( Kitap yazıyoruz 18) SWAZİLAND : Bir Gıdım Ülke
Ana sayfa ● Afrika ● Swaziland ● ( Kitap yazıyoruz 18) SWAZİLAND : Bir Gıdım Ülke
Bugün bir değişiklik yapacağız, sadece bir gezi yazısı okumak yok: kendimize yeni bir ülke yaratıyoruz.Önce Trakya’dan biraz daha küçük bir toprağı alıyoruz sonra içine 1 milyon kadar insan koyuyoruz. Eh ülke dediğin komşusuz olmaz, ikide komşu attıralım: Güney Afrika ile Mozambik bu işi görür. Daha fazla komşuya ne gerek var, küçücük ülke. Şimdi bu ülkeye bir de baş lazım en iyisi söyle okumuşundan birini seçelim. Ama dur bu biraz zor olacak; önceki kralın 27 oğlu varmış. 27 oğul çok gözüküyor ancak, bu kralın 88 karısı olduğu düşünülünce 27 az bile… Neyse 27 oğuldan Oxford’ta okuyanını seçip geri getiriyoruz, soyuyoruz adamı ve (bekliyorsunuz ki bir şeyler giydireceğiz hani adam kral ya) kendisine bir deri şort bir deri bot veriyoruz; tamam şimdi adam krala benzedi (yani Swazilere göre). Ee adam da genç, evlendirelim biz bunu. Ama fazla evlenmesin artık modern çağdayız. Sadece dokuz eş ona yeter, zaten babasına göre yavaş bir adam. Bundan dolayı halk daha çok babasını seviyor. Peki eşlerini nasıl seçsin? Artık çağdaşız ya, ülkedeki bakire genç kızları 3-4 senede bir stadyuma toplayalim, kralın önünden geçsinler. Kralda gözüne kestirdiği ile evlensin. Neyse şimdi ülke tamam, kral tamam, komşu tamam, 1 milyon da halk var, al sana ülke. Swaziland’ın özelliklerini biraz hafife alarak anlattım ama bu ülkedeki insanların bile kişi başı yıllık geliri uzun süre Türkiye’den yukarıda idi. Daha sonra gelen HIV dalgası ülkeyi çok kötü vurmuş durumda. Yeni doğan bir Swazi vatandaşının ortalam yaşam beklentisi 32 yıl. O kadar. Swaziland’de nüfus artmıyor, HIV bağlı ölümlerden dolayı azalıyor.
Kapıda yürüyoruz, pasaportu uzatıyorum. Gümrük görevlisi pasaportu alıp eviriyor, çeviriyor. Gittiğimiz hemen her ülkede alışık olduğumuz bir sorgulama başlayacak gibi gözüküyor, içindem ” Türk olmak kolay değil, hadi en nazik halinle ülkede fazla kalmayacağını anlat” derken görevli soruyor:”Bu ülke nerede?”. Adam Türkiye’nin yerini bilmiyor, bende Güney Afrika’ya gelmeden önce Swaziland’in yerini bilmiyordum, normal.Diyorum ki ” Irak’ın kuzeyinde”, Irak ile ilgili bir haber nasıl olsa izlemiştir diye. Boş bakıyor. Yine deniyorum: ” Yunanistan’ın komşusu”. Ihhh, yok. Afrika dışında bir yerle ilgisi yok arkadaşın. İçeri kaybolup geri geliyor, ” Türkiye’ye vize yok, yol vergisi 1 dolar”. Yol vergisi niye? Swaziland Güney Afrika’nın doğu ucunda dağların ortasında bir ülke. Kuzey doğu Güney Afrika’dan, güney Güney Afrika’ya inmek için en kısa yol Swaziland içinden geçiyor. Güney Afrikalılara vize olmadığı içinde ülkeyi otoyol olarak kullanan çok insan var. Gümrük işlemler 5 dakikadan fazla vakit almıyor, dalıyoruz Swaziland’e.
Swaziland’in para birimi ne bilmiyorum. Birkaç yerde üzerinde deri şortlu adam resmi olan paralar verdilerse de bir şekilde harcadım, para birimi nedir aklımda kalmadı. Zaten yerel para biriminden çok Güney Afrika para birimi Rant kabul ediliyor. Ülkedeki birçok yatırım Güney Afrika’ya ait, ekonomide Güney Afrika’nın ağırlığı gözle görülüyor. Gümrükten çıkıp 10-15 kilometre gidince tırmanma başlıyor, her yer orman. Kağıt endüstrisi için ağaç yetiştiriyorlar; 100-150 km boyunca gördüğümüz her yer orman ve hepside Güney Afrika’lı bir firmaya ait.
