1963 Şampiyon Kulüpler Kupası Finali: AC Milan - Benfica - Ninguem
Milan: Giorgio Ghezzi, Mario David, Cesare Maldini, Mario Trebbi, Victor Benitez, Giovanni Trapattoni, Dino Sani, Gianni Rivera, Gino Pivatelli, Jose Altafini ve Bruno Mora.
Benfica: Costa Pereira, Domiciano Cavem, Raul Machado, Fernando Cruz, Humberto Fernandes, Mario Coluna, Jose Augusto, Joaquim Santana, Jose Torres, Eusebio ve Antonio Simoes.
Cesare Maldini ile Mario Coluna
1963 Şampiyon Kulüpler Kupası final maçına hızlı başlayan taraf Milan oldu. Maçın hemen başında, Jose Altafini, boşta kalan topu kaptı ve kaleye yöneldi. Birkaç dakika sonra, Gianni Rivera’nın ara pası yetersiz kaldı. Wembley’i dolduran İtalyan taraftarlar, Benfica’nın her pas girişiminde oyuncuları ıslıklıyorlardı. Gördüğümüz oyun, bildiğimiz catenacccio değildi.
Milan’ın elde ettiği sonuçlar da bu oyunun göstergesiydi. Cesare Maldini, takımın gol sayısını örnek gösteriyordu. 1961-62 sezonunda lig şampiyonluğunu kazanan ekip, 34 maçta 83 gol bularak, en yakın rakibinden 22 gol daha fazla atmıştı. 1963 Avrupa finaline yükselesiye kadar da 8 maçta 31 gol buldular ki kupa tarihindeki en yüksek yüzdeyi elde etmişlerdi. Bu gollerin on dördünü eleme turunda Union Luxembourg’a, sekizini çeyrek finalde Galatasaray’a ve beşini yarı finalde Bob Shankly’nin Dundeesine atmışlardı.
Milan’ın teknik direktörü Rocco, “catenaccio”‘yu İtalyan futbolunun odağına getirmişti. Bunu Avrupa’da da başarabilirdi. Gipo Viani’nin 1940’larda Salernitana’da yarattığı sisteme birkaç değişiklik getirmişti. Daha etkili bir kontra atak stilini önce Triestina ve Padova’da denedi. Çalıştığı bu kulüplerle sıralamanın üstlerine doğru çıkmaya başlayınca, İtalyan basınının ilgisini çekti ve catenaccio, “zayıf tarafın üstünlüğü” şeklinde adlandırılmaya başladı. Bu zeka dolu taktik ile zayıf ekipler, kendisinden daha güçlü olanları yenebiliyordu.
Portekiz tarafına baktığımızda, son yıllarda Avrupa futbolunun zirvesine yerleşmiş bir takım görüyorduk. 1961 finalini Barcelona’yı 3-2 yenerek kazandıktan 1 yıl sonra, Real Madrid’i 5-3 gibi bir skorla mağlup edip Avrupa’nın en büyüğü olmuştu Benfica.
Rocco, böyle güçlü bir ekibe karşı daha kontrollü bir oyunu tercih etmişti. Finale kadar 6 gol atmış, sağ açık Paolo Barison yerine, daha çok yönlü sayılabilecek Pivatelli’yi oynatmayı uygun görmüştü. Forvet olarak kariyeri eskisi kadar parlak olmasa da, bu maçta çok önemli bir görev verilmişti oyuncuya: geriye gelip Coluna’yı durdurmak.
Görevin ne kadar zor olduğu çok çabuk ortaya çıkmıştı. Benfica’nın beyni sayılan Coluna, kısa sürede oyunun kontrolünü takımına kazandırmıştı. 11. dakikada uzaktan attığı şut, Benfica’yı tekrar maça dahil etmekle kalmadı, Milan’ın da oyununu yeniden gözden geçirmesini sağlıyordu.
Dakikalar ilerledikçe, Benfica da gücünü hissettirmeye başlamıştı. 19. dakikada, orta sahada boşta kalan topu kapan Coluna, hemen Jose Antonio Torres’i gördü. Uzun boylu forvet, topu Eusebio’nun önüne indirmiş, kara panter lakaplı golcü de kaleye doğru müthiş hızıyla ilerlemeye başlamıştı. Milanlı oyuncular hızına yetişemezken, ceza sahasına çoktan girmiş olan Eusebio, kalecinin soluna doğru attığı sert şutla takımını 1-0 öne geçirmişti.
Milan’da bu büyük yıldızı tutma görevi Trapattoni’ye verilmişti. İlk 30 dakika boyunca, onun her hareketini takip etmeye çalıştı. 30. dakikadan sonra, Milan maçtaki en iyi oyununu oynamaya başladı. Pereira’nın kalesini sonuç vermeyecek tehditlerle zorluyorlardı. 35. dakikada Mario David’in pası golle sonuçlanabilirdi ancak Altafini çok net pozisyonu değerlendiremeyince Milan golden oldu. Daha sonra İtalya ligi tarihinin en golcü oyuncularından birisi olacak olan Altafini de kendisine yakışmayacak kadar kötü oynuyordu.
Bu aşamadan sonra Rocco bir çözüm bulmuştu. Disiplinsiz davranışlarını da göz önünde bulundurarak, Jimmy Greaves’in yerine Brezilyalı orta saha Dino Sani’yi kadroya yerleştirmişti. Bu değişiklik, Altafini’yi de kendine getirmişti. Milan hücumda daha dengeli ve etkili olmaya başlamıştı. Sani’nin oynadığı ilk maçta, Altafini tam 4 gol atmış ve Juventus’u 5-1 yenmişlerdi.
57. dakikada, Milan aradığı golü bulmuştu. Rivera’nın ceza sahası dışından attığı şut savunma tarafından engellenmiş ancak top Altafini’nin önüne düşünce Brezilyalı golcü şanssızlığını yenmiş ve topu kalecinin sağından ağlara yollamayı başarmıştı.
Golden hemen sonra maçın esas dönüm noktasına şahit olmuştuk. Coluna, Pivatelli’nin pasında araya giren isim olmuştu. Benfica’nın 6 numaralı oyun kurucusu topu sürmeye başlamış, Pivatelli de maç boyunca olduğu gibi onu takibe almıştı. Mücadele sürerken, Pivatelli’nin sert müdahalesi, Coluna’nın sakatlanmasına sebep olmuştu.
Bu sakatlık, Benfica’yı hemen etkilemişe benzemiyordu. İlerleyen dakikalarda da iyi oynamaya devam ettiler. Özellikle Simoes ile sol kanatta etkili oldular. Ancak, sağlam Milan savunmasını aşmayı başaramadılar.
Öte yandan, Coluna’dan sonra Milan tarafı da boş durmuyordu. Altafini ile Portekizlilere bir uyarı da bulunmuşlardı. 69. dakikaya geldiğimizde, Milan kendisini öne geçiren golü kaydetti. Rivera’nın orta sahada topu kapmasıyla başlayan atak, topu Altafini’nin önüne yuvarlamasıyla çok tehlikeli bir gol pozisyonuna dönüştü. Kaleciyle karşı karşıya kalan Altafini de, bu ikramı geri çevirmeyip takımını 2-1 öne geçirdi.
Maçın son 20 dakikası, klasik İtalyan futbolu şeklinde geçmişti. Milan savunmayı ön plana alıp skoru korumayı amaçlamıştı. Benfica tarafında ise, Coluna maçın sonlarında sahada yer aldı ancak neredeyse hiçbir etkisi olmadı.
Pivatelli’nin maçtaki faulü ne ilk, ne de son kez olmuştu. Ancak Coluna’ya yapılan bu hareketin, sadece ona ve Benfica’nın kupa umuduna değil, futbolun masumiyetine karşı da olduğunu kabul etmemiz gerek.
1963AC MilanAvrupa Şampiyon Kulüpler KupasıBenfica