Yazarlar / Ebru Amaç
Ağlamaya utanıyorum.Yüreğimden, içimden bir sızı bir çığlık … Ama sadece o kadar. Bunlar hiçbir şeyi azaltmıyor, hiçbir işe de yaramıyor. Babamın ölümünü hatırlıyorum… Böylesi bir acı nasıl paylaşılabilir, hadi paylaşıldı nasıl azalabilir? Olmaz, olmuyor.Bir kıymeti yok ki bu hissettiklerimin acının düştüğü yürekler için.
Dinine, inançlarına isyan etmekten bahsetmiyorum canım kardeşim. Elbette kadere inanıyorum. Ben de kadere inanmadan yaşayamam. Biraz farkındalık istiyorum sadece. Senin için çizilen dünyanın figüranı değilsin sen, kendi filminin aktörüsün. Kontrol her daim senin elinde olmalı ki başına gelebileceklerden sorumlu olasın. Kurtarabilmelisin kendini, çocuğunu tehlikeden. Önünü görebilmelisin. Net, berrak olmalı kafan. Kurnazlıkla üç kağıtçılıkla çalınmamalı zamanın, geleceğin, enerjin, gücün. Ve başına gelenden de sorumlu tutulan sen, birilerinin “kader, fıtrat, afet, acı” olarak nitelendirdiği şeyi yaşamak zorunda kaldığında talihsizlik deyip öylece yırtmamalısın. Kendi kararının sonucunda yaşadığın acıyı çekmek inan bana daha katlanılır bir şeydir, gereklidir, yaşın kaç olursa olsun seni büyütür. Ama tersi ne yapar? Sen cevap ver istersen. “Ama” ile başlayan cümleler kur, yine. “Ama bana böyle söylememişlerdi.” de mesela! Savun kendini. Sadece zamanında sesini çıkarmadığın için mahkum olduklarına bakıp başkalarını suçla.Hadi!
Ziyaret Sayısı 3025079