August | 2009 | Muhtelif Hikayeler
20/08/2009 § Leave a comment
Biliyorum, günün birinde “ideal dünya” denen şey gerçek olacak… İşte o zaman birilerinin hayatımdan öyle veya böyle kestiği tüm zamanları, bu şekilde faturalayacağım.
Önceki muhtelif hikayede ne oldu?Biraz Daha Çiçek
Biraz daha çiçek
17/08/2009 § Leave a comment
Zaten güzel olan birşey, her zaman daha da güzel olabilir.
Önceki muhtelif hikayede ne oldu?Across The Universe
Hep yalnış zamanlarda yalnış filmler mi izlenir?
Hayatım boyunca, “tekrar tekrar izlemek” istediğim filmi bekleyip durdum.
“Tekrar tekrar okumak” istediğim kitap arayışı bundan 10 yıl önce Catcher in the Rye’ı bulduğumda – daha doğrusu o beni bulduğunda- son bulmuştu. O zamandan bu yana 4, 4,5, 5 kere okuduğum ve zaten çok sağlam olmayan kitap; kapağının sağ üst kısmı noksan halde şu an kardeşimin başucu kitabı olarak hayatını sürdürüyor… Zaman zaman yığınların arasında gözüme çarpıyor; ve eskidikçe, yırtıldıkça daha değerli hale geldiğini düşündürüyor bana. Yıllar içinde daha gerçek hale geldi.
Giriş cümlesini, hatta giriş paragrafını ezberlediğim bir kitap bulmuştum, ama başucu filmim gelmek için bugünü bekliyordu. “Is there anybody going to listen to my story” dediğinde, “dinleyeceğim… ve bir değil çok çok kez ” diyecektim. O an. Bilmeden. Henüz bir kez bile dinlemeden.
Önceki muhtelif hikayede ne oldu?Müesseselessness
13/08/2009 § Leave a comment
Keşke ailevi sorumluluklar müessesi, kabuk tutan yara olsa.Biz büyüdükçe kabuk kurusa, yeterince büyüdüğümüzde de koparıp atsak.Koptuğunda kimsenin canı -gerçekten- acımasa.
Toptan müessese-free hayatlarımız olsa, mesela.Sorumluluktan değil, istediğimizi istediğimiz için yapsak; istemediğimizi istemediğimiz için yapmasak.Eylem ya da eylemsizlik, seçim değil hal olsa.
Dünya aslında büyük
10/08/2009 § 2 Comments
Murathan Mungan’ın orada geçen romanını – hikayesini- okuduğumda, henüz 1900’lü senelerdeydik. Yarı hayran yarı bağımlı bir halde okuduğum “3 aynalı 40 oda”nın en çok o üçüncü aynasını sevmiştim. O zaman düşünmüştüm o toprakları gerçekten bir gün görmek istediğimi. Ve hayatımın bir noktasında göreceğimi.Yıllar geçti ve ben ülkenin batı yakasında doğma büyüme pek çok Türk evladı gibi vatanın karşı tarafındaki hayatı bilmeden yaşamaya; bu ‘taraf’in muhtelif – ama aslında iki elin parmaklarını geçmeyen- şehirlerini tekrar tekrar görmeye devam ettim. Doğu namına gittiğim en ücra yer Ankara oldu.O zaman merak ettirdiği kadar çekindiren şehre gitmek ise 10 yıldan fazla süre sonra kısmet olacaktı. Üstelik yalnızca gidip gelmeyecek, Mardin’in bağrına iki can da emanet edecektik.Çoğu zaman “dünyanın çok küçük” olduğunu düşünen, sağım solumdaki neredeyse her şeyin ya bir misina, ya da kalın zincirlerle önüm arkamdakine bağlı olduğuna inanan beni, yeni bir aydınlanma bekliyordu: “Dünya aslında büyük”.
You are currently viewing the archives for August, 2009 at Muhtelif Hikayeler.