24. GÜN “HİÇBİR ŞEYİNİM” | Kara Günlük
Her şeyin değilim.
Hiçbir zaman olmadım. Ben senin kendini iyi hissetmen için gerekenlerim. Limonlu sodan, Alka Seitzer’in yolunun üzerinde bir dinlenme tesisiyim. Çaylar şirketten. Otuz dakikalık rahatlamalar sunarım sana. Belki bazen daha uzun.
Uzaktayken hep varmak istediğin yerim. Ama bendeyken vakit geçmek bilmez. Çünkü bir durağım o kadar. İlk anons olmasa da, ikinci de kulağın. Kalbin benim olsa n’olur, aklın başka yerde. Ben hayatının köşesinde ataşla asılıyım. Her an kaybolabilir bir vukuatlı örnek.
Olmak istediğin her şeyim. Olmak istemediğin her yerde. Sense olgunlaşmayı bekliyorsun bilmeden. Kalamazsın çünkü ben onlar gibi sevmem. Ben seni severim. Sen sevilmekten huylanırsın. Ben dizlerine kapanmam çünkü. Ellerimi büzüp duaya oturmam. Gitme demem ben! İşte en çok bundan kalamazsın. Bir de yarım bıraktığın diğer her şeyden. Söz döneceğim bakışını sevdiğinden belki de. Kalamazsın yanımda…
Kim ışıltılı dünyasında kendi olmak ister ki?
Senin hiç bir şeyinim. Bunu aklından çıkarma. Ben sana şarkılar yazarım sen mutlu aşk masalları uyarlarsın kendi tiyatronda. Sen kendine yalanlar söylersin, onlar inanır. Sen tırnaklarını kesersin, onlar budanır. Sen akşamüstleri saçını açarsın, onlar dadanır, ben hiçbir şeyinim.
Ben olmam. Oldu sanılırım. Bu yüzden kalamazsın. Ama üzülürsün çok, yalnız kalırsın, sarhoş olursun ya da sarhoş ararsın. Anca uğrarsın. Çünkü ben senin ışıltında değil, karanlık sokaklarda tanınırım.
Gündüz gelmezsin bana. Tedbirsiz soyunmazsın bana. Acıman gerekmez bana. Çünkü ben ihtiyaç halinde kırılırım.
Doğam bu. Kırılıp dökülürüm her maceranda yollarına. Ve sen bana dönebilmek için yaşarsın hepsini. Ama kalamazsın. Zaten budur seni sürekli tetikte tutan. İsyan duygusu. Bana gelişin bir başkaldırıdır çünkü…
Kendine karşı gelirsin, aklına karşı gelirsin, güzelliğine karşı gelirsin. Psikoloğuna karşı gelirsin, bana gelirsin.
Bej kabzasını kavrar gibi gravürlü bir Browning’in tutarsın ellerimi ve işaret parmağımı şakaklarına dayarsın bütün kırmızı ısırıkların.
Ama ben ölmem, öldü sanılırım.
Ve gelişlerin kağıt kesiği birer takvim yaprağıdır. Günleri yolarsın ajandandan seviyor, sevmiyor diye. Bana çıkar falların, bana çıkar yolların, ayyuka çıkar arzuların ama kalamazsın. Ne kadar istesen de kalmayı.
Soru işaretleri çizersin yatağımda bedeninle. Çünkü insan katlanamaz o kadar da kendine.