Konusu 'Tüp Bebek Özel Bölüm' forumundadır ve mavielle tarafından 15 Ocak 2010 başlatılmıştır.
mavielle MİNİK DUTUM BENİMLE Üye
Tek çare tüp bebekti ve ben son şansımı kullanmaktan korkuyordum. Ya hiç anne olamıycaksam nasıl dayanırım diyodum. Tam 3 sene erteledim tüp bebek tedavimi. Artık eşim denememiz gerektini söyleterek ilk randavumuzu aldı.
Doktorum çok tatlı bir bayandı, rahattım onun yanında. Ve 10 ocak 2009 lucrin ile tedavim başladı. müthiş iğne korkuma rağmen iğnelerimi kendim yapıyodum. 2 şubat 2009 evet büyük gün bu gündü transfer günüm. O sabah farklı başlamıştı herşey ilkkez yaşayacaktım bunu miniklerim içimde olucaktı. merkeze gittiğimizde odaya alıp hazırladılar beni heyecandan duramıyordum. doktorum 4 enbriyo transfer ediceklerini çünkü 2 enbriyonun orta kalitede diğer 2 enbriyonunda düşük kalitede oldunu söledi. Şaşırmıştım ümidim kırılmıştı çok zayıf ihtimaldi benim için hamilelik transfer gerçeklerşti. Bebeklerimin transferden sonra birer boncuk gibi zıplayıp tutunmaya çalıştıklarını gördüm müthiş bişeydi bu. Bekleme süresi başladı 12 gün 9 sene bekleyen ben 12 günü geçiremiyodum. 10.günümde kanamam oldu ve yıkıldım hafifti ama kanamaydı sonuçta tüm ümidim kırıldı yoktu tutunamamıştı bebeklerim aklım sürekli onlardaydı. Ve 14 şubat 2009 yani sevgililer günü annem ve babmda bizdelerdi, annem kahvaltı hazırlamış tok karnına gideyim tahlil için kan vermeye diye ama lokmalar boğazıma diziliyordu gözyaşlarım söz dinlemiyor sessizce akıyordu.Evet kan tahlili için eşimin zoruyla kan verdim 1.30 saat bekleme süresi başladı. zaman durmuş gibiydi. Sonunda eşim geldi kapıyı açtığımda yüzü tuhaftı anlamaya çalışıyodum ama anlamak imkansızdı. Sonucu smlemediler doktoru arıcaz dedi beni telefonun oldu yere doğru götürdü birden sarıldıve ağlamaya başladı şaşkındım ne oldu diyordum sadece tek kelime söleyebildi eşim VAR var olan neydi anlamaya çalışıyodum arkasından HAMİLESİNNNNN dedi o an anlatılmaz bir duygu annem şaşkın bizi izliyo ne oldunu anlamaya çalışıyo bi yandan eşimin koluna vuruyodu ne oldu sölesene ne oldu diyodu. sonunda olmuştu 9 sene beklediğim haberim almıştım ama bişeyler eksikti onu hissedemiyodum . hiç bir hamilelik belirtim yoktu, korkuyordum taki onun minik kesesini görene kadar. Allahım ne güzel bişeydi bu bi an önce büyüsün kalp sesini duymak istiyordum. 7 haftalıktı bebeğim o dün kalp atışını duyucaktık. Sabah ağrı ve kanamayla uyandım kimseye bişey demedim çünkü o gün kontrol günümüzdü. balıkesirde yaşırum ve tüp bebk merkezi bursadaydı yola çıktık. Ağrım şiddetlendi yol bitmek bilmedi vemasadayım korkuyla yatmıştım ya ona bişey olduysa. Doktorum ultrasonu karnımda gezdirdikçe korkum arttık bebeğim bir türlü ekranda görünmüyordu. Minik kalbi atmıyor olması gereken yerde değildi. İşte yıkıldığım an bebeğimi kaybediyordum düşük başlamıştı. Bu olmamalıydı çok beklemiştim sabretmiştim ama sınavım henüz bitmemişti.
Şimdi tedavim tekrar başlıyor kromozom analizigenetik tanı için kan gönderdik sonuçlar önümüzdeki hafta gelicek ve önümüzdeki hafta hiperoskopi işlemi yapılacak beni neler bekliyo bilmiyorum bundan sonraki her adımı sizinle buradan paylaşacağım ben bebeğimi kucağıma alana kadar pes etmiycem benimle aynı kaderi paylaşan arkadaşlar burdan birbirimize destek verelim sırayla müjdelerimizi paylaşalım bebeklerimizin resimlerini paylaşalım bizi bizden başkası asla anlamazzz hepinize şimdiden çok teşekkürler 2010 bebklerimizin geldiği yıl olsun ayrıca 6 ocakta hiperoskopi oldum ve rahim ağzı açıklığım olduğu sölendi.ocak sonundaki adetle tedavime karar vericez kısa protokol mü yoksa uzun protokolmü diye ve hamileliğimin 12.haftasında rahim ağzına dikiş atılacak bu sefer sürekli yatmam gerekicek sanırım ama dutlarım bana dönsün ben herşeye razıyım rabbim yardımcımız olsun
bu cümleleri yazarken hayatın bana daha ne acılar getirceni bilmiyordum.3.denemem negatif sonuçluydu ve iki ay bekledikten sonra tekrar eski doktorumla 4. kez tedaviye başladım.yine mutluydum ikiz bebeklere hamileydim ilk günler heyecanlıydım şükrediyordum dutlarım benimleydi yine 7 haftalıkken bebeklerden birinin gelişmesi geriydi ve onu kaybedebilirdim.kaybettimde tek bebekle devam etti hamileliğim bebeğim iyiydi fakat kardeşi hala rahmimdeydi vücut onu atmaya çalışıyordu kanamalar başladı hastanede 3 gün evde 4 gün geçen haftalar kesilmeyen kanamalar tam 16 hafta böle devam etti yatağa bağlı yatarak geçiridim günlerimive kaybettiğim bebeğim tamamen yok oldu kanamalarım durdu şükürler olsun diye dualar ediyordum kurban kestim ve bebeğimin cinsiyetini öğrendim kızım olucaktı umutluydum artık bebeğim benimle kalmaya karar vermişti 5.ayda hazırlıklara başladım hatta eşim kızıyordu erken diye ama içim dinlemiyordu herşeyi almak istiyordum aldımda.nerden bilebilirdim bi gece aniden suyum geliceni evet 21 haftalıkken bi gece suyum geldi apar topar hastaneye gittik balıkesirde yaşıyorum takibimi yapan doktorum bursada hemen yola çıktık ve doktorum gecenin 3 de beni kapıda bekliyordu hemen ultrason ve bebeğim iyiydi suyum çok azdı zor bi sürece girmiştik ve 2 haftaya ihticaımız vardı wc bile kalkmadan yatıcaktım hastanede bebeğim doğana kadar en azda 2 hafta doğmaması gerekiyordu ama bebeğim 3. gün doğmaya karar verdi ve doğum yaptım bebeğimi kaybettim.acımın tarifi yok bebeğimi alıp balıkesire getirdiler dedemin ayak ucuna gömmek için benim öpüp koklamaya kıyamayacağım pamuklara saracağım kızımı dedemin ayak ucuna defnettiler yüzünü görmedim kokusunu duymadım rabbimden hep sabır diledim ilk yağmur en zoruydu bebeğimin üzerine yağan yağmurdu bu hıçkırıklarla ağladığım saatlerdi yağmur vakitleri.hayat çok acımasız kaderde yoksa elden bişey gelmiyor şimdi yine tedaviye başlıyorum ekim ayında allah bu sefer kucağıma aldırsın.
B usefer herşey yolundaydı ikizdi bebeklerim kalp atışlarını duyduk bi tanesi çok hareketli her seferinde bize şrinlikler yaptı umudum var bu sefer derken 26 mayıs sabahı uykumdan uyandığımda bişiler gelmişti banyoya koştum gelen ilk bebeğimdi çığlık atmamla ikinciside geldi ağrı yok kanama yok hiç bişi yok inanılır gibi deil normal doğum yapar gibi geldi bebeklerim 12+5 günlüklerdi elleri ayakları parmakları gözleri kocama bebekler 15 cmden fazlaydı uzunlukları tam bi bebek görünümündelerdi.Rabbim bu acıların en büyüğü bizim için apar topar bursaya hastaneye gittik bebeklerin keseleri hatta kese içindeki suları eşleri herşey duruyordu bebeklerim sanki bi kapıdan çıkmışlar kaçmışlardı.óktaydı herkez eşleri kromozom analizine gitti ve bekleme süresi başladı bu 20 gün ömrümün en uzun günleriydi.sonunda geldi sonuçlarımız bebeklerimin biri kız biri erkekmiş ve çok sağlıklılarmış
12 yıl, 6 tüp bebek denemesi, 4 hamileleik, kaybedilen 6 bebek ve sonuç benim bünyem eşimin genlerini kabul etmiyormuş bu yüzden bebekleri atıyormuş.Ne hissetmem gerektini şaşırdım artık sevinsemmi üzülsemmi bilemedi.Şimdi ise uygulanacak tedavi eylül ayında eşimden kan almaya başlıcaklar ve o alınan kanla bi serum üretip 3 ay bana verip bünyemi eşime alıştıracaklar aralık ayındada dondurulmuşları eğer sorunsuz çözünürlerle transfer edicekler hamile kaldıktan sonra 7 haftalıkken yine eşimin kanından serumu vericekler ve tekrar başlıycak mücadelem rabbim yardımcımız olsun başıma neler geleceği ile ilgili en ufak bir fikrim yok inşallah sonuca ulaşırızda benim gibi tekrar tekrar düşük yapanlara umut olur bu aşı yöntemi bu uzun hikayemi okuduğunuz için teşekkür ederim benden dualarınızı eksik etmeyin rabbim hepimizin emeklerini boşa çıkarmasın inşallah bu mübarek kandil günü sesimizi duysun inşallah.
