Ahmet Hakan Acar, bir alıntı ekledi.
Düzenlendi: Dün 15:20Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@acar_ahmethakan·Dün 15:18·Kitabı okudu·Beğendi·İnceledi·Puan vermedi
Lozan müzakerelerinde Atatürk'ün temsilcisinin İsmet İnönü ve HAHAM Hayim Nahum olduğunu bilmeniz yeterlidir.
Kayıp Minare, Şehid Abdullah Azzam
Sayfa 35 - Küresel Kitap
f. t. A..., bir alıntı ekledi.
@fta_·19 Eyl 21:50·Kitabı okuyor
Dolmabahçe Sarayı’nda Türk Tarih Kurultayı açılmıştır. Atatürk locasındadır. İsmet İnönü’yü de locasına çağırır. Herkes kürsüde konuşulanlara dalmıştır. Bir aralık İnönü, kimseye fark ettirmeden cebinden çıkardığı küçük bir kâğıt parçasına birkaç kelime yazar. Atatürk’ün eline sıkıştırır:
“Bana hâlâ dargın mısın?”
Kısa bir cevap aynı şekilde gelir:
“Sana dargın olabilir miyim?”
“Bu kâğıdı saklayabilir miyim?”
-Şevket Süreyya Aydemir(İkinci Adam)
Sarı Zeybek, Can Dündar
@KayaAlp2016·18 Eyl 11:40
M.EMİN DEĞER Oltadaki balık Türkiye syf:26
16 Nisan 1964 ''YENİ BİR DÜNYA KURULUR,TÜRKİYE'DE BU DÜNYADA YERİNİ BULUR.'' (İsmet İNÖNÜ)MİLLİYET GAZETESİ.
Düzenlendi: 17 Eyl 15:02Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@fthdal·17 Eyl 13:59
Türk Demokrasisinin Kara Lekesi..17 Eylül 1961
Adnan Menderes, kendisine verilen uyuşturucu hapların "maksatlı" olduğunu ne zaman fark etti, bilinmez!.. Ama her halde farketti, her halde işkillendi ki, verilen hapların bir kısmını, yutmuş gibi görünüp saklamaya başladı. Böylece, hem düşüncesini daha sağlam tutuyor, hem günlerin getirecekletine kendisini hazırlıyordu.
Yassıada'ya geldiği günden beri kendisine hazırlanan ve oynanan senaryoyu ne zaman fark ettiğini bilmiyoruz ama, kararlar açıklanmadan önce, Cemal Gürsel'in kendisine gönderdiği mektuba bel bağlamanın yanlışlığını kavrayıverdi. Belki mektubun giriş kısmının değiştirilerek yayımlanmasını bile, kendim lehine yorumlamış ve avukatı Burhan Apaydın'ın duruşmalar sırasında, gerçek mektubun okunması isteğine katılmamıştı ama, işte "takke düşmüş, kel görünmüş"tü.
Ortada anlaşılmayacak bir şey yoktu: Bir 27 Mayıs İhtilali olmuştu. Ya bu ihtilali yapanlar suçlu, ya da muhatap olanlar suçluydu!... Yapanlar, yönetimde; muhatap olanlar, mahkemede olduklarına göre, asılacak olanlar da elbet duruşmalarda sorguya çekilenlerdi! Peki, kimi asacaklar ve kendi meşruiyetlerini kanıtlayacaklardı?.. Anayasa'nın sorumlu görmediği Cumhurbaşkanı Celal Bayar mı, yoksa 10 yıl Demokrat Parti Genel Başkanlığı ve Başbakanlık yapmış olan Adnan Menderes'i mi? Bu sorunun iki cevabı yoktu!..
Adnan Menderes de aynı düşünceye ulaşmış olmalı ki; karardan bir gün önce, - hasımlarını, Adnan Menderes'i ipe çekmek zevkinden mahrum etmek ümidi ve temennisi ile - o zamana kadar biriktirdiği uyku haplarının hepsini birden yuttu ve uyudu!
Gelin görün ki, "tedbir" "takdir"e uymadı; ertesi sabah, yataktan kalkmadığını görenler, ortalığı ayağa kaldırdılar... Doktorlar, Menderes'in midesini yıkadılar; güçlü ilaçlar vererek onu, asılacağı dünyaya döndürdüler: Nasıl, zalim bir şifa!.. Adnan Menderes, bu sebeple arkadaşlarını, asılacakları İmralı'ya götüren Hucumbot'ta yoktu!.. Bu sebeple, yiğitler yiğidi Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu ile; efendiler efendisi Maliye Bakanı Hasan Polatkan asılmışlar; diğerleri bağışlandıkları ve müebbet hapse dönüştürüldükleri için, sehpanın altından dönmüşlerdi. Fakat Milli Birlik Komitesi'nin asılmasını tasdik ettiği Adnan Menderes, daha sehpaya gidecek kadar sağlığına kavuşmadığı için, Yassıada'daydı.
