Acemi Kalem: 2009
Gönderen Suzy zaman: 06:43 2 yorum
Çok feci yoğunluktan sonra en güzel dinlenme yöntemi...
Evet yine tatil heyecanı :) daha önce de yazmıştım Berlin yolcusuyuz. Havalar çok soğukmuş ama eminim ki bizi soğuk tutamaz... Maceralar dönünce Naklen...
Resim: http://anlamarama.files.wordpress.com/2009/03/berlin-gece-genel-gorunum.jpg adlı siteden alınmıştır.
Gönderen Suzy zaman: 06:33 0 yorum
Gönderen Suzy zaman: 07:26 0 yorum
Gönderen Suzy zaman: 10:48 3 yorum
Konularım tükendi sanıyordum. Panik içindeydim ne yazsam acaba diye, birden bir çalışma esnasında bu konu geldi aklıma. (Ampül yandı yani tam anlamıyla :) )
Hayat bir alışveriş ama bazı benim gibi kişiler almayı pek de bilmiyor. Hep başkalarının isteklerini gerçekleştirerek, hep başkalarını öne koyarak ve kendilerini düşünmeden yaşıyorlar. Başkaları için adeta kendilerini tüketiyorlar. uyorlar. Bekliyorlar ki karşılarındaki kişiler onların isteklerini anlasın.
Ben anladım ki karşındaki kişiye istek belirtmezsen olmuyor. Öğrendim artık hayatın bir alışveriş olduğunu, ona göre hem başkaları için bir şeyler yapıyorum hem de onlardan istiyorum, soruyorum. Başta çevredekiler istediğiniz, sorduğunuz için şaşırsalar da sonradan alışıyorlar.
Bazılarınız için çok basit olabilir bu bahsettiğim ama istemesini bilmeyenler ve hep kendinden verenler bunun ne kadar zor bir yaşantı olduğunu anlayacakladır. Ben henüz anladım ki başkaları kadar kendimizi de ön planda tutmak bencillik demek değildir. Önce bizler kendimizi düşünmeliyiz ki tükenmişlik yaşamayalım. Tükenmişliğimizin ne kendimize ne de başkalarına faydası var.
Düşünün en son ne zaman kendiniz için bir şey yaptınız? (Sadece kendiniz için??)
Gönderen Suzy zaman: 04:38 0 yorum
Gönderen Suzy zaman: 08:05 6 yorum
cokca kitap okuyan biriyim. her aksam okumadan uyumam. en sevdigim seylerden biridir yataga uzanip gunun yorgunlugunda kitaba gomulmek.
cok cesitli kitaplar okumayi severim. her kitap beni baska bir yere goturur... hatta zaman zaman kendi hayatimin bir bolumune geri gonderir. eglenirim okurken, hayal kurarim... sanki yeni kisilerle tanisir gibi her kitaba basladigimda icimde bir heyecan olur... icim pir pir eder.
merak ediyorum sizler ne okuyorsunuz bu ara? siz de yazin paylasalim. birbirimize katkimiz olsun. en sevdiginiz kitap nedir?
ben ask in etkisinden yeni ciktim simdi paulo coelho'nun kazanan yalnizdir adli kitabini okuyorum. tavsiye ederim...
beni etkileyen kitaplarin bir kismi; (su an aklima gelenler)
iki yesil su samuru (ceren e tesekkurler)
p.s. bu arada hep bir okuma kulubune katilmanin nasil bir sey oldugunu merak ederim, var mi bunu tecrube eden?
kullandigim resim http://minikkelebek.files.wordpress.com/2008/03/kitap-macera.jpg adli siteden alinmistir
Gönderen Suzy zaman: 16:14 8 yorum
blog yazmaya baslayacagim zaman, bu ise bu kadar saracagimdan emin degildim. ama yazi yazdikca insanin yazasi geliyor. dusuncelerimi bir yerde toplamak bana iyi geliyor. genellikle norah jones dinlerken yazmak hosuma gidiyor. baskalarinin yazilarimi okudugunu dusunmek, yapilan yorumlari okumak, her yorum ile bir kez daha dusuncelerin uzerinden gecmek... gercekten keyif veriyor bana...
bir baska keyif veren ise baskalarinin bloglarini okumak... gun gectikce (ve ben blog isine alistikca) bakiyorum da herkesin bir blogu varmis. ve zaman zaman yuzyuze fazla bir muhabbetimiz olmayan kisilerin, ne kadar da guzel yazdiklarini goruyorum. meger ne de cok ortak yon varmis diyorum. hosuma gidiyor baskalarinin hayatinin bir kesitini okumayi, onlarin dusuncelerini gormeyi.
bloglar ile beraber resmen hayatimizin bir kesimine dahil etmis oluyoruz insanlari.
p.s. iyi ki var bloglar diyorum, belki boylece ileride ki buyuk hayalimi gerceklestirebilirim... acemiligimi bu blog ile atlatabilirim :)
resim : http://blog.fup.sg/wp-content/uploads/2008/12/your-inner-self.jpg adli siteden alinmistir
Gönderen Suzy zaman: 14:36 0 yorum
Gecikmiş bir çarşamba sohbeti olacak bu. Çok çok yoğun bir günün ardından ancak bilgisayar başına oturabiliyorum... (Eskiden bu saatte oturup yazı yazacağım hiç aklıma gelmezdi) Her neyse konuya dalalım.
Ara ara farkediyorum ki hep aynı şeyleri yapıyoruz. (Şimdi vedat hayydaa yine başladı diyecek:)) Ama öyle gerçekten. Haftasonları alışveriş yapmasak bile alışveriş merkezlerine tıkılıyoruz. Cumartesi akşamları genelde bir yemek sonrasında ev, pazar akşamları ise sinema. Hafta ortası akşamları ev (eğitimlere gitmediğim akşamlar). Bazen farklı programlar yapan insanları duyup imreniyorum. Ben de değişik şeyler yapacağım, ayarlayacağım, organize edeceğim diyorum ama ertesi hafta yine aynı programlara devam ediyorum. Kolayıma geliyor maalesef.
Biliyorum ki istanbul gibi koooocamaannn bir şehirde yapılacak farklı programlar bir tonn. Peki ya neden üşeniyorum??? Nasıl kırılırr bu döngüüü??
Alternatif program yapmak isteyen kaleye mum diksin? mum dikerken fikir de paylaşsın... Belki de birbirimizin çığlıklarından ilham alıp şu kısırdögüyü yıkar, 50 sene sonra torunlarımıza çılgın maceralarımızı anlatırızzzz...
Gönderen Suzy zaman: 15:45 6 yorum
Gönderen Suzy zaman: 06:57 3 yorum
hayatımı takip eden sevgili dostlarım heralde bu yazının ne ile ilgili olduğunu başlığına bakarak tahmin edeceklerdir. ama tahmin edilmeyecek bir şey benim artık ölümden korkmamam ve farklı bir bakış açıcı ile bu duruma yaklaşmam. bu şekle gelmemde iki büyük etkenden biri terapi diğeri ise bir dost...
ölüm, kayıp, yas hayatın acı ve kaçınılmaz bir yönü. Dostumdan öğrendim ki ruh ile bedeni ayrı tutuğunuzda yani vücudu sadece bir makina olarak algıladığınızda işler daha kolay hale geliyor. yani ruh vücudun bir misafiri. makinanın pili bittiğinde ruh yine de baki kalıyor. (başta bu inandırıcı gelmeyebilir ama bu şekilde bile düşünmek bir oh dememizi sağlıyor). dostumdan öğrendiğim ve terapide de çalıştığım ve yine beni rahatlatan bir başak düşünce bardağı dolu tarafından görmek... ben eskiden bir tanıdığımı kaybettiğimde isyan ederdim. onunla bir daha konuşamaycak olmak beni zorlardı. ama artık o insanı tanıdığım için şükretmeyi öğrendim. beni tanıdığı, bana kattıkları, ve paylaştıkları için...
terapide konuştuğumuz ve ölüm anksiyetesinin önünü kesen bi başka konu ise keşkelerle yaşamamak... (henüz uygulamaya çalışıyorum- bir miktar ilerledim ama daha yolum var) keşke-siz hayat... istediğini söylemek, istediğini yapmak, hayatın ve anın keyfini çıkarmak.
kaybettiğim (ama aslında yanımda olan) tüm değerli insanlara itafen...
(Yazının resmi http://img112.imageshack.us/i/eternalflamebyjustjuicenf9.jpg/#q=sonsuzluk internet sitesinden alınmıştır.)
Gönderen Suzy zaman: 03:48 0 yorum
Savas denilince akliniza guzel bir sey gelir mi? bana geliyor su savasi, yastik savasi... Ikisi de cok keyifli ve eglencelidir. Biz gecen aksam Vedat ile yeni bir tur gelistirdik corap savaslari... hatta rasta da katilinca daha bir komik hal aldi savasimiz... sole oluyor katlanmis cekmeceye yerlestirilmemis coraplari basta birbirinizi kizdirmak icin daha sonra oyunun heyecanina kapilarak yatagin bir ucundan digerine firlatiyorsunuz... sonra da digerinin attigindan kacmaya calisiyorsunuz. cok keyifli gelecegin sporu biri olabilir... rasta da havada ucusan coraplarin pesinden kosuyor... hatta biz hizimizi alamadik cekmecede duran masum coraplarimizi da isin icine kattik.
neyse tabii yazinin amaci oyunumuzu anlatmak degil... guzel vakit gecirdik. mutlu oldum bu farkli paylasimdan. bize ozel oldu. suzi vedatin oyunu oldu. hic unutmak istemedim buraya yazdim... var midir acaba her ciftin oyunu?
Gönderen Suzy zaman: 06:08 1 yorum
bana gelen bir maili hicbir zaman unutmayayim diye bloguma ekliyorum... kim yazdiysa insanlari nasil mutlu edecegini biliyor...
5. Her gece, BİRİSİ uykuya dalmadan önce seni düşünüyor.
12. Ve hep hatırla.... Hayat sana ekşi limonlar sunarsa, sen de tekila ve tuz iste ve beni çağır !! (beni mutlaka cagiiiirrrr :))
Gönderen Suzy zaman: 05:57 0 yorum
yemek icin yasamak ya da yasamak icin yemek
Vedat hep 'yemek icin yasama, yasmak icin ye' derdi. bu lafi soylediginde genelde onun cani yemek istemeyip ben ne yesek diye dusuncudgum zamanlar olur. bu lafi soylediginde ona kizarim. bence yemek sosyallesmek icin guzel bir zaman. hele hele herkesin keyif aldigi bir sofraysa muhabbet ozellikle cok tatli olur.
son selanik seyahatimiz de tam bir yemek seyahatiydi. 10 kisilik grubumuzda dikkat cekici ozellik nereye gidersek gidelim hep ayni hesabi odememizdi :) ouzolarimizi icerken ve deniz mahsullerinden olusmus mezeleri yerken muhabbetimizin ustune yoktu...
iste o nedenle vedat a katilmiyorum sadece yasamak icin ye dediginde. ama bugun biraz da hak verdim. oruclu oldugum bu gunde aslinda canimin hic de suslu yemekler cekmedigi sadece su ve sicak bir corba cektigini fark ettim. ''ohhh the simple pleasures of life'' durumu yani... ve tekrar sahip olduklarim icin sukrettim (zaten bu gunun amaci da bu degil mi?)
Gönderen Suzy zaman: 04:56 2 yorum
cocuktan ogren haberi derler ya ben de cocuktan ogren duygulari demek istiyorum...
bugun bir seansta duygular uzerine calisiyorduk... duygularimiz neler, karsimizdaki insanin duygularini nasil anlariz, hangi olaylar hangi duygulari ortaya cikarir gibi...
ne zaman mutlu olursun diye sordugumda, cocuktan gelen cevap su oldu "biri bana seni seviyorum dediginde''...
mesaj superr :)
fazla soze gerek yok bence...
Gönderen Suzy zaman: 06:25 0 yorum
Su an izmir de efesten bildiriyorum:) arada bir konferansi ektim odada dinleniyorum... izmirde efes e giderken aklima geldi de bu konu ancak vakit buldum yazmaya...
beynimiz gercekten inanilmaz isliyor. Simsek ve gok gurultusu beni hep korkutur. icim sıkışır. yolda giderken 45 dakika tam bir firtina. yer yerinden oynadi simsekler hatta yildirimlar vardi... eceye (is arkadasim) dondum ayy tam korku filmi dedim... neyse onun olmasi beni yatistirdi... sonra yagmurun guzel taraflarini dusunur buldum kendimi. onu dusununce rahatladigimi endisemin azaldigini gordum... yaa biz korkularimizii kendimiz yaratiyoruzz cogu zaman. her ne kadar korku duygusu survival icin onemliyse de endise kumkumasina donmemeliyiz diye dusunuyorum...
bu arada tv'den istanbulda olanlari seyrettim cok uzuldum :(
Gönderen Suzy zaman: 04:59 0 yorum
Sonbaharda Balkon Keyfi...
Bir de baktik ki butun yaz boyunca balkonda oturup keyif yapacak vaktimiz olmamis... biz de askimla cumartesi aksamustu gunes halen isitirken balkon keyfi yaptik... kitap okuduk, sohbet ettik, muzik dinledik. gercekten cok keyifli oldu.
ben elif safak'in ''ask'' adli romanina basladim. hakkini vermek lazim aninda insani sariyor. kitaba devam ederken beni dusunduren bir paragrafi da sizlerle paylasayim dedim.
