Düşünceler: Şakayla Söyler Haldun Taner ve “Son Vicdani” Ali Erdoğan
Kabarede şarkılar, sahneler arası konuşmalar(muhavere- söyleşme) çok önemlidir, oyunun akışını, sıcaklığını sağlar. Bence oyuna girişteki müzik sesi çok yüksek ve kaydedilmiş şarkılara dudak oynatmak yeterli değil; insan canlı insan korosu ve her sahne öncesi “atışmalı” ön oyun ve canlı müzik bekliyor. Sahne geçişlerinde orta oyununun dairesel yürüyüşü yerinde ama amacı çok da anlaşılmıyor. Ayrıca dekor hazırlığının da aynı anda yapılması sahnede kargaşaya neden olmakta. Oyuncuların dekor değiştirirken konuşmaları ve tüm kadronun sahnede olması iyi olacaktır. Bazı sahnelerde yapılmış olmasına rağmen her sahne için her şey seyircinin gözü önünde olmalıdır.Kabare tiyatrosunda mekânın rolü de çok önemlidir. Seyirciye yakın, göz göze oturma düzeni, işi kolaylaştırır, sıcak bir hava yaratır. İtalyan sahnede oynanan bir kabare oyunu önce bu zorlukla mücadele eder. Şakayla Söyler Haldun Taner oyununda bu zorluk göz önündedir. Önerim oyunun sahne önüne taşınması ve seyirciye yaklaşmasıdır.
Birinci perdede susuşlar çok, beklemeler var, tempo düşük. İkinci perdenin vuruşu ise daha dakik ve düzenli. Bunun nedeni sahnelerin karakterinden gelmektedir ama esas sorun kabare tarzı oyunculuktaki beceri ve ekip oyunculuğu eksikliğidir. Kabare türü tiyatroda metnin önemi yanında diğer önemli husus oyunculuktur. Sahnede son sözü oyuncu söyler ve eline teslim edilmiş emaneti sağ salim adresine ulaştırmış olmanın alkışı, önce oyuncuya gider. Haldun Taner’in kabare tiyatrolarından çıkan oyuncular tiyatro dünyamızın zenginliğidir ve akıldan çıkmayan oyunculardır. Ali Erdoğan ve İsmail Can Törtop dışında diğer oyuncular kabare oyuncusu esnekliğine sahip değil, klâsik oyunculuğa yatkın. En sıcak olanlar, Ali Erdoğan ve İsmail Can Törtop’un birlikte olduğu sahneler. Çok eminim ki diğer oyuncular da yerinde “paslar” atabilse Ali Erdoğan, Dümbüllü’yü sahneye getirir ve bu seyirci için inanılmaz bir keyf olur. Diğer oyunculardan ricam, biz seyircileri bu keyiften mahrum etmemeleri ve oyun öncesi düşünülmüş “gag”larla Ali Erdoğan’ı kışkırtmalarıdır, hatta buna Ali Erdoğan’ı şaşırtmak da dahildir. Oyuncularda “ağzımdan kaçan dert olmasın” tedirginliğini hissettim ben. Bu da oyun öncesi provalarda “birlik ve beraberlik” içinde gündemi doğaçlama ile giderilebilir ve yeni “çimdik”ler bulunabilir. Öte yandan bazı tiplerin güncel karşılıklarının bulunmasını bekledim. Örneğin sanatçı, oyunların yazıldığı tarihteki gibi değildir. Yani Haldun Taner’in vurguladığı sanat ile vatandaş arasındaki uçurum zamanımızda halâ vardır ama başka vurgularla ortaya çıkmaktadır. Bunu da ince bir dokunuşla ortaya çıkaracak olan oyuncudur. Cihan Bektaş ve Merdan Kardan’ın oyunculuklarını iyi, tiplemelerini abartılı buldum. Ümmühan Kıldiş sahne ışığı olan iyi bir oyuncu, Sibel Erkan umut veriyor, Çağla Şadoğlu ise yakaladığı şansı iyi kullanacak gibi duruyor. İsmail Can Törtop, Ali Erdoğan ile ikili yaratmaya en uygun olan oyuncu ve doğaçlamaya en yakın olanı. Sahnedeki sempatisi ve rahatlığı seyirciye geçiyor. Oyunda ilk gösteriler olmasından kaynaklanan durağanlığın, tüm oyuncular kendilerini biraz daha serbest bırakıp, klişe tipleri oynama kolaycılığına kaçmadıkları ve oyun öncesi “pas”laştıkları zaman ortadan kalkacağına ve oyunun düzlemini bulacağına inanıyorum.