Türkiye’nin kadın erkek eşitliğini il düzeyinde ölçmek, ulusal ve uluslararası düzeyde toplumsal cinsiyet eşitliğine yönelik politikaları tanımlamak amacıyla TEPAV tarafından hazırlanan 81 İl İçin Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Karnesi raporu, 2014’ten beri yayımlanıyor. Raporun 2018’de yayımlanan üçüncü versiyonu, 2017 yılı verileri kullanılarak TEPAV araştırmacısı Asmin Kavas tarafından hazırlandı. Rapordaki analizlerde, il düzeyinde sağlık, belediye meclisinde kadın-erkek oranları, eğitim ve işgücüne katılım olmak üzere dört temel gösterge kullanılıyor.
Karşılaştırmalarla 81 İl İçin Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Karnesi 2018 Raporundan satırbaşları
Türkiye’de kadınların, ekonomik ve sosyal durumlarına ilişkin veriler son beş yıla kıyasla iyileşme gösteriyor.
İstanbul, kadınların en güçlü olduğu il ve kadın erkek eşitliğinin en iyi olduğu il olma özelliğini 2012’den bu yana koruyor.
Kadınlarla ilgili her bir göstergede yaşanan farklılaşma, illerin sıralamadaki yerini etkiliyor. Bununla beraber değişimi en çok etkileyen kriter, kadınların belediye meclisindeki temsil edilme oranlarında yaşanan farklılaşma.
Sağlık, eğitim ve istihdam göstergelerinde yaşanan değişim, temsil oranı kadar güçlü ve hızlı bir etki yaratamayabiliyor.
Türkiye’de kadınların, ekonomik ve sosyal durumlarına ilişkin verilerinde bir iyileşme görülse de, kadınların toplumsal yaşamdaki temsil edilme oranı göz önüne alındığında, hala gidilecek yol var.
Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde cinsiyet eşitsizliği, 2017 yılı itibarıyla azalırken, bu bölgelerde kadın-erkek cinsiyet eşitsizliği arasındaki uçurumun daraldığı görülüyor.
Rapora göre en eşitlikçi 10 il aşağıdaki şekilde sıralanıyor:
Eşitsizliğin en yüksek olduğu 10 il ise şunlar:
Kadınların en güçlü olduğu 10 il listesinde aşağıdaki iller yer alıyor:
Kadının gücünün en az olduğu 10 ilin durumu ise şu şekilde: