Bir de yaşadığın herşeyin ve tanıştığın herkesin bir amacı olduğuna inanırım ben... Hayatın karşına getirdiği herşey planın bir parçasıdır ve bu plan öyle kusursuz işler ki ne yaparsan yap en sonunda kendi hayatını bile uzaktan izlemek zorunda kalırsın. Bütüüüünnn bunları neden anlattım çünkü "kalbin ritmi"nin hayatıma nasıl girdiğinin de tabii ki bir hikayesi var ve kısa bir özeti hakediyordu :) Detaylara fazla girmeden Joya'mor markasının sahibi Tülin Elver'le de tanışmamızın tesadüfleri, aynı okuldan mezun olup yıllar sonra buralarda kaynaşmamızın hikayeleri de hayatın bana sunduğu muhteşem tesadüflerden biriydi... Tülin, Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi mezunu... O da Ankara'nın tozunu yutanlardan, İstanbul'a yol yordam göstermek için kendini yıllarca holdinglerin kocaman binalarına kapatanlardan. Ama sonra içindeki sese kulak verip istifasını basıp kendi markasını kurmak için uzun ve zorlu bir yola girenlerden. Hem ürettikleriyle hem de yaşadıklarıyla bana fazlasıyla ilham veren insanlardan biri. Yüzükleri, kolyeleri, ve bilezikleri kendi gibi o kadar zarif ve güzel ki Tülin'i görseniz bu takıları onun yaptığını zaten şıp diye anlarsınız. Ben en çok "kalbin ritmi" koleksiyonunu beğeniyorum hatta koleksiyona yeni bir yüzük eklemiş ki evlenecek olsam hiç düşünmeden alyans olarak alırdım. Yüzüğün bir tarafı altın, diğer tarafı gümüş her kıyafete, her takıya, her ortama uygun, kolyesi ise kalbinizin tam üzerinde duruyor ve enerjisini hissetmek için gerçekten orada olduğunu bilmeniz yeterli oluyor... Tülin'in Joya'mor ürünlerinin tamamını Lidyana 'dan bulabilirsiniz... Gittiğiniz heryerde hatta sokakta bile insanların iltifatlarına hazır olun ve Tülin'in adını vermeyi unutmayın. Ben iki günde neredeyse 10 kişiye kolyemin hikayesini anlattım. Kalbin ritmi dedim, saf altından yapılıyor ve özel olarak tasarlanıyor dedim sonra çıkardım ve incelemelerini izledim. Gerçek bir tasarım gerçek bir enerji ile birleşince demek ki böyle oluyormuş dedim. Hayat bana ne getirirsen kabülümdür, şansınla, tesadüfünle, herşeyin en iyisiyle kapım sana sonuna kadar açık dedim, iyi insanlar yanımda olsun dedim ve güzel olan herşey sizi de bulsun dedim. Dedim ki hayatınız daha mutlu ve parlak olsun, Tülin gibi siz de kalbinizin sesini dinleyin ve bırakın hayat sizi de en güzel yerde, en doğru zamanda yakalasın...
Mesele festival değildir, alkole karşı gelen insanlar ve yaptıkları değildir mesele #ozgurlugunesahipcık diye twitterda bağırmak, insanlara bardaktan taşan son damlanın alkol yasağı olmadığını anlatmak ise hiç değildir zira twitter'da ayrı bir cumhuriyettir ve konuyu anlamak istemeyen kesimin hatta İstanbul dışındaki insanların bile olan biteni gördüğünü, duyduğunu yada anlamak istememesidir... İste tam da bu sebeple Mesele, neden? ve ne zaman? sorularını sormanın tam vakti olmasıdır... Neden sesimiz kısık ve ne zaman bu hale geldik -ki bu soruyu da vakti zamanında Ece yine sormuş, ardından olanlara hepimiz şahit olmuştuk. Kendisi Beyrut'ta savaştan çıkan çocuklarla veya Mısır'da devrim yapan gençlerle sokaklarda gazetecilik yapmaya mecbur bırakılmıştır!! Ve hikaye tam olarak şöyle başlar; son 5 senedeki gazetelere mümkünse sessizce yazılmış 4.sayfa haberlerine bir gözatın isterim ve bugün neden bunları konuşurken bile korktuğunuzu, babanızın anlattığı üniversite olaylarının, annenizin anlattığı sokak anarşisinin aslında hiç bitmediğini, sessizce yazılan herşeyin, sokağın acımasız kurallarına yine sessizce ve bir bir eklendiğini tekrar hatırlayın... belki birazcık nerede, ne zaman ve nasıl hatalar yaptığımızı da böylece anlarız... anlarız ki belki bir anda tokat gibi anladığımız tek şey, korunaklı mahallelerimizde yaşarken sanal özgürlüklerimizle aslında sahip çıkacağımız bir özgürlüğün hiç kalmadığını da anlamış oluruz... Ve bu kalmayan özgürlük! aslında yıllardır; sadece inandığı ve başını örttüğü için üniversite okuyamayanların, babası istediği için evlendirilip komşusunun, teyzesinin ve hatta ülkesinin koruyamadığı kız çocuklarının, saçını uzattığı için dayak yiyen erkek çocuklarının, sahilde bir bira içip sadece gününü bitirmek isteyenlerin... biraz daha geniş bakalım mı? Ülkemin renkleri yalanlarıyla büyütülüp sonra dininden, mezhebinden veya dilinden dolayı hergün canından olma korkusuyla yaşayanların, zamanında topraklarını koruduğu bu ülkede, farklı bir dil konuştuğu için ve sadece birileri ellerini kirlettiği için doğduğu evden zorla kovulanların, kitap yazan ve hatta kitabı sadece evinde bulunduranların... kısacası bu ülke topraklarında doğmuş hiçkimsenin hiçbirzaman özgürlüğü olmadı... ne baban özgür yaşadı bu memlekette, ne de sen özgür öleceksin hepimiz biraz korkarak biraz da susarak yaşamaya devam mı edeceğiz.... (bu sorunun cevabını vermeye de benim dilim varmıyor)
Festivalde gerçekten neler mi oldu? gerçekten festival notlarını merak edenlere iki gün boyunca gördüklerimi, korkarak düşündüklerimi ve twitter'dan paylaştıklarımı çok kısa özetleyeceğim; * Festivallerde insanlar dünyanin tek ortak dili olan müzik icin birlesir, beraber yemek yer dans eder, eglenir (Dunyada!)
Yaz geldi festival mevsimi açıldı ki ben hiç festival insanı değilimdir, öyle sırtımda çanta çimenlerde, kumlarda, güneşin altında saatlerce müzik dinlemek falan oldum olası sevmem ama gittiğim zaman da hakkını veririm :) Bu yıl "Pozitif Günler" ile bir Metronomy yaptım bir de festivallerden en cazip olanı Mono Festival'in tadını çıkardım. Öğlen saatlerinde vardığımız festival alanında vaktimizin büyük bir kısmını sahilde geçirdik zaten amaç dinlenmek, her şeyden uzakta dostlarla huzura ermekti sanırım değil mi. O kadar yorulmuş o kadar sıkılmışız ki hiçbirşey yapmadan öylece uzanıp anın tadını çıkarmak bile çok iyi geldi. Bu arada o kadar gittik elimiz boş dönmedik elbette veee Gogol Bordello, Metric, Battles, Oh Land, The Horrors, Com Truise, Night Slugs, Compa, Ruckspin, Commodo, Jack Sparrow ve sayamadığım kadar çok DJ perfromansını Solar Beach'te dinleme fırsatı bulduk. Benim favorim uzun zamandır canlı performansını beklediğim Oh Land oldu bayılıyorum bu kadına ve yaptığı müziğe yine kendine hayran bıraktı gitti :)
Türkiye’de müzik ve eğlenceye yön veren Pozitif Live, bu sene yepyeni bir festivali ayağımıza getirerek çok güzel bir işe imza attı umarım Radar Festival gibi ömrü kısa olmaz her sene daha da büyüyerek herkese örnek olacak bir festivalimiz olur... Bravo İstanbul’un görsel konsept ve tasarım katkılarıyla gerçekleşen Mono Festival’de müzik, sanat ve eğlence bir araya geldi, herkes özgürce eğlendi ve gelen herkes gerçek festival ruhuyla her anın tadını çıkardı. En güzeli de uzzuuuuun içki kuyruklarında doğan arkadaşlıklar oldu ki sır bu sebepten barların yetersiz kaldığı şikayetimi yapmıyor varsayabilirsiniz :) Posted by