January | 2015 | MEKTEB January 2015 – MEKTEB
Posted on January 31, 2015 February 4, 2015 by mektebun
Hz. Muhammed (s.a.v) gibi Taif’te taşlandın mı, başına işkembe mi konuldu namaz kılarken, dişin mi kırıldı, yüzüne tükürük mü atıldı, hicrete mi zorlandın, sevdiklerinden mi ayrıldın?
Üzüleceksen, namazını kazaya bıraktığın için,
teheccüde kalkamadığın için,
birinin kalbini kırdığın,
pazartesi perşembe orucunu tutamadığın için üzül..
Üzüleceksen, bugün Allah için bir şey yapamadığın için,
Allah ve Rasulü’nü (s.a.v) memnun edemediğin için üzül..
Filistin’de, Çeçenistan’da, Irak’ta ve Dünyanın dört bir yanında zulüm gören, işkence edilen, öldürülen din kardeşlerin için üzül.. Üzülürsen, bir fakire yardım edemediğin için üzül!
Bir Kıssa-Resulullah Sallallahu Aleyhi Vesellem sordu Cebrail a.s.’a; Ey cebrail hiç 7 kat semadan yeryüzüne korku ve dehşet içinde hızlıca indin mi?
Posted on January 31, 2015 January 31, 2015 by mektebun
1 si dedi Cebrail Hzİbrahim ( as ) ateşe atılırken Allah (cc) bana dediki : Sor bakalım İbrahim’in bizden bir dileği varmıdır?
Peygamber efendimiz ya 2 si diye sordu Cebrail’e
Okuduysan paylaşarak başkalarınında okumasına vesile olur musun…
SEVGİLİLER GÜNÜNÜ KUTLAMIYORUZ! ÇÜNKÜ……..
Posted on January 30, 2015 by mektebun
Bir Kıssa-RESÛLULLAH (Sallallâhü Aleyhi ve Sellem) EFENDİMİZİ AĞLATAN BİR OLAY
Posted on January 30, 2015 January 30, 2015 by mektebun
RESÛLULLAH (Sallallâhü Aleyhi ve Sellem) EFENDİMİZİ AĞLATAN BİR OLAY
Bir gün bir sahabe, Resûlullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem) efendimizin huzuruna gelerek cahiliye devrine ait bir vahşiliği şöyle dile getirir:
– Ya Resûlallah! Biz cahiliye devrinde kız çocuklarımızı diri diri toprağa gömerdik.
Benim de bir kız çocuğum vardı.
Annesine, “Bunu giydir, dayısına götüreceğim” dedim. (Kadın bunun ne demek olduğunu iyi bilirdi. Ciğerparesi, biricik evladı biraz sonra bir kuyuya atılacak ve orada çırpına çırpına can verecekti.
Ne var ki, kadının böyle bir canavarlığın önüne geçme imkânı yoktu.
Yapabileceği tek şey, için için ağlayıp kanlı gözyaşı dökmekti).
Hanımım dediğimi yaptı.
Çocuk gerçekten dayısına gideceğini zannediyor ve cıvıl, cıvıl koşuşuyordu.
Çocuğun elinden tutup daha önce kazdığım bir kuyunun yanına getirdim.
Ona kuyuya bakmasını söyledim.
O tam kuyuya bakayım derken, sırtına bir tekme vurdum ve onu kuyuya yuvarladım.
Fakat her nasılsa, eliyle kuyunun ağzına tutundu.
Bir taraftan çırpınıyor, diğer taraftan da “Babacığım üzerin toz oldu” deyip elbisemi silmeye çalışıyordu.
Buna rağmen bir tekme daha vurdum ve onu diri diri toprağa gömdüm.
Adam bunu anlatırken Resûlullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem) efendimiz ve yanındakiler hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı.
Orada oturanlardan birisi “Be adam, Resûlullah’ı, çok üzdün!” deyince, Efendimiz, (Aleyhissalâtü vesselâm)adama “Bir daha anlat” dedi.
