Komünistlerin Birligi Üzerine-2
İlkini, Hasan Köse imzasıyla yayınladığımız Komünistlerin Birliği üzerine öneri/değerlendirme içeriğindeki yazının pozitif yaklaşımla ve derinlikle ele alınacağı, kısır tartışmalarla ele alınarak konunun özünün karartılmayacağı umudundaydık. Yazının geniş kesimde farkedildikçe az çok bir reaksiyon gösterileceği...
11 Mart 2018 Pazar 11:00 Bu haber kez okundu
İlkini, Hasan Köse imzasıyla yayınladığımız Komünistlerin Birliği üzerine öneri/değerlendirme içeriğindeki yazının pozitif yaklaşımla ve derinlikle ele alınacağı, kısır tartışmalarla ele alınarak konunun özünün karartılmayacağı umudundaydık. Yazının geniş kesimde farkedildikçe az çok bir reaksiyon gösterileceği beklentisi doğal olarak vardı. Bu noktada, yazıya ilk tepki, geleneğin dışından ama mücadelede çok emeği olan ve aynı zamanda içinden geldiği Kurtuluş geleneğinde de emekleriyle tanınan Selçuk Şahin Polat`tan geldi. Bu elbette çok önemsediğimiz ve bu konuda solun farklı bir yerinden ve duruştan son derece siyasi nezaketle kaleme alınmış bir ikinci yazı/değerlendirme, eleştiri ve öneri içeriğiyle, yayınlama şansı bulduğumuz için mutlu olduk. Yazar Selçuk Şahin Polat`a ve Hasan Köse`ye aldıkları inisiyatif ve katkılarından dolayı teşekkür ediyoruz. Bu konuda benzer pozitif yazılar geldikçe yer vereceğiz. Simurg News
Selçuk Şahin Polat|Hasan Köse arkadaşın Komünistlerin Birliği üzerine ele aldığı gerçekten isabetli ve önemli görüşleri üzerinde düşüncelerimi açıklayarak Puzzle’ın bana göre eksik kalan parçalarını tamamlamak isterim.
Çağımızda sadece Birlik sorunu değil komünizm bile bulmaca(Puzzle) haline getirilmiştir. Kim komünist kim değil, kişi ve gruplara göre değişmektedir: Her grup kendini komünist ilan edip diğer grubu oportünist olarak tanımlayabilmektedir. Pekâlâ, emekçiler kimden yana tavır alacak? Ya da kimseden yana tavır almadığı zaman onlara laf edebilecek bir yüzümüz olabilecek mi? Çoğu Marksist grup şöyle düşünüyor: ‘mücadele işinde onları kazanacağız!’ Yani en fedakâr, en cesur, en kararlı ve en fazla ölümü göze alan gruplar, kitleleri kazanacaklarını umuyor. Ne yazık ki bu hayal bugüne kadar etnik temelli mücadele dışında gerçekleşmedi. Gerçekleşmesi de imkânsız! Çünkü kitleleri siyasi mücadele içerisinde belli bir bilinç düzeyine ve eylem adamı haline getirmeden yani eğitmeden yapacağınız her türden kahramanlıklar onların sadece hayranlığını uyandıracak, belki taraftarınız yapacak fakat örgütlülük içine çekemeyecektir. Nedeni çok açık: Emekçiler pratik içinde en az sizin kadar eylemlilik içinde olabilmeleri için, yine en az sizin kadar kararlılık gösterecek bir bilinç düzeyinde olması gerekmektedir. Dolayısıyla SİYASİ Bilinç olmadan insanları örgütlülük içine alamazsınız. Bu da, sistemin her türlü haksızlığına ve bozuşmasına karşı çıkan, siyasi mücadeleyi temel alan bir program ve eylemliliğe sahip olmanızla mümkündür. Örneğin ülkemizde, özellikle de Marx’ist temelli gruplarda ki program, kitleleri SİYASİ mücadele içerisinde(ki Leninizmin izlediği temel yol budur) eğitmek ve kazanmak üzerinde değil, daha çok DEVRİMCİ ve ASKERİ taktikler üzerine kurulmuştur. Bence Komünizmin tarifinde ve Birliğin kazanılmasında izleyeceğimiz yol ve yöntemlerin kaynağında, SİYASİ tutarlılık-sağlamlılık ile DEVRİMCİ güvenin ayrılmaz birliği yatmaktadır. Çağımızda bu iki özellik ayrılmış ve her birini bize komünizm olarak tanıtmaya çalışıyorlar. Nasıl ki siyaset devrimci özellik olmadan teorik lafazanlık, birikimcilik hatta muktedirlerin kuyrukçuluğu ise, aynı şekilde siyasetten uzak devrimcilikte çocukluk, maceracılık ve neo anarşizmdir.
