27.10.2014 tarihinde yazdı. (Son Düzenleme: 27.10.2014)
"HAZANDA KURUYAN DERYA; CENGİZ ALDEMİR’E"
Bu aralar hüznün doruklarındayız.
Arkadaşlarımız 2014’ün hazanında sararan yapraklara inat daha hızla kopmaya başladılar dallarından.
Arkalarında acılı evlatlar, dul eşler ve dostlar bırakarak,
Yıllardır birbirini görmeyen gönül kardeşlerini aynı safta bir araya getirip helallik alarak, Kesilen selam ve sabahların yenilenmesini, birbirini özleyen gözlerin kenetlenmesini sağlayarak,
26 Ekim 2014 günü Cengiz Aldemir beyefendiyi ebediyete yolcu ettik. Kabrine toprak atarken okuduğum dualar sonrası zihnimden ne geçti bilir misiniz? Daha on gün evvel, merhum Ali Güngör beyin Kocatepe camiinde kılınan cenaze namazına bozuk olan sağlığına rağmen katılan Cengiz ağabey, acaba çok kısa süre sonra burada bulunanların önemli bir kısmı benim cenazemde de bir araya gelecekler diye düşünmüş müdür? Acaba?
Bunu şunun için hatırlatma gereğini duydum. Kim bilir yarın hangimiz, gelecek ay hangimiz veya gelecek yıllarda hangimiz elveda diyeceğiz bu aleme aynı kıbleye yöneldiklerimizle, aynı ülküye baş koyduklarımızla yeterince vedalaşamadan?
Cengiz Bey kendisini birçok konuda iyi yetiştirmiş, dolu bir kişiydi. Bazı konularda o bir deryaydı, şimdi kuruyan derya. Bürokratlığı da iyiydi, arkadaşlığı ve dostluğu da iyiydi, her şeyden önce adamlığı iyiydi. Çok okurdu, okumakla kalmaz aktarırdı, aktarmakla kalmaz yazardı… Kendi ifadesiyle “Mavra” yapardı ki, onun mavraları imbikten süzülmüş bilgi demekti, stratejik okuma, perde arkasındakileri gösterme demekti.
Günümüzde âlem bozuldu, arkadaşlık hukuku öldü, bizim için çok önemli olan değer yargıları anlam değiştirdi ve hatta yitirdi. Küreselleşme denen silah çaktırmadan mitralyöz gibi tarıyor göy ekinleri ve eritiyor gönlümüze çocukluğumuzda düşen sevdaları.
Burada yazılanlar bazıları için bir anlam ifade etmeyebilir. Ama biz sadece camilerde cenaze namazı için saf tutarken veya kabre toprak atarken değil, her daim sevdamızı sürdürebilmeliyiz, ihanetin gölgesinde olsa bile…
İçimizde sancılar doğar, derin uykuya dalan ülküler uyanır ve kaybettiğimizi anladığımız gerçekler canımızı acıtır. Döner geriye bakarız, şairin dediği gibi “Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden, / Birçok seneler geçti, dönen yok seferinden,” sözleri gerçek olmuş.
2011 yılının Eylülünde kaleme aldığım, “Ayağa Kalkmak Vakti” başlıklı yazımın sonunda merhum Cengiz Aldemir’in “Üçüncü Yol – Kültür Milliyetçiliği” adlı kitabını önermiştim okurlarıma. Türkiye dara düşmüş diyenlere, Türklüğün ayaklar altına alındığına inananlara, öz yurdunda kendisini garip olarak görenlere ve zorluktan nasıl çıkabiliriz sorusuna cevap arayanlara, bu vesileyle merhum Cengiz beyin kitabını okumalarını bir kez daha salık veririm. Dikkatlice okunursa orada üçüncü bir yolu, çıkış yolunu göreceklerdir.
Biz Hakka yürüyenlerimizin hatırına, bahanelerin ardına sığınmadan, değerlerimizin kıymetini hayattayken bilelim. Ki arkalarından dua okuduğumuzda vicdanlarımız daha müsterih olsun. Mevlana der ki; “Dostlarını daima vefa ile hatırla. Arayan sen ol, bulan sen. Tanıyan sen ol, kucaklayan yine sen. Kula vefası olmayanın, Hakk’a vefası olmaz.”
Cengiz Aldemir ve Ali Güngör beylere, yaratana uğurladığımız bütün gönül kardeşlerimize, ülkemizin birliği ve dirliği için görev yaptıkları yerlerde şehit edilen asker ve polisimize rahmet diliyorum. Dua ve niyaz ile…
Yatağan Termik Santrali'nin Kömür Bının Çökmesi
Ordu'da Pat Pat Devrildi: 1 Ölü
Elazığ'da Girişimcilik Kursu Alan Kadınlara Sertifika ...
Aksaray Ticaret Borsası Başkanı Özkök, Ortaköy'de ...
Osmaniye'de İşletmelerde Kızartma Yağı Denetimi Yapıldı
Singapur'da Vahşi Hayvan Ticaretine 8 Bin ABD Doları ...
Aktif : 41 Bugün Gelen: 1121 Toplam Ziyaretçi: 4107170