Adam olayı bir kere daha anlattı.
Kainatın Efendisi, İki Cihan Güneşi Resûlullah (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem) efendimizin gözlerinden süzülen yaşlar mübarek sakalından aşağıya damla, damla akıyordu.
Allah Resulü (Aleyhissalâtü vesselâm) hadiseyi tekrar ettirmekle sanki şunu anlatmak istiyordu:
“İşte siz İslâm’dan önce böyleydiniz.
İslâm öncesi kömür ve demir gibiydiniz.
Şimdi ise altın ve elmas gibisiniz.
Tekrar tekrar anlattırdım ki, İslâm’ın size kazandırdığı insanlığı, güzel özellikleri bir kere daha hatırlayın!”
Bu çok ibretlik hadiseyi bir kere paylaşıp her kesin okumasına vesile olurmusun…
Bir Kıssa-Hz. Ömer r.a. ve Sual Melekleri
Posted on January 28, 2015 January 28, 2015 by mektebun
Hz. Ömer vefat ettiği zaman, bütün dinî muamelesi yapıldıktan sonra, her fani gibi onu da getirip kabre koydular. Vazifeli şahıs, telkinini de yapıp cemaat dağıldıktan sonra, Hz. Ali Kerremellahü veçhe, bakalım Ömer, sual meleklerine ne cevap verecek diye merak ederek, kabrin bir kenarına, kimse görmeden çömelmiş neticeyi beklemekte idi. Biraz sonra beklenen melekler gelip dünyadan gelen herkese sordukları soruları Ömer’e de sormaya başladılar.
— Rabbin kimdir? Nebin kim? diye sormaya başladı. Meleklerin bu sualleri karşısında hiddete gelen büyük halife, kendisi başladı:
— Siz kimsiniz, Buraya nereden ve niçin geldiniz- Sizin derdiniz ne de, beni gelir gelmez suale çekiyorsunuz? diye sormaya başlayınca melekler, onun diğer insanlar gibi olmadığını anladılar ve sorularına cevap vermeye başladılar:
— «Biz yedi kat semadan, buraya sana soru sormak için geldik. Bizi bu vazife ile Allah vazifelendirdi, biz münker ve nekir melekleriyiz ve herkese aynı soruları sormak bizim vazifemizdir» dediler.
Melekleri sonuna kadar dinleyen Hazreti Ömer, sorularına devam etti:
— Siz yedi kat semadan geldiğiniz halde, Allah’ı unutmadınız mı? diye sorunca, melekler, kendilerinin vazifelerinin Allah’a ibadet etmek olduğunu ve unutmadıklarını söylediler.
Melekler bu cevabı verince, Hazreti Ömer daha da kızdı ve şunları söyledi:
— Siz o kadar uzak yerden geldiğiniz halde Allah’ı unutmadınız da, ben iki karış toprağın altına girmekle mi Allah’ı unutacağım. Bir daha ümmeti Muhammed’e, böyle çirkin surette gelmeyeceksiniz ve böyle yakışıksız sualler sormayacaksınız. Bakın, şu anda sizi geri gönderiyorum, sakın bundan sonra söylediklerimi unutmayın.
Ömer-ül Faruk hazretlerinden bu nasihatleri dinleyen melekler, bir daha ümmeti Muhammed’e kötü surette gelmeyeceklerine ve onların memnun olması için ellerinden geleni yapacaklarına dair söz verip, daha fazla üstelemeden Allah’a ısmarladık, deyip çekip gittiler.
Meleklerle Hazreti Ömer arasındaki bu hadiseye şahit olan Allah’ın Arslanı, göz yaşlarını tutamaz ve:
— Ya Ömer! Hakikaten sen Ömer-i Adilsin. Hayatın da, mematın da, ümmete rahmet senin, der ve ağlayarak kabri terkeder.
Posted on January 20, 2015 January 20, 2015 by mektebun
***Her türlü felaketlere karşı onları koruyayım(Allahü Teala buyurur)
***Dünya rızıklarına bereket vereyim (Allahü Teala buyurur)
İlginizi çekebilir. ELİF VE VAV HARFLERİNE TASAVVUFİ BAKIŞ…NUN KADAR SUSKUN, VAV KADAR EDEPLİ OLMALI İNSAN…
Posted on January 13, 2015 by mektebun
Te gibi olmalı, veda hutbesinde emanet bırakılan iki şeyi ( kuran ve sünnet ) sürekli başının üzerinde taşımalı insan…
Cim gibi çocukça bakmalı hayata, ama cim gibi çok iş… yapmalı…
Ha hibi gönlü geniş dostlar edinmeli insan,
Hı kadar ağlamaklı olduğunda yardım edebilecek…
Dal gibi boynunu bükse de hayat, Zel gibi sabırla mücadeleyi bilmeli zorluklara karşı… Rı kadar gaflette olsa da insan bu dünyada,
Ze’nin noktası gibi başında dolanan bir ecel olduğunu mutlaka bilmeli…
Şin gibi pulları vermeli getirip…
Sad kadar geniş olsada yüreğin,
Dat gibi hayatın kısa olduğunu bil…
Ğayn’ın noktası kadar şüphe olmasın kalbinde…
Kef kadar cezben olsun…
Mim’lenmiş olsan da yılma yıkılma…
He gibi haykır içinden geçenleri, pişman ol günahlara tevbe et!…
Ya Rabbi rahmet ve mağfiret kapılarını bize aç….
O yüzden Allah lafzı elifle başlar.
Manayı bilmeyenler vav diyemez vay der. Buna anlamca vaveyla denir. Yani vav olamadıkları için feryad edenlerin halidir.
Elif bir ağaç ve insan onun dalıdır. Azrail budadıkça nefesleri daha gür çıkar sesleri. Herbiri Dal olur ve o ağaçtan beslenir. Vav olur o ağacın gölgesine sığınır. Ve Allah insana seslenir, peygamber eliyle ulaşan mesajı hem dal hem vav ol der insana. “Mümin erkekler ve mümin kadınlar birbirlerinin velileridir. İyiliği emrederler; kötülüğe engel olurlar. Namaz kılarlar, zekat verirler. Allah’a ve Resulüne itaat ederler. İşte bunlara Allah rahmet edecektir. Allah şüphesiz güçlüdür, hakimdir.” Başkasının önünde eğilmek ne zordur. Birilerinin emri altına girmek ne ağırdır. Krallara boyun eğmemiş insan görmediği bir varlığa mı itaat edecektir? İnsan kendinin bile farkında değildir iki lam birbirine sarılıp kainatı ayakta tutan sütunlar gibi durmuştur elifin ardında, kainatın gezegenleri yuvarlanıp son harf misali peşinden giderken, insan yolculukta geri kalmanın acısını ne zaman anlayacaktır. Zordadır sığınacak yeri yoktur. Evrene ve seslere kulak verenler duyar yeniden o kutlu çağrıyı; “Sabır ve namazla Allah’tan yardım isteyin. Rablerine kavuşacak ve O’na döneceklerini umanlar ve Allah’a gerçek bir saygı gösterenlerden başkasına namaz elbette ağır gelir” Sonra çağırır insanı, belki cennet kokusunu duyurmak içindir bu davet, belki kendi yanına çağırıyordur. İşte o ayet: “Secde et, yaklaş!” Eğil ve ben senin başını göklere erdireyim, yıldızları ayağına sereyim, sana gezmekle bitiremeyeceğin cennetler, sayamayacağın nimetler vereyim demektir bu. Secde et, vav ol, vay dememek için……
Vav Harfi, ‘ın Vahid ismini ve birliğini simgeler.
Ebced hesabında 6 rakamına denktir ki ; Bu yönüyle aynı zamanda imanın 6 şartını temsil ettiği söylenir. Kasem harfidir.
Aşkta tıpkı elif gibidir, isminde gizlidir, ama okunmaz.o olmadan da besmele sese gelmez.o her şeyin içindedir,ama hiç bir şeyde görünmez.
VAV’ın En önemli anlamı, insanın anne karnındaki duruşunu temsil ediyor, Ana rahmindeki bebek anlamında. Diğer bir özelliği ise, Vav harfi ‘Yemin’ anlamında, “Sana yöneldim, sana güvendim” anlamındadır. Vav harfini taşıyanların bu yemini ettiğini göstermekte. Vav harfinin anlamı oldukça derin. Arapça’da vav harfi tüm evreni, kainatı Yaratanın tek, yaratılanların ise çok olduğunu simgelemekte.
Vav’ı görünce dur! Vav Harfinin Sırrı Kur’an-ı Kerim’de vav ile başlayan ayetlerde yemin edilmiştir. Bir şeyin üzerine kasem ediliyorsa yemin edilen şeyin delil olarak kullanılacağını anlamalıyız. Bu yüzden vav eğer yemin anlamındaysa, arkasından dikkatlerimizin çekilmek istendiği önemli bir şeyin geliyor olacağını bekleyebiliriz. Ku’anı- Kerim’de çoğu vakitler üzerine -kuşluk vaktine, fecre, geceye, gündüze (vel-fecr, ve’d-duha, ve’n-nehâr, ve’l-asr, ve’l-leyl…) ve bunların alametleri sayılan güneşle aya yemin edilir. Asr sûresinde, mutlak mânâda zamana yemin edilerek, akıp giden vakti dikkatle değerlendirmesi konusunda insanoğlu uyarılır. Kullarını seven, onlara ihsan eden El-Vedüd’tür.
Hafız Osman Efendi, o ‘vav’ her zaman yazılmaz” demişti, meşhur kıssada
Hafız Osman “Vav”ı
Bir gün Hafız Osman yine karşıya geçecektir ve yine aynı kayıkçıyla karşılaşmıştır. Yol bitmek üzereyken yine ücretler toplanır. Hafız Osman da yol ücretini uzatır kayıkçıya. Kayıkçı “Efendi para istemez, sen bir “vav” yazıver yeter” der. Hafız Osman gülümseyerek der ki; “Efendi o “vav” her zaman yazılmaz.” Sen dua et para kesemi yine evde unutayım’ der.Ruhları şad olsun üstadların…Hayatımızda reddettiğimiz nice nice “VAV” lar var kimbilir …
Ebced hesabına göre Arap alfabesi`nin Vav harfi( و ); altıncı (6.)harfidir.
Kolye olarak taşınırsa böyle manalandırmak hoş olur ki; “Vav” harfli kolye Arapça’da yaradanın tekliğini, yaratılanınsa çokluğu anlamını taşır.
Vav harfini şekli anne rahmindeki bebeği temsil eder.
Vav harfi kolye; aynı zamanda yemin anlamına da gelir. “Sana yöneldim, sana güvendim” anlamındadır.
Vav harfi kolye , Allah’ın Vahid ismini ve birliğini simgeler.
Ebced hesabında 6 rakamına denk olup; aynı zamanda imanın 6 şartını temsil eder.
Vav harfi , hat sanatında çizilmesi en zor harflerdendir.
Bunun yanında, Ebcet hesabına göre “altı” anlamına gelir. İnançlı insan için altı rakamı Amentü (Amentü, Türkçe’de inanmak, iman etmek anlamına gelir), kainatın altı günde yaradılış hikayesi gibi ayrıcalıklı bir noktaya işaret eder altı. Bu nedenle Vav, kainatın da simgesi sayılır.
