Faili Meçhul - Birinci bölüm — Opereyşın
Yazar İsmail Sarbay · 28 Şubat 2008
Ilık bir şubat gecesi… Hava puslu, etraf sessiz… Bir evin ışığı yanıyordu. O da söndü. Şimdi sokak lambaları yanıyordu sadece. Artık yatmalıydım. Sabah okumaya başladığım korku romanını da bitirmiştim zaten. (Benimki de kötü alışkanlık. Her gördüğünden ve okuduğundan etkilenen bir yapım olmasına rağmen, korku romanlarından vazgeçemiyorum.) Okuduğum romanın final kısmı oturduğum yerde sıçramama sebep olmuştu:
“Dedektif Walt, katili ölü olarak ele geçirip morga yollattıktan sonra son bir kez cinayet mahalline geldi. Polisin çektiği sarı bantların altından geçerek eve girdi. Kan izleri hâlâ duruyordu. Her şey en son gördüğü gibiydi. Zaten en son kendisi çıkmıştı evden.
Oturma odasını geçti, yatak odasına girdi. Yatak, gardrop, abajur ve… Ayna… O da ne? Aynada bir kırmızılık vardı. Bunu daha önce görmediğine emindi. Aynada kanlarla yazılmış bir yazı vardı:
-Morgu beğenmedim Walt.”
Galiba yine kabus görecektim. Bir iç çekerek lavaboya yürüdüm. Dişimi fırçalamalıydım. Aynaya baktım ve… Tabii ki bir şey görmedim solgun ve uykusuz yüzümden başka. Macun tüpünü aradı elim. Önceki gece çamaşır makinesinin arkasına düşürdüğümü hatırladım. Üşendim almaya ama yine de aldım çaresiz. Macunu fırcaya sürdüm, dişimi fırçaladım. Musluğun kolunu çevirdim. Tısss… İşte bu harikaydı. Sular kesilmiş ve ağzım köpüklü kalmıştı. Patronumun beni atmasının üzerinden geçen bir buçuk haftayı eve kapanarak harcadığımdan, faturaları da ödememiştim. Mutfağa gittim. Bir bardak su aldım ve ağzımı çalkaladım. Artık yatabilirdim. Geçtiğim yerlerde ışıkları açık bırakmak gibi bir alışkanlığım yoktur. Hol hariç bütün ışıklar kapalıydı. Yatak odama gittim. Yatağımı bir buçuk haftadır toplamamıştım. Yorganı yerden kaldırdım. Ona ihtiyacım vardı, çünkü güneşli bir gün olmasına rağmen geceye doğru hava ayaza kesmişti.
İşte nihayet yatabilmiştim. Karanlık, soğuk ve susuz bir geceydi. İşin kötü yanı, uyuyamıyordum. Uykusuzdum ama uyuyamıyordum. Bunu düşündükçe de uykum kapıyı çekip çıkıyordu. Zihnimi boşaltmaya çalıştım. Nafile… Yine uzun bir gece olacaktı anlaşılan benim için.
tarafından İsmail Sarbay · Published 4 Mayıs 2008 · Last modified 18 Eylül 2014