O cenazeye katılsaydım içimden de olsa şöyle derdim; saf tuttuğumuzda..
“Yanlış tarafa soruyorsun Hoca!.”
Çünkü son yolculuğuna uğurladığımız şehidimiz arkanda, bize dönmüş, O’nu hayatının baharında al bayrağımıza sardıranlardan; ben dahil hepimizden “helallik” istiyorsun!
Yaptığın yanlış hoca, hem de çok yanlış!
Helalliği bizden değil, O’ndan şehidimizden istemen lazım!.
Ve O’na şunu sormalısın;
"Birkaç Mehmet şehit oldu diye Meclisi toplayamayız" diyenlere ve onları tekrar tekrar vekil deyip meclise sokanlara,
Sen kuru kumanyanla yetinirken aksırıp, tıksırıp, çatlayıncaya kadar bu vatanı yiyenlere,
Sen bu vatan, bu bayrak için can verirken senin cenazene dahi
Can korkusundan Koruma Ordusuyla gelenlere,
Ve sonra da eğil ey Hoca!..
Kulak ver tabuta bak ne diyor o yiğit?
Şimdi dön, yüreğin yetiyorsa duyduklarını, hepimize söyle ve sor yüzümüze karşı;
“Hangi yüzle geldiniz buraya?”
Murat 24 yaşındaydı
Evet, arkadaşlar.. Bu duygularımı şehit Komando Er Murat Akman’ın “Son Mektubu”nu okuduktan sonra yazmıştım.
Sonrasında da O, 24 yaşındaki evladımızın;
Adını ve hikayesini tesadüfen öğrendiğim, tarihe bir mektupla muazzam bir not düşmüş bu şehit askerimiz için dakikalarca gözyaşı döktüm.
Doğduğunda ailesi tarafından bir çöplüğe atılarak terk edilmiş ve Çocuk Esirgeme Kurumunda büyümüş olan Murat Akman ne kadar istemese de 18 yaşına geldiğinde evi bildiği kurumdan ayrılmak zorunda kalmış.
Ancak kurumda ki öğretmeniyle bağlantısını hiç koparmamış ve orada ki çocuklara yardımcı olabilmek için elinden geleni yapmış.
Askerlik görevini komando olarak yerine getirirken devletin kendisine bağladığı maaşı çocukların ihtiyaçları için kuruma göndermeye başlamış.
Murat, arkadaşlarıyla çıkacağı her operasyon öncesi, hayati tehlikesi olması sebebiyle “son mektubu” olabileceğini düşündüğü bir mektubunu birlikte büyüdüğü bir arkadaşına ulaştırılmak üzere bir asker arkadaşına emanet etmiş .
Murat Akman'ın geri dönmediği bir operasyon sonrası son mektubunu teslim ettiği asker arkadaşı mektubu verdiği adreste ki arkadaşına ulaştırmış. Mektup arkadaşı tarafından Murat Akman'ın vasiyeti üzerine bir yayın kuruluşuna belirli bir meblağ karşılığı devredilmiş ve şehit askerin vasiyeti üzerine medya kuruluşunun ödediği para Murat'ın büyüdüğü çocuk esirgeme kurumuna bağışlanmış.
Ve bu mektup o gazetede yayınlandı.
Okuduysanız, lütfen bir daha..
Okumadıysanız mutlaka ama mutlaka okuyun..
Ailem olmadığı için
Size koğuştaki ranzamdan yazıyorum. Şu an etrafımda Adana, Ağrı, Sivas, Edirne, Diyarbakır, Ankara, Antalya, İzmir, Urfa, Trabzon... Türkiye’nin dört bir yanından birbirini tanımayan ama birbirlerinin canını korumaya yemin etmiş bir sürü asker var. Birazdan operasyona gideceğiz, tek dileğimiz kayıp vermeden geri gelmek.
İlerde ölürsem eğer diye bir mektup yazmak çok zor. Aklına getirmek istemez ya insan ölümü, hani her zaman bir umut vardır ya.. Askerliğim bittikten sonra yırtıp atacaktım bu mektubu ama şu an okuyorsanız yırtamadım demektir. Zaten pek de kalem tutmaz elim. Silah tutmayı daha iyi bilirim. Sizi korumam için siz öğrettiniz silah tutmayı.
Neden öldüm ki?
Tuhaf olan siz bu mektubu okurken ben neden öldüğümü bile bilmiyor olacağım. Ya bir mayına bastım ya da yediğim bir kaç kurşun.
Bileniniz var mı ben nasıl öldüm?
Kışlada her televizyona bakışımda;
Birbirinizi öldürdüğünüzü birbirinizin canını yaktığınızı gördüm.
Müziğin sesini çok açtı diye komşusunu vuranlar.
Gücü kadına yetenler.
Cebindeki on lirası için adam vuranlar.
Kız arkadaşına baktı diye alayını bıçaklayanlar.
Kimin için, neden?
