Başarı? Nasıl? | U-yanmak
Posted on 09 Mart 2013 by Azad	Standard
Her insanın en büyük hayali başarılı olmak. Başarılı olmayı istemeyen hiç göremedim bu güne kadar. Bir süre sonra insanlarda o kadar çok başarılmış durum oluyor ki artık kendi başarılarının çıtalarını çok daha büyük yerlere koyuyorlar.
Hepimizin ilk başarılarından biri bebekken acıktığımızda ağlamak değil midir? Bakın ilk başarımızı o zaman kaydetmişiz. Aaa ne kadar kolay unutmuşuz. Anne ve babamız bizimle ilgilenmediğinde ya da bir şey istediğimizde ağlamayı da başarmıştık bunu da atladık. İnsan evladı işte unutmak bu demek. Yürümeyi de başarmıştık, kendi başımıza yemek yiyebilmeyi ve altımızı pisletmemeyi de. Bunlar öylesine kolay gerçekleşmişti ki unuttuk gitti. Hayatın içinde kendi alanlarımızı kurmaya başladığımızda, birey olarak bir alanı kapladığımızı kavradığımızda ise başarı bambaşka bir değer oldu. Artık hedefte kendimiz yoktuk. Başkalarının gözünde bir şeyler kazanmamamız gerekli idi. Başarılarımızın başkalarının yapabildiklerinden daha büyük ya da ayrıcalıklı olması gerekli idi. Elbette başarı ile kol kola başarısızlıklar da yaşanmadı değil. Birilerinden hoşlandık ve reddedildik. Okul tercihlerimizde her zaman istediğimizi kazanamadık vs. Başarı/başarısızlık terazisinde yekünde hangi taraf ağır çekiyor ise öyle tanımladık kendimizi. Gözlerimizi açtığımız her sabahı bir başarı saymadık. Yiyebildiğimiz her lokmayı başarı saymadık, “Teşekkürler.” dendiğinde bize onu da başarıdan saymadık hiç. Gözümüz tabelanın en tepesinde olduğundan. Başarı nasıl geliyor biliyor musun diye kendime sordum bu aralar. Gördüm ki çalışmakla geliyor sadece. Hep çalışmakla. Başaramadığınızda yeniden çalışmakla. Hiç olmasa da çalışmaya devam ederek geliyor başarı. Başarı sadece sizin kendinizi adamanızla geliyor. Yaptığınıza kalbinizi koymanızla. Sonucunda ne elde edebildiğiniz değil başarı. Ulaşmak için herşeyinizi ortaya koymak başarı. Bunu her gün her an her alanda hiç usanmadan yapabilmek sadece. Gerisi? Sadece laf.