Benden söylemesi - YENİ ASYA
Tam da, sevdiklerini günlere hapsedenlerin ‘Babalar Günü’ kutlandığı gündü.
Sevinç içinde mutlu babalar yanında, üzgün, kederli, acı içinde, yüreğinden ağlayan babalar da vardı. Belki bir evin derin duygusu baba hattından geçiyordu.
Adam, oturduğum yerden biraz ötedeki parkta gözüme ilişti. Bankta, başını avuçlarına almış ve ayaklarına doğru eğilmiş, iki büklüm halde, nereden bakarsanız bakın, parkın tam da orta yerine bir hüzün heykeli yapılmış gibiydi duruşu. Belli ki bir baba idi bu. Resmen bırakın gözyaşlarını görüntünün bütünü ağlıyordu. Uzaktan uzağa gözüme ilişen bu görüntü yüreğime dokundu ve içimde bir şeyler kaynamaya başladı, tutamadım kendimi.
Düşünsenize, siz kendinizi çekmişsiniz bir yere, dertlerinizle baş başa yaşarken, birileri uzaktan sizin duruşunuz üzerinde, çoktan hikâyeler üretmeye başladı bile.
Bir baba kendini evinden dışarı atmış ve parklara duyguları dökülmüşse, emin olun perişaniyetin başka bir ifadesi yoktur. Artık fatura kime yazılacaksa bilmiyorum, ama bir baba bedenini ikiye katlamış, yanından şöyle bir bakarak gelip geçenlerin olduğu bir parkta, yalnızsa; yaşanılan çağı kimse güzel tasvir etmeye kalkmasın. Kıyamet çoktan kopmaya başlamış bile.
Kıyamet, dağların hallaç pamuğu gibi atılması olarak tanımlanır. Ben bu ifadeyi duygu boyutunda olabilir diye düşünüyorum. Dilim dönmüyor bazı duyguları telâffuz etmeye, ama bir baba olarak hissettiğim bir şey var ki, o da, babaları özel dinleyin, hassas dinleyin, ince ince dinleyin.
Babaları, bir park bankına terk edip, ağlatmayın. Baba ağlıyorsa, dünya ağlıyor demektir. Yoksa, emin olun dünyanız ağlar, dünyamız ağlar. Kıyametimiz kopar.
Dağı devirmeyin, bir daha yerine gelmez.
Bir baba dünyaya bedeldir gerçekten.Hakikaten,onların kıymetini hayattayken bilmeli insan.Başımıza tâç etmeli onları.Çünkü babanın varlığı,en önemlisi de;babanın duâsı çok makbûldür.Ayette de "onlara öf bile demeyin" buyrulmuyor mu?Bu mübarek kaideye uymak,babası olan herkesin,yani hepimizin vazifesi değil mi?Onlar üzülürse eğer,arş titrer(mübalağa olmasın).Dolayısıyla;her daim,onları mutlu edip,rızalarını gözetmek her evlat üzerine bir borçtur.Baba dağ gibidir,o dağı devirme çabasında olan evlat bozuntuları;eninde sonunda azim musibetlere dûçar olmaya namzettir.Babalar paha biçilmez değerdedir.Ne mutlu;onların kıymetini bilerek,onlarla mutlu mesud yaşayabilene...
..insan ruhunun topographic haritasi cizilebilse.... -- Kardasim, asiretinizin kac cadiri var? -- Ustadim, artik cadir yoktur, apartmanda kalirlar.... -- Kardasim, sizin asireti kimden sorarlar? -- Ustadim, amucamdir, agamiz. -- Kardasim, sizin asiretin agasi babandir, oyle mi? -- Ustadim, amucamdir. -- Kardasim, hepsini babandan mi sorarlar? -- Hayir Ustadim, amucamdan.. -- Kardasim, sizin aganiz baban midir? -- Evet, babamdir Ustadim. ......3 kereler ustuste sormus ve sonunda babamdir diye bana dedirtmistir, ve bende anladim ki, Ustadim babaya cok onem verdi, beni duzeltti..
Yahu Sebahaddin abi o kadar manzarayı tasvir ettinki. En son bir de gidip derdini hatrını sorsaydın o babanın