Bana yaşattıklarına inanabilir miyim? Yoksa kaybolup, gideceğim onca insanın içinde arka sıralarda mıyım? O mucize dediğim büyüye hala inanabilir miyim? Bilmek istiyorum, özensizce topladığımda da saçımı hala o kişi miyim gözünde, sadece bilmek istiyorum, gökyüzünde bir yıldızmışım gibi hissettiklerim doğruydu değil mi? Sadece bu, sadece bunları bilmek istedim.
Olmayacakları bile bile kırdım kendimi, biliyordum ya bundan işte gidişim... Yetmiyor hiçbir şey, ne sevgi, ne bahar, ne de kasımpatıları, her şey kocaman bir yalan oluyor, anlamı yitiyor, yüz kere ölüyorum, bin kere diriliyorum, kelimelere veda ediyorum, sana nasıl ediyorsam, buna nasıl inandıysam. Nasıl yapamıyorsam
Bana inanacak birisine mi bu ihtiyaç, bulur muyum ilerisini düşünmeyeceğim bir adamın kabuk bağlamış yarasını, şimdi o susuyor, ben çırpınıyorum, sanki yaşayacak gücüm var da gidecek gücüm yok gibi, ama güçsüz de gidebileceğimi bilecek gibi...
By Asuman Unsal zaman: 19:12