Sıfıra sıfır elde var ‘kocaman’ bir sıfır! - İsrafil K.KUMBASAR
Bugünkü YENİÇAĞ »ANASAYFAYAZARLARSİYASETEKONOMİDÜNYAGÜNCELSPORFOTO GALERİVİDEOKİTAPDİĞER »TEKNOLOJİBİLİMOTOMOTİVMEDYA POLEMİKKÜLTÜR SANATZAMAN TÜNELİSİNEMAZAP DEDİKDİZİ-RÖPORTAJKONUK KALEMARAŞTIRMABASIN İLANREKLAMSAĞLIKSıfıra sıfır elde var ‘kocaman’ bir sıfır!Ana Sayfa» Yazarlar» İsrafil K.KUMBASAR24.02.2011 00:00İsrafil K.KUMBASAR
Az şey değildir daha birkaç ay önce elinden ’ödül aldığın’ bedevinin, birkaç ay sonra hedefi haline gelmek. Ama bizimkiler beceriyor işte.Hakeza Yahudi kuruluşunda ’cesaret madalyası’ alıp sonrasında ’One minute’ diye efelenmek. Efelenip de Akdeniz’in sularına 9 yurttaşının kan damlalarını sızdırmak.BOP Eş başkanlığı’nı bir övünç vesilesi saymakla, bugün darmadağın olan Arap ülkelerinin haline içlenmek, olsa olsa ’karanlıkta yol aramanın’ hazin sonu diye özetlenebilir.İçeride tezgahlanan ’acıları kaşıyarak’ ve ’geçmişe sövme korosu’ oluşturarak iktidarı perçinlemek, dışarıda pek tutmuşa benzemiyor.Görebildiğimiz kadarıyla ’dışarıdaki’ varlığımız, Big Brother’ın üstümüze diktiği gömleğin içine sıkıştırılmış vaziyette.Anayasayı ağızlarına sakız edip, “Türkiye’ye dar geliyor, yerimiz küçük oynayamıyoruz” diyenler, küresel oyundaki ’figüran’rolünü pek bir benimsemiş görünüyorlar. At koşturdukları alan daraldıkça daralıyor.Elde avuçta kalan haritadan ’toplu iğne başı’ kadar yer tutmayan ülkelerin lütfettiği vize kolaylığı.
Kuşbakışı bir fotoğrafla dünyanın en kilit noktasındaki Türkiye’nin dış ilişkileri tamamen ’günü kurtarma’ üzerine oturtulmuş durumda. Kuzey’e dönüyorsunuz, Rusya Federasyonu ile ’ulusalcı çizgiye kayarız’ endişesiyle mesafeli bir duruş. Azerbaycan ile üstü örtülü bir gerilim. Ermenistan’a zoraki bir tebessüm.Güney’e iniyorsunuz, mahdum Kaddafi yüz yıllık kinini kusuyor. Mısır, “Çek elini içimizden” diye fırça atıyor. İsrail zaten biliniyor. Doğu’da ’Bizans oyunlarının’ bini bir para. Ankara’yı ipe çekmeye meraklı ne kadar türedi varsa, hepsinin üssü durumunda bu ülke. İran temkinli bir çizgide, ne zaman ’yolda bırakılacağının’ endişesini taşıyor. Ne de olsa bir ucundan ABD’ye kafa tutuyor. Oysa bizimkilerin eline tutuşturulan dönem ödevi, Washington mamulü.Suriye iç tehditlerin kaygısıyla, kısa vadede gülücükler atıp “Sabah ola hayrola” vecizesini mırıldanıyor.Dönün yüzünüzü Batı’ya. Bir yanağımız Merkel’e öbürü Papandreu’ya kota edilmiş. Fransa, İtalya, İngiltere bilinen çizgilerinden milim sapmadan, bunların tabiriyle ’ilmi siyaset’üzerinden işi kotarmanın peşindeler.Yani, önüm arkam, sağım solum sobe.
Her ülkenin kendince bir hesabının olması doğal.İşin anormal olan tarafı çıkarların çatıştığı bir dünyada ’herkese mavi boncuk dağıtma’cinliğinin para etmeyeceğini anlayamamak.Yahu dünyayı da bir yana bıraktık. Şunun şurasında 8 yıldır Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ile bile ilişkileri olumlu çizgiye getiremedik.Aynı şekilde Türkiye-Azerbaycan münasebetleri.Asıl gözden ırak tutulan, Ankara’nın Türk Cumhuriyetleri ile irtibatının neredeyse kesilme derecesine getirilmesi.Mikrofonu ellerine her alışlarında bir yığın ’etnik’ grubun kardeşliğinden söz edenler 250 milyonluk Türk Dünyası’nı ısrarla ve inatla görmezden gelmeye devam ediyorlar.Sanırsınız ki, Türk Dünyası ile ilgili konular özelleştirilmiş. ABD’nin gönüllü emir erleri zaten oralarda gerekli ’çalışmayı’yapıyor. Dışişleri’ne biçilen rol ise civardaki Arap ülkelerini ABD’ye, ’Batı emperyalizmine’ sıcak bakacak kıvama getirmek.Allah için hayli gayret harcadı bizimkiler bu konuda. Ama son gelişmeler senaryonun bir bölümünün bunlardan saklandığını gösteriyor.Her olay sonrası anında demeç patlatanlar, şimdilerde ’boş gözlerle’ ateş topuna dönen Arap ülkelerine bakıp yutkunuyor:“Yahu, ne oluyor?” ***
Ne olduğunu dünya alem biliyor. Bilemeyen ya da bilmezden gelen ’sıfır sorun’ pembe rüyası peşinde koşanlar.Bu bakış açısıyla ellerinde daha çoook ’sıfır’ kalacağını söylemek, sadece bir gerçeğin tespitidir.Bakalım ne zaman uyanacaklar.