İngiltere'nin doğu kıyısındaki kasabalar ve köyler, 13 Ocak Cuma günü kırmızı alarm verildi. Güçlü rüzgarlar ve yüksek gelgitlerin birleşimi, bir “fırtına dalgalanmasının” taşkın savunması yüzünden yıkılacağından korkmasına neden oldu ve Essex'teki Great Yarmouth, Norfolk ve Jaywick sakinleri tahliye edilmesi emrindeydi.
Sonunda, en kötüsünden kaçınıldı. Rüzgarlar, gelgitler ve dalgalar ciddi bir sele neden olmak için pek bir araya gelmedi ve insanlar eve döndüler. Ancak bu, bölgeyi su baskınlarıyla ilk defa tehdit etmiyordu ve 2017'te sağlam tutan sel savunmaları, daha önceki ve daha ölümcül bir fırtına dalgasına cevaben büyük ölçüde inşa edildi.
Modern İngiliz tarihindeki en büyük doğal afet Ocak 31, 1953 gecesi gerçekleşti. Gelgit dalgalanması, Kuzey Denizi'nin ortalama seviyesinin beş metre üzerine çıkmasına neden oldu, bu da İngiltere'nin doğu sahilinde, özellikle Yorkshire'ın güneyinde yaygın bir sele yol açtı. Bazı 30,000 insanlar tahliye edildi, 1,000 kilometrekare arazi su altında kaldı ve İngiltere'deki 307 ve İskoçya'daki 19 kişi öldü. Ölüm ücreti, Thames Haliç'teki Canvey Adası'nda özellikle kötüydü.
Alçakta yatan Hollanda'da, sonuçlar çok daha büyüktü - 1,800 ölümlerinden daha fazla. Kısa bir süre sonra Hollandalı, devasa ve çok maliyetli bir sistem kurmaya başladı. sel savunma.
Britanya'daki cevap daha az belirleyiciydi. Eski şansölye ve ev sekreteri Viscount Waverley bir soruşturmayı denetledi ve çok etkili bir yayın yaptı rapor o yıl sonra. Waverley, taşkın savunmasını nasıl en iyi şekilde yenileyebileceği konusunda uzman görüşü istedi ve önerileri arasında yeni bir erken uyarı sistemi kurulması ve hızlı bir şekilde kurulması ve Londra’yı korumak için geri çekilebilir bir bariyer inşası yer aldı.
Sonunda 1972 Thames Bariyer Yasası'nın geçişine yol açan uzun politik taarruzlar kendi başlarına etkileyicidir, ancak daha hemen tutuklanan şey, Waverley'nin gelgit dalgalanması için teklif ettiği açıklamadır. İlk kez, Waverley'in raporu iklim değişikliğini hükümetin endişesi haline getirdi.
Fırtına dalgalanmasına neden olan şey
Waverley, sel olayının bir faktörler kombinasyonundan kaynaklandığını açıkladı. Atlantik'ten gelen kuvvetli kuzey rüzgarları nispeten yüksek bir gelgitle çakıştı, böylece Kuzey Denizi'nin daralan kuzey-güney ekseninden aşağı yukarı Dover Boğazı'ndaki darboğaza alışılmadık derecede büyük miktarda su zorladı. Dünyanın dönmesi, suyun gelgit akıntılarının batısına yönelmesini sağlayarak İngiltere'nin doğu kıyılarına çarptı. Londra'nın taşkın savunması üzerine dökülme tehdidinde bulunan önemli miktarda fazla su Thames Haliç'i zorladı.
Waverley, yüksek gelgit ve dalgalanmaların farklı fenomenler olduğunu belirtmek için acı çekiyordu. Dalgalanma gelgit düşük olsaydı, etkisi çok az fark olurdu. Ayrıca, iç yağışlar ortalamanın altındaydı. Doğu sahili nehirleri en güçlüsü olsaydı, gelgit dalgalanmasının yol açtığı tahribat çok daha büyük olurdu, bu da yaşam kaybına ve başkentin altyapısında hasara yol açıyordu. Gerçekten de, Londra Metrosu'na olan risk, izleyen tartışmaların çoğunu şartlandırdı.
Waverley’e sunulan veriler, Ocak 1953 gibi taşkınların daha sıklaştığını ve onları üreten faktörlerin kombinasyonunun daha sık olacağını düşünüyordu. Bunun üç nedeni vardı. İlk olarak, su seviyeleri yükseliyordu. 1950'ler tarafından bilim adamları, bir asırdır iklimin ısınmakta olduğunu ve bunun buzulların erimesini sağladığını biliyorlardı.
İkincisi, eğilme olgusu: İngiltere'nin kuzey-batı ve kuzeyi kademeli olarak yükseliyordu ve güney-doğu, özellikle Doğu Anglia'da popüler bir çekiş gücü olan bir kavram yavaş yavaş batıyor - ya da küçümsüyordu -. Aşağı doğru ısınma, daha yüksek su seviyelerinin etkisini arttırdı ve ayrıca iklim değişikliğinden kaynaklandı. Son buzul çağının sonunda, buzullanma Bristol Kanalı'ndan Yıkama hattına kadar güneye ulaşmış, buzun ağırlığı artık Kuzey İngiltere'ye etki etmiyorken, kademeli bir düzeltme yapılıyor - ve sürdürmektedir.
Üçüncüsü, hava durumlarını değiştirmenin gelgit dalgalanmalarını daha olası hale getirdiği fikriydi. Sou'westerlies, bölgenin hava örneklerine hükmediyordu, ancak güçlü kuzey bölgeleri, muhtemelen 200 yıl döngüsünün bir parçası olarak daha yaygın hale geliyordu. Bütün bu nedenlerden dolayı, doğu kıyıları ve özellikle de Londra, Kuzey Denizi'nden artan bir tehditle karşı karşıya kaldı.
Doğal iklim değişikliği?
Waverley sayesinde, bu düşünce on yıllardır Whitehall'da sallandı ve ardından Thames Barrier in yapısına yol açan kıvrımlı süreci şekillendirdi. Ancak iklim değişikliğinin doğu kıyılarına karşı artan tehditde bir faktör olduğu anlaşıldıysa, herhangi birinin insan faaliyetlerinden kaynaklandığına dair çok az öneri vardı. Bunun yerine, bilim insanları, binlerce yıl boyunca doğal olarak meydana gelen buz çağlarına giriş ve çıkış yönündeki değişikliklere dikkat çekti. Doğanın bir gücü olarak kabul edilen iklim değişikliği, politika yapımında bir faktör haline gelse bile, henüz siyasallaştırılmamıştı.
İklim değişikliği, belirli bir nüfusu ortaya çıkardığında, devletin coğrafi iyi şansa olduğu gibi yeterli savunma inşa etme kapasitesine de bağlıdır. 1950'lerin ve 60'lerin tartışması aynı zamanda iklim değişikliği konusunda politik olarak önemli antropojenik kavramların nasıl ortaya çıktığını keskin bir şekilde ortaya koyuyor.
O zaman, savunmasız insanları ve alt yapıyı görünüşte doğal olaylara karşı savunma meselesiydi, şimdi nedensellik sorunu muazzam derecede karmaşık ve olası hükümet tepkilerini siyasallaştırdı. Bu, hem ulusal hem de küresel düzeyde çevresel adalet hakkında derin sorular ortaya çıkarmaktadır. 1953'in korkunç selleri ve dünyadaki son olayların gösterdiği gibi, ister İngiltere'de ister başka bir yerde, sellerde boğulan marjinal insanlar.