Eczacının Sesi: Kusurumuza Bakmayın
24-09-2016 Kusurumuza Bakmayın
Bedri Rahmi “Trabzon deyince aklıma bir salkım karayemiş gelir” diye başlar Trabzon Deyince adlı şiirine. Evet, Trabzon deyince insanın aklına, karayemiş gelir hamsi gelir, karalâhana gelir, kemençe gelir, Trabzonspor gelir de, Trabzon ekonomisinin ne halde olduğu gelmez her nedense. Sanayi olarak değerlendirilebilecek ve istihdam anlamında fayda sağlayabilecek, bir döküm fabrikası ve bir de çimento fabrikası vardır koca Trabzon’da. Çimento fabrikası da çarpık kentleşmeden nasibini alarak şehrin göbeğinde kalmış, çevre kirliğine neden olmuş, dolayısıyla da artık kar-zarar dengesi tartışılır hale gelmiş durumdadır. Hatta bu nedenle de bugünlerde modernize edilerek 60 kişi ile istihdam özelliğini kaybederek şehir dışına taşınmasına karar verilmiştir.
Aslında bu problemler sadece Trabzon’a özgü değildir. Doğu Karadeniz’in ekonomik güçlükler nedeni ile uzun yıllardır göç veren bir bölge olması, bilinen ama bir türlü önlenemeyen bir durumdur. Trabzon özelinden bakarsak, karşımıza balıkçılık ve tarım dışında ekonomik girdisi olmayan bir şehir çıkar. Yani; denizde balık, bahçede fındık olmadı mı “vay gelsun başumuza”.
Ama tüm bu olumsuzluklara rağmen çocukluğumdan bu yana Trabzon’da dilenci gördüğümü hatırlamam. Ta ki Suriyeliler gelinceye kadar. Suriyeli çocukların lüks araçlarla köşe başlarına bırakılıp, akşamları tekrar aynı araçlarla toplanması, benim anlatmak istediklerimden çok farklı trajik, sosyolojik, dramatik bir toplumsal olaydır.
Trabzon sokaklarında dilenci olmaması yoksul insanımız olmadığı anlamına gelmiyor tabi ki. Hatta tam aksine, yoksul insanımız da çoktur. Ama bu yoksulluk gerçeğinden daha da ön plana çıkan çok güçlü bir duygu vardır Trabzon’da. Dayanışma duygusu…. Trabzonlular, yoksuluna gerçek anlamda sahip çıkmayı severler. Gerçek anlamda derken; yoksulluğun ayıp olmadığını bilerek, yoksulluğu yüzlerine vurmadan, gösterişe kaçmadan, reklam yapmadan, kimsenin gözünün içine sokmadan sahiplenirler yardıma muhtaç insanlarını. Bizde büyük ayıptır yapılan yardımı ortaya dökmek…
Ne hazindir ki toplumumuzda sadaka kültürü egemen olmaya başladı. İnsanların elinde avucunda ne varsa alınmasına göz yumacaksınız, destek olmayıp sadece seyredeceksiniz; sonrasında ise iki kuruş sadaka ile vicdanınızı rahatlatacaksınız. O sadakayı da eşinizden dostunuzdan toparlayacaksınız. Acaba hiç düşündünüz mü “yardım” topladığınız insanlar, bu yardımlar hakkında yapılan yayınları, paylaşımları ve yorumları okurken neler hissediyor diye? Minnet duyduklarını mı zannediyorsunuz? Tamam, gidenler geri gelmeyecek de bari kalanları hırpalamayın. Çok mu zor biraz empati yapabilmek, çok mu zor insanların hissedebileceklerini öngörebilmek ve çok mu zor bazı şeyleri kimseyi incitmeden yapabilmek…
Biz Karadeniz insanı tutucuyuzdur biraz. Tutuculuk derken bağnazlık anlamında değil de gelenekçilik olarak algılayın lütfen. Ne yapalım biz de böyleyiz işte. Darılmayın bize sizin gibi modern düşünemiyoruz diye. Beceremiyoruz yeni dünya düzeni algılarına alışmayı. Çağa tam anlamıyla ayak uyduramıyoruz sanırım. Yapılan yardımları basılı yayınlarda ve faaliyet raporlarında çarşaf çarşaf ilan edemediğimiz, başkaları bunu yaptığında içimize sindiremediğimiz, sosyal medyadaki duyurularınızla ilgili like-comment-share yapamadığımız için de kusurumuza bakmayın.
Demin de söylediğim gibi, biz Karadeniz insanı biraz tutucuyuzdur…!!!