"Boş Zaman Fobisi" - Çağımızın Modern Korkusu — Aklınızı Keşfedin
Ana sayfa » Psikoloji » “Boş Zaman Fobisi” – Çağımızın Modern Korkusu
“Okiofobi” sözcüğü İspanyol bir psikolog olan Rafael Santandreu tarafından yaratıldı. Serbest bir çeviriyle “boş zaman korkusu” diyebiliriz. Bu, biz farkına bile varmadan yer kazanmaya başlayan çağdaş problemlerden biri. İnsanlar psikiyatri konsültasyonlarını, serbest zamanın tadını çıkarmayı bilmeme sorunuyla doldurmaya başladığında, gerçek bir endişe görmeye başladık. İşler ve kariyerlerini takıntı hâline getirmişlerdi ya da yüz yüze gelmek istemedikleri sorunları önlemek için bu etkinlikleri kullandılar.
Görünüşe göre, günümüzde, dünya çapında, serbest zamanla karşı karşıya kaldıklarında panik duygusu hissetmeye başlayan birçok insan var. Ya da zamanlanmış bir etkinlik veya etkinlik olmayan zamanla. Ya da yapmaları gereken her şeyi tamamlamışlardır ve “boş zaman korkusundan” muzdarip olanlara göre, arda kalan o uzun zaman onları herhangi bir yere götürmemektedir.
“Boş zaman en acil problemi temsil edecektir, çünkü insanın kendine dayanabileceğinden kuşkuludur.”
Boş zaman korkusundan korkmaya başlamamız nasıl mümkün oldu? Ebeveynlerimiz ve büyükbabalarımız boş zamanı bir hediye, ayrıcalık olarak gördüler. Boş zaman boş zaman ya da dinlenme zamanıydı. Her halükarda, hiç bir zaman kaçınma yaratmadı. Tam tersine, boş zaman çok değer verilen ve özlenen bir şeydi. Peki ne oldu?
Boş zaman korkusu ve can sıkıntısı
Bu, can sıkıntısının modern zamanlarımızda bir büyük günah statüsünü kazandığını gösteriyor gibi görünüyor. Leisurephobia hastası olanlar da sıkılma ihtimaline karşı panik hissediyorlar. Bu his onlara karşı dayanılmaz görünüyor ve gerçek panik yaratıyor.
Bu şekilde hisseden insanlar hiçbir şey yapmadıkları zaman çaresiz kalıyorlar. Boş zamanı güçlü bir tehdit olarak görüyorlar. Ne hissettiklerini çizebilseydik, önlerinde büyük bir kara delik varmış gibi göründüğünü söylerdik. Onları uçuruma çekmekle tehdit eden kara bir delik..
Boş zamanla karşı karşıya kalındığında belirsiz bazı fanteziler de devreye giriyor. Sanki bu bireyler kendilerine korkunç bir şeylerin olacağı hissine sahipmiş gibi. Boş zamanın unsuru, yüzleşmek zorunda kalmayı tercih etmeyecekleri bilinmeyen ve ürkütücü bir şeymiş gibi.
“Boş zaman korkusu” belirtileri
“Boş zaman korkusundan muzdarip” olanların en belirgin belirtisi kaygı hissetmeleridir. Bu kaygı, bu insanlar kendilerini programlanmamış bir zaman diliminde bulduklarında çok yoğun görünür. Serbest zamanla karşı karşıya gelmeleri gerektiğinde veya bir hafta sonu başlamadan önce, herhangi bir plan oluşturmadıkları zaman kaygı duyarlar. Bu anksiyete hissi tatilden önce daha da artabilir.
Bu insanlar, verimlilik ve üretkenlik ideolojileri tarafından güçlü bir şekilde etkilenmektedir. Her şeyden önce, onların öncelikleri mutluluklarından bile önce başarıdır. En kötü yanı, başarılarını niteliksel olarak değil, niceliksel olarak ölçmeleridir. Sıklıkla, ne kadar görev veya iş yaptıkları veya kaç hedefe ulaştıklarından bahsederken duyulabilirler. Çok nadiren bu bireyler bu başarıların gerçek kalitesini veya değerini belirtiyorlar.
Aynı zamanda bu tür bir kişinin genellikle kendi yaşam biçimlerini çocuklarına aktarmaya çalıştığı da oldukça ciddi bir sorundur. Bunlar, çocuklarını buldukları her okul sonrası kursa yazdıran ebeveynlerdir. Çocuklarının 10 yaşında Almanca konuşmasını ve 13 yaşında piyano çalmasını istiyorlar. Ancak böyle yaparak çocuklarına da endişeli olmalarını öğretiyorlar. Ne yazık ki, bu ebeveynler, üretme ya da öğrenme için harcanmayan zamanın, korkunç bir dev olduğu fikrini aktarmaktadır.
Çok yaşa eğlence! Çok yaşa can sıkıntısı! Çok yaşa boş zaman!
“Leisurephobia” kavramının babası olan Rafael Santandreu, daha çok sıkılmayı öğrenmemiz gerektiğini söylüyor. Bununla ilgili yanlış bir şey yok. Bir duvara bakarak bir saat geçirmenin ve saçmalıkları düşünmenin korkunç bir tarafı yok. Bunun yanlış bir tarafı olmadığı gibi, aynı zamanda gerekli de. Bu hayatlarımıza denge getirir. Çalışmak ve bir şeye ilgi duymak güzel. Arada sırada dinlenmek ve sıkılmak da iyi bir şeydir.
Santandreu, boştaki akılların çok daha üretken olduğunu belirtir. Hatta “ideal oranın bir iş saati ve 23 saat boş zaman olduğunu” belirtiyor. Aslanların haftada sadece bir kez avladıklarını unutmayın. Ve Cervantes, Castile çevresinde boş zamanlarında Don Kişot’u yazdı. Vergi tahsildarı olarak çalışması ona bir fayda sağlamadı. Onun yerine, boş zamanlarının sonuçları, şimdi bildiğimiz bir dil ve evrensel edebiyat dönüşümünü yarattı.
Dolayısıyla, bir şehirde gezerken manzaralara bakma yeteneğimizi kurtarmamız iyi olur. Yavaşlamalı, yaşamı daha düşük hızda yürüyebilmeliyiz. Zevk duyarak daha az şey yapmak, stres hâlinde çok şey yapmaktan iyidir. Hayattaki kısa zamanımızı raporlar ve toplantı planları hazırlamaktansa sevmeye ve yaratmaya ayırmak çok daha doğrudur. Neyse ki, hiçbir şey yapmamak günah değildir. Sıkıntı, veba değildir. Aslında, tam tersi doğrudur – Bir süre bir şey yapmamak bizi daha iyi insanlar yapar.