Sormaya devam edelim:
diye sorduğumuzda kimisi Marx ve Lenin’in görüşlerinin yanına Stalinizmi, kimisi Maoculuğu ekleyerek, kimisi de salt Marx’ın görüşlerini savunarak cevap veriyor. Ayrıca genel olarak üç alanda yoğunlaşan bu cevapların ayrıntılarında, özellikle de pratik alanda yüzlerce farklı grup ve partilerin teorik görüşleri çıkıyor karşımıza. Alsana yüzlerce ‘komünizm’ teorisi tepe tepe kullan! Durumumuz içler açısı. Bu açıdan bu durumun nedenlerini ve çıkış noktalarını doğru tespit ederek sorunun çözümüne hizmet edebiliriz.
Yukarıda bu konuda başladığım tespitlerime devam edersem: Komünizmi veya bir komünisti teorik olarak gerçekten çok doğru anlatabilir ve ifade edebilirsiniz. Fakat bu görüşlerin hayatta aynı tutarlı ve mükemmel sonuçlarına ulaşmanız için ayrı bir tarif veya bunu önceden
sağlayacak bir formül ne yazık ki bugüne kadar bulunabilmiş değil. Diyalektik ve Tarihi materyalizme göre bunun için, doğruluğuna inandığınız görüşleri(teoriyi), hayata(pratiğe) uygulamanızdan başka bir yol yoktur. Çünkü bu uygulama size, doğru sandığınız kuramınızın eksikliğini, yanlışlığını ve ya doğru olduğunu belki de bir başka tarzda gösterecektir. İşte bu, komünizmin diyalektik olan üslubudur. Bu tarzı içselleştirmeden doğru ve yanlışı, teorik-pratik alanda bulup çıkarmanız imkânsızdır. Bir örnekle açıklamaya çalışayım:
Eğer Marksist kuramın diyalektik olan üslubunu yani Çalışma Tarzını içselleştirmiş biri veya bir örgütsel yapıysanız; önceden tespit ettiğiniz, doğruluğuna inandığınız program ve görüşlerinizin pratikte uygulanamaz yani hayatta genellikle başarısızlıklara neden olduğu sonucuna vardığınızda (yani bunu test ettiğinizde) üzerinde düşünür, kuramınızda ki yanlışın neler olduğunu araştırır ve doğru olanı bulmaya çalışırsınız. Yani daha önceki kuramınızı terk edersiniz. Yok, komünist çalışma tarzını içselleştirmemişseniz, inatla yolunuza devam eder ve sıra dışı bir duruma yani anti-komünist bir çizgiye hızla sürüklenirsiniz. İşte ülkemizde olan da budur. Kendine Marx’ist diyen hemen hemen her grup bu ikinci örneğimizdeki yolu izlemektedir. Sadece çoğu, teorik görüşlerini devrimci(Marx’ist, diyalektik, komünist) olarak değiştirmek yerine revizyonlar yaparak yoluna devam etmektedir. Yine örnek verecek olursak Dev-Yol, Kurtuluş, Halkın Kurtuluşu, Partizan, TKP vb. gruplar ilk çıkış noktalarından çok farklı bir programa sahipte olsalar bu programlarının hayata geçmesi ve milyonlarla buluşması için gerekli olan Çalışma Tarzından yoksunlar. Bu yoksunluk ister istemez bu günkü koşullarda onların şu komünist davranışların içine girmelerini engellemektedir:
– Ortak program ve örgütlenme için bir araya gelmek. Tıpkı Hasan Köse arkadaşın da izah ettiği gibi I. Enternasyonalin örgütlenmesinde Marx ve Engels’in kendi komünist programlarını dayatmayıp içinde Proudhon’cuların, Bakunin’cilerin, Lasalle’cilerin de olduğu bir örgütlenmenin(I. Enternasyonal)programını hazırlayıp birlik için yola çıkmak. Yine 1900 ların başında Çarlık Rusya’sında Lenin ve diğer Marx’ist lerin bir araya geldiği II. Kongrede ki gibi.
