Duruş - Bahadır YENİŞEHİRLİOĞLU
Doku ilmik ilmik sevdayı, koy bütün parçaları yerine ve seyreyle cümle âlemi. Işığın hasını bulmalı ki söndürsün bütün ışıkları. Bak bakalım göründüğün kişi misin ve samimi misin gözlerine bakarken suretinin.
Çözümün sensin bu karmaşanın, sebebi de sensin. Ateşlemiyorsa muhabbet yüreği, sök at, kediler yesin et parçasını.
Sahibi sever kulunu. Kul sevmeli ki sahibini, sahibi sarsın sarmalısın onu.
Ümit var olmak gerekli, muhabbet gerekli yürekten hissederek.
Bize yüklenen yanlış kodlardan ayrılmak ana rahminden ayrılmak gibi zor gelir, amma o zaman yeni bir yaşam bizi bekler ki buna değer. Sınırlarını zorlamalı insan. Çıkmalı dağa, seyretmeli âlemi. Kâinatı yaratanı sayıklamalı.
Nabız gibi atmalı Allah diye.
Yüzsüz olmamalı, hele bin bir surat asla. Yüzsüzlerin ve bin bir yüzlülerin arttığı bir cemiyette bütün iyiler ölmeye başlarlar. Giderek yüzsüz olanlardan büyük bir kaçış başlar.
Hizmet verenler hediyeye almaya başlarlar ki bu felaketin en büyüğüdür.
Ne demişler: Suret bilip dervişim beni zahid sanma, benden beni almış bir sultan vardır. Olmaya istek gerek, cana sırdaş, gönle eş, eşe meşk gerek. Ahmak bir duruşla geçilmez derya deniz. Neyin sesini geçir canından, feryadını savur tam derinden ve söyleme asla, tut ve sakla, korkma çatlamazsın sırrından.
Korkmak yok. İnsan güçlüdür inanıyorsa aşka, önemli olan aşkı kime yönelttiğin. Kıymetlisine mi, kıymetsizine mi?
Farkında olup olmadığını bilmiyorum ama bu söylediğiyle tam manasıyla keramet gösteriyordu. “Önemli olan aşkı kime yönelttiğin, kıymetlisine mi, kıymetsizine mi?
Nefsini temizleyen kurtulmuştur. Güçlü kişi kalbini, dünyanın bataklık ve bulanıklıklarından temizleyerek marifet evi ve muhabbet yurdu haline getirir.