Zaman Her Şeyi Siliyor…Mu?
Ayrılık acısı, terkedilmenin o dayanılmaz yalnızlığı, aşkın ıstırabı, mutsuzluğu, umutsuzluğu, hayattan koparışı..Geçiyor mu sahi? Zaman gerçekten de her şeyi siliyor mu ? Zama bıraktığımızda, ruhumuzda açılan derin yaralar iyileşiyor mu ? Kabuk bağlıyor mu kalbiminzdeki boşluğun açtığı yara ? Giden gittiği yerde mutluyken, biz neden kaldığımız yerde hep ağlıyoruz ?
İnsana belki den çok bu koyuyor.. O nasıl mutlu olabilir, ben bu kadar mutsuzken.. Nasıl içi rahat edebilir, ben sürekli onun için gözyaşı döküyorken..
Bu noktada durup düşünmek gerekiyor. İyi de, neden acı çeken biziz ? Bunu hak ediyor muyuz ? Bizi böylesine üzen onun yokluğu mu yoksa guru mu ? İçimize sindiremediğimiz için acı çekiyor olmayalım ?
Belki de en büyük hatayı burada yapıyoruz ve içimize sindiremediğimiz bu gidiş için, ben bunu hak etmiyorum, diyerek kendimizi hırpalıyoruz..Belki de, o gitmeliydi..Belki de böylesi en güzeli..Neden polyannacılık oynamıyoruz ? Birazcık Polyanna olmaktan kimseye bir zarar gelmez..O nasıl olsa gitmedi mi, nasıl olsa bitmedi mi onunla olan kısmı hayatımızın..
Zamana her şeyi silmez ama acılar da daimi olamaz..
İnsan umutları olmadan yaşayamaz. Yarına, geleceğe, mutluluğa dair hayallerimizdir biri yürüten. O gitti diye kopmak neden, güzelim hayattan ? Onca insan varken üstelik çevremizde. Hatta ondan çok daha sevecek insanlar gözlerimizin içine bakarken..Denemekten neden korkalım. Neden kaçalım mutsuzluktan ve tekrar yalnızlığımıza gömülelim..Değer mi ? Değecek biri olsa gider mi ? Peki ya giden geri döner mi ? Cevap veriyorum: Hayır. O halde bırakıyoruz onu düşünmeyi. Kalbimizi açıyoruz diğerlerine. Onlar bize iyi gelecek.
Buna emin olabilirsiniz..Çivi, çiviyi sökmeli dedim, sökecek (: