Ev kadınlarının yaşam memnuniyeti konuşuldu
Anadolu Üniversitesi Kadın Çalışmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi (AKAUM) tarafından “Ev Kadınlarının İstihdamına Yönelik Yaşam Memnuniyeti Analizi: Seçilmiş İl Örnekleriyle Türkiye” konulu bir sunum düzenlendi. Üniversitemiz Sosyal Bilimler Enstitüsü İktisat Anabilim Dalı doktora öğrencisi Shoirakhan Nurdinova’nın çalışmasının bulgularının paylaşıldığı sunum 11 Nisan Perşembe günü İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dekanlık Konferans Salonu’nda yapıldı.
6 İlde yüz yüze görüşmeler yapıldı
Araştırması hakkında bilgiler veren Nurdinova şunları söyledi: “Çalışmamda Şanlıurfa, Konya, Eskişehir, İstanbul, İzmir ve Trabzon şehirlerinde yaşayan ev kadınlarının yaşam memnuniyeti analizi yer aldı. Geniş kapsamlı bir araştırmayla 6 il merkezi, ilçe ve köylerden Nisan-Temmuz 2018 arasında veriler topladım ve ev kadınlarıyla yüz yüze görüşmeler yaptım. Yaptığım görüşmelerde Katılımcıların yaş ortalaması 43,75 çıktı. Bunun yanında daha önce toplanmış dünya değerler anket verilerini kullanarak tezim için sıralı bir model uyguladım. Bu bağlamda Dünya Mutluluk Raporu Endeksi’ne göre (2015-2017) mutluluk değeri açısından Finlandiya 7, 63 ile birinci sırada yer alırken, Türkiye 5,48 ile 74. sırada yer alıyor. Türkiye’de genel mutluluk düzeyi oranlarına 2003-2016 yılları arasında bakıldığında mutlu olduğunu söyleyenlerin oranı yüzde 55 ile 61 aralığında değişiyor.”
Nurdinova: "katılımcıların yaşam memnuniyeti yüksek"
Yaşam memnuniyetinin belirlenmesinde kullandığı yöntemlere de değinen Nurdinova çalışmasında, ev kadınlarına farklı düzeylerde farklı sorular sorarak sonuca ulaşmaya çalıştığını söyledi. Nurdinova şöyle konuştu: “Araştırmamda ev kadınlarına istihdam edilmeleri halinde daha mutlu olup olmayacaklarını sordum. Bunu destekleyecek bir başka sorum ise 10 sene önceye döndüğünüzde neleri değiştirmek istedikleri yönündeydi. Çoğu görüşmeci mevcut yaşamından memnun olduğunu söyledi. Dolayısıyla ev kadınlarının yaşam memnuniyet düzeyinin yüksek olduğu görüldü. Ev kadınlarının çalışmak arzusunu belirleyen temel unsurun ekonomi/gelir kaynaklı olduğu anlaşıldı. Genel anlamda ev kadınlarının çalışmama nedenlerinin başında toplumsal cinsiyet rollerine bağlı olarak çocuk bakımı ve eşinin izin vermemesi olduğu ortaya çıktı. Bunun nedeni; ailedeki çocuk veya yaşlı bakımının birincil sorumlusu kadındır şeklindeki sosyal-kültürel yapıdan ya da erkek egemenliğine bağlı ataerkil-kültürel yapıdan kaynaklanabileceği sonucuna varıldı.”