ALF kürk çiftliklerine döndü: kafesler açıldı ve yüzlerce mink özgür bırakıldı
Ağustos ayında yaşanan kurtarma eylemini duyduğumuzda bir kez daha Scorze-İtalya’daki mink çiftliğini ziyaret etme kararı aldık. Olay 25 Ekim gecesi gerçekleşti.
Amacımız söz konusu çiftçinin hayvan işkencesine dayanan iş yerini kapatma kararını verip vermediğini öğrenmekti.
Ziyaretimiz sonunda var olan üç yapıdan ikisinin mink dolu olduğunu gördük, bazı durumlarda bir kafese birden fazla mink düşüyordu. Çitleri mümkün olduğunca kestik, bütün kafesleri açtı, bir çoğunu imha ettik.
Çiftlikte çok sayıda mink olması bir önceki kurtarma eyleminde özgür bırakılan minklerin yakalanmış olabileceğini düşündürüyor, öte yandan yeni hayvanların çiftçi tarafından satın alınması ve böylece iflas etmekten paçayı kurtarmayı istemiş olması da mümkün. Her iki olasılık da can sıkıcı, ama aslında bizi başka düşüncelere sevketmeli, geri çekilme ve eylemsizlik gibi bir pasifliğe asla düşmemeliyiz.
Bu eylemce kapısı açılan kafeslerden kaçan hayvanlar özgür olmak için nereye doğru koşmaları gerektiğini biliyordu, normalde gelişmesi için zaman gereken bir enerjileri vardı. Kafeslerin artık var olmaması gerektiğine inananların bile gıpta edeceği bir enerji ve arzu söz konusuydu.
Amacımız bu sistemde yer alan aksaklıkları fark etmemek değil. Bedenlerin derileri için, dirikesim, kesim ya da diğer şeyler için parçalanması anormallik değil; bunlar, bedenlerin parçalanmasını normal bir prosedüre dönüştüren bu toplumsal makinenin normal bir şekilde işlemesinden başka bir şey değil. Kafesleri açarken bunun farkındayız. Kafesleri açarken çiftçi tarafından durmadan üremeye zorlanan hayvanların bitmek bilmeyen sömürüsünün var olduğu gerçeğini bilerek açıyorsunuz. Bu eylem serbest ve özgür bırakılanların özgürlüğünün temsil ediyor, ama bir yandan da özgür olanları temsil ediyor: özgürlüğüne koşarak gidenler kendi özgür iradeleriyle dönmüyor geriye, çoğunlukla ölümü seçiyor.
13 sene önce bugünlerde hayvan özgürlükçüsü, sömürü yapılarının sabotajcısı Barry Horne İngiltere’de dirikesime son vermek için başladığı açlık grevinde hayatını kaybetmişti.
Bu satırları Barry’nin anısına saygıyla eğilerek bitirmek istiyor ve kilitlerin kırılıp kafeslerin yeniden açıldığı bu küçük özgürlük ânını ona adıyoruz.
04 Aralık 2014 04 Aralık 2014 · Uncategorized içinde yayınlandı ·
« Annemi tanır mıydınız ?
Kimin bedeni, kimin arzusu? : Seks kölesi “Pony” bana ayna tutuyor »