Orta yaşlılar şimdilik kurtuldu, ama... - Haber Hürriyeti
Korana virüsle mücadelede Avrupa’ya fark atarak hayatlarını kurtardığımız orta yaşlıları, önümüzdeki yıllarda bekleyen tehlikenin farkında mıyız? Bu tehlike ve beraberinde getireceği sorunlar yumağı, Türkiye’nin önüne zapt edilmesi güç bir kale gibi dikilmiş durumda. Bugün, başta sosyal güvenlik uzmanları olmak üzere birçok kişinin farkında olduğu bu yarayı biraz deşmek istiyorum.
 En erken emekli olma yaşının 60’a yükseltildiği günümüzde, emeklilere bağlanacak maaş önümüzdeki yıllarda belki asgari ücret kadar bile olmayacak.
 Yüzde 20’lere varan işsizlikten nasibini almayıp çalışabilen nüfus, emekli olduğunda anne ve babalarının aldığı maaşı alamayacak.
Şu an 30’lu 40’lı yaşlarda olup birikim ve yatırım yapmayarak (ya da yapamayarak) ancak günü kurtaranları emekli olacakları dönemde büyük zorluklar bekliyor.
Günümüzde emeklilerin büyük bölümü, maaşları yetmediği için işportacılık, gece bekçiliği, odacılık, çaycılık, şoförlük gibi ek işlerle bir şekilde hayata tutunabiliyor.
Teknolojinin gelişimiyle birlikte önümüzdeki yıllarda bu işlerin pek çoğu kalmayacak. Korana virüs geçici olarak bunun işaretini verdi bile.
Sosyal güvenlik açıkları böyle devam ederse (ki edeceği kesin görünüyor) emekliler önümüzdeki yıllarda şu an olduğu gibi ilaçlarını belki de ücretsiz alamayacak. Alsalar bile katkı payları artmış olacak.
İki yıldır verilen bayram ikramiyelerine henüz enflasyon zammı yapılmadı. Böyle giderse yapılacağı da şüpheli. Önümüzdeki yıllarda kaldırılmasa bile, enflasyon karşısında kuşa dönecek.
Bütün bunları birleştirdiğimizde karşımıza çıkan tablo pek iç açıcı değil. Birikimi, evi barkı, ek olarak yapabileceği bir işi kalmamış yığınla insan, eline geçen 3 kuruş emekli maaşı ile hayatını nasıl sürdürecek? Varsa çocuklarının destek olmak isteyip istemeyecekleri şüpheli. Kendi karınlarını zor doyuruyor olacaklar. Gelirleri izin verse bile, evdeki üçüncü kişi bunu isteyecek mi?
Kırsal kesimde çoluk çocuk desteğiyle bir kısmının ayakta kalabildiklerini varsayalım. Bir de kimsesi olmayanlar var. Onlar ne yapacak?
Sağlık turizmi için hastane üstüne hastane inşa ediyoruz ama kendi vatandaşımıza yetecek devlet kontrolünde huzurevimiz yok. Olanların kapasitesinin, yaşlı nüfusun tamamına yetişmesi imkansız.
Yaşlılar, başka çare kalmadığı için devletin huzurevlerinde emekli maaşlarının bir kısmını ödeyerek uygun fiyatlarla kalabilme imkanına sahipler ama sıraya girip yıllarca beklemek zorunda kalıyorlar. Bu süre bazen 3 yıl bazen 5 yılı buluyor. Ve çoğu için maalesef huzurevi sırası yerine “ölümü tatma” sırası geliyor.
Her konuda olduğu gibi burada da “parayı veren düdüğü çalıyor. İyi geliri olan ya da parasal yönden doğuştan şanslı olan emekliler, yaşlandıklarında isterlerse özel huzurevlerine yerleşiyor. Onların da fiyatlarını tahmin etmek zor değil.
Norveç, Danimarka, Almanya gibi Avrupa ülkelerindeki yaşlıların çoğu, iyi kötü birikim ve yatırım yapıp emekliliklerini garanti altına alabiliyor, kimseye muhtaç olmuyor. Yurdumuzda ise nüfusun yüzde 35’inin aldığı sosyal yardımlarla hayatını ancak sürdürebildiği gerçeğini unutmayalım.
“Sosyal devlet” iddiasından vazgeçmeden, bir an önce yaşlıların geleceğine yönelik önlemlerin alınması, devletin kontrolündeki huzurevlerinin sayısının artırılması, çalışabilecek durumdaki emekliler için iş alanlarının yaratılması önümüzdeki yıllarda bir sosyal dramla karşılaşmamak için elzem gibi…
Baydu Can / 22 Mayıs 2020 / baydu1963@gmail.com
Ymyu - Kalemine sağlık Baydu hocam...
Yanıtla . 0Beğen . 0Beğenme 22 Mayıs 20:56