Ufkuma Düşenler: 2012
Sensizliğin Yalnızlığı Sevgili
Ve dönüşüne Sevgili
Genişliğince kalbimi ve “hoş geldin”lerimi hazır ettim.
Bir gelişin eksik şimdi.
Gel de tamamla beni
Gönderen ufkumadusenler zaman: 11:37:00 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Hayat nimeti bir yük gibi sırtımda,
Bir bana mı ağır gelir yaşamak?
Adım atmak her bir kula kolay da,
Bir benim adımım mı ağır aksak?
Yokluklar değil bu belimi büken,
Varlığımdır içimde can çekişen.
İnsanla dolu mekanlar içinde
Bir ben miyim sonsuz boşluğa düşen?
Her düşüncem sanki birer yanılgı
Kendinden şüphesi var hecelerin
Sıraları kayıp, yolları çıkmaz,
Zihnimde gezinen düşüncelerin
Gönderen ufkumadusenler zaman: 00:57:00 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
İstenenle imtihan olunur diye,
İstemeyi haram ettim yüreğime.
Şimdi sonsuz bir beklemedeyim,
Neyi beklediğimi bilmesem de...
Gönderen ufkumadusenler zaman: 18:14:00 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Ne oldu büyüdük de?
Kalpte daha çok kırık var.
Kusurlar kemik oldu,
Gönderen ufkumadusenler zaman: 12:34:00 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
İkisi aynı şey değil, biliyorum, kıyaslanamaz bile.
Yeşil rengin bile bilinmediği bir yerde boy atıp filizlenen kardelene karşı, yemyeşil kırların narin ve kırılgan çiçeklerinin esamesi okunmaz.
Beni bilmesin kimse, arasında bulunduğum çiçekler bilinsin sadece.
İzin verin bembeyaz bir kır çiçeği olayım…”
Gönderen ufkumadusenler zaman: 17:40:00 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen ufkumadusenler zaman: 14:33:00 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Ayrılık kadar vuslat da kader...
Gönderen ufkumadusenler zaman: 01:49:00 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Hayalinle yetmiyorsun bana,
Yağmurunla, taşınla, toprağınla,
Ansızın gelen soğuğunla, kışınla,
Gel bir nisan günü.
Söken şafaklar gibi
Sabahın kör karasında,
Ayak izlerini dökerek gel
İster sabah yeliyle, ister akşam güneşiyle,
Gönderen ufkumadusenler zaman: 13:52:00 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Aylar sonra yeniden Ankara' dayım. Ve ilginçtir, bu kez bir an önce gitme isteği yok içimde. Özledim mi ne?
Bir şehri özlemek... her şeye rağmen... sokaklarında akıttığın her damla gözyaşına rağmen... en büyük hayal kırıklıklarını paylaştığın atmosferine rağmen... daha çok sevdiğin bir şehre kavuşmana rağmen... o şehri özlemek...
Şehir mi özlediğim, içindekiler mi? Uzun zamandır düşünüp içinden bir türlü çıkamadığım bir soru. Sanırım cevap biraz politik: Hem şehrin kendisi, hem de içindekiler.. ya da ne şehrin kendisi ne de içindekiler... arkada bırakılan zaman belki de... zamanın "geçmiş" olması ya da... ya da ulaşılmaz olması...
Sebebi her ne olursa olsun, özlem baki. Özlediklerimi hatırladığım şehir Ankara. Ondan almadıklarımı benden alan şehir. Belki de onları kaybettiğim zamanı benimle paylaşan şehir.
Ankara... Yüreğimi burkan anılarımı sakladığım şehir. Benim gizli hazinem, kendimi unuttuğum ve kendimi bulduğum şehir.
Ankara... her şeye rağmen sevdiğim şehir...
Gönderen ufkumadusenler zaman: 15:31:00 Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Hayat nimeti bir yük gibi sırtımda, Bir bana mı a...
İstenenle imtihan olunur diye, İstemeyi haram etti...
Aylar sonra yeniden Ankara' dayım. Ve ilginçtir, b...