Dövmesi olan bilir, insan ya çok sever bakmaya doyamaz ya da nefret eder. Görmekten iğrenir. Yaptırdığı güne lanet eder. Ona izin veren anne babaya ebevynlik dersi verircesine “17 yaşında velede izin verilir mi beaa” diye bağırır, çağırır. Hatta o sırada yanında olan şimdi eski olmuş sevgiliye söver. Nitekim anne baba durduramaz ama sevgili insanın kanına girip durdurabilir. Ama durdurmadı işte… Benim de var böyle bir nanem. Allah’tan sırtımda da görmüyorum. Görmediğim için çok da nefret etmiyorum aslında. Ama hiç sevmiyorum kendisini, o zaman beni ve karakterimi yansıtıyor muydu bilemem ama şu an yansıtmadığı kesin.
Geçen gün bir arkadaşımla bu konu hakkında atıp tutarken insanların sevmedikleri dövmeleri üzerine şahane bir fotoğraf projesi yapılabileceği fikri geldi aklımıza.
(bu fikri kendisi ile bulmuş olmamıza rağmen kim olduğunu hatırlayamıyorum, kendisi beni affetsin.) Bu nedenle yaptırdığı dövmeden soğumuş olan, artık yollarını ayırmak isteyen, onu sevmediğini orada burada söyleyen ama ayrılamayan, “bu mürekkep lekesi beni anlatmıyor kardeşim” diyen insanları benimle iletişime geçmeye davet ediyorum. Hatta böyle arkdaşları olanları o arkdaşlarını ispiyonlamaya da çağırıyorum.
Çok kısa sürecek söz veriyorum, hem de izci sözü.
PS: Evrensel bir durum bu, eğer dövmenizi sevmiyorsanız yalınz değilsiniz. My Tattoo Sucks
Lokantada yemek beklerken sıkılmaya son, nefis iş!... 26/06/2015 | Eren
BP: Fucking the Future…