Gönderen Gezeryazar zaman: 01:10 1 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Yandaki fotoğraflarda görüldüğü gibi deniz kenarındaki taşları çok severim. Hele dalgaların, suyun sahile doğru gelip sonra tekrar geri çekilirken taşların çıkardığı birbirleriyle çarpışma, kıpırdanma, oynaşma seslerine bayılırım. Her yaz plajlardan taş toplarım, minik renkli, çok düzgün şekilli veya şeffaf gibi, veya hiç ummadığın renklerde taşlar. Bir müddet saklarım öyle yapıcam, böyle yapıcam şuraya koyucam, burada saklıyacam derim bir hal olur giderler, ertesi yaz yine toplarım. Zümrüt, Yakut, Turkuaz gibi kıymetli taşlara ayrıca bayılırım, kim zümrüt taşlı bir yüzük, yakut bir küpe beğenmez. Yine fotoğraflarda görüldüğü gibi yarı kıymetli veya doğal taşlarla, ara sıra yaptığım gibi incik boncuk dizmesine de bayılıyorum. Tam konsantre olunca ne güzel kombinasyonlar meydana geliyor, hangi taşın yanına hangi rengi koyayım, neyin arasına neyi koyarsam daha iyi durur gibi insanı nasıl sürüklüyor nasıl oyalıyor ve arkadaşlara hediye edecek kolye, bilezik gibi şeyler çıkıyor.
Bahçedeki taşları da seviyorum. Hani yol yaparlar, dekoratif şekillerde döşerler , çiçek ekilecek kısımları ayırmak için yaparlar, ne hoş durur. Beyaz çakıl taşları vardır, bazı arajman çiçeklerin vazolarını süsler, bazen saksıların üzerine koyarım hoş görünür. Sonra taş evleri çok severim. Hele yarısı taş, yarısı ahşap evlere bayılırım. Çok şık taş evler var hep hayalimde bir gün belki öyle evim olur. Fethiye yakınlarındaki kaya köyü ilk gördüğümde dilim tutulmuştu. Mübadele ile terk edilmiş eski Rum evlerinin hep taş evler olduğunu görünce gözlerimden yaş gelmişti. Hem onların hüzünlü hikayesi, hem de güzelim taş evlerin terkedilmiş, bomboş, ıssız bir halde durmaları yüzünden. Sonra Asos'da, Ayvalık'da daha bir sürü yerde ne zaman taş ev görsem içim gider.
Amaaa safra kesesinde taş hiç hoş değilmiş. Sana verdiği ağrı, sırta vuran sancılar, mide bulantısı bir yana, ya kanala giderse, ya kanalı tıkarsa, ya sarılık yaparsa, ya öyle, ya böyle diye ihtimalleri daha çok fena. Yaz aylarında çektiğim sıkıntılar bu yüzdenmiş, Ekim ayında tesadüfen bir check-up sırasında ultrasonda gözüktü safra kesesinde taşlar inci gibi dizilmişler. Bana kalsa boşver dursunlar diyecektim ama bir gün bir sancı, bir kusma ile bana dünyanın kaç bucak olduğunu gösterince tamam ameliyata gidiyoruz dedim.
Bir telaş, bir korku, zaten tatlı olan canımın yıllar içinde daha da tatlılaştığını, resmen çocuk gibi korktuğumu, zaman zaman tir tir titrediğimi farkettim. Nasıl olacak, nerede olacak, yanımda kim olacak faslından sonra karnıma dört delik ile girip aldılar. Bunca yıl sonra safra kesesi ile vedalaştım, şimdi onsuz ne yaparım diye bakıyorum. Arkasından mideye de bir bakalım kontrol olsun dediler, endoskopi yaptılar. Bunu yapan doktorları kuytuda kıstırıp dövmek istiyorum, uyutucaz dediler ama doz az geldi herhalde, her şeyi duydum, ben ki ağızına diş fırçasını sokamayan biri olarak ne çektiğimi tahmin edin. Neyse iyi ki bakmışız, midede polipler oluşmuş. Bu senenin stresinden Allah bilir birkaç ayda oluşturmuşumdur. Şimdi patolojiden sonuç bekliyoruz. İyi çıkacaklar, veya değil. Ya öyle kalsın diyeceğiz, ya da ben yine iyice uyutulacağımdan emin olunca endoskopi ile onları alın bitsin diyeceğim. Velhasıl belden aşağı bölgem pek hassas, pek hırpalandı, nekahat devresinde. Bu arada iyice zayıfladım, iyi oldu da, imkan olsaydı da araya bir de estetik sıkıştırıp şöyle karnımı gerdirip, yağları liposakşınlasaydık ne iyi olurdu hazır narkoz almışız. Kader, olmadı işte, ben sabahları yine yürüyorum, koşuyorum, form tutuyorum. Bu saatten sonra bare olanı koruyalım, daha iyisini getiremiyoruz. Aman dikkat edin, ama teşhis konduysa laparoskopi yöntemiyle ameliyat pek kolay 2 günde ayağa kalkıp evine gidiyorsun. Yeter ki kaçak taş falan filan olmasın, sonradan uğraştırmasın....
Gönderen Gezeryazar zaman: 00:26 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Afrika'nın kuzey batısında Cape Verde isimli bir adada dünyaya gelmiş, babasının yanında sokaklarda şarkı söylermiş. Bir gün bir menajer keşfediyor, Paris'e gidiyor meşhur oluyor, fakirlikten kurtuluyor, Gramy kazanıyor, köyündeki eski evin yerine apartman yaptırıyor, başka bir şehirde veya evde yaşamak istemiyor, ana dili Creole'den başka lisanda şarkı söylemiyor. İçkiyi sigarayı bırakamıyor ve 70 yaşında bizlere veda ediyor.
Benim gözümde sanki içine kapanık, acılarını dışa vurmayan, mutlu olduğunu da çok belli etmek istemeyen, çok fazla neşelenmeye gerek yok, hayat her daim hüzünlüdür, ona göre sakin olun, dengeyi yitirmeyin, anın tadını çıkarın, ne çok fazla varlığa sevinin, ne de çok fazla yokluğa yerinin der gibi bir kadındı. Istanbul'a geldiği zamanlarda iki konserine gidip sahnede onu seyreden, dinleyen, bir konser çıkışında kulise gidip "Sao Vicente di Longe" albümünü bütün orkestra üyelerine de imzalatan birisi olarak bu teşhisi koymak ne kadar doğru bilmiyorum ama içimde uyandırdığı hisler bunlar. Tonton, sahnede seyirci ile çok diyalog kurup konuşmayan, çıplak ayakla sahneye çıktığı için hep halı serili sahnede konser veren, kilolu, ağır yürüyen ama gülümseyince içtenlikle gülen, şahane bir sesi olan kadındı. Pek severdim, şarkıları, sesi ruhuma ilaç gibi gelir. Ne zaman dinlesem bıkmam, döner döner yine dinlerim, yolda, arabada, evde, her zaman her yerde. Her ana uyumlu yumuşacık içinizi yıkayan bir ses. Geç keşfedilip bizlere geç ulaştığı için belki doyamadık, 70 yaş pek erken değil ama çok da değil, keşke kendisine daha iyi bakmış olsaydı, keşke hastalanmayıp bizi bırakmasaydı. Belki yine gelirdi buralara. Belki sadece yeni bir albüm yapardı, biz de onu dinlemeye doyamazdık. Şimdi eski albümlerini döne döne dinleyeceğiz, hele bir Besame Mucho söylemesi var, çok güzel çok çok. Işıklar içinde olsun, rahat uyusun.
Gönderen Gezeryazar zaman: 19:04 1 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Hava soğuk ve kasvetli, tv ye baksan her haber iç karartıcı, üzücü, gazete okusan yine aynı için çöküyor. Bütün olan bitenler, söylenenler, Devlet adamı dediğimiz kişiler, yapılan/yapılmayan/yapılamayan uygulamalar, sonuçlar, bugün geldiğimiz noktalar, son birkaç yıldır devam eden ama bugün daha da vahim hale gelmiş bir sürü şey. Hangisini okuyayım, hangisini düşüneyim, hangisine esef edeyim, hangisine ağlayım, acıyim veya vah vah diyeyim. Artık aklım almıyor, haksızlıklar içimi acıtıyor, çaresizlikler isyan ettiriyor, umursamazlık öyle boyutlara geldi ki en can alıcı noktalar, en önemli konular, en üzerinde durulması gereken şeyler, çoook normal, her an olurmuş, ne olacak canım geçer işte, yaptık oldu havası içinde geçiştiriliyor. Özensiz, duyarsız, düşüncesiz, müthiş bir pişkinlikle ve kayıtsızlıkla akıp gidiyor. Okusam, seyretsem, dinlesem bir türlü görmezden, duymazdan gelsem, yapmasam bir başla türlü. Bir de sana mı kaldı, sen mi düzelteceksin bakış açısı.... Ne diyeyim...
Böyle zamanlarda okumaya veriyorum kendimi, kitaplara gömülüp hiç başka bir yere bakmamak üzere. Su iç, yemek ye, oku, uyu kalk oku, başka birşey yapma hep oku. O dünyanın içine gir, ne okuyorsan, roman, hikaye neyse onun dünyasında yaşa. Hiç olmazsa bir müddet kendini korumaya al, başka bir ortamda nefes al, gözünün önünden başka şeyler geçsin, aklında başka şeyler canlansın. Galiba en güzeli şiir okumak, hayata şair yoluyla bakmak, o nasıl bir duygudur, nasıl bir hissediş, nasıl bir ilham gelmedir ki yazıya dökülür, akar gider. İnsanın içini açacak en güzel şey bence şiir. Keşke herkes okusa, hele Meclistekiler baştan sona hepsi, o duyguyu, hissi alsalar, o yumuşamayı, o sakinliği, çoşkuyu, sevgiyi, derinliği, durup kalakalmayı yaşasalar. Belki daha iyi olur hayat, hadi gülümse mevsimler değişir Akdeniz olur diyor ya, onun gibi.
"Tüyden hafif olurum böyle sabahlar
Döner döner durur başım havalarda" Orhan Veli.
Yarım somunun varmı, bir de ufak evin ?
Kimsenin sırtından geçindiğin de yok ya,
Keyfine bak, en hoş dünyası olan sensin."" Ömer Hayyam.
"""İnsan yemeden içmeden edemez,
Bunlar için gayret sarfetmene birşey denemez,
Ama ondan ötesi olmuş olmamış,
Onurundan fedakarlık etmeye değmez.
Dedim artık bilgiden bir noksanım yok,
Şu dünyanın sırrına erdim az çok,
Bir de baktım ömür geçmiş, hiçbirşey bildiğim yok.
Gençlik bir kitaptır okuduk bitti,
Canım bahar çoktan geçti, Kış şimdi,
Hani sevincim o cıvıl cıvıl kuş?
Nasıl geldi, ne zaman uçtu gitti? """ Ömer Hayyam.
Gönderen Gezeryazar zaman: 19:42 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Gezeryazar zaman: 19:41 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Çok şükür balık zamanı ve fırsat buldukça balık yemeğe çalışıyorum. Her ne kadar bu foto geçen aya ait olsa da ara sıra masamda balık, roka, şarap üçlüsü keyif veriyordu. Bu sıralar biraz perhiz durumları var, ne kızartma balık ne de alkol gündemde değil, inşallah kısa zamanda kavuşacağız. Henüz lüfer ile hasret gideremedik, zaten malum seninki kaç cm tartışması var, tezgahlarda görürseniz ihbar edin meselesi var. Ben balıkçılarda bol bol çinekop görüyorum ve konuşabildiklerime niye avladınız bunları, bıraksanız da lüfer olsalar deyince dövecek gibi baktıkları için artık konuşmuyorum. En azından almıyorum yemiyorum kendi çapımda onların düşüncesizliklerine, cahilliklerine katkı sağlamıyorum. Ama kaç kişiyiz, kaç kişi bu duyarlılıkta, kaç kişi uyguluyor, sonuç ne oluyor ? İnşallah toplum bilinci gelişir ve uygulamaya döner ve seneye artık bu konu konuşulmaz. Şimdi ben yine palamutlarla kendimi avutayım. Hem büyüdüler, hem yağlandılar, takoz kestirip elektrikli ızgarada nefaset oluyorlar. Tavsiye ederim.
Ne çok olmuş yine buraya elim değmeden geçmiş günler. Ne oldu, neler yaptım, niye yazamadım ben de bilemedim. Yaz aylarıydı, sıcaktı, havuzdu, gidip gelmek derken Ekim olmuş da bitiyor bile. Şimdi Eylül ayından kalma bir etkinlik paylaşayım. Evde kızılcık şurubu yapmak. Valla ekşi olduğu için pek sevdiğim bir meyva değildir ama kızkardeşim severdi, halâ da severmi acaba? Halen çok iyi hatırlıyorum babam ile bir gün pazara gitmişiz demek ki, tezgahta görünce kardeşin sever kızılcık alalım demişti. Ne hoşuma gitmişti, babamın kızkardeşimin sevdiği bir meyvayı hatırlayıp onu sevindirmek için alalım demesi. Amma yer etmiş bende unutmuyorum. Ben de pazarda görünce alayım şundan bakalım dedim. Ya öyle yerim ya komposto yaparım ya da suyunu sıkarım. Biraz yedim çok ekşi değil ama ağzını büzüyor insanın garip bir tad, sıcakta şurup yapıp soğuk içmek daha iyi fikir dedim. Birkaç gün beklediler, daha bir yumuşadılar sonra bir güzel onları sıkarsın, kevgirden geçirip süzersin, sonra biraz kaynatırsın, içine biraz bal atarsın (şeker kullanmıyoruz) ve iyice karıştırırsın. Soğuyunca yine bir ince süzgeçten geçirip buzdolabına atarsın. Soğuk soğuk pek güzel oldu. Ama en şahanesi rengi, nasıl güzel bir renk bu böyle insanın içini açıyor. Keşke şeffaf bir sürahiye koyup fotografını çekseydim, benimkiler renkli cam tam yansıtmamış sanki. Bir de çok faydalı bir meyva, idrar yolu enfeksiyonuna, ateş düşürmeye, ishale iyi geliyor, antioksidan, flavanoidler var, ayrıca da uyku sorunları olanlar için melatonin ihtiva ediyormuş. Bence halâ bulursanız alın ve suyunu sıkıp için, çok faydalı ve şahane renkli bir şey. Afiyet olsun.
Gönderen Gezeryazar zaman: 19:47 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Gezeryazar zaman: 19:15 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Gezeryazar zaman: 19:04 3 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Gezeryazar zaman: 18:31 1 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Lifeport Tatil Köyü
Bu sıcaklarda tatile gidemedim diye dertlenmeye, denize giremedim diye bozulmaya başlamışken, geçen seneden beri keşfedemediğim bu yeri keşfetmeye soyundum. Bu yakınlarda böyle bir tesisin olabileceğini düşünememiştim. Duyduklarımın güzel şeyler olmasına rağmen güvenememiştim. Hem tesis hem gelenler açısından şüpheyle yaklaşmıştım. Ama bunalım sıcaklardan offf deyince çıktım yola. Ha bir de şehir fırsatının indirimli kuponu olunca elimde keşfedelim bakalım dedim.
