Çorlu İlaçlama | Haşere İlaçlama | Su Deposu Temizliği: HAŞERE REHBERİ
0.5-1 cm boyunda, kahverenkli, en hızlı üreyen hamamböceği türüdür. Bıraktığı bir pakette (kokon) 40-48 civarında yumurta vardır. Bir dişi yılda 30.000'i bulan yavru sayısına ulaşabilir. Ömrü bir yıldır. Kuru ve sıcak yerleri sevdiği için halk arasında KALORİFER BÖCEĞİ olarak da anılırlar. Çok pistirler ve her şeyi yerler. Her pisliği, mikrobu taşır ve bulaştırırlar. Gıda, su ve sıcağa olan ihtiyaçlarından dolayı insan olan her yerde aktiflerdir. Evlerde ilk yerleşecekleri yerler mutfak ve banyolardır. Hemen hemen bütün zamanlarını yuvalarında, delik ve çatlaklarda saklanarak geçirirler. Karanlığı sevdiklerinden geceleri daha aktiftirler. Çok dayanıklıdırlar. İlaçlara karşı çok çabuk direnç geliştirirler. Marketten ufak bir poşet içinde veya bir yumurta paketinde evinize gelebilirler.
Amerika Hamam Böceği
1-1,5 cm uzunluğunda parlak siyah renklidir. Erkeklerde iki kahve renkli kanat vardır. Dişiler oval, erkekler ise daha ince yapıdadır. Halk arasında KARAFATMA olarak da anılırlar. Genelde lağım sistemi, bodrum, depo, bina boşlukları ve daha az olarak da ev içlerinde yuvalanırlar. Havalar ısınınca komşu binalara kadar her yeri istila ederler. Kış aylarında ana yuvalarına çekilirler. Ömürleri 6 aydır; her türlü gıda ve organik maddeyi yerler.
Ergin çatı faresi, kuyruğu hariç 16-21 cm boyunda ve 80-300 gr ağırlığındadır. Sivri burnu, iri kulak ve gözlere sahip olup, tüyleri kahverengi veya siyah renktedir. Çok iyi tırmanıcıdırlar. Bina içleri ve altında, çatısında, çöp ve odun yığınları içinde yaşarlar. Erginlerin dışkıları lağım faresinin dışkısına benzer; fakat daha sivri uçludur. Çatı fareleri 4 ayda ergin hale gelir ve 12 ay yaşarlar. Bir kerede 4-8 yavru doğurur ve yılda 6 döl verebilirler. 12 mm'den büyük aralıklardan kolayca geçebilirler.
Ergin lağım faresi, kuyruğu hariç 18-25 cm boyunda ve 200-600 gr ağırlığındadır. Burnu küt, kulak ve gözleri diğer türlere göre daha küçük, kaba tüyleri kahverengi-siyah, karın bölgesi ise gri-beyaz arası bir renktedir. Lağım fareleri daha çok bina içlerinde kanalizasyon sisteminde, bodrum ve alt katlar ile depolarda, bina dışında ise nehir kenarlarında, yol boyunca toprak altında, çöp yığınları ve beton altında yuva yaparlar. Erginlerin dışkıları iki ucu küt kapsül şeklinde ve 20 mm kadar uzunlukta olabilir. 2-5 ayda ergin hale gelir ve 1 yıl yaşarlar. Gebelikleri 3 hafta sürer. Bir kerede 7-8 yavru doğurur ve yılda 3-6 döl verebilirler. Güçlü koku ve işitme duyularına sahiptirler. 12 mm den büyük aralıktan kolayca geçebilir; 15 metre yükseklikten atlayabilirler. Doğaları gereği kemirmeyi severler ve en çok da elektrik kablolarını kemirdikleri için sık sık yangınlara sebep olurlar.
Anofel ve Kleks olmak üzere iki ana gruba ayrılır ve birçok türleri vardır. Temiz, sıcak, serin, kirli her türlü su birikintilerinde ürerler. Yumurtalarını su birikintilerine tek tek veya grup halinde bırakırlar. Larva ve Pupa (kurtçuk) döneminden sonra, uygun sıcaklık ortalamalarında, 8-9 günde ergin sinek haline gelirler. Dişileri yumurtlamak için canlı kanı emmek zorundadır. Bu sebeple insanları çok rahatsız ederler. Nemli ve loş ortamlarda barınırlar. Geceleri faaliyet gösterirler. Erkekleri meyve ve bitki özsuyu ile beslenirler. En az 3 km uçarak, ürediği yerlerin çok uzaklarına kadar yayılırlar ve canlıların yaşadığı ortamlarda yoğunlaşırlar.
Çok küçük sarı renkte ve 2-5 mm boyundaolan bir dış parazittir. Memelilerin ve insanların vücudunda, kanlarını günde 2-3 kez emerek yaşarlar. Erişkinleri uzun süre gıdasız yaşayabilir. Baş, vücut ve kasık biti şeklinde çeşitleri vardır. Saç ve çamaşırlara yumurtasını (sirkesini) kuvvetlice yapıştırır. Kasık biti, kasık arasında deri içine girip yerleşir. Yaşanılan ortamdaki ortak eşyalar ve kişinin şahsi eşyası ile de yayılırlar. Ev içi ve okul gibi toplu yaşama alanları da kolay bit yayılma yerleridir. Özellikle kışın, temizliğin yetersiz olduğu ortamlarda sıkça görülür.
Evlerde yarık ve çatılarda saklanır ve genellikle geceleri dolaşırlar. Bitki artıkları, ölü hayvan ve böceklerin parçaları ile beslenirler. Seri hareket ederler.
Gri renkli, 1-2 cm uzunuğunda, balık görünümünde ve sık ayaklıdırlar. Çok seri hareket ederler. Bu haşerelere evlerde çok sık rastlanır. Ayrıca fırınlarda, bina duvarlarında sıcak yerlerde barınırlar. Hububat içerisine de girer ve yerleşirler. Kağıt ve kumaşla da beslenirler.
Uyuz böceği insanın derisi içine girerek, burada açtıkları tüneller halindeki boşluklarda (2 mm-3 cm uzunlukta) yerleşip üreyen, devamlı deride tüneller açmaya devam eden; bu tüneller yüzünden deride üst yüzeyinde kabarcıklar, delikler ve yaralar meydana getiren bir parazittir. Kıl diplerinde iltihaplı dermatite sebep olurlar. Böcek yassı ve oval şekilli olup, kitinle örtülü ve kirli sarı renktedir. Kısa, kalın ve kıllı bacakları vardır. Ortalama 0.4 mm boyunda ve 0.3 mm enindedirler. Deri altına yumurtlayarak ürerler. Yumurtlamadan iki hafta sonra; vücutta genellikle parmak araları, bilek ve dirseklerin iç kısmı, koltukaltı, karın ve bacaklardaki şiddetli kaşınma ile hastalık başlar. Deride kazdığı tünellerin üzerinde, içi su ve parazit dolu kabarcıklar oluşur. Özellikle geceleri artan şiddetli allerjik kaşıntılar olur. Buna uyuz hastalığı denir. Uyuz insandan insana; el sıkma, ortak kullanılan eşyalar ve bir arada yaşama vasıtaaları ile bulaşır. Özellikle okul, yurt, kışla gibi toplu yaşama alanları en kolay bulaşma ortamlarıdır. Eğitim düzeyi düşük kenar mahalle semtlerinde daha çok görülür.
Gri renkte ve çok kısa ayakları vardır. Dokunulduğunda kıvrılarak top şeklini aldığı için halk arasında tesbih böceği olarak adlandırılır. Rutubetli ve sebze artığı olan her yerde yaşarlar; mahzen ve bodrum gibi yerleri severler. Saksı bitkilerine zarar verirler.
Ağaç Kurdu (Mobilya Böceği)
Ağaç kurdu eski tahta eşyada; pencere, kapı, parke ve mobilyanın ağaç aksamlarında yerleşir ve dehlizler açarak ilerler. Bu arada kemirdikleri ağacın tozları dışarı dökülür. Bazen geceleri sessizlikte, delik açarken çıkardıkları sesler duyulabilir. Mobilya böceği büyük toplu iğne başı büyüklüğünde, kahverengidir. Özellikle mobilyaların kumaşları ve bu kumaşların içindeki dolgu maddeleri (kamış, saman, ot vs.) arasında yuvalanırlar. Kumaşı deler ve yıpratırlar. Ölenleri mobilyanın altına dökülür.