DiŞi GeYiK: Temmuz 2009
Belki güneş bi gün ikimiz için doğar
Gönderen Dişi Geyik zaman: 11:35 ÖÖ Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Dişi Geyik zaman: 5:54 ÖS Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Guardını hiç düşürmemeliydin belki de.Kanatsız uçmayı denedin,bir süre uçtun,sonunda tepe üstü çakıldın işte. Biriktirdiklerini ,bir bir öğrendiklerini hiçe saydırdı bu çıplak duruş sana,belleğini devre dışı bıraktırdı.Fazla açık ,net olmak ,temkinli davranmamak yanlış adımlar attırdı,bir çizik daha attı,yaraladı zaten birçok kez teklemiş olan kalbini.
Yine de çok yüklenme kendine ,yaşamak bu işte;mutluluk kadar acıyı da iliklerinde hissedebilmek , hata üstüne hata yapmak,heyecana kaptırmak ruhunu ,beynini işlevsiz bırakıp ,hareket etmek.Kırılmalısın,üzülmelisin,bitkisel hayatta gibi hissetmelisin ki kendini; mutluluğun,iç rahatlığıyla gülebilmenin,dünyanın mutlu ve renkli yarısında koşabilmenin kıymetini bilesin.
Sen yine de metanetli ol, hayata bakışın değişmesin, yaşananlar ne olursa olsun umutsuz olma,gerçek sevgi bir gün seni bulacaktır.Duruşuna güven hayatta,kendi iç sesine kulak ver daima,yalan söyleyen,inciten insanlar yaşama sevincini söndürmesin.Bu onların zaferi olur.
Başkasının mutsuzluğuyla mutlu olan,bir damla göz yaşına kıyabilen,bin bir yalan söyleyen,duygularını kullanmaya çalışan ,sinsi davranan,”benim de bir haremim olsun” mantalitesini benimsemiş,kalbi ve hayatı dolu olan ama boşmuş gibi davranan,ne hissettiği her gün değişiyor gibi görünen ama aslında hiçbir şey hissetmeyen insanlardan uzak dur!
Bu berraklığın,doğruluğun ve sevme hevesinin farkına varamamış onlar. Yeni sayfalarda ,yeni hikayeler yazmak istemememiş, elini tutman için sana uzatma cesaretini gösterememiş,egoları ağır basmış,gerçeklere boğulmuş ,her adımı özgürlük kısıtlamak olarak algılamış ,maksimum sorgulamış insanlar.
Sarıp sarmalamak,ellerini ellerine kenetlemek,asla unutmak değil ama geçmişin, bugün ve gelecek üzerinde ki etkilerini silip sadece anıya dönüşmesini sağlamak,sevgiye boğulmak,en çokta gülmek istemişsin sen;öküz altında buzağı aramış, sadece boş zamanını doldurmuş,seni itmiş,kıyamam diye diye hırpalamış,incitmiş.Bunları yaparken de zerre kadar umurunda olmamış bir nefesi nasıl da soluksuz bıraktığı.
Senin farklı sandığın herkes gibiymiş,derin değil,sıradanmış,hissizmiş.Havaalanında ki karşılama seramonisi , hayal edilen danslar,çatı katı balkonunda içilen şaraplar,açılan mor çiçekler … Senin inandıkların onun gözünde sadece ütopik saçmalıklarmış ve bunlara inanmakta yapılabilecek en büyük aptallık.
Gerginlik anı senin bir an önce geçmesini istediğin,varlığına tahammül edemediğin birşeyken,onun üstüne uyuması gereken,canı istemediği için telefonlarını açmamasının sebebiymiş.
Uzak dur işte;hayatını anlamsızlaştırır onlar,yaşama sevincinden çalarlar,vakit kaybettirir,yüzüne bir çizgi daha ekler gün be gün,kalbini tekletir,mutsuzluğa iter seni.
Canın yansa ,uykuların kaçsa ,nefes boruna bir yumruk oturmuş ;ne öldürüyor ne rahat bir nefes aldırıyor gibi hissetsen de hep gülümse ,gözlerin çizgi haline gelsin ve bakan herkes şaşırsın nasıl böyle olabiliyor diye,dik dur,inadına gülümse,elmacık kemiklerin daha da belirginleşsin,yanakların gibi hayatında pembe olsun...
Senin dünyan dumanlarla kaplı , is rengi şimdi ama bir düşün ;hangi acı geçmez ki bu hayatta ,kimler unutulmaz ki …
Ozon tabakası,global ısınma,savaşlar,seller,depremler,ekonomik kriz,genetik kopyalama ,nano teknoloji derken çocukluğumuzdan beri sevdiğimiz ve inanmak istediğimiz,iyilerin dostu ,kötülerin düşmanı , süper kahramanlar ‘da evrim geçirdi ,artık onlar dünya ve insanların mutluluğu için değil,mutsuzluğu için çalışıyorlar.İnancımı yitirdim onlara.Kabul et ,onlarda herkes gibi insan işte,tuvalet ,duş,yemek,cinsellik vb. birçok ihtiyaçları var ,bize her ne kadar, bu sözde süper kahramanları yüceltmek adına bu yönleri gösterilmese de.
Ve sadede gelelim ,2 seçenek kalıyor geriye
1-Anneanne ve akranı çok görmüş,çok geçirmiş aile büyüklerinin sözlerine kulak ver; "Kendi sevdiğinle değil, seni sevenle birlikte ol".Yaşın henüz geçmemiş,bitli baklanın kör alıcısı bulunurken;Şöyle eş ,dost,akraba çevresinden,soyu sopu belli,ailesinin hali vakti yerinde,helal süt emmiş,görgülü,ay pek de terbiyeli,saygılı,diş hekimi,inşaat mühendisi,en azından bankacı biriyle vakit kaybetmeden baş göz ol.Evinin kadını,çocuklarının anası ol,pilav pişir,alt değiştir,saçını da süpürge et.Kadının hayatta ki yegane görevlerini yerini getir.Görücü usulü denen Türk toplumu gerçeğine sende boyun ey ve hatta kendi hayatın üzerinde uygulamalı olarak katkıda bulun...
2-Yaşamının son anına dek,1 ileri 3 geri giderek,kahkaha ve gözyaşını bir arada barındırabilen,kırılarak dökülerek,severek,sevilerek,damarlarında ki kanın aktığını,kalbinin bedeninden dışarı fırlayacakmış gibi attığını hissederek yaşa,yaşamın gökkuşağının bütün renklerine boyansın.O kadar dolu,renkli yaşa,farklı renkleri karıştır ki birbirine, belki gökkuşağına yepyeni bir renk,dünyaya güzel can,bir bebiş eklersin...
Gönderen Dişi Geyik zaman: 12:56 ÖS Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Dişi Geyik zaman: 12:38 ÖÖ Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Dişi Geyik zaman: 5:29 ÖS Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Dişi Geyik zaman: 12:08 ÖÖ Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Geçmiş iz gibi peşinde, inkar edilemeyecek kadar gerçek, gözardı edilemeyecek kadar karmaşık.
Hayat kime ne sunar bilinmez, hangi kapıları açar, hangi yolları kesiştirir, kimleri teğet geçer, kimi yaşarken öldürür, kimi anka kılar.
Gönderen Dişi Geyik zaman: 11:49 ÖS Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
Gönderen Dişi Geyik zaman: 4:33 ÖS Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
sivri dilin taş kesildi,noldu yazamadın kramp mı girdi parmaklarına
Sınav bitti.Tam 1 aydır beklediğim bir sınavdı bu.
Sorulardan biri şöyle “Şu anda vizyonda olan melekler ve şeytanlar filminin başrol oyuncusu aktör kimdir?”
Şık yok, ismi yazmanız gerekiyor.Ve yokkkk hatırlayamıyorum.Adamın yüzü gözümün önünde ,Terminal,Da Vinci Şifresi’nde oynadı ama adı yok.En sonunda kendi kendime çok bilinen yabancı erkek isimlerini saymaya başladım.Michael,Henry,Adam,John,Rick ve sonunda Tom Hanks.
İlk Osmanlı tiyatrosu olan eserin “Evlenme” kısmını hatırladım ve üstüne birazda salladım “Şair Evlenmesi” hiç yaratıcı olmayan bir biçimde oldu “Kız Evlenmesi”
Sonuç ne olur bilinmez,400 kelimeyi geçmesi gereken kompozisyonun geçtiğini umuyorum,ama deveye hendek atlatmaktan zor geldi en kolay yaptığım iş olan yazmak.Sivri dilim oldu lal,keskin kalemim köreldi,anlayamadım kendimi…
Bir ekonomist olarak , ekonomisi pamuk ipliğiyle IMF' bağlı olan canım ülkemde employment kategorisine dahil olamadım henüz.Üzülerek söylüyorum ki benim ekonomistliğim annemin ekonomisini çökertmeye yarıyor hala.
Kendi özgür ve hür irademle inat edip bankacı olmayacağım naralarıyla gezdim durdum 4 aydır.Daha yaşım gençmiş nasıl olsa olurmuşlarıysa çok dinledim bu süre zarfında,teselliye ihtiyacım olduğunu düşünen bünyeler tarafından.
Diyemiyorum tabi “Teyze benim ruhum yaşlı,sen bakma bu bedene.Ben ne med cezirler yaşıyorum her gün kalmakla ,kalmamak arasında.Sonra henüz yer kürenin bütün arka bahçelerini görmediğime karar verip,vazgeçiyorum,kıyamıyorum anneme,babama kalmaya devam ediyorum .
Çözüm üretmeye çalışıyor herkes kendi çapında,tabi benim bu unemployment durumuma,her kafadan bir ses çıkıyor,yoruluyorum dinlemekten.
Sen bankacı olabilirsin,rahatlıkla üstesinden gelirsin niye istemiyorsun bakalım,
Seni buralar paklamaz yurtdışına git en iyisi sen,
Adana’dan gitmen lazım burada artık iş kolu kalmadı,
Naif, hassas bir kızsın sen yapamazsın öyle satışta,pazarlamada…
Yeter diye bağırmak geliyor içimden.Kimseyide kırmayı asla istemem.Susuyorum.
Çok düşünmek iyi gelmiyor bana,o kadar yoruyor ki bazen beni,keşke diyorum nadasa alabilsem kendimi,şöyle uzun bir uykuya dalsam 1 sene uyanmadan uyusam,sonra kaldığım yerden devam etsem yaşamıma…
Yapmam dediğim şeyleri yapar oldum,kendime uzak düştüm hatta beklide çok yakın oldum,ama o kadar içiçeyim ki kendimle, hayatımda ilk defa sıkıldım benliğimden.
Dünyayı,insanları,varlığımı sorguluyorum.Hareketlerine bakıyorum insanların, hepsine uyuz oluyorum.Gitgide asosyal,kimseyle anlaşamayan,sorunlu bir yaratığa dönüşmekten korkuyorum.
Can yoldaşım kitaplarımın yüzünü açmaz oldum,film izlemez,gözlerim düz çizgi haline gelmiyor artık gülmez oldum.
Anneannemin arkadaşı olan teyzenin “ aaa kızım çok günah takma öyle baş parmağına yüzük” cümlesine verdiğim gayri ihtiyari cevaplada inançsız,kafir oldum.
“Benim tanrımın günah kriteri bu değil teyze”
Anneannem ve arkadaşı olan teyzenin açık kalan ağızları,annemin hah yine yaptın yapacağını der gibi bakan güzel gözleri ve hafif gülümsemesiyle kalakaldım öyle ne diyeceğimi bilemeden,bir kere kaçmıştı işte ağzımdan.
Farklılıklara saygı göstermeyi ,hiçbir ayrım yapmamayı öğütleyen ,çok hümanist bir yaklaşımla büyütüldüm ben. Önceden insanlığın tanrıya ulaşma yollarının,tarzlarının birbirinden farklı olduğuna inanırdım.
Zaman işte yıktı geçti her şeyi.Şeklini almamış bir alçı gibi hafızamda yer kaplayan düşünceler okudukça ,dinledikçe,sadece bakmayıp aynı zamanda gördükçe yontuldu,törpülendi,kendi evrimini devam ettirdi.Yeryüzünde aldığım son nefese kadar da oluşumu tamamlayamayacak belli.
Blogumun ilham kaynağı;Sapık ve İğrenç Adamı(SİA) ,insanları yakarak öldürebilen,sevgilisinin kafasını kesip paketleyebilen ,kızlarını tecavüzcüsüyle evlendiren insanları,yardım adı altında toplanan paraların kimlerin elinde heba olduğunu,gerçekmiş gibi inanılan hurafeleri,namus cinayetlerini,berdelleri,biri açlıktan ölürken diğerinin tabağında bıraktığı pirinç tanelerini,40-50 yaşında adamlar kapımızın önünden çöpleri toplarken,1 tanesi 10 tl’ye içilen krema dolu, kalori bombası kahveleri gördükten,ailemin hikayelerini dinledikten sonra artık eminim benim tanrımla sizin tanrınız aynı olamaz zaten ...
Gönderen Dişi Geyik zaman: 3:36 ÖS Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
çek o pis bakışlarını üzerimden
Sırf sinirimden açtım bu blogu.Uyuşuk muyum neyim,yazmayı da ,okumayı da severim ama yoktu bir blogum.Kim derdi iğrenç,sapık bir adam vesile olacak bloguma...
Nasıl bir zihniyettir bu,sapkınlıktır.Babam yaşında bir adam otobüste ve çıkasıca gözleri sürekli üzerimde.
Farkettiğim anda dur kızım dedim kendime,hatırla "ömür törpüleyen şehir" de yaşamıştın bunu sen daha önce.tarih tekerrür ediyor sadece.Takip ettim bir süre,bekledim.Hareketlerini,bakışını,ifadesini....Yanılmamıştım keşke de yanılsaydım.
Elimde sabah hastaneye giderken unuttuğumuz babamın kalp grafisi.Stres ve sinirden rulo haline geldi,sopa vazifesi görecek birazdan babam yaşındaki adamın kafasında.
Ayıptı büyüklere el kaldırmak yurdumun topraklarında,benim zihniyetimde insana el kaldırmak hiç yoktu oysa.Yaptığımdan utandım aslında.
Bu aralar Sylvia Plath ve Polyanna arasında dalgalanan ruhumun,Orta Asya ve Anadolu'dan gelen cengaver tarafı şahlanmıştı o anda.
Çocukken oturduğumuz lojmanda bütün çocuklar kim daha uzağa tükürecek diye iddialaşırken,ben öyle şeyler yapmam diyip ,çıtkırıldım kız edasıyla,öğrenmediğim için kızdım kendime.
Canım babamın kalp grafisi , gözü dönmüş sapkın adamın burnunun ucunda ,aman dikkat değmesin sakın,vurma onunla, kirlenmesin o iğrenç adamın temasıyla.
Sesim kendime yabancılaştı artık ondan sonra.İlk kelimem,hatırladığım tek şey şu an:"utanmıyor musun?"
Utansa yapar mıydı hiç?Karısının , kızının saçının teli görünmesin,saklansınlar örtülerin altına sözüm ona diğer alemde yanmak korkusuyla.Ben kotum,yarım kollu t-shirt ve spor ayakkabılarımla 30 dk. otobüste yolculuk edeyim bu psikopat adamın bakışları altında.
Adana'm,büyüdüğüm şehir,herkesi sıcaklığıyla kavurur,beni burda bulunmak sevindirirdi oysa.Bugün yapıştı işte boğazıma,bunalttı,daralttı,şöyle Akdeniz ,Ege kıyı şeridine taşınsam dedirtti birden,belki de "Gavur"lar diyarına...
Güzel,güneşli günler görmeyi umut ederek uyanmıştık 29 mart sabahına.Adana'm çürüyen metroları,olmayan şehir planı,dünyadaki ilk ve tek caddeden büyük kaldırıma sahip olan bulvarıyla büyüdüğüm şehir eriyip,geriliyordu gün be gün.
Nolmuştu buraya,ne değişmişti de,önceden sokaklarında herkesin şortlarla,askılı t-shirtlerle dolaştığı ve kimsenin kimseye bakmadığı bu kentin aydın sokaklarına.
Neye kızdım ,kime kızdım bilemedim bu işin sonunda....
Gitmek gelir içimden,
Çekip alır bir deli rüzgar,
Gemiler bensiz gider
Hayali uzak limanlar
Avucumda tütün sarısı
Birde yaşanmamış zamanlar
Gönderen Dişi Geyik zaman: 10:59 ÖS Hiç yorum yok: Bu yayına verilen bağlantılar
sivri dilin taş kesildi,noldu yazamadın kramp mı g...