Kasım 2014 – Tıngırtı tangosunda topuklu patiklerim
eSo'nun elektronik güncesi
İzmaritlere intiharı öğretiyorum.
Tamamı BİRA olan geceye merhaba.
Merhaba en sevdiğim izmaritlerim
Merhaba sevdiğim adam mesajları
Ve merhaba kıçımızı donduran soğuk rüzgar.
Hep bildiğiniz şeyleri tekrar edecektim bu gece de. Hayatınızdan sessizce giden insanları… Size söyleyecek hiç bir şeyleri kalmamış gibi giden insanları…
Dediğim gibi hepimiz biliyoruz. Giden insanları biraz daha bağırarak yada biraz daha ağlayarak belki de biraz daha sarılarak yanınızda tutamazsınız… Söyleyecek bişeyleri kalmamış gibi giden insanlar,çoktan gitmiş olanlardır… Çünkü kalanları dökmüş olsalardı bir adım daha atamayacaklardı.
Cesur mu denir böylelerine yoksa korkak mı bilemiyorum… Yüklendiklerini sandıkları o ufacık manevi sorumluluklar onlara bir dağın altında kalmış hissini yaşatıyor sanırım. Size bir seçim hakkı bile sunmayıp sadece kabul etmenizi sağladılar değil mi? Bu karar onlarındı. Daha az mı acı verdi? Hayır. Aslında sadece bencillerdi. Halbuki bizler, hani o hiç gidemeyenler, geride bırakılanlar ne kadar da çok güçlüydük değil mi? Asla dizlerimizin üzerine çökemez ve kimsenin ayak bağı olamazdık! Yenilemezdik ve yerimizde durup bize gelişlerini izleyecektik. Bir adım..Sonra bir adım daha… Kocaman bir aptallık silsilesinden başka bir şey değil bu…
”Bir yudum bira daha…”
Ama onlar cesurca kaçtılar değil mi? Cesurca?! Yine uzanan eller boşluğa düştü değil mi? Yine bir başınıza kaldınız ve hala kapınız yeniden içeri girebilmesi için açık değil mi? Yapmayın. Aptal olmayın. Sizi düşünmeden yüreğinize basıp giden, varlığınızla bir kez bile övünmeyen insanların arkasından kapatın kapılarınızı… Çünkü giderken söyleyemediklerini geri dönüp söylemeye kalkarlarsa yeniden kana’y’acak yeniden sar’s’ılacak ve yeniden terkedileceksiniz…
Bırakın da hani şu içine izmarit basılan saksılardan farkı olmayan adamlar kapınızın dışında kalsınlar. Böylesine bencil adamlar zili çalmayı ögrenmişlerdir belki… Kimbilir… eSo*
21 Kasım 2014	 0