“Geyikli geceyi hep bilmelisiniz Yeşil ve yabanî uzak ormanlarda Güneşin asfalt sonlarında batmasıyla ağırdan Hepimizi vakitten kurtaracak”* Dün akşam, lezzetli yemeklerin ve şarabın eşlik ettiği dost muhabbetinden eve dönerken niyetim, geceyi uzatıp blog yazımı yazmaktı. Ama çakırkeyf ruhum, usulca yorganın altına kıvrılınca, bedenimi bilgisayarın karşısında oturtmak da pek mümkün olmadı. Ben de, bulutları üstüme örtüp, bir zamanlar duyduğum kuş seslerinin yankısına bıraktım kendimi. “Bir yandan toprağı sürdük Bir yandan kaybolduk Gladyatörlerden ve dişlilerden Ve büyük şehirlerden Gizleyerek yahut döğüşerek Geyikli geceyi kurtardık “*
"Geyikli gecenin arkası ağaç Ayağının suya değdiği yerde bir gökyüzü Çatal boynuzlarında soğuk ayışığı" Buradan şehirlerimizi ağaçsızlaştımamıza, doğaya arkamızı dönerken ruhumuza da arkamızı döndüğümüze ya da hayatımızın ritmini klavyenin tuşlarına, saat alarmına, cep telefonu sesine göre ayarlamanın ürkütücülüğüne geçecek değilim. Ne de olsa bugün Cuma, neşeli yazılar yazma, pembe gözlükleri ofis çekmecesinden çıkarıp takma, haftasonu için hayaller kurma zamanı. E, hadi o zaman başlayalım. Hayallerimizin içinde kuş sesleri, çam ağaçları, sıcak çorbalar, sevdiklerimize sokulup kitap okumalar, sokaklarda soğuğu hissederek yürümeler, dans ve müzik de olsun. Üzmeyi, ezmeyi, huysuzlanmayı, azarlamayı, küsmeyi sandıklara kilitleyelim; varsayalım ki sihirli lambadan çıkan cin “Yapmaktan mutlu olacağın üç şey seç!” dedi. Evet, hadi seçin ve bu haftasonu kendinize seçtiğiniz mutluluk vericiyi armağan edin. Ben mi? Ben bu haftasonu için çocukluğumu seçtim. Yağmurlu günlerde yayladaki ahşap evin penceresine çenelerini dayayıp dağları seyreden üç kardeşin buluşmasını diliyorum. Gülsünler, sarılsınlar, şakalaşsınlar, birbirlerine iyi geceler öpücüğü verip uykuya göndersinler, gıdıklayarak uyandırsınlar diye diliyorum. Bir de uzun şamatalı bir Pazar kahvaltısı... “Yemek yemek üstüne ne düşünürsünüz bilmemAma kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı”**
*Geyikli Gece, Turgut Uyar**Kahvaltı, Cemal SüreyaGörseller: http://www.cartinafinland.fi/
“Ağır gözkapaklarım, yorgun gece içinde Hayalinle apaçık kalsın, dileğin bu mu? Sana benzer gölgeler, gözümle eğlensin deKeyfince parçalayıp geçsinler mi uykumu? Gönderdiğin, ruhun mu canevinden uzağa İşlerime gözkulak olsun, düşürsün diyeAylak saatlerimi, utancımı tuzağa: Hasedine, kuşkuna yardakçılık etmeye? Hayır, sevgin çoksa da büyük değil o kadar Benim kendi aşkımdır vermeyen uyku durak, İşte öz sevgim, dirlik düzenliğimi bozar Senin uğruna bana hep nöbet tutturarakBen bekçinim, sen başka yerlerde uyanıksın: Benden uzaksın, sana başkaları çok yakın.”**
Boyu kısa, yüksekliği fazla, “Ne yazmalı, niye bloğa yazmalı?” sorularının çınladığı, dalgalanmalarımın sebebi: huzursuz ruhum olduğu kadar, Rengarenk ve Siyah’ta yazmaya, içeriği önceden tasarlamadan “Bakalım sürekliliği olacak mı, nasılsa su akar yolunu bulur” deyip başlamam olsa gerek. Artık, buraya yazmanın alışkanlığa dönüşmek üzere olduğunu söyleyebilirim. Uyumadan önce, sabah uyku mahmurluğunda, trafikte, yürürken...kafamın içinde kelimeler bir dağılıp bir toplanıyor. Henüz, baktığım, okuduğum, gördüğüm, duyduğum şeyleri anlatmak için not etmeye, kelimeleri evirip çevirmeye başlamadım. Yani gidecek uzun bir yolum, şimdilik o yolda dolanıp durmaya da hevesim var diyebiliriz. Rengarenk ve Siyah’ta, tiyatro ve kitaplar üstüne yazılar sanırım hep olacak. Hayalim sürekli yollarda olup, yolda olma/bulma/görme halini yazmak. Kim bilir belki bir gün o da olur. Ama şimdi: Ne yazmalı, niye bloğa yazmalı? Bu konu nerdeyse on gündür yeniden dönüp duruyor kafamda. Kendimi şöyle geniş, çok yolun başladığı/bittiği, yuvarlak bir meydanın ortasında bağdaş kurmuş hayal ediyorum. Hiç bir şey yapmadan sadece yollara bakıyorum. Gün doğumunda, gün batımında, tepemde yıldızlar, bomboş meydanda ben, karasızca yol seçmeye çalışıyorum. Belki de su akıp yolunu buluyor, ama ben suyun içinde olduğumdan farkına varmıyorum. Tarzını, konusunu, kelimesini, tınısını kendimin seçeceği bir akış, bir olma ve anlatma hali ama neyi?
Hawking ve zamanın efendisi (time lord) Doktor Who’nun gönlümü şenlendirdiğini bilen bir arkadaşım bu sabah, “Doktor Who senin ofise gelip Shakespeare okuyacak gibi geldi birden” diye mesaj atmış. Şu olasılıklar evreninde herşey mümkün. Tardis’le evrenler ve zamanlar arası dolaşıp bloğa yazı yazmak da, yakışıklı ve bilge Doktor’un ofise gelip bana Shakespeare soneleri okuması da. Ne dersiniz, ne yazmalı? “Is it thy will, thy image should keep openMy heavy eyelids to the weary night?Dost thou desire my slumbers should be broken,While shadows like to thee do mock my sight?Is it thy spirit that thou send'st from theeSo far from home into my deeds to pry,To find out shames and idle hours in me,The scope and tenor of thy jealousy?O, no! thy love, though much, is not so great:It is my love that keeps mine eye awake:Mine own true love that doth my rest defeat,To play the watchman ever for thy sake:For thee watch I, whilst thou dost wake elsewhere,From me far off, with others all too near.”*
*Sonnet 61, William Shakespeare**Çeviri: Talat Sait HalmanGörseller : Google Image
Simple şablonu. peeterv tarafından tasarlanan şablon resimleri. Powered by Blogger.