Dernek, dernekçilik gibi kavramların anlamlarını ve bu kurumların işlevlerini anlatan bazı bilgilendirme notları sayesinde son 1 ay içerisinde e-posta adresime gelen maillerinden öğreniyorum.
Derneklere, yerel temelde yapılan cemiyetçiliğe çok fazla ilgi duymuyorum. Hatta işlevselliğini yitirmiş hemşeri derneklerini önemsemiyorum. Birçok kişi için çok önemli olan ve birçok kesim tarafından dikkate alınan yerel cemiyetler; adlarında yer alan “sosyal yardımlaşma ve dayanışma” ibarelerine rağmen ya işlevsizlikten kapanma noktasına gelerek tabela derneklerine dönüşmüş yâda yıkamadıkları tabularla birlikte kabuklarına çekilmiş, beni ve benim kültürümü bana anlatmaktan başkada bir şey yapmıyor.
Ben zaten yaşamımın büyük bir kısmını geçirdiğim yöremdeki kültürle yoğrulduğum için kültürümü biliyorum. Hem de adına kültür derneği denen hemşeri lokallerinin başkanlarından daha iyi biliyorum kendi kültürümü… Kültürümüzü yaşatacağız, diyerek İstanbul’un bilmem neresinde faaliyet gösteren hemşeri derneğinin insanları bir araya toplayarak, bir düğün salonunda yardımlaşma adı altında gece düzenlemesi bana hiç doğru gelmiyor. Yâda dernek başkanlarının kendilerini nüfuzlu bir adam göstermek adına yolda çevirdiği ilgisiz insanların kollarından tutarak bir arabayla tıkıştırarak adı sanı bilinmeyen bir televizyon kanalında program yapan ozanın karşısına dikmenin kime ve kimlere ne faydası var? Dernek başkanlarının hemşerilerini TV programlarına götürmek, yöre ve kültür tanıtımdan daha çok büyük şehirde yaşan: ve iş güçten zaman bulamayıp ta bir yere çıkamayan insanlar için sosyal bir aktivite olur.
Memleketinin kültürünü yaşatmaya kararlı, idealist bir dernek yöneticisi çıkıp: “Ben yöremizden yetişen ozanlarımızı anlatan, bölgemizin kültürel öğelerine katkı sunan ozanların hayat felsefelerini, müziklerini anlatan bir belgesel, yapmak istiyorum” diyebiliyor mu?
Kocaman bir hayır cevabı alıyoruz burada.
Yozlaşmanın bütün hızıyla yayıldığı Anadolu’da Âşıklığı ve âşık geleneğini bizden başka bilenler var mı? Âşıklık geleneğine emek verenleri kutsayıp gün ışığına çıkarmak için bedel ödeyenlere sahip çıkan var mı?
Âşıklık geleneğini yaşatmak ve sonraki kuşaklara aktarmak için emek veren aydınlarımız linç edilirken; Kültürü yaşatmak adına yola çıkan dayanışma derneklerimiz nerede?
Âşıklık geleneği Ardahan’ın en büyük manevi kültür öğesi iken, kültürel öğeleri kuşaktan kuşağa aktarmak bahanesiyle kurulan mahalli dernekler nerede?
Kültürü yaşatmak bahanesiyle kurulan derneklere karşı acımasız olmak istemiyorum. “Sezar’ın hakkı Sezar’a” mantığıyla hareketle yola çıkarak derneklerin haklarını vermek gerekirse; mademki ülkemde yozlaşma rüzgârı esiyor mademki memleketimde yok ola havası faal elbette ki benim temsilcilerimde bu rüzgâra yelken açacaktır. Örneğin: bodrum katlarda kurulan dernekler birer kültür evi yerine kahvehane olmuş başkanları da kareyi tamamlayan yedek eleman ve dernek başkanları kendi kapasitelerini yansıttığı “kültür evlerinde” okey ve batak kültürünü yaşatarak, kuşaktan kuşağa aktarmak için hayli uğraş veriyor.
Bodrum katlarda kurulan derneklerin tabelalarında kültürün yanı sıra yardımlaşma ve dayanışma gibi iki önemli unsurda yer alır. Lokal derneklerimizin isimlerinde yer alan yardımlaşma ve dayanışma hususunda hiçbir şey yapmama gibi bir çalışmaları var. Hiçbir şey yapmama felsefesi derneklerimizin yardımlaşma ve dayanışma hususunda ki temel kılavuzlarıdır.
Metropollerde kurulan hemşeri dernekleri; asıl amaçlarının dışında hareket ediyor, yerel dernekler işlevlerini yerine getirmiyor. Lokaller hedeflerinin dışında yol alıyor, hedeften sapan her fiil doğduğum coğrafyayı aydınlıktan ve medeniyetten bir adım daha uzağa götürüyor. İşlevinin dışında atılan her adım baba ocağımı ranta kurban ediyor.
Kutsal değerlerimin toplandığı mabedim olan, doğduğum coğrafyamın ranta alet edilmesine karşı çığlığa ses verecek yürekler kaldı mı acaba?
Yazar admin - March 03 2011 20:35:08
0 Yorumlar · 1414 Okuma ·
16529284 Toplam ziyaret edildi Powered by PHP-Fusion copyright © 2002 - 2008 by Nick Jones.