"Taraflardan birinin diğerini zayıflatması, gündemi değiştirme yetkinliğini verse de sorunun bizatihi kendisini ortadan kaldırmıyor. Çatışmalar, ölümler, bombalar, operasyonlar hala ana gündem maddesi."
09 Nisan 2017 / 12:25
Diyarbakır’da, Van’da, Muş’ta, Cizre’de, Nusaybin’de, Yüksekova’da, Viranşehir’de… bu topraklarda yaşayanların sürekli Kürt Meselesi’ni konuşmaları, gündeme getirmeleri, gündem başlıkları arasında bir seçim yapma konforundan kaynaklanmıyor. Bölgedeki her ortamda, her kahve köşesinde, her misafirlikte bu sorunun konuşulması, bu alana hakim olduklarından değil. Kürt meselesi gündemli programların izlenmesi, makalelerin okunması entelektüel beklentilerden hiç değil. Kürtleri bu konulara yönlendiren ana etmen bizatihi sorunun yakıcılığından. Kürtlerin kavmi haklarıyla ilgilenilmese bile bu zeminden beslenerek yaşanan çatışmaların bir şekliyle mağduru olunmasından.
Ve maalesef bu bir yangın. Siyasal bir tercihinizin olmaması da yangından etkilenmemenize neden değil. Elbet dumanı herkesin nefesini kesiyor, isi herkese siniyor. Fakat Türkiye’den ancak dumanı görülen bu ateşin en çok yaktığı yer yine düştüğü bölge, yani yine burası.
Türkiye’deki herhangi birinin gözlerini kısıp en son ne kadar oldu diye hatırlamaya çalıştığı son bombalı saldırıda can verenler, hala evlerine gitmedi farkındasınız değil mi? Bir gece önce var oldukları evlerinde, önünden geçtikleri karakola yapılan bir saldırı sonrası artık yoklar. Yokluklarına hala alışmaya çalışıyor aileleri.
Ölümlerin yanında genelde pek saymadığımız yaralılardan ise kimileri hala hastanelerde. Bazıları komada. Sevenleri, hastane köşelerinde doktorların ağızlarından güzel bir haber bekliyor. Yaralarını vücutlarında taşıyanlar, alışmaya çalışıyorlar dehşet günlerinden kalan “emanetlerine”.
Çocuklarının PKK tarafından dağlara sürüklendiği aileler, evlatlarının var olup olmadıklarını bile bilmiyorlar. Belki evlatları yaşadıkları şehirdeler. Belki bir kaç köy ileride bir dağda. Belki de hemen yan mahallede. Hatta belki şehrin içinde babasını öldüren bombayı döşeyen evladıdır kim bilir.
Yine bin bir zahmetle, renginden modeline kadar titizlikle eşyasını aldıkları, döşedikleri evleri yıkılanlar, yeni bir evin hayalini bile kuramaz haldeler. Hayaller için bile takat lazım tabi. Ne için yıkıldığını bile hala anlamayan insanlar, eski evlerinin anılarına derme çatmaları oturtmaya çalışıyorlar. Kış günü iki hendekli, bir keleşli ile asker/polisli çatışmalarda sokakta kalanlar, gelen baharla yeni umutlar besleyecekler.
Baharın hazırlığını herkes yapar elbet. En çok da baharı bir bereket sayanlar. Baharla doyanlar, baharla doyuranlar. Koçerler mesela, hayvancılıkla uğraşanlar. Bölgede hangi koçer, hangi mezraya gideceğini bilmiyor farkında mısınız? Hangi bölgenin kendilerine yasaklandığını koordinatlarıyla öğrenmeleri lazım. Çünkü adı geçici yasağı kalıcı “özel güvenlik bölgesi” ilanlarıyla sivillere yasaklar geldi. Ekmeğinin derdinde olanları, hayvanlarının peşi sıra dağlara çıkanları sivilden saymayan bir yasa yok maalesef . Van, Siirt, Muş, Mardin, Batman ve Diyarbakır gibi bölge illerinde 15 günlük ilan edilen “Geçici özel güvenlik bölgeleri” sivillerin bölgeye girişlerini yasaklıyor. Geliri tarım ve hayvancılık olan insanlar için bunun zararını düşünebiliyor musunuz? Bazı bölgelerde yasak süresi bir yıl yani sadece bahar değil, dört mevsim. Örneğin Muş’ta 23 Ocak tarihinde yapılan açıklamada 9 bölge bir yıllık süre içinde sivillere yasaklandı yani köylülere, koçerlere. Bir diğer yıllık yasak yeri Mardin; 18 bölge yasak kapsamına alındı. Bitlis’in 4 ilçesindeki kırsal alanlarda da yasak uygulanıyor. Batman’da ise 32 bölge sivillere bir yıl boyunca yasaklandı. 15 gün, 1 ay, 3 aylık “Geçici özel güvenlik bölgeleri” ilanlarını da eklerseniz bölgenin yarısı yasaklanmış durumda. Hayvanını bile otlatamayacaklar, bu meseleyi oturup konuşmasın da ne yapsın!
Bir havai fişek patlamasında bile hemen telefona, son dakikalara gömülenler...
Yaznın devamı için tıklayınız...