Yazar Rumuzu: güllü1998
Eser Sıra Numarası: 160221eser50
BİR HAYAT KURMAK
Bir yazıya başlamak kişinin zor anlarından biridir ,bir hayata başlamak ise en zoru...Yazı yazmayı seven insanlar vardır düşündüklerini yazarlar, yazdıklarını düşünürler. Zordur birşeylere başlamak, belki ama başlayınca bilirler ki devamı kendiliğinden gelecektir. Bir de hayata başlayan insanlar vardır onların işi hepsinden daha zordur çünkü ne kendiliğinden devamı gelir hayatın ne de başa dönüp düzeltme şansı bulabilirler bazı şeyleri, çünkü silinmez bir kalemdir onların kullandıkları eğer bir hata yapsalar üstünü karalamak zorunda kalacaklar ve karalanan o kısım ölünceye dek hayatın akışını hep bozacak onun için karar verme aşamasında defalarca düşünürler.Düşünmelerin nedeni başlattıkları hayatı devam ettirecek olanın yine kendileri olmasıdır.
Ben de düşünüyorum aylardır. Çünkü ben de bir hayata başlayacağım ve başlangıç cümlemi en güzel şekilde kurmalıyım. Başlangıcı güzel yaptım diye bitişi de güzel olacak anlamına gelmez bu ama yine de insan yapabildiğinin en iyisini yapmalıdır. Ben de öyle yapmalıyım. Geçmişimden aldığım örnekler ile hayallerimden aldığım ilhamı birbirine katıp hayatın temellerini atmalıyım ve bunu yaparken elim titrememeli, hiçbir şey gözümü korkutmamalı ve cesaretin sınırlarını zorlamalıyım. Tamam belki yaşım daha çok genç, belki bazı kararları vermekte zorlanacağım ama vereceğim en kötü karar bile bir belirsizliğin içine hapsolmaktan daha iyidir. Onun içindir ki geleceğe umutla bakıyorum. Çünkü ben kalemimi kimsenin eline vermediğim sürece hep kendi yazdığım hayatın başrolünü oynayacağım, kendi filmimde figüranlık yapmaktansa özümü ben yaratacağım, acılarımın da sevinçlerimin de nedeni yine kendim olacağım, kendim belirlediğim bir yolda kendi yazdığım hayata doğru yol alacağım ve olumsuz düşünen insanlardan hep bir adım önde olacağım. Hayatın kötü yönlerini düşünen insanlar önlerinde kocaman bir set oluştururken ben dağları aşacağım. Çünkü çare bende, zehir de benim panzehir de...
Hiç düşünmedim beni bu düşüncelere sürükleyen etken ne diye: Çok mu hayalperest biriyim? Hayır. Hayatı çok mu basit buluyorum? Bu hiç değil. Daha birçok şey sayabilirim ama hepsinin cevabı hayır. Çünkü uzaklarda aramaya gerek yok bazı şeyleri. Çünkü çare bende, bunları düşünüyor olabilmem ise geleceğe umutla bakabilmemde. Umut ne peki? Bir dünya işi mi yoksa bir yaşam biçimi mi ya da iyimserliğin insana adım adım gelişi mi? Dünya işi olsa uzun sürmez, yaşama biçimi olsa kötülüklere yer edinmez ama iyimserliğin gelişi ise umarım hiç gitmez. Çünkü iyimserlik hayatın yapı taşlarındandır ve hayata başlayan insan taşları tek tek yerine oturtmak zorundadır.
İşte insan kendi kurduğu hayatın yönetmenliğini yine kendisi yapar ve hayatı yönetirken biraz iyimser davranmak zorundadır. Yoksa ufak bir olumsuzlukta bütün bir hayatın boşa gittiği kanısına varabilir. Eğer böyle olursa da duraklama sürecine girer ve düşünmeye başlar ama hayat vereceğimiz kararlarda bize düşünme payı bırakmayacak kadar acelecidir bazen. Bu yüzden en hızlı şekilde karar vermeliyiz. Sonuçta kendimizi en iyi tanıyan yine biziz.
Ben kendim için en doğru kararı verdim. Başlayacağım hayatta kimseyi beklememeyi seçtim. Çünkü ben birilerini beklesem, zaman beni beklemeyecek, akmaya devam edecek ve ben birçok şeye geç kalacağım. Onun için en hızlı şekilde en doğru kararı verip bir yerlerden başlamam gerekiyor ya da devam etmem...
Ben bu yazıyı tamamlayarak başlangıç cümlemi zaten yazmışım. Sıra sizde...
Unutmayın! Şairin de dediği gibi:
"Ya Çare Sizsiniz Ya da Çaresizsiniz"