Gönderen Hayal Kahvem zaman: Pazar, Ocak 31, 2010 5 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: film, hayat, ingmar bergman, sinema
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Pazar, Ocak 31, 2010 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: film, ingmar bergman, sinema, yönetmen
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Pazar, Ocak 31, 2010 2 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Son zamanlarda iki programdan vazgeçemiyorum. Birini illa seyrediyorum. Diğerini illa ki dinliyorum. Seyrettiğim hafta sonu hariç her gece saat 19.30'da NTV'deki Mehmet Barlas ve Emre Kongar'ın programı Yorum Farkı, diğeri ise her cumartesi sabahı 11:00 de, yani şu anda dinlemekte olduğum NTV Radyodaki gene Mehmet Barlas ama bu kez Oğuz Haksever'le birlikte hazırlayıp sundukları Makam Farkı. Sana bir şey söyleyeyim mi, şu anda Musa Eroğlu ve Gülay birlikte söylüyorlar ve inan tüylerim diken diken oldu. Öyle etkili. Hem bağlamanın sesi hem de türkünün nağmesi... " Lambada titreyen alev üşüyor... Aşk kağıda yazılmıyor Mihriban... Mihriban..." Vay canına sayın seyirciler!.. Nasıl damardandır bu türkü öyle değil mi? Acıtır insanın içini... Aynı şeker kırığı gibi... "Tabiblerde ilaç yoktur yarama... Aşk deyince ötesini arama... Her nesnenin bir bitimi var ama... Aşka hudut çizilmiyor Mihriban..." Yeminle şeker kırığının dile batması gibi, türkü insanın yüreğine batıyor... acıtıyor... Ama türküyü dinledikçe dinledikçe... Şeker eriyor... eriyor... Türkünün bitimiyle de acı sona eriyor. Bu türkü insana aynen böyle bir his geçiriyor. Bu sabah Makam Farkı'nda tam bir Türkü şenliği var. Bana mı hazırladılar ne? Bu programı kaçırma ne olur! Radyo pazar sabahı tekrarını veriyor. Şimdi Ruhu Su, Drama Köprüsünü söylüyor. Vay! Müthiş. Gitmeliyim. Benim küçüğü diş kontrolüne götüreceğim. Sonra kardeşle küçük bir sinema kaçamağı planımız var. Kısmetse... "Vay, vay benim halime... Dinlemedim anneciğimi vardım zalimeeeee..." Yok canım, ben söylemiyorum böyle... Candan Erçetin bir Balkan türküsü söylüyor... Ama benim de vay halime yani... Geç kaldım çünkü... Hemen fırlamalıyım... Çıkmalı ve arabamdaki radyodan dinlemeye devam etmeliyim... Haydii... Kaçırma sakın... Kaçırma bu programı olur mu? Müthiş!
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Cumartesi, Ocak 30, 2010 2 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
1- Öyle güdük kalmış, öylesine kireçlenmişti ki sevme yönü, şimdi sevmeye başlaması demek, hayat boyu hiç jimnastik yapmamış bir insanın takla atmaya kalkışması gibi bir şey olurdu. Bu durumda insanın neyi kırılabilirdi?
2-İnsanın içindeki boşlukları tıka basa doldurmaya çalışmasına hayat ve hiç söylenmemiş bir söz bulma çabasına sanat dendiğini hepimiz az çok biliriz. Peki, her ikisinin de imkansız olduğunu bilen, yani boşlukların asla doldurulmayacağını, yeryüzünde hiç söylenmemiş bir söz olmayacağını bilen, bunu açık açık ifade eden insanlara kısaca ne denir?
3- İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Büyük Britanya İmparatorluğu dağılınca, sömürgelerden gelenler İngiltere’ye üşüştüler ve onlara sığınma hakkı da, çalışma hakkı da sağlandığından, ülke, Hintliler, Pakistanlılar, Karayipliler, Afrikalılar ve Araplarla doldu. Bunların arasında hangileri varlıklıydı?
4- Osmanlı hükümdarları, sefer esnasında hareketlerinden ve hizmetlerinden hoşnut olmadıkları vezirlerini azletmek için kaldıkları çadırın direklerini söktürüp başlarına yıktırırlardı. Bu hareket, iktidardan düşme manasına eski Türk geleneklerinde olup Orta Asya'dan itibaren uygulanmıştır. Bu uygulama, günümüzde halen kullanmakta olduğumuz hangi deyimimize denktir?
1.Cevap- Belkemiği – Sevgi Soysal – yenişehir’de bir öğle vakti Sayfa 103
2.Cevap- Filozof – Altay Öktem – içimde bir boşluk var -Sayfa 15
3.Cevap- Araplar – Mina Urgan – Bir Dinazorun Gezileri Sayfa 161
4.Cevap- Çadırını Başına Yıkmak- İskender Pala – İki Dirhem Bir Çekirdek- Sayfa 54
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Cuma, Ocak 29, 2010 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: bilmece, edebiyat, hayat, kitap, yazar
Bazan Hayal Kahvem'e yazı yazıyorken, senle oturmuşuz da karşılıklı muhabbet ediyormuşuz gibi hissediyorum. Şimdi kış ya… Mis gibi kokan sahleplerimiz ellerimizdeymiş mesela. Ben oturuyorum büyük battal koltukta... Ayaklarımı göğsüme toplayıp, kollarımla ayaklarımı kucaklamışım hatta. Bilirsin ayaklarımı toplamadan duramam, muhabbet ederken bile ayaklarımın yerden kesilmesi gerekir illa. Sen ise tekli koltukta, ayaklarını sallaya sallaya, her zamanki gibi anlattıklarıma şaşıra şaşıra beni dinliyorsun. Bu kez, eski günlerden bahsetmiyorum. Paşa çayları, pötibör bisküviler, annemin çamaşır yıkama ve kabul günleri gelmiyor aklıma. Bu kez dertleşmek istiyorum seninle, edebiyat konusunda.
"Son bir yıldır Hayal Kahvem'e yazıyorum. Biliyorsun, daha önce yazmazdım da, sadece iyi bir okurdum. Haydi yaşadıklarımla ilgili yazdıklarım neyse de, edebiyat konusunda yazıyorum ya bazen, inan ki korkuyorum." Yüzüme hayretle bakıyorsun. "Evet," diyorum sana "Evet, gerçekten korkuyorum. Ben edebiyatçı değilim ki, sadece edebiyatı seven biriyim. Yazdıklarım benim kapasitemle sınırlı tabi. Sevdiğim yazarları ve eserlerini, bildiğim, hissettiğim kadarıyla yazıyorum. Benim farketiğim o kadar çok kelime hatam oluyor ki, yazar ve şairler hakkında bildiklerimi paylaşırken kimbilir ne yanlışlıklar yapıyorum." Gözlerini gene kocaman açıyorsun. Anlıyorum. Arkadan neler söyleyeceğim diye meraklanıyorsun. Camdan dışarı bakıyorum. İnce ince yağmur yağıyor. Nasıl hüzünlü bir hava. Gri. Diyorum ki: "Allahaşkına, ben edebiyatçı mıyım ki? Değilim biliyorum. Ben edebiyatla ilgili yazarken, beni etkileyen yazar ve şairleri yazıyorum. Mesela Ahmet Haşim hakkında yazıyorum ya. Cüretkarlık mı bu şimdi?Niye ki? Ahmet Haşim beni en çok etkileyen şairlerden biri. 1885 yılında Bağdat'ta doğmuş. 12 yaşına kadar Arapça konuşmuş. Oniki yaşında annesi ölünce babasıyla İstanbul'a gelmiş. Türkçe öğrenince de Galatasaray Lisesi'ne girmiş. Ahmet Haşim'in hayatını okuduğumda, aklıma Refik Halit Karay'ın Eskici adlı öyküsü gelmişti. O kadar benzetmiştim ki, öyküdeki Hasan'la Ahmet Haşim'in gerçek öyküsünü. Öyküdeki Hasan'ın annesi ve babası ölünce, Filistin'deki halasının yanına gönderirler ya hani... Orada Arapça konuşulmaktadır. Hasan küçüktür. Arapça bilmez. Türkçe'yi özler ve uzunca zaman hiç konuşmaz. Hep susar. Sonra eve gelen bir eskici Türkçe konuşunca, Hasan memleketinin bir deresini, bir rüzgarını, bir türküsünü dinliyormuş gibi çoşar. O suskun Hasan gider, çağıl çağıl konuşan Hasan gelir hani. Hatırladın mı? Sonra eskicinin işi bitip, toparlanmaya başlayınca, Hasan ağlamaya başlar hani. Hıçkıra hıçkıra, katıla katıla ağlamaya başlar. Ne güzel ve etkili bir öyküdür. Ahmet Haşim'in yaşamı da, sana göre Hasan'ınkine çok benzemiyor mu? Annesi ölüyor. 12 yaşına kadar Arapça konuşmuş, dilini hiç bilmediği İstanbul'a geliyor. Kimbilir ne fırtınalar esmiştir ruhunda, öyle değil mi?Sonra Türkçe öğreniyor. Galatasaray Lisesi'nden sonra Hukuk bitiriyor. Tevfik Fikret'in öğrencisiymiş. Tam Servet-i Fünun zamanı ya hani. "Karlar, Ki sessizce arasıra ağlar" diyen, o şahane Elhan- ı Şita yani Kış Ezgileri şiirinin sahibi Cenap Şahabetin'den çok etkileniyor."
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Cuma, Ocak 29, 2010 2 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: ahmet haşim, hasbihal, hayat, şair, şiir
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Perşembe, Ocak 28, 2010 4 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Perşembe, Ocak 28, 2010 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
İlla kaçmak isterim bir yerlerden. Kimi zaman evden kaçarım, kimi zaman da ofisten. Tamam. Bu akşam değişik bir kaçma yolu deneyeyim öyleyse dedim ve işin kolayına kaçmaya karar verdim. Tatlı niyetine bir şey yapmaya heves ettim. Öyle şerbetli, hamurişi birşey olsun istemedim. Çocukluğumun pötibör bisküvili tatlısını yaptım. Bir kat pötibör bisküvi, bir kat puding. En kolay ve en hafif tatlı çeşidi. Hem işin kolayına kaçmakla keyiflendim, hem de on dakikada tatlı işim bitti. Dedim ki " Ağız tadı bukadar mı değişmez bir insanın? Bu kadar mı eski lezzetlerini arar?" Bizim zamanımızda binbir çeşit bisküvi yoktu ki. Ya pötibör bisküvileri çaya banardık. Ya da annemiz pötibör bisküvi üzerine kakaolu muhallebiyi dökerdi. Nasıl iştahla yerdik. Oh ya! Öpebilsem kendimi alnımdan öpecektim vallahi. Ne iyi akıl ettim. Çocukluğumun sütlü ve pötibör bisküvili tatlısı, bir ömre bedeldi.!
Bak şimdi. Yukarıdaki cümlemde değişmeyen ağız tadı deyince aklıma ne geldi. Hiç Tan Oral'ın Değişen Ağız Tatları başlıklı yazısına denk gelmiş miydin? Kadıköy'de bir lokantada yemek yiyordum. Bir yandan da, oradaki Yemek ve Kültür adlı dergilere göz atıyordum. İşte o dergilerden birinde Tan Oral'ın bu yazısı vardı. Yazısı anne yemeklerini hatırlamakla başlıyordu, eski ve yeni lokantaları mukayese ederek devam ediyordu. Sonra hazır yemekler çoğaldıkça, eskiden mutfakların, evlerin en geniş, en aydınlık, en iyi yerindeyken, sonradan iyice daralıp karanlıklaştığını söylüyordu. Tabi bunun en büyük sebebinin, çalışan kadınların mutfağı yavaş yavaş terk etmesi olduğunu düşünüyordu. Ancak günümüze geldikçe, hazır mutfaklar sayesinde evlerdeki mutfakların genişleyip, renklendiğini anlatıyordu. Eski ve yeni yemek pişirme alet ve usullerinden yağlara, eski ve yeni ekmek pişirme yöntemlerinden - ki bunu anlatıyorken Oktay Akbal'ın Önce Ekmekler Bozuldu kitabının altını çiziyordu- simide, çaya, kahve ve gazoza kadar geniş bir bakış açısıyla değişen ağız tadlarımızı anlatıyordu. Mesela kahve, çayın kayınbiraderi oluyormuş biliyor muydun? Yeminle ben Tan Oral'ın bu yazısını okuyunca öğrenmiştim.
Yazının sonlarına doğru, yemeklerin dünyayı dolaştığını, dolaşırken de yola çıktıkları yeri unutmadığını söylüyordu. Arnavut ciğeri, Çerkez tavuğu, Tatar böreği, Acem pilavı, Şam tatlısı, Laz böreği, Rus salatası gibi yemekleri örnek veriyordu. Ayrıca memleket içinde de durum farklı değildi. Çıktığı yerin ismini almış, İzmir köfte, Adana ya da Urfa kebap, Adapazarı ıslama köfte, Bursa iskender, Ankara tava gibi o kadar çok çeşit yemek adı vardı ki. Enteresan bir şey daha okumuştum. Kolaya kaçılarak yapılan yiyeceklerden biri olan sandviçin, kumarbaz İngiliz Bay Sandwich'in oyun masasından kalkmadan karnını doyurabilmek için uydurduğu ekmek arası peynir olduğunu ve tüm dünyaya oradan yayıldığını gene Tan Oral'ın bu yazısından öğrenmiştim. Bu güzel deneme yazısı tatlılarla bitiyordu. Tan Oral tatlıların lezzetli olduğu kadar şakacı olduklarından da söz ediyordu. Bunlara da Vezir Parmağı, Dilber Dudağı ve Kadın Göbeğini örnek veriyordu. Çizim dünyasının ünlü ismi yazısını şu fıkra ile sona erdiriyordu: Yamyam ailesi sofrada atıştırırken ufaklık boyuna konuşur, annesi de onu azarlar; annesi çocuğuna "ağzında biri varken konuşma!" der. Nasıl ama? Demek ki dünyanın her yerinde aynı yemek yeme adabı var:) Bunu da Tan Oral'dan öğrendim. Afiyet olsun.
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Perşembe, Ocak 28, 2010 9 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: hayat, karikatür, karikatürist, yemek
"Haydi kara yatalım!" dedim arkadaşıma. "Yoo! Asla.. Soğuk olan hiçbir şeyi sevmem!" dedi. Kulaklarıma inanamadım. Nasıl yani? Sanki onu ilk kez tanıyormuşum, hatta ilk kez görüyormuşum gibi suratına baktım. Ne diyordu Allahaşkına? Bu pamuk gibi tertemiz kar bizi beklemiyor muydu? Bedenimiz ve ağırlığımız olduğunu unutarak, hatta içimiz boş sanarak, öylece kollarımızı iki yana açarak, sanki denize sırt üstü atlarmış gibi, kafaya hiçbir şeyi takmazmış gibi kendimizi karın tatlı kucağına bırakmayacak mıydık yani şimdi? Okadar şaşırdım ki, dilim tutuldu, bir süre konuşamadım. Diyebilirim ki öylece kalakaldım. Hatta donakaldım. Etraf ıssız ve sessizdi. Gözalabildiğine bembeyazdı. Ve yüzümüzü ısıran tatlı bir ayaz vardı. Kır evine gelmiştik. Bu soğukta niye mi? Anlatacağım bak, şöyle:
Çok eski arkadaşız biz. Komşuyuz. Acı ve tatlı paylaştığımız okadar çok şey var ki!. Yılların dostluğu. Yılların emeği. Evet, doğru. Arkadaşlık emek ister. Bu emek neticesinde biriktirdiğimiz ne çok anılarımız var. Yıllanan anılarımızın her biri naftalinlendi. Naftalinlenen anılarımız hafızalarımızın kuytu çekmecelerine itinayla istiflendi. Kimi zaman havalanmaları gerekir. Çıkartırız ilgili çekmecelerinden. Sallar bir silkeleriz. Hatırladıklarımıza kimi ağlar, kimi güleriz. Ama en güzeli var ya, acayip güleriz biz Dilek'le. Gerçekten. Kimi zaman gülme krizine tutulmuşluğumuz vardır,biliyor musun? Hani katılmak vardır ya gülmekten. Aynen öyle işte. Gülmekten sahiden katılırız. Ne güldürür ki bizi böyle? Küçük, tatlı şeyler işte. Öyle durup dururken, son anda tesadüfen denk gelinen... Ne bileyim, belki bir kelime... Başkasına söylense anlayamaz. Biz bile kimi zaman, bizi kendimizden geçirecek kadar güldüren şeye, sonra konuştuğumuzda şaşarız. Hani makaraların koyuverildiği anlar vardır ya... Sonradan anlaşılmayan. Anlık şeyler. O an içinde yaşanan. Öyle işte. Kimi zaman da içimizı acıtan anıları deşeriz. Tekinsiz gecerimiz vardır birlikte geçirdiğimiz. Hazin olaylar... Kalp hoplatan, yürek yıpratan, ömür törpüsü, yürek süprüntüsü, yıkık dökük anılar. Onlar da arada havalanmak ister. Havalandırırız korkmadan. Zamanında tüm bu anılar içinde kendimizi zavallı hissetmiş olsak da, Çanakkale geçilmemiştir arkadaşım, bak ayakta, burdayız işte! Zafer bizim demektir. Topyekün tatlıya bağlarız muhabbetimizi nihayetinde. Arkadaşlık hoş şeydir.
Bakar mısın simdi? Bu kadar yıl sonra arkadaşımın soğuğu ve karı hiç sevmediğini öğreniyorum iyi mi? Hiç mi denk gelmedik biz kış günü Allahaşkına? Hiç mi kar yağdığında kar topu oynamadık, kardan adam yapmadık bizim sokakta? Şöyle bir düşündüm. Hafızamı yokladım. Gerçekten Dilek ve kar'la ilgili tek bir fotoğrafı gözümün önüne getiremedim. Evet... Evet... Dilek benim tersime sıcak sever. Kedi gibidir zaten. Soba bulsa mesela, kıvrılır usulca uyur. Ah, canım ya! Ne yaptım ben sana? İş görüşmem akşam üzeri erken bitince, telefon etim Dilek'e. "Hazırlan bebek, 10 dakika sonra yanındayım. Kaçırayım seni. Birlikte biraz anıları havandıralım." dedim. Epeydir görüşmemiştik. İzmit'teki anne ve babasıyla ilgileniyordu son günlerde.
Celal Amca 99, Müride Teyze 90 yaşında. Bir görsen, ne tatlılar. Edi ile Büdü. Halen sağlıkları yerinde çok şükür. Eskiyen sadece bedenleri. Zor hareket ediyorlar malum. Dilek sabır ve şefkatle yanlarında kalıyor. Bir değişiklik olsun, kafasını dağıtsın istedim. Kolay değildir ki bunca zaman tek başına iki yaşlı insana ilgi alaka. Tam bir sabır ve sevgi timsalidir Dilek. Gittiğimde hazırdı zaten. Dedim ki Dilek'e: "İki saat vaktim var. Gidelim bizim kır evine. Yakalım köy ocağımızı. Ayaklarınımızı uzatalım. Yandan çarklı bir kahve yapalım... Gönül muhabbet istiyor tabi. Kahve bahane. Ne dersin?" dedim. Tam teslimiyet halinde: "Nasıl istersen!" dedi. Oh ya. Ne özlemişim arkadaşımı. Başladık tatlı dedikodularımıza. İşte konuşa konuşa bizim kır evine geldik. Kır evi biraz tepede kalıyor ya, karlar erimemiş henüz. Hatta ayak basılmamış. Öyle şahane! Göz alabildiğine kar. Eee! Yatılmaz mı şimdi bu kara? Nasıl yatılır hem de. Şaşırdım ya Dilek'in söylediklerine. Dünyam döndü de bayılacak gibi oldum. Kollarımı açtım iki yana. Kendi ağırlığımı unuttum. Sırt üstü attım kendimi. Sonra mı? Hiiiç! Tabi uyandığımda kendimi karın kollarında buldum.
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Çarşamba, Ocak 27, 2010 3 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: arkadaş, hayat, kış
Gün olur - Alır başımı giderim - Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda - Şu ada senin, bu ada benim - Yelkovan kuşlarının peşi sıra. - Dünyalar vardır, düşünemezsiniz; - Çiçekler gürültüyle açar; - Gürültüyle çıkar duman topraktan. - Hele martılar, hele martılar, - Her bir tüylerinde ayrı telaş!... - Gün olur, başıma kadar mavi; - Gün olur başıma kadar güneş; - Gün olur, deli gibi... ORHAN VELİ KANIK
Şiirinde "Yelkovan Kuşları"nın peşi sıra alıp başını gitmek istemiş ya Orhan Veli Kanık... Sevdiğim şair böyle söyleyince şiirinde, bendeki batasıca merak duygusu gene kemirmedi mi yüreğimi? Kemirdi vallahi. Nasıl bir kuştur ki Yelkovan Kuşu? Şu ahir ömrümde hiç Yelkovan Kuşu gördüm mü ki? Bu kez ben Yelkovan Kuşlarının peşi sıra düştüm. Ne yapabilirim? Yelkovan Kuşları, martı büyüklüğünde iyi yüzücü ve dalıcı kuşlarmış. Akdeniz ülkelerinde ve Türkiye'de özellikle İstanbul Boğazı üzerinde çokça bulunurlarmış. Yön bulma kabiliyetleri çok güçlüymüş. Günlerce uçsuz bucaksız okyanuslarda uçabilir ve sonra geri döndüklerinde yuvalarını şaşırmadan bulabilirlermiş.
Yelkovan Kuşları, rüzgarın seslenmesiyle kanatlanıp, ne serüven yaşayacağını bilmeden, yüreklerinin götürdüğü okyanus ötelerine uçup giden, sonrasında yuvasının yolunu bulup dönebilen maceracı kuşlarmış!.. Şairin Yelkovan Kuşları peşi sıra gitmek istemesi bundan demek ki! Şimdi ben de çıkmalıyım ofisimden! Yelkovan Kuşları peşi sıra gitmeliyim! Şu ada senin bu ada benim demeden hemde! Önce denizi koklamalıyım aracıma binmeden! Başımı alıp gitmeliyim! Duramam! Gitmeliyim şimdi!.. Az sonra İzmit'te bir toplantım var. Ne var? Toplantıya gidene kadar, kendimi Yelkovan Kuşlarının ardına düşmüş de başımı alıp gidiyormuş gibi hissedemez miyim? Hem de nasıl hissederim içimdeki yolculukta... Gidiyorum... Hemeeenn!! Off! Bu yazıyı yazarken geç kalmışım zaten:)
"Benim söz ettiğim yolculuk türü, 'travel' ya da 'trip' değil, 'journey'dir. Dıştan yapılan ve yapanın içinde hareket ettiği ve içinin yer değiştirdiği bir yolculuk türü."
Etiketler: hayat, kuş, şair, şiir
Biliyor musun, sanki yazdıkça hem kendimi hem de yaşamıma katkıda bulunanları daha iyi fark etmeye başladım. Yazmak inan ki bana yeni bakış açıları kazandırıyor. Sırf bu sebeple, Hayal Kahvem'e yazı yazmaya devam edebilirim. Bak şimdi... Kimi zaman, yabancı yazarların kitaplarını keşke kendi dillerinde okuyabilsem diye hayıflanırım. Çevirilerin, aslının tadını vermesi mümkün mü? Kimi zaman sevemediğim bir yabancı romana haksızlık yapmak istemem de, belki kendi dilinde okuyabilsem sevebilirdim diye düşünürüm. Kimbilir? Yazarın kendine özgü anlatım biçimi ile çevirisi aynı ruhu yakalayamayabilir. Hele düşünsene, şiirlerde her bir kelime ne kadar önemlidir. Sevdiğim Türk yazarların, romanlarının ya da şiirlerinin tadına doyamam. Aynı şekilde bazı çeviri roman ya da şiirleri okuyunca, çevirisi o kadar güzel olmuştur ki, çeviri olduğunu unuturum da, sanki benim dilimde yazılmış sanırım. İşte son günlerde kitaplarımın arasında daha fazla gezindikçe, lezzetine vardığım yabancı yazarların kitapların bir kısmının Ahmet Cemal'in çevirisi olduğunu farkettim. Elias Canetti'nin Körleşme adlı romanı ya da İngeborg Bachmann'ın Malina'sı. Çevirileri Ahmet Cemal'e ait mesela. Özenli çevirileri ile edebiyatımıza kazandırdığı, Kafka'dan Stefan Zweig'e uzanan ne çok kitap var aslında. Peki kimdir Ahmet Cemal? Fotoğrafını görsem tanır mıyım? Ne yapar? Nerede yaşar? İnsan sadece çeviri yapmakla yaşamını sürdürebilir mi? Hele çevirdikleri çok popüler olmayan, fazla satışı olmayan kitaplarsa sözgelimi... Nasıl bir hayat yaşar? Eğitimi nedir? Az önce sanal ansiklopedide Ahmet Cemal bilgilerini taradım. İşte yukarıda fotoğrafını iliştirdiğim, aristokrat görünümlü ve iyi yüzlü kişiymiş Ahmet Cemal.
1942 doğumlu. Avusturya Lisesi ve ardından İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu. Yazar, şair, çevirmen, öğretim üyesi diye tanımlanmış. Hakkında pek çok yazı okudum. 2008 de yazılan bir yazıda, ''Nitelikli adam olmaktan istifa edeceğim, elveda çevirmeyi düşündüğüm kitaplar'' diye yazdığını, ama çığlığının kimseler tarafından duymadığını, son olarak da Cumhuriyet'teki köşesinde yaşamdan istifa edeceğini duyurduğunu okudum. Yazı "İki istifanın da temelinde yatan neden, geçim sıkıntısıydı." diye devam ediyordu. Buyrun... Var mı böyle bir şey? İşte memleketimden insan manzaraları örneklerinden biri daha. Daha fazla yazmayacağım. Önce kendimi toparlamalıyım. Bazan insanın kendisine sinir olduğu zamanlar vardır ya!.. Ahmet Cemal'i bu duygulara iten insanları bırak bir tarafa, şu anda inan kendime tahammül edemiyorum. Yıllardır çevirileri ile hayatıma değer ve keyif katmış birini şimdi mi merak etmeliydim? Yuf bana!.. Elimde Körleşme adlı romanın 4. basımı var. Elias Canetti'nin ölümünün 100. yılı sebebiyle, memleketimizde tekrar basımına karar verilmiş. Yıl 2005. Bu kitabın "Dördüncü Basıma Önsöz" başlıklı yazısını, Ahmet Cemal şöyle bitiriyor: "Çünkü ülkemiz, okuma özürlü olmasının doğal bir sonucu olarak, aynı zamanda düşünme özürlü bir ülkedir. Elias Canetti'nin Batı dünyasında doğumunun yüzüncü yıldönümü nedeniyle anılmakta ve yeniden değerlendirilmekte olduğu bugünlerde, Körleşme'nin bu yeni basımının insanlarımızı önceki basımlarından biraz daha fazla düşündürebilmesini diliyorum." Ahmet Cemal -Moda - 25 Eylül 05 . Bunun üzerine başka bir söz söylemek istemiyorum. Kendime küstüm. Konuşmuyorum!
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Salı, Ocak 26, 2010 4 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: çeviri, çevirmen, hayat, kitap
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Pazartesi, Ocak 25, 2010 5 yorum: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Pazartesi, Ocak 25, 2010 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Bugün eve dönerken, seyrettiğim en güzel kar görüntüleri olan hangi filmdi, diye düşündüm. Sanıyorum o efsanevi müziği ile Love Story en güzel kar görüntülü filmlerden biri. Hani Ali Mac Graw ve Ryan O'Neal'in en genç halleri. 197o'li yıllar.
Sevmek planlı programlı bir şey değildir ki. Öyle nedensiz, birdenbire, hiç beklenmedik bir anda, beklenmedik birine aşık olabilir insan. Bu filmde de fakir kız ve zengin çocuk durumu var. Yukardaki fotoğraf filmin en güzel kar sahnelerinden biridir. İki sevgili karda yürürler, koşarlar, yuvarlanırlar. Muhteşemdir filmin bu karlı bölümleri. Tabi ki 1970 yılında 7 dalda daha Oscar'a aday gösterilen ama yalnız en iyi şarkı ödülünü alan o güzelim Love Story şarkısı eşliğinde, filmin görüntüleri izleyicileri büyüler.
Enteresan bir şey oldu. Filmi araştırırken, Love Story'nin yazarı, Edebiyat profosörü Erich Segal'in 17 Ocak'ta yani bir hafta önce kalp krizi nedeniyle 72 yaşında öldüğünü öğrendim. O zaman filmin sloganı olan, “Aşk asla pişman olmamaktır.” sözünün sahibi Erich Segal'in ruhu şad olsun diyelim.
Gönderen Hayal Kahvem zaman: Pazar, Ocak 24, 2010 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar