07.04.2019 13:10 Karakter boyutu :
Sağlık olursa bir gün bugünleri anlatan kitap olarak yazmak istiyorum. İnanıyorum ki, o gün birçok insan yaptıklarından, söylediklerinden veya yapmayıp, söylemediklerinden utanacak.
Bitmeyen bir seçim yaşıyoruz. Bana göre seçimi bitirmeyen Ak Parti teşkilatları. Başarısızlıklarını bu şekilde kamufle etme gayretindeler. “Nasılsa kazanırız” rahatlığında geçirdikleri seçim sürecinde duvara tosladılar. Ve resmen aklımızla alay ediyorlar. Maalesef Tayyip Bey de bu saçmalığa DUR demiyor.
Seçim öncesi de sonrası da FETÖ, PKK söylemlerine bir de “Proje insanlığı” eklendi. Nedir yahu?
Seçim esnasında yapılan yanlışlardan hiç mi ders almayacak kimse? İstanbul’da yaşayan biri olarak gözlemlerimi yazayım; İstanbul’da Binali Yıldırım’a olan sempatiyi de yok ettiniz. Yarın Ekrem İmamoğlu ile Binali Yıldırım İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı arasında seçim yapılsa şahsi kanaatimce bu sefer büyük bir farkla İmamoğlu alır. Bu raddeye geldi insanlar.
Yorulduk yahu, anlayın artık. Yapmayın, etmeyin! Öyle süreci zamana yayarak insanların kaybetmeye veya kazanmaya alışmasına zemin oluşturmak nedir? Lütfen bulunduğunuz çemberin bir adım dışından kendinize bir bakın.
Ak Parti’ye verilen oyların tepki ve cezalandırma olduğu iddiasına karşılık en büyük etkenin ÇARESİZLİK olduğunu yazmıştım.
Bugün bu iddiamla ilgili çok basit bir iki örnek yazacağım. Gerek kendi başıma gerekse yakinen tanıdıklarımın başına gelenlerden örnek vererek. Ama öncesinde seçim öncesi ve sonrası yaşanan çaresizliklerle ilgili bir iki şey söylemek istiyorum.
Birçok kişinin terörle işbirliği içinde olduğu ilan edildi bu seçim. İşte bu seçim en büyük çaresizliği bu söylemlerle mücadele etmek zorunda kalan insanlar yaşadı. Bu seçim en büyük çaresizliği eşini, evladını bir oy için sandık başında kaybedenler yaşadı. Bu seçim en büyük çaresizliği kendisinden olan haksızlığa uğrayınca ortalığı ayağa kaldıran ama karşı taraftakini görmezden gelen insanların duruşunu izlemek yaşattı.
Hemen hemen herkesin muzdarip olduğu bir cep terörü var. Telefonunuz ne kadar akıllı olursa olsun, önleyemediğiniz kişi ve kurumlardan gelen ısrarlı cep mesajları veya aramalarından bahsediyorum.
26 Mayıs 2018 tarihinde “Mesaj terörüne dur diyebilecek kurum yok mu bu ülkede?” başlıklı bir yazı kaleme aldım.
Gümrük ve Ticaret Bakanlığı ile Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu’nu da arayarak bizzat kendilerine ilettim yazımı.
Cep telefonlarımıza kontrolsüz bir biçimde gelen tanıtım, ticari veya reklam amaçlı mesajlarla ilgili 1 Mayıs 2015 tarihinde yapılan düzenleme ile (!) biz tüketiciler koruma altına alınmıştık ama pratikte olay öyle değildi.
Cep telefonlarımıza gelen mesajlarda değişen tek şey; “SMS listemizden çıkmak istiyorsanız …….. tıklayın veya …….numaraya RED mesajı gönderin” olmuştu. RED mesajlarının bir kısmı ücretli olmakla birlikte ananızdan emdiğiniz sütü burnunuzdan getirecek cinsten.
Tabii ilgili kurumdan bir açıklama gelmedi. Ben de istemediğim mesajlardan korumak adına (!) adına çıkarılan bu kanunda dahi ticari kurumların menfaatinin düşünülmesini vatandaş olarak kınayıp başımın çaresine bakayım dedim.
GSM operatörümü aradığımda kanunun izin vermesi sebebiyle tanıtım, reklam mesajlarını tamamen engelleyemediklerini söylediler. Telefonuma gelen mesajlarda açık numara olmadığı için numarayı engelleme imkânım da yok. GSM operatörüne dedim ki, “Telefonumu tamamen kapatın mesajlara.” Sağ olsunlar kırmadılar kapattılar. Fakat bu sefer de E-Devlet gibi önemli işlemler için gönderilen şifrelerin olduğu mesajların telefonuma gönderilememesi sorununu yaşadım. Mecburen, kapattırdığım mesajları tekrar açtırmak zorunda kaldım.
Bakın bir seçim geçti. İstanbul seçmeniyim ama Türkiye’nin her bölgesinden tanıtım mesajları geldi. Kimi görsem şikâyetçi.
Yok, bu kadar basit bir şeye çözüm yok. İzinsiz telefon numaralarımız paylaşılıyor ama bir hak iddia edemiyoruz.
Şimdi bir düzenleme yaptık deyip insanları kandırmak, onları ÇARESİZ bırakmak değil midir?
"MEDYAYA GİTSENİZ BİLE HEPSİ BİZDEN"
İzin verdiği için ilini yazıyorum. Eskişehir’de yaşayan bir tanıdığım, Üniversite mezunu düzgün bir insan. Uzun yıllar düzgün bir iş bulamamaktan şikâyetçiydi. Bir gün bana dedi ki, “Ben Ak Parti’ye üye oldum, çalışmalarına da katılacağım. Söz verdiler, bana iş verecekler.” Yaptığını etik bulmamakla birlikte, bir işe girebileceğine de ihtimal vermediğimi zira sıranın kendisine gelmeyeceğini söyledim. Neyse, o tanıdığım Ak Parti’ye üye oldu, çalışmalara katıldı, kapı kapı gezdi vs. "Bekle şurası açılacak, istihdam edeceğiz seni" diye diye bir iki yıl geçti aradan. Seçim öncesi artık dayanamadı, “Siz beni oyalıyor musunuz?” diye sordu. Kendisine; Bir şey yapamayacaklarını İŞKUR’a başvurması gerektiğini söylediklerinde tabii bizim ki çok sinirlendi. Bu yaptığınızı herkese anlatacağım filan demiş. Teşkilatta görevli bir beyefendi, “İstediğiniz yere gidin, medyaya gitseniz bile yazmaz, hepsi bizden” cevabını vermiş. N’aptı bu arkadaş biliyor musunuz? Sabah akşam ah etti. İş olmadığı için değil, kandırıldığı için. Bu insana bu ÇARESİZLİĞİ yaşatanların suçu yok mu şimdi?
"SİZE HESAP MI VERECEĞİZ"
Geçtiğimiz Kasım ayında gündemi bir hayli meşgul eden bir dolandırıcılık olayı yaşanmıştı ülkemizde. Polis dolandırıcıyı yakalamıştı ama bu başarısını paylaşmak adına; mağdurun fotoğrafını izinsiz bir şekilde kamuoyuyla paylaşmış, hırsızın çaldığı para ve mücevherin detaylı envanterini medyaya servis etmişti. Kişinin hangi semtte oturduğuna kadar bilgi de medyada mevcuttu.
Ben de 29 Kasım 2018’de “Polis, canımızı ve malımızı koruyor tamam da özelimizi kim koruyacak?” başlıklı bir yazı kaleme almıştım.
Yazımla ilgili bir dönüş veya bilgilendirme aldım mı? Hayır.
Bu haberlerden sonra ne oldu biliyor musunuz? Aile, günlerce dolandırıcıların hedefinde oldu ve telefonla taciz edildi.
Nitekim o günlerde; trafik çevirmesi sırasında kendisine ceza yazılan bir akademisyenin görüntüleri yansımıştı medyaya. Geçirdiği sinir krizini kameraya çekip medyayla paylaşmıştı polisimiz.
Bu ve bunun gibi benzer olayları gündeme getirmemiz elbette polisimize leke sürmek için değil. Vatandaşın özeline saygı duyulması için. İnsanları kamuoyu önünde ÇARESİZ bırakmamak için.
Geçtiğimiz yaz, bir sorunla ilgili İçişleri Bakanımız Süleyman Soylu’nun makamını aramıştım. Yazar olduğumu söylemedim, kendimi ismen tanıtıp meseleyi söyledim. Telefona çıkan genç kadın “Bize faks çekin” deyince (hâlâ koca kurumların faksla çalışmasını da anlamış değilim, neyse) faksı çektiğimde teyit için arayacağımdan “Kiminle görüştüm?” diye sordum. Adını veremeyeceğini söyledi. “Neden?” diye sorduğumda ise “Size hesap mı vereceğiz, böyle karar alındı” dedi.
Haydi, çıkın işin içinden… Çalışanlarının adını dahi vermek istemediği bir kurumun çalışanları; vatandaşın adını, adresini, fotoğrafını, özelini paylaşıyor kimse de buna DUR demiyor.
Çok basit ve sıradan üç örnek…
Kendi sesinizden başka seslere kulaklarınızı tıkarsanız, insanları çaresiz duruma düşürürseniz, yönetim ve adalette eşitlik ilkesini yok sayarsanız insanların ne oylarını ne de gönüllerini alabilirsiniz. Öyle afiş asmakla gönül alınmıyor…