Mutlu anlarınıza özen gösterin!
Ben hikâyeler güzel bitsin isterim, bilirsiniz.
O sabah, fırından yeni çıkmış poğaçaları kese kağıdına alıp çantasına yerleştirirken, yere düştü yüzüğü. Parmakları bile çektiği acıya dayanamayıp erimişti. Giderek çelimsiz bir hal alan bedenine baktığında gözlerindeki öfkeyi kıvırcık saçlarının arkasına saklamayı ihmal etmedi.Kusursuz görünmeliydi. Birkaç küçük kadın oyunu ile üstesinden gelebilirdi sorunların. Yere düşen yüzüğü almak için eğildi, yere düşen umutlarını nasıl toparlayacağını düşünerek. İmkansız olanı istemişti; ancak günün birinde yalnız kalacağını hesaba katmamıştı. Yalnızlık yorucu, diye düşündü çoğu zaman. Akşamları ayaklarını uzatıp bilmediği dünyaları keşfe çıkmayı severdi. Henüz yaşama isteğini yitirmemiş, az da olsa içinde umut taşıdığı günlerdeydi.
Evden çıktığında başladı sancısı, adımları geri geri gitti sonra; indiği merdivenlerden çıkıp, o bomboş odaya girdi. Uzun zamandır girmediği odaya. Büyüktü evi, bir odasını hep boş tutuyordu. İşin tuhaf yanı bu oda arka bahçeye bakıyor ve arka bahçeden yaz kış eksik edilmiyordu güzel çiçekler. Kendini berbat hissettiği günlerde bu odayı mesken tutuyor, tavandaki çıplak ampule bakıp düşünüyordu.
3 Gün olmuştu odaya gireli. 3 Gün önce bir sabah girdiği bu odadan, aklını temizlemiş, bedenini güçlendirmiş bir şekilde çıkacağından henüz habersiz izliyorduk kendisini. Biz, karşı apartmanın afacan çocukları… Üst kattaki yaşlı teyzenin sürekli azarladığı, karşı binadaki adamın gazabından korkan çocuklar. 3 Gün önce bir sabah gördük bu odaya girdiğini. Aramızda nöbetleşerek izledik an be an. Hiç kımıldamadı. Az sonra ne yapacağından hep habersizdik. Dikkatini çekmek için yapmadığımız haylazlık kalmadı, dikkati bize yönelsin diye alt kattaki kümesten bir tavşan bile getirdik! Penceresinin önüne bıraktığımız tavşancığın kalbi küt küt atıyordu korkudan. Birimiz mızıkasını getirdi evinden, diğerimiz sanki eziyet ediyormuşuz gibi flüt! Hiçbir sese kulak vermedi.
Boşlukta sallanan bir sandalye. Az sonra neler olacağından asla emin olamadığımız bir zaman diliminde kendine has sesler çıkararak sallanan bir sandalye… Onu sallanırken izlediğimde filmlerin asla mutlu sonla bitmeyeceğini tecrübe ediyordum.
neşet ertaş hayatı neşet ertaş kimdir
Cem Yıldız kimdir?
wilma elles biyografi
« Adana cezaevindeyim. Suçum da cinayet