Mart | 2012 | life goes on
≈ Vur Kaç için yorumlar kapalı
Aç kollarını. Kapa gözlerini. Dilini ısır, söyleme. İşit, büyütme. Yol al, denize vur. Yaptıkça küçül. Sonra dur. Etrafında iki kere dön. Kontrol et, vazgeç, devam et. Aslında bu kadar, kadarlarla çevrili. Çevrelenen mistik örgüler etrafında, etraflıca düşün.
Kapama, sorgula. Dur, düşün, gözlerin büyüsün. Söyle, susma. Düşündükleri beyinlerinden dillerine aksın, sen de zehiri akıt. Zarar verme, zarar görme de. Yol al, kendi başına.
Etraflıca düşün, lütfen düşün ama çok da düşünme. Olduğun yerde kalma. Mümkümse git.
≈ Değil Mi? için yorumlar kapalı
Merhabayla başlayan cümleleri hoşçakala bağlamak gibi bir yeteneğim var benim. Bazen uzun sürüyor, bazen de tek nefeslik. Şimdi ne desem kendime demeliyim önce bir yüksek sesle. Sonra atmosfere çarpıp gelse yeridir.
“İnsanlar sevmesini bilmiyorlar” demişti ya biri bana. Arada beynimde yankılanıp tekrar bana dönüyor. Bir bilen bilmeyene anlatsın, lütfen artık.
≈ 2007’den Kalan için yorumlar kapalı
Böyle her şey güllis gülistanlık olmaz. Sen öyle çok mutlu olamazsın. Bir kere ders alman şart. Sağına soluna bakıp maşallah şükür demen de on şarttan biri. Ondan sonra Allah korusun demelisin. Demezsen taş olursun, put olursun, takım yıldızları kayar mazallah.
En son 2007 senesinde minik bir kasabada gözlerimi aça aça bakmıştım yıldızlara. Şu benim olsun demiştim de koordinatlar Fransa’ya ait olduğundan memlekete gelince bir türlü anlayamamıştım, hangisi benimkiydi diye. Bak, sen de seç bir tane. Bunun romantizmle alakası falan yok. İnanıyorsan bir şeylere, ancak peygamberin olur yıldız, inanamıyorsan tanrına yakın, inanmıyorsan tanrın olur. Hiçbiri dersen, renk olur.
Merhaba! Şimdi kocaman bir merhaba takım yıldızlarından büyüyen gündüzlere ve gecelere. Herkes olması gereken yerde, herkes alamadığı cevapların peşinde.
≈ Denge için yorumlar kapalı
Gülmekten altına yapacak kadar güldüğün günün ardından başına gelebilecek tam sekiz altmış altı tane olasılık var. Hepsi de ne iyi ne kötü. Gezegenler arasında dolaşmaktan ve bardaktan boşalırcasına savaşmaktan yorulduğun günler var. Peşi sıra hikayeler, zıplamalar, boşlamalar, sırt sıvazlamalar. Her şeyin geçeceği günü beklerken, ilaç olacak her şeyi elinin tersiyle ittiğin anda aslında zaten var olduğunu kendine kanıtlarsın. Kanıtlaman bir işe yaramaz, ancak birkaç bilyeyle oynadığın oyunlar kadar kıymetlidir, belki de çok.
Avuç içlerinin kaşındığı anda tutmak zorunda olduğun alışveriş poşetleri ve de yüzüne yüzüne vuran rüzgar. Hiç romantik falan değil bu söylenilenler. Unuttuğun gerçekleri hatırlatmakla yükümlü olmak vardır bazen, şu bu diye hitap ettiğin hayatta. Zaten aslında nasıl hitap ettiğinden çok nasıl doldurduğun makuldur. Bombaş hayatları incir çekirdeğiyle doldurma görevi atfediliğinde kaç, ben yaptım, oldu.
Sanırım, sanırım kelimesinden uzak durmak gerekiyor bazı bazı. Sakın elimden geleni yaptım deme, hatta yapma. Elinden geleni yaparken sen, akbabalar avuçlarına bakıyorlar pis pis. Benim gibi yap, altına kaçıracak kadar gül onlara. Üstüne bir de selam söyle.
Break of Reality-Spectrum of the Sky
≈ Kırmızı için yorumlar kapalı
Oturduğu masaya baktım. Bir de gözlerinin içine. Konuşan dudaklarının arasındaki harfler gittikçe anlamsızlaşıyordu. Gözlerimi aşağıya doğru indirdim, kırmızı ojelerime baktım, baktım. “Gitmem gerekiyor” diyebildim sadece. “Ama kızım” dedi bir ses. Çantamı toparladım, “Hoşçakal” dedim, odadan çıktım.
Kireç beyazı merdivenlerden zıplaya zıplaya indim. Apartmanın kapısını tek elimle açamadım. İki elimle asıldım kapının kulpuna. Kapının zincirine elimi sıkıştırdım. Elimi ağzıma götürdüm, kanayan yeri emdim. Kapıyı açtım, dışarı çıktım. Elimi silkeleye silkeleye yürüdüm. Elimin üzerindeki kan pıhtılaştı, harita desenini alıp, kondu.
Hava bana göre güzeldi. Hani şu güneş açan cinsinden. Sevdim havayı. Gümüşsuyu’ndan Taksim’e yürümeye devam ettim. Ayağımdaki topuklu ayakkabılardan kurtuldum, çıkarıp kenara attım. Dönüşte alırım dedim, yolun dönüşü var sanıyordum. Telefonum çaldı. Açmadım, Külotlu çorapla yürümek çıplak ayaktan daha iyiydi. Altımda etek, ayaklarım ayakkabısız, bakıyorlardı. Baksınlar dedim.
AKM’nin önüne geldiğimde dolmuşlara baktım. Biri Caddebostan’a, biri Kadıköy’e gidiyordu. Adam bağırıyordu, bir bir diye. Bir için uzun süre beklemiştim. Güldüm, çoraplarıma baktım. Toz içindelerdi. Kırmızı çoraplar. Kırmızı günlere dolmuş çoraplar.
≈ “There should be a course in first grade on love.” için yorumlar kapalı
Öğrenilir. Düzen haline getirmeden, düzenlenebilir. Farkında olmadan katılabilir. En önemlisi gözünü kapayabilir. Sen ki, elini yüzüne bulaştırmaya hazırken, izin verirsen değişebilir, her geçen gün yenilenir.
Bilmiyorken öğrenilir. Gülmüyorken gülümsenebilir. Zamanında kafanı karıştırırken şimdi tam da oldu diyebilir, sesini yükseltebilir, fısıldayarak duyurabilirsin. Gün gelir, aydınlık olur, ellerin her zamankinden daha sıcak olur.
Öğrenilir, öğretilmez ama. Öğrenen, gelir, damlar, bekletmez, öğrenen kahkaha attırır. Öğretilen tatsızdır, öğretilen hep uzak kalır. Öğrenen olmak gerek hep. Yoksa kaçmalıdır o zamandan ileriye.
Angus&Julia Stone-For You
Gözlerinin içine bakamıyorum. Yakmandan korkuyorum her seferinde, ama gene sana sığınıyorum ben. Tüm kahkahalarım sende. Senin kucağına doğmuşum ben haziranın sıcağında. Başlamak için mükemmel bir zaman.
Şimdi saçlarımı açmaya, tenimin beyazını kırmaya, gözlerime ışık oturtturmaya geldin. Mutluluk sebebisin saçma sapan her şeyin yanında. Yanına bir de rüzgar eklersen… Hoş geldin, tekrar merhaba!
Mor ve Ötesi-Bisiklet
“Çok akıllı olduğun anda kendini bir an gerizekalı hissedersin, o kadar tanıdık gelir ki” dedi. Bu kadar çabuk itiraf edeceğini düşünmüyordu. Bir baktı karşısında bir çift göz dik dik bakıyor ona. “Tamam, yani, aslında sadece bu kadar” dedi. Gözlerini çevirdi.
Diyalog tam da bu kadardı aslında. Bu kadar apaçık söyleyebildiği tek şey gerizekalı olduğuydu. “Ne alakası var?” diye bir beklenen tepki zamanları vardır ya hani. Onu bekledi. Bekleye dur sen. Bekle orada kal hatta.
Zeka üzerine söylenebilecek tüm cümleleri bir nefeste tüketti. “Hala mı?” dedi. Cevap alamamanın ezikliği, bir yandan sıkıntısı. Anlamlandırılmayan zamanlardan bir buket kaptı, gelin çiçeği gibiydi.
Konuştu, konuştu. Karşısındaki konuşmaya başladı. Sonra diye devam eden kelimeler arasına boşluklar soktu. Boşlukları kendi doldurmak için sustu.
IQ-Red Dust Shadow
Büyük şans. Aslında ilk aşk. Beni ilk uçak yapıp, uçuran, geceleri gezegenleri, yıldızları anlatan. Gülümsemelerimiz birleşemiyor uzun zamandır, ama biliyorum ki, sen hep en benzediğim. Yeniden doğduk, havada süzülüp denize konduk. Anlayamadık, anlayamıyoruz, ama birleşen noktaları çok güzel süsledik.
