ilk defa bugün fark ettim özlediğimi. kendime bile itiraf etmek istemesem de... özlemişim. 3 dakika 42 saniyelik bir şarkı yüzüme vurdu kaçtığım gerçeği.
ama hiçbir şey değişmeyecek. yarın gene özlememiş gibi yapmaya devam edeceğim. başka bir gün başka bir şarkı yine dalga geçer gibi karşıma çıkıncaya kadar.
Gönderen sayıklayan prenses zaman: 19:16 1 yorum:
Gönderen sayıklayan prenses zaman: 21:54 1 yorum:
the devil's advocate filminin son sahnesinde esas oğlan ve şeytan arasında şöyle bir diyalog geçer ( kelimesi kelimesine hatırlamıyorum ama şudur temelde)
esas oğlan- peki ya aşk?
şeytan- fazla abartılıyor. kimyasal olarak çok miktarda çikolata yemek ile aynı şey
durum bu olunca şu sorular geliyor benim aklıma;
bir insanda ne görüyoruz ya da ne hissediyoruz da hormonlarımız hareketleniyor , beyin kimyamız değişiyor bir anda?
bu hormonları yapay olarak tetiklemek mümkün mü?
ve eğer aşk dediğimiz şey böyle bir hormon çorbasıysa duygularımıza nasıl güvenebiliriz?
bir de cinsel yönelim ve aşk konusu var ki iş o noktada iyice karışıyor.
şimdi bizler cinsel yönelimimizi en genel haliyle iki şekilde tanımlıyoruz değil mi?
eşcinsel ve karşıcinsel
(tamam tamam biliyorum bunun aseksüeli var, biseksüeli var, bi-curiousı var , var da var . ben de en genel haliyle dedim zaten o yüzden )
neyse işte.daha küçük yaşlardan itibaren cinsel yönelimimizi keşfetmeye başlıyoruz ve zamanı gelince de net olarak tanımlıyoruz.
ve hepimiz cinsel yönelimlerimiz doğrultusunda aşık oluyoruz değil mi?
hadi bu kadar kesin konuşmayalım , istisnalar vardır diyelim ama çoğunluk için bu önerme doğru.
e o zaman nedir ki aşk dediğimiz şey?
acaba kendimizi hayvanlardan ayırt etmek , onlardan üstün olmak için aşkı mı icat ettik?
acaba gerçekten çok mu abartıyoruz aşkı?
Gönderen sayıklayan prenses zaman: 21:52 Hiç yorum yok:
vardır böyle "evlenmek gerek" anneleri... ve bu annelerin yetiştirdiği evlilik delisi kızlar. hep evlilik hayalleri kurarlar. kendilerine evlenmek için sınır yaşlar belirlerler.
"28 yaşımda evli olmalıyım"
çok şükür benim annem bu annelerden değil. o öyle olmadığı için ben de mutlaka evlenmeliyim diye düşünen kadınlardan olmadım.
evlilik düşmanı değilim, evlenmek istemiyor da değilim. ama benim için evlilik zorunluluk değil.
bence insan sadece "evlenmek" istemez, istememeli, insan "biriyle" evlenmek ister. gelinlikli fotoğrafların hayalinde boş bir yüz değildir evlilik. biri gelsin orayı doldursun da kim olduğu önemli değil diye düşünülmez. böyle bir şey değil benim için evlilik.
eğer ki günün birinde "doğru" insanla tanışacak kadar şanslıysanız ne mutlu size. o zaman başlayın evlilik hayalleri kurmaya, gelinlik modelleri seçmeye, çocuklarınıza isim düşünmeye. olur da o insan ile karşılaşma şansınız olmazsa da anlamsız evlilikler yapmayın olur mu? mutlu olmanın başka yollarını arayın, bırakın arkanızdan "evde kalmış" desinler.