Vav, yüce yaratıcının tekliği, yaratılanın çokluğu anlamlarını da taşır. İslam alimlerine göre Tasavvuf’ta 66 sayısı, Allah kelimesinin karşılığıdır. Günümüzde de kullanımı oldukça yaygın olan; birbirine kenetlenmiş iki Vav harfi, yüce yaratıcıyı temsil eder. Vav’ın birliğin ve dirliğin simgesi olması da buradan gelir.
Tüm bunların yanında, secdeye eğilmiş bir insan sureti de Vav’da gizlenen anlamlardandır. Başını eğen, kulluğunu unutmayan insanın farklı bir temsilidir.
Elif! İnce, narin. Bütün harflerin en başı! Harflerin cümlesi Elif’ten yaratılmış…” Vav” dâhil!
Vav! En saygılı, en hürmetkâr kul! Başı önünde…Mahçup…Mütevazi…”Vav” gibi…Vav, kul olmuş! Evvel Allah’a sonra Elif’e…Güzel başını yana eğmiş, kaldıramaz. Eğilmiş Elif’in önünde, doğrulamaz! Kulluk, anlamını Vav’da bulmuş. Nihâyetinde Allah da her kulunun Vav misâli mütevazi olmasını istemez mi ?
Vav’ın mayası iyi, hamuru temiz… Aşk derdi dışında başı derde girmemiş o güne dek…Yunus Peygamber nasıl yunus balığının karnında ”vav” olup saklanarak kendisini kurtarmışsa, Vav da bütün tehlikelerden uzak durmuş her daim… Aşk dışında…
Vav, Elif’ine kavuşmalı ki kâinat huzur bulsun, her şey yolunda gitsin, rüzgârlar yönünde essin, yağmurlar gününde yağsın…
Velev ki günün birinde sevdiğine kavuşamadan emr-i Hak vâsıl olursa, işte o vakit Vav, mezarında tıpkı Elif olacak; Elif misâli kaskatı bir taş gibi dimdik yatacak. Vav, Elif’le o mekânda böyle bütünleşecek ama ne fayda? Orada her Elif olan huzura, aşka ermiş mi ki? Oraya uzanıp da Elif olan, geri gelip söyleyebilmiş mi ki? Zinhar, kimseler bilmez !
Elif de ”vav” olarak doğmuş aslında… Tüm Elifler, tüm ceninler gibi…Bir vakitler ana karnında ”vav”ken, ”vav” gibi kıvrılmışken, ”Elif” olup dimdik durmuş tüm mahlûkat misâli ölüm gelince….
Vav, ”vay!” eder, ”vâveylâ” eder durur, kavuşamaz Elif’ine…İnsaoğlunun çoğu bilmez ”vay!” diye dövünürken, dövünmenin, pişmanlığın esas anlamı ”vav!”dır. ”Vav!” denmeli esasında! Vav’ın düştüğü amansız aşka istinaden mi? Orası bilinmez….
Birinin önünde eğilmek ne menem iştir! Vav, bir tek Allah’ın önünde eğilir, bir tek O’nda kıyama durur, O’na secde eder. Bir tek Elif’e boyun büker. Elifin rengini soranlara der ki “beyaz”dır, yaratılmış hiçbir rengi Elif’le bağdaştıramaz. Sadeliğinden, doğruluğundan, saflığından sebep, onun rengi renksizliktir aslında. İşte bundan dolayı da beyazdır.
Zaten yaradılışı gereği Elif, yazılırken bile kendisinden sonraki harfe bağlanamaz. sonsuzluğa uzanmış…
O, vücut bulduğu andan itibaren göğsünde taşıyacak kıymetli bir emaneti, Elif’i taşıyacak… Bir başına, çileli ve yorgun bir ömür geçirmeli Vav…
Vav önde olduğunda ”ve” olup, bağlaç olup kaderlerini ve birleşmek isteyen cümle mahlûkatı birbirine bağlarlarmış.