MBABANE ve MANZINI
Swaziland in başkenti Mbabane ye giriyoruz ve çıkıyoruz. Yok bu olmadı deyip geri dönüyoruz, girip yine çıkıyoruz. Üç tane cadde atıp başkent yaparsan olacağı bu, daha şehre girdiğini anlamadan bitiyor meret. Yok bir şey deyip yola devam.
Swaziland’in ikinci büyük şehri Manzini. Burası pazar yeri ile ünlü, gerçekten de ülkeye göre büyük bizim Eminönü tadında bir yer. Pazardaki satıcıların hemen tamamı kadın, pek erkek satıcı yok. Her taraf Güney Afrika ve Çin malları dolu, karışık, kalabalık, arabalar yayalar içiçe.
Manzini’den çıkıp dağlardan giden yola giriyoruz. Şeker kamışı tarlalarının arasından akan yoldan ovaya çıkıyoruz. Bundan sonraki 2-3 saat düz yolda daha sağda solda sadece şeker kamışı görerek sürüyoruz. Aaa o da ne, gümrük kapısı, ülke biittti…
Öncelikle çok keyifli bir yazı olduğunu belirtmek istiyorum. Bunun yanında Swaziland kitapta yer almalı bence. Dünyanın en küçük ülkelerinden biri. Haritaya baktığınızda ülkenin adı haritadaki görüntüden daha çok yer kaplıyor :)) Swaziland’ ın ilginçliği anlatacak çok da fazla bir şeyin olmaması belki de…
27 Ekim 2009, 12:19
Çok samimi bir anlatım. Konuşur gibi… ‘İşte Ahu, bu kadarcık ülkeyle ilgili bu kadarcık yazdım. Daha ne olacak yani ?! ‘der gibi.
‘Swaziland Masalı’ nın kitapta yer almasını isterim.
27 Ekim 2009, 15:02
anlaşıldı Swaziland gerçekten çok küçük, ama anlatım o akadar keyifle başlamıştı ki, ben biraz daha fazla bir şeyler yaşatacaksın sandım. Ama anlaşılan olmayan bir şeyi aktaramadın :)) Açıkcası bu durumda ben pek de kitapta yer alması gerektiğini düşünmüyorum
27 Ekim 2009, 19:02
kendimize ülke yaratıyoruz ifadesi değişirse daha iyi olabilir.
Ülkeyi pek de ciddiye almayan, biraz aceleci bir yazı olmuş. Gerçi Swaziland’ın ciddiye alınır bir tarafı var mı tartışılır. Bence pek kitaba yaraşır bir yazı değil.
29 Ekim 2009, 12:01
Swaziland için çok ayrıntıya girilmeyen bir yazı olmuş. Başı oldukça heyecanlı ama sanki arkadaşlarında dediği üzere bir an önce bitirilmek istenmiş gibi olmuş. Kitapta olsa da olur olmasada olur cinsten…
2 Kasım 2009, 11:39
anlatacak önemli bir şey olmamasına rağmen çok keyifle okunan bir yazı olmuş…kitapta yer almalı diye düşünüyorum
2 Kasım 2009, 16:29
Swaziland minik, miniminnacik, çogumuzun adini duymadigi bir ülke. Yazi merak uyandiricak bir sekilde baslamis, ancak ayni heyacanla bitmemis düsüncesindeyim. Kitapta alisik olmadigimiz, duymadigimiz, bilmedigimiz ülkelerin yer almasi taraftariyim. Ancak, Swaziland ile ilgili daha fazla sey olmali yazacak. Sanki aceleye gelmis bir yazi izlenimi veriyor. Eger yazi üzerinde çalisilirsa kitaba girebilir, ancak bu haliyle bence girmemeli…
4 Kasım 2009, 10:09
ben de bu yazının kitaba girmemesi gerektiği fikrindeyim, hem gerçekten çok çok ilgi çekici değil, hem de aceleyle yazılmışlık hissi var, doğru. bunu eleyelim derim.
bence olmasın 🙁 ben çok sıkıldım bu yazıyı okurken…