Yağmur Yağacak Şehre, Gittiğinde…
24 Temmuz 2019 23 Temmuz 2019 Muaz ERGÜ
Yağmur yağıyor olacak şehre sen gittiğinde. Şehre yağmur yağarken benim yüreğime, gözlerime, kalemime sözlerin yağacak. Senin dizelerin düşecek satırlarıma. Ve ardından gökkuşağı belirecek annemin dualarında. Annemin duaları seyredecek uzun uzun bebek yüzümü. Yüzümü herkes göremeyecek. Sarı yazmalarla kapatacaklar alnımı. Fareler lağımlarında, ben kapanda, pekiyi. Böyle iyi olacak pekala. Belki şehre karşı bir ıhlamur daha yudumlayacağım. Şehri seyredeceğim martılarla beraber. Senin yüzün yüz yıllık mesafe, yanımdayken bile… Ve ben uzaklara gidip yine uzun uzun bir manolyayı seyrediyor olacağım yokluğunda. Bir yandan da manolyayı bu kadar sevdiğimi kimseler bilsin istemeyeceğim. Taa bunca yolu bu kadar dinleyeceği bilgi yükü varken, manolya mı seyretmeye mi gelir insan?… Ah insan… Nasıl bir çeşmenin başında bekler, dar vakitlerde?
Dar vakitler… Vakitler dar, evet. Sınavlar olacak, geçen geçecek. Karıncalar gülecek halimize. Bizi görseniz, hep çalışıyoruz zannedersiniz, halbuki siz insanlar, dengesini bozuyorsunuz dünyanın, dengesini dünyanın… Dünyanın dengesini…
Bu derece güzel bir yağmurda ıslanırken kelimeler… Kulaklarımda sessizliğin çınlayacak, tanklar geçecek üzerinden kırgın dizelerimin. Ve dizelerin… Gülüm, sen : “İlahi senfoninin bitmeyen bestesisin/ Kadr bilmez elinde kırmızı gül destesisin” Gülümse sen, diyecek melul ve mahzun.
Tanpınar okuyor olacağım temmuz gecesinde. Biraz sessizlik isteyeceğim. Ve yine sessizce gideceğim. Sen çoktan gitmiş olacaksın. “Ne de olsa kışın sonu bahardır” ı dinlerken… Baharı beklemeyeceksin.
“Gitdin amma ki kodun hasret ile canı bile/İstemem sensiz olan sohbet-i yaranı bile”
İçimden… “İçim, uzun bir yol” ken… Kimde, neyim kalmış diye bekliyor olacağım yıkılmayı. Domino taşı gibi. Dudaklarım titriyorken dizeler tutuverecek ve en son sözü onlar söyleyecek bir temmuz düşü gibi.
“Elimi beş yerinden dağladı beş parmağın,
Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git!”
Gideceksin. Yağmur ha dindi ha dinecek. Bir çocuğun kolları dolanacak boynuma. Ağlamak isteyince ağlayacak çocuklar çünkü çocuk!… Küçücük bir yaraya pansuman yapacağız daha çok ağlayabilmesi için hem de. Büyüteceğiz sargı bezleriyle yarasını. Daha çok sarılacak yarası büyüdükçe. En fiyakalısından sarılışlarla. İç çeke çeke, doya doya.
Annemin dualarını bekleyeceğim soğuk su pınarında. Dağlara kaçan çocukluğum kına taşı yakıyor olacak ellerime, çiğdem toplayacak ve papatya elbette. Papatya seven insanlar kolay kırılırmış, çok naifmiş papatyalar. Öyle kırgın ki yüreğim, öylesine aşikar hem de kırgınlığı.
Annemin dualarına, babamın şarkıları karışacak, dağ zirvelerinde. Gökyüzü ile birleşecek sigarasının dumanları, baraj yollarında. Bir kız, emmi deyince bir oğlana… Keder, kaderden bir cüz iken… Oğlan, değirmenden geliyor olacak halbuki, saçları beyaz. Kızı görünenin de deli olurmuş aklı. Deli olacak aklı oğlanın. Babamın demesi o. Diyene mi sormalı, söyleyene mi yoksa dinleyene mi, hiçbir vakit bilemeyeceğim.
Nun’un karnında bir noktayım henüz. Denizin karnında, suyun içinde, görmeden, duymadan yaşıyorum. İhtiyaçsız ve zararsızım. Doğum sancıları ile Cim’in karnına, yeryüzüne düşeceğim. Bir nokta bile yer tutamayacağım cihanda. Kırk vakit zeytin ekmek yiyerek Kaf Dağı’na doğru bakıp duracağım.
Gözlerinin içi gülsün artık, yazmayacağım dedikçe… Tutacaksın ellerimden. Kırgın kırgın bakmayacaksın ama bakamaycaksın. Çekip gideceksin ansızın gitmelerle. Halbuki ben daha senden dinlediğim hikâyeleri besteleyecekken…. Besteler yarım kalacak. Geçeceğim dünya üzerinden. Kalacağım dağ başında, bitmeyen bestemle. Öylesine…
“İlahi senfoninin bitmeyen bestesisin
Kadr bilmez elinde kırmızı gül destesisin.”
← Ruhuma İpeksi Bir Dokunuş
Kazların Efendisi →