Osmanlıda Seyyidler baş tacıydı
Devlet-i Osmanî’de ramazan ayında idareciler ve amirler, emri altındaki işçinin, memurun, askerin işlerini hafifletirlerdi.
Bu sebeple padişah dahi dikkatle, bu veçhile sıkıntı olmaması için gayret ederdi. Yıldırım Bayezid Han yine böyle bir gün de biraz tutuk ve düşünceliydi. Başvezir Çandarlı Ali Paşa zat-ı şahanenin hâline üzülüp “Sultan’ım sizi üzen bir şey mi var?” diye sordu.
Çandarlı: Hazineye mâlik viraneler var sultanım; amma bilmek ne mümkün?
Padişah: Peki, hürmetine kâinatın yaratıldığı Sevgili Peygamberimizin torunlarından birini; itibarsız ve kirli işlerde kullanıyorsak? Ya amirleri o mübareği yoruyor, azarlıyorlarsa?
Padişah: Canım, bilirse yapmaz ama ben derim ki, bir müessese kurulsa, başına bir evlad-ı resûl konulsa. Doğanlar, ölenler kayıt altına alınsa, şecereleri tutulsa, basit işlerde çalıştırılmasa.
Çandarlı: Tamam sultanım ama reis olarak kimi seçmeli?
Padişah: Ona ne ben karışırım ne de sen karış. Git, Emîr Sultan’a danış.
Çandarlı Ali Paşa, derhâl Emîr Sultan Hazretlerine gider. Büyük velî görevi talebelerinden Seyyid Ali Natta’ya verir ve böylece Nakibu’l-Eşrâflık müessesesi kurulmuş olur.