00:0206 Mayıs 2018
Çok zengin ama cimri bir adam bir bilgenin yanına gidip nasihat almak ister. Bilge onu pencerenin yanına götürüp sorar “pencereden dışarı baktığında ne görüyorsun”. “yoldan geçen insanları ve birde yolun kenarında oturmuş dilenen fakir bir adamı görüyorum”. Bilge bu cevabı aldıktan sonra başka bir odaya gidip elinde büyük bir aynayla döner ve yine sorar “peki bu aynaya baktığında ne görüyorsun”. Zengin adam ”kendimi” der. Yani artık başkalarını görmüyorsun farkında mısın pencere camı da aynı maddeden yani camdan yapılmıştır ama aynanın camının üstüne incecik bir gümüş tabakası kaplandığı için ona baktığında kendinden başkasını göremiyorsun.
İşte insan kalbide cam gibi aslında şeffaftır. Başkalarını görmemize engel değildir. Ama ne zamanki altın gümüş gibi dünya süsleriyle kalbimizi kaplarsak o zaman sadece kendimizi görürüz. Yapmamız gereken kalbimizi temizlemek altınları ve gümüşleri sadece cebimizde taşımak kalbimizde değil. O zaman bencilikten kurtulup başkalarına merhamet beslemeye başlarız. Demek ki bireyselleşmek beraberinde merhametsizliği de getiriyor.
Gelin artık şu bireysellikten kurtulup birbirimizle bir şeylerimizi paylaşmayı öğrenelim. Sevinçlerimizi paylaşalım çoğalsın, kederlerimizi paylaşalım azalsın, bilgimizi paylaşalım ülkemiz ilerlesin, fikirlerimizi özgürce paylaşalım aramızdaki husumetler kalksın. Birbirimizle hısım olalım, hasım değil. Ülkemiz çok büyük bir ülke herkese yeter, yeter ki birbirimizi sevmeyi öğrenelim. Yaşadığımız bu hayatta kimimiz zengin, kimimiz fakir, kimimiz bilgili, kimimiz cahil, kimimiz o partili, kimimiz bu partili olabiliriz bu farklılıklar bizim zenginliğimiz olmalı.
Gelin ülkemiz için her şeyimizi paylaşalım ama parçalamayalım. Çünkü başka Türkiye yok. Hani balık suda iken suyun kıymetini anlayamaz ya bizlerde dünyanın en güzel yerinde olan ülkemizin değerini tam anlayamıyoruz. İsterseniz yurt dışına gidip gelenlere bir sorun. Bakın size ne diyecekler. Hemen, hemen hepsinden aynı cevabı alacaksınız. Arkadaş kimse kusura bakmasın ama inanın Türkiye gibisi yok. Öyle bir ülke ki bir günde dört mevsimi birden yaşayabiliyorsunuz. Türk insanı gibi cömert, Türk insanı gibi merhametli, Türk insanı gibi güler yüzlü başka bir millet bulamasınız. Evine yabancı bir misafiri gelse maddi imkanları dar olsa bile o misafirini en güzel şekilde ağırlayıp güler yüzle uğurlamasını bilir. İmkanları dar olsa da gönlü alabildiğine geniştir Türk insanının.
Ne olur şunu fark edelim artık aslında insan anne karnına sığarken dünyaya neden sığmadığını ve en sonunda bir metrekarelik yere nasıl sığmak zorunda kalacağını fark etmeli. Şu çok geniş gözüken dünyanın ahirete nispetle anne karnı gibi olduğunu fark etmeli. Henüz doğarken “dünya benim” dercesine avuçlarının sımsıkı kapalı olduğunu ölürken de aynı avuçların “her şeyi bırakıp gidiyorum işte” dercesine ellerinin apaçık kaldığını fark etmeli.
Çünkü Ecdadımız 600 sene oraları yönetirken onlara ne zulüm yapmış. Nede aç bırakmış. Bizlerde onların torunları olarak aynı şeyi yapıyoruz. Etraflarında o kadar arap ülkesi varken hiçbiri oralara gitmiyor. Çünkü Türkiye’den başkasına güvenmiyorlar. Hadi onların Türkiye gibi bir komşuları varda geliyorlar. Allah korusun bir düşünün bakalım aynı şeyler Türkiye de olsa biz nereye gideriz. Hangi ülke bizi kabul eder.
Adamlar kendi topraklarımızda bile huzur içinde yaşamamıza tahammül etmeyip. Ta oralardan iç karışıklıklar çıkarıp bizi birbirimize kırdırmak istiyorlar. Kendi ülkelerinde bizi barındırırlar mı hiç. Hayatta barındırmazlar. İnanın bize bir yudum su bile vermezler. Ha suyu şöyle verirler botlarla onların sınırlarına yaklaştığınızda botunuzu batırıp sizi boğarlar. Siz sanıyor musunuz ki mültecilerin botları öyle kendi kendine batıyor. Hayır, inanın o botlardaki çoluk çocuklara bile acımadan hepsini onlar batırıyorlar. Allah korkusu olmayan insanda merhamet olur mu? Olmaz.
AK Parti’nin sınavıPes doğrusu!