unutmayın önemli olan gelinlik giymek değil, o gelinliği üstünüzden kimin çıkaracağı ;)
Gönderen sayıklayan prenses zaman: 23:00 Hiç yorum yok:
bir de şöyle bir şey vardı;
"ihihihi olur mu öyle şey çocuklar? ben hep evdeyim"
Gönderen sayıklayan prenses zaman: 21:26 Hiç yorum yok:
her ay belli dönemlerde kurt adamların dolunayda dönüşmesi gibi biz kadınlar da değişiyoruz. patlamaya hazır ayaklı hormon yığınları haline geliyoruz. beynimizin ve vücudumuzun kontrolünü kaybediyoruz. herkes, herşey bize karşı gibi gelmeye başlıyor. alıngan oluyoruz. sinirli oluyoruz. kavgacı oluyoruz.
ve en kötüsü de bunları sanki sadece erkeklere eziyet olsun diye yapıyormuşuz gibi bir muameleye maruz kalıyoruz.
hayır efendim şımarıklık yapmıyoruz biz, derdimiz size eziyet etmek değil, biz de memnun değiliz her ay bir haftamızı hormon çorbası halinde geçirmekten...
mesela ben bazen o kadar gergin oluyorum ki biri ters bir laf etse de üstüne uçsam diye bekler hale geliyorum. kim ister ki böyle bir canavar haline dönüşmeyi?
iş sadece sinirli olmakla da bitmiyor. yorgun oluyoruz, ödem yüzünden her yerimiz şişiyor, karnımız ağrıyor, başımız ağrıyor, belimiz ağrıyor, vücudumuz o kadar çıldırıyor ki saçlarımız bile asileşiyor kesinlikle şekle girmiyor.
hadi diyelim gerginlik bizim şımarıklığımız, sırf size gıcıklık olsun diye yapıyoruz. e sorarım o zaman diğer belirtileri nasıl açıklayacaksınız?
Gönderen sayıklayan prenses zaman: 20:47 Hiç yorum yok:
bulunduğumuz ruh haline göre şarkılar seviyoruz, onları dinliyoruz, sanki birileri bizi anlatıyor gibi hissediyoruz ya da şarkılar duyuyoruz keşke beni anlatsaydı dediğimiz. bazen de bir araya getirilmiş o kelimeler ve notalar ruh halimizi "yaratıyor". kendimizi bir anda hüzünlenmiş ağlarken ya da hadi bakalım oturmaya mı geldik ohhh yandan neşesinde bulabiliyoruz.
zaman zaman da kendi içimizde bölünüyoruz. mantığımız başka şarkılar dinlemek, söylemek isterken isterken duygularımız başka notalara çekiştiriyor bizi.
diyelim ki korkunç bir aşk acısı çekiyoruz. o kadar büyük ki bu acı öleceğimizi sanıyoruz. ( bu arada kabul edelim ki normal kabul edilen akıl ve ruh sağlığına sahip hiç kimse aşk acısından ölmemiştir bugüne kadar. süründürür ama öldürmez. bunu bile bile her seferinde öleceğimizi sanmamız ise bambaşka bir konu bence) neyse ne diyordum?
evet aşk acısı...
acılar içinde kıvranıyoruz. duygularımız bizi damardan şarkılara yönlendiriyor. yalvar yakar, geri gel diye inleyen, salya sümük ağlayan şarkılar dinlemek istiyoruz. sezen aksu dinliyoruz mesela. yaramızı iyice deşsin, perişan etsin bizi diye.
ama mantığımız bakıyor olacak gibi değil bir noktadan sonra karşı çıkmaya başlıyor bu duruma. tek el havada söylenen ( evet o şarkılar tek el havada söyleniyor, bir daha söylediğiniz zaman dikkat edin o el otomatik olarak kalkacaktır havaya) demet akalın şarkıları dinlememiz için dürtüklüyor bizi.
sezen aksu ve demet akalın olması şart değil elbette. mantık/duygu savaşında karşı karşıya gelebilecek başka bir sürü şarkı var ama durum budur özetle.
bu kadar ahkam kestikten sonra benim mantığım ve duygularımdan iki şarkı gelsin ;
yazı tura attım duygularım kazandı. o yüzden önce nil karaibrahimgil geliyor ve diyor ki "yalnızlardanım"
ve mantığım sezen aksu'dan "adem olan anlar" ile cevap veriyor.
Gönderen sayıklayan prenses zaman: 17:57 Hiç yorum yok: