Konuşmak istediğinizde ne yaparsınız?
Gün gelir susmak isteriz, gün gelir konuşmak... Susmak insanın kendisine bağlıdır, peki ya konuşmak? Konuşmak istediğinizde ne yaparsınız? Konuşacak birini nasıl bulursunuz? Önünüze gelen ilk kişiyle diyaloğa mı atılırsınız, yoksa aklınızda geçen bir kişiyi mi ararsınız?
Konuşmak istediğimde kendi kendime konuşuyorum. Zaten beni benden daha iyi anlayan dinleyen birini bulamadım.
İyi de susarız beraber ayrıca.
Birlikte susabiliyor musunuz? Biz ne zaman baş başa kalsak başlıyor konuşmaya, bir değil, iki değil, hep! Susturamıyorum, ben susuyorum, o anlatıyor; ya da o susuyor, ben anlatıyorum. Bazen hep birlikte konuşuyoruz, ama susamıyoruz. Beni çok iyi anlıyor, ben de onu. Bazen ben onu anlamıyorum, sesini yükseltiyor, bağırıyor. Hatta kimi zaman içimden çıkacak gibi oluyor. Sanırım biraz da iradesizlik, zayıflık benimkisi. Ya da yeterince zaman ayırmıyorum ona, o da sıkılıyor yanıbaşımda :(
Ona zaman ayır değer ver. Yoksa benimki gibi başkalarıyla konuşmaya başlıyor. Kafanın içinde hiç tanımadığın birinin seslerini duymaya başlıyorsun. Çok garip şeylerden konuşup çok belirgin bir kadın/erkek ses tonları bazen de salt gürültü duyuyorsun. Bütün notalarıyla ayırt edebildiğin bir müzik eşliğinde başkalarıyla konuşuyor.
Beraber fazla susmakta iyi değil aslında. Yoksa konuşacak eğlenecek başkalarını buluyor.
Sen beni anladın, ben de seni. Teşekkürler, ilgin ve alakan için...
Rica ederim. Selametle.
Ya duygularımı bilgisayarda yazıya dökerim, ya da yalnızken Allah ile konuşurum. Bazen de delilik yapar, kendi kendime konuşurum. Bu bir ihtiyaçsa bir şekilde giderilmesi gerekir ve gidermek için gerekeni yapmaktan çekinmem.
İşte bu mükemmel aslında, çekinmemek yani. Eğer konuşacaksan yer, zaman, kişi bunu etkilememeli; hatta insan tanrıyı en yakınında hissetmeli... Saygı duyuyorum :)
Konuşmak istediğimiz biri var mı arayabileceğimiz ?
Varsa zaten ararız ya da yanına gider konuşuruz.
Yok ise mektup yazmak en güzeli. Belki ideal aşkımıza belki kendimize konuşmanın en içteni budur ve kalem en saf vicdan, kağıt en sırdaş dostumuz olur.
Kağıdın hassasiyetine kesinlikle inanıyorum, hatta sık sık kullandığım bir yöntem bu. Katılıyorum. Kesinlikle katılıyorum.
Genellikle o kişiyi ararım, bakarım ama bulamam. Suskunluklarımı biriktirip depolarım...
Bu da bir çözüm tabi, ancak her şeyi bir kişiye yükleyebilmek büyük cesaret.
herkes ile hersey konuşulmuyor malesef bazen aradığına ulaşamıyorsun bazen karşındaki anlamıyor söylediğini ...
Bayadır konuşmak isteyip istememek arasında bir karmaşadayım. O yüzden doğru dürüst kimseyle bişey de paylaşmıyorum :)
Bazen kelimeler çıkmak için can atar da bizler sıkarız dudaklarımızı :) Belki de sadece izin vermen gerekiyordur, istemekle de alakalı olabilir. Neden istemiyoruz ki konuşmayı, bildiklerimizden mi sakınıyoruz kendimizi?
izin vermek basit fakat karşındakinden kendi yaptığının karşılığı gelmeyince bazen ınsan anlattıkça daha çok sıkılıyor ben bu yüzden susuyorum aklımdaki türden bir kisi veya beni yanıltan biri olmadığından
1 arkadasım var zaten samimi olduğum onla konuşurum bazen
Peki genellikle ne yapıyorsun, susmayı mı tercih edersin?
ifşa olmak istemiyorum ama :D günlük tutuyorum artık ne yapayım.
Zor, kendine ait sebeplerin vardır tabi; ancak sorsam dahi susacaksın :(
Konuşma ihtiyacı duyduğumda hayali karakterler yaratır onlarla muhabbet ederim. Ve Allah'la da konuşurum. En çok huzur veren de o şahsen rahatlıyorum.
Hayali arkadaş hem eğlenceli, hem can sıkıcı. Ben mutluysam ta karşımda dikilip benimle eğleniyorlar, ama ben mutsuzsam... Ne kadar bağırsam da gelmiyorlar :) Allah'a her şeyini açık yüreklilikle açabilir misin? Bunun adı sevgidir.
Aklımdan geçen birini ararım. Genelde aynı kişilerdir zaten
Birden fazlaysa iyi, bir taneyse kötü :)
Arkadaşlarımı çaldırdımmı derdime derman olurlar böyle...
Ne güzel arkadaşlar onlar :)
Gidemiyorum bu aralar
Kendimle konuşurum.. Kimseye güvenemem..
Kendinle konuşmak güzel, ama güvensizlik can sıkıcı.
Öyle de.. Nerden bileceğim insanların ona anlattıklarımı başkalarına anlatmayacağını...:)
Bilemezsin. Peki kesin sonucunu bilerek mi yaparsın herşeyi?
Müneccim değilim. Kesin bilerek yapamam.. Ama temkinli olmak da lazım...:)
Ben de onu diyorum, koşulsuz güvenme; ama güvensiz de yaşama. Fala inanma, falsız kalma gibi oldu
Güvendiğim insanlar vardır.. Tek tük tür onlarda 1 bilemedin 2 :)
önceden arkadaşıma anlatırdım ya da yakın bulduğum kişilere ama artık kimseyle konuşmam susarım veya kağıda dökerim. Canını sıkan şey hakkında konuştukça daha çok canın sıkılıyo en iyisi susmak. Zaten 4-5 aydır susuyorum ve susmaktan çok yoruldum
Sustukça bir şeyi derinlere atmış oluyorsun, ama o elbet bir gün kendini gösteriyor... Bence kendine çok eziyet ediyorsun, sen sussan da zihnin asla susmuyor aslında. Çığlıklar içinde onu yalnız bırakıyorsun, ama asla onun esaretinden kurtulamıyorsun. Konuş, dök gözlerindeki yaşları... Dök ki temizlensin ruhun, dök ki yeşersin mutluluk ağacın :)
konuşacak kimsem yok ki içimde tutuyorum herşeyi o da ağırlık veriyor gözyaşı döksende içindekiler dökülmüyor bazen geçiyor bu bazen beter oluyor
Ne kadar gerçek bir dostun yerini tutar bilmem ama istediğin zaman bana yazabilirsin
birşey sorabilirmiyim profilinizdeki yaşınız doğru mu acaba :)
Haha. 21 :)
Arkadaşımla konuşurum aklımda bir tek o vardır konuşmak istediğim her hangi biriyle konuşmam benim için özel biri olduğu için onunla konuşurum sadece.
Bu da güzel, hatta mükemmel bir ortaklık :)
Ben bu aralar kaçmak istiyorum kimsenin bulamayacağı bir yer örneğin. Yürümek yürümek... Sanırım bu ara iyi değilim.
Ne yaptığını bilmeden yap, sadece yürü, ya da sadece koş... Yeter ki zihnin uzaklarda olsun, ne yaptığın ne farkeder. Aklın senden uzaklaşsın, dünyayı aşsın ve sana süprizler getirsin. Mutluluk ruhundan hiç eksik olmasın. İyi ol :) Ben böyle istiyorum :)
Canım çok teşekkür ederim umarım tüm bu güzel dileklerin gerçek olur. Süprizler hep bizimle olsun... :)
Ana Sayfa > Spor > Konuşmak istediğinizde ne yaparsınız?