Hasanali Yıldırım 23 Mart 2016
Çocuğun gözünde iki dünya vardır: Oda, odadaki eşyalar; odanın gerçekliği yani. Ve televizyonun gösterdiği dünya; televizyon gerçekliği. Televizyonda gördükleri de gerçektir onun zihin dünyasına göre ama odadaki gerçeklikten başka bir tarzda. Var ama yok. Yok ama vara yakın. Evet, Platon ve idealar alemine bir selâm.
– Zaman zaman, dışarıdaki insanlar duyar umuduyla düzenlenen çığlık atma seansları.
– Tecavüzcü ile anne arasındaki diyalogların, tuhaf bir biçimde her evde rastlanılası karı-koca konuşmalarını fena hâlde andırması.
– Gizli dünyayı ancak canı istediğinde ziyaret eden erkek ile kadın arasındaki ilişkinin, tuhaf bir biçimde, örneğin bir denizci ile karısının birlikteliğini çağrıştırması.
– Çalışan erkek-ev kadını tezadının tuhaf bir yeniden yorumu.
– Bu tuhaf gerçeklik tasnifinde gayet makul bir çocuk sorusu meselâ: Uyuyunca nereye gideriz?
Pek az ortağı vardır Stefan Zweig’ın ülkemizdeki tecellisi bakımından. Önemli eserlerinin çoğu dilimize çevrilen yazar, ülkemizde daha çok biyografi yazarı diye tanınmakta: Kendileri ile Savaşanlar, Üç Büyük Usta, Kendi Hayatının Şiirini Yazanlar ve elbette Yıldızın Parladığı Ânlar. Yaşanmış hayatları hayalgücü tarafından kurgulanmış yaşantılar kadar dramatik çatışma kıvamında anlatabilmek. İşte Zweig bu.