İzEdebiyat - mehmet asım erdoğmuş - Ellerinden Üşüyorum
Üstüm başım toz duman boran
Ellerinden yağıyor kar biliyorum
Biliyorum, ellerim ellerinde ısınırdı.
Şimdi ellerin kar bulutu.
Ellerinden tanıyorum üşümeleri…
Eski bir düş ün otağı
Ruhumun başkenti işgal altında.
Zamansız düşüyor yağmur ve kar
Yoksunum, yoksun yani.
Başımda duran mahçup
Alınyazıma inat yoksun.
Kurşunlar var sen yoksun…
Geceye düşen suretimin beyazlığını.
Ki ellerindi aklaştıran yüzümü.
Şimdi hüzün dolu göz dağarcıklarımda.
Ardında; şehre yağan kar arasında
Ellerindir, kurumuş göz yaşlarımın barınağı…
Kar yağıyor ellerinden
Uyku yanlızlıklara bürünürken bizsiz,
Yanlızlığının olduğu yerde.
Yüzüm aynı yüz.
Ya gözlerin Sevgili
Nokta ile kalem mesafesin de mi bana?
Ya ellein sevgili?
Kış büyütüyor avuçlarında.
Figüranlar var şimdi sahnelerde,
Kahramanlar kayıp perdeler arasında
Masal tükendi ya
Saçların hala gögsümde…
Mehmed asım erdoğmuş