NEREDE BU DEVLET? - Deha20 Gazetesi - Denizli Güncel Haber - Denizli Gazeteleri
Yol boyunca iki yana atlayan ve uzun kış aylarında kullanılmayan telefon hattı birkaç yerinden kopmuş, direklerin bazıları devrilmiş, dağılmıştı. Çağıltısı uzaktan duyulan dereyi görmek mümkün değildi, oldukça derinde kalmıştı. Aşınmış lastiğinden ufak taşlar fırlatarak, dönemeçli dik yokuşu homurtuyla tırmanıyordu yaşlı araç. Çift oturma kabinli ve mavi renkliydi. Zamanla toprak azalarak, yolun yüzeyi çakıl taşlı ve kayalık bir zemine büründü, sarsıntı çoğaldı. Sarp eğimli yamaçlar sık ve yüksek çam ağaçlarıyla kaplıydı. Yükseldikçe seyrekleşmeye, bodurlaşmaya başladı heybetli karaçamlar. Koyu renkli kasvetli ardıçlar çoğaldı. Ana sırta ulaşınca onlar da bitti, çayırlık, düz bir alan başladı. Sırt çizgisini ortalayıp, iki yandaki yüksek ve derin vadileri izleyerek ilerlediler bir süre. Ormanın üst sınırı epeyce aşağılarda kalmıştı. Ağaçlıklı alanların içine sığınmış, uzak koyaklarda gizlenmiş dağınık orman köyleri seçiliyordu uzaktan. Damları göçmüş, duvarları yıkılmış çoban ağılları, çam ağacından oyma oluklarıyla çeşmeler, devrik ve dağınık taşlı Yörük mezarları vardı yolun kıyılarında. Çayırlık, ufak dereciklerle yarılmış, toprak akmıştı. Yaşlı, güngörmüş gevenler, üzerindeki kar örtüsünü henüz silkeleyen ıslak toprağa tutunmaya çalışıyor, irili ufaklı öbekleniyorlardı. Kardelenler, dağ laleleri ve sarı kır çiçekleri, henüz solumaya, canlanmaya başlayan doğaya erken baharı fısıldıyordu. Sonra, koyu mavi gökyüzünde iri beyaz yığınlar halinde uçuşan bulutlar elle tutulacak kadar yakınlaştılar. Arada kalan son tümseği de aşınca beş yüz metre ileride, en yüksek noktada gördüler yangın gözetleme kulesini.
Yorgun araç, son bir gayretle bu yükseltiyi de tırmanıp binanın çevresini dolanarak merdivenin önünde durdu. Zemin katı derzli taş duvarla örülü, betonarme ve muhkem bir yapıydı. Pencereleri tahta kepenklerle kapatılmış, demir kapısında iri bir asma kilit asılıydı. Kardan, fırtınadan, çoban ve avcılardan zarar görmemişti. Dışarıdan merdivenle taraçaya çıkılıyordu. Az ileride tahtaperde ile örülmüş helâsı vardı.
Kuvvetli rüzgârdan korunmak için giysilerinin yakalarını kaldırıp araçtan indiler. Asma kilit paslanmıştı, yağladılar, kolayca açıldı. Ağır demir kapı gıcırdadı, içerisi karanlıktı. Mutfak tüplerini ve malzemelerini, un, makarna, pirinç, torbalarını, soğan ve patates çuvallarını indirdiler. Fransız üçlüsü mavzeri ve fişekliğini giriş kapısının ardındaki çiviye astılar. Telsizi, bataryayı özenle taşıdılar, kurdular, denediler. Seste hafif bir cızırtı olsa da fena değildi, görüşme sağlanabiliyordu. Çıplak, ahşap masanın üzerinde aşınmış orman haritaları, manyetolu bir telefon ve kalem kâğıt vardı. Transistorlu radyoyu onların yanına koydular. Nemli ve soğuk odanın ortasındaki teneke sobayı, geçen yıldan kalan kuru odunla tutuşturup çay pişirdiler, ısındılar. Orman Şefi “kalkalım” dedi. Yangın Gözetleme Memurunu derin yalnızlığı ve ağır sorumluluğuyla baş başa bırakıp ayrılmak üzere, aracın yanına indiler. Son olarak, torpido gözünden çıkarıp, düzgünce katlanmış bir bayrak verdiler ona. Uzaklaşırken aracın içinden dönüp baktılar. Taraçanın üzerindeki gönderinde ve bulutlar eşliğinde çırpınarak uçuşuyordu bir kırmızılık.
YORUM YAZ - NEREDE BU DEVLET?