Grup çıkarlarını genel çıkarlar için ertelemek denir buna ve bu komünizmin İDEOLOJİK stratejisidir!
– Ortak eylem birlikleri örgütlemek! Bugün içinde bulunduğumuz koşullarda(2018 Türkiye’sinde) eğer gruplar DEMOKRATİK ortak bir irade altında bir araya gelmekten kaçınıyorsa bunun arakasında komünist çalışma anlayışını içselleştirememiş olmak yatmaktadır. Faşizm ister laik, isterse dinsel yoldan toplumu şekillendirmek için iktidara gelmişse buna karşı ortak cephe kurmak ve birleşmek komünizmin SİYASİ stratejisidir. Eğer siz doğru olan kuramınızdan eminseniz bırakın bizler ve kitleler bunu görüp yaşasınlar!
– Araştırma-inceleme, politik çözümlemeler için tartışmalar, polemikler, ideolojik, siyasi ve örgütsel sorunların üzerine gitme, çözme vb. tarz yerine aksine eleştirilere tahammülsüzlük, eksik ve yanlışları kabul etmeme, kişi ve grupları küçümseme,
dedikodu üzerine kurulmuş değerlendirmeler, çekememezlik vb. sekter ve dogmatik çalışma anlayışını benimsemek komünist bir tarzmışçasına uygulanmaktadır. Küçük-burjuva tarzın yerine, kişilerle değil düşüncelerle uğraşan, paylaşımcı, dayanışma ruhlu, içsel devrimini yapmış, yanlışlarını kabul eden, her şart altında genel çıkarları gözeten, kararlı, sebatkâr, mücadeleci, dedikodudan uzak inceleme-araştırma yöntemiyle sorunları çözen, şiddeti ilkesel düzeye getirmeyen, sorunların çözümüne odaklı, geri çağrılma yöntemini içselleştirmiş olan, atamalara karşı her koşulda seçim sistemini benimseyen, yönetimlerde geçici olarak bulunmayı prensip edinen, en ücra köyde yaşayanla aynı geçim standardını koruyan vb. vb. komünizmin ÖRGÜTLENME VE ÇALIŞMA TARZI stratejisini benimsemek gerekiyor.
Yukarda sıraladığım ve her an, her yerde yaşadığımız eksik ve yanlış davranışlar nereden kaynaklanıyor ve de bu davranışların düzelmesi mümkün mü? Bu soruyu doğru tarif edip(yani soruyu iyice anlayıp) cevabını da doğru şekilde(yani çözümü de) verebilmek için şu kısa açıklamaları biraz didaktikte olsa yapmam gerekiyor:
1-) Ülkemizde kendine Marx’ist diyen grupların ciddi anlamda işçi sınıfı ve emekçi-yoksul kesimlerle bir ilişkisi yok!
2-) Yine ülkemizde ki gruplar SİYASİ-TEORİK bir mücadele ve zenginliğin değil salt DEVRİMCİ-ASKERİ strateji ve yaşanmışlıkların üzerinden açık veya gizli kendini biçimlendiriyor.
