Sürekli Yaşanan “Ben Burada Ne Yapıyorum?” Hissi - Yaşam | gazetemsi.com
Geçenlerde ekşi sözlük’te “Yer Yön Duygusu Olmayan İnsanlara Karşı Neden Daha Anlayışlı Olmalıyız?” diye bir yazı dikkatimi çekti. “Aa, bu benim lan!” diyerek tıkladığım yazıda adeta kendimi gördüm. Aynı konu hakkında benim de bir takım söylemek istediklerim var!
Yön bulma yetim sıfır sıfır sıfır!
Gerçekten sıfır. Her türlü ortamda çok başarılı bir şekilde kaybolabiliyorum. Sırf bu yüzden oyun dahi oynayamıyorum ben. Gençliğimde FRP oyunlarına bir dönem merak saldım ancak quest’in nerede olduğunu bulamayıp saçma sapan insanlarla muhatap olduktan sonra bıraktım o işleri. Mesela Frodo olsam, yanımda rehberim dahi olsa, banko yüzüğü saçma sapan bir yere götürürdüm. Ondan sonra elf'ine, cücesine laf anlatmaya çalış. Gandalf'ın tribiyle uğraş.
Yaşımı başımı aldıkça birçok huyum değişti, karakterim oturdu ama bu yön bulamama durumu baki kaldı. Telefonumdaki haritayı bile kullanamıyorum. Bazen eşimle saçma sapan bir yerlere gitmemiz gerekiyor, telefonumdaki harita uygulamasını açıyorum. Gideceğimiz yeri yazıyorum, gerisi yok. En çok da o zaman kendimi geri zekalı gibi hissediyorum. Çünkü o alet zaten “sağa dön” ya da “bilmem ne çıkışından çık” gibi yönlendiriyor. Ona rağmen beceremiyorum. Beceremeyeceğimi düşündükçe panik yaparak adamı saçma sapan yerlere sokuyorum, sonra kavga.
Evlendiğimizde Merter’e taşındık.
Yeni taşındığım evimi bulamıyorum.
Evden metrobüse 8-10 dakikada dümdüz iniyorum, orada sıkıntı yok.
Ama metrobüsten eve en az 25 dakikada, yoldaki esnafa sora sora dönüyorum. Çünkü esnaf her şeyi biliyor.
Merter biraz karışık bir semt. Bazı insanlar gerçekten tuhaf tipler. Yani bir kez geçtiğin zaman o tiplerin arasından bir daha geçmek istemezsin. Ben keriz gibi tekrar tekrar geçiyorum. Bir sokaktan çıktıysam 1 dakika sonra tekrar aynı sokağa giriyorum.
Neyse ki eve dönen sokağın başına simit sarayımsı bir şey açıldı da oraya gelince sola dönerek sitenin önüne geliyorum.
Yaşadığım en acayip ''ben burada ne yapıyorum lan?'' hissi ise, kendi mantıcı dükkanımıza giderken oldu. Evet, her gün dükkana gidiyordum ama her seferinde kayboluyordum. Sonra da eşimi arayıp beni bu kaybolduğum ve neresi olduğu hakkında hiçbir fikrimin olmadığı yerden almasını söylüyordum. “Şu an olduğun yerde ne var mesela?” günlerini iyi ki atlatmıştık da ben artık kaybolduğum yerden konum atar olmuştum.
Şu bahsettiğim en acayip “Ben burada ne yapıyorum lan?” hissine sebep olan şey ise, Desoto marka kamyonetini mal indireceği dükkanın önüne park etmeye çalışan bir adamın bana “Kardeş sana zahmet gel gel yapsana” demesiyle yaşamıştım.
Gel gel yapmak.
Yani aracını park eden bir insana yönlendirme yapmak. Hayatımda daha önce hiç görmediğim bir yerdeydim ve hayatımda daha önce hiç görmediğim bir adamda, ona gel gel yap dedirtecek kadar dev bir güven uyandırmıştım.
Ben adama tam önümde duran ve küçük, belli bir alanı tarif edeceğim için başarılı bir yönlendirme yaptım. O kadar da değil. Adam arabasını park ettikten sonra da bana gideceğim yeri tarif etmesini istedim kendisinden. Ama öyle bir kaybolmak düşünün ki, adam “bacım ben 35 senedir burada yaşıyorum, nereyi tarif ettiğini vallahi de billahi de anlamadım” dedi. Evet, kaybolmuştum ve gitmem gereken yerin nerede olduğunu da tarif edemiyordum.
Hayatımda o günden sonra bir şeyler değişir, bu olaydan sonra kendime bir çeki düzen veririm diye düşündüm ama hayır. Evimi hala simit sarayımsı yerden, ofisi ise Finansbank’ın olduğu sokağı referans alarak buluyorum.
O yüzden bizleri “ıyy salak şey” diye yaftalamadan önce yön bulma kabiliyetimizin gelişemediğini düşünün. Hatta daha havalı olması açısından İngilizcesini söyleyeyim: Sense of direction’ımız gelişmemiş bizim.
Hadi, şimdi Google’a yaz bakalım: Sense of directon.
Ve fotoşoplamadığım düğün fotoğraflarım...
Sağlık Bakanı sezaryenin, Türkiye'de bir çılgınlık halini aldığını düşünüyormuş.
Karadağ'daki Osmanlı Fermanları Tercüme Edilecek
Defne Taktak 08.06.2016
Tercüme edilecek Osmanlıca fermanlar ve beratlar 17. ve 18. yüzyıllara ait.