Daha girişinden tavlıyor sizi, binası, otoparkı, lobisi, hoş karşılanma, kapalı spor salonu, kapalı havuz, soyunma kabinleri derken açık havaya çıkıyorsunuz. Kocaman bir arazi üzerine yayılmış tahta kulübeler, çimenlerin ortasında havuz, şemsiyeler, minderler, küçük loca tipi üstü kapalı alanlar, çay bahçesi ve dahası. Çimenlere yayıldım, şemsiyeyi açtım, şezlonglar minderli, temiz, rahatsız etmeyen aksine ferahlık veren bir rüzgar, güneş çayır çayır derken neredeyse 16.00 kadar gölgede kalıp gazetelerimi, kitabımı okudum kahvemi içtim. Sadece fiyatlar biraz pahalı, bir kahve 6 TL, tost 8 TL, daha insaflı olabilirlerdi, yemek yemeye kalksam ne ödeyecektim acaba. Ama bunu da tesisin kalitesine uygunluk adına böyle tutuyor olabilirler. Gelen insanlar nezih, çocuklu aileler, bekar gençler, 3-5 kişi bir arada iş adamı tipinde erkekler, çocuklu anneler vardı etrafta. Kapalı havuzun üstünde de yaz okulu öğrencileri cıvıldıyordu. Allahtan bizim açık havuza bulaşmadılar, hocaları eşliğinde epey şamata ettiler.
Dışarıya yayılan çok güzel müzikler, (latin ve caz) eşliğinde huzurlu bir gün geçirdim, yüzdüm, güneşlendim, okudum ve akşam 20.00 e kadar keyif yaptım. Bungalovlar çok şirin, kalmalı olarak da gelinir valla. Ayrıca uzaktan gördüğüm harika bir terası var yemekler orada yeniliyormuş, sadece akşam yemeği için de gelinebilir. Sitesine girip inceleyebilirsiniz. Buralarda bu tesisi kurmak, işletmek, müşteri çekmek valla bravo, iyi akıl etmişler dedim. Şehirde yaşayanlar için harika bir gözden ırak, kafa dinleme yeri, deneyin derim.
Gönderen Gezeryazar zaman: 18:38 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
İlk başlarda bu kadar çok kendimi vermemiştim, aylardır açık oturumları takip ediyorum, liderlerin il il gezi programlarına bakıyorum, gazetede köşeleri okuyordum. Ama tarih yaklaştıkça, RTE hiddetini arttırdıkça, KK programlarını açıkladıkça, ortalıkta türlü çeşit garip olaylar olmaya başladıkça, yabancı dergiler bile işin içine girmeye kalkıştıkça epey heyecan sardı beni. Artık yeter bu kadar senedir gördük, yaşadık, anladık, okuduk ama tamam demiştim. Bıktırma insanı, sen de dinlen, hiddetini yatıştır, bu bir nöbet değişimidir, bırak biraz da başkaları programlarını uygulasın, ortalıkta ciddi meseleler var, doğu başka, batı başka, içerisi başka dışarısı başka. Dünyada neler oluyor biz nelerle uğraşıyoruz hadi ama artık yeter diyordum. Gerçekten yasakların bittiği saatten 2-3 saat sonrası tv yi açıp bakayım dedim. Daha çok sayım yapılmış, daha çok durumlar meydana çıkmış, belli olmuş olsun dedim. Keşke açmasaymışım, sonra beni aldı bir mutsuzluk, sanki dünya yıkıldı ben de altında kaldım. Ne kadar çok umut etmişim. Ne kadar çok olabilir hallerine girmişim. Ben daha da birşey anlıyorsam nağmertim. Biz nerede yaşıyoruz, biz kimlerden oluşuyoruz, burası neresi, biz kimiz, bu insanlar kimler, ben neredeyim anladıysam arap olayım. Ne ekonomik şartlar, ne yöresel şartlar, ne memleket meselesi, ne ulusalcılık, ne dünya meseleleri, ne doğu - batı, ne emekliler, ne öğrenciler, ne kadınlar ne erkekler, ne düşmanlar, ne dostlar, ne gelecek, ne gidenler, ne kayıplarımız, ne kazanacaklarımız. Hiçbirisini anlamadım, anlayamıyacağım. Bu insanlar ne yapıyorlar, yaşayacağız ve göreceğiz herhalde. Neler oluyor bize, anlayan varsa bana da anlatsın. Hayırlısı olsun inşallah, herşeyin bir sebebi vardır. 12 Haziran 2011, not edelim bunu tarihi bir yere, sonra döner bakarız.
