Fesad - Ocak Medya
Ana Sayfa Ocak Yazarları Fesad
Son zamanlarda sıkça kullandığımız, iki ayrı kelimeden oluşan, “Fitne-Fesad” deyimini yazalım istedik. Ancak baktık ki bu iki kelimenin de ayrı ayrı çok geniş manaları var, ikisi birden bir yazıya çok fazla gelecek. Deyimdeki sırasına göre, önce “Fitne”yi yazdık. Şimdi de “Fesad”ı buyurun okuyalım.
Fesad; Arapça’da “bozulmak, çürümek; sağduyudan sapmak” vb. anlamlara gelir.
İsim olarak da “zulüm, çalkantı, düzensizlik, kuraklık, kıtlık” mânalarında kullanılmıştır.
Bazı dilciler fesadı “itidal çizgisinden uzaklaşıp bozulmak” şeklinde tanımlamışlardır. Ayrıca başkasının malına haksız yere el koymaya da fesad denilmiştir. (Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât, “fesâd” md.); (Tâcü’l-ʿarûs, II, 452).
Aynı kökten gelen “ifsat”, bozma, karıştırma, kokuşturma, geçersiz duruma getirme anlamına gelir. İslâm, fesat çıkarana “müfsit” demiş ve onu lanetlemiştir. Devletler, milletler değişik kanun ve nizamlarla onu önlemeye çalışmış ve ahlâkçılar da ona karşı sürekli mücadele vermişlerdir. Müfsit; fıkhi bir terim olarak da kullanılır. “İbadeti bozan, geçerliliğini yok eden, ifsat eden” demektir. (Kāmus Tercümesi, “fsd” md.)
Elmalılı Muhammed Hamdi, fesadı; “herhangi bir şeyi veya malî değeri faydalanılabilecek halden çıkarmak ve özellikle rabbine isyanla kendi nefsini mahvetmek” şeklinde tanımlamaktadır. Yeryüzünde fesat çıkarmaya çalışanlar; cana, mala veya ırza saldırarak, yahut tarım ürünlerini veya insan neslini bozmaya teşebbüs ederek ilâhî düzeni ve halkın birliğini, dirliğini ihlâle kalkışanlar, zulüm, israf ve alçakça tutumları ile güzel ahlâkı bozanlar ve berrak fikirleri bulandıranlardır Der. (Hak Dini, III, 1663; V, 3757; VIII, 5806)
Kur’ân-ı Kerîm’de on bir âyette fesad kelimesi, otuz dokuz âyette de bunun türevleri geçmektedir.
Kuran’da fesad ve ifsad kavramları kozmolojik, içtimaî, siyasî, hukukî ve ahlaki düzenle ilgili bir konumda kullanıldığından belli bir düzen veya dengenin bozuluşunu ifade eder.
Hz. Süleyman’ın güçlü hükümdarlığı karşısında Sebe melikesinin endişeye kapılarak ülkesinin Süleyman tarafından istilâ edilmesi durumunda içtimaî ve siyasî düzenin altüst olacağını düşünmesi (en-Neml 27/34);
Yine, Firavun yönetiminin Hz. Mûsâ ve kavmini yerleşik dinî anlayış ve ona dayalı düzene karşı bir tehdit sayması ve onları potansiyel bozguncu olarak nitelemesi (el-A‘râf 7/127);
Firavun’un aynı endişeden dolayı Hz. Mûsâ’yı öldürmeyi tasarlaması (el-Mü’min 40/26) fesad ve ifsad terimleriyle ifade edilmektedir Kur’an’da.
Şu halde fesad ve ifsad, özellikle Sebe melikesi ve Firavun örneğinde görüldüğü gibi sadece ilâhî iradeye uygun olan düzen, denge ve kuralların bozuluşunu değil, aynı zamanda genel olarak yerleşik düzeni bozucu bir tehdit unsurunu veya teşebbüsü ifade eden bir terimdir.
İhtiyaçlarını karşılayıp Mısır’dan dönmek üzere yola çıkan Hz. Yûsuf’un kardeşleri hırsızlıkla itham edilince kendilerini şu şekilde savunmuşlardı: “…Allah’a yemin olsun ki, bizim bu ülkede fesat çıkarmak için gelmediğimizi sizler de biliyorsunuz; biz hırsız değiliz” (Yûsuf 12/73). Burada da fesat, “yerleşik hukukî ve ahlâkî kaideleri ihlâl etmek” anlamında kullanılmıştır.
Bazı âyetlerde fesad kelimesiyle birlikte onun sebebi yahut sonucu olarak belirli ahlâkî kötülükler de zikredilmekte, dolayısıyla onlar da fesad teriminin kapsamı içinde değerlendirilmektedir.
Ölçüyü, tartıyı eksik kullanmak (Hûd 11/85), ekini ve nesli helâk etmek (el-Bakara 2/205), akrabalık bağlarını koparmak (Muhammed 47/22) ve fitneye yol açmakla fesad ve ifsad arasında bağlantı kuran âyetler bu kabildendir.
Ayrıca organik ve tabii ortamın veya kozmolojik düzenin bozuluşu da fesad kelimesi ile ifade edilmiştir. (Rum/41)
Kur’an’da fesadın karşıtı salâh, ifsadın karşıtı ıslâh ve müfsidin karşıtı muslihtir. Fesad fâsıkların ve münafıkların, salâh da müminlerin vasfıdır. (el-Bakara 2/11; el-A‘râf 7/56-57, 142; en-Neml 27/48-49).
Birçok hadiste de fesad, “bozulma”, ifsad “bozma” anlamında kullanılmış ve bunlar genellikle ahlâkî bozukluğu ifade etmektedir.
Meselâ, davranışların niyete bağlı olduğunu ifade eden, “Ameller kap içindeki sıvılar gibidir, dibi güzelse üstü de güzel olur, dibi bozuksa üstü de bozuk olur” meâlindeki hadiste (İbn Mâce, “Zühd”, 20) ahlâkî muhteva hemen göze çarpar.
“Dikkat edin! Bedende öyle bir et parçası vardır ki o sağlıklı olduğu takdirde bütün beden sağlıklı olur; bozulduğu takdirde bütün beden bozulur; iyi biliniz ki o et parçası kalptir” (Buhârî, “Îmân”, 39) meâlindeki hadis ise insan organizmasına ait bir olguyu dile getirmekle beraber kalbin mânevî ve ahlâkî anlamına da işaret etmekte, kalbî ameller planındaki samimiyet yahut kötü niyetin topyekün ahlâkî davranışlarda kendini göstereceğini ima etmektedir.
Böylece ayet ve hadislerde, fesad kavramı; âlemlerin yegâne rabbinin bedenî, ruhî, ahlâkî, itikadî, içtimaî, hukukî ve nihayet kevnî (kozmolojik) varoluş mertebelerinde belli bir denge ve ölçüye göre yaratıp öylece sürmesini dilediği fıtrî ve evrensel düzenin herhangi bir şekilde bozulmasını, kargaşaya sürüklenmesini ifade etmektedir.
Fesad eylemlerinin mahiyetini üç ana başlık altıda değerlendirebiliriz
1-İlahi Hakları İhlal Etmek
Alemlerin Rabbi olan Allah (c.c.)’ı inkar etmek, O’nun birliğini kabul etmemek, ya da insanları O’nun yolundan alıkoymak fesatlıktır ve büyük azabı gerektirir. (Nahl,16/88)
Allah (c.c.)’ın peygamberler (a.s.) aracılığı ile gönderdiği dini yalanlamak, ona karşı gelmek bir çeşit fesattır. Böyle bir fesada düşenler de zalimlerdir. (Yunus, 10/39-42)
Hz. Salih (a.s.), kendi halkına insanları Allah (c.c.)’ın yolundan alıkoymamalarını söylüyor ve böyle bir eylemin fesat olduğunu, fesatçıların sonunun da iyi olmayacağı uyarısında bulunuyordu. (A’raf, 7/85-87)
Hz. Şuayb (a.s.) kendisine karşı gelen kavmini ‘müfsitlerden olmayın’ diye uyarmıştı. Ancak Medyen halkı O’nu yalanladı. Bu yüzden de cezaya çarptırıldılar. (Ankebût, 29/36-37)
Firavun ve kavminin ileri gelenlerinin Hz. Musa’yı (a.s.) dinlememeleri, kurdukları zulüm düzeni, gönderilen ayetlere karşı haksızlık etmeleri ve kibirlenmeleri de fesattan başka bir şey değildi. (A’raf, 7/103)
2- İnsan Haklarını İhlal Etmek
Fesat; iyilik, güzellik, doğruluk ve adalet ilkeleri esas alınarak oluşturulan ya da oluşturulmaya çalışılan bir sosyal düzene karşı çıkmayı simgeleyen bir kavramdır. Adalet ve huzur düzenine aykırı bütün kötülükler fesattır.
Bu bağlamda hırsızlık, ölçü ve tartıda hile yapmak, kamu düzenini bozmak, ticari ve iktisadi hayatı mahvetmek, hak ve adalet sınırlarını aşarak azmak, bozgunculuk yapmak, ya da buna sebep olmak, insanları zayıflatmak için gruplara bölmek, zalim yöneticilerin zülmü, iktidar tutkunluğu ile her türlü aşırılığa sapmak, insanların haklarına zarar veren fesat türlerindendir.
Aslında hiçbir müfsit ‘Ben müfsidim!’ demez ve hiçbir bozguncu kendinin bozguncu olduğunu kabul etmez. Bunlar, ağızlarını her açışlarında ıslahtan, imardan bahisler açar; kendilerini ifadeden, iradelerinin hakkını eda etmekten dem vururlar.
Böyle deyip, böyle düşündükleri gibi, aynı anda vicdanlara baskı yapar, başkalarının hakkını çiğner, zulmün en hunharcasını irtikap eder, insanlar arasındaki münasebetleri kırar döker, azgınlıktan azgınlığa koşar ve herkesi sindirmeye çalışırlar.
Fesad düşüncelerini başkalarına dayatan bu müfsitler, kuvvetlerini korudukları ve stratejik davrandıkları sürece ifsadlarına devam edegelmişler ve kimseye de hesap vermemişlerdir; hatta çok defa bir kısım şakşakçılar, dalkavuklar tarafından alkışlanmışlardır.
Müfsitler, Allah kuralları dahil hiçbir kanuna, nizama saygılı olmamış, hep başına buyruk hareket etmiş ve her zaman bir anarşist gibi davranmışlardır. Onlar dinsizdir ama dindar görünürler; tam anlamıyla bozguncudur, ancak hep ıslahtan dem vururlar.
Despottur, fakat ağzını her açısında “demokrasi, hak, hukuk adalet” der dururlar; sürekli terör estirdikleri halde hiç sıkılmadan “insan hakları”ndan söz ederler.
Aslında farklı coğrafyalarda terörün asıl mimarı da işte onlardır. Yeryüzünde fitne ve fesadı körükleyen; masum insanların kanına giren; diktatörlük tesis etmek için uluslararası kuralları kendilerine benzetmek isteyen; çıkarları uğruna canlara kıyanlar ve siyasî, idarî, iktisadî, kültürel bunalımlara sebebiyet verenler onlardır.
Hele bir de bunların arkasında Akif’in ifadesiyle zulmü alkışlayan, zalimi seven, müfsidleri sevindirmek için kalkıp kendi değerlerine söven tali’siz bir güruh vardır ki, onlar da, duruşları itibarıyla öncekilerden daha geri kalır değillerdir.
Oysa ki, fesadın kanunu, kuralı olmadığı gibi müfsidin de belli bir çizgisi yoktur. Onlar bugün böyle, yarın başka türlü, öbür gün ayrı bir fantezi ve bir başka zaman da farklı bir hezeyan peşindedirler. İşte, bunları alkışlayanların hâlleri bunlardan daha utandırıcı ve daha acıdır.
Çünkü farkına varmadan bir gün ‘demokrasi’, ‘hürriyet’ ve ‘insan hakları’ sözcüklerini alkışlarlar; bir başka gün ise, darbelere, ihtilallere, masumlara yapılan zulümlere alkış tutmak mecburiyetinde kalırlar.
3-Ahlâk Açısından Fesat Olan Davranışlar
İslâm’ın koyduğu bazı ahlâk kurallarını çiğnemek de Kur’an tarafından ve hadislerde fesat olarak nitelendirilmektedir. Yalan, iftira, hased, zem, gıybet, yalancı şahitlik vb. gayri ahlaki davranışlar fesattır.
Kuran’da Hz. Lût (a.s.) kavminin çirkin davranışları, Karun’un mal ve servet biriktirerek onunla övünmek ve menfaatleri uğruna firavunla işbirliği yapması, kıskançlıklarından dolayı Yusuf’u kardeşleri tarafından kuyuya atılması gibi davranışlar birer fesat olarak zikredilmiştir.
Kısaca can, mal, nesil, din ve akıl güvenliğini tehlikeye sokan her şey fesat, bunu yapanlara müfsid, bu zararlı işlere ‘mefsedet’ denir.
Şüphesiz ki insanlar, hayır veya şer olsun bütün yaptıklarının karşılığını hem dünyada hem ahirette alırlar/bedelini öderler.
Yeryüzünde çeşitli şekillerde fesad çıkarıp ilâhî düzeni, kişilerin ve toplumların ahlâklarını, ürünlerini ve nesillerini bozan, onların haklarına tecavüz edip zulme sebep olan ve huzuru kargaşaya ve mutsuzluğa çeviren bütün müfsidler mutlaka cezalarını bulurlar.
Kur’an-ı Kerim, Allah (c.c.)’ın fesad eylemlerini ve bunları yapanları bildiğini, onların yaptıklarından haberdar olduğunu, dolayısıyla onlara hak ettikleri cezayı mutlaka vereceğini bildiriyor. (Âl-i İmran, 3/63)
Allah (c.c.) fesad çıkaranlara, ahdini bozanlara ve birleştirilmesini istediği bağları koparanlara lanet ediyor ve yurdun kötüsünü (Cehennemi) onlar için hazırladığını haber veriyor. (Ra’d, 13/25)
İnsanların yaptıkları kötü fiiller yüzünden hem karada, hem de denizde fesad çıkar. Bununla toplumların huzuru kaçar, haklar ihlal edilir ve hatta tabiatın dengesi bozulur. Bu fesada sebep olanlar, yaptıklarının karşılığının bir kısmını dünyada tadarlar. Bazen bir belaya uğrarlar, bazen helak edilirler. Tarihte bunun pek çok örnekleri vardır. (Rûm, 30/41-42)
Örneğin, Hz. Şuayb (a.s.)’i dinlemeyen ve fesad işlerden vazgeçmeyen Medyen halkı; kendilerini, Allah (c.c.)’a kulluk edin, yeryüzünde fesat çıkarmayın, diye uyaran Hz. Salih (a.s.)’e karşı kibirlenen ve alaya alan Semûd kavmi; kendilerini iffetli olmaya davet eden Hz Lût (a.s.)’u dinlemeyen ahlâksız topluluk çeşitli cezalara çarptırıldılar.
Allah (c.c.)’ın âyetlerini inkar eden ve davetlerinden yüz çevirip, fesada teşebbüs edenler için ahirette azap üstüne azap verilir. (Nahl, 16/88)
Fesad’tan Kurtuluşun Yolu
Yeryüzünde karışıklık, kargaşa, fitne ve fesat, insanoğlu yaratıldığı günden bu yana her zaman varolmuş ve kıyamete kadar da varolacaktır.
Kur’ân-ı Kerim, fesadın insan tabiatında var olduğuna işaret eder ve ona karşı iman ve amel-i salih yolunu tavsiye eder.
İnsan, iman ve salihâtla kalbî ve ruhî hayata yönelerek nefsanî ve hayvanî hislerini baskı altına alabildiği ölçüde fesada karşı başarılı sayılır.
Müslümanlar, fitne ve fesadı önlemek üzere müfsitlerin (bozguncuların) peşlerinden gitmezler, onlara ve onların sistemlerine, fikirlerine, eylemlerine hiçbir şekilde destek olmazlar. Onlar akıllı insanların yaptığı gibi yaparlar. Fesat zihniyetini iyi tanırlar ve onunla mücadele ederler. (Ra’d, 13/22)
Onlar, fesada ve fitneye yol açacak davranışlara fırsat vermezler. Fesatçılara karşı direnirler ve onlarla az çok demeden mücadele ederler. Onların ifsatlarını kolaylıkla yapamamaları için meydanı boş bırakmazlar. Müslümanlar bu görevi yerine getirmedikleri zaman yeryüzünde fesat giderek yaygınlaşır. (Enfal, 8/73)
Kendini ifsada salmış fertlerden sağlıklı bir toplum oluşturmanın mümkün olmadığı/olamayacağı açıktır.
Böyle bir toplumda sürekli herc ü merç yaşanır, kaoslar kaosları takip eder, yığınlar heva ve heveslerine göre davranır; anarşi, terör başını alır gider ve müfsitler bir baştan bir başa bütün bir milleti kendilerine benzetirler. Ne güven kalır ne huzur, ne saygı kalır ne de itibar; bütün değerler alt üst olur, her yanda sadece müfsitlerin yapıp ettikleri ve söyledikleri konuşulur..
Dünyanın her kıtasında aklını, gönlünü, kalbini fesad kaplamış bir sürü insan vardır. Bunlar, vuruyor-kırıyor, çalıyor-çırpıyor; vicdanlara baskı yapıyorlar. Hakları çiğniyor, hak-hukuk tanımıyor, meşru olan ne varsa yok sayıyorlar.
Kinle, nefretle saldırıyor, kan döküyorlar, sonra da kalkıp bütün bunları insanlık ve insanî değerler adına yaptıklarından dem vuruyorlar. Yazıklar olsun bu Müfsid’lere aldananlara!
Mustafa Bilgen, Ahlaki Hastalıklar ve Kurtuluş Yolları
Önceki İçerikGalatasaray 3 – 2 Demir Grup Sivasspor..
Sonraki İçerikEyy Dış Güçler Ağzınızdan Bal Damlıyor..!
İsg uzm. 20 Ekim 2019 at 20:53
Fitne yazınız gibi bu yazınız da karanlığa çakılan bir ışık olmuş.ALLAH razı olsun. Kıyamet alemetleri için de bir yazınızı bekliyoruz. Sekiz aylık sendika ve 2004 ylında açtırdığım banka hesabı yüzünden 17 yıllık mesleğimden ihraç edildim.Hain darbe girişimi fitne ve fesadı yayarak insanların gönül dünyalarını harap etti. Yazılarınız bu yaşananları ne güzel özetlemiş vesselam.Saygılarımla