TMS-2 STOKLAR STANDARDI İLE MALİYET MUHASEBESİ ARASINDAKİ İLİŞKİ Doç. Dr. Mahmut YARDIMCIOĞLU* Öğr. Gör. Hilal KOCAMAZ ÖZET Uluslararası muhasebe standartları içerisinde açık bir şekilde bir maliyet muhasebesi standartları bulunmamakla birlikte, TMS’ler finansal tabloları doğru, eksiksiz, açık ve karşılaştırılabilir olarak sunarken maliyet muhasebesine ilişkin konuları ve kavramları ele almakta, maliyetlerle ilgili bazı spesifik konular ayrıntılı bir şekilde açıklanmaktadır. Ancak bu muhasebe standartları, maliyet muhasebesi standartları veya standart seti adını asla taşımamaktadır. Sadece maliyetlerle ve maliyet muhasebesi ile ilişkili olan standartlar incelenirken, bu standartlar hakkında genel tarzda bilgiler verilmekte, mevcut uygulamalar ile standartlarda yer alan açıklamalar ve uygulama önerileri karşılaştırılmakta ve standartlar, maliyet muhasebesi ile ilişkileri açısından tek tek ele alınmaktadır. Bu çalışmada TMS-2 ile maliyet muhasebesi arasındaki ilişkiye ilişkin incelemelerde bulunulacaktır. Anahtar Kelimeler: UMS-2, TMS-2, Stoklar, Maliyet Muhasebesi.
ABSTRACT Cost Accounting Standarts are not clearly specified in international accounting standarts, however, cost accounting subjects, concepts and some related specifications are explained in details. Accounting standarts are not called/ named as cost accounting standarts or set of cost accounting standards, furthermore, in IAS (TMS) financial statements are presented as true, complete, clear and comparatively. Whilst standarts are examined in relation with costs and cost accounting, general informations are given about the standarts, descriptions and practice proposals stated in standarts and existing practises are compared and relationship between them are taken into consideration one by one. In short, major target in this study to be reached is, to evaluate the relationship between IAS-2 and cost accounting. Keywords: IAS-2, TMS-2, Inventories, Cost Accounting.
* Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, İşletme Bölümü ** Osmaniye Korkut Ata Üniversitesi, Osmaniye Meslek Yüksekokulu, Muhasebe Bölümü.
1. Giriş Uluslararası muhasebe (ve finansal raporlama) standartları bilançolarda aktif kalemler arasında yer alan stokların kaydedilmesine ve değerlemesiyle ilgili bazı şekil ve şartları belirlemektedir. Stoklar, işletmedeki fiili durumu, bilançodaki stoklar hesabını ve gelir tablosundaki net kâr hesabının ortaya çıkmasında doğrudan etkilidir. Aynı zamanda stoklar, satılan malın maliyetinin belirlenmesi noktasından bakıldığında, gelir tablosu üzerinde önemli derecede etkilidir. Stoklar, işletmelerin sürekliliğinde önemli bir yere sahiptir. Ticaret işletmelerinde mallar, üretim işletmelerinde ise ilk madde ve malzeme, yarı mamul ve mamullerin stok hesaplarına alınarak muhasebeleştirilmesi, mali tablolarda izlenmesi ve değerlenmesi konuları TMS-2 Stoklar Standardı’nı yakından ilgilendirmektedir (Ekergil, 2008, Sf. 104). Stoklar, ticaret, üretim ve hizmet işletmelerinin faaliyetlerini sürdürebilmeleri açısından kullanmak veya satmak amacıyla elde bulundurdukları malları (standart perakendeci tarafından tekrar satılmak amacıyla satın alınan ve satışa hazır ticari mal veya tekrar satılmak üzere alınan satışa hazır arsa ve binaları) ticari mal olarak kabul etmektedir (Gencoğlu, 2007, Sf. 178). İşletme tarafından üretimi gerçekleştirilmiş ve tamamlanmış mamulleri; hâlen üretim safhalarında üretilmekte olan yarı mamulleri, yapımı süren işleri; üretim sürecinde kullanılmayı bekleyen madde, malzeme ve materyalleri kapsamaktadır (Ekergil, 2008, Sf. 104). 2. TMS-2 Stoklar Standardı Hakkında Genel Bilgi TMS-2 Stoklar Standardı’nda stoklar ile ilgili maliyet tespiti ve gider olarak kayda alma esası dahil olmak üzere muhasebeleştirilme işlemleri açıklanmaktadır. Muhasebesel anlamda stoklar ile ilgili temel husus, stokların bir varlık olarak muhasebeleştirilmesinde, kullanılmasında ve elden çıkarılmasında gerçekleşecek olan gelirler ile bu gelirlerle karşılaştırılacak olan ilgili maliyetlerin belirlenmesidir. TMS-2 Stoklar Standardı, stok maliyetlerini, net gerçekleşebilir değere
indirgemeyi de içermek suretiyle bu indirgemenin nasıl belirleneceğini ve de nasıl gidere dönüşeceğini açıklamaktadır. Standardın birinci maddesi, stok maliyetlerinin oluşumu, içeriği ve uygulanacak değerleme yöntemleri konusunda da bilgiler verirken, maliyet değerinin net gerçekleşebilir değere indirgenmesi konusunu da açıklamaktadır. Stoklar Standardı, inşaat sözleşmeleri ve bu sözleşmelerle doğrudan ilişkilendirilebilen hizmet sözleşmelerine, finansal araçlara, tarımsal faaliyetlerle ilgili canlı varlıklara ve hasat zamanındaki tarımsal ürünlere uygulanmamaktadır (www.iasplus.com). TMS-2 Standardı aynı zamanda aşağıda belirtilenler tarafından tutulan stokların ölçülmesinde de kullanılmamaktadır. Bunlar: a)- Belirli sektörlerde en iyi uygulamalar çerçevesinde net gerçekleşebilir değerleri ile ölçüldükleri dikkate alınmak suretiyle; tarım ve orman ürünleri, hasat dönemi sonrası tarımsal ürün, mineral ve mineral ürün üreticilerinin ellerinde bulunan stoklar bu kapsama girmemektedir. Sözü edilen stoklar üretimin belli dönemlerinde net gerçekleşebilir değerleri ile ölçülmektedir. Örnek olarak; madenlerin çıkarıldığı ya da tarımsal ürünlerin hasat edildiği ve bunların satışının devlet garantisinde olduğu veya bu ürünler için aktif bir piyasa oluştuğu yada vadeli işlem sözleşmesiyle garanti altına alındığı durumlarla, satamama riskinin çok düşük olduğu veya hiç olmadığı durumlar gösterilebilir. Bu durumda ise belirtilen stoklar, standardın sadece değerleme esaslarına tabi tutulabilmektedir. b)- Stoklar rayiç değerlerinden yani gerçeğe uygun değerlerinden satış giderlerini düşmek suretiyle değerlenmektedirler ve meydana gelen değişiklikler de meydana geldikleri değişim döneminde kar ya da zarara yansıtılmaktadır. Burada bahsedilen stok kalemleri, yakın gelecekte satma amacıyla veya fiyatlardaki iniş çıkışlardan kar elde etme veya aracılık karı elde etmek amacıyla edinilen mallardır. Belirtilen stoklar bu standardın sadece değerleme esaslarına tabi tutulmakta ve gerçeğe uygun değerlerinden satış giderleri çıkarılmak suretiyle değerlendirilmektedirler (Ekergil, 2008, Sf. 104-105).
TMS-2 Standardıyla, doğal olarak hizmet stoğu kavramı da ortaya çıkmıştır. Stoklar hizmet sunulması durumunda, işletmenin ilgili geliri elde etmediği hizmet maliyetini kapsamakta ve hizmet maliyeti bu durumda hizmet stoğunu oluşturmaktadır. Sunulan hizmet ile ilgili hâsılatın mali tablolara gelir olarak yansıtılmadığı durumlarda ilgili hizmet maliyeti giderleri bilançodaki açılacak olan hizmet stoğu hesabına alınmaktadır (www.accountancy.com.pk). Uygulamada genel olarak hizmet işletmesi mamulleri stoklanmamaktadır. Ancak TMS-2 Standardı hizmet işletmeleri de dahil olmak üzere bütün işletmelerin stok hesaplarında yer alan çıktıların maliyetlerinin nasıl belirlenmesi ve sonraki aşamalarda nasıl değerlenmesi gerektiği konularında ayrıntılı bilgiler sunmaktadır. 3. Stoklara İlişkin Türk Mevzuatında (VUK, MSUGT, TDHP, SPK, TTK) Yer Alan Düzenlemeler ve TMS-2 Standardı’nın Karşılaştırılması Muhasebe Sistemi Uygulama Genel Tebliği’nde (MSUGT) ve Tekdüzen Hesap Planı’nda (TDHP) stoklar, ilk madde ve malzeme, yarı mamuller-üretim, mamuller, ticari mallar, diğer stoklar şeklinde sınıflandırılarak bilançodaki 15-Stoklar Hesap Grubu’nun altında açılmış hesaplarda kayıtlanmaktadır ve bu hesap grubunun altında 158-Stok Değer Düşüklüğü Karşılığı (-) Hesabı da yer almaktadır. MSUGT-1’de, bilançonun dönen varlıkları içinde yer alan stoklar, işletmenin satmak, üretimde kullanmak veya tüketmek amacıyla edindiği ve bir yıldan daha kısa bir sürede kullanılacak olan yada bir yıl içinde nakde çevrilebileceği düşünülen varlık kalemlerinden oluşmaktadır. Ticaret işletmelerinde stoklar sadece satışa hazır ticari mallar olarak gösterilebilmekteyken üretim işletmelerinde stoklar: a)- Üretim sürecine henüz başlanılmamış, üretimde ya da diğer faaliyetlerde kullanılmak üzere bulundurulan hammadde, yardımcı madde, işletme malzemesi ve diğer malzemelerden oluşan mallardır.
b)- Üretim safhasında bulunan direk işçilik ve genel üretim giderlerinden belli oranlarda pay almış yarı mamul stoklarıdır. c)- Üretimi tamamlanmış ve satılmak üzere ambara alınmış mamul stoklarıdır (Demir, 2000). Türkiye’de Vergi Usul Kanunu stoklar ve stokları oluşturan unsurlar açısından TMS-2 ile benzerlik taşımaktadır. Ancak, stokların finansmanı hususundan borçlanmalara ilişkin kredi faizleri ve kur farklarının stok maliyetine yansıtılıp yansıtılmayacağı hususunda mevcut düzenlemeler ile TMS-2 arasında farklılıklar bulunmaktadır. Standart, stoklarla ilgili ortaya çıkan borçlanma maliyetlerini dönem gideri olarak kabul etmektedir. Ancak stok kalemi TMS-23 Borçlanma Maliyetleri Standardı’ndaki özellikli varlık sınıfına giren varlık konumunda ise, kur farkı ve faiz gideri gibi finansman giderleri varlığın satın alma bedeline dahil edilerek aktifleştirilebilmektedir. VUK’a göre ise borçlanma maliyetleri stoğun maliyetine dahil edilerek aktifleştirilmektedir. Stokların satın alınması ile ilgili ortaya çıkan vade farkları da standartta borçlanma maliyetlerine benzer biçimde, stok kaleminin özellikli varlık olması durumunda, dönem gideri olarak kabul edilmekte ve varlığın maliyetine dahil edilebilmektedir. Uygulamadaki mevcut sistemde ise vade farkları stoğun maliyetine dahil edilmektedir. VUK’un 274. maddesinde emtianın maliyet bedeli ile değerlendiği belirtilmektedir. Ayrıca mükellefler, satın aldıkları veya imal ettikleri emtianın maliyet bedeline nazaran değerleme günündeki satış bedelinde %10 ve daha fazla bir düşüklük gösterdiğini kanıtladığında, stoğun maliyet bedeli yerine, maliyet bedeli esası hariç olmak üzere emsal bedeli ölçüsünü uygulayabilmektedir (VUK, Md. 267). VUK 267. maddesine göre emsal bedel, gerçek bedeli olmayan (veya gerçek değeri bilinmeyen yada gerçek bedeli doğru olarak tespit edilemeyen) bir malın değerleme gününde satılması durumunda emsaline göre sahip olacağı değeri ifade etmektedir. Emsal bedeli birinci sırada, ortalama fiyat esasına göre tayin
edilmektedir. Aynı cinsteki veya aynı türdeki mallardan sıra ile değerlemenin yapılacağı ayda yada bir önceki veya daha önceki aylarda satış yapılmış ise emsal bedeli, yapılmış olan bu satışların miktar ve tutarı baz alınarak mükellef tarafından çıkarılacak olan ortalama satış fiyatı ile hesaplanmaktadır. Emsal bedeli ikinci sırada, maliyet bedeli esasına göre tayin edilmektedir. Emsal bedeli belirlenecek olan malın maliyet bedeli bilinmekte ise yada maliyet bedelinin çıkarılması mümkün ise bu durumda mükellef belirtilen maliyet bedeline toptan satışlar için % 5, perakende satışlar için % 10 eklemek suretiyle bizzat belirlenebilecektir (VUK, Md. 267). Emsal bedeli üçüncü sırada, takdir esasına göre tayin edilmektedir. Ortalama fiyat esasına göre ya da maliyet esasına göre belli edilemeyen emsal bedellerle ilgili olarak mükellefin müracaat etmesi üzerine takdir komisyonu tarafından emsal bedel takdir yoluyla belirlenmektedir. Takdir edilen bedellere mükelleflerin vergi mahkemelerinde dava açma hakkı da saklıdır (2686 sayılı Kanun’un 35’inci maddesiyle değişen fıkra; www.gib.gov.tr). Emtia ile ilgili hükümler VUK Md.275’te yer alan mamuller için de uygulanmaktadır. İşletmede imal edilen tam ve yarı mamul mallar olan emtianın maliyet bedeli aşağıda yazılı olan unsurlardan oluşmaktadır. Bunlar: 1- Mamulün vücuda getirilmesinde sarf olunan iptidai ve hammaddelerin bedeli, 2- Mamule isabet eden işçilik, 3- Genel imal giderlerinden mamule düşen hisse, 4- Genel idare giderlerinden mamule düşen hisse (bu hissenin mamulün maliyetine katılması ihtiyaridir), 5- Ambalajlı olarak piyasaya arz edilmesi zaruri olan mamullerde ambalaj malzemesinin bedelidir (www. gib.gov.tr). Maliyet bedeli, iktisadi bir kıymetin, bir varlığın veya stoğun, iktisap edilmesi veya değerinin arttırılması nedeniyle yapılan ödemeler ile bu ödemelere ilişkin giderlerin toplamını ifade etmektedir (VUK, Md. 262). Stoklar, cari fiyatlar maliyet bedelinden fazla olsa dahi en fazla maliyet bedelleri üzerinden bilançoya alınmaktadır (TTK, Md. 461).
Stoklara ilişkin satış giderleri hem mevcut uygulamalarda hem de TMS-2 Standardı’nda dönem gideri olarak kabul edilmektedir. Normalin üzerinde gerçekleşen üretim maliyetleri de hem mevcut sistemde hem de TMS-2 Standardı’nda dönem gideri olarak mali tablolara aktarılmaktadır. Mevcut uygulamada depolama giderleri ile ilgili açık bir ifade bulunmamasına karşın TMS-2’de depolama giderlerinin üretim ile ilgili olan kısmı üretim maliyetlerine yüklenirken bunun dışında kalan depolama giderleri ise dönem gideri olarak kabul edilmektedir ve mevcut sistemin belirtilen standart hükmü ile uygunluk içerisinde olduğu görülmektedir. Tasarım, fizibilite, geliştirme vb. gibi giderlerinin mevcut uygulamada dönem gideri olarak muhasebeleştirilebileceği ve aynı zamanda üretim maliyetine dahil edilebileceği belirtilmektedir. TMS-2 Stoklar Standardı bu giderleri özel bir sipariş ile doğrudan ilişki kurulabilmesi durumunda üretim maliyetine dahil etmektedir. TMS-2 Standardı’ndaki diğer maliyetler, stokların mevcut durum ve konuma getirilmesi amacıyla kullanıldıkları taktirde stok maliyetlerine dahil edilmekte, bunun dışında işletme faaliyetleri sırasında ortaya çıkanlar ise dönem giderine aktarılmaktadır. Mevcut uygulamada ise diğer maliyetler stok maliyetine dahil edilmektedir. İşletmelerin finansman sağlamak amacıyla bankalardan veya benzeri kredi kuruluşlarından aldıkları krediler için ödedikleri komisyon giderlerinden ve faiz giderlerinden dönem sonu stoklarına pay vermeleri zorunlu kılınmıştır. Mükellefler söz konusu ödemelerini doğrudan doğruya gider kaydedebilecekleri gibi, diledikleri taktirde stokta bulunan emtiaya denk gelen kısmını maliyete dahil edilebilmektedirler (238 Nolu VUK GT). Emtianın satın alınmasından işletme stoklarına girdiği tarihe kadar oluşan kur farklarının maliyet bedeline dahil edilmesi VUK’ta zorunlu kılınmıştır. Stokta kalan emtia ile ilgili olarak daha sonraki dönemlerde ortaya çıkan kur farklarının meydana geldikleri yıllardaki
hesap dönemi sonunda gider olarak yazılmaları yada maliyete dahil edilmeleri mümkün bulunmaktadır. Mevcut uygulamadaki vergi mevzuatı uyarınca kredi faiz ve komisyon giderlerinin stok maliyetine yansıtılması hususunda mükelleflere seçimlik hakkı tanınmıştır ve emtianın işletme stoklarına girdiği tarihe kadar ortaya çıkan kur farklarının da stok maliyetine dahil edilmesi zorunlu tutulmuştur. Tekdüzen Hesap Planı’nda vade farklarının stoklara kaydedilebilmesi için ayrıca bir hesap bulunmamakta ve içinde bulunulan hesap döneminde ortaya çıkan fakat gelecek dönemlere ait olan giderler ile faaliyet dönemine ait olup da kesin borç kaydı muhasebe hesap döneminden sonra yapılacak gelirlerin takip edildiği bilanço aktifleri arasında yer alan 180-Gelecek Aylara Ait Gider ve Gelir Tahakkukları Hesap Grubu’nun vade farklarını da kapsayacak biçimde geliştirilmesi ve emtia maliyetine dahil edilemeyen vade farklarının bu hesap grubu altında açılacak 182-Ertelenmiş Giderler Hesabı’nda takip edilmesi uygun görülmektedir (Evci, 2008, Sf. 64). Hizmet üretim maliyetleri ile ilgili olarak Türkiye’deki mevcut uygulamada, hizmet üretim maliyetleri 740-Hizmet Üretim Maliyeti Hesabı’nda toplanmakta, dönem sonunda yıllara yaygın inşaat taahhüt ve onarım işletmeleri dışındaki hizmet işletmelerinde, stoklanabilir hizmet maliyeti söz konusu olmadığından dönemsellik ilkesi dikkate alınmaksızın 741- Hizmet Üretim Maliyeti Yansıtma Hesabı aracılığıyla gelir tablosu hesaplarından 622-Satılan Hizmet Maliyeti Hesabı’na aktarılmaktadır. TMS-2 Stoklar Standardı’nda hizmet üretim maliyetlerinin muhasebenin temel ilkelerinden dönemsellik kavramına uygun bir şekilde, hâsılatın gelir olarak yansıtılmadığı durumlarda, bilanço aktiflerinde stoklanabileceği öngörülmektedir. Değerleme hususunda, SPK Tebliğleri’ne göre, üretimde kullanılan ilk madde ve malzemenin elde etme maliyeti ile net gerçekleşebilir değerinden düşük olanı değerleme ölçüsü olarak alınmaktadır. Sermaye Piyasasında Muhasebe Standartları ve Gerekçesi
Seri: XI, No: 25 Tebliği’nin 19. maddesinde yer alan değerleme ölçüleri ile TMS-2 Stoklar Standardı’ndaki değerleme ölçüleri birbirleri ile büyük oranda paralellik arz etmektedir. Türkiye’de mevcut uygulamanın temelini oluşturan VUK ile TMS-2 Standardı arasında dönüştürme maliyetlerinin hesaplanması hususunda farklılık söz konusudur. Türkiye’deki vergi uygulamalarında stok değerlemesi açısından fiili maliyet yönteminin kullanılması suretiyle işletme stoklarının maliyetleri belirlenmektedir. Fiili maliyet yöntemiyle stoklarda yer alan her türlü emtianın hangi bedelle satın alındığı yada ne kadarlık üretim maliyeti ile stok hesabına kaydedildiği bilinebilmektedir. Emtia sirkülasyonunun çok yoğun olduğu işletmelerde fiili maliyet yerine genel olarak ortalama maliyet yöntemi uygulanmaktadır (Gündoğan, 2007). TMS-2 Standardı’na göre, kapsamına göre maliyet türlerinden normal maliyet yöntemi esas alınmaktadır. VUK uyarınca ise tam maliyet yöntemi uygulanmaktadır. Tam maliyet yöntemi uyarınca, üretim ile ilgili bütün giderler