Bu sene hava bir türlü ne yapacağına karar veremediği için benim de balkondakileri arz etmem bu zamana kadar uzadı. Halbuki çoktan begonyalar, hercai menekşeler, çuha çiçekleri boy boy ekmiştim, sonra onları sardunyalarla veya başka mevsimliklerle değiştirme vakti gelmişti. Ama öyle olmadı sadece pencere önünde uzun zaman güzelim çuhaları seyrettim. Balkondaki eski sardunyalar açmadı, hele iki tane ithal sardunya geçen sene nefis pembe renklerde açmış sonra çiçekler bitip sadece çalı gibi yeşil yapraklara dönüşmüştü. Bu artık bu sene çiçek açmaz bare yeşillik olarak bahçede dursun deyip, kapıcıya onu bahçeye ektirmiştim. Meğer yeteri kadar güneş göremediği için açmamıştı veya bilmiyorum zamanı anca geldi, bahçede yine o güzelim pembeleri açmış görünce ehh dedim biraz daha sabretseydim keşke. Şimdi geri alıp tekrar saksıya koy balkona getir olmaz. Ben de güneş ve suyu görünce çoşan geçen seneden kalma kırmızı sakız sardunyalarımın yanına somon rengi yenilerini ve yine başka çeşit kırmızıları aldım. Yine geçen sene çok güzel açan ortancam kurudu, belki su verirsem belki güneş görürse canlanır diye bekledim ama olmayınca onunla da vedalaşıp yeni bir saksı ortancayı da alıp sardunyalara komşu getirdim. Acaba ne renk açacak satıcı da bilmiyor, süpriz bekleyeceğim. Pencere önüne de kadifeleri ektim, yine balkonum ve pencerem şenlendi. Bu renkler beni mest ediyor. Köşede de sadece yeşil sarmaşık gibi yapraklar açıp habire uzayan saksıdaki yaprakların ucunda şimdi beyaz çiçekler açmaya başladı. Şu güneş de artık bu sis, pus, buluttan kurtulsa çok şahane olacak ortalık. Balkona kahve içmeye beklerim, çay veya içki de var. Eh yiyecek birşeyler de buluruz artık.
Gönderen Gezeryazar zaman: 22:39 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Gezeryazar zaman: 22:17 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Gezeryazar zaman: 22:01 8 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Doğduğumdan beri ailece tuttuğumuz takım, renkleri güzel, semti güzel, başkanımız güzel, oyuncularımız değişiyor ama hepsi güzel insanlar. Bizlere bu mutluluğu yaşattıkları zaman uçup çoşuyoruz. Bir türlü Bağdat Caddesi kutlamalarında bulunamıyorum, denk gelmiyor ama tv den seyrederken gözlerim doluyor bazen. Hele son kutlamalarda Başkanın bile gözleri yaşardı, sesi kısıldı ya daha ne diyeyim, böyle takım, böyle taraftar, böyle yöneticiler. Aykut hocanın gülmeyen yüzü sonunda güldü ya, oyuncularla bir kaynaşması bir havaya atılması vardı ya hepsi seyre değerdi. Memlekette ne olursa olsun, insanlar nelerle uğraşırsa uğraşsın, herşeye rağmen iki saat da olsa tüm dünyadan kopuyoruz, kendimizi bir çoşkuya bırakıyoruz ya işte sonunda herşeye değer. Bu arada son maçın son 1,5 dakikasında da tansiyonum bir çıktı bir indi. Kutlu olsun, inşallah devamlı ve giderek artan başarıları paylaşırız yine.