Tekrar ediyorum; bileniniz var mı ben kimi korumak için öldüm?
Eti az pişti diye garsona çıkışan adam; sen rahat uyu diye kurşunlar başımın üstünden geçerken ben dağda her bulduğumu kesip yedim..
Arabasını solladılar diye levyesini kapıp arabadan inen adam; beni bir çöp bidonuna atıp giden anam; söylesene ben kimin için öldüm?
Sizi önce Allah’a sonra birbirinize emanet ediyorum..
Ben sizden razı oldum Allah da sizden razı olsun..
Ağlıyorum Murat’ım ağlıyorum.. Ama çaresiz ve bitkinim..
Çünkü ben de senin gibi, kimi korumak için öldüğünü inan ki bilmiyorum!.
Araplarda ve biz Türkler’de KADIN..
Eskiden Araplar'da, kız çocukları insandan sayılmadığı için, kızı olanlar isim vermez numara verirlerdi.
VAHİDE isim değildi, birinci demekti. İlk doğan kıza verilen numaraydı.
SANİYE ikinci demekti, ikinci kızı olana verilen numaraydı.
SELASE ve BİTE isimleri üçüncü demekti, üçüncü doğan kızlara verilen numaraydı.
RABİA' da dördüncü demekti, dördüncü doğan kıza verilen numaraydı.
Birileri RABİA ’yı çok kutsal, mübarek ve çok dini içerikli bir isim sanıyorlar, bilmiyorlar ki Araplar, insandan saymadığı ve isim vermeye bile gerek görmediği kız çocuklarını işte böyle numaralıyorlardı; tıpkı araçlara takılan plakalar gibi.!
Onlarda ve bizlerde
Dünya kurulduğundan beri kız çocuklarını diri diri toprağa gömen kültüre sahip tek millet Araplardır.
Bunun asıl nedeni ise, tefecilik yapan, fahiş faizlerle aldıkları paraları ödeyemeyen kişilerin; kızlarına, karılarına el koyup pazarlayan insafsız ve ahlaksız Arap egemenleridir.
Araplar, sözde bu insanların korkusundan, yeni doğan kız çocuklarını diri diri toprağa gömerek bu kötü sondan koruduklarını sanıyorlardı..
Peki, o çağlarda Türk’lerin kadınları, kızları nasıldı?
Türk’ler kız çocuklarına, hatunlarına değer veren, onları önemseyen, insan yerine koyan, komutanlar ve hakanlar gibi yetiştiren tek tanrılı dine mensup bir milletti. Ve insan hakları açısından da çağdaş kültürün örneklerini vermiş önder uluslardandı.
Şiddet Arap kültürüdür
Kadın dövmek ne yazık ki Türk’lerin Arap kültürüyle tanışmasından sonra başlamıştır.
Eski Türk gelenek ve göreneklerinde kadın her zaman el üstünde tutulurdu.
Tarihe geçmiş Cengiz Han’ın eşi için söylediği “BEN SİZİN HAN’ınızım, BU DA BENİM HAN’ım” sözleriyle dilimize yerleşen “hanım” kelimesi de bunu göstermektedir!
Yani biz Türkler için kadın; evin Hanı’dır.
Peki, biz Türkler HAN'ım dan, Tomris’ten, Rabiya’a nasıl geldik acaba?
Bunu bana mı soruyorsunuz?
Siz de, ben de nasıl geldiğimizi biliyoruz ama ne yazık ki susuyoruz!..
Karısının kıymetini bilmeyenlere..
Bu da benden size bir fantezi!.
Kadınının kıymetini bilmeyen erkeklerin özellikle okumasını öneririm..
İçinden Allah' a şöyle bir dua edeceği tutuyor:
"Allah'ım, her gün işe gidip 8 uzun saat boyunca evim ve eşimin rahatı için çalışıyorum. Eşim ise sadece oturuyor. Ne olur, bir gün benim yerime geçip, ne kadar zor bir hayat yaşadığımı görmesini sağla?"
Bu arada öğlen oluyor;
Yatak görevi başlıyor(!)
Bu onun da istediği bir şey; onun için itiraz etmiyor. Çünkü bütün gün onlar için çalışıp, yoruldu, şimdi rahatlaması ve gevşemesi gerekiyor.
"Allah'ım özür dilerim. Ben ne dediğimi bilmiyormuşum. Karımın hayatını rahat zannetmekle ne halt ettiğimi şimdi anladım.
Lütfen beni eski halime döndür!."
Sonra ruhunun derinliklerinden gelen bir ses cevap veriyor:
"Evet, dersini aldığını görüyorum.
Her şeyi değiştireceğim ama maalesef 9 ay beklemek zorundasın..
Çünkü, dün gece hamile kaldın(!.)
Etiketler : idlib şehitleri, son gelişmeler, yorum, analiz, köşe yazısı, yaşları, isimleri, neden şehit verdik, ateşkes, moskova, rusya türkiye, erdoğan putin,