Sinemada Bu Hafta: "Valerian ve Bin Gezegen İmparatorluğu" İncelemesi | Kara Büyücü
Uzay filmi denince aklımıza derin bir bilim-kurgu, fantastik öğeler çağrışıyor, öyle değil mi? Interstellar, 2001 Space Odyssey, The Contact gibi filmler işin bilim kurgu seviyesine iner, uzayın gizemlerini kovalar. Alien, Predator, District 9, The Thing gibi filmler gerilimi konu almıştır. Star Wars, Star Trek, Men in Black gibi filmler ise uzaylı türleriyle yakından ilgilenmeyi seçmiştir. Valerian and the City of a Thousand Planets filmi de türleri harmanlamak istese de uzaylı türleri kategorisinde başarı yakalamıştır. Star Wars ve Star Trek gibi filmlerin senaryosu kalitesini yakalayamayışı, bu filmi John Carter filmi gibi unutulmaya mahkum bırakacaktır. Bense bu yazıyı, film tozlu raflara kaldırılmadan sinemaya gitmeniz için yazıyorum. Spoiler kullanmayacağım.
Filmin arka planında Luc Besson gibi güçlü bir isim yer almaktadır. Başarısız devam filmleriyle tanıdığımız, dizi sektöründe ve sıradan aksiyon filmlerinde zaman kaybetmiş bir isim. Bir sürü filmiyle gömebileceğimiz bu adam kim peki? Fransa’nın Hollywood tarzı filmlerinin arkasındaki kişidir. Leon the Professional, The Fifth Element, Transporter, Taxi, Taken, Nikita, From Paris with Love, Yamakasi gibi güçlü yapımlarda imzası bulunmaktadır. En güçlü işlerinde yönetmenliği de üstlenmesi göze çarpıyor. (Filmin ismi uzun olduğu için Valerian diye devam edeceğim.) Valerian filminde de yönetmen koltuğunda görüyoruz ve film yönetmenlik açısından fazlasıyla başarılı. CGI teknolojisini de göze batmadan harika bir şekilde kullanmış. En başarılı filmlerde bile göze çarpan bu teknik, Nolan’ı kullanmadığı için takdir görmesine neden olsa da, Valerian gibi filmlerin yapımında yüzde yüz başarıyı getirebiliyor.
Bir kitaptan uyarlanmış olması Luc Besson’un işini kolaylaştırsa da senaryo açısından eleştirilmeye mahkum. Konusu; asırlardır insanlığın en büyük başarısı olan Alpha istasyonunun, bin gezegenin bilgi paylaşımı yapabildiği bir yer olmasıyla başlar. Filmin başlangıcı gayet etkilidir. Alpha istasyonuna, önce farklı dünya ülkelerinden temsilciler gelmekte ama yıllar geçtikçe bu temsilciler arasına uzaylılarda katılmaktadır. Bakanlığın emriyle Alpha uzayın 1000 kilometre ötesine taşınıp, çok daha merkezi bir yer olması kararlaştırılır. Fakat şehrin merkezinde bir gizem saklıdır. Kırmızı bölge olarak adlandırılır ve gidenler geri dönmemiştir. Radyoaktif bir bölge olduğu söylenir. Savunma Bakanlığının emriyle en başarılı iki askeri Valerian ve Laureline, bu durumun çözülmesi için General Arun Fillitt’in yanına gönderilir.
Gayet orijinal bir konu öyle değil mi? Ancak bu güzelim konu içerisinde, yine kötü karakter acımasız bir komutandır. Bu durumdan bıktığımız apaçık ortada. Yakışıklı bir erkek asker ile bir o kadar sert kadın asker arasındaki aşk diyaloglarından sıkıldığımızı da söyleyebilirim. Filmin gizemini açıklayan sahnelerden sıkıldık. Klişe ölümlerden ve diyaloglardan sıkıldık. Benim açımdan bu gerçekten sorun değil bu arada. Çünkü harika bir yönetmenlik ve görsel şölen vardı. Ama şunu da söylemeliyim ki, konuyu üstlenen ırk ve bu ırkın durumu James Cameron’un Avatar’ıyla fazlasıyla benzerlik gösteriyor.
“Bir kişi kimliğini kaybettiyse gerisi angaryadır.”
Cast’a bir bakalım. Dane DeHaan (Valerian) ile Cara Delevigne (Laureline) başrolü üstleniyor. Eşit role sahip olan iki karakterin cast seçimin yaparken harika iki oyuncu seçmelisindir. Dane DeHaan kusursuz bir oyuncu olduğunu her geçen gün kanıtlarken, Cara Delevigne? Sokakta görsem öküzün trene baktığı gibi bakarım. Bu dürüstlüktür. Ama oyuncu olmadığını Suicide Squad’da görmüştük. He, karakter ile çok uyumlu olduğunu söyleyebiliriz. Ama dediğim gibi denge önemlidir. Bu dengeyi bir de şöyle mahvediyor. İki tane yükselişte oyuncuyu başrol seçiyorsan, iki tane çok iyi oyuncuyu figüran yapmamalısın. Bunu Morgan Freeman, Robert DeNiro para için bulunduğu dandik filmlerle kanıtlamıştır. Clive Owen’a ucuz bir rol verilmişken, Ethan Hawke’a mükemmel bir rol verilmiş, baş rolleri arka planda bırakmaması için sahneleri kısa tutulmuştur. Rihanna… Battleship hüsranından sonra Luc Besson risk alsa da en başarlı cast seçimi olmuş. Filmin en derin karakteri olan Bubble’a hayat vermiş ve rolü yine kısa kesilmiştir. Jolly the Pimp (Ethan Hawke) ve Bubble uzun süre izlemek istediğim karakterler olup, az izlemek zorunda kalarak burukluk yaratmışlardır. Bir sürü şeyi övsem de, geniş açıdan baktığımda bu cast seçimini başarı olarak göremeyeceğim.
“Sizi affedebiliriz ama nasıl unutabiliriz?”
Filmin en büyük başarısı, daha önce de söylediğim gibi farklı türlerdir. Kitapta türler çok daha ayrıntılı anlatılsa da filmde bunu göremeyeceğiz. Göremesek de etkilenmeden edemeyeceğiz. Bu da Luc Besson’un deneyimi sayesinde oluyor. İnci halkı üzerine ayrıca bir film çekilebilir. Men in Black filminde işlendiği gibi, türlerin komedisi de filmde mevcut. Ve gerçekten kahkaha attığımı hatırlıyorum. Duygulandığımı, heyecanlandığımı, etkilendiğimi de hatırlıyorum. Derin repliklerin de mevcut olduğu bu film, başyapıt potansiyelini, zayıf kalan senaryosu ve işleyişiyle kaybetmiş ancak bu yazın en renkli filmi olduğu da su götürmez. Beklentilerinizi sınırlı tutup, Luc Besson’un bu uyarlamasında 2 saat harika vakit geçirebilirsiniz. Paranız ve zamanınız kesinlikle boşa gitmeyecektir. Haftaya görüşmek dileğiyle, sağlıcakla kalın.