Benden Mavi | KAFKAOKUR
Ah be Gülten. Ah be güzelim. Beni böyle bir başıma bırakıp gitmek olacak şey miydi? Üstelik burada hava masmavi ve bulutsuz. Yağmur da yağmıyor. Aslında hep yağmurlu bir günde seni ziyaret edeceğimi hayal etmiştim. Gökyüzü senin için ağlayacak diye düşünmüştüm. Oysa senin gökyüzün benden mavi be Gülten.
Toprağının üstü ise yemyeşil. Güller de açmış. Benim hayatım solup giderken sen bu güllerle bana neyi kanıtlamaya çalışıyorsun ki? Yoldum işte hepsini. Güllerin dikenlerinden kanlar akıyor şimdi. Küçükken düştüğümde de, hep ellerim kanardı. Ağlardım ama beni ağlatan, kanayan ellerim olmazdı. Korkumdan ağlardım be Gülten. Hani bir daha hiç kimsenin elimi tutmaması var ya, işte hep bundan korkardım. Şimdi de korkuyorum. Bırakıp gittiğinden beri senden daha ölüyüm be Gülten. İçimde kanımdan başka hiçbir şey kalmadı. Üstelik insan yaşarken ölmeye görsün, yeniden doğması da çok zor oluyor. İyi değilim Gülten. Hiç iyi değilim. Evimize döneli üç haftayı geçti. Biliyor musun evdeki bütün çiçeklerimiz kurumuş. On iki senenin yalnızlığı evimizin her köşesine sinmiş. Kapıyı açtığım ilk anda havada uçuşan tozlar, hafif bulutsu bir sen gibi beni sarmaladı. Senin sesini duymak, kokunu içime çekmek istedim. Olmadı. Elbiselerini aradım ama senden kalan her şeyi atmış olmalıyım. Hiçbirini bulamadım. Pervazdaki çiçeklerimizi, duvarımızı aşk gibi saran o sarmaşığı hatırlarsın. Hepsini senin ellerinle nasıl da okşamak istedim bir bilsen. Tekrar yaşatabilir miyim diye her gün su verdim. Minicik bir yeşillik görmek için ne çok uğraştım ama olmayınca olmuyor işte. Geldim geleli perdelerimizi de hiç açmadım. İçeriye bir parça bile güneş ışığı girsin istemedim. Senin gelmeni, güneşe özlemle perdenin kanatlarını iki yana çekmeni, en uykulu günaydınınla bana fısıldamanı özledim. Biliyorum aslında her şeyin suçlusu benim. Çok şımarttım seni. Annem hep söylerdi zaten. Bütün kadınların içinde orospuluk, bütün erkeklerin içinde de alıcılık vardır diye. Etrafındaki mezar taşlarını okuyorum tek tek. Allahtan hepsi kadın. Erkek olsalardı ne yapardım? Hiç bilmiyorum. Ah Gülten, ah! toprağın metrelerce altındayken bile hala aklımdasın.
Sen bilmezsin ama seninle sokağa çıkmak benim için tam bir işkenceydi be Gülten. Her an kuşku içinde, bir senin bakışlarını, bir yoldan geçen erkeklerin bakışlarını izlemeye çalışırken öylesine delirir öylesine çaresiz hissederdim ki kendimi. Ne zaman benden uzun, benden zayıf yakışıklı bir adam görsem kıskançlıktan çıldırırdım. Beni onlarla karşılaştırdığını, onlar için beni terk ettiğini, onları öptüğünü hayal ederdim. Sonra da onların sana dokunduğunu düşünür kahrolurdum. Hepsini öldürmek gelirdi içimden. Her sokağa çıktığımızda olmadık bir sebep bulur seni döverdim. O adamları öptüğün dudaklarını patlatır sana dokunduklarını hayal ettiğim yerlerini morartırdım. Zaten ne malumdu o adamlara kuyruk sallamadığın? Yoksa niye sadece sana baksınlar? Oysa ilk günlerimiz ne kadar güzeldi. Bana sarılışın, gülüşün, o cilvelerin. Ah keşke hiç bitmeseydi. Issız bir sokak lambasının gölgesinde tek başına kalıvermek gibiydi yalnızlık. Senin yanında yalnızdım be Gülten. Ne yaptımsa bir türlü yaranamadım sana. Bir türlü yetemedim Gülten. Nedense sevemedin beni. Günden güne uzaklaştın benden. Yüzüme bile bakmaz oldun. Erkeklik lafla olmaz be Gülten. Sırf sana inat başka kadınlar buldum. Sana benzeyen hatta senden daha güzel, daha genç kadınlar buldum. Ne istersem yaptırdım onlara. Bir tanesi vardı ki gitmemem hep onunla kalmam için yalvarırdı. Sen ise sırtını dönüp uyurdun. Yaptıklarımdan hiç pişmanlık duymadım. Beni elinde tutmayı bilemeyen sendin. Artık kendime güvenim de geri gelmişti. Hatta bir gün iş yerimden bir arkadaşımın evine uğramıştım. Kendisi seyahatte olduğu için eve para bırakmamı istemişti. Kapıyı açan kadın öyle şuh, öyle güzel bir hatundu ki anlatamam. Beni içeriye davet etti. Kahve yapıp getirdiğinde göğüs dekoltesi daha da açılmış gibiydi. Yanıma oturdu. Bacakları bacaklarıma sürtünüyordu. Karşımda para istemeden beni arzulayan deli divane bir kadın vardı. Başka erkekleri değil sadece beni istiyordu. Bir anda dudaklarıma uzandı. Öpüşmeye başladık. Senin o adamları öptüğün gibi öptü beni. Ben de o adamların sana dokunduğu gibi dokundum ona. Seviştikçe, altımda kıvrandıkça sen olmaya başladı. Başka bir adamla yatan sen. Öyle çok öptüm ki seni öyle çıldırasıya zevklendim ki anlatamam. Ne zaman eve dönmüştüm hiç hatırlamıyorum. Uzun süre seviştik seninle. Gece boyunca hiç durmadan seni doyurmaya çalıştım. Doymuyordun. Bir ara kocandan bahsetmeye başladın. Gülüyordun. Benden bahsederken gülüyordun. İşte ne olduysa o zaman oldu. Kendime geldiğimde parmaklarım boynunda kenetlenmişti. Sen ise altımda hareketsiz yatıyordun. Her şey bitmişti işte. Kendimi rahatlamış hissettim. Bütün bunları hala bir sis bulutu içerisinde, öncesi sonrasına, sonrası öncesine karışmış bir şekilde hatırlıyorum.
Teslim olduktan sonrası ise çok net değil. Sadece iş arkadaşımın üzerime yürüdüğünü, beni yumrukladığını, seni öldürdüğüm için lanetler okuduğunu hayal meyal anımsıyorum. Onunla ne işler çevirdiğini bilmiyordum ama nasıl olsa ben de onun karısıyla iş çevirmiştim. Zaten aylar sonra kendime geldim. Biliyor musun? Bir görüş günü ablan geldi ziyaretime. Sanırım öldüğünü kabullenememiş bir türlü. Boşanmak istediğini söyledi. Bir sürü kağıt parçası uzattı. Ne diyeceğimi ne yapacağımı bilemedim. Karşımda kahrından delirmiş kadıncağıza daha fazla azap vermek istemedim. Ablandı sonuçta. Hala yaşadığına inanıyor, seni kaybettiğini inkar ediyordu. Tutunduğu dalı kesmek istemedim. Hiçbir şey olmamışçasına kağıtları alıp imzaladım. Yerinden bir kalkışı, elimden kağıtları bir alışı vardı ki görmeliydin. Sanki sevinçle sana koşuyor gibiydi. Bir an onu kıskandığımı hissettim. Keşke ben de ablan gibi öldüğünü, hatta yaşadığını unutabilseydim. Neyse Gülten, artık içim rahat. Bundan sonra beni bekleme. Madem gökyüzün benden mavi, kendimi affediyorum. Hissediyor musun bilmiyorum ama bir kedi mezar taşının üzerinde güneşleniyor. Kedileri hep severdin zaten. Benden daha çok severdin. Sırf bu yüzden bu kediyi de yanımda götürüyorum.
Kafka Okur Dergi, Didem Esen, Öykü, Sayı 6, 2015
KAFKAOKUR: Benden Mavi
Benden Mavi, Didem Esen