mamul maliyetine dahil edilirken, normal maliyet yönteminde kullanılan kapasite oranında sabit genel üretim giderleri stok maliyetine yüklenmekte, kullanılmayan kapasite ile ilgili kalan kısım ise dönem gideri olarak kaydedilmekte ve gelir tablosundaki 659-Kanunen Kabul Edilmeyen Giderler Hesabı’na aktarılmak suretiyle dönem sonundaki vergi matrahına yansıtılmaktadır. Tek Düzen Hesap Planı’nda net gerçekleşebilir değer kavramına yer verilmemiştir. Ancak, bilanço hesaplarında yer alan 158-Stok Değer Düşüklüğü Karşılığı Hesabı(-), gelir tablosunda yer alan 644-Konusu Kalmayan Karşılıklar Hesabı ve 654-Karşılık Giderleri Hesabı, TDHP’nin TMS-2 Stoklar Standardı’nın getirmiş olduğu değer düşüklüğü karşılığı ile ilgili kavramlarla uyum sağlamasını kolaylaştırmaktadır. 158 nolu hesap, stok maliyetlerinin net gerçekleşebilir değere indirgenmesi için ayrılan karşılıkların izlenmesi amacıyla standart ile uyumlu olarak kullanılabi-
kapsamındaki özellikli varlıklar, standart hükümlerince bu açıklama dışında kalmaktadır. Satışa hazır hale gelmesi uzun bir süre alan tek bir özel varlık kapsamındaki stoklar özellikli varlık olduğundan, borçlanma maliyetlerinin stokların maliyetine dahil edildiği sınırlı koşulları içermektedir. İşletmenin stokları vadeli ödeme şartıyla alması durumunda, peşin alım fiyatı ile ödenen fiyat arasında bir fark oluşmaktadır ve bu fark da finansman unsuru içerirse, finanse edildikleri dönemde faiz giderleri olarak muhasebeleştirilmektedir (Gencoğlu, 2007, Sf. 179). Stokların dönüştürme maliyetleri, direk işçilik giderleri gibi üretim ile doğrudan ilişkili olan maliyetleri kapsamaktadır. Direk işçilik giderleri mamullerin üretilmesi için esas üretim gider yerlerinde çalışan işçilere ödenen brüt ücreti ifade etmektedir. Bu maliyetler ayrıca ilk madde ve malzemenin mamule dönüştürülmesi esnasında katlanılan sabit ve değişken genel üretim giderlerinin sistematik bir şekilde dağıtılan tutarlarını da içermektedir (Ekergil, 2008, Sf. 112). Dönem sonlarında kurum ticari kazancını tespit etmekte kullanılan en önemli unsurlardan biri gelir tablosunda yer alan satılan malın maliyeti hesabıdır. Sağlıklı bir stok sistemi, hem maliyetlerin doğru belirlenmesini sağlamakta hem de mevcutların korunması ve vergisel yükümlülüklerin eksiksiz olarak yerine getirilmesi açısından büyük önem taşımaktadır. Stoklar konusu maliyet sisteminin belkemiği niteliğindedir (TMS-2, Md.12). Stoklarla iligli diğer maliyetler ancak stokları mevcut konum ve duruma getirdikleri ölçüde, stokların maliyetlerine dahil edilmektedirler. Diğer maliyetlere örnek olarak, bazı genel üretim giderleri kapsamı dışındaki giderler veya özel bir müşteri siparişine ilişkin ürün tasarım ve geliştirme maliyetleri verilmektedir (Ekergil, 2008, Sf. 113). Diğer maliyetler, stok maliyeti olarak kabul edilen ve stok maliyeti olarak kabul edilmeyen maliyetler olarak ikiye ayrılabilmektedir. Stokların maliyetine dahil edilen diğer maliyetler, ilk madde ve malzemelerin üretime hazırlanma maliyet-
leri, makinelerin yeni bir işlem için hazırlanma maliyetleri, işletme yöneticileri tarafından engellenemeyen enerji kısıntıları, grev veya doğal afetlerden dolayı işçilerin boşa geçen zamanlarına ilişkin maliyetler, makine başında çalışan işçinin arızalanan makinesini kendisinin onarması veya bakımını gerçekleştirmesi, malların depoya yerleştirilmesi, malların satış reyonlarına yerleştirilmesi, malların barkodlanarak satışa hazır hale getirilmesi gibi maliyetlerdir (Ekergil, 2008, Sf. 133–134). TMS-2 Standardı, stoklar için maliyetlerin belirlenmesinde ilk giren ilk çıkar ya da ağırlıklı ortalama yöntemlerinden birinin belirlenerek uygulanması esasını getirmiş ve son giren ilk çıkar yönteminin kullanılmasına ise izin vermemiştir (Sönmez, 2003). Giderler, kapsamları bazında sınıflandırılırlarken, işletme yöntemi kullanıldığı yöntemlere göre bazı giderleri mamul maliyeti olarak kabul ederken bazı giderleri ise dönem giderleri olarak gelir tablosuna aktarmaktadır. 4.2. Stok Maliyeti Hesaplama Yöntemleri Esas itibariyle stokların maliyetlerinin ölçülmesinde fiili maliyet yöntemi benimsenmektedir. Sonuçların maliyete yakın olması durumunda stok maliyetlerinin ölçülmesi için standart maliyet yöntemi ve perakende maliyet yöntemi gibi maliyet belirleme teknikleri de kullanılmaktadır. TMS-2 Standardı’nda, standart maliyet yöntemine değinilmiştir. Bu yöntemin uygulanması sırasında işletmede fiili sonuçlar beklenmeden, maliyeti oluşturan giderlerin standart tutarları, yapılan çalışmalarla belirlenmektedir. Standart maliyetlerin belirlenmesinde geçmiş dönemlerin sonuçları ve gelecekte beklenilen gelişmeler göz önünde bulundurularak istatistikî hesapların yapılması sonucunda tahmini maliyetler oluşturulmaktadır. Stokların standart maliyet yöntemi çerçevesinde değerlendirilmesi durumunda stok kalemlerinin ambara girmesinde veya üretim safhasına sevk edilmesinde üretim hacmi göz önünde bulundurulmaktadır. Bu yöntem sayesinde dönem sonu stokları da kolayca tahmin edilebilmektedir (Ekergil, 2008, Sf. 141).
