Ne eylülller gördü bu ömür » Ayrılmaz Blog Chat Sohbet Odaları Sohbet Siteleri
Anasayfa > Şiirler > Ne eylülller gördü bu ömür
18 Ocak 2014 | Yazar: kara-melek | Henüz yorum yapılmamış | 730 views Görüntülenme
Zifiri karanlık İstanbul geceleri
Adam yutan sokaklar
Suya doydu topraklar
Baharlar kışa döndü
Gazel oldu yapraklar
Herhangi bir köşede
Masal ülkesinden sürgün, yüreğinden vurgun yemiş…
Herhangi bir gurbet kuşu…
Göz yaşlarım avuç sınırlarını çoktan aştı
Kaldırım taşlarını acımasızca
Ağaçlar ağıt yaktı yalnızlığıma
Ve ben şiir yazdım dudaklarımla
Ne eylüller gördü bu ömür!
Hayallerimin ızdırap şehri
Sana sarılmak dertlere sarılmak gibi.
Bir yar var sende gözleri nemli
Ve alabildiğince gizemli
Görsen güzelliğini dilin tutulur
Yusuf’unu arayan Züleyha gibi
Güneş doğunca Ay kaybolur
O çıkınca Güneş, Ay kaybolur
Tan yerinin kızıl güneşi
Mavi sevdaların kor ateşi!
Umutlarım var sana dair, yarına dair
“Yarın” olmadan umut olur mu?
Ölü doğmuş çocuğa benzer
Bir kıymeti var mı?
Gönül vuslat ister
Füsün bakışlı yare
Kavuşana dek O’na iyi bak
Dokunmasın O’na iyi bak
Ne varsa benim dışımda
Hepsini O’na yasakla
Bir gün dönemezsem kimselere verme,
Sen al, göm kalbine,
Ne Eylüller Gördü Bu Ömür
Çamlıca da bir agaç gölgesi ve ben Çıvıldaşır kuşlar, yoksun neden Her şey tamam tamam da Bir tek sen eksiksin sen! Karşımda boğaz çift gerdanlı İstanbul Ortada durgun masmavi deniz Dolmabahçe, Bebek el sallar da durur Gönül şenlenir, canlanır deniz Efil efil esen rahiya dolu rüzgar Gökyüzü neşeli d...