23 Mart 625 – Hicretin 3. yılı Şevval ayının 7'si, Cumartesi günü
Uhud Savaşı (Arapça: غزوة أحد); Hicretin 3. yılı Uhud dağının eteklerinde vuku bulan, Peygamber Efendimizin (s.a.a) Mekkeli müşriklerle yaptığı meşhur savaşlardan biridir.
Bu savaşta ilk etapta müşrikler yeniliyorlardı; ancak Allah Resulünün (s.a.a) Abdullah b. Cübeyr komutasında, Uhud Dağının solundaki Ayneyn dağına yerleştirdiği İslam ordusu okçularından bir grubun zafer kazandıkları zannıyla mevzilerini (dağı) terk etmeleri durumu değiştirdi. Bu durumu fark eden müşrikler de okçuların boşalttığı bölgeyi kullanarak, Müslümanların arka tarafından saldırdılar ve aleyhlerine olan savaşı lehlerine çevirdiler. Bu savaşta Müslümanlar, 70 kişinin şehadeti, Hamza b. Abdulmuttalib’in şehit edilmesi ve Peygamberimizin (s.a.a) yüzünden yaralanması ve dişinin kırılması gibi ağır hasarlar aldı.
Müslümanların müşrikleri hezimete uğrattığı Bedir savaşından bir yıl sonra (Hicretin 3. yılı), Kureyşliler Ebu Süfyan komutasında Bedir’de kaybettiklerinin intikamını alma kastıyla Peygamber (s.a.a) ve Müslümanlarla yeni bir savaş için hazırlıklara başladılar. Ebu Süfyan bu maksatla Amr b. As, İbn Zib’ari ve Ebu İzze’yi Mekke çevresindeki kabileleri kışkırtmak ve onlardan asker toplamak amacıyla görevlendirdi. Yıl boyunca yapılan hazırlıklardan sonra topladığı üç bin kişilik orduyla Medine’ye doğru hareket ettiler. Vakıdi’nin rivayet ettiğine göre, Allah Resulü (s.a.a) bu hadiseden, amcası Abbas b. Abdulmuttalib’in gizlice gönderdiği bir mektupla, Kuba bölgesinde (Medine’nin yakınlarında bir bölge) haberdar oldu. Ama başka bir rivayette bu mektuptan söz edilmemiştir.
Mekke’den hareket eden Kureyş ordusu Şevval ayının beşinde Areyd bölgesine (Uhud yakınlarında bir bölge) ulaştılar ve burada hayvanları otlamaya bıraktılar. Hz. Peygamber (s.a.a) ashaptan birinin vasıtasıyla müşriklerin asker ve teçhizatları hakkında bilgi edindi. Sa’d b. Muaz, Esid b. Hadir ve Sa’d b. Ubade gibi Evs ve Hazreç kabilelerinin büyükleri de bir grupla birlikte müşriklerin saldırılarına karşı tetikte olmak için cuma günü sabahına kadar mescitte nöbet tuttular.
Savaşın başında, Talha b. Ebi Talha adında bir müşrik teke tek savaşmak için birisini talep etti. Bunun üzerine Hz. Ali (a.s) onun karşısına çıkıp onu öldürdü. Kazanılan bu ilk zaferden dolayı sevinen Müslümanlar Tekbir getirerek hep birden düşman ordusu saflarına saldırdılar. Bu durumda Müslümanlar hızla galip gelmeye ve müşrikler de kaçışmaya başladılar.
Uhud Savaşında, İslam Ordusunda herkesten önde ve önce, Hz. Ali (a.s), Hz. Hamza, Ebu Dücane ve diğerleri düşman saflarını zayıflattılar. Hz. Peygamber Efendimiz (s.a.a) her taraftan Kureyş Ordusu gruplarınca saldırıya uğramaktaydı. Hz. Peygambere (s.a.a) hangi grup saldırıyorduysa Hz. Ali (a.s) Hz. Peygamberin (s.a.a) emri ile o gruba saldırıyordu. Bu fedakârlığın karşılığında Cebrail nazil olarak Hz. Ali’nin (a.s) özveri ve fedakârlığını Hz. Peygamberin (s.a.a) nezdinde överek şöyle dedi: “Bu, onun gösterdiği fedakârlığın nihayetidir.” Hz. Resulullah da (s.a.a) Cebrail’i tasdik ederek şöyle buyurdu: “Ben Ali’den o da bendendir.” Sonra gökte bir ses şöyle yankılandı: لا فتی الا علی و لاسیف الا ذوالفقار ; “Ali’den başka yiğit, Zülfikar’dan başka kılıç yoktur.”
"http://tr.wikishia.net/index.php?title=Uhud_Savaşı&oldid=117520" adresinden alındı.
Bu sayfa son olarak 11 Mart 2019 tarihinde ve 11:53 saatinde düzenlenmiştir.
Bu sayfaya 12.185 defa erişilmiş.