Şu deli, dili pabuç kadar, feminist, inatçı kızın yazma sebebi, önüne dayadığın kitaplar. Dünyanın en iyi doktorunun günü bugün. Çifte doğum günü. Sen bana göre en iyisi, bana göre en sevgilisisin. İyi ki varsın.
≈ Yolculuk için yorumlar kapalı
Tenha bomboş bir yolda yürüyorum. Düşünüyorum, tam seksen beş gündür düşünüyor gibi kafam. O kadar dolu ki Dolmabahçe’nin ihtişamının farkında bile değilim. Android olsam daha hisli olurdum herhalde. Robotik hareketlerimi beynimden sıçrıyor kollarıma bacaklarıma. Ahmak ıslatan bir yağmur var. O yüzden ben de ıslanıyorum. Ahmaklıklarımı hatırlayıp hatırlayıp. Ev uzak geliyor. Ev her zamankinden daha da uzakta. Kırmızı bir araba geçiyor, ardından mavi, ardından mavi. Ülke renkleri gibi. Kafamda semboller çakıyor. Yanımdan bir kedi geçiyor. Trafik boş. Kısaca yok. Kısaca ben yokum burada. Nerede olduğumu bulmak gibi bir gayem de yok.
Yağmur devam ediyor, ben Beşiktaş’a yürüyorum. Etrafta kahkahan atan birkaç insan görüyorum. O anda nefret ediyorum insanlardan. Devam ediyorum, ayaklarım ileri ama geri gidiyor, yer yaklaşıyor, duvarlar yaklaşıyor. Kaçacak yer bol, kaçasım yok. Soruları tren yapıyorum gene. Aklım almıyor, kapasitesi yetmiyor. Dalga geçiyorum beynimle. Dalga geçiyorlar benimle. Köpekler geçiyor yanımdan, kafalarını okşuyorum. Neşeyle kuyruklarını sallıyorlar bana. Köpek olabilsem.
Geçici hevesler üzerine hayat kurmaya özeniyorum. Özendiğim her şeyi yapma gayesinde olmamalı insan diye düşünüyorum. Hava açıyor, güneşli, beyaz Paris bulutları dolaşıyor kafamda. Beşiktaş’ta yürüyorum hala. Kafam gövdemle anlaşamıyor. Aralarındaki husumeti çözmeleri için uyarıyorum. Çok uyardım, dinlemedi. Bazı yüzler çok tanıdık geliyor karşıdan karşıya geçerken. Barda görüp, tanıyıp, selam veremediğim insanlar gibi. Yürüyorum, sağımdan solumdan insanlar, hayalimde tuhaf tipler. Gülemiyorum nedense, mutsuzluktan mıdır bilmem diyorum. Ne çok düşünüyorum.
Yol kalabalıklaşıyor gittikçe. Ortaköy’e doğru yol alıyorum. Rüzgar her zamankinden daha şiddetli, kafamdaki beyaz bulutları alıp götürüyor. Ahmak ıslatan yağmura geri dönüyoruz. Sağnak yağmura çeviriyor, şaşırmıyorum. Yoldan geçen taksi donuma kadar ıslatıyor. Aldırmıyorum. Yürümeye devam ediyorum ben, Beşiktaş’dan Ortaköy’e. Hızlanıyorum, taşlara takılmamak için sek sek oynuyorum. Keşke tebeşir olsa diyorum içimden içime. Eğlenirdik halbuki. Tanıdık ifadeler görüyorum, yüzler yabancı. Yanımdan geçiyorlar, neşe, hüzün, kızgınlık gibi duygularımı hatırlıyorum. Herkesi tek tek hatırlıyorum, hayatıma giren çıkan. O anda anlık gülümse yaşıyorum. Bırakıyorum. Tam da oraya.
Rüzgar şiddetini artırıyor. Üstümdeki baharlık mont artık beni korumuyor, üstelik hala ıslak. Kurumuyor da. Önemsemiyorum. Çırağan Sarayı’nın önünden geçiyorum. İhtişamından iğreniyorum. İlerledikçe zorlanıyorum. Zorlandıkça inada bindiriyorum. Yapamadım diyemem diyorum.
Ortaköy’e yürüye yürüye geliyorum. Manzaraya karşı bir sigara yakıyorum. Banka oturuyorum, bakıyorum. Islak saçlarım, üşümüş ayaklarım, buruşmuş ellerim. Sudan zarar gelmez diyenlere hani diyorum.