Saygı Öztürk > Önce mahkumlar direndi --- 2. yazı
Ve bek­le­nen gü­ne gi­ri­li­yor­du. 14 Ağus­to­s’­u 15 Ağus­to­s’­a bağ­la­yan ge­ce, de­rin bir ses­siz­lik var­dı. Bir grup Eru­h’­a doğ­ru ala­ca­ka­ran­lık­ta tek kol ha­lin­de yü­rü­yor­du. Her şey plan­la­dık­la­rı gi­bi gi­di­yor­du. Top­lan­ma ye­ri­ne gel­me­den ön­ce te­le­fon kab­lo­la­rı ke­sil­miş­ti, il­çe­le­rin ha­ber­leş­me ağı ar­tık yok­tu. Bir­den kı­ya­met kop­tu. Bom­ba­lar pat­lı­yor, ka­laş­ni­kof­lar ge­ce­nin ses­siz­li­ği­ni bo­zu­yor­du. Or­ta­lık ana-ba­ba gü­nüy­dü. Ko­ca il­çe bir grup te­rö­ris­te tes­lim ol­ma­ya baş­la­mış­tı. Te­rö­rist­le­rin ka­ra­ko­lun içi­ne gi­rer gir­mez sor­duk­la­rı ilk so­ru “Ko­mu­ta­nı­nız kim?” ol­du. Meh­met Ast­su­bay, rüt­be­le­ri­ni, ola­yın ilk şaş­kın­lı­ğı geç­ti­ğin­de çok­tan sök­müş­tü. Nö­bet­çi er Sü­ley­man Ay­dın şe­hit ol­muş­tu. 9’u as­ker 12 ki­şi ya­ra­lan­mış­tı. Dört te­rö­rist ban­ka­ya yö­nel­di. He­def ka­sa­yı aç­mak­tı. Pat­la­yı­cıy­la ka­sa­yı aç­mak is­te­di­ler. An­cak dev ka­sa­yı aça­ma­dı­lar. Bek­çi­nin çe­ne­si­ne nam­lu­yu da­ya­yıp sor­du­lar: “Ne­re­de ban­ka mü­dü­rü, ne­re­de ka­sa anah­ta­rı?”
Mü­dür tam 4 sa­at kü­mes­te sak­lan­dı
Ban­ka­nın üst ka­tın­da loj­man­lar var­dı. Ko­şa­rak mü­dü­rün evi­ne gir­mek is­te­di­ler, içer­de kim­se yok­tu. Mu­ha­se­be Mü­dü­rü Mu­sa Çay­na­k’­ın evi­ne gir­di­ler. Çay­na­k’­a “Ver ka­sa­nın anah­ta­rı­nı­” di­ye ba­ğır­dı­lar. Çay­nak, “A­nah­tar Mü­dür Be­y’­de­” de­di… Da­ha son­ra ho­par­lör­den bir anons yük­sel­di: “Dik­kat dik­kat. Zi­ra­at Ban­ka­sı Mü­dü­rü Şa­ban Se­za­i Yıl­maz, ace­le ban­ka­ya gel. Gel­me­men ha­lin­de eli­miz­de olan eşin ve ço­cu­ğun ya­rım sa­at için­de öl­dü­rü­le­cek.” Yıl­maz, anon­su du­yu­yor­du. Yıl­maz o ka­rı­şık­lık­ta bir ta­vuk kü­me­si­ne gir­miş ve yü­züs­tü yat­mış­tı… Mü­dür tam 4 sa­at kü­mes­te sak­lan­dı O ban­ka­cı şim­di bir tu­ris­tik ili­miz­de ya­şı­yor. “O gün bir da­ha gel­me­si­n” di­yor ve şöy­le an­la­tı­yor: “Her şe­yi gö­ze al­dım ve çık­ma­ma­ya ka­rar ver­dim. Kü­me­se gir­di­ği­mi gö­ren­ler var­dı. İs­te­se­ler be­ni ele ve­re­bi­lir­ler­di. Bir ara kü­me­sin üze­rin­de ayak ses­le­ri duy­dum. ‘Bu­ra­lar­da yo­k’ di­ye bir ses duy­dum. Dört sa­at kü­mes­te bek­le­dim…Ta­vuk kü­me­sin­de bit çok­tu. Her ta­ra­fım ka­şın­ma­ya baş­la­mış­tı ama ka­şı­ya­mı­yor­dum. Eşim ve ço­cuk­la­rı­mın öl­dü­rül­müş ola­bi­le­ce­ği­ni dü­şü­nü­yor, çıl­dı­rı­yor­dum.” Ban­ka­cı­nın eşi ve oğ­lu jan­dar­ma­nın bah­çe­sin­dey­di­ler.
Kay­ma­ka­mın evi­ni kim­se söy­le­mi­yor­du
Se­ken kur­şun­lar­dan diz­ka­pa­ğın­dan ya­ra­la­nan oğ­lu Meh­met Re­ca­i Yıl­maz acı için­de kıv­ra­nı­yor­du. Ce­za­evi ka­pı­sı gü­rül­tüy­le açıl­dı. Mah­kum­lar kar­şı­la­rın­da eli si­lah­lı si­vil­le­ri gör­dü, içe­ri gi­ren­le­rin ilk söz­le­ri “Kür­dis­ta­n’­ı kur­duk. Af çı­kar­dık. Öz­gür­sü­nüz. Çı­ka­bi­lir­si­ni­z” ol­du. Bi­ri­si ce­sa­ret edip, “Val­lah biz kaç­ma­ya­ca­ğı­mı­za da­ir ko­mu­ta­na söz ver­mi­şiz. An­cak öl­dü­re­rek çı­ka­ra­bi­lir­si­ni­z” de­di. Te­rö­rist­ler­den bi­ri, “Ko­mu­tan ar­tık be­ni­m” de­di göğ­sü­nü yum­ruk­la­ya­rak. Ce­za­evin­den çık­ma­mak için bü­yük bir di­re­niş var­dı. Te­rö­rist­ler ka­pı­yı açık bı­ra­kıp gi­der­ken, mah­kum­lar ka­pı­yı ka­pat­tı. Ar­ka­sı­na ne bul­du­lar­sa dol­du­rup ba­ri­kat oluş­tur­du­lar. Mey­dan­da bi­ri­le­ri nu­tuk atı­yor, bi­ri­le­ri ye­re ya­tır­dık­la­rı va­tan­daş­la­rın ka­fa­la­rı­na Ka­laş­ni­ko­f’­u da­ya­mış “Kay­ma­ka­mın evi ne­re­de, sav­cı­nın evi ne­re­de, ko­mu­tan ne­re­de?” di­ye so­ru­yor­du. İn­san­lar ne Kay­ma­kam Mus­ta­fa Er­do­ğa­n’­ın evi­ni, ne sav­cı­nın loj­ma­nı­nı gös­te­ri­yor­du. Ya­nıt, “Val­lah bil­mi­yo­rum…” olu­yor­du.
‘Gi­di­yo­ruz ama Al­lah so­nu­mu­zu hayır ede­’
Eru­h’­un ba­sıl­dı­ğı sa­at­ler­de Hak­ka­ri­’nin Şem­din­li İl­çe­si de ba­sı­lı­yor­du. Grup için­de bu­lu­nan Se­fe­ri Yıl­maz, Şem­din­li­’yi iyi bi­li­yor, on­la­ra kı­la­vuz­luk ya­pı­yor­du. Ba­ran, Meh­met Ağa­as­lan ve Ce­lal, Jan­dar­ma Ka­ra­ko­lu kar­şı­sın­da­ki ca­mi ile yol ara­sı­na yer­leş­ti. Bir grup, in­şa­at ha­lin­de olan As­ker­lik Şu­be­si­’ne yö­nel­di. Se­fe­ri Yıl­maz, si­lah­lı gru­bu şu­be­nin üst ka­tı­na çı­kar­dı. Ro­ke­ta­ta­rı kul­la­nan Hü­se­yin Til­ki, ga­zi­no­yu he­def alıp bir el ateş et­ti. Ro­ke­ta­tar ağa­ca çarp­tı. Bu ara­da Ka­laş­ni­ko­flu grup su­bay ga­zi­no­su­na sü­rek­li ola­rak ateş edi­yor­du. Bu atış­lar beş da­ki­ka ka­dar sür­dü. Grup in­şa­at­tan inip çe­kil­me­ye baş­la­dı. Te­rö­rist­le­rin as­ke­ri bi­na­la­ra yö­ne­lik sal­dı­rı­sı so­nu­cu As­ker­lik Şu­be Baş­ka­nı Tun­cay Şe­ne­rol, Ast­su­bay Ça­vuş Me­miş Arı­baş, Jan­dar­ma Ça­vuş Se­dat Ku­rum ağır şe­kil­de ya­ra­lan­dı. Ast­su­bay Me­miş Arı­baş al­mış ol­du­ğu mer­mi ya­ra­sı so­nu­cu da­ha son­ra şe­hit ol­du. “Ka­ra ha­ber tel­graf­tan tez gi­de­r” der­ler ama Eru­h’­un ba­sıl­ma­sı­nı bil­dir­mek öy­le ko­lay ol­ma­dı. “İl­çe­miz ba­sıl­dı­” ha­be­ri­ni va­li­li­ğe bil­di­re­bil­mek Kay­ma­kam Mus­ta­fa Er­do­ğa­n’­a dü­şü­yor­du. Şim­di ge­ce­nin ka­ran­lı­ğın­da yo­la çık­mak hiç de akıl işi de­ğil­di… Da­ha­sı git­me­ye yü­rek is­ter­di… İş­te o yü­rek genç Kay­ma­kam Mus­ta­fa Er­do­ğa­n’­da, Or­man Böl­ge Şe­fi Ali Ak­su­’da, da­ha­sı bu­gün kim­se­nin adı­nı bi­le ha­tır­la­ma­dı­ğı Si­ir­t’­ten Eru­h’­a yol­cu ge­ti­ren ve ka­ran­lık çö­kün­ce ge­ri dön­me­yen bir tak­si şo­fö­rün­de var­dı. Yan­la­rı­na bir jan­dar­ma eri al­dı­lar. Tak­si şo­fö­rü, “Val­lah be­yim bun­lar yo­la pu­su bi­le kur­muş­lar­dır. Gi­di­yo­ruz ama Al­lah so­nu­mu­zu ha­yır ede­” de­di. Kay­ma­kam “Ne pa­ha­sı­na olur­sa ol­sun git­me­li­yiz. Sa­ba­hı bek­le­ye­cek za­man de­ği­l” kar­şı­lı­ğı­nı ver­di.
Ka­ra ha­be­ri ön­ce jan­dar­ma eri ver­di
Va­li ko­na­ğı­nın önü­ne gel­dik­le­rin­de sa­at 02.00 ci­va­rıy­dı. Ko­na­ğın bek­çi­si va­li­yi ra­hat­sız et­mek­ten kor­ku­yor, “Sa­yın Kay­ma­ka­mım sa­bah gel­se­niz ol­maz mı?” di­yor­du. Kay­ma­kam bek­çi­yi ters­le­di ve Va­li Re­cep Bir­sin Özen uyan­dı­rıl­dı. İl­çe­si ba­sı­lan kay­ma­kam çok sı­kın­tı­lıy­dı. Ge­ri­lim­li bir yol­cu­luk­tan son­ra va­li ko­na­ğı­na ulaş­tı­ğın­da bit­kin va­zi­yet­tey­di. Ba­yıl­dı ba­yı­la­cak­tı. Da­ha kay­ma­kam ağ­zı­nı aç­ma­dan jan­dar­ma er ko­nuş­tu: “Va­li Abi bi­zim il­çe­yi bas­tı­lar. Bö­lük ya­zı­cı­mız Sü­ley­man Ay­dın şe­hit ol­du, çok sa­yı­da ar­ka­da­şı­mız ya­ra­lı.” Kay­ma­kam Mus­ta­fa Er­do­ğan da­ha faz­la di­re­ne­me­di. Bu­lun­du­ğu kol­tu­ğa yı­ğıl­dı. Ba­yıl­mış­tı. Kay­ma­ka­mı ayılt­mak için ko­lon­ya dö­kü­lü­yor. Ken­di­ne ge­lip sa­kin­le­şin­ce, olup bi­ten­le­ri an­lat­tı. Eru­h’­un ba­sıl­dı­ğı­nı Si­irt Va­li­si Re­cep Bir­sin Özen, Şem­din­li­’nin ba­sıl­dı­ğı­nı da Va­li Arif Ak­bu­lut An­ka­ra­’ya bil­di­ri­yor­du. Te­rör ör­gü­tü­nün kan­lı ey­lem­le­ri için iş­te “O ge­ce­” düğ­me­ye ba­sıl­mış­tı…