TMS-2 Standardı’nda, perakende satış yapan işletmeler tarafından, diğer maliyet yöntemlerini uygulamanın pratik olmadığı, benzer kar marjlarına sahip hızla değişen çok sayıda kalemden oluşan stokların değerlemesinde kullanmak amacıyla perakende yöntemi belirlenmiştir (Ekergil, 2007, Sf. 122). Perakende satış yöntemi ile dönem sonu stok maliyeti beş adımda hesaplanmaktadır. Bunlar (Weygandt vd., 2002, Sf. 394): a)- Dönem başı stoklarının ve dönem içinde satın alınan stokların hem maliyeti hem de perakende satış fiyatları listelenir. b)- Dönem başı stokları ile dönem içinde satın alınan stokların maliyeti ve perakende satış değeri toplanarak, satılabilir malların maliyetine ve perakende satış değerine ulaşılır. c)- Satılabilir malların maliyeti, satılabilir malların perakende satış değerine bölünerek maliyet oranı hesaplanır. d)- Satılabilir malların perakende satış değerinden net satışlar çıkartılarak dönem sonu stokların perakende satış değeri hesaplanır. e)- Dönem sonu stoklarının perakende satış değeri ile maliyet oranı çarpılarak tahmini dönem sonu stoklarının maliyeti tahmin edilir. Alım-satım işlemlerinin hızlı bir şekilde ve büyük hacimlerde gerçekleştiği ve diğer stok maliyet yöntemlerinin kullanılmadığı sektörlerde kullanılan perakende satış yöntemiyle stokların maliyeti, stokların satış değerinden, brüt satış kârı tutarının düşürülmesi suretiyle hesaplanmaktadır (Sönmez, 2003b). 4.3. Stokların Zarar Görmesi İşletmelerdeki stoklar çeşitli afetler nedeniyle ya da işletme faaliyetleri sırasında meydana gelen olaylardan dolayı zarar görmekte ve bu zarar sonucunda da kısmen ya da tamamen değerini kaybetmesi gibi bir durumla karşı karşıya kalabilmektedir. Böyle bir durumda, söz konusu malların elden çıkarılmasıyla elde edilebilecek tutar malın maliyetinden daha düşük olabilmektedir. Satış fiyatlarının düşmesi veya tah-
mini tamamlanma maliyeti ya da tahmini satış maliyetinin artması gibi durumlarda stok maliyetinin bu varlıkların elden çıkarılmasından sağlanacak tutardan daha yüksek olması gibi bir durum doğabilmektedir (Ekergil, 2007, Sf. 135-136). 4.4. Stok Maliyetine Dahil Edilmeyen Giderler Stokların maliyetine alınmayan ve oluştukları dönemin gideri olarak kabul edilen maliyetler aşağıdaki gibi örneklendirilmektedir. Bunlar: a)- Normalin üzerinde gerçekleşen üretim maliyetleri, b)- Depolama giderleri (bir sonraki üretim aşaması için zorunlu olanlar dışındaki depolama maliyetlerini içermektedir) (Büyükmirza, 2003, Sf. 63), c)- Stokların bulunduğu konum ve duruma gelmesinde katkısı olmayan genel yönetim giderleri, d)- Satış giderleri dönem gideri olarak muhasebeleştirilmektedir (Boyar ve Güngörmüş, www.fatih.edu. tr/~ahgungormus ). 4.5. Hizmet Maliyeti Hizmet sunan işletmelerde stok maliyeti, mevcut sistemde üretilen hizmetin maliyeti, hizmet işletmelerinde, stoklanabilir maliyet olarak kabul edilmemekte, bu maliyetler dönem sonunda doğrudan satılan hizmet maliyeti hesabına aktarılmaktadır. Hizmet işletmesi olarak kabul edilen yıllara yaygın inşaat ve onarım taahhüt işletmelerinde hizmet maliyetleri inşaat devam ettiği sürece stok maliyeti hesabı olarak kabul edilen bilanço hesaplarından 170- Yıllara Yaygın İnşaat ve Onarım Maliyetleri Hesabı’nda, maliyet hesaplarından 740-Hizmet Maliyetleri Hesabı ve 741-Hizmet Maliyeti Yansıtma Hesabı’nda takip edilmektedir. En son gelir tablosu hesaplarından 622-Satılan Hizmet Maliyeti Hesabı’na aktarılmaktadır (Boyar ve Güngörmüş, www.fatih.edu.tr/ ~ahgungormus). Hizmet işletmelerinin sunmuş olduğu hizmetler üretim işletmelerinden ve ticari işletmelerden farklı olmak şartıyla, stoklanamamakta, takas edilememekte, elle tutulamamaktadır ve hizmetin sunumunda
toplam maliyetin içinde ve daha düşük bir oranda ilk madde ve malzeme maliyetine katılmaktadır (Ekergil, 2006, Sf. 71–72). Hizmet sunan işletmelerde stok, hizmetin sunulması için gereken ilk madde ve malzemeler ile sunulan hizmettir. Konaklama işletmeleri, oteller, moteller vs., misafirlerine, yemek ve kahvaltı hizmeti sunmaktadır. Bu durumda sunulacak yemek ve kahvaltı için gereken malzemeler ilk madde ve malzeme stoğu olarak kabul edilmekte ve işletmenin stoklarını oluşturmaktadır. Müşteriye verilen yemek ise sunulan hizmettir hizmet mamulü olarak kabul edilmektedir. Hizmet işletmelerinin hizmet üretim maliyetleri aşağıdaki şekilde sıralanabilmektedir: Hizmet sunulmasında doğrudan görev alan personelin işçilik ücretleri, - Kontrol hizmet giderleri, - Diğer giderler (Ekergil, 2008, Sf. 137). TMS-2 Stoklar Standardı, hizmetin stoklanabilir olması ilkesini getirmiştir. Verilen hizmete ilişkin hasılat gelir tablosuna alınmamış ise, bu hizmet bilançoda stoklar arasına kaydedilmektedir. Mevcut sistemde söz konusu olmayan bu uygulama, sunulan hizmeti gerçekleştiren işçi ücretleri ve diğer maliyet unsurlarından oluşmaktadır (Uyar, 2009). 4.6. Normal Kapasite ve Normal Maliyet Yöntemi TMS-2 Standardı, planlanan bakım onarım çalışmalarından kaynaklanacak kapasite düşüklüğü de dikkate alınmak suretiyle normal koşullarda bir veya birkaç dönem veya sezonda elde edilmesi beklenen ortalama üretim miktarını normal kapasite olarak belirtmektedir (TMS-2, Md. 13). Normal kapasite uygulandığında, işletmede çok yüksek üretim gerçekleşen bir dönemde her bir üretim birimine dağıtılan genel üretim gideri payı düşmekte ve böylelikle de stoklar yüksek maliyetten değerlenmiş olmamaktadır. Değişken genel üretim giderleri ise işletmedeki üretim tesislerinin gerçek kullanımlarına bağlı olarak ve bu kullanımlarla doğru orantılı bir şekilde her bir üretim birimine dağıtılmaktadır.
Yüksek kapasite ile yüksek düzeyde üretimin gerçekleştirildiği dönemlerde, her bir ürüne dağıtım yoluyla yüklenen sabit genel üretim giderleri tutarı azaltılmakta, bu sayede stokların maliyet bedellerinden daha yüksek bir tutar üzerinden değerlenmeleri de engellenmektedir. Standarda göre, üretim miktarının artması durumunda birim başına düşen sabit giderlerin azalması nedeniyle birim mamul maliyetindeki azalmanın dikkate alınması ve bu azalmanın mamul maliyetine yansıtılması gerekmektedir. Üretim miktarının azalması durumunda birim başına sabit giderdeki artışın birim mamul maliyetine yansıtılmaması hâlinde, maliyetler normal kapasite üzerinden hesaplanmalı ve de maliyetlere yüklenilmeyen fark da dönem gideri olarak muhasebe kayıtlarına alınmalıdır (Gencoğlu, 2007, Sf. 79-80). Normal maliyet yönteminde işletmenin mamullerini üretmesi ve satmasına ilişkin normal kapasitesi, işletme yönetiminin bu mamulleri üretme ve satma ve işletmenin yaşamını sürekli kılma gücüne sahip olan beşeri ve beşeri olmayan kıt kaynakları birleştirmesi suretiyle belirlenmektedir (Gencoğlu, 2007, Sf. 181). TMS-2 Standardı’na göre, döneme ait üretim maliyetlerinin hesaplanmasında üretim ile ilgili bütün değişken maliyetler ile normal kapasiteye bağlı olarak sabit maliyetler mamulün maliyetlerine normal maliyet yöntemi kullanılmak suretiyle yüklenmektedir. Stoklar Standardı’nda açıklandığı üzere üretim birimlerine dağıtılan sabit genel üretim gideri kapasiteye bağlı olarak arttırılmamakta, dağıtılmayan genel üretim giderleri de gerçekleştikleri dönemde gider olarak gelir tablosuna aktarılmaktadır. Normal maliyet yönteminde, genel üretim giderleri sabit ve değişken genel üretim giderleri olarak ayrıldıktan sonra kapasite ölçüsünde sabit genel üretim giderleri mamullere yüklenmektedir. Sabit genel üretim giderlerinin dağıtımında ortaya çıkacak kapasite sapmaları dönem gideri olarak sonuç hesaplarına aktarılmaktadır (Büyükmirza, 2003, Sf. 65). Uygulamadaki mevcut Tekdüzen Hesap Planı normal maliyet yöntemi için tasarlanmadığından bu
yönteme ilişkin hesap önerileri sunulmamaktadır ve kapasite sapmalarının tamamı sonuç hesaplarına aktarılmaktadır. IAS-1(TMS-1) Finansal Tabloların Sunuluşu Standardı’nda işletmelerin hiçbir gelir veya gider kalemlerini gelir tablosunda veya dipnotlarda olağan dışı kalemler olarak gösteremeyecekleri açıklanmıştır. Gelir tablosunun 63 numaralı hesap grubu Faaliyet Giderleri Hesap Grubu’dur ve de işletmenin esas faaliyetiyle ilgili giderlerden oluşmaktadır. Bu hesap grubunun altındaki giderler, üretim maliyetine yüklenemeyip faaliyetlerle ilgilidirler ve dönem gideri olarak yazılmaktadır. Faaliyet sapmaları, 634-Genel Üretim Giderleri Kapasite Sapmaları Hesabı açılarak bu hesap altında gösterilebilecektir. Normal maliyet yönteminde kapasite sapmaları olumsuz ve olumlu kapasite sapmaları olarak ikiye ayrılmaktadır ve 730Genel Üretim Giderleri Hesabı ve 731- Genel Üretim Giderleri Yansıtma Hesabı’nda takip edilmektedir. Olumsuz kapasite sapmasında, fiili üretim planlanan üretimden düşük olmaktayken, olumlu kapasite sapmasında fiili üretim planlanan üretimden fazla olmaktadır (Boyar ve Güngörmüş, www.fatih.edu.tr/ ~ahgungormus). 4.7. Özellikli Varlık Kavramı ve Borçlanma Maliyetleri -23 Borçlanma Maliyetleri Standardı’nda ve SPK Seri:XI, No:25, Kısım:10’da yer alan özellikli varlık niteliğinde olan stoklar, satışa hazır hâle yani satılabilir duruma getirilmesi uzun bir süreyi gerektiren stoklar olarak tanımlanmış ve bu tür stokların elde edilmesi, inşası veya üretimiyle doğrudan ilişkili olan borçlanma maliyetlerinin istenirse stok maliyetine dahil edilebileceği belirtilmiştir (Boyar ve Güngörmüş, www. fatih.edu.tr/~ahgungormus). “Şarap gibi belli bir süre mayalanmaya ihtiyaç duyan veya güneşte belli bir süre kurutulması gereken gıdalar, gemi, uçak, uydu, gibi mamullerin üretiminde stokların kullanıma veya satışa hazır hâle gelmesi için uzun bir süreye ihtiyaç duyulmaktadır. Bu tür mamullerin üretim sürecinde kullanılan stoklar için gerçek-
leştirilen borçlanma maliyetleri isteğe bağlı olarak aktifleştirilmektedir.” (Ekergil, 2007, Sf. 134). Bir işletmenin stoklarını vadeli ödeme koşuluyla satın alması durumunda ortaya çıkan vade farkı yani peşin alım fiyatı ile vade sonundaki değer arasındaki fark, finansman unsuru içerdiği taktirde bu unsurlar ödemenin yapıldığı tarihte veya aynı dönemde finansman giderlerinden faiz gideri olarak gelir tablosu hesaplarına aktarılmaktadır (Çömlekçi, 2002, Sf. 185-186). 