Part 2: Hiçlik
Ah Joe ! Hiç bir şey bilmiyorsun.
Her şey karmakarışık.Her şey çarpışıyor hayal
ve hakikat arasında ve her şey o kadar müphem ki ! Anlatması zor.
Daha doğrusu birkaç zaman
önce idrak edemeyecek kadar hiçleştim. Hiçlik,
işte bu çok kötü Joe ! bunu sevebilirim.
Bana isnat edilen her şeyden daha iyiymiş gibi, ,sufli duygularımın
azgınlığından ve şeytanı esatirlerin gölgesinden azad edilmişim gibi,
menfisizliğim tüm endişelerimden arınmış gibi,sanki kainat o uçsuz bucaksız
ifşasını görmem için sinesini açmış gibi..
Bu çok korkutucu olurdu
değil mi ? Hiçliği sevmek, Oysa korku ,hissiyatımı
köreltecek kadar büyük ve derin değildi, bana adanmış bu kutsallıkta.Güneşli
bir öğle vakti hafif çiselenen yağmur
Ama istemiyorum Joe ! Hiç olmak istemiyorum,
seçilmiş olmak da..
Kendimi layık görmüyorum ,sefid
kanatlarımın altında yüzü kalbine mütercim olmuş tüm o kölelerin kurtarıcısı
olmak ,bunun ne demek olduğunu biliyor musun ?
Ya da benim ne istediği mi ?
Yooo ! hayır bilmiyorsun
Joe ! beni hiç dinlemedin, yazmaktan başka hiçbir işe yaramıyorsun.Orada
oturup saatlerce karalıyorsun.Gitsem hatta ölsem hiç haberin olmayacak..
Bana bir bak ! elimi tut ,sarıl.İstersen hiç konuşma ,duyma ,dinleme,görme.
Zor değil ? Değil ,olamaz
….Joe ! bak bana !.Yanımda olduğunu bilmek istiyorum.Varlığını yeniden hissetmek,yine
o eski günlerde olduğu gibi ..
Lanet olası ! hezeyanlar
içinde sana kulaç açtığımı görmüyor musun ? Joe joe susma ?.. Başa dönmek istiyorum en başa.
Yerküre varlığından uzak .ruhlarımız çağrıldığı vakte.
Bir dilek diledim Joe ! bahçemizde ki nar ağacına.
Yanımda kal sadece Birlikte dirileceğimiz gün