Ege beni çağırıyor…
Nazan Arısoy • 11 Mart 2016 • 0 Yorum
Dal veriyor, çiçek açıyor diye bir mucize gerçekleşmiş gibi sevgiyle ve şaşkınlıkla bakılan bir bitkiyim. Her geçen gün gülümseyerek bir dal ya da bir gonca hediye ediyorum hayata. Bir annenin karnında gelişimi izlenip, her milimetrik büyüme de heyecanlanılan kutsal bir bebek gibiyim. Büyüyorum. Kuruyup gitmeden önce kök salmak, yeni yetişen fidelere hayat katmak niyetindeyim.
Neşe, mutluluk, keyif, aşk, dostluk, gerçeklik, yalınlık gibi ne kadar güzel his yaşatan varlık varsa hayatın orasına burasına serpiyorum. Üzerine mutluluk yağmurlarını sağanak yağdırdığımda dünya mis gibi huzur kokacak.
İçimdeki bahçeyi paylaşmak istiyorum. Mutlaka su ile temas etmeli bahçe. Su sesi ile gözler gezinmeli çiçeklerin üzerinde. Leziz meyveler yetişmeli sofralara eşlik edecek taze yeşillikler olmalı belki de bir köşede.
Sonra biraz neşeli melodiler, biraz da Müzeyyen Senar şarkılarıyla geceyi batırmalı, her sabah umutla güneşi çekmeliyiz üzerimize. Kahve çekirdeklerinden, sıcacık bir simitten ve biraz da beyaz peynirden paylaştırmalı üzerimizde gezinen martılara, güvercinlere.
Uzun uzun kumsal yürüyüşleri, biraz Kaz Dağları havası ile başlanmalı yeni güne. Ege bu aralar çok fena çağırıyor. Kekik kokulu sabahlar içinde huzura uyanmayı özlemek benimki. Sabahları muhteşem manzaranın içinde, hayatımın konforundan başımı güne kaldırmak istiyorum. En konforlu yastığımı, göğsünü özlemiş başım. Sonra saç tellerimin arasında gezinirken besteler yapan ellerini de özlemişim.
Derinliğinde kayıp olduğum gözlerini, hayatı yudumladığım dudaklarını, insanı ve dünyayı dinleyip her seferinde hayran olduğum zihninin sesini özledim. Aşk, seni özlemişim. Ege fena çağırıyor bu aralar.
Ben yola çıkıyorum Geliyor musun?