Aslında, uçsuz bucaksız o koskoca kâinatın tek anahtarı Elif’teymiş…Çünkü ta ezelden, kâinat Vav’a, kâinatın anahtarı ise Elif’te.
Hat sanatında bile çocuklar ilkin ”vav”ı öğrendiklerinden, vav’ı anlamak zormuş. Vav çizmek, vav çekmek zor iş aslında..
Vav vuslattır, Vav vefadır, Vav visaldir,Vav ayrılıktır. Vav, en çok vuslat olmak, Elif’le vuslata erebilmek ister. Vedayı ise hiç mi hiç istemez.”Vuslat olmadan veda mı olurmuş”, der kendi kendine…
O, sultanının veziri olmak, her daim yanıbaşında bulunmak ister. Artık tahammülü kalmamıştır Elif’sizliğe..
Elif, o dimdik duruşu, o nazlı nazlı salınışıyla cümle vav’ların, cümle lâm’ların, zel’lerin, şin’lerin, harflerin tamamının kaynağır. Elif’e bakan her harf, sırlı bir aynaya bakarcasına kendi suretini görür.
Başta lâle olmak üzere, kâinatta dimdik duran tüm çiçeklerin, ağaçların, canlı- cansız varlıkların cümlesinin görüntüsüdür Elif…Gelmişten geçmişe ebedî bir dik duruş…İncelik, zerafet , dirlik ve doğruluk…Manâsı derin bir âsâ…Ulaşılması imkânsız, yolunda kimbilir kimlerin feda olduğu güzellik..
Elif, söz incisi, manâ incisi…”Bir”e benzeyen, ”bir” olan,”bir”olunmak istenen güzel… Durmaksızın dönen şu yuvarlak kürede, her şeyin, her varlığın dönüp durmasına karşın, dimdik yegâne varlık…
Elif bir kez Vav’ın sinesine çekilmiştir…Hem de kıpkırmızı bir mürekkeple…Vav’ın yüreği çok acımaktadır, Elif çekilen yer yara olmuş, ince ince kanamaktadır.
Vav’ın aklına, Hz. Mevlâna’nın bir sözü düşer: ”Aşk da tıpkı Elif gibidir, isminde gizlidir. O olmadan besmele sesi gelmez. O, her şeyin başıdır.” der Mevlâna…
Zaten Elif aşkını, Vav’ın yüreğine kendi yazmıştır. Çünkü o, kutsal nurun ikinci kısmından yaratılan ”kalem”dir. Nasıl ki bu nurun birinci kısmı kâinatsa, Elif de kâinatı nakşedecek kalemdir. Elbette Yaradan’ın emriyle…Zaten yine O’nun emriyle yazılmıştır Vav’ın kalbine…O, Vav’ın yürek kafesine kendisini ve arş-ı âlâyı keskince çizmiştir…
Vav, önceleri aşkın hiç’lik demek, yok’luk demek, hiç’likte yok olmak, yok’lukta bir olmak demek olduğunu bilmezdi. Ve yine bilmezdi ki her daim başı yanda yaşayacak, yaşadıkça da kemale erecek, olgunlaşacak. Tam iyice olduğu sırada, cümle hatalarından arındığı sırada, Elif gibi dimdik olduğu zaman, yalan dünyadan göç etme vakti gelip çatacak…
Vav, en sonunda bu gerçeğe vakıf olmuştu. Bu yüzden yolu, Elif misali uzundu, meşakkatliydi.
Ve herkes bilir ki bu bir masaldır. Harflerin ne rengi vardır, ne de kokusu…
değişik yerlerden değişik zamanlarda alıntı ve yazma
Yalnız Kur’an Diyenlere……İmam-ı Beyheki Delail kitabında şöyle rivayet eder:
– Kur’anın bir kelimesini inkâr eden kâfir olur. Öyleyse neye dayanarak, herhangi bir emir hakkında; âyet yok iken “bu farzdır” nasıl denebilir? Şu halde biz bazı hadisleri kabul etmesek ne lazım gelir?
– Allahü teâlâ buyuruyor ki: (Resule itaat eden Allah’a itaat etmiş olur.) [Nisa 80] (Hayır Rabbine andolsun ki anlaşmazlıklarda seni hakem kılıp verdiğin hükümden içlerinde hiçbir sıkıntı duymadan tam manasıyla kabullenmedikçe iman etmiş olmazlar.) [Nisa 65] Demek ki Allah’ın hükmünü bildiren Kitap’tan ayrı olarak, Resulullahın hükmü de vardır. Allahü teâlâ yine buyuruyor ki: (Peygamber size neyi verdiyse onu alın, neyi yasakladıysa ondan da sakının!) [Haşr 7] Bu âyet de, Resulullahın emir ve nehyine sarılmanın farz olduğunu bildiriyor.
– Namaz kılmanın genel emrinden hayızlı kadınların hariç bırakılması, zekata sadece bazı malların tâbi tutulması, vasiyetin feraiz âyetleriyle nesh edilmesi, miras âyetlerinin bütün anne, baba ve çocuklara şamil olduğu halde, kâfir olanlarına miras verilmeyeceği gibi istisnalara sünnet ile açıklık getirilmiştir.
– Peki sünnet ile kesin bir haram nasıl mubah kılınabilir?
– Bak şu yanında duran adamın kanına ve malına kimse dokunamaz. İki salih şahit, “Bu kişi falancayı öldürdü ve elindeki malını aldı ve işte yanındaki mal da gasbettiği maldır” dese, bu durumda ne yapılır?
– Kısas olarak öldürülür, malı da asıl sahibinin vârislerine dağıtılır.
– Peki bu şahitlerin yalan söyleme veya yanılma ihtimali var mıdır?
– Elbette vardır.
– Peki, kesinlikle dokunulmaz olan can ve malı nasıl oldu da kesin olmayan iki şahidin sözü ile mubah oldu?
– Çünkü şahitliği kabul etmek de dinin emridir.
– Peki Kur’anda katillikte şahitliğin kabulünü gösteren bir âyet var mı?
– Hayır, Allah’ın diğer emirlerinden kıyas ederek bunu çıkarıyorum.
– Şahitlerin hakiki hallerine yalnız Allahü teâlâ vakıf olduğu halde, zahire göre onları kabul ediyorsun. Biz de muhaddisten zapt, hıfz, adalet, tek kalmama gibi şartları arıyoruz. Yani iki şahitten beklenenden daha fazlasını hadis âliminden istiyoruz. Ancak bu şartlara haiz hadisler delil oluyor. [Sen iki şahit ile, bu şahitlerin yanılma ve yalan söyleme durumları da olabildiği halde, bunlara inandın hüküm verdin, bir cana kıydın. Allahü teâlâ Kur’an-ı kerimde defalarca (Resulüme uyun, getirdiklerini alın, yasak ettiklerinden kaçının, O kendiliğinden konuşmaz, sözleri vahye dayanır, Ona itaat bana itaattir, Sizi sevmemi istiyorsanız Ona tâbi olun, Onun yolu ile benim yolumu ayıranlar kâfirdir) buyuruyor. Sünneti delil almak için, Allahü teâlânın emri ve şahitliği yetmiyor mu?]
