about my italia 25 september 2014 om 13:34
Cok uzgunum :(
Atolyekedi 25 september 2014 om 13:46
İnstagramdan takip ediyordum. inanamadım.Çok üzüldüm ama yazıyı okuyunca....Hatta okurken ağlamaya başladım çirkinim şaşkın şaşkın bakıyor anlamaya çalışıyor. Hep kaybediyoruz onları...Benimde minik canlardan kaybettiklerim çok oldu onun için bende sık sık kızıma bizi bırakma diye yalvarıyorum resmen.Üzüntünüzzü paylaşıyorum neye yarar bilmem ama....Bol sabırlar diliyorum.
Tugce B. 25 september 2014 om 13:47
Sen yazarken ve yaşarken agladin, ben okurken agliyorum ve durduramiyorum kendimi. Senin acının yaninda az eminim ama, uc gundur aklimdasiniz cok üzülüyorum Tugba :(
Peris scope 25 september 2014 om 14:12
Su an sizi ne avutur bilmem simdi, belki yeni yavru bile avutamayacak ama bunun icin girmistir belki de hayatiniza, o da sizdeki sevgiyle o kadar kisa surede doymus ki baska birsey istememistir belki de, hersey eskisinden daha guzel olsun umarim
audrey 25 september 2014 om 14:50
çok üzüldüm çok gerçekten yeni yavru ile hem siz hem oğlunuz teselli bulursunuz inşallah :-(
Black Pearl 25 september 2014 om 16:33
aglamamak icin zor tuttum kendimi.
ben de kusumu baska kuslarla beraber yasasin diye baska bir kadina verdim. ben hic evde olmadigimdan daha iyi baksin diye baskasina verdim, hem baska kuslarla daya iyi vakit gecirir diye. Bizim evde hep yalniz duruyordu.
Yani kaybetmedim su an yasiyor ama bir hayvanin actigi bosluk megerse ne kadar kocamanmis.
yıldız 25 september 2014 om 21:13
kaçtı gitti diye düşündüm ama okudukça içim acıdı okudukça ağladım seni senelerdir takip ederim nasıl güzel ifade etmişsin nasıl güzel yazmışsın nasıl şanslıymış mayacık belkide yeni yavrunun sizin sevginize ihtiyacı varmış ona bir yer açılmış hayatda ne olacağına bazen karar verremiyoruz. minicik kuşum öldüğü günü hatırladım bağıra bağıra ağladığımı işyerine yalan söyleyerek ogün işe gitmedim geceleri uyuyamadım kedime sarılıp ağladım halen aklıma gelince burnum sızlar acını kalbimde hissettim ne desem acını azaltmayacak başın saolsun.
yeliz 25 september 2014 om 21:25
canım benim okurken senle ağladım bende..hayvanları sevenin zaten melek gibi kalpleri olduğuna inanırım ben..çok üzücü,rabbim sabir versin.kendinizi suçlamayın ne olur,kader diye bir şey var,insanların kaderi olduğu gibi hayvanlarında var,hani ölüme bahane gerek sözü var ya çok doğru..oyuncağının sesini,ismini duymasına ragmen gelmemiş,işte kader orda çizildi..siz ona emek verdiniz,beslediniz,baktınız,rabbimde size bunun mükafatını vericektir mutlaka..yanlış anlamayın ne olur ama ben ev içerisinde hayvan bakmayada karşıyım,çünkü onların doğası dışarı,sizi alsalar tek başınıza koysalar bir eve mutlu olurmusunuz.çöplerin yanına yemek ve süt koyarak da onları mutlu edip besleyebiliriz.onları evlere tutsak etmiyelim..ne olur kırılma söylediğime hislerini anlıyorum ve çok üzüldüm.sabırlar diliyorum...
luna 26 september 2014 om 08:58
hem okudum hem ağladım. Bizim ilk kedimiz de, taşındığımız gün aynı bu şekilde ölmüştü. Nasıl olduysa kaçmış, aradık aradık bulamadık. Sonra sokakta yerde yatarken bulduk onu, araba çarpmıştı. kucağımıza aldık, sarılıp sarılıp ağladık... Haftalarca deli gibi ağladığımı, kendime gelemediğimi hatırlıyorum. Acınız hafifleyecek, hiç unutmayacaksınız ama bu kadar acı çekmeyeceksiniz. Maya'yı aldığınız zamanı da hatırlıyorum, ne kadar mutluydunuz. İnşallah yeni yavrunuzla mutlu olursunuz, Maya sizin gibi bir aileyle yaşadığı için çok şanslıymış.
TheHellokittyblog 26 september 2014 om 09:46
Tugbacım, cok uzuldum.. okurken yasadıklarını yasadım. sabır diliyorum..
Banu Çevik 26 september 2014 om 11:49
Başınız sağolsun, ne söylesek acınızı teselli etmeye yetmez :( Çok çok üzücü... Sabırlar diliyorum.
Anoniem 26 september 2014 om 13:47
Merhaba, Okurken bende cok hüzünlendim adeta kalbim bir yerde kırıldı gitti.Bakmayan beslemeyen bilemez anlayamazda.2 kızım var benimde hasta olduğunda saatlerce başında beklediğim kustuğunda endişelendiğim rahat uyusunlar diye kımıldamadığım zamanları hatırlıyorum.Malesef hayvanların yeri insanların yanı.Sen çok güzel baktın üç aylık mınımını hayatında çok mutlu oldu o güzel çocuk.Şimdi sen yeni gelen pisiyi mayam kadar sevemem diye de içinden geçirirsin,mayanı cok sev onu sevmekten sakın vazgecme o senın hep yanında ama bu gelen güzel bebekten sevgini esirgicek misin? Su içmeye kalktığında arkandan gelicek dokunduğunda minik gurlicak göbeğini açıcak belki çiçek yemicek ama yanına gidip koklıcak yuzunu ekşiticek,belki de kapıyı açtığında terliğinin başında uyurken bulucaksın.Seviceksin.
ka- linka 27 september 2014 om 17:19
instagram'da da gormustum zaten ama ne diyecegimi bilememistim.
Simdi burada detayli okuyunca icim parcalandi resmen.
Blogunu yillardir takip ederim. Ilk ne zaman takip etmeye basladim onu bile unuttum. Umud ali bebekti. Aylik yazilar yaziyordun. O kadar eski yani.
Ben oyle cok eski arkadaslari olan, etrafinda cok insan olan biri degilim. Bazi bakimlardan da seni kendime yakin hissederdim.
Ogrencilik zamanimda -ki bu sure bende cok uzun surdu- yazilarin bana arkadas olurdu. O yuzden sanki bir arkadasimin kedisi olmus gibi uzuldum.
Icim gitti bu haline. Yine uzul ama n'olur bu kadar yipratma kendini.
Evrendeki hersey sana geri doner tabiki ama iyi insanlarin basina da kotu seyler gelir ve buna da sabir deneyimi denir. Yani illede birine bir sey yapmis olmana gerek yok.
Yeni kedi almaniza sevindim. Eminim onu da seveceksin, onunla da oynayacaksin. Ayni olmayacak tabi ama onu da baska turlu seveceksin.
Calisiyorsun biliorum ama imkanin varsa bu donemi kendini zorlayarakta olsa seyahat ederek, gezerek dolasarak, sevdigin insanlari gorerek atlatmaya calis. Yine uzuleceksin ama kafan dagilacak en azindan. Umarim en kisa zamanda kendini nispeten iyi hissetmeye baslarsin.
Anoniem 30 september 2014 om 10:06
Başınız sağolsun. Acınızı anlıyorum. Fakat 7 yıllık evliliğimde en mutlu 3 aydı derken ailenize, eşinize ozellikle çok büyük bir haksızlık yapmıyor musunuz? Yazınızın en üzücü cümlesi oydu bence. Evliliğinize , o çok tatlı oğlunuza yazık ve demek önümüze serdiğiniz mutluluk tablosu hiç gerçek değilmiş. Kocanız okumamıştır umarim. Tekrar başınız sağolsun.
tuguna 30 september 2014 om 10:17
Yapmıyorum. Mayacığım zaten memnun olduğumuz keyif aldığımız stabil bir duruma aşırı neşe ve mutluluk ekledi. Üçümüz de o üç ayda her zamankinden mutlu olduğumuz konusunda hemfikiriz. Siz yanlış anlamak için ugrasmışsınız. Teşekkür ederim baş sağlığı dileği için.
Hazel Çelik 2 oktober 2014 om 14:28
çok üzüldüm, hayvan sevgisi çok başkadır bilmeyen anlamaz.. bende nisanda küçük kuşumu kaybettim hala gözlerim doluyor onu hatırlarken.....