Öğrenmenin yaşam tarzına dönüştüğü ortamlarda; insanlar tıpkı bitkilerin uygun toprak ve iklimde yeşermesi gibi hayata sarılır, gelişir ve büyür. Çerkes halkı Kafkasya da asırlarca işte tam olarak burada anlatıldığı şekilde öğrendi, yeşerdi, gelişti; daha yakın zamana kadar görgü ve nezaket okullarımız, yani Zexes olarak adlandırılan eğitim mekânlarımız ve Thamade, Pşerah, Karağul Hatiyako gibi bilge öğreticilerimiz vardı. O mekânlarda en dikkat çekici diğer husus da hiyerarşik bir düzenin olması, beyin fırtınalarının yapılmasıydı. Toplantı başkanına Thamade, etkinlikleri idare eden kişiye pşerah denirdi. Dershanede herkes yerini aldıktan sonra, iğne yere düşse sesi duyulacak şekilde bir sessizlik hâkim olurdu. Toplantı salonlarımız, kutsal bir İbadethaneyi andırırdı. Mevcut derneklerimizi bu eğitim sistemine göre tasarlayıp, dizayn etmeliyiz; iyiler kendi doğal mecrasında geliştiğine göre, kültürümüz de kendi doğal mecrasında akar ve ilerler, çünkü kendimizi ne yapacağını bilen kişiler olarak, yeniden yaratmak zorundayız.