Ma’lûmdur ki, Sünnet Kitâb üzere kaziyedir. Aksi değildir. Zira sünnet, Kur’ân-ı kerîmdeki icmallerin açıklanmasıdır. Müctehid imamlar, sünnetteki icmalleri bize açıklıyan âlimler olduğu gibi, onlara uyan âlimler de, onların sözlerindeki icmalleri bize açıklarlar ve bu kıyamete kadar böyle devam eder.Üstadım Aliyyülhavas’dan (rahimehullah) duydum. Buyurdu: Sünnet bize Kur’ândaki icmalleri bildirmeseydi, âlimlerden hiçbiri, fıkıhdaki sular ve abdest bahislerindeki hükümleri çıkaramaz, sabah namazının farzının iki, öğle, ikindi ve yatsının farzlarının dört, akşam namazının farzının üç olduğunu, bilemezdi. Aynı şekilde hiçbir kimse kıbleye dönüldükte yapılan düâda, iftitahda ne söyleneceğini bilemezdi. Tekbîrin nasıl olduğunu, rükû’ ve sücûd tesbihlerini, ta’dili erkânı, teşehhüde oturdukta ne okunacağını bilemezdi. Aynı şekilde bayram namazlarının nasıl kılınacağını, ay ve güneş tutulması namazlarını, cenaze, yağmur duası namazları gibi daha çok şeyleri kimse bilemezdi. Bunun gibi, zekâtın nisabını, orucun ve haccın şartlarını, alış veriş, nikâh, yaralama, kadılık ve fıkhın diğer bâblarının hüküm ve esaslarını bilen olmazdı. İmrân bin Husayn’e bir kimse, bizimle yalnız Kur’ânla konuş dedikte, İmrân ona: (Sen tam ahmaksın. Kur’ân-ı kerîmde farzların rek’atlarının sayısı açık olarak var mı? Yahud bunda sesli okuyun, diğerinde sessiz deniyor mu?) buyurdu. O kimse hayır dedi. İmrân bu sözü ile onu susturdu.Yine Beyhakî Sünen’inde Müsâfir namazı bölümünde, hazreti Ömerden (radıyallahü anh) bildirir: Hazret-i Ömere yolculukta namazın kasr edilmesi, ya’nî dört rek’atlı farzları iki rek’ât olarak kılmaktan soruldu ve: «Biz, azîz kitabda korku namazını buluyoruz, fakat seferî namazı bulamıyoruz» denildi. Sorana: «Ey kardeşimin oğlu [yeğenim], Allahü teâlâ bize Muhammed aleyhisselâmı gönderdi. Biz bir şey bilmeyiz. Ancak biz, Resûlullahın (sallallahü aleyhi ve sellem) yaptığını gördüğümüz şeyi yaparız. O, seferde, 4 rekatlı farzları iki kılardı. Onu teşrî’ eden Resûlullahdır (sallallahü aleyhi ve sellem)» buyurdu. Bu sözü iyi düşün. Çünkü çok güzeldir.
İmam hazretlerinin bu yazısı “yalnız Kur’an” diyerek sünneti inkar edenlerin durumunu açık bir şekilde göstermektedir. Beş vakit namazın kaç rek’at oldukları, her rek’atda kaç secdenin farz olduğu ve daha nice farzlar Kur’ân-ı kerîmde açıkca bildirilmedi. Bu farzları açık olarak, Peygamberimiz bildirmişdir. Peygamberimizin bildirdiği farzlar ve haramlar da, Kur’ân-ı kerîmde açıkca bildirilen farzlar, haramlar gibi kıymetlidirler. Bunlara da inanmıyan, kabul etmeyen dinden çıkar, kâfir olur. Çünkü, Kur’ân-ı kerîmin birçok yerinde meâl-i şerîfleri, (Allahı seviyorsanız bana tâbi’ olunuz! Bana tâbi’ olanları Allahü teâlâ sever) ve (Allaha ve Resûle itâ’at ediniz. İtâ’at etmezseniz, Allah kâfirleri elbet sevmez) olan âyet-i kerîmeler vardır.
Bir kula bak, Vaktini boşa harcıyorsa, boş şeylerle vakit geçiriyorsa, Allahü teâlâyı anmıyorsa, bilesin ki, Allahü teâlâ onu sevmiyor.” Zünnun-i Mısri.
Oku! Sahip Olduklarının Farkına Var ve ŞÜKRET……..
Yüzünüzü yıkamaya gitmeniz sadece 10 saniye sürerken yatağa bağlı yaşayanlar var tