Çocuk Hakları mı Dediniz? - Nurcan BAYSAL
07:0428 Kasım 2014
Puslu bir Amed gününde ben Kürt çocukluklarla ilgili bir yazı yazmaya çalışırken, büromun penceresinden dışarıda top oynayan çocuklar takılıyor gözüme. Yan binanın bahçesinde top oynayan 5-7 yaşlarındaki çocuklar, her gol attıklarında “BijiApo” diye haykırıyorlar.
2006 yılı Mart sonunda Diyarbakır’da 14 PKK’linin kimyasal silahlarla öldürülmesini protesto amacıyla başlayan ve günlerce süren sokak çatışmaları geliyor aklıma. En ön sıralardaydı çocuklar. O gün trafik kilitlenmiş, Bağlar’da çatışmanın ortasında kalmıştım. Polisler gaz ve su sıkarken, çocuklar da ellerindeki taşları panzerlere, polislere, askerlere var güçleriyle atıyorlardı. O gün daha önceden mahalle çalışmalarında tanıştığım birkaç sokak çocuğunun beni tanıması ile o çatışmanın içinden çıkabilmiştim. Bu çocuklardan ikisi arabama binerek, bana o çatışmanın içinde yol verilmesini sağlayıp evime kadar beni bırakmışlardı. Yoksa oradan çıkabilmem mümkün değildi. Nitekim eve geldikten sonra günlerce evden çıkamamıştık. Fırınlar dahi kapanmıştı koca Amed’de. Aynı akşam Başbakan Erdoğan “güvenlik güçlerimiz çocuk da olsa, kadın da olsa gerekeni yapacaktır” diye buyurmuştu televizyonlardan. Bunun bilançosu çok ağır olmuştu. O hafta 10’u Diyarbakır’dan olmak üzere, 15 çocuk sokak çatışmalarında öldürüldü. Çoğunluğu güvenlik güçlerinin kurşunlarıyla ölmüştü.
Bu çocukların ana-babaları tarafından “taş atmaya” yollandığı ve Kürt siyaseti tarafından kullanıldığını ifade eden medya,devlet eliyle katledilen 15 çocuğu ve olaylardan sonra ağır bir biçimde cezalandırılan çocukları ise görmemeyi tercih etmişti. Eylemlere katılan çocukların ailelerini cezalandırma saçmalığı öyle bir noktaya varacaktı ki, 2 yıl sonra, bu sefer Abdullah Öcalan’a işkence yapıldığı iddiaları üzerine başlayan eylemlerde, dönemin Adana Valisi İlhan Atış, çocukları polise taş atan aileleri, yeşil kartlarını iptal etmek ve yardımları kesmekle tehdit edebilmişti.
Yazımı yazarken geliyor haber. Kobane’deİŞİD’e karşı mücadelede hayatını yitiren 4 gencin cenazesinin Diyarbakır, Van, Muş, Bitlis’e geldiğini öğreniyorum. Çocuk yaştaki 2’si erkek, 2’si kadın bu gerillaların resimlerine uzun uzun bakıyorum. Resimlerin altında “ŞehîdNamirin” yazıyor… Bu kaçıncı şehit! Bu kaçıncı çocuk!
Nefes alamıyorum. Kendimi dışarı atıyorum. Ben yürüdükçe yağmur da hızlanıyor Amed’de. Gözyaşlarım usul usul akıyor, gittikçe hızlanan yağmura karışıyor. Sırılsıklam olmuş bir halde Fatihpaşa’ya kadar yürüyorum. Bir bankın üstüne oturuyorum. Yitirdiğimiz tüm çocuklara ağlıyorum ağlıyorum… Yıllarca yardım taşıdığım bu sokaklarda simit satan, hırsızlık yapan, ot satan, yük taşıyan çocuklar yine sokaktalar. Her zamankinin aksine bu sefer sessizce bakıyorlar bana. Onlar gözyaşlarıma saygı duyup sessizce bakıştıkça,ben daha da ağlıyorum.
“Diyarbakır Valiliği ile Emniyet Müdürlüğü, il genelinde çocukları eyleme katılan ailelere para cezası kesmeye başladı”yazıyor haberde. Biraz araştırınca 229 aileye 189 TL. ceza kesildiğini öğreniyorum. Aklıma İsrail’in şiddet eylemlerine katılan çocukların ailelerinin evlerini yıkması geliyor. Yutkunuyorum.
Dünya Çocuk Hakları Günü için yazmayı planladığım yazının artık bir anlamı kalmıyor. Kürdistan’da çocukluk hiç yaşanmıyor!
3 derste ortak payda; RantÇağdaş çözüm; Enternasyonal değerler