Gönderen Gezeryazar zaman: 20:03 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Gezeryazar zaman: 17:53 1 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Gezeryazar zaman: 17:50 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Gezeryazar zaman: 01:31 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Yeni senenin ilk sanat olayı benim çok sevdiğim bir sanatçının sergisine gitmek oldu. Pera Müzesinde "Frida Kahlo"sergisi var. Çok seneler önce hayatını okuduğum sonra sinema filmini gördüğüm ve kişiliğine, duruşuna, azmine, hırsına, sevmesine ve onca acıya rağmen hayatı bir yerde boşvererek yaşamasına hayran olduğum Kahlo'nun tabloları, kendi portre fotografları, kocası Diego Rivera'nın eserleri sergileniyor. Daha fazla olacağını hayal etmiştim, 40 yapıt gelmiş, bence görülmeli. Ama o müzede beni asıl şaşırtan "Çarlık Rusya'sından Sahneler" sergisi oldu. Bu sergiden haberim yoktu gitmişken onu da gezdik. Resimden çok anlamam, hele Rus ressamlarını hiç bilmem ama gördüğüm en etkileyici tablolar oradaydı. "Yaroşenko" "Repin" "Şişkin" "Makovsky" isimli Rus ressamların eserleri birer harika. Hele Yaroşenko'nun eserleri biraz daha fazla bakarsanız adeta canlanıp konuşacaklar. Benim ilk okuduğum romanlar Rus romanlarıydı ve çok etkilenirdim, hem anlatılan atmosfer, soğuk ve kar, hem de aşk, sefillik veya Çarlık bir arada anlatılırdı ve hayalimde canlandırırken adeta orada olurdum. Bu tablolarda da gördüğüm sahneler aynı etkiyi yaptı, sanki resme girip orada oluyorsunuz. Ne kadar güzel ince detaylar, tiplerin her birinin farklı yüzleri, giysileri, ortam, tabiat ve portreler harikaydılar. Bu iki sergi de muhakkak görülmeli, Marta kadar devam edecek, haberiniz ola. Bu da en beğendiğim Frida Kahlo portre fotografı.
Gönderen Gezeryazar zaman: 01:13 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Pazar akşamı NTV de bu film oynadı ve daha sonra Otizm ile ilgili konuşmalar, destek programı falan devam etti. Otizmi ilk "Yağmur Adam" filmi ile öğrenmiştim. Dustin Hoffman ile Tom Cruise oynamışlardı. Otistik insanların zeka düzeyleri, bakış açıları, görüş tarzları ve düşünce yapıları bizlerden çok farklıymış, algılamaları çok değişikmiş falan filan bir sürü şey konuşulmuştu ve Türkiye ilk defa galiba otizm nedir öğrenmişti. Hatta bu filmden sonra çocuklarını anormal sayan anne babalar, teşhisi bir türlü konmamış tuhaf şeyler yapan çocuklarını artık adı konmuş bu durum ile başa çıkma yollarını öğrenip tedavi yolunda büyük adımlar atmışlardı. O günden beri bazen dergi sayfalarında, bazen reklamlarda bu konuda destek beklediklerini belirten derneklerin ilanlarını görürdüm ama açıkcası pek ilgilenmemiştim. Sonradan Mine Narin hanımın kurucu başkanı olduğu Tohum Otizm Vakfının bu konudaki çalışmalarını yurt çapında ilerletip çok faydalı işler yaptığını öğrenmiştim. Pazar akşamı bu seyrettiğim film, gerçek hayattan alınmaydı. Hem aslında otistik olduğu halde hayatta başardığı şeyler açısından gerçek bayan Grandin'e, hem de bu rolü başarıyla oynayan aktrist Claire Danes'e hayran oldum. Bu ne azim, bu ne gayret, bu ne başarı, bu ne zeka, kafa çalışması, beceriklilik ve daha bir sürü şey. Ama ufacık bir şefkat, sarılma, sıcaklık, sevgi sözcüğü olmayan, bunları yapamayan bir hayat yaşamak, çok enteresandı. NTV getirmişti ekranlara bu filmi, tekrar oynatsalar bir kere daha seyredilir herkese seyretmelerini öneririm. Her an etrafımızda otistik bir çocuk ile karşılaşabiliriz, duyarlı olalım onlara yardım edelim, minimum ne yapabiliriz öğrenelim. Bir gün bir yakınımızın da otistik bir bebeği olabilir, eğitilebiliyorlar, dünyanın sonu değil.
Benim mutfak çok bereketli bir yer, bütün hayatım orada geçiyor sanki. Bir başka atölye çalışmam da takı yapmak. Bundan 5-6 sene önce ilk yapmaya başlamıştım, o zamanlar bana yakın oturan bir arkadaşım yol göstermişti, nasıl yapılır, ne yapılır öğretmişti. Nereden incik boncuk alınır, hangi tür ipler kullanılır ve ne gibi tasarımlar yapılır o benim ufkumu açtı, sonra nerelerden ucuza alınır öğrendim ve kendime bir kaç tane, bazı arkadaşlara hediye diye birkaç tane birşeyler yapmıştım. Çalışırken insan kıyafetlerine daha bir özen gösteriyor ve her türlü takı, aksesuar kullanıyor. Sonra herhalde bıktım veya kaç tane daha yapacaksın ne zaman takacaksın hisleri ile bu işe ara verdim. Taşınma, ortam değişiklikleri falan filan derken evin bir köşesine tıkıştırdığım alet edevat ve boncuklarımı yeni yıla girmeden on gün önce tekrar gün ışığına çıkardım. Birdenbire bende el emeği göz nuru hisleri kabardı. Ayy pek özlemişim tekrar bir hevesle sarıldım onlara. Bir anda inanılmaz parçalar çıktı ve kendi kendime pek beğendim. Sonra bir anda onları gören arkadaşım iş yerindekilere göstermek üzere götürdü. Yeni yıl üstü belki hediye olarak alırlar diye düşündüm. Ve oldu da hepsi satıldı, bunlar o kadar spontane olduki şimdi düşününce kendime inanamıyorum ve o verdiğim 7-8 parçanın resimlerini çekmediğime esef ediyorum. Çünkü aç kalmış da bunları yaparak doyacakmışım gibi bir telaşla ve gayretle o kadar çabucak yaptımki ve elden çıkartmam, arkadaşımın iş yerinde göstermesi karşılığında 3-5 kuruş gelmesi mücize gibi oldu. Şimdi yine büyük bir hevesle yapmaya devam ediyorum, elimdeki malzeme tükeniyor alışverişe çıkmam lazım. Bu iş de yine bana terapi gibi geliyor, boncukları, ara süsleri, şekilleri tasarlamak, neyle ne yanyana olursa güzel durur gibi bakmalar, koymalar, değiştirmeler, dizmeler saatlerce sürüyor ve beni benden alıyor. İçim rahatlıyor, kafam daha çok çalışıyor, gözüm açılıyor, ortaya çıkan şekle bakınca da böyle bir hoşluk bir mutluluk geliyor. İnşallah bunu da kazanca dönüştürebilsem bana ne iyi gelecek. Aslında o kadar çok bu işi yapan varki, dağlar taşlar takı doldu, takıcı doldu ama olsun insanın eli çalışmalı, yaratıcılığını bir yere aktarmalı. Güzel bir his bu, verdiği doyum hissi hoş.
Gönderen Gezeryazar zaman: 16:26 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar