Süt | Renkli Dergi
Ana Sayfa Yasam Süt
Arkami döndügümde kaldirim kenarinda, kökü bütün sehri sarmis gibi görünen büyük agacin önünde gördüm onu. Simit tepsisi önünde olmasinda ragmen esmer basinda hala o kumas, yumusak, tepsinin basinda durmasini saglayan halka duruyordu.Yüzünde ufak bir çizik vardi. Kollarinda çok daha fazla yara. Utangaç, ürkek tavirlarina ragmen kollarini kendisi yaralamis gibi görünüyordu. Üzerinde eski, artik kendisine oldukça küçük gelen kirli bir kiyafet vardi. Gözü hep agacin diger tarafindaydi. Arada bir önünden geçenlerin yüzüne simit isteyip istemediklerini anlayacak kadar kisa bakip tekrar çeviriyordu gözlerini o baktigi yere.
Bankin bacagiyla kaldirim arasina sinmis, tüyleri kabartilmis gibi duran yavru kediyi seyrediyordu. “Kirpi, yine mi geldin, kirpi!” diye seslendi kediye. Birden önüne döndü. “Abi simit vereyim, taptaze!” diye, ayni cümleyle, geçenlere hevesli hevesli seslenmeye basladi. Birkaç simit satti, becerikli hareketlerle sarip verdi. Aldigi paralari özenle toparladi, kosarak arkadaki bakkala girdi. Biraz sonra elinde bir sütle çikti. Belki de yarali kollari yüzünden kendisinden bekleyecegim en son seydi bu. Posetten çikardigi pet bardagin üst tarafini biçagiyla kesti. O arada kedi yanina gelmisti. Içine biraz süt koydu. Kedinin önüne birakti. Kedi istahla sütü içmeye basladi. “Kirpii, sen de az malin gözü degilsin kirpiii!” dedi. Kafasini kaldirip etrafa bakti, beni gördü. “Nasil da içiyor abi gördün mü?” dedi. Basimla onayladim. Gözüm tekrar kollarina kaydi. Onunkiler de. Hemen basini kediye çevirdi. Yanina bir yavru kedi daha gelmisti. “Hoppalaaa! Size mi çalisayim bütün gün arkadas!” diye söylendi. Gitti, bir pet bardak daha alip geldi, diger kedinin önüne de süt koydu. Tezgahinin basina geçti. Yanina yaklastim.
-Adin ne senin?
-Senin mi kediler?
-Kirpi benim oldu sayilir. Öbürü de ara ara geliyor. Yazik, ona da süt veriyorum.
-O kadar paran var mi ki?
-Yetiyor ya iste.
-Ne kadar kazaniyorsun da kedilerin sütüne bile yetiyor?
-Benim oldu Kirpi. Insan kendi kedisini aç birakir mi?Hem süt almayip da ne yapayim abi? Babam zaten bana birakmaz ki kazandigim parayi.
-Birakmaz. Babami ne bilirsin sen. Sagi solu belli olmaz adamin. Hem ben bazen onun aldiklarina daha fazla simit alip ekliyorum firindan. Kalan parayi da sakliyorum. Kirpi aç kalmaz. Kardesim olsaydi onu beslerdim.
-Kollarina ne yaptin öyle?
-Ne yapacakmisim kollarima? Insan kendi kolunu keser mi? Babam kizdi da yapti. Gördükçe akillanir adam olursun, dedi.
-Babamin sagi solu belli olmaz ki. Iki simiti köpege attim diye tuttu kolumdan götürdü eve. Yazik, köpegi de tekmeleyip kovaladi. Senden adam olmaz namussuz, dedi bana. Evde de kizdi iste, kesti kolumu hep. Ben babami dövemem ki. Babamdan güçlü olsaydim da dövmezdim. Köpek oralara dadandi diye tuttu buraya getirdi beni.
-E burada da kedi var, görürse?
-Sütü ben almadim derim. Ama Kirpiye de tekme atarsa, güçlü oldugum zaman döverim bu sefer iste. Bir de, bir de güçlü oldugum zaman, geçen gün beni ittirip burdan kovan simitçi abiyi döverim. Simitlerini de Kirpiye veririm.
Kollarini kasidi. Bakmayi unuttugunu farketmis gibi aniden döndü, kedilere bakti. Bir seyler mirildandi. Tekrar yanima geldi.
-Simit vereyim, abi? Çok taze.
-Iyi hadi ver bir tane.
Becerikli elleriyle çabuk çabuk sardi. Bozuk paralari aldi, cebine atacakken durdu.
-Abi fazla para verdin. Bir tane simit aldin ya.
-Geri kalaniyla birkaç gün Kirpiyi beslersin. Firindan babandan habersiz simit almana gerek kalmaz, babani da kizdirmazsin, fena mi?
Elindeki paralara bakarak biraz düsündü.
-Yok ya! Olur mu öyle?! O zaman Kirpi senin kedin olmus olur. Benim Kirpi. Kendi paramla besliyorum ben onu. Sen bu paralari al, baska kedilere süt al.
Paralari elime tutusturdu. Üstünde birkaç simit kalmis tepsinin yanindan geçti, kedilerin yanina döndü. Arkasindan bakakaldim. Kedilere bakti, bana dönüp yasina fazlaca büyük gelen bir hareketle gülümseyerek elini “Çoktan bitirmisler” der gibi salladi. Gülümsedim, selam verdim, onu Kirpisiyle ve diger yanci ama hor görülmeyen kedisiyle basbasba biraktim.
her türlü yazarim diyorsun yani :)kahkaha esliginde okuttugu gibi, buruk bir tebessüm esliginde de okutur yazilarim kendini diyorsun.. e haklisin ne diyelim 🙂 yüregine saglik, çok begendim.!
delidivane 13 Ekim 2012 at 00:00
Adeta yani basinizda izledim sizi içim burkuldu.Yutkunmaya çalisiyorum hala, okudum bir kaç defa insanligimdan utandigim anlardan biri daha oldu.Kahretsin baba diye geçinenleri anne diye dogurup sokaga atanlari!!!
Afferin be gökhan çok basariliydin.
zetthdark 13 Ekim 2012 at 00:00
Bir zamanlar koca bir dev .. Ve minik bir çocuk vardi . Korkusuzca gezerlerdi ,Yesil, güzel bir bahçede. Kocaman dev bir bahçivan, Minik çocuk bir çiçekti, Simsicacik yürekleri, Hep elele gezerlerdi. Kocaman devin elleri, Minik çocugun yüzünden, Korkulari hep silerdi…
Ama akilli insanlar
Inanmadilar bu masala
Minik çocugu o devden
Onlari uyur buldular
O yesil güzel bahçede
Bir daha uyanmadilar
aferin çocuk sana, bu masal'da ki dev sensin, çocukta olsa olsa kirpi olur.
Söyle bir yutkundum ben de…
Ne güzel tasvirler..
Yüreginiz dert görmesin.. Çok begendim…
Gökhan Duranal 14 Ekim 2012 at 00:00
Güzel sözleriniz için çok tesekkür ederim, sagolun.
Iclal Aksoylu 1 Aralık 2012 at 00:00
Sen olgun büyük çoook kocaman biri olmussun.Sevdim Gökhan abi sevdim.Ellerinden öperim. 😀
Gökhan Duranal 1 Aralık 2012 at 00:00
Esek kadar oldum.
masum Örnek 3 Aralık 2012 at 00:00
Soluksuz okundu …Yürek burkulsa da hüzünlenmenin gerekliligi bir o kadar daha anlamlandi…Yüregin dert görmesin.
Gökhan Duranal 3 Aralık 2012 at 00:00
insan olmaktan utandim bir an.anlamiyorum ki eger o insan babaysa benim evimde kollarinda uyudugum,kendimi yanimda güvende hissettigim ugruna canimi verebilecegim o adam ne oluyor.