En Güzel İbadet Namaz | İslam kaynakları
İnsan yaratanı tanıdıkça bir sevgi oluşur kalbinde. Bu sevgi, Allah’ın yüceliği karşısında kulun tapınmasını, kulluk sunmasını ve gönül saygısıyla eğilmesini gerektirir.
Allah’a kul olan ve bu kulluğa can-u gönülden iman eden biri, O’nun emirleri karşısında teslimiyet sunar; huzurunda tazim ile eğilir; secdeye kapanır; sırrını açar; dileğini seslendirir ve kendisini var eden bu eşsiz, benzersiz yaratanı yücelikle kutsar.
İnsan, kulluk sunmak ve ibadette bulunmak için yaratılmıştır. Yüce Allah Kur’an-ı Kerim’de bu gerçeğe şöyle temas etmektedir:
“Cinleri ve insanları ancak bana kulluk etmeleri için yarattım.”
Bu yüce hikmet ve hedef, dinin ve elçilerin davetinin ön planında yer almıştır. Kur’an-ı Kerim, bu hususta şöyle buyurmaktadır:
“Andolsun biz, her millet içinde: Allah’a kulluk edin, tağuttan kaçının; diye elçi gönderdik.”
Bu kulluğun faydasının Allah’a değil, insanın kendisine döneceği, insanın izzet ve saadetini temin edeceği malumdur. Zira Allah mutlak surette her şeyden müstağnidir.
“Kâr edeyim diye yaratmadım ki
Kula ihsan olsun diye yarattım.”
1- Allah’ın Yüceliği
İnsan, tanınmış biriyle karşılaştığında mütevazı davranır ve büyük bir bilginle görüştüğünde saygı gösterir. Bu insanlar karşısında mütevazı ve saygılı olmanın nedeni, o insanların sahip olduğu yücelik ve bilgi karşısında insanın kendini küçük görmesidir. Şanı yüce Allah, azamet ve kibriya kaynağıdır. Allah’ın azamet ve yüceliğini tanıyan hor ve hakir insan, huzu ve huşu eder.
Her alanda ve her yönden insanı çepeçevre kuşatan hadsiz hesapsız ilâhî nimetler, Allah’a tapmanın en güçlü gayesini ortaya koyar. İnsan dünyaya gelmeden önce bu nimetler yağmuru başlar, ömür boyu devam eder ve hatta liyakat gösterildiği taktirde ahiret yurdunda da o nimetlerden pay alınır. Kur’an-ı Kerim bu noktaya vurgu yaparak asr-ı saadetteki Müslümanlara hitaben şöyle buyurmaktadır:
Bu dalaletin insan hayatındaki farklı bir yansıması ise madde, makam, tağut, madalya, eş, araba gibi şeylere tapmaktır.
Müminlerin Emiri Ali (a.s), Allah Resulü’nün (s.a.a) peygamberliğini şöyle yorumlamaktadır:
“Allah, kullarını putperestlikten kurtarıp, Allah’a tapmaya davet etmesi için Hz. Muhammed’i (s.a.a) peygamberliğe seçti.”
- Nehc’ül-Belâğa, Hutbe: 147