Canım Annem... - Adnan ŞİMŞEK
Annemden ummazdım bunu kör oldum
Cemal Süreya bu şiiri babası için yazmış. Ölüm acısı ve arkasından gelen körlüğü en naif haliyle anlatmış. Ben müteveffa şairin affına sığınarak, babası için yazdığı şiiri anneme uyarladım.
Bir annenin ne kadar anlamlı olduğunu, annesini kaybetmeyen bilemez… Aslında annelerinden vefa, kıymet, saygı, hürmet esirgeyenlere, Allah ''Anne acısı yaşatsın'' diyesim var, çünkü annelerini kaybetmeden önce kıymetlerini daha iyi bilmeleri için…
26 Şubat Salı gece yarısı 01:00 sıralarında telefonum çaldı. O telefonun çalışı içimden bir şey kopardı, ne olduğu biliyordum, açmadım bir süre… Öylece ekrana baktım… Açmasam birşeyler değişecek gibi, bu durumdan kaçabilirmişim gibi… O telefona cevap vermezsem annemden ayrılmayacakmışım sanki…
O bir kayıp benim için... Ne kadar anlatsam boş… Biricik annem seni çok özledim, özlemlerimi dindirmek için sana hep dua ediyorum. Sen Rabbime kavuştun, biz de bu yalan dünyada vaktimiz tamamlanınca geleceğiz. O yüzden hiç merak etmiyorum.
Annem hayatta tanıyabileceğiniz en iyi insandı. Bu ben değil, mahallede onu tanıyan herkes öyle derdi. Mahşeri kalabalıktı cami. Sabah namazı öncesi yıkadılar, annemi, işaret parmağı ile Allah'ı işaret ediyordu adeta…
Kefenleme işlemi sonrası camiye götürdük. Kuran kursu öğrencileri hatim indirdiler. Babam o metanetli duruşunu hiç bozmadı.
Herkes başsağlığı dilerken, birkaç saniye içinde bütün çocukluğum-gençliğim geldi gözlerimin önüne… Kendisine kötülük yapan, haksızlık yapan insanlara bile, gönlünü nasıl açtığını hatırladım... Bir gün olsun kendi derdinden söz etmeden ömrünü dertlere adamış bir kadın geldi hep gözümün önüne... Bir kez kendi için bir şey istemediğini biliyor musunuz annemin?.. "Bir çantam olsun yeni, ayakkabım eskimiş" dediğini duyan olmamıştır.. Hiç istemedi? "çok susadım, bir bardak su verin" bile mi demedi?... Ömrü boyunca hiç istemedi… Hayatı boyunca ve hayatım boyunca bana hep 'hakkaniyetli' davran derdi.
Annemi bildim bileli herkese, fakir fukara, garip gurebaya yardım ederdi, kapıya gelecek her fakiri 'Hoca Hızır' zanneder ne gördüyse verirdi. Hatta bir gün çok beğenerek aldığım marka eşofman ve spor ayakkabımı binadan çıkan bir fakirin üzerinde görünce şaşırmıştım. Benim aldığım kıyafetlere ne kadar benziyor diye içimden söylenmiştim. Yukarı çıktığımda annem kapıyı açmış ve daha ben demeden annem baktım eşyalarını artık sığdıracak yer bulamıyorum bende dağıtıyorum dedi. Bende yutkunduktan sonra anne iyi yapmışsın dedim. Çok mutlu olduğunu hissettim.
Kanser (Pankreas CA) olan annem 2 yıl boyunca kimseyi aciz etmedi. Umreye gönderirken bile, ağlaya ağlaya gitti. Gelince öyle heyecanlıydı ki keşke Hacca gönderebilseydim anamı…
Son 2 ayını hep yatağında geçirdi.
Sadece akrabalarına bir şeyler yapılmasını isterdi. Son günlerinde bile, hasta yatağından kafasını zorla kaldırır, bana döner; "para ver Mehmed'e, Necati'ye " derdi.. "Okuyan yeğeni için “ona sahip çıkın”'derdi.
HİÇ BİR ŞEY YAPAMIYORSUNUZ
Bana herkes dedi ki; "sen elinden geleni yaptın.." Peki bana neden öyle gelmiyor?.. Neden o kefenin içinde soğuk ve hareketsiz yatarken; "hiçbir şey yapamadım" diye ağladım?.. Hiçbir şey yapamadım... Hiç bir şey yapamıyor muyuz sahiden?.. Size bir şey söyleyeyim… Annenizi görebileceğiniz her anı, onu görerek değerlendirin… Ertelemeyin, ihmal etmeyin... Sonra her gün gidip gördüğünüz toprak yığını, sizi tatmin etmeyecek… Ölümden sonra gelen pişmanlık ve suçluluk, “keşke şöyle olsaydı, böyle olsaydı” demeler artık bir şeye kifayet etmiyor. Eğer vefasızlık, hayırsızlık, ihmal gibi duygular bedeninizi kemirmiyorsa, o zaman ölümün bir kayboluş olmadığını söyleyen Yunus Emre imdadınıza yetişip, şöyle der;
Not: Anneciğimin vefatı dolayısıyla yanımda olan, yalnız bırakmayan herkese şükranlarımı sunuyorum.. Allah (c.c) hepinizden razı olsun…
Eşsiz tarih kenti 'Diyarbakır' yine sınıfta kaldıHz. Mehdi'nin dış görünüşü nasıl olacak - 2