3-) Aynı gruplar geçmişte açıkca ama bugünlerde kapalı bir şekilde kendi dışındaki güçlerden özellikle de dünyada şu an var veya geçmişte etkin olan akımlardan etkileniyorlar. Çin-Maoculuk, Sovyetler-Stalincilik, Latin Amerika-Fokoculuk vb. gibi.
Pekâlâ, yukardaki sorunlu durumu Marx’a ve Lenin’e dayanarak atlatırız ve çözeriz demek ne kadar doğru yaklaşım olur. Aksine bu yaklaşım, postulat denen bilinen bir gerçeğin tekrarı( iki iki daha dört gibi) veya suya yazı yazmak ve havayı yumruklamak gibi boş bir çaba olurdu. Bu açıdan sorunumuz, komünizmin doğru bir tarifi üzerinden onun çalışma tarzını her alanda uygulama beceri ve kararlılığını gösterebilmekte yatmaktadır. Bu amaca ulaşabilmek için de:
Birincisi; Program ve stratejimizi devrimci geleneklerimiz kadar siyasi-teorik gelişmişlik üzerine de oturtmalıyız. Örneğin SİYASİ GERÇEKLERİ AÇIKLAMA KAMPANYASI siyasi çalışmamızın omurgasını oluşturmalı ve kitle içinde çalışma anlayışımızı küçümsemeden, sabırla, inatla ve bilinçli şekilde sürdürebilecek bir gelişmişlik içinde olmalıyız. Açık-gizli, yasal-yasadışı, ekonomik-siyasi mücadele, demokratik ajitasyon-propaganda ve sosyalist ajitasyon-propaganda vb. kitle içi çalışmalarımızı Bolşevik Demirci İvan* taktiğiyle sürdürebilmeliyiz. Çünkü DEVRİMCİ taktikler ve gelenekler üzerinde şekillenen program ve strateji ister istemez, dik durma, kararlılık, ödün vermeme, hiç uzlaşmama vb. tarzları kadrolara komünizm olarak sunmakta ve kitlelerin kazanılması için gerekli olan, bilinç,
sabır, dayanıklılık, paylaşım, birlik, dayanışma gibi özelliklerin göz ardı edilmesine yol açmaktadır. Bakın Krupskaya bu konuda Lenin adına neler söylüyor:
“Onlara göre(Krupskaya Ültimatomcular’dan bahsediyor. Benim Notum)bir Bolşevik sert olmalı boyun eğmemeliydi. Lenin bu görüşü yanlış buluyordu. Böyle bir davranış, bütün pratik çalışmalardan vazgeçmek, kitleleri gerçek hayat sorunlarıyla ile ilgili olarak örgütleyecek yerde, onlardan kopma anlamına geliyordu.” ( N. KRUPSKAYA, LENİN’DEN ANILAR-II, sf. 6, biblioteK yayınları)
Burdan çıkan özlü sonuç yani çözüm şudur:
Mücadelemizi ve örgütlenmemizi DEVRİMCİ özellikler kadar SİYASİ gelişmişlik üzerine de kurmalıyız. İşte bu iki özelliğin diyalektik birliği olmadığı için bir avucuz, dolayısıyla sağ ve sahte sol milyonları yönlendirmektedir. Komünist Parti olmanın birinci şartı bu iki özelliği birleştirmek ve kaynaştırmaktır.
İkincisi; Devrimci ve Siyasi özelliklerin birliği doğal olarak kitle içinde çalışma anlayışını geliştirecek ve sınıfla olan bağımızın gelişmesine, onların siyaset sahnesine çıkmasını sağlayacaktır. İşçi ve emekçilerin siyaset sahnesine çıkması demek, devletin yarattığı her türden haksızlığa karşı güçleri oranında eylemlik içine girmesi demektir. Dolayısıyla emekçiler içinde siyasi olarak güçlü gruplar geleceği belirleme de ve komünist hareketin sağlıklı şekilde oluşmasında etkin olacaklardır. Kafa karışıklıkları ve doğru ile yanlışın karıştırılması ortadan kalkacaktır. Örneğin bir sınıfa dayanmayan politize olmuş kitlelerle haksızlıklara karşı eylem içinde olmak gerçekten önemlidir ve küçümsenemez. Fakat bu kitle bir sınıfın adına yola çıksa da bizzat kendisi değildir. Onlar her sınıftan kesimi oluştururlar. Onların üretimden gelen bir gücü ve etkinliği yoktur. Onları bir araya getiren örgüt dağıtıldığında onları tekrar bir araya getirmek hemen hemen imkânsızdır. Eğer sınıfsal olarak emekçiler, üretimden gelen güçlerini kullanarak haksızlıklara karşı tavır alırlarsa sınıf bilincine ulaşmaları bir yaygınlık, süreklilik ve kitlesellik yaratılmasını sağlayacaktır. Baskılar ilk eylem yapan grubu dağıtabilir(ki 12 Eylül darbesiyle bu görülmüştür) fakat grup dağıtılsa da onların yarattığı etkiler sınıfın diğer unsurlarını içgüdüsel olarak tetikleyecek ve eylemlilik hem gelişerek hem de yaygınlaşarak süreklilik kazanacaktır. Üretim alanları ortadan kaldırılmadan bu eylemlilik bitmeyecektir. Grev, genel grev vb. eylemler işte bunun için en etkili silahlar olmaya devam ediyor.
Buradan çıkan çözüm şudur:
Zalimlerin iktidarına, düzenine ve de yarattıkları her türden haksızlıklara karşı işçi sınıfı ve emekçilerin başını çektiği bir mücadele TEMEL olandır. Komünist Parti olmanın ikinci şartı emekçilerin(proletarya ve çalışanlar)öncülük ettiği bir mücadeledir.
Üçüncüsü; Yukarıdaki iki anlayışı grubunuzda veya örgütlenmenizde hâkim kıldığınızda zaten düzelmenin ve gelişmenin açık belirtilerini göreceksinizdir. Fakat komünistler bir ülkeye has ulusal bir hareket değildir. Uluslararası bir niteliği vardır. Geçmişte III. Enternasyonal’in, SSCB komünist partisinin, ÇİN Komünist partisinin, Arnavut Komünist partisinin ve Latin Amerika’da ki Fokocu hareketlerin dünya devrim hareketleri ve örgütleri üzerinde yarattığı
olumsuz etkiyi biliyoruz. Bu açıdan her ülke Komünist hareketin ideolojik, politik ve örgütsel bir kişiliği olmalı ve bu kişilik üzerinden dünyada ki diğer Komünist Hareketlerle eşit, paylaşımcı, dayanışmacı ve geliştirici bir ilişki kurulmalıdır. Yoksa geçmişteki olumsuzluklar gibi bağımlı(ideolojik, örgütsel ve de politik)bir komünist hareket ortaya çıkar ki bunun sadece adının komünist olacağını şimdiden söyleyebilirim. Komünist parti olmanın üçüncü şartı bulunduğunuz ülke şartlarında kök salmak fakat enternasyonal bağı her zaman korumak olmalıdır. Bağımlı değil geliştirici siyasi-ideolojik-örgütsel kişilik esas olandır.
Bu açıdan çözüm şudur: Mücadelenin her alanında; yani İDEOLOJİK mücadelede inceleme-araştırmalarla temelini attığınız ve polemiklerle(sağ ve ‘sol’ sapmalara karşı) zenginleştirdiğiniz bir programınız, yine SİYASİ mücadelede kol ve kafa işçilerin öncülüğünde sisteme karşı kitleleri harekete geçiren demokratik ve sosyalist bir çizginiz, yine ÖRGÜTSEL olarak demokratik merkeziyetçi, kadınların yönetimine açık ve belirleyici, örnek bir yapınız, ayrıca kişilere, düşüncelere, olaylara ve kendinize karşı doğru yaklaşıp sorunları ele alan ve çözümleyen bir ÇALIŞMA TARZINIZ olmalıdır. İşte yukarıda ki yönlerde atacağınız her adım sizin bir kukla ve şube örgüt olmadığınızın bir kanıtı olacaktır.
