HASTALIKLAR | 18 Ekim 2017, Çarşamba 18:01 | 61 görüntülenme
Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB), akademik, sosyal ve psikiyatrik sorunlara yol açabilen ve olumsuz etkileri yaşam boyu sürebilen bir hastalıktır. Görülme sıklığı yüzde 5-7 civarındadır. Çocuklukta başlayıp yüzde 60-70 oranında yetişkinlikte de devam edebilen bir rahatsızlıktır.
DEHB nedenlerinin biyolo­jik olabileceği gibi birçok farklı faktörden etkilendiği düşünülmektedir. Merkezi sinir sisteminin gelişmesindeki yetersizlik ya da hasarlar, genetik, nörokimyasal, psikososyal veya çevre­sel etkenler bunlar arasındadır. Ancak anne-babaların veya eğitmenlerin tutumlarının hastalığın ortaya çıkmasında bir etkisi yoktur. Belirtilerin başında detaylara dikkat etmeme, sürekli hata yapma, dikkati korumada zorlanma, dinlemiyormuş izlenimi, verilen komutları izlemede güçlük çekme, organizasyon sorunları, yoğun düşünme gerektiren işlerden kaçınma, eşyalarını kaybetme, dikkatin kolayca dağılması, günlük işlerin unutulması gelir. Ayrıca aşırı hareketlilik, uzun süre yerinde oturamama, otururken elin, ayağın kıpır kı­pır olması, çoğu zaman hareket halinde ol­ma gibi belirtiler de eşlik edebilir.
Belirtilerin bazılarının 7 yaşından önce başlaması, semptomların ve bunların neden olduğu olumsuz sonuçların en az iki ortamda ortaya çıkması, toplumda, okulda ya da mesleki yaşamda bozulmalar oluştur­ması teşhis koymada kullanılan kriterlerden bazılarıdır. Çocukluk, ergenlik, yetişkinlik dönemlerinde DEHB’nin belirtileri değişebilir. Belirtiler yıllar içinde birbiriyle yer değ iştirebilir ve geçişler yaşanabilir. Dolayısıyla da aynı kişide değişik dönemlerde farklı belirtiler izlenebilir. Örneğin hayatının bir döneminde hiperaktivite-dürtüsellik baskınken diğer bir döneminde ise dikkat eksikliği daha ön planda olabilir. DEHB tedavisinde en önemli seçeneklerden biri ilaç tedavisidir. İlaç tedavisiyle eş zamanlı olarak bilişsel-davranışçı terapi, neurofeedback, play attention ve dikkat artırma eğitimi gibi yöntemler de tedavide hızlı etkilidir ve daha iyi iyileşme oranları sağlar. Tedavide aile, çocuk, öğretmen işbirliği gereklidir. Önerilen Branşlar: Aile Hekimliği, Psikiyatri, Çocuk Psikiyatrisi, Nöroloji