Yörük Isparta topraklardan on bir yaşında Ankara'ya geldi.
Altmış yıl başkent 'te yaşadı.
Ama baba oğul olamadık çünkü eskilerde sevgi gösterme olmazmış ben sevgi göremedim çocukluğumu babamla yaşayamadım.
Ben çocukken büyüdüm hayata çok erken yaşta tutundum.
Benim Arkamda hep Allah'ım oldu sonrada vefakar ve cefakar Anam oldu.
Neye sahip olduysam kendim oldum.
Emekli oldu Memleketim Isparta'da yaşayacam dedi .
4 yıl önceydi, memlekette yaşıyordu birgün hasta oldu Ankara'ya geldi.
Hastanede bir ay baktık sonra tam iyileşmeden doğduğum topraklar dedi kaçtı gitti.
Sonra birgün Annem'in rüyasına girdi.
Ertesi gün ulaşmaya çalıştım.
Isparta sütçüler muhtarı Hüseyin abim sayesinde kaldığı evde cansız bedenine ulaştık.
Morg'dan aldık, gasilhanede Yıkadık, ellerimle doğduğu toprağı üzerine örttüm.
Birbirimize o kadar bağlı olmasak da, son anlarında bile helâlleşmeye cesaret edemedik, dilim varmadı gidişini kabullenmeye...
Babanız hayattaysa, yaslandığınız dağın kıymetini bilin.
Birde eli öpülesi anneler var evlatlarına hem annelik hem babalık yapan güçlü kadınlar. Sizinde Babalar Günü kutlu olsun.
İnsan Yaşlandığını Anlar. Çünkü babasına benzemeye başlar.
Vatanını bir evlat gibi korurken can veren Aziz Şehitlerimizi ve ebediyete göç etmiş tüm babaları saygı ve rahmetle anıyorum.