''kim olursak olalim, dunyanin neresinde yasarsak yasayalim, ta derinlerde bir yerde hepimiz bir eksiklik duygusu tasimaktayiz. sanki temel bir seyimizi kaybetmisiz de geri alamamaktan korkuyoruz. neyin eksik oldugunu bilenimiz ise cok az.''
sizi de dusundurdu degil mi?
Gönderen Suzy zaman: 11:30 0 yorum
Bir yazı için hazırlanırken...
Çok önceden bir kitap almıştım. Bu kitabın içinde çok hoş bazı deyişler var bir kaç tane paylaşayım dedim...
Yaşamda nefes alıp vermek ne ise,
ilişkilerde de iletişim kurmak odur.
Birbirimizi iyileştirmek için yapabileceğimiz en değerli
şeylerden biri, karşımızdakinin hikayelerini dinlemektir.
Neyse daha çok çoookkk var... Diğerleri için bekleyin. önce bunları sindirin...
Gönderen Suzy zaman: 07:34 0 yorum
Yaz bitiyor diye uzuluyor musunuz? ben de uzuldugumu dusunuyordum ta ki gecen sabah yagmur ile uyanana kadar... odada hafif bir esinti vardi bir de yagmur kokusu... kendi kendime yaaa ozledim galiba ben usume hissini dedim... mutlu oldum. sonra da dusundum beni baska boyle ufak neler mutlu eder? asagidaki liste sirali degil aman kimse yanlis anlamasin...
1) Uzun zamandir denize girmedikten sonra denize ilk girdigim an
2)Cok sevdigim tatliya ilk attigim catal
3)Tatilin ilk gunu
4)Uzun seyahatler, yeni yerler gormek
5)Girlzz night out :)
7)Kahkaha ile gulmek
8)Kahkaha ile guldurmek
9)Yagmur yagarken sicak evimde nescafemi yudumlamak
10) Sabahlari opulerek uyandirilmak
11)Buyukannemi ziyaret ettigimde gozlerinin ici parlamasi
12)aksam mide agrisiyla yatmisken sabaha herseyin bitmis olmasi
14)Annemin telefondaki sen sesi
15)Babamin duygulandigini gormek
16)Suprizlerrrr (arkadaslarin, ailenin ve askinin yaptigi)
17)Askima ve sevdiklerime supriz hazirlamak
18)Cok uzun zamandir konusamadigim arkadaslarimla bulusup, catch up etmek :)
19)Yazdigim yazilari tekrar okumak
20)Yeni bir kitaba baslamak
21)Guzel bir yer kesfetmek
22)Cok sevdigim bir yemegi yemek
23)Cocuk gibi eglenmek
25)Yaptigim bir isin begeni toplamasi
26)Kuaforden ilk ciktigim an -hele de sacimi cok degistirmissem :)
27)Etrafimdaki kucuk cocuklari guldurmek
28)Arkadaslarimi yanimda hissetmek
29)En yakin arkadasla basbasa cikilan yemekler ve dedikodular
30)Aile ve bayram yemeklerinde herkesin bir araya gelmesi
31)Kitapcidan bir suru kitap, cd ve dergi almak
32)Pazar sabahi kahvaltilari
34)Pazar aksami yapilan son keyifli etkinlik
36)Baharda cimlere uzanmak
37)Havalar isinirken ilk defa acik hava programi yapmak
38)Baharda Polonezkoy e gitmek
40)Kar yagarken evde mahsur kalmak-istediginde cikip kartopu oynamak
41) Ozellikle kar yagdiginda somine basinda muhabbet
42)Kiz kiza cikilan alisverisler
43)Tatil planlari yapmak
44)Cok yorgunken kendini yatagina birakmak
45)Yatak degistirildiginde carsaflarin kokusu ve degistirilmis bor yataga ilk yatildigi an
46) Tekne ile deniz acilmak
47) Sabah yatakta kahvalti suprizi
48) Gece uyandiginda hemen uykuya gecebilmek
49) Yağmur yağdıktan sonra açan güneşle beraber, rengarenk bir gökkuşağının ortaya çıkması
50)Uykuya daldigin o an
51) Sevgili ile yatagi paylasmak....
ve daha yuzlerce sey aklima geliyorrr... ee o zaman mutlu olmak cok cok kolayyyyy aslinda...
bu arada siz de sizi mutlu edenleri yazsaniza. dusunmesi bile cok zevkli :)
Gönderen Suzy zaman: 07:08 5 yorum
Allezz Kemer Alleezzzz
Düşündüm taşındım ve farkettim ki ben hep hüzünlü zamanlarımda yazı yazabiliyorum... ama bu blog depresif bir blog olmamalı. o nedenle kasıyorum ve hüzünlü olmadığım zamanda da yazı yazıyorum :)
bu hafta kemer club med'den döndüm. çok manyak bir yer. gerçek bir dünya değil. herkes rahat, huzurlu, mutlu sürekli partilemece. hayat böyle olabilir mi? yoksa tüm bu güzelliğin içinde bir süre sonra bayar mıyız? açıkçası oarada bulunduğum bir hafta her gün her dakika orada olduğum ve yaşadığım için şükrettim... hatta keşke dönmeseydim bile dedim. ama heralde bu süre uzasaydı ben de burası gerçek dünya değil diyebilirdim. sanırım olay da bunu söylemeden geri dönüp ağızda hoş tadın ve beyindeki hoş anıların sürekli kalması...
Gönderen Suzy zaman: 04:13 2 yorum
hesapladım 10 günde 1 gün trafikteyimm???
bu sabaha işe giderken tam 2,5 saat trafikteydim. o yüzden bol bol hesap yapacak zamanım oldu. 10 gün sadece tek yönde gitsem toplam 25 saatim trafik gecicek 2. köprüde yapılan çalışma nedeniyle. yanii her 10 günde bir üstelik eve dönüşümü hesaba katmadım tam 1 günüm trafikte geçiyor...
istanbulda yaşamak, hızlı yaşamak, karmaşa... sahi bizi bu ülkeye ve bu şehre ne bağlıyorrr???
Gönderen Suzy zaman: 05:17 1 yorum
hayat denilen oyun...
hayat denilen oyunda acaba kendi oluşturduğumuz karakteri çok mu ciddiye alıyoruz? son günlerde çevremdeki olayları ve kişileri gözlemlediğimde pek de mutlu olduğum söylenemez. her gün kavga gürültü şiddet ile içiçeyiz. ne oluyor bize böyle? birbirimizle konuşamaz, şaka yapamaz olduk. bir şey ağzınızdan çıktığı an birileri patlamaya hazır bomba gibi. yanlış anlamayın bu sadece diğerlerinin sorunu değil ben de böyleyim çoğu zaman. hayatı ti ye alamıyoruzzz. küçük şeylerden mutlu olamıyoruz.
baktığımda çevremde bir sürü mutsuz, asık suratlı insan. "ee neler yapıyorsun?" diye laf açıldığında, hep aynı cevap "ne yapalım iş güç"... bir araya gelinice bile edilen sohbbetler aynı.
bu çağın hastalığı mı? teknoloji geliştikçe daha mı mutlu oluyoruz yoksa teknoloji ve modernite bizi mutsuz hayatlara doğru mu sürüklüyor?
geçen gün terapide de konuştuğumda ben dahil çevremdeki tüm insanların kendini çok çabuk tükettiğimizi farkettim. hep yorgunuz. (üstelik henüz hayatta acemi sayılırız).
bu kısırdögü nasıl kırlır? nasıl daha mutlu oluruz? bilemiyorum... fikriniz varsa paylaşın lütfen....
Gönderen Suzy zaman: 05:09 2 yorum
Bu ilk denemem. çok fazla da bir beklentim yok. hatta ortaokuldan beri yazı yazmayı sevmemişimdir. Nedeni ise, kompozisyon sınavlarında ne yaparsam yapayım düşük not almak heralde.
Bu sefer sadece yazıyorum. Beklentisiz... (Benim için zor bir kelime beklentisiz olmak, yaşadığım 27 sene boyunca birilerinin beklentilerini karşılamaya çalıştığımdan olsa gerek- işte bu nedenle bu blog benim için ve beklentisiz. Bakalım nasıl bir iş çıkacak)
Master tezimi tamamlayıp son noktayı koyduğumdan beri aklımda bir kitap yazma hayali oluştu, çünkü birilerini itaf etmek hoşuma gitti kendi çalışmamı.
Her gece yeni fikirler, yazılabilecek yüzlerce şey geliyor aklıma ama yazma tembeliy(d)im. Sabah başına oturunca yok diyorum geçti hevesim. unuttum çoğu yazacağımı.
Bu sefer deneyeceğim, pes etmeyeceğim, bakalım neler çıkacak.
Gönderen Suzy zaman: 13:00 0 yorum