Ayrıca belirtmeliyim ki adı geçen yazısında Hasan Köse yoldaş bazı eksik veya yanlış anlamaya imkân veren tespitlerde bulunmuştur diyebilirim. Bunlar sırasıyla şunlar;
1-) ‘Öyle ki, artık dünyamız da tek bir sosyalist ülke, tek bir Komünist iktidar yoktur.’ Tespiti bence tüm eksikliklerine rağmen Küba’yı görmemezlikten gelmek demektir. Bu konuda eğer bir tartışma açılırsa görüşlerimi sunabilirim.
2-) ‘Unutmayalım ki, 1990 da yıkılan iktidarların önceli, Komünist iktidarlardı.’ Sanırım bu konuda ciddi bir tespit hatası yapılmaktadır. 1990 da yıkılan iktidarların öncelini komünist var saymak 1924 sonrası Sovyetleri incelememiş olmak demektir. Lenin’in ideolojik mücadele tarzını uygulamayan ve siyasi muhaliflere karşı belli bir noktadan sonra şiddet uygulayan Stalinci yöntemi bilmemek demektir. Bırakalım bunları, ülkede kapitalizmin nasıl 1920 sonlarından itibaren nasıl geliştiğini ve daha da önemlisi var olan ‘sosyalist’ sistem yıkılırken işçiler ve emekçilerin, kendi iktidarları yıkılıp vahşi kapitalizmin kurulmasına neden sessiz kaldıklarını açıklamak zorunda olduğumuzu hatırlatmak zorundayım. Dolayısıyla 1990 da yıkılan iktidarlar ne yazık ki Lenin sonrasında adım adım kapitalistleştiler yani ‘komünist iktidar’ değillerdi.
3-) ‘Kapitalizmden Komünizme geçiş sürecinde bir ara aşama olarak şekillenen Sosyalist toplum’ tespitinde sorunlu olan; sosyalist ve komünist diye iki toplum biçiminin olmadığı bu ara aşamaya komünizmin(sosyalizmin) ilk aşaması tespiti daha da doğru düşmektedir.
4-) ‘1848 devrimleri diye adlandırılan burjuva devrimler tam da bu tarihsel sürecin birbirine bağlı halkaları niteliğindedirler.’ Burada sanırım bir dil sürçmesi var gibi geldi bana. 1848 devrimleri Avrupa’da, öncelikle de Almanya’da, işçi sınıfının ilk defa burjuvaziye karşı kitlesel ayaklanmalarını içermektedir.
5-) Yazarın TKP-ML’yi temel alan örgütsel tespitleri, gerçekten çok yerinde ve çözümleyici önerileri içeriyor. Bu konuda onların birbirine yakın ve benzer olarak açıkladığı programlarını keşke bize ÖZET DE OLSA aktarabilseydi. Yoksa hala kırlardan şehirlerin kuşatılması stratejisi üzerinde mi şekilleniyorlar?
08.03.2018 Selçuk Şahin POLAT
Cumartesi Anneleri 676. kez Galatasaray Meydanı’nda bir araya geldi.
Ulm`da 8Mart kutlaması
Nurşah Aykut- Gidin bulutlar.https://youtu.be/4afyzBMnc-s...
Parti başlasın! Ahmet Doğançayır| Her türden milliyetçilik ezilenin kurtarılması için üretilen bir dille ...
Suruç gazisi Uğur Ok, Suruç davasına çağrı yaptıNecati Abay-Almanya'nın Stuttgart kentinde 4 Şubat günü yapılan söyleşiye katılan Uğur Ok,...