Gazap Üzümleri Sözleri ve Kitap Alıntıları - John Steinbeck
Halkın çoğu aç ve çıplaksa, ihtiyaç duyduklan şeyleri zorla alırlar. Sonra bir de, tarihin her sayfasından avaz avaz haykıran bir gerçek: Baskı ancak baskı altındakilerin güçlenmesine ve birleşmesine yarar.
Mal, insan demektir, ondan daha güçlüdür. İnsan küçüktür, büyük değildir. Yalnız insanın malları kendisinden büyüktür; insan malının uşağıdır. İşte bunu da böylece belle.
— Doğru söylüyorsun, dedi. Ama sen günde üç dolar alacaksın diye, on beş, yirmi aile aç kalıyor. Sen günde üç dĹolar alacaksın diye aşağı yukarı yüz kişi yersiz yurtsuz kalacak, yollarda sürünecek. Doğru mu bu? Ve şoför cevap verdi:
'' Bir tek şeyi iyice öğreniyorum, '' dedi. '' Her zaman, her gün, hep aynı şeyi öğreniyorum. Başın dertteyse, canın yanmışsa, bir şeye ihtiyacın varsa...fakir insanlara git. Sana ancak onlar yardım eder...yalnız onlar.''
Sel Yayınları - Sayfa - 461
01.06.19 - Tunceli / Dersim
Çürüme tüm eyalete yayılıyor, o baygın koku toprağın matemi oluyor. Ağaçları aşılamayı, tohumu verimli hale getirmeyi bilen o bilge kişiler, aç insanları beslemenin bir yolunu bulamıyorlar. Dünyaya yepyeni meyve çeşidi sunmuş olan adamlar, meyvelerin yenmesini sağlayacak bir sistem yaralamıyor. Bu başarısızlık tüm eyaletin üzerine bir yas gibi çöküyor.
Asmaların, ağaçların sunduğu ürünler, fiyatı yüksek tutabilmek uğruna imha edilmek zorunda. İşte en acı olanı da o. Kamyonlar dolusu portakal yerlere dökülüyor. Millet kilometrelerce uzaktan kalkıp üşüşmüş oraya... dökülen meyvelerden toplayabilmek için. Ama olmaz ki! Bedavadan toplayabilecek olduktan sonra, kim verir bir düzine portakala yirmi sent parayı? Ellerinde hortumlar taşıyan adamlar gelip yığılı portakalların üzerine gaz sıkıyorlar. Bir yandan da işlenmek istenen suça kızıp köpürüyorlar. Meyve almak için oraya gelen halka kızıyorlar. Bir milyon insan aç...meyve ihtiyaçları var. Gazlar sıkılıyor, sıkılıyor altın dağların üzerine.
Gemilerde yakıt diye kahveleri yakalım. Isınmak için mısırları yakalım... ne güzeldir ateşi! Patatesleri nehirlere dökelim, aç insanlar toplayamasın diye kıyıya gözcüler dizelim. Domuzları kesip kesip gömelim, leş kokusu toprağın içine karışsın gitsin.
Suçun ötesinde bir günah var bu işte. Ağlamanın simgeleyemeyeceği bir hüzün var. Tüm başarılarımızı yıkıp deviren bir yenilgi var. O verimli toprak, o dizi dizi ağaçlar, o sapasağlam ağaç gövdeleri, o olgun meyveler...oysa beri yanda çocuklar pellagra'dan ölüyor. Ölecek de. Çünkü portakallardan kâr edilemiyor. Adli tabipler gelip formları dolduracak...kötü beslenmekten öldü diye...çünkü yiyecekler çürümek zorunda. Zorla çürütülecek.
İnsanlar ellerinde ağlarla geliyor, nehirlerden patates avlamaya uğraşıyorlar, nöbetçiler de onları oradan uzak tutmaya uğraşıyor. Millet tangırdayan arabalarla portakal toplamaya geliyor, portakalları üzerine gaz sıkılmış halde buluyor. Kazık gibi dikilip patateslerin önlerinden akıp geçişini seyrediyorlar, kesilmekte olan domuzların ciyaklamasını dinliyorlar. Hayvanlar hendeğin içinde kesiliyor, üzerleri hemen sönmemiş kireçle örtülüveriyor. Portakal dağlarının vıcık vıcık, çürük bir sıvı halinde akışını seyrediyorlar. Aç insanların gözlerinde giderek büyüyen bir gazap oluşuyor. Ruhlarında yumru yumru gazap üzümleri oluşuyor, büyüyor, ağırlaşıyor, bağbozumuna hazırlanıyor.
Sel Yayınları - Sayfa - 427, 428
Kapitalizm kendisini var etmek için insanı doğayı yok etmek zorunda. Alıntıda kapitalist sömürücülerin kâr elde etmek için o kadar çok yiyecek varken ne pahasına olursa olsun acımasızca insanları açlığa ölüme terk etmeleri tüm gerçekliğiyle anlatılmış. Günümüzde de aynı şeyler yaşanıyor o kadar çok yiyecek denize dökülürken ya da çöpe atılırken, stoklarda çürütülürken insanlar hâlâ açlıktan ölüyor maalesef.
