Biz sahtekâr mıyız?
Teleziyon haberleriden dıyduklarımzıa anlatılanlara, gördüklerimize şahit olduklarımıza…
Mahkemelere intikal eden olaylara baktığımızda ister istemez bu soru aklıma geliyor.
İnsanlar para için herşeyi yapabilir duruma gelmişler.
Ne Allah korkusu kalmış ne kuldan utanma duygusu kalmış.
Çünkü Allah korkusu insanları suç işlemekten men eder.
Alıkoyar, tutar, engeller.
Allaha vereceğin hesabı düşünürsünüz.
“Birileri duyarsa ayıp olur, utanırım, kimsenin yüzüne bakamaz duruma gelirim” diye düşünmesi lazım insanın.
“Bayram yaklaşıyor, turist akını çok fazla, tatil yapanlar çoğunlukta” diye iki yüz seksen milyon sahte dolar basıyor ve bunu piyasaya sürmeye hazırlanıyor sahtekarlar.
Sorsan bunlar Müslüman..
Düşünsenize bir bu pararadan bir veya iki yüz ilira sizin elinize geçse yakalansan, anlat anlatabilirsen derdini emniyette..
Sahtekâlığın sınırı yok.
Gidip mağazadan beyaz eşya alıyor takiste bağlıyor, aldığı ürünleri doğru spot mağazalara götürüp peşin fiyatına satıyor sonra ara ki taksitle aldığı malın parasını gelsinde ödesin.
Sahtekalık diz boyu.
Gidip adamın evini kiraya tutuyor.
Oturuyor bir iki yıl sonra çıkıp gidiyor.
Nereye gittiği belli değil.
Elektirik parası su parası doğalgaz parası yatırılmamış.
Binlerce lira borç birikmiş.
Hadi, gelde anlat derdini Markopaşaya…
Sahteklîk her yerde.
Keza aynı şekilde adam geliyor iş yerini kiralıyor, veriyor bikaç bin lira peşinat “sonrasını kazandıkça vereiym” diyor.
Üç yıllık mukavele imzalıyor sekiznci ayda defolup gidiyor .
Mukavele ne işe yarayacak ki?
Aynı şekilde elektirik, su, doğalgaz parası yatırılmamış.
Çık işin içinden bakalım.
Sahtekârlık boğaza dayanmış.
Kadın veya erkek gidp bir mağazadan alışveriş yapıyor, taksite bağlıyor, bir iki ay ödüyor sonarasına Allah kerim, bir daha p mağazaya uğramıyorlar.
Sarı çizmeli Ayşe-Memet kim?
Sahtekâlık her yerde.
Dolandırıcılık nefret ettiriyor.
Ne esnafa güvenebilyoruz ne müşteriye.
“Ne zamana kaldık Ya Rabbim” diyeceğimki eş dost diyorlarki:
“Daha bu günler iyi günlerimiz gelecekte daha kötü şeyler olacak” mış…
“Biz böyle miydik, nasıl böyle olduk?” diye sormayacağım.
Çünkü sebebini ben biliyorum.
Doğurduk, sokağa saldık, ne din, iman ne aile ne toplum ne eğitim terbiyesi verdik çocuklarımıza.
Başımızdan savdık evden dışarı attık döndü dolaştı şimdi ayaklarımıza dolaşmaya başladı.
Yani bunlar bizim eserimiz.