4.8. Uygulamalar Uygulama-1: Stoğun satın alma maliyetinin içerisine dahil olan satın alma fiyatı, ithalat vergileri ve diğer ilgili vergiler, nakliye, yükleme ve boşaltma maliyetleri, bir örnek üzerinde ele alınacak olursa; “Mİ” Ltd. Şti. firması “G” şehrinin “R” ilçesi mevkiinde yapmakta olduğu triplex villardan oluşan 100 konutluk site için, dış cephesini kaplama amacıyla ytong duvar plağı kullanmaya karar vermiş ve “G” şehrindeki ytong fabrikasından 300 m3 duvar plağı sipariş etmiştir. Nakliye ve yükleme işlemini ytong firması gerçekleştirmiş, nakliye ödemesi ise “Mİ” Ltd. Şti. tarafından yapılmıştır. Nakliye bedeli 500 TL’dir. Duvar plağının m3 fiyatı KDV dahil 250 TL’dir. Ödeme teslim tarihinde banka havalesi yoluyla gerçekleştirilmiştir. • Mal bedeli= 300*250= 75.000 TL • Nakliye ve yükleme maliyeti= 500 TL _________________________________/__________ _______________________ 150 İlk Madde ve Malzeme Hesabı 75.500 102 Bankalar Hesabı 75.50 ________________________________/___________ ________________________ Uygulama-2: “GY” San. A.Ş. firması 30 Eylül 2011 tarihinde % 18 KDV dahil peşin fiyatı üzerinden düzenlenmiş fatura karşılığında 30.000 TL’lik işletmede kullanılmak üzere 45 adet rulman satın almıştır. Karşılığında da 34.000 TL nominal değerli ve 2 ay vadeli senet imzalayarak vermiştir. ‰ 6 oranındaki damga pulu kesintisini de işletme kasasından ödemiştir.
____________________________30/09/2012______ _________________________ 150 İlk Madde ve Malzeme Hesabı 24.600 191 İndirilecek KDV Hesabı 5.400 180 Gelecek Aylara Ait Giderler Hesabı 4.204 100 Kasa Hesabı 204 321 Borç Senetleri Hesabı 34.000 _________________________________/__________ ________________________ Uygulama-3: “G” şehrinde faaliyette bulunan ytong gazbeton fabrikası olan “GY” Sanayi A.Ş. firması, “A” şehrindeki “Ç Çimento” fabrikasından KDV dahil ton fiyatı 2.360 TL olan çimentodan 100 ton satın almaktadır. “GY” firması çimentoya, “G” şehrine gelinceye kadar 3.000 TL nakliye ücreti ve 300 TL de nakliye sigortası ödemektedir. Bu hammaddeler için, hammadde stok sahasında yer olmadığından depo kiralanmıştır ve bu deponun kirası yıl sonuna kadar 500 TL olarak belirlenmiş ve ödenmiştir. Bu mallarla ilgili olarak firma 5.000 TL de Genel Müdürlükte harcama yapmıştır. Mevcut uygulama ve standart açısından ilk madde ve malzemenin maliyeti (2.360x100=236.000) Mevcut uygulamaya göre, Kdv : 36.000 Satın alma maliyeti : 200.000 Nakliye maliyeti : 3.000 Sigorta maliyeti : 300 Depo maliyeti : 500 Genel yönetim maliyeti Sf. + 5.000 208.800 Not: VUK’ta genel yönetim giderlerinin emtiaya düşen kısmın emtianın satın alma bedeline dahil edilmesi ihtiyaridir. İlk madde ve malzeme satın alma maliyeti IAS (TMS)-2 Standardı’na göre ise, İlk madde ve malzeme satın alma maliyeti Satın alma maliyeti : 200.000 Nakliye maliyeti : 3.000 Sigorta maliyeti : + 300 203.300 TL
Genel yönetim gideri ve depolama gideri emtianın maliyetine dahil edilmemekte ve doğrudan doğruya dönem giderlerine kaydedilmektedir. Alım ile ilgili 36.000 TL’lik KDV tutarı da indirim konusu yapılmaktadır. Uygulama-4: “GY” San. A.Ş. firması hammaddelerini fabrika binası yanında bulunan stok sahasında muhafaza etmektedir. Kapalı ve korunaklı bir alanda saklanması gereken alüminyum tozu yanıcı bir maddedir. Stok alanı yanında çalışanlardan birinin sigara içmesi ve sigaranın izmaritini tam olarak söndürmeden atması sonucunda yangın çıkmış ve alüminyum tozu stoğunun % 80’i zarar görmüştür. Yangının kontrol altına alınmasına rağmen %80 oranında oluşan zarar engellenememiştir. Depoda yangından önce 19.850 kg alüminyum tozu olduğu belirtilmiştir. 1 kg alüminyum tozunun maliyeti 16 TL’dir. Bu durumda firma hammaddeleri ile ilgili zarar kaydını aşağıdaki şekilde yapacaktır. 19.850*%80=15.880 kg 15.880*16=254.080 TL _______________________________/____________ ________________________ 157 Diğer Stoklar Hesabı
______________________________/______________________ _______________ 689 Diğer Olağan Dışı Gider ve Zararlar Hesabı 254.080 157 Diğer Stoklar Hesabı
_______________________________/____________ ________________________ Uygulama-5: TMS-2 Stoklar Standardı uyarınca dönemin üretim maliyetlerinin hesaplanmasında üretim ile ilgili olan bütün değişken maliyetler mamul maliyetine yüklenmektedir. Buna göre; “S” Dış Ticaret A.Ş. firması yurt içi ve yurt dışı pazarına “S” Tekstil İşletmeleri A.Ş. tarafından üretilen banyo havlularını pazarlamaktadır. İşletmenin olağan kapasite seviyesinde sabit genel üretim maliyetlerinin 1.300.000 TL olduğu
rihinde kapatılmıştır ve krediye 12.000 TL faiz ödemesi yapılmıştır. Sitenin inşaatı ise 30.04.2010 tarihinde tamamlanmıştır. Bu örneğe göre, sitenin inşaatı yapılması uzun süreyi alan (bir yıldan fazla) nitelikli varlık yani IAS (TMS)-23 Standardı’nda açıklanan özellikli varlık niteliği taşımaktadır. Mevcut mevzuata göre ve standarda göre firma borçlanma maliyetini varlığın maliyetine eklemek suretiyle aktifleştirebilmektedir. Bu durumda firma 12.000 TL’lik faiz giderini de varlığın maliyetine dahil edebilmektedir. 5. Sonuç IAS(TMS ve TFRS)’lerin bilanço kalemlerinden stoklar ve gelir tablosu kalemlerinden satılan malın maliyeti üzerinde direkt ve endirekt etkilerinin olduğu görülmektedir. TMS-2 Stoklar Standardı, maliyetler ve maliyet muhasebesi ile en yakın ilişki içerisinde olan standarttır. TMS-2 Standardı, bilançoda yer alan stoklar kaleminin muhasebeleştirilmesi ve değerlemesi hususları ile ilgili yapılması gerekenleri ayrıntılı olarak ortaya koymaktadır. Stok maliyetlerini oluşturan ilk madde ve malzeme giderleri, işçilik giderleri, genel üretim giderleri standart kapsamına alınmakta, üretim maliyetleri ile yakın ilişki içinde bulunan bu standart, maliyet muhasebesi ve uygulamaları ile ilgili yine de yeterince detay sunmamaktadır. İşçilik giderlerine standartta dönüştürme maliyetleri içerisinde sınırlı olarak yer verilmekte ve hesaplama biçimi ile hangi giderlerin bu sınıfa girdiği hususlarına değinilmemektedir. Stoklar net gerçekleşebilir değer ve maliyet değerinden düşük olanı ile değerlenmekte ve net gerçekleşebilir değer kavramı değerleme literatürüne girmektedir. Stokların değerlerinde meydana gelen değer artışları ve değer azalışları kayıtlara alınmaktadır. İşletmelerde güncel cari vergi mevzuatı uyarınca stokların faiz gideri, kur farkı, vadeli alışlardan dolayı vade farkı gibi borçlanma maliyetleri stok kalemi işletme stoklarına girinceye kadar zorunlu olarak, işletme stoklarına girdikten sonra ise ihtiyari olarak stok
maliyetlerine dahil edilirken, standart çerçevesinde stok kalemi ancak özellikli varlık olduğu zaman belirtilen borçlanma maliyetleri stok kaleminin maliyetine yüklenebilecektir ve bu işlem de stok kalemi işletme stoklarına girdikten sonra devam ettirilemeyecek, bu noktadan sonra oluşan borçlanma maliyetleri ve özellikli varlık niteliği taşımayan stoklara ilişkin borçlanma maliyetleri gidere verilecektir. İşletmeler mevcut uygulamalarında bütün borçlanma maliyetlerini stokların maliyet bedeline yüklemekteyken, standartlarla birlikte, stoklar özellikli varlık niteliğini taşımadığı müddetçe, borçlanma maliyetlerini dönem giderlerine aktaracaktır. Bu durum dolayısıyla stok maliyetlerini değiştirecektir. Kaynakça Büyükmirza, K. (2003). Maliyet ve Yönetim Muhasebesi. Gazi Kitabevi, Ankara. Boyar, E. ve Güngörmüş, A.H. TMS-2 Stoklar Standardı’nda Hizmet İşletmeleri İçin Stok Maliyeti ve Bir Uygulama Önerisi. http://www.fatih.edu.tr/~ahgungormus/Stok_maliyeti.pdf, (12.04.2012) Boyar, E. ve Güngörmüş, A.H. TMS-2 Stoklar Standardı’nın Diğer Maliyetler Bölümünün Tekdüzen Hesap Planı Çerçevesinde Ele Alınması. http://www.fatih.edu.tr/~ahgungormus/Tek_duzen_ Hesap.pdf, (28.01.2012) Boyar, E., Güngörmüş, A.H. TMS-2 Stoklar Standardı’nda Maliyet Yöntemi ve Bir Uygulama Önerisi. http://www.tmsk.org.tr/makaleler/TMS%202/ TMS%202.doc, (18.06.2009) Çil, S. (2002). Halka Açık Şirketlerde Uygulanan Muhasebe Politikalarının Stoklar Açısından Değerlendirilmesi. Muhasebe ve Denetime Bakış Dergisi, YılSf. 2, Sayı 7, Ekim, Sf. 123-128. Çömlekçi, F. (2002). Tek Düzen Genel Muhasebe ve Temel Mali Tablolar. Birlik Ofset Yayıncılık, Eskişehir. Demir, Ş. (2000). US GAAP, IAS ve Muhasebe Sisteminde Stok Değerleme Ölçü ve Yöntemleri. E-Yaklaşım, Sayı 93, Eylül. http://www.yaklasim.com/mevzuat/dergi/makale-
ler/2000092235.htm (03.02.2012) Ekergil V. (2007). TMS-2 Stoklar ve Uygulaması. UFRS/ UMS Uyumlu Türkiye Muhasebe Standartları Uygulaması, Sağlam, N., Şengel, S., Öztürk, B. (Ed.), Maliye ve Hukuk Yayınları, Ankara, Sf. 71-147. Ekergil, V. (2008). TMS-2 Stoklar ve Uygulaması. Türkiye Muhasebe Standartları Uygulaması(Yorum-AçıklamaÖrnekler), Sağlam, N., Şengel, S., Öztürk, B. (Ed.), 2. Baskı, Maliye ve Hukuk Yayınları, Ankara, Sf. 99-166. Evci, S. (2008). Türkiye Muhasebe(Finansal Raporlama) Standartları ve Uygulamasında Yaşanan Sorunlar. Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara. Gencoğlu, Ü. Gücenme. (2007). Türkiye Muhasebe Standartları ve Uygulamaları. Türkmen Kitabevi, Bursa. Sönmez, F. (2003b). 13 nolu Türkiye Muhasebe Standardı Stoklar (IAS-2 ve Türk Muhasebe Yazınıyla Desteklenmiş Açıklamalar ile Birlikte. Muhasebe ve Denetime Bakış Dergisi, Mayıs. Weygandt, J.J., Kieso, D.E., Kimmel, P.D. (2002). Prin-
ciples of Financial Accounting. 6th Edition, John Wiley and Sons, Inc., New York(U.S.A.) TMS-2. (2009). Stoklar. TMSK. TMS
TMS2Stoklar_3911.aspx, (14.02.2012) IAS-2 Inventories, http://www.iasplus.com/standard/ ias02.htm(ias23.htm), (15.02.2012). IFRS/IAS Summary, IAS-02 - Inventories(Revised Dec. 2003) http://www.accountancy.com.pk/reference_ias. asp?id=15, (15.02.2012) 213 Sıra Nolu Vergi Usul Kanunu, Kabul tarihi: 04/01/1961, Resmî Gazete Sayı 10703-10705, Resmî Gazete tarihi: 10/01/1961. www.gib.gov.tr 238 Sıra Nolu Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği, Resmî Gazete Sayı 22218, Resmî Gazete tarihi: 02/03/1995.