Kocası iş seyahatine çıkınca yazarımızın aklından deli düşünceler geçmeye başlıyor!
Bazı meslekler sık seyahat etmeyi gerektiriyor. Nedense o mesleklerde de genelde henüz anne olmamış kadınlar ve baba olmuş-olmamış, medeni durumu farketmeyen erkekler çalışıyorlar.
Sevgili kocam yine bir iş seyahatine gitmişken ve ikinci akşamı da çocuklarla baş başa atlatmışken başlıyorum düşünmeye ve kendi kendime söylenmeye: ‘Yok, daha fazla dayanamayacağım! Bu son iş gezisi olsun, istifa etsin, başka iş bulsun, ve saire ve saire…’ Genelde o sırada da kendimi yerlere saçılmış yiyecekleri, oyuncakları birbirinden ayıklarken buluyorum.
Sonra aklımdan deli düşünceler geçmeye başlıyor bir bir…
O şık restoranlarda akşam yemeği yiyor! Diğer yetişkinlerle pahalı kokteyller içip politika, ekonomi ve sanat muhabbetleri yapıyor. Hem de lafı bölünmeden… Bense çocukların tabağında arta kalan yiyecekleri yerken, bu gece kaç kitap okuyacağız pazarlığı yapıyorum ve Dora the Explorer’ın kafamdan çıkmayan şarkısını mırıldanıyorum: Dora, Dora, Dora, Dora, Dora, Doraaaaa!
O klas yerleri ziyaret ediyor! Farklı ülkelere, şehirlere gidip farklı kültürler tanıyor… Bense köşedeki parka, her gün. Hep gitmeyi istediğim o turistik anıtın önünden bir de selfie yollamasın mı? Nasıl sinir oluyorum.
Gece otelde hem deliksiz hem de kuş tüyü yastıklarda uyuyor! Bense uyuyamıyorum. Biri acıkıyor ya da su istiyor, diğeri gecede 10 milyon tane korkunç rüya görüyor. Yanıma aldığımdaysa karnıma ya da burnuma tekme savuruyor.
Kesin beni aldatıyor! Yok aldatmaz canım. Fakat neden olmasın?
Hafta sonu parka gitmeyelim! En zoru da hafta sonunu atlatmak. Mutlu ve neşeli aileler, anne, baba, çocuklar, hep birlikte, her yerde!
Alarm sistemi çalışıyor mu? Yangın alarmı, hırsız alarmı?
Yarın nereye gitsek acaba? En çok vakit alan aktivite hangisiydi? Sabahtan müzeye mi gitsek? Birkaç saati arkadaşlarla mı geçirsek? Karşı komşunun oğluyla iyi anlaşıyorlar aslında biraz da onlara uğrarız belki.
Tüm gün bir saniye bile yalnız kalamıyorum; ama kendimi çok yalnız hissediyorum.
Kocacım sakın beni arama! Her aradığında senin sesin sakin, neşeli, aklı başında geliyor. Bense çıldırmış gibi çocuklara bağırıyor oluyorum. Çocuklarsa benden çok bağırıyorlar. Lütfen arama… Özellikle de akşam üzerleri.
Uyku öncesi faslı çok uzun sürüyor. Bunu kısaltmalı. Ya kitap ya masal?
Peki bana bir şey olursa? Düşersem, kafamı bir yere çarparsam ne olur? Çocuklarım ne yaparlar? Henüz sayıları bile bilmiyor ki telefonu çevirsin! Bana bir şey olmasın lütfen, benden başka kimseleri yok…
Yarın sabah telefonu nasıl açacağını ve hangi tuşa basacağını öğreteyim.
Yemek pişirmeyeceğim artık. Pizza söyleriz, dışarıda fast-food yeriz ya da makarna ve ketçap.
Gelirken bize ne getirecek acaba? Hediye falan istemem. Dönünce ilk hafta sonu çocukları ona bırakıp 3-5 saat kaçayım yeter.
Dön artık! Zorda kalınca ‘Ben babamı özlediiim’ diye ağlamalarına daha fazla dayanamayacağım!
Kocanız iş gezisine gidince sizin aklınızdan neler geçiyor? Nasıl başa çıkıyorsunuz çocuklarınızla?
Etiketler anne baba featured iş iş hayatı seyahat yalnız anne
Görünmez el beni duyuyor musun?