bazen tanrı'nın sadece beni yarattığını, çevremdeki insan, ev, araba, hayvanların kendimi yalnız hissetmemem için bir yanılgı olduğu hissine kapılıyorum.
çoğu zaman aşırı duygusuz olduğundan bahsedip durur ve sırf böyle söylüyor diye ona meraklanacağı şeyler anlatır ve sonunu söylemem, birkaç direnişten sonra anlatsam da ona bir şey hissettirmiş olmak güzel geliyor
artık yalnız kalmak beni ürkütüyor, ölüm yaklaştığında zamanında hiç bir insanla paylaşamadığım şeylere teselli olsun diye yoldan geçen tanımadığım insanlara bile selam verip her şeyi telafi etmeye çalışmak zorunda kalmak istemiyorum. öleceğim ama meğerse insanları hala seviyormuşum demek istemiyorum
ayı sözlükteki profilime telefon numaramı yazmayı düşünüyorum.
bugün insanların benimle neden konuşmadığını,vakit geçirmediğini,takılmadığını anladım. ya çok suskun kalıyorum ya da çok konuşuyorum. ama bazen o ortamda konuşulmaması gereken şeyleri konuşuyorum çenem düşüyo. insanlar güzel vakit geçirip hoş sohbet etmek için eğlenmek için bir araya geliyo kimse kimsenin dertini sıkıntısını dinlemek geçmişini dinlemek zorunda değil ben bunun çok iyi farkındayım.ama bazen kendimi tutamıyorum çünkü ne yapacağımı bilmiyorum çünkü aile olsun, sevgili olsun ya kendi lehi için yönlerdiriyo seni ya da geçiştiriyo.insanları sıkıp, boğup uzaklaştırıyorum galiba çünkü böyle hissetmeye başladım kimse kalmadı yanımda arkadaşım diyebileceğim. iş ev arasında sıkışıp kaldım çok istiyorum eğlenmeyi ne bileyim bir kahve çay içmeyi vsvs ama tek de olmuyo be gerçekten. eğer sözlükte yazıştığım,tanıştığım insanlara karşı kırıcı olduysam onları sıktıysam ya da rahatsız ettiysem çok özür dilerim.insan baya bir vakit tek olunca insanlarla ne yapılır nasıl konuşulur muhabbet edilir bilemiyo beceremiyo ne kadar istese belki ben yanlış düşünüyorum.kimseyi rahatsız etmek değil asla niyetim sadece var olduğum durumdan, monotonluğumdan kurtulmak istiyorum.
gaylerden artık tek beklentim cinsel ihtiyaçlarımı karşılamaları, sıfır tölerans çünkü gaylerin çoğunluğu bunu layık görüyor kendilerine. öyle olsun o zaman.
iki akşam önce beklenmedik şekilde birisiyle tanıştım. beraber geçirdiğimiz süre boyunca konuşmasıyla, davranışıyla, bakışıyla ve devamında o kadar güzel bir adamdı ki çok ama çok uzun zamandır hiç kimseden bu kadar etkilenmemiştim.
ama akşamın sonunda yanından ayrılırken, kendimce çok sağlam kanıtlarla onu bir konuda net bir şekilde suçladım. kendimce göstermiş olduğum yakınlığın, ilginin, verdiğim değerin karşılığı bu olmamalıydı diye düşündüm. o kadar kötü hissettim ki evime bile dönemedim. gel gör ki kendi kanıtlarımın doğruluğu benim için hala sağlamken bile onun yaptığı savunmayı da unutamıyorum. konuyu falan geçtim, ilk anda bile umurumda olan sadece bir özürdü fakat acaba mı, sorusunun vicdan muhasebesinin altında eziliyorum. iki gündür uyuyamıyorum, işime odaklanamıyorum, kafam devamlı o kısacık süreyle meşgul ve bir ihtimal bile olsa başka birinin hakkını yemiş, iftira atmış olma fikrinle cebelleşiyorum. ona ulaşmam mümkün olmadığından, dün akşam sırf belki karşılaşırız diye tanıştığımız taraflarda dolaştım. çözümü olmayan bir konu olduğunun farkındayım, karşılaşmamızdan da bir beklentim yok ama ya imkansız olmasına rağmen haklı çıkmayı, unuttum, hiç olmamış sayalım, diyebilmeyi ya da haksız çıkıp affedilemeyeceğimi bile bile defalarca özür dileyebilmeyi istiyorum. hayatımda ilk defa, mantık gerçeğimin sesi bu kadar yüksek bağırırken, yoksa, yoksa diye sorup duran vicdan sesim yüzünden duymakta zorlanıyorum.