lenfosit aşı sayesinde sorunsuz hamilelik geçirdim ve 31/08/2013 gecesi saat 04 de uyur uyanık yatarken çok az suyum geldi.kalkıp üzerimi değiştirdim tekrar yattım çünkü sabah kontrolüm vardı ve çok azdı gelen su ve 04.30 gibi teekrar suyum geldi kalktım biraz evimi topladım eşimi uyandırdım duşumu aldım eşim eşyaları arabaya taşıdı sakince hazırlanıp yola çıktık balıkesirden bursaya doğru saat 07 de hastaneye girdik tam kızlara benim suyum geldi biraz derken bütün suyum boşaldı aman yarabbim durmuyordu sürekli akıyordu odaya aldılar bizi nst bağlandı zaten kızım tersti ve sezeryan olucaktım doktorumu aramışlar hazırlayın hemen geliyorum alalım demiş ben ne olduğumu anlayamadan kendimi ameliyathanede buldum müthiş korkuyordum sezeryandan anestesi uzmanı epuduralimi takarken başladım yalvarmaya uyumak istiyorum yapamıycam korkuyorum diye ama dinlemedi beni yapma yıllarca beklemişsin bebeğini gör ben seni yine uyuturum dedi tamam dedim ama yine başladım yalvarmaya doktorum bişiler yapıyordu anestezi uzmanıda bana yapılcakları anlatıyordu ben anlamadan başlamış bile ameliyatım birden kızımın ağlamasını duydum aman allahım o ses yıllardır beklediğim sesmi yavrumun sesimiydi kalp atışlarım çok yükseldi kızımı hazırladılar bikaç kez yanıma getirdiler öptüm öptüm öptüm kızımmmmm yavrum merhaba ve uyumuşum uyandığımda odadaydım eşim vardı birtek zaten giderken ikimiz gtmiştik eşim herkezi aramış kayınvalidem izmirden görümcem kuşadasından annemlerde balıkesirden yola çıkmışlar bizim yanımıza geliyorlarmış hemşire geldi iyisen bebeğini getireyim dedi tabiki hemen getir görmek istiyorum dedim ve kızım odamızdaydı ben yatağımda kızım beşikte eşimde karşımdaydı ikimizde bebeğe bakıyor hiç konuşmuyorduk eşşim sendemi nefes alıyormu diye bakıyorsun dedi güldük biz artık çekirdek aile olmuştuk çok mutluydum tarifi yoktu mutluluğumun fakat çok kısa sürdü bu mutluluğum annemlerin kaza yaptığı haberini aldık eşim beni kızımla bırakıp annemlerin göürüldüğü hastaneye koştu ve rabbimin bana en acı doğum hediyesi annem ve dayımı trafik kazasında kaybettim hislerimin kelimelere dökülmesi zor anne olduğum gün annesiz kaldım yıllarca benimle mücadele eden bana destek olan annem bebeğimi göremedi yaşadıklarımı hissettiklerimi kelimelere dökemiyorum rabbim bi can verdi bi can aldı benden hikayem yine mutlu sonla bitmedi rabbim kızıma berrama uzun ömür versin acımı birazolsun hafifletiyor yavrum anne olma yolundaki hikayem bölelikle bitmiş oldu okuyan herkeze takip eden herkeze söyleyeceğim tek şey pes etmeyin rabbim mutlaka vericektir dileğinizi her ne olursa olsun sadece evlat deil ne istiyorsanız sabredin isyan etmeyin mükafatı mutlaka gelicektir
HAKKINIZI HELAL EDİN ALLAHA EMANET OLUN
mavielle, 15 Ocak 2010
mehsilopi, 15 Ocak 2010
minikcadimm83, 15 Ocak 2010
mehsilopi dedi: ↑
gülgüzeli1769 dedi: ↑
idil07, 15 Ocak 2010
Canım Çok duygulandım Öyle gÜzel anlatmıŞŞsınkİ herŞeyİ.. TÜm yaŞadıklarımızı Öyle gÜzel ÖzetlemİŞsİn kİ..yİne Şanslısın ama bebeklerİnİn tutmasında sorun yok kalması İÇİn de gereklİ Önlem alınacak ve kavuŞacaksın İnŞallahh
arzum86 Aktif Üye Üye
arzum86, 15 Ocak 2010