Yurt ve dünya politikacıları, Menderes'i sevenler, Türk siyasetini hicaptan korumak isteyecekler(i) için, bir fırsat doğmuştu: Menderes'i ipten almak!.. Bir ümitti bu... Belki Cemal Gürsel, belki İsmet İnönü, belki dünya devletlerinden biri veya birkaçı, Milli Birlik Komitesi üzerine ağırlıklarını koyabilirler ve bir gün ü(ö)nce alınan karar iptal edilerek, Adnan Menderes de, öteki arkadaşları gibi müebbed hapse mahkum olmakla, canını kurtarabilirdi.
BERİN HANIM İNÖNÜ'YE GİDİYOR
[...] Gürsel Paşa'nın kapısında günlerce bekledikten sonra, İsmet Paşa'ya da pekala gitmeyi göze alabilir, kendisini 10 yıllık Demokrat Parti iktidarı sırasında bir defa olsun ziyaret etmemiş Mevhibe İnönü'nün yüreğine yığdığı burukluğu unutabilirdi!.. Söz konusu olan, kurtarılacak bir hayattı!.. Her şeye değerdi bu!.. Eğer bir işe yaramıyor, kocasını kurtarmaya yetmiyorsa, "kadınlık gururu"nun ne ehemmiyeti vardı! Gidecekti!.. İsmet Paşa'ya gidecek ve kocasını kurtarması için ona yalvaracaktı! Mademki, ters dönmüş bir kaplumbağa çaresizliği içinde çırpınıyordu; İsmet Paşa'ya gitmiş, ya da gitmemiş, ne önemi vardı?
Sızlandı... Yalvardı... İşte o kadar!
Evet, işte o kadardı. Menderes'i güpegündüz astılar!..
[İsmet Bozdağ, Darağacında Bir Başbakan Menderes... Menderes..., sf. 257-258-261, 2. Baskı, 2004]
@burackerdogan61gh·17 Eyl 12:57·Kitabı okuyor
İsmet İnönü de aşağı yukarı hatıralarında bunları yazıyor.
“Milliyetçiler (yani devleti yönetenler), yeni bir toplum meydana getirmek isteğindeydiler. Toplumun geçmişiyle bağları ne kadar kuvvetli olursa, toplumu değiştirmek o kadar güç olurdu. Yeni nesiller eski yazıyı öğrenmeyecekler, yeni yazıyla çıkan eserlerin muhtevasını ise milliyetçiler denetleyebileceklerdi. Türk yazısı ile Arap yazısı başka olduğundan, Araplarla kültür bağ ve ilişkileri zayıflayacak ve Türkiye Batı’ya yönelecekti. Din eserleri eski yazıyla yazılmış olduğundan okunmayacak, dinin toplum üzerindeki etkisi azalacaktı.”
Alparslan Manay, Türkçülüğe Karşı Haçlı Seferi ve Çektiklerimiz'i inceledi.
Düzenlendi: 16 Eyl 14:52Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@alparslanmanay·16 Eyl 14:46·Kitabı okudu·3 günde·10/10
Sanırım bir kitabı okumam için kapağında "Atsız" yazması yeterli.
Kitabın ilk basımı 1992 yılında, bende bulunan 2. ve kitaba ilk kez dahil edilen söyleşilerle gözden geçirilen baskı ise 2018 yılında basılmış.
Bu kitapta Atsız'ın sıkı yönetimle tanışması, Sabahattin Ali, Hasan Âli, Reha Oğuz, İsmet İnönü gibi kişilerle tanışmasını, onlar hakkında ki görüşlerini(gerçekleri), Atsız'ın eğitim gördüğü okulları, yaptığı meslekleri, çıkardığı dergileri ve daha birçok şeyi bizzat birinci ağızdan öğrenebileceksiniz. Kısaca kitapta yazılanlardan ve Atsız hakkında ve çektiği sıkıntılardan biraz söz edersek:
Atsız yalnız dış görünüşüyle değil, her şeyi, zihniyeti, düşünceleri ve işleriyle değişmeyen bir karektere sahiptir. Mesela Atsız, 1930 yılında 30 lira aslî maaşla Türkiyat Enstitüsü'ne asistan olarak tâyin edildiği ve aradan 20 yıl geçtiği halde, 1950 yılında çalışmakta olduğu Süleymaniye Kütüphanesi'ndeki vazifesinden yine 30 lira aslî maaş alır. Yani yüksek diplomalı Nihal Atsız'ın hayata atıldığından 20 yıl sonra aldığı maaş 150 liradır.
Onun hayatına bu kitapta okuyunca pek de hayret etmeyeceksiniz. Türkçülük ve milliyetçilik uğruna Nihal Atsız'ın başına gelmeyen kalmamıştır.
1905 yılının 12 Ocak günü İstanbul'da doğan Nihal Atsız ilk tahsilini Kadıköy Sultanîsi'nin ilk kısmında yaptıktan sonra liseye giriyor, fakat tam devreli liseyi bitirmeden Askerî Tıbbiye'ye imtihanla dâhil oluyor. "Babam mesleğimin tayinini tamamen bana bırakmıştı, diyor. Babam da, dedem de bahriye subayı idiler. Ben de asker olmak istiyordum. Gerçi asker olamadım ama o ruhu hâlâ taşıdığımı zannediyorum. Askerî Tıbbiye'ye girişim doktor olmak için değildi, asker olmak içindi." diyor ve vatan aşkını, millet aşkını anlatmaya bu söylediği söz bile yetiyor.
Üç sene Askerî Tıbbiye'de okuyan Atsız, millet kavgaları yüzünden mektepten çıkarılıyor. Bunun üzerine Edebiyat Fakültesi'ne girerek 1930 yılında bu fakültenin Edebiyat zümresinden mezun oluyor. İki yıl, Türkiyat Enstitüsü'nde asistanlık yaptıktan sonra, orta ve liselerde okutulan dört ciltlik tarih kitaplarına itirazı yüzünden, bu vazifeden alınarak Malatya Ortaokulu Türkçe muallimliğine tâyin ediliyor. Türkçede "Attan inip merkebe binmek" diye bir tabir vardır. Nihal Atsız'ın başından geçen bu hâdise -benzetmek gibi olmasın- insana bu sözü hatırlatıyor. Daha sonra Edirne Lisesi'ne nakledilen Atsız, orada çıkardığı "Orhun" dergisindeki tenkitleri yüzünden "İnkilâbın ruhuna muhalefet" suçu ile vekâlet emrine alınıyor. O zaman Maarif Vekili Hikmet Bayur, Orta Tedrisat Umum Müdürü de Hasan Âli Yücel'dir. Yıl da 1933.
Dört yıl sonra Deniz Gedikli Ortaokulu Türkçe muaalimliğine tâyini yapılan Nihal Atsız, orada da rahat durmuyor ve mektep müdürü ile kavga etmesi yüzünden mektepten çıkarılıyor. Atsız'ın kavga etmesine sebep, yine milliyet duygularının galeyana gelmesidir. O zaman mektebin giriş talimatına göre, talabenin mutlaka Türk olması lâzımmış. Hâlbuki bazı talabelerin soyu karışıkmış. Atsız buna itiraz etmiş ve müdürle arası açılınca keyfiyeti bir mektupla, Mareşal Fevzi Çakmak'a bildirmiş. Gerçi sonradan müdür tekaüt edilmiş, Türk olmayan talebeler çıkarılmış ve kendisinin de Kuleli Lisesi'nde vazife alması için bir istida vermesi gerektiği bildirilmiş ama Nihal Atsız'ın ağzı herhalde yanmış olacak, bir daha resmî liselerde vazife almamış.
Bunun üzerine Yüce Ülkü ve Boğaziçi hususî liselerinde Edebiyat ve Yurt Bilgisi hocalığı yapmışsa da, 1944 yılında Hasan Âli Yücel'in emriyle okullardaki vazifesine son verilmiş. Sebep de şu: O sıralarda yeniden Orhun dergisini çıkarmakta olan Atsız, dergisinin 15. ve 16. sayılarında Şükrü Saraçoğlu'na açık bir mektup yazıp maarifi istilâ eden komünistlerden bahsederek memleketin tehlikede olduğunu söylemiş ve Hasan Âli Yücel'i istifaya davet etmiştir.
İşte çektiği sıkıntılardan sadece bazıları bunlar. Bundan sonrasını ve daha nice konuları Nihal Atsız'ın başından geçenleri, kendi ağzından ilgili kitaptan okuyabilirsiniz.
6.3/10 (14 Oy)
'İsmet İnönü' kitapları
1. İsmet İnönü
4. İsmet İnönü
5. İsmet İnönü / Defterler (1919-1973)
'İsmet İnönü' ile ilgili yazarlar
2. Ahmet Demirel
3. Mustafa Bilgehan
4. Sabahattin Selek
5. Metin Heper