Yazar: Ali Cakas
Enterasan bir şekilde bisiklete başladım. Eskiden bisiklet sporu o kadar popüler değildi ve destek görmüyordu. Bisiklet sporunu medyamızda, dergilerde, gazetelerde görmüyorduk yani. Ara ara motor sporlarını takip ederdim. Küçüklüğümden beri nasıl olursa olsun, hangi branş olduğu farketmeksizin hep yarışçı olmayı istemişimdir.
İçimdeki bu istekle bisiklet sürmeye karar verdim. Çünkü herkesin küçüklükten başlayan bir hayalidir aslında bisiklete binmek. Yalnız bu benim için zor bir seçenekti, ailem bisiklete binmeme karşıydı.
Bir bisiklet almaya karar vermiştim. İlk denememde aldığım bisiklet çalıntı çıktı, sahibine iade ettim. Sanki hevesim kırılmaya başlıyordu. Bir bisiklet daha almaya karar verdim. Bütçemi zorlayarak da olsa paramı denkleştirerek bunu başardım. Yeni bisikletimi bir süre ailemden gizli kullandım. Tabii bu gizlilik çok uzun sürmedi. Ailem öğrendiğinde hep azar işittim ve sonunda satmak zorunda kaldım. Bir süre sonra içimdeki heyecanın da tetiklemesiyle üçüncü defa yeni bir bisiklet almaya karar vermiştim.
Hani şöyle bir şey vardır! Birileri sizi değiştirmek için üzerinize gelir, zorlar da zorlar! Halbuki bu benim için çok başarısız bir yöntemdi. Ailem de hep bunu yapardı. “Bisiklete binmeyeceksin!” dercesine davranışlarda bulunurlardı. Yapım gereği çok inatçıyımdır, doğal olarak bana diretilenlerin tam tersini yapmışımdır. Sonuç olarak ailem benim inadımı kıramamıştı, bense onları onları zaman içinde ikna etmiştim. Zaman ilerledikçe bisiklet sporunda iyi yerlere vardığımı hissediyordum. Yarışlardan yarışa, özel, ulusal veya uluslararası olan önüme gelen her müsabaka katılmaya çalışıyordum.
Dünya Dağ Bisikleti Maraton Şampiyonasına Gitmek
Önümde ise nice yarışlar vardı, hepsine gitmek istedim. Katıldığım yarışlardan sonuncusu Fransa’da düzenlenen Dünya Dağ Bisikleti Maraton Şampiyonası oldu.
Aylar öncesi hazırlıklarımı yapmıştım zaten, ciddi düşünüyordum. Her günümü not ediyordum. Ortalama olarak haftada 20 ila 35 saat arasında antrenman yapıyordum. Bir günde 10 saat antrenman yaptığım günler bile olmuştu. Her şeyin farkındaydım, fazla antrenman yapmanın zararlı olduğunun da bilincindeydim. Çok yoğunluklu uzun dayanıklılık antrenmanlarını deniyordum zaman zaman. Önceki haftayla bir sonraki hafta arasındaki ilişkilendirmeyi takip ediyordum. Beslenme ve iyi bir uyku antrenmanımın tamamlayıcıydı.
Antrenman sürecince aralıklarla sağlık kontrolü için hastaneye de gittim. Kan tahlili, karaciğer, kalp, akciğer röntgenlerini de doktor aracılığıyla takip ediyordum, herşey yolundaydı. İyi bir yarış çıkartacağımdan emindim. Bir yandan da yurtdışında yarış koşmanın hakkını da vermek istiyordum.
Bazı uzun antrenmanlarımda düşüncelere dalarak kendi kendime “yabancı sporculardan neyim eksik, farkım ne?” gibi sorular soruyordum. Sonuç olarak doğanın zorlu koşullarıyla mücadele ettiğimiz dayanıklılık yarışıydı bu. Kendi kendime ”herkes iyi bir bisikletçi olabilir ama, iyi de bir maratoncu olamaz!” diyordum. Seçilmiş kişilerin yapabileceği, bünyesine güvenen, vücut yapısını doğaya karşı dayanıklı kılan, sabırlı ve aynı zamanda ahlaklı olan bir sporcunun yapabileceği bir disiplindi.
Dikkat ettiğim bir olayda şuydu; yarış katılımcı listesine baktığımda XC sporcularının büyük bir kısmını görememiştim. Hani neredeydi bu Julien Absalon? (kendi memleketinde yapılan bir yarış olmasına rağmen bu koca organizasyonda yer almamıştı.) Nerede diğer iyi sporcular?
Christoph Sauser ve Mathias Flückiger! bu ikili dışında katılan olmamıştı. Bunların bile iyi bir derece yapacağı meçhuldu.
Yurt dışında ilk defa bir maratona girecektim ve tek beklentim tecrübe kazanmaktı. Teknik taktikleri öğrenmek, eksiklerimi kapamak, diğer sporcuların yarış esnasındaki davranışlarını, yüklenme şiddeti, nerelerde risk alabildiklerini / alamadıklarını gözlemlemek istiyordum.
Maratona katılmayı dayanıklı olduğumu düşünerek karar vermiştim. Bu maratonun bir ay öncesindeki Avusturya XC yarışına da katılmayı düşünmüştüm. Bu arzumu Fransa'da yapılacak Maraton Dünya Şampiyonası'na saklamıştım.
Ali Cakas Yarış Sonrası
Lafı gelmişken önümüzdeki senelerde Güney Afrika'da yapılan dünyanın en zor ve en büyük organizasyonları arasında gösterilen Absa Cape Epic’e de katılmayı hedefliyorum.
Yarıştan bir kaç gün öncesini anlatmam gerek. Yarış yaklaştıkca heyecanım da artıyordu, maratonu gerçekten basite almıyordum. Dağ bisikleti maratonu 80 - 100 - 120km uzunluğunda vahşi patikalarda, kaya inişleri yapılan, uçurum kenarlarından geçilen, dik yamaç inişleri olan ve yer yer su geçişlerinin onlarcasını barındıran bir disiplindi. Tabii hiç birşeyden habersiz, bu koca parkuru yarış öncesinde tanıma fırsatım olmamıştı. İşin diğer boyutu Türkiye adına orada bulunmuş olmam ve bize yol gösterecek bir yöneticinin olmaması nedeniyle böyle bir riske yeltenmem büyük bir çılgınlıktı benim için. Parkurun 20-30km’lik bir bölümünü yarış öncesi turlama şansım olmuştu. Tabii parkuru tanımak için yeterli değildi.
Harita Üzerinde Parkuru İncelerken
Yarış Pazar günü. Gece iyi uyumuştum, gün ağırmadan 3 gibi uyandım, hemen bol kalorili kahvaltı yaptım. Güzel bir kahvaltı ile güne bomba gibi uyanmıştım. Bir süre sonra ikinci bir kahvaltı daha yaptım. Bir gün önceden hazırladığım makarna ile kendi icadım olan özel karışımla birlikte yedim. 4 gün boyunca karbonhidrat ağırlıklı yiyecekler, makarna, kuru gıdalar, ceviz badem, kuru üzüm ile ton balığı, yeşil sebzeler tükettim ve süt ürünlerinden de yoğurda ağırlık verdim. Su tüketimini de hiç eksik etmedim, sıvı alımı her yarışta olduğu gibi bu yarışta da çok önemliydi.
Toplam 3300m irtifa, 6 beslenme noktasi, 7h sınırı
Yarış saati iyice yaklaşırken içimdeki heyecanın yerini korku almıştı. “Ya yarışı bitiremezsem!”, “ya kaza geçirirsem!” veya “bisiklet sorun çıkarırsa”...
Tabii kısa bir süre sonra organizasyonun akışıyla unutmuştum. çıkış aldık ve yarışmanın içindeydim artık. Temkinli ve dikkatli gidiyordu herkes. İlk 40 km boyunca Türkiye adına yarışa benimle birlikte Bayram Eroğlu ve Hamza Kansız’la birlikte gittik. Üçlü olarak konumumuzu koruduk, beraber hareket etmeye çalışıyorduk. Sürekli çıkıyorduk, bir yandan da aramızda konuşuyorduk “Ne bu be! Uzaya mı çıkıyoruz!’
H. Kansız, B. Eroğlu, A. Cakas
Hava çok değişkendi. Yer yer sisli, aşırı yağışlı, bazen de güneşliydi. Yaklaşık 40km sonra ana gruptan kopmuştuk. O esnada bisikletimin ön amortisörümün tüm havası boşaldı ve benim için yarışın şartları bir kat daha zorlaşmış oldu. Yerden gelen tüm darbeleri vücudumda hissediyordum.
Yarış faciaydı, çamura bürünmüştük. Yer yer çamurun renginin değiştiğini bile fark ediyorduk. Her su geçişinde “ırmakta duş alıyor” gibiydim. her çamur geçişi sonrasında gözlerim görmez, ellerim gidonu tutmaz oluyordu. Gözlerime kaçan çamurun beş saat bana acı vermesiyle birlikte nefes almakta da zorluk çekiyordum. Amortisörümün dibine oturması dışında birde vites sorunları ile fren balatalarının bitmesi gibi daha birçok sorun eklenmişti.
Neyseki zorlu bir yarışta kendimce iyi gidiyordum. Bitişe 30 km kalaya iyi bir derece çıkartıcağım ya da bu yarış bitmeyecek” diyerek tüm riskleri göze alarak tempomu arttırdım.
Bitiş çizgisini geçtiğinde “ zamanım 6:13:25’i gösteriyordu. Şampiyonaya katılan 135 erkek, 50 kadından bir çoğu yarışı bırakmak zorunda kaldı. Erkeklerde yarışı bitiren 91 sporcu arasında 83. olmuştum. Takım arkadaşım Bayram Eroğlu ise benim arkamdan yarışı 87. sırada tamamladı. Hamza Kansız ise yaşadığı sorun nedeniyle yarışı bırakmak zorunda kaldı. Kendi derecemden memnun olduğumu söyleyebilirim.
Bundan sonraki süreçte yurtdışı yarışlarına odaklanmayı ve bu tür büyük organizasyonlara daha sık katılmayı düşünüyorum. Avrupa bu konuda bizden katça çok ileride ve bu tür yarışlara katılıp tecrübemizi arttırarak konumumuzu geliştirme fırsatı veriyor bize. İnşallah ilerleyen zamanlarda bu sayede daha iyi bir yerde olacağım ve buna gönülden inanıyorum.
Sezonunun kapanmasıyla beraber toparlanma evresine giriyoruz artık. Allah uzun ömür verirse 2013’te bir takımda yer almayı istiyorum. bundan sonra 2016’da yapılacak Rio Olimpiyat Oyunları’nda Türkiye’yi temsil etmek tek hedefim olacak ve bunu da başaracağıma inanıyorum!
MTBTR'de yarışın haberi
Bu yayın 5297 kez okundu.