bir hafta önce traktörle yanımdan esmer yakışıklı bir çocuk geçti. gülümsedi selam verdi falan. ben unutmadım tabi yüzünü. bir kaç gün sonra ben sakal traşı olup, güzelce giyindim. yola çıktım dolmuş bekliyorum. baktım uzaktan traktör geliyor. bana selam veren kişiydi. ben tanıdım ama o tanımadı. tabi durdu gel bin dedi. merkeze kadar bıraktı. vardığımız da istersen gel çay içelim dedi. işim olmadığı halde, işim var deyip kabul etmedim. neden böyle bir salaklık yaptım bilmiyorum. hoşlandım ondan. inerken bundan önce selam verdiği yerden bahsettim. o sen miydin? dedi. evet deyip akşama doğru oralarda olduğumu söyledim. aslında bunu söyleme amacım oraya gelmesini istememdi. kolileşmek için müsait bir yer. köyün dışında kalıyor. çok uzattım. mesajı almışmıdır bilmiyorum. tekrar karşılaşır mıyız onu da bilmiyorum. duruma göre editlerim.
babamın ölmesine üzüldüm ağladım ama hemen geçti. üzülmekten o kadar yorulmuşum ki, üzülmeye bile üzülemiyorum.
uzun süredir yoktum döndüm; arada askere gittim şimdide ülkenin en büyük şantiyelerinden birinde görev alıyorum ve yine dag başlarındayım şantiyede herkes gözüme seksi gelmeye başladı nedense
dün berbere gittim saçları falan kazıtmak için.. ilgilenen arkadaş sağolsun pek iyi niyetliydi ama işini iç beğenmedim.. valla şimdi karşımda olsa bu ne lan yarrağm bok gibi yapmışsın derdim.. ama tabi akşamın o vakti o kadar yorgun olunca bunlar gelmiyor insanın aklına!
bunca zaman sonra ve muhtemelen de yaşımın artık bana bahşettiği ilksel de olsa bir olgunlukla çocukluğumdan beri tanıdığım yazlık arkadaşlarımın iç yüzlerini görmeye başladım ve parçaları birleştirerek büyük resmi tamamladım. sonuç olarak ergenlik öncesi zekaya mahsus olan çok low kişilere bu küçük yerde mecbur kaldığımı anlıyorum. insanı yıllar büyütmüyormuş, önceki yıllarda gözüme bu kadar batmıyordu veya batsa da umursamadığım çok şey vardı da artık çevremde kalıcı ve durağan duyguları olan kimselerin kalmasını istiyorum, özellikle de ne istediklerini bilen güçlü psikolojileri olan insanlar.
buradaki insan ilişkilerini netflix dizisi olarak senaryolaştırasım gelmiyor da değil.
dün gece 8 erkekle grup sex yaptım. aralarında ise gay aleminin en tanınan adamlarından biri de vardı. tam 7 sine aktif oldum. en yakışıklı kaslı olanı ise bana aktif olmak istedi. peşimden çok koştu. vermedim amk. tuhaf bir geceydi.. hayal gibi hissediyorum sanki.
aslında pasif ağırlıklı gayim ama o kadar erkeği görünce korktum amk . aktif oldum..