Lokum tadında bir hayat...: 03/01/2015 - 04/01/2015
Biberonu nasıl bıraktık ?
Bizim için milat sayılan bu olayda öncelikle her annenin kendi cocugunun karakteri,huyu ve alışkanlıkları ile baglantılı bir yöntemi olabileceğini söyleyerek başlamak istiyorum.
Yani okudugunuz ya da duydugunuz alışkanlık değiştirme,bırakma yöntemlerinin işe yaramaması moralinizi bozup sizi pes ettirmesin. Her cocugun bir ikna yöntemi oldugunu unutmadan kendi cocugumuzun yolunu deneyerek bulmalıyız. Aşagıda anlatacagım yöntem tamamen kendi cocuklarım için geliştiridiğim bir yöntem oldu.
İlk karar mekanizmasının evde ki yetişkinler oldugunu unutmayın. Ortak bir karar alıp uygulamak gerekiyor. Bizim ilk krizimizde eşim pes ederek "Gidip 50 tane biberon almakla " tehdit etti beni mesela :) Onu da evde ki tüm biberonları attıgımı söyleyerek ikna ettim. Size tavsiyem bu konusmayı bastan yapın. Kriz esnasında bir de koca koca insanlara sabır göstermek zor olabiliyor :)
Biz geçtiğimiz bir aylık dönemde hayatımızda bir kaç önemli değişiklik yaptık. Uzun zamandır bizimle olan yardımızla yollarımızı ayırdık. İpad ve türevi her türlü elektronik aleti -sınır koyamadıgımı farkettiğim için- süresiz kaldırdık,okula basladık ve biberon bıraktık.
Tüm bunlar için tek tek bir yöntem aramak yerine ,uygulama asamasından önce "sartlı motive" yöntemini kullandım.
İlk basamak şartlı motive :
Örneğin daha önce oyun alanında binmelerine izin vermediğim bir oyuncaga bindirip "Evet siz artık abi-abla oldugunuz için buna binebilirsiniz." dedim. Daha önce izin vermediğim bir yiyeceği tüketmelerine izin verdim. " Evet siz artık abi-abla oldugunuz için artık bundan yiyebilirsiniz" dedim. 5-10 dakikalık yalnız oyun banyolarına izin verdim. "Siz artık abi-abla oldugunuz için burada suyla yalnız oynamanıza izin verebilirim." dedim. 1,5 hafta gibi bir süreyi bu örnekleri cogaltarak geçirdik. Zihinlerinde "abi-abla" olma hadisesini "iyi" olarak işledim.
İkinci basamak değişikliği seçenekle sunmak :
Bu asama biberonu bırakmadan bir oryantasyon süreci oldu bizim için.
"Aslında bu sütü bardaktan içmek daha keyifli denemek ister misin? Hatta istersen içine balını kendin ekleyebilirsin."
"Sence bütün abi ablalar sütlerini neden bardaktan içiyorlar ? Sen de bunu yapabilecek kadar büyüdün mü dersin? "
"Anne-baba gibi yatmadan önce süt içip diş fırcalamak ister misin? Bunu yapacak kadar büyüdüğüne göre diş macununu da kendin sıkabilirsin."
Üçüncü basamak kriz anında sakin kalmak:
Yatmadan önce iki adet 330 cc lik biberon tüketen bir cocugun bir anda biberondan kopmasını beklememek gerekiyor.
Bugune kadar bir tane büyük aglama krizi yasadık.Kriz anında ve sayısını hatırlayamayacagım kadar cok "anne biberonda mama" tutturmasında en anahtar duruş stabil kalabilmek.
"Evet seni anlıyorum biberonsuz uyumak cok zor ama daha önce de anlattıgım gibi siz artık abi-abla oldunuz ve ben biberonları küçük bebeklere verdim." Biz de bu küçük bebek arkadasımın oğlu oldu. Bildikleri bir bebek soyut olguyu somutlastıracagından işinizi kolaylaştıracaktır.
Gece uyandıklarında ve biberon talep ettiklerinde ayakta kucagımda tuttum ve sırtlarını severek, yine aynı cümleleri kurup" bak sana şimdi biberonunu bebeklere veren kahraman cocugun hikayesini anlatacagım" diyerek uykuya dalmalarını sagladım.
Eve gelen tüm misafirlerime ve aileme bardak getirmelerini rica ettim. "Siz artık abi-abla oldugunuz için bunlar sizin süpriz bardak hediyeleriniz.Bundan sonra sütümüzü bunlarla içebiliriz.Ne kadar da güzeller değil mi? Hadi bu gece süt içeceğimiz bardağı secelim." Bu bardak secme işi bi süre sonra oyuna dönüşüp evin her köşesinden bardak toplamaya dönüşüyor hazır olun :)
Kırılma noktasnda dayanamayıp biberonu ya da memeyi verirseniz ya da bagırırsanız , sinirlenirseniz kaybedersiniz. Zaten ciddi bir ayrılık yasayan cocugun tek sıgınagı sakin anne baba limanı olmalı.
Onları anlayan ama olayı yatıstıracak sakinlikte bir tepkiyle karsılaştıklarında kendi tepkileri de sakinleşmek oluyor.
Bunu gercekten biberona bağımlı bir ikiz annesi olarak söylüyorum :)
Dördüncü basamak mutlu son :
Ara ara istekler dısında, kırılma noktasını atlatıp, hızla biberonsuz yasama alışma serüvenine başlıyorsunuz artık. Evde ki kuruyemiş stoklarını tazeleyin. Dogru düzgün kuruyemiş yemeyen cocuklarımın avuc avuc kuru üzüm fındık yediklerine sahit oldum :)
Normalde gündüz de biberon alıyorsa cocugunuz, sık sık ara atıştırmalıklar verebilirsiniz ki oyalanma sürecince işe yarayacaktır.
Bu atıştırmalıkları beraber hazırlamak ise olayın pudra sekeri olacaktır. Örneğin" Artık büyüdüğün için bu cevizleri beraber kırıp hazırlayıp yiyebiliriz" ya da " Bol fındıklı bir kek yapmaya ne dersin"diyerek hem süreci pekiştirip, hem de eglenceli hale getirebilirsiniz.
Bizim bir haftamızı aldı ve esasında beklediğimden kısa sürdü. Gercekten korkuyordum çünkü. Bir cesaret başladık ve bitti. Çocuklar değişime bizden daha hazırlar her zaman. Gözünüzü karartın ve başlayın.
Dilerim sizinki de kolay ve kısa olur.
Herkese kocaman sevgiler,öpücükler ve bol sans yolluyoruz.
Gönderen Sémy zaman: 3:06 ÖS Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: anne bebek, biberon, biberon bırakmak, biberon kesme, diş fırcalama, memeden kesmek, sartlı motive
Tiyatroya götürdük cocuklarımı gectiğimiz pazar. Baslarda endişemiz vardı çünkü izleyecekleri oyun 3 yas ve üzeriydi. Biletleri alırken "Zaten 2,5 olmak üzereler , farkındalıkları yüksek cocuklar keyifle izleyeceklerdir." dedim. İzledik de.
Sonra istedikleri bir oyuncagı almak üzere bir magazaya girdik. Ben "Ama bu yaslarının üzerinde bir oyuncak"dedim. Babaları da benim kurduguma benzer bir cümle kurdu. Aldık.
Eve dönerken "Sinemaya gitmek istiyorum cocuklarımla beraber.Bence artık severek izleyebilirler." dedim.
Düşündüm sonra neden bu cocukları-aniden- büyütme telasımız.
Oyuncakla, faaliyetle, davranısla,kıyafetle bir an önce büyüsünler telasımız.
Karnımızdayken baslıyor bu telaş. "Bir doğsa da giydirsem şu papileri, bir yürüse, bir konussa..."
Kendi adıma heyecanım "ortak paylaşımlarımzın artması" ve bu normal bir güdü biliyorum.
Ama herseyi peşin peşin önlerine serme telaşımız moda tabirle " tükenmişlik sendromuna" yol açmıyor mu cocuklarımızda?
Bir süre sonra "bu cocuk da hiçbir şeyden mutlu olmuyor yahu" serzenişlerimize...
13 yasında olan,20 yasında gözüken ama 6 yasında bir cocugun dogal sorumluluk gelişimine sahip olmayan cocuklarımız oluyor.
Fren kontrolünü kaybettiğimiz ebeveynlik heyecanlarımız mutlu etmek yerine çocuklarımızın psikolojisine zarar veriyor. İleride sorumluluk sahibi insanlar olmasına ciddi bir engel teşkil ediyor.
"Hayır" cevabını bilmeyen, sahip olduklarıyla asla mutlu olamayan,kendi kendine yetemeyen ve işini sürekli bir başkasının halletmesini bekleyen,tüketim ve üretim arasında ki dengeyi bilemeyen bireyler olarak karsımıza çıkıyorlar.
Öncelikle otorite ve disiplinin bir cocugun yetiştirilmesinin temel tası oldugunu unutmamalıyız.
Sınırlar olmadan bir cocuk kendini sadece boslukta hissedecektir.
"Ben cocugumu asla aglatmam,aglatmadım" demek işin kolayına kaçmak oluyor bu noktada.
Çok katı ya da fazla tavizkar olmak yerine,ortalama bir otorite ve sınır hissi, iletişim gelişimini destekleyecek, aglatmadan da kurulabilecek bir ilişkinin anahtarı bence.
Sürekli pohpohlamak, gereksiz egolar yüklemek yerine gercekten basarmalarına izin verip bunu takdir etmek cocuk tarafından da kendiyle ilgili farkedilebilir bir gurur saglayacaktır. Yani 2,5 yasında bir cocuga "Ay bu oyuncagı cok kolay yapıyo üst grubu alayım " diyerek cocuk yerine oynamak-kurmak-basarmak ve aferim demektense , tek basına basarmasına izin vermemiz gerektiğini ve yasının gerektirdiği aktiviteler ile kendini daha özgüvenli hissettiğini kendimize hatırlatmamız gerekiyor.
Çogu zaman cocuklarımız anne egoları altında eziliyorlar.
Hepimizin cocugu cok akıllı, hepimizin cocugu yasından ileri zaten, folik asit cocukları bunlar.
Bir cocugun her konuda basarlı olmasını beklemenin cocugun var olan yeteneklerini de körelttiğini düşünüyorum.
Bu noktada öncelikle anne babanın egolarından sıyrılıp cocugun gercek yas ve davranıslarını değerlendirmesi gerekiyor.
2 yasını bir daha asla yasayamayacak bir cocuga 3 yasındaymıs gibi davranmak ve davranmasını beklemek bizi bir adım ileri götürmeyecektir.
Ya da 2 yasında bir cocuga "kendi yemeğini yiyemez,oyuncagını kaldıramaz,ayakkabısını dolaba koyamaz vs" "ben yaparım,dur ben yapayım "diyerek gelişimini engellemek de sizi daha özverili bir anne-baba yapmaz.
Ebeveynlikte ilk sart "denge".
Yaşını yasayan, özgüvenli,sorumluluk sahibi bireyler yetiştirmek bizim elimizde.
Unutmayalım ki bir binanın temeli saglam oluşturulmazsa üstüne çıktıgınız katların kalitesi, değeri,gücü hiçbir işe yaramayacaktır. Kendi ebeveynliğim için ilk sarsıntıda yıkılacak binalar yerine ,az katlı ama saglam binalar yapmayı hedefliyorum ben. Katlarını istedikleri renklerde ya da rengarenk boyayabilecekleri mutlu bireyler yetiştirmek istiyorum. Yanlışlarımı farkettikce ayagımı frene uzatıyorum.
Gönderen Sémy zaman: 3:16 ÖS 2 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar