki yeni dünyayı anlamaya çalışanlar, onu değiştirme gücünü kendilerinde bulamadılar ve büyük balığın küçük balığı yuttuğu düzen de insanlığa “çağdaş uygarlık” diye sunuldu. Oysa bu “çağdaş uygarlık” reel planda da, düşünce planında da zorlu çelişkilerle yüklüydü.
19. yüzyıl Osmanlı tarihi bu trajik çelişkilerin adeta antolojik örnekleriyle doludur. Bu yüzden de İkinci Meşrutiyet’ten beri bu çelişkiler toplumsal hayatımıza damgasını vuran “ikilik”ler şeklinde incelendi. Mektep ve medrese; şer’i mahkeme ve nizami mahkeme; kelam ve felsefe; mutlakiyet ve meşrutiyet vb.. Hukuk, insanları çeşitli açılardan kategorilere ayırıyordu, hatta özel bir kölelik (rikkiyet) hukuku dahi vardı.
Öyle görünüyor. Ola ki sonunda Başkan ve yakınları da çıkmazı anladı ve bu aşamada “yargı reformu” da yumuşak bir dönüş için tezgâhlandı. Nitekim tasarıda gerçekten de güzel şeyler var. Hukukçuların eğitim kalitesinin yükseltilmesi, sınavlar, adil yargılama yönünde hükümler.. Ve bu temelde de ülkede mutlak bir ifade özgürlüğü vaadi! Bunlara kim karşı çıkabilir ki? Baksanıza Barolar Birliği Başkanı bile şimdiden alkışlamaya, “yetmez, ama evet!” demeye başladı bile!
Yine de Başkan’ın tasarıyı sunuş şekli, ne yazık ki kafalardaki soruları giderecek nitelikte olmadı. Osmanlı adaletini överek, “Her alanda kendi medeniyetimizin kodlarına, özellikle de adalet anlayışına göre hareket etmeyi bıraktığımız gün, kaybettiğimiz gün olacaktır” diyordu Erdoğan. Ve “kaybettiğimiz”e inandığı için de şunları ekliyordu: “Yitik, kaybedildiği yerde aranır; biz de kaybettiğimiz değerlerimizi yine kendi coğrafyamızda, kendi içimizde bulacağız!”..