01.06.19 beğen 4 cevap
30.05.19 - Tunceli / Dersim
Aslında olmadıkları insanlarmış gibi görünüyor, numara yapıyorlar.
Sel Yayınları - Sayfa - 378
"Evet Haklısın Olriç "
28.05.19 - Tunceli / Dersim
Ama o polisler...Sen hiç kıçı büyümemiş şerif yardımcısı gördün mü? Hep o kıçlarını kıvıra kıvıra, tabancalarını bellerinde sallayan sallaya yürürler. Anne, eğer tutturdukları şey yasa olsa, dayanır insan. Ama yasa değil. Bunlar bizim ruhumuzu törpülüyor. Kırbaçlanan köpek gibi kıvranmamızı, sürünmemizi istiyorlar. Çökertmek istiyorlar bizi. İşte o zaman da öyle bir an geliyor ki, adam olarak kalabilmek için polisi tepelemek zorunda kalıyor insan, Anne. Adamlığımızla oynuyorlar bizim.
Sel Yayınları - Sayfa - 342
tarihin her sayfasından avaz avaz haykıran bir gerçek: Baskı ancak baskı altındakilerin güçlenmesine ve birleşmesine yarar.
Sel Yayınları -sayfa - 293
Bazen yasaya uyulamaz. Yani vicdanlı biri uyanmaz. Floyd kaçak gezerken yasa bize onu ihbar etmemizi emrediyordu...ama kimse ihbar etmedi. İnsan bazen yasanın çevresinden dolaşmak zorunda kalır.
Sel Yayınları - Sayfa - 172
16.05.19 - Tunceli / Dersim
Bir ülkeye hem senin gibiler, hem benim gibiler bir arada sığmaz. Zenginle fakir, hırsızla dürüst sığmaz aynı yere. Hem aça hem toka hiçbir yer yetmez.
Sel Yayınları - Sayfa - 147
12.05.19 - Tunceli / Dersim
Ben bir bakıma korkuyorum bu kadar fazla güzel şeyden. İnanamıyorum. Güzel olmayan gizli bir yanı vardır gibime geliyor.
Sel Yayınları - Sayfa - 111
Yılların emeğini satın alıyorsunuz. Güneş altında dökülen terleri. Sesi çıkmayan, konuşmayan hüzünleri satın alıyorsunuz. Ama dikkatli olun. Bu hurda yığınının, bu güzelim atların yanı sıra, bir tomar âh gidiyor. Gün gelecek, sizin evinizde tomurcuklanacak. Sizi kurtarabilirdik, ama bizi biçtiniz. O zaman biz de olmayacağız ki sizi kurtaralım!
Sel Yayınları - Sayfa - 106
Yılların emeğini satın alıyorsunuz. Güneş altında dökülen terleri. Sesi çıkmayan, konuşmayan hüzünleri satın alıyorsunuz. Ama dikkatli olun. Bu hurda yığının, bu güzelim atların yanı sıra, bir tomar âh gidiyor. Gün gelecek, sizin evinizde tomurcuklanacak. Sizi kurtarabilirdik, ama bizi biçtiniz. O zaman biz de olmayacağız ki sizi kurtaralım!
Sel Yayınları - Sayfa - 45
Ellerine baktım da! Ya balta savurmuşsun, ya kazma, ya balyoz. Nasır bunlardan olur. Ben böyle şeyleri gözden kaçırmam. Bundan da gurur duyarım.
Sel Yayınları - Sayfa- 13
31.03.19 - Ankara
Anne devam etti. "Sonra bir değişme zamanı vardır. O zaman gelince, ölmek tüm ölümlerin bir parçası olur, doğmak bütün doğumların parçası olur, doğmakla ölmek de aynı şeyin iki parçası olurlar. Ondan sonra artık hiçbir şey yapayalnız olmaz. Acı da o kadar can yakmaz, çünkü tek başına bir acı değildir artık, Rozaşarn. ..."
Şundan emin olabilirsiniz... korkulacak zaman, İnsan'ın bir ülkü uğruna acı çekmeyi ve ölmeyi reddettiği zamandır.
"Doyurabilir miyiz, Anne?"
Anne boğazını temizledi. "Mesele doyurabilir miyiz değil, doyurmak istiyor muyuz," dedi kesin bir sesle. "Konu yapabilmeye gelirse, bunların hiçbirini yapamayız zaten. Ne Kaliforniya'ya gidebiliriz, ne de bir şey. Ama iş istemek olunca, eh, elden geleni yaparız. ..."
Kapının önündeki toprağı tanımadan yaşamak nasıl olacak acaba? Gece yarısı uyanıp da söğüt ağacının orada olmadığını bilmek... kesinlikle bilmek nasıl bir duygu? Söğüt ağaçsız yaşayabilir misin? Yoo, hiç de yaşayamazsın. O söğüt ağacı senin kendin. O şiltedeki acı... o da sen.
Evet, umut insanı ayakta tutar, umut güzel şeydir ama umutlarımızın kontrolsüz bir şekilde büyümesine izin verirsek, gerçekleşmediği zaman yaşadığımız hayal kırıklığı da o denli büyük olur.