Doğu ve Batı kiliselerinin ayrılması - Vikipedi
Ortaçağ boyunca birbirinin amansız rakibi olan ve çekişen İstanbul'daki Doğu Roma-Bizans Patrikliği ve (Batı) Roma'daki Papalık, defalarca birbirlerini karşılıklı aforoz ettiler ve en son olarak 1054 yılında kesin olarak ayrıldılar. Daha önce kesin ayrım olmamasına karşın bu tarihten sonra Ortodoks ve Katolik Kiliseleri ayrı örgütlerini oluşturdular ve birbirleriyle ilgileri kalmadı, ilişkileri giderek daha da kötüleşti.
Coğrafî-idarî bölünme şu şekildeydi: Bizans Ortodoks Kilisesi Batı'da Tuna Nehri ve Sırbistan'dan, Doğu'da da Fırat Nehri, Kapadokya ve Ermenistan'a ve Güneydoğu'da Suriye'ye kadar; Roma Katolik Kilisesi (Papalık) ise Adriyatik sahili ve Tuna Nehri’nin batısı ve genel olarak Batı Akdeniz ve Batı Avrupa.
13. yüzyılda Bizans-Ortodoks Kilisesi Rus-Ortodoks Kilisesi’ni oluşturdu, 16. yüzyılda ise Kuzey-Batı Avrupa'daki Germen ve Anglosakson (İngiliz/İskandinav) bölgeleri Katolik Kilisesi'nden ayrılıp Protestan/Kuzey Avrupa Kilisesi’ni oluşturdular.
Ana Hıristiyan hizipleşmeleri ve alakalı erken dönem konsilleri
"https://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=Doğu_ve_Batı_kiliselerinin_ayrılması&oldid=19493060" adresinden alındı.
Last edited on 27 Ocak 2018, at 19.01