Dinyakos: Eylül 2012
Lemi Yerli - Paris'te Bir Karşıyakalı
1950’lerin başından itibaren bazı futbolcularımız Avrupa
kulüplerinde oynamaya başladı. İtalya ve Fransa’da top koşturan Lefter, çeşitli
İtalyan kulüplerinde oynayan Şükrü Gülesin, Bülent Eken, Bülent Esel herkesin
bildiği isimlerdir. Avrupa yolunu ilk açanlardan biriyse İzmirli bir oyuncu,
1930’larda Fransa’da profesyonel futbol oynayan Vahap Özaltay’dır. Yirmi yıl
sonra onun açtığı yoldan giden bir başka İzmirli futbolcu vardır ki yukarıda
saydığımız isimler kadar bilinmez. Bu futbolcumuz Karşıyakalı Lemi Yerli’dir.
Lemi Yerli ile Karşıyaka, Paris yıllarını ve futbol hayatını
- Evet, 1926’da Karşıyaka’da doğdum. Çocukluğumun
Karşıyaka’sı küçük bir kasaba gibiydi ama çok güzeldi. Deniz pırıl pırıldı.
Karşıyaka’nın bir özelliği o yıllarda ecnebi ailelerin çokluğuydu. Bu aileler
İzmir ekonomisinde önemli yer tutuyordu.
- Futbola nasıl başladınız?
- Küçüklükten beri futbola ilgim vardı. Sünnet olduğumuzda
kardeşlerime saat getirmişlerdi, bana top hediye ettiler. Babaannem beni altı
yaşımdayken Alsancak Stadına maça götürmüştü. O zaman localar vardı, aileler
loca tutardı. Vahap Özaltay’ı o maçta seyretmiştim mesela. Bugünkü otobüs
duraklarının karşısında Cumhuriyet İlkokulu vardı. Okulumuzun karşısında Mahfel
isimli top sahası vardı. Futbolcu ağabeylerimiz burada antrenman yapardı, biz
de okuldan çıkıp onları seyretmeye giderdik. Futbol tutkusu böylece başladı. Herhalde
bende küçük yaştan beri bir kabiliyet varmış. Okulda maç yaparken iki kişi adımlaşıp
takımlara adam seçerdi, kazanan önce beni alırdı. Ben orta mektebe geçtiğim
sırada şimdiki Karşıyaka sahası yapılmıştı, böylece Karşıyaka kulübü Mahfel’i
bıraktı. Bu sahanın üstüne maalesef yol yapıldı, evlerle kapandı. - Karşıyaka takımına nasıl girdiniz?
- Her yaz Karşıyaka’da Asım Ligleri denen bir turnuva
düzenlenirdi. Asım isminde bir futbolcu varmış, sakatlanıp futbolu bırakmak
zorunda kalmış. Turnuvaya onun ismini vermişler. Her sene lig bittikten sonra
yazın Çarşıiçi, Bostanlı, Alaybey, Soğukkuyu, Dedebaşı gibi semt takımları
arasında maçlar yapılırdı. Bu turnuva çok güzel bir futbolcu kaynağıydı. Ben de
bu sayede Karşıyaka’da 43 senesinde lisanslı oldum. 1944 Asım Ligi şampiyonu Baskın takımı.
(Lemi Yerli alt sırada ortada) Orta mektepte öğrencilerin futbol oynaması yasaktı, on sekiz yaşını
doldurmayan oynayamazdı. Ancak lisede izin vardı. Orta mektebi bitirir bitirmez
bizim idareciler hemen liseye kaydını yaptır dediler. O zaman Karşıyaka’da henüz
lise yoktu. İzmir’de Atatürk, İnönü ve Ticaret liseleri vardı. Liseler arasında
iyi futbolcuları kapma konusunda yoğun bir rekabet söz konusuydu. Bu çekişme
içinde önce Ticaret Lisesine, ardından İnönü Lisesine kayıt yaptırdım.
Karşıyaka’da doğrudan A takıma girdim. Milli Küme maçları başlamak üzereydi.
Karşıyaka’nın girmesi kesinleşmişti. Bu arada benim Ticaret Lisesinde sahte
lisansım olduğuna dair itiraz edilmiş, Ankara’dan müfettişler geldi. Neyse,
lisansımın sahte olmadığı anlaşıldı ve Karşıyaka ile Milli Küme maçlarında
Bir ara güreş çalıştırdılar beni kuvvetlenmem için. O zamanlar
Karşıyaka kulübünün çok iyi bir güreş takımı vardı, Türkiye birincisi olmuştu.
Takımda dünya şampiyonu Muharrem Candaş da vardı. Asım liglerinden beni
seçtikleri zaman çok zayıf olduğumu söylediler. İdareci Dr. Faik Bey vardı.
Karşıyaka güreş takımını çalıştıran meşhur Nuri Boytorun’a, “Bunu Asım liginden
seçtik ama zayıf, ne yapacağız?” dedi. Boytorun, “Sen bunu altı aylığına bana
ver, altı ay sonra tanıyamazsın,” dedi. Haftada iki gün futbol antrenmanı, iki gün güreş antrenmanı yapıyordum.
Bir süre sonra güreşte İzmir birincisi olduk.
Lemi Yerli sağdan üçüncü. Sağ baştaki güreşçi geleceğin dünya şampiyonu Muharrem Candaş.
- Futbolda takımın durumu nasıldı?
- Bizim zamanımızda İzmir’de hemen hemen takımlar denkti.
İzmir Liginde sekiz takım vardı. Karşıyaka İzmir liginde 1951-52 sezonunda
şampiyon oldu. Çok şampiyonluk da kaçırdık. Hatta bir tanesinde Altınordu ile
oynuyorduk. Son dakikada top kaleye girmek üzereydi. Bizim solaçık Göbek
Hidayet vardı, bir de sağaçık Kör Hikmet – Galatasaray’da da oynadı. Hava
yağışlıydı, sen atacaksın, ben atacağım derken golü kaçırdılar, şampiyonluk
gitti. 1948 yılının KSK takımı. Ayaktakiler (soldan): İbrahim, Hakkı, Ramazan, İsmet, Köse Cemal, Vedat, Sencer. Oturanlar: Mustafa, Lemi, Necati, Cim Necati.
- İzmir Ligi dışında hangi maçlarda oynadınız?
- Karşıyaka zaman zaman sekiz takımın yer aldığı Milli
Kümeye katılıyordu. İstanbul’dan dört, İzmir’den iki, Ankara’dan iki takım yer
alırdı. Fakat İstanbul takımları çok kuvvetliydi. Bu arada 1947’de Yunanlıların
daveti üzerine Atina’ya gittik. Harpten sonra iki ülke arasında münasebetler
başlamıştı. Yunan takımları da İzmir’e gelirdi. Gemiyle Pire limanına
gitmiştik. Dört maç oynadık Atina’da. Olimpiakos, Panionios, Panathinaikos ve AEK
takımlarıyla maç yaptık.
Bir dostluk gösterisi olarak KSK kaptanı Lemi Yerli Yunan bayrağını, rakip takımın kaptanıysa Türk bayrağını göndere çekiyor. Lemi Bey bu seyahat sırasında çekilen fotoğraflarla birlikte
bir gazete kupürü gösteriyor. Seyahate katılan İzmirli gazeteci Cezmi Zallak, o
zamanın hoş üslubuyla şöyle yazmış: “Top Adnan’a geldi. O da uzun bir vuruşla
topu santer çizgisinde nokta gibi dikilen Lemi’ye gönderdi. Hafif bir vücut
çalımıyla yanındaki uzun boylu beki atlatan Lemi topla birlikte soluğu kalede
aldı. Yunanlı bek çok çalıştıysa da Lemi’ye yetişemedi. Heyecandan yüreğimiz
ağzımıza geldi. Kalede Yunan milli takımı kalecisi ve Yunanlıların lastik adam
dedikleri İzmirlilerin tanıdığı genç Niko Pecaropulos var. Fakat yüreğini serin
tutan Lemi kalecinin sol tarafından sıkı bir sağ şütle ilk golü attı. Stad
alkıştan kırılıyor. Top santre gelmeden biz henüz inanamıyoruz. Nihayet santer
yapıldı ve biz rahatladık.”
- Fransa’ya gidişiniz nasıl oldu?
- 1951 yılında Bursa’da bir beynelmilel ipekçilik haftası
yaptılar. Bursa ipekçileri Avrupa’ya çok ipek kumaş ihraç etmişler. Bunu
kutlamak için bir turnuva düzenlemişler. İstanbul’dan Fenerbahçe’yi, Ankara’dan
Gençlerbirliği’ni, İzmir’den Karşıyaka’yı davet etmişler. Bursa’dan da Acar İdman
Yurdu katılmıştı. Kurban bayramında dörtlü bir turnuva düzenlendi. Ben o sırada Yüksek Ekonomi ve Ticaret Okulunun son sınıfında okuyordum. Bayramdan
iki gün sonra bir dersten imtihanım vardı, mezun olacaktım artık. Bu yüzden annem
gitmemi istemiyordu. “Kitaplarımı da götürüyorum,” diyerek annemi ikna ettim. Takım
önden otobüsle gitmişti. Ben bir idarecinin otomobiliyle Bursa’ya gittim. 1951-52 sezonunda İzmir şampiyonu olan KSK takımının üç oyuncusu.
benden önce Fransa’da futbol oynayan Vahap Özaltay’ın bir Fransız arkadaşı
gelmiş İzmir’e. Adam futbol hastası olduğu için, “Maç yok mu?” demiş. O sırada
ne İzmir’de ne İstanbul’da maç var. Vahap Abi, “Burada yok ama Bursa’da özel
bir turnuva var,” demiş. Arkadaşı, “Hadi gidelim,” deyince onlar da Bursa’ya
gelmişler. O turnuvada Fenerbahçe’yi 2-0, Gençlerbirliği’ni 1-0, Acar’ı 2-1
yendik, kupayı aldık. Fransız misafir, “KSK’daki 4 numaralı oyuncuyu Fransa’ya
götürebilirim,” demiş. Maçlar bitince Vahap Abi otele geldi, Çelik Palas’ta
kalıyorduk. “Bak,” Lemi dedi, “bu Fransız arkadaşım eski futbolcu, şimdi
idareci ve teknik komitede görevli. Seni beğenmiş, Fransa’ya götürmek istiyor.
Gider misin?” “İmtihanım var abi, daha okulu bitiremedim,” diye cevap verdim.
Zannederim fuar zamanıydı. “O zaten on gün kadar kalacak, hemen bırakmam onu,”
dedi. 1949'da bir KSK-Altınordu maçından önce takım kaptanları
Dönünce anneme ve ağabeyime söyledim durumu. Ağabeyim, “Geç imtihanını,
mezun ol, ondan sonra gidebilirsin, güzel bir teklif,” dedi. Neyse imtihana
girdik, geçtik. Bir gün Karşıyaka sahasında antrenmana geldiler, seyrettiler.
Sonra Sami Bey’in pastanesi vardı, İstanbul’un Hacı Bekir’i gibi meşhur bir
pastaneydi; orada oturup konuştuk. Vahap Abi, “Sana bilet yollayacaklar,” dedi.
O zaman uçak yaygın değil, vapurla yolculuk yapılıyor. Sene 1951 sonu.
“Marsilya’da karşılayacaklar, iki maç deneyecekler, Fransız takımları denemeden
katiyetle oyuncu almazlar,” dedi. “Beğenirlerse kalırsın, olmazsa da sakın
dönme, gitmişken bir ay kadar kal, Paris’i, Avrupa’yı tanı. Madem ekonomi
mezunusun, Sorbonne üniversitesinde kısa kurslar var, bir aylık, altı aylık;
onlardan istifade et, Fransa hükümeti yemek de veriyor,” dedi. Sonunda vapurla yola çıktım. Marsilya’da karşıladılar beni.
İlk defa orada hızlı trene bindim. Paris’te Oral Üçer diye Karşıyakalı bir
arkadaşım vardı, dişçilik tahsili yapıyordu. Annesinden adresi almış, gitmeden
yazmıştım. Bende o zaman lisan yoktu. Sağ olsun beni karşıladı, bir otele
yerleştirdi. Doğru Mösyö Dölenay’a gittik, kulüp başkanı ve Avrupa kupalarını
organize eden kişi olarak o zaman dünyanın en meşhur futbol adamlarındandı. Bizi
menajere gönderdi. Kulüp binasına gittik. Oral ona, “Lemi Türkiye’de çok iyi
futbolcudur,” deyince adam, “Yarın sahada göreceğiz,” diye karşılık verdi.
Birinci maçı Paris’te oynadık. İkinci maç için Lille’e
gittik. Oyundan çıkarken antrenör omzuma vurdu, “Bak seni alkışlıyorlar, git
selam ver,” dedi. Anladım ki iyi oynamışım. Döndük Paris’e. O zaman Fransa’da
futbolcular için stajyer profesyonel, profesyonel, enternasyonal, nasyonal diye
kademeler vardı devlet memurları gibi. Stajyer profesyonel olarak başladım. Altı
ay sonra profesyonel oluyordu oyuncular. Bana ayda 60bin frank alacaksın
dediler – eski Frankla. Racing’in stadı Colombe Paris’in dışındaydı. Bekâr
oyuncular için odalar yapmışlar, içinde tuvaleti, banyosu vardı. Her sabah
idman yapılırdı ve öğlene kadar sürerdi. Öğleden sonra taktik dersi, o bitti mi
benim canım sıkılıyordu. Sanki işçi, memur semti gibiydi. Herkes çalışıyor,
sokaklarda kimse yok. Kahveler akşam altıdan sonra açılıyor. Elime geçen para
iyi, arkadaşıma Paris’te bir pansiyon bulalım dedim. Oral’ın kaldığı pansiyon
güzeldi ama sahipleri sadece talebelere oda veriyormuş. O sırada Vahap’ın
dedikleri aklıma geldi. İzmir’deki okula mektup gönderdim, oradan bir çıkış
yazısı gönderdiler. Böylece Sorbonne’a kayıt yaptırdım ve böylece o pansiyona
yerleştim. Paris’te üç sene kaldım, 1954 sonunda döndüm. Lemi Yerli ayakta sağdan üçüncü.
- Racing nasıl bir kulüptü?
- Racing İngiltere’nin Arsenal kulübü gibiydi, çok güçlüydü.
Fakat o zaman Fransa’da en güçlü kulüp Reims takımıydı. Meşhur Kopa, Fontaine
orada oynuyordu. Avrupa’da bile çok güçlüydü. Bizim derecemiz üçüncülük ila
- Sizden başka yabancı oyuncu var mıydı?
- O zaman üç yabancı oynayabiliyordu. Bizim takımda Brezilyalı
Amalfi vardı. Sonra o gitti, Arjantinli Galiçyo geldi. Ben vardım, bir de Soso
diye başka bir Arjantinli vardı. Fransız oyuncuların yedi tanesi milliydi.
- Lefter’le karşılaştınız mı? - Bir gün antrenmandan eve dönmüştüm. Acele postayla bir
mektup gelmiş. Büyükelçi Menemencioğlu ertesi gün öğle yemeğine davet etmiş
sefarethaneye. Lefter o zaman Nice’te oynuyordu, onu da davet etmiş. Fakat
kulüp, çok önemli bir maç için yurt dışına gideceklerini belirtip affını
dilemiş. Lefter’le Parc de Prince’de karşı karşıya oynadık. O gün Nice’i
2-1yendik. “Ah vre Lemi, yaktınız bizi,” diyordu Lefter. Nice’in golünü o
atmıştı. Çok büyük futbolcuydu.
- Başka Türk oyuncularla karşılaştınız mı?
- Şükrü Gülesin ve Bülent Eken geldi Paris’e. Onlar kulüp
aradılar. Paris’e gelen beni bulurdu. Gazeteci ve Beşiktaşlı idareci Orhan
Vedat Sevinçli, Paris’e gidenlere benim adresimi verirdi. Bir gün maçtan
geldik, pansiyonun sahibi Madam¸ “Mösyö Yerli, telefon var,” dedi. Açtım, gür
bir ses, “Lemiii.” Sen kimsin diye sordum. “Ben Beşiktaşlı Şükrü. Şükrü’yüm
bee, Şükrü’yüm ulan. Aman gel, Gar de Lyon’da bekliyorum,” dedi. Kaldığım yere
yakındı gar. İtalyan menajeriyle gelmiş. Lille’e yakın bir yerin takımı vardı,
onlar deneyecekmiş. Menajer yardımcı olmamı istedi. Kulüptekiler bana karşı çok iyiydi. İbrahim
İskeçe gelmişti mesela Paris’e. Kulüp müdürü tesislerde bir gün misafir etti. Efendi
insanlardı, çok memnundum orada olmaktan. Şükrü’yle gitmek için izin aldım.
Trene binip gittik. Belçika’da maç bağlamışlar. Şükrü oynadı, hatta gol de attı
ama İtalya’da epey kilo almış. O zaman Fransız takımları sahaya çıkınca ısınmak
için daire olurdu. Kaleci ortaya geçer, oyuncular da ona şut çekerdi. Bizimki
bir şut attı, kalecinin parmağı çıktı. Yedek kaleci de yoktu. Mecburiyetten
antrenör soyunup oynadı. Bunun da rolü oldu, “Düşünelim haber veririz,”
Lemi Yerli ve Bülent Eken Paris'te.
Söz Türk ziyaretçilerden açılmışken Lemi Bey bir gazete
kupürünü gösteriyor. İtalya anılarını İzmirli gazeteci Beliğ Beler’e anlatan
Bülent Eken Fransa’da ziyaret ettiği Lemi için şunları söylemiş: “Fransa’da
spor işleriyle alakalı kimle konuşsam hepsi Lemi’nin oyunundan sitayişle
bahsetmektedirler. O kadar ki onu tanımayan kimse yok. Herkes Türk futbolcusu
Lemi enerjik ve efendi, çok müthiş bir futbolcu diyorlar. Bilhassa bulunduğu
köyde gerek futboluyla gerekse ahlakı ile son derece temayüz etmiş ve
sevilmiştir. Bu durumla bir Türk olarak sevinmemek, iftihar etmemek elden
gelmiyor. Lemi Fransa’da Türk futbolu için her bakımdan müsbet bir propaganda
vasıtası olmuştur. Yabancı memlekette ün salmış bu kıymetli futbolcu ile ne
kadar gururlansak yeridir.”
- Fransa’da ne kadar kaldınız?
- Yaklaşık üç yıl kaldım. 1954’te Fransa’dan döndüm. Fransa’ya
gitmeden on beş gün önce nişanlanmıştım. Eşimin ailesinin futbolcuya karşı
antipatisi vardı, önce razı olmamışlar. Sonra bir şekilde Fransa’ya gideceğimi
duymuşlar. Annesi haber yollamış gelsinler diye. Böylece gitmeden nişanlandık
ve üç sene boyunca nişanlı kaldım. Erken dönmemin sebeplerinden biri budur,
yoksa kulüpten kalmamı istiyorlardı. Çiftçi bir ailenin torunlarıyız. Babamdan
arazi kalmıştı. O işin başına geçme zamanı da gelmişti. - Fransa’da iyi para kazanabildiniz mi? - Tabii, aldığım parayı biriktirdim. Geldiğim zaman çiftlik
için de kullandım. - Çiftlik neredeydi? - Bugünkü İzmir Kuş Cennetinin olduğu yerdeydi. Devlet orayı
istimlâk etti. Otuz sene çiftçilik yaptım. Çok yatırım yaptım, harika bir
çiftlik oldu. Fransa’dakileri örnek almıştım. Nihat Erim’in başbakanlığı
sırasında istimlâk edildi. Beş sene önce değerini beyan etmiştik. O değer
üzerinden parayı bankaya yatırıp bize çıkın dediler. - Fransa’dan döner dönmez mi başladınız çiftçiliğe?
- Dönünce hemen yedek subaylık başvurusu yaptım. Askere
gidene kadar üç ay KSK’da oynadım. O arada evlendim. Bahriyeli olmak istiyordum
ama kısmet olmadı. Polatlı’da Topçu okuluna gittim. Bir gün akşam kapı çalındı.
Bölük kumandanı gelmişti. “Teğmen, çabuk giyin, aşağı gel,” dedi. Lüks bir
araba gelmiş kapıda bekliyor. İçinde iki yüksek rütbeli subay, “Bin” dediler.
Ankara’ya gittik, Genelkurmay binasına girdik. Neye gittiğimizi hâlâ
bilmiyorum. Genelkurmay Başkanının yanındaki odaya girdik, “İşte bu efendim,”
dediler. Karşımda oturan subay sertçe, “Ulan niye söylemedin Fransa’da futbol oynadığını,
üç gündür ne kadar yedek subay okulu varsa hepsini arıyoruz,” dedi. Fransız
ordu milli takımı Ankara’ya maç yapmaya gelmiş. Kafiledeki kaleci Maşe benim
Racing’ten arkadaşımdı. Benim topçu subayı olduğumu öğrenmiş ve beni görmek
istediğini söylemiş yetkililere. Futbolcu olduğum ortaya çıkınca palas pandıras
ordu milli takımı kampına gönderdiler, antrenörümüz de Vahap Özaltay. O maçta
son dakikada dizimden çok ciddi sakatlandım ve futbolu bırakmak zorunda kaldım.
Bıraktığımda yirmi sekiz yaşındaydım. O zamanlar bu yaş bırakmak için normal
sayılıyordu, esasında en olgun çağdaydım.
- Federasyona nasıl girdiniz?
- İbrahim İskeçe arkadaşımdı. O Fenerbahçe’de ben Karşıyaka’da
karşılıklı milli küme maçlarında oynardık. Bir gün Paris’e gelmişti. Orada bana
futbolu bıraktıktan sonra federasyon başkanlığı yapmak istediğini söylemişti.
1980 senesinde bir gün İzmir’e geldi, federasyon başkanı olacağını, beni de
yönetime alacağını söyledi. Nitekim başkan oldu, ben de İzmir temsilcisi olarak
federasyona girdim. O sene KSK 3. Ligden mahalli kümeye düştü. O zamanlar 2.
Lig ve 3. Ligde hemen her maçta kavga çıkıyordu. O ilin veya ilçenin
yöneticilerinin hakemi yanlarına çağırıp raporu burada yaz dediği şeklinde bize
haberler geliyordu. Bunun üzerine İskeçe’ye, Fransa’da iki küme olduğunu
söyleyip 3. Ligi kaldırmayı önerdim. Onun da aklına yattı. O bir taslak yapmış,
fakat KSK amatör kümeye düşünce o listeye katmamış. Listeyi bana toplantıdan
önce göstermişti. İzmir’den Süleyman Özçalışkan, İstanbul’dan Ertuğrul Dilek,
Ankara’dan İlhan Cavcav gibi isimler de federasyon üyesiydi. Süleyman’a ve
Ertuğrul’a durumu açıkladım. Fransa’da profesyonel takımların bazı vasıfları
olması şarttır. Bir kere tarihi olacak, sahası olacak, seyircisi olacak; bunun
gibi altı yedi kriter olmadan profesyonel olamıyor takımlar. Ankara’da Stad
Otelinde oturduk, alternatif liste yaptık. Toplantı başlayınca İbrahim İskeçe
3. Ligin kaldırılmasını önerdi. Herkes kabul etti, bunun üzerine hazırladığı
listeyi gösterdi. Süleyman “İki listeyi oylarsak daha demokratik olur,” dedi.
İskeçe herkesin görüşünü sordu, baktı ki alternatif listeyi destekleyenler
çoğunlukta, birden gerginleşti. Toplantıyı ileri bir tarihe ertelemeyi önerdi.
O zaman spor bakanı İzmir milletvekili Talat Asal’dı. Bazı arkadaşlarla
birlikte onunla görüştük. Zaten Karşıyaka camiasından da sürekli telefonlar
alıyormuş. Akın Barhan’ın önerisiyle o akşam Büyük Ankara Otelinde federasyon
üyelerine bir yemek verdi bakan. İskeçe yemekte yanında oturuyordu. Talat Asal,
“Karşıyaka’yı niye almak istemiyorsun listeye?” diye sorunca İskeçe bir şeyler
söyleyip itiraz etmeye çalıştı. Bunun üzerine, “Tamam, istifanı kabul ettim,”
dedi. Ardından Mazhar Zorlu federasyon başkanı oldu ve hazırladığımız listeyi
kabul etti. Böylece Karşıyaka amatör ligde oynamaya hazırlanırken otomatikman
2. Lige yükseldi.
1949'da Karşıya-Vefa arasında oynanan bir maçtan önce, Lemi Yerli Vefa kaptanı Galip Haktanır'a çiçek veriyor. Galip'in sağındaki oyuncu Tahtabacak lakabıyla bilinen İsmet Yamanoğlu.
Karşıyaka takımı, Alsancak Stadında Panionios ile oynanan maçtan önce seremonide.
İzmir'in yetiştirdiği bir diğer büyük oyuncuDoğan Emültay ile.
1950'de İzmir'i ziyaret eden İngiliz donanması takımıyla Yüksek Ekonomi ve Ticaret Okulu arasındaki maçtan önce takım kaptanları hakem Sıtkı Eryal ve İsmet Sezgin'le birlikte.
1950'lerin başında İzmir karması.
Karşıyakalı sivil toplum kuruluşlarının verdiği 2012 'Yılın Karşıyakalısı'ödüllerinde, vefa ödülü Lemi Yerli'ye verildi.
Lemi Yerli Karşıyaka kulübüne hizmetlerini federasyon
üyeliği sona erdikten sonra da kesmemiş. Halihazırda yüksek divan kurulu ikinci
Necati Karakaya - Spiker, Spor Yazarı, Kulüp Başkanı
Henüz televizyon yayınının olmadığı, bütün maçların Pazar
günleri öğleden sonra dönüşümlü olarak radyodan yayınlandığı günleri yaşı
kırkın üzerinde olan futbol meraklıları hatırlar. Bir maçta gol olduğu zaman o
sırada anlatılan maç kesilir, merkezdeki spikerin anonsu duyulurdu: “Şimdi
mikrofonlarımız İstanbul Mithatpaşa Stadında.” Genelde yayına giren spiker heyecanlı bir tonla son durumu dinleyicilere
aktarırdı: “Vefa 46. dakikada Zeki’nin golüyle PTT karşısında 1-0 öne geçti.” Fakat
bu anlatım tarzının istisnası olan bir spiker vardı. Örneğin merkezden “Şimdi
Eskişehir Atatürk Stadına bağlanıyoruz” diye anons yapılır, ardından
dinleyiciyle sohbet edercesine sakin bir ses tonu şu tarzda bir şeyler söylerdi:
“Ofsaytta olan Tarık’a yan hakemin bayrağını kaldırmasına rağmen hakem oyunu
devam ettirince Ayhan daldı. Önce defansı, daha sonra üzerine çıkan kaleci
Hakkı’yı çalımladı. Topla direğin dibine kadar indi. Çizginin üzerinde tuttuğu
topu defans yetiştiği sırada filelere gönderdi ve böylece Galatasaray 56.
dakikada Eskişehirspor karşısında 2-1 öne geçti.”
Necati Karakaya birkaç kuşağın ortak hafızasında sakin maç
anlatımı, Milliyet gazetesinde yazdığı maç yazıları, haberleri ve
röportajlarıyla yer etmiştir ama onun daha otuz yaşlarının başında 1. Ligde
oynayan bir kulübün başkanlığını, ardından futbolcular sendikası başkanlığını
yaptığını, birçok yabancı takımı Türkiye’ye getiren bir organizatör olduğunu bilenlerin
sayısı fazla değildir. 1929 yılında İstanbul Feriköy’de dünyaya gelen, Feriköy İlkokulunda
okuyan Necati Karakaya, Şişli Ortaokulu ve Taksim Lisesini bitirir. Kendi
ifadesiyle Maarife başvurarak Taksim Lisesinin adının Atatürk Lisesi olarak
değiştirilmesini sağlar. Liseden sonra İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesine
girer. Sık sık adının başında gördüğümüz Dr. unvanının kaynağı işte bu tıp
eğitimidir. Fakat futbola ve gazeteciliğe olan tutkusu doktorluğa baskın gelir.
Yıl 1950. Tıp fakültesinde okuyan Necati Karakaya, bir yandanBakırköy'deki Sümerbank bez fabrikasının hastanesinde çalışıyor.Fotoğrafın çekildiği yerden şimdi sahil yolu geçiyor. Bu fazla bilinmeyen yönlerini biraz daha aydınlatmak için
Necati Karakaya ile uzunca bir sohbete koyulduk.
- Futbola ilginiz nasıl başladı, hiç futbol oynadınız mı?
- Hayatımda topa ayağımı sürmedim. Ben yedi sekiz
yaşındayken Feriköy kulübünün adı Harbiye Yılmaz’dı. Harp Okulu o zaman
İstanbul’daydı. O kulüp Harbiyelilerin kulübüydü. Askerler idmana gelirdi
oraya, onların pabuçlarını taşırdım. Böylece futbola karşı sevgim başladı.
Sonra lisedeyken birinci takımlarda oynayan sınıf arkadaşlarım vardı.
İstanbulspor kalecisi Turan, Nafi, Nuri bizde oynuyordu. O zaman lise takımları,
mesela Haydarpaşa Lisesi ile Boğaziçi Lisesi karşılaştığı zaman Beşiktaş-Fener
maçı gibi olurdu. Bunları takip ederek futbola sevgim başladı. Şeref Stadını
yukarıdan Yahya Efendi dergâhından seyrediyordum, sonra kapılar açılınca içeri
giriyordum. Ardından İnönü Stadında açık tribün seyircisi olarak başladım,
hatta deniz tarafındaki kaleye Şükrü Gülesin’in bir korner golünü hatırlıyorum,
onun çok etkisi altında kaldım. Cihat Arman çıktı, top gitti muz atışıyla uzak
köşeden doksana takıldı. Tıp fakültesinde okurken 1950 yılında Milli Türk
Talebe Birliği spor bürosunun başına geldim. O zaman maçlar bana bedava oldu. E
kapısından kapalıya giriyordum. Zamanla kapalı seyircisi oldum. Yani seyirci
olarak başladım. Çocuk yaşta Gündüz Kılıç’ın pabuçlarını çok taşıdım. Ben on
iki on üç yaşındayken Ali Sami Yen stadının olduğu yerde idman yaparlardı.
Kapıda beklerdim. Gündüz Abi geldiği zaman pabucunu alır onunla birlikte içeri
girerdim. Pabuçları malzemeci getirmezdi. Tramvayla gelirler, pabuçlarını
ellerinde taşırlardı. Öylece Gündüz Abi’ye hayranlığım başladı.
Necati Karakaya Talebe Birliğindeki yöneticiliği sırasında
önemli bir girişime imza atar. İstanbul Üniversitesi bahçesine dikilecek
Atatürk anıtının yapımı için gelir sağlamak amacıyla beş takım arasında bir
Atatürk Kupası düzenler. 1955 Mayıs ayında yapılan turnuvanın son maçında
Fenerbahçe ile Beşiktaş 4-4 berabere kalınca 2 metre boyunda, 200 kilo
ağırlığındaki bu dev kupayı Adalet kulübü kazanır.
Yıl 1953. Necati Karakaya Milliyet gazetesine girmeden önce genç bir muhabir ve teknik sekreter olarak Vefa Haftalık Spor Gazetesinde çalışır. - Gazeteciliğe nasıl başladınız?
- Bir gün Milliyet gazetesinin sahibi Ercüment Karacan’a
gittim. Gazetenizde yazı yazmak istiyorum dedim. “Bana değil, karşı kapıya
git,” dedi. Karşısındaki oda Abdi İpekçi’nindi. Abdi Bey’e gittim, “Gazetenizde
yazabilir miyim?” dedim. “Hangi bilgiyle?” diye sordu. “Bugünkü gazetenize
baktım, spor haberlerinin hepsi yanlış,” diye cevap verdim. “Mesela Recep’in
‘Galatasaray’a karşı gol atacağım’ diye beyanatı var. Recep Arap Sadri’den 2.000
lira istedi, o da kadro dışı bıraktı. Şu anda kadro dışında yani.” Bunun gibi
beş tane örnek verdim. Abdi Bey, “Deftere yazıyorum, on beş gün sonra gel,”
dedi. On beş gün sonra gittim. O zaman birçok muhabir 150 ila 250 lira alırken bana 300 lira verdi ama ben sabahtan akşama
kadar yazıyorum. Sayısız atlatma haber yaptım. Atlatma haber getirince Abdi Bey
zarfın içinde 20 lira verirdi. Her hafta iki tane 20 liram vardı.
Milliyet muhabiri Necati Karakaya, Gündüz Kılıç ve Galatasaray başkanı Suphi Batur'dan demeç alıyor.
1955’te Milliyet’e girdiğimde, bir sene boyunca Abdi
İpekçi’nin önüne koyuyordum yazılarımı. Sonra bakıyordum yazı tamamen değişmiş.
Ben o zaman gazeteci gibi değil, hikâye yazarı gibi yazıyordum. Hiç unutmam
milli takımı karşılamaya havaalanına gönderdiler. “Milli takım dün saat
18.45’de THY uçağıyla Yeşilköy havaalanına indi” diye yazıyorum. Ertesi gün
okuyorum: “Milli takım yurda döndü.”
Futbol bilgilerimi geliştirmek için 1957’de Sulhi Garan’ın hakem
kursuna gittim. 1960 senesinde FIFA genel başkanı Stanley Rous geldi. Onun
Ortaköy’de denizcilik okulunda açtığı kursa gittim. Birkaç sene sonra tekrar
bir kurs açıldı. Üç tane hakem kursuna gittim. Galiba 1950 tane uygulama var.
Ben bunun ancak dokuz yüzünü bilirim. Doğan Babacan bunun bin beş yüzünü bildiğini söylüyor. Her şeyi açar Babacan’a, Ertuğrul Dilek’e sorarım. Bazen onların
bilmediğini ben bilirim.
Necati Karakaya, bir maçta çıkan kavga sonucu kaburgaları zedelenen hakem Ahmet Bagatır'ın röntgen filmini inceliyor.
- Spikerliğe nasıl başladınız?
- Maçları Muvakkar Ekrem Talu anlatıyordu. O ölünce Pertev
Tunaseli anlatmaya başladı. Galiba Norveç’le oynuyorduk, bir hafta sonra da
Rusya’yla maçımız vardı. Rus teknik direktörüne, “Kaçalin sıra sana gelecek
Kaçalin” diye bağırdı o maçta mikrofondan. Böylece Pertev’in görevine son
verdiler. Halit Kıvanç bir müddet maç anlattı fakat BBC’den teklif aldığı için İngiltere'ye gidecekti. Bize radyonun açtığı sınava girmemizi söyledi. Yetmiş beş kişi müracaat
etti. Bunlardan beş altı kişi finale kaldık. Jüri heyetinde radyonun ileri
gelenlerinden Baki Süha Edipoğlu, Orhan Hançerlioğlu, dışarıdan Fethi Pirinççioğlu
gibi isimler vardı. Bunlar bizi dinliyordu. Önce çağırdılar bir ses sınavı
yaptılar. Bu sınavdan hemen herkes geçti. Sonra sahaya götürüp banda almaya
başladılar. Banttan beş kişi geçtik ve böylece başladık. 15 Ocak 1963 tarihli Milliyet gazetesinden
1962’de Türkiye Radyolarına girdim. Otuz dokuz yıl aralıksız
4508 maç anlatarak dünya rekoru kırdım. Şehir adını taşıyan otuz iki stadın
adını değiştirdim, Atatürk yaptım. Mesela Diyarbakır’dan maç anlatıyorum. Radyoda
yayın başlar: “Burası İstanbul, Ankara, İzmir, Çukurova, , Diyarbakır, Erzurum,
Trabzon radyoları. Şimdi mikrofonlarımız Diyarbakır Şehir stadında.” Bense,
“Burası Diyarbakır Atatürk stadyumu, karşınızda Necati Karakaya,” diye
anlatmaya başlardım. Kayseri, Rize, Konya, Bolu, Adapazarı, Denizli vs. otuz
iki stadın adını böyle değiştirdim.
1958 yılında yapılan Romanya maçında sakatlanan Turgay Şeren röntgen filmini Necati Karakaya'ya gösteriyor.
Spikerliğimin başlangıcında bana röportaj
yaptırmaya başladılar. 1963 senesinde Galatasaray – Milan oynuyordu. Bu maç
için röportaj yapmaya Carlton oteline gittim. Hatta bir kış günüydü, vasıta
filan bulunmuyor, giderken bayağı zorluk çektim. Sesleri aldım geldim. Bir de
kontrol edeyim ki ses yok. Meğer ilk konuştuğum Metin Oktay bana oyun olsun
diye sesi kapatmış. Çılgına döndüm. Tekrar otele gittim. O zaman TRT’nin
vasıtası filan yok. Dolmuşla gidiyorsun, ses alma cihazı 20 kilo. Metin’e tam
bağıracağım, “Güzel ağabeycim senin tatlı yüzünü bir kere daha göreyim diye
kapattım,” diyerek benim gönlümü aldı. Bu şekilde maçtan evvel bir saatlik
röportaj yaptım. Türkiye radyolarından yayınlandı. Stat hoparlörlerinden de
verildi. Seyirciler maç başlamadan futbolcuların konuşmalarını dinlediler.
Necati Karakaya Edirne'de maç anlatırken eşi ve iki kızı ona eşlik ediyor.
- İlk anlattığınız maçı hatırlıyor musunuz?
- İki sarı siyahlı kulüp, Beykoz-İstanbulspor maçını
anlatmıştım. Fakat ne tesadüftür ki Anadolu’da ilk defa bir şehirden maç
verileceği zaman hep beni gönderdiler. Sen kulüp başkanısın, gazetecisin; halk
seni tanıyor, seviyor, seni görünce olay çıkarmazlar, sen daha otoritersin diye
hep beni gönderiyorlar, hep de tesadüf Beşiktaş maçı denk geliyor. O yıllarda 2.
Lig maçlarını anlatmak için Gaziantep ve Trabzon’a da çok gittim. Birçok
şehirde idareci tribününden maç anlatana bağırırlardı, “Yahu doğru dürüst
TRT spor servisi müdürü Kemal Deniz ile.
- Feriköy’e nasıl başkan oldunuz?
- Doğma büyüme Feriköylüyüm, fakat Feriköy 1. Ligde değilken
ben Vefa’yı tutardım. İdarecilerimizden Apartman Mustafa da Vefalıydı. Ne zaman
Feriköy 1. Lige girdi, ben evimin bitişiğindeki Feriköy kulübünün idarecisi
oldum. Vefalılığımız orada bitti. Fakat ondan önce hasta bir Vefalıydım.
Haziran 1959’da Bursa’da Milli Lige terfi maçları oynandı.
Orada yönetici olarak bulundum. Galiba sekiz kulüp vardı, dördü 1. Lige girdi.
Hayatımda hiç unutamadığım bir maç Ülküspor – Toprakspor maçıdır. Aynı futbolcu
aynı kişileri çalımlayıp kalecinin üzerinden aşırarak dört kez aynı golü
atıyor. Öteki de kendi yarı sahasından gerilip vuruyor. Aynı yerde faul oluyor,
aynı şekilde vuruyor, top aynı yerden doksana takılıyor. Ülküspor 4-3 kazandı
ve biz bu sayede 1. Lige çıktık. Kulüp başkanlığımsa 27 Mayıs 1960 ihtilalinden
sonra başladı. Başkan DP milletvekiliydi. İhtilal olunca tutukladılar. Koltuğu
boş kalınca kongre yaptılar ve beni seçtiler. Ayrıca İstanbul kulüpleri birliği
başkanlığını yaptım dört sene boyunca. Her hafta pazartesi günü İstanbulspor
kulübünde toplanırdık. Diğer başkanlar benden otuz, otuz beş yaş büyüktü. Özellikle
İstanbulspor kulübü başkanı Ali Sohtorik’le ilişkilerimiz çok iyiydi. Darda
kalınca kulüp için ondan borç alırdım.
Yıl 1960. Feriköy kulübünün genç başkanı Necati Karakaya, düzenlediği Cemal Gürsel kupasının hazırlıkları sırasında diğer kulüp yöneticileriyle birlikte İnönü Stadının önünde. - Ne kadar sürdü başkanlığınız?
- Beş sene başkanlık yaptım. Üç sene de ikinci başkanlık
yaptım ama kulübü fiilen ben idare ettim çünkü yeni başkanın kulüple ilgisi
yoktu. Makasçı İhsan Bey denilen 80 yaşında bir zattı. Otomobil makasları yapan
fabrikası vardı. Bizim yönetimden birinin amcasıydı. Kulübe para verdi, başkan
yaptık. Taksim’de yazıhanesi vardı. Kulübe gelmezdi, onun yazıhanesine biz
idare heyeti olarak gidiyorduk. - Gündüz Kılıç Feriköy’e nasıl antrenör oldu?
- Onu ben getirdim. O sırada Galatasaray’dan kopmuştu. Gündüz’ün
gelmesine imkân yok gözüyle bakılıyordu. Bırakmış, artık futboldan nefret
etmiş. Yüz araçla Kabataş’ta arabalı vapur iskelesinde karşıladık; kamyon,
minibüs, otobüs ne varsa. Bayraklarla Taksim meydanında abidenin etrafında tur
atarak Feriköy’e geldik. Bunun üzerine Gündüz antrenörlüğü kabul etti. “Bir
sene kalacaksın baba, seneye ben seni Galatasaray’a bırakacağım” dedim. Bir
sene sonra Galatasaraylılara telefon ettim. Ulvi Yenal başkan, Rüçhan Adlı
ikinci başkandı. “Gelin, emanetinizi alın,” dedim. Gündüz Abi’yi Divan Oteline
götürdüm. Burası Feriköy’ün bağlı olduğu Şişli ilçesinin sınırı, karşı taraf da
Beyoğlu ilçesinin sınırıdır. Sınırda Gündüz Kılıç’ı teslim ettik. Gündüz Kılıç Feriköy takımıyla idmanda.
- Feriköy’ü başka kimler çalıştırdı?
- Lefter, Basri Dirimlili, Naci Özkaya Feriköy’ü çalıştırdı.
- En çok hangisinden memnun kaldınız? - En çok
Lefter’den memnun kalmıştım. Takıma hücum oynattı. İlk sekiz hafta liderdik.
FB-BJK-GS bizim altımızdaydı. Lefter en çok bizde çalıştı zaten. Aynı sezon
içinde Samsun, Bolu, Antalya’yı çalıştırmışlığı var mesela.
Feriköy başkanı Necati Karakaya, Beşiktaşlı Ahmet'in transfer işlemini yaparken kulüp yöneticilerinden İsmail Erçin (arkada) onları izliyor.
- Feriköy kulübüyle birlikte anılan isimler arasında Ebe
Naciye diye dikkat çekici bir şahsiyet var. Kimdir Ebe Naciye? - Kulübün
kurucularından, unvanından anlaşılacağı üzere bir ebe. Kulübün kurucuları
arasında o semtin sünnetçisi de var. Sünnetçi Mehdi Bey sağlık memuru,
siyahiydi. Ebe Naciye oğlan doğunca “bir futbolcumuz daha oldu” diyormuş. Formaları
oturur leğende yıkardı evde. O kadar asil ve temiz bir kadındı ki. Bütün
Feriköy’ü o doğurtmuş. Sonra oğlu Orhan Pekkutlu kulübün genel sekreteri oldu.
Damadı da bir ara başkanlık yaptı, Trabzon milletvekili Selahattin Karayavuz.
Vefa’nın da başkanlığını yapmıştı, fakat Feriköy’de otururdu. Kulüp başkansız
kalınca birkaç ay için başkanlığı üstlendi. 15 Mart 1964 tarihli Milliyet gazetesinden.
- Az önce bahsi geçen Apartman Mustafa da ünlü bir
- Evet, sahaya girip hakemi dövmüştü. Milli ligdeki ilk
sezonumuzda (1959-60 sezonu) Fenerbahçe ile İnönü stadında oynuyoruz. Hakem
Baha Kırçıl İzmir’den gelmişti. Apartman Mustafa sahanın kenarında idareci. 160
kilo ağırlığında, 1.90 boyundaydı. Askerken vagonları arkadan itermiş.
Arabasını park ederken direksiyonda uğraşmaz, arabadan iner, arkasını bir
tarafa önünü bir tarafa koyar giderdi. 2-1 galip oynuyoruz, maçın bitmesine 15
dakika var. Hakem bir penaltı verdi aleyhimize, 2-2 oldu; seyirci ayağa kalktı,
çıldırıyor. Maçın bitimine birkaç dakika kala Fener bir gol daha attı ve 3-2
kaybettik. Bu dayanamadı sahanın ortasına yürüdü. Baha Kırçıl da 1.90
boyundaydı. Sahaya girip bir tokat attı, hakem yere yıkıldı. Polisler bunu
yakalayıp Beşiktaş karakoluna götürdüler. Biz de şahit olarak gittik. “Ne
gördünüz?” dediler, “Hakem Mustafa’ya vurdu,” dedik. Hakem de geldi, kimse
şahitlik yapmıyor. Sonra İzmir’e gidince çiçekler alıp gittik yanına, hakeme
kendimizi affettirmek için.
Apartman Mustafa (sağda) Aziz Nesin ile birlikte maç izliyor. (26 Mart 1963 tarihli Akşam gazetesinden)
- 1968’de bir Feriköy’ü kurtarma komitesi kurulmuş.
- Artık kulüp küme düşmek üzereydi. Şükrü Gülesin’le beni
çağırdılar kurtarın diye. Nerede kurtarıyorsun? Göztepe ile maç oynuyoruz.
Göztepe bize karşı sert oynamaz umuduyla maça gittik fakat ters bir hakem
vardı, Alman. Türk hakem olsa belki maçı kazanırdık. Daha 1. dakikada ofsayttan
gol yedik. İtiraz etmeye kalmadı, ofsayttan bir gol daha; hem de birkaç metre
ofsayt. Hayatımda radyodan bir tek Feriköy maçı anlattım, o da bu maçtı.
Başkanı olduğum için maçlarını anlatmıyordum. Fakat o sırada İzmir’de spiker
yoktu, maçın verilmesi lazım diye ısrar ettiler. Kendi takımımın yediği dokuz
golü anlatmak zorunda kaldım. O zaman kurtarma komitesi üyesiydim. Zaten komite
de iki kişiydi, Şükrü Abiyle (Gülesin) ben. 5 Mayıs 1968 tarihli Yeni Asır gazetesinden.
- Feriköy 2. Lige düştükten sonra tekrar 1. Lige çıkma
fırsatı yakaladı mı?
- Kulüp 2. Lige düştü, kongre oldu. Kongreye gittim. Kulübün
620 bin lira borcu varmış. Benim zamanımda Fenerbahçe ile yarışan bir bütçe
yapmıştım. Bizde beş branş vardı. Boksörlerimiz Türkiye şampiyonu oldu. Beş
tanesi milliydi. Teknik direktör Garbis Zaharyan, menejer Öztürk Serengil, boks
şubesi kaptanı Jirayr Metin’di. Kongrede başkan olmamı istediler, kabul etmedim.
Bunun üzerine başladılar bağırmaya: “Tabii 1. Ligde para vardı, yutuyordun.
Şimdi 2. Ligi istemezsin.” “Peki, kabul ediyorum,” dedim ve başkan oldum.
Futbolcuları topladım, “620 bin lira borcumuz var, bu borcu ödeyeceğiz,” dedim.
Bunun için teşebbüse geçtim. Sahanın bir köşesinde yazlık sinema vardı kulübün
gelir kaynağı olarak, ayrıca Feriköy pazarının tahtalarından aldığımız para
vardı. Oraya benzin istasyonu yaptırmaya karar verdim. Futbolculara, “Size altı
ay hiç para ödemeyeceğim. Hiç para almadan oynar mısınız? Ondan sonra
borçlarımı ödeyeceğim” diye sordum. Onlar da “Oynarız,” dediler. Lig başladı, hiç
yenilmeden devreyi bitirdik. Hesapladım, Samsunspor ve Bolu’yu altışar puan
geçerek şampiyon olacağız. O sırada benzin istasyonu için Mobil’le anlaşmıştım.
Çocuklara para gelecekti. O zamanın parasıyla 150 bin lira peşin veriyorlardı.
Bunu çocuklara dağıtacaktım, sonra benzin satışından pay alacaktım. Fakat
Apartman Mustafa sinemayı işletiyordu. Benzinlikten sinemaya ışık gelir diye
mani oldu. Ben de başkanlığı bıraktım. Onun üzerine hiç yenilmeyen takım sekiz
maçta yenildi. Bırakmasam şampiyon olacaktık.
1998 yılında çıkan Futbolda 50 Yıl Yaşadıklarım adlı kitap.
- Bir de sendika başkanlığınız var.
- Futbolcular sendikasının altı yıl asbaşkanlığını, on yıl
genel başkanlığını yaptım. Yirmi yılda yurtdışından otuz iki takım getirdim.
Yurtdışından takım getirmek 1960 senesinden itibaren 80’lerin başına kadar
yasaktı çünkü döviz ödüyorduk. Ben döviz ödemeden bu takımları getirdim. İçlerinde
Metin Oktay’lı Palermo, Can Bartu’lu Lazio vardı. Dinamo Kiev dahil on iki tane
Sovyet takımı geldi. On kuruş para vermedim onlara, aram çok iyiydi Ruslarla. Futbolcular Sendikası genel başkanı Necati Karakaya basın toplantısında. Arkasındaki asbaşkan, eski Beşiktaşlı futbolcu Nazmi Bilge.
- Bir ara federasyon başkanlığı için adınız geçmiş.
- Üç kere federasyon başkanlığı teklifi aldım, üçünde de
gazetem başkan olmama mani oldu. Abdi İpekçi, “Sen şimdi federasyon başkanı
olacaksın, bir FB-GS maçı olacak mesela, yenilen takımın taraftarı Milliyet’in
kapısına gelecek, bağırıp çağıracak; gazeteden ayrıl başkan ol,” dedi. Fakat
gazetecilik benim işim, dolayısıyla ayrılmadım. Birinde Hasan Polat istifa
etmiş. Bir gün önceden Ankara’ya gittim, Marmara Otelinde o sırada spor bakanı
olan İsmet Sezgin’le karşılaştım. “Hasan Abi’nin istifası cebinde,” dedi.
Ertesi günü Hasan Polat’la karşılaştım. “Sakın yazma, İstanbul’a gidince seni
çağıracağım, yemek yeriz, o sırada istifamı sana açıklarım, haber yaparsın,”
dedi. Ben ertesi gün Trabzon’a maç anlatmaya gidecektim. Gitmeden haberi gazeteye bildirdim ve ben
gelene kadar yazmamalarını tembih ettim. Gelince bir de ne göreyim, pazartesi
günü Milliyet’in spor sayfasında “Hasan Polat istifa etti” diye manşet atılmış.
Adama söz vermişim, benim aile dostum, çıldırdım. Bu yüzden federasyon
Bu olaydan sonra Gündüz Kılıç bana sürekli federasyon
başkanı olmamı söylüyordu. Ben de nihayet peki dedim, başladım hazırlığa.
Kurulumu yaptım, teknik heyette Gündüz Abi olacaktı. Her şeyi hazırladım.
Meclisteki vekil arkadaşlarıma mektup yazdım. Benden başka aday da yok. Bir sabah
turizm bakanı Orhan Birgit aradı. “Necati, federasyon başkanı oldun, kutlarım,”
dedi. Yarım saat sonra spor bakanı aradı. “Futbol federasyonu başkanlığına
getirildiniz, kutlarım,” dedi. Ben de bakana, “Ben zaten hazırım, heyetimi
yaptım,” diye adeta nutuk atıyorum. Bakan durumdan memnun. Gazeteye telefon
açtım. Namık Sevik o zaman spor müdürüydü. “Sana söyledik, gazeteden ayrılmadan
olmaz bu iş,” dedi. Emekliliğime bir sene kalmıştı, ayrılmadım ben de. Necati Karakaya spikerliği ve gazeteciliği bıraktıktan sonra
artık bütün zamanını çeşitli eğitim ve meslek kurumlarında Atatürk üzerine
konferanslar vererek geçiriyor. Yazmak için tam kırk beş yıl üzerinde
çalıştığını söylediği “Atatürk Beşiktaşlı” adlı kitabı on üç baskıya ulaşmış
durumda. Necati Karakaya bu kitapta önemli bir tarihi yanlışı düzelttiğini
belirtiyor. Atatürk’ün annesi Zübeyde Hanım’ın yaygın kanının aksine Balkan
Savaşında yaşanan göç dalgası sırasında değil, Selanik’in düşmesinden birkaç
sonra, 1915 yılında Yüzbaşı Necati tarafından kaçırılıp İstanbul’a
getirildiğini ortaya çıkardığını ısrarla vurguluyor.
Milliyet spor servisinin yazarları eşleriyle birlikte Metin Oktay'ın evinde.Ayaktakiler (soldan): Namık Sevik, Yavuz Bayraktar, Metin Oktay, Necmi Tanyolaç.Oturanlar: Hüseyin Kırcalı, Doğan Şener, Nezih Alkış, Necati Karakaya, Halit Kıvanç.
(Kaynak belirtilmeyen fotoğraflar 'Futbolda 50 Yıl Yaşadıklarım' adlı kitaptan alınmıştır)
Necati Karakaya - Spiker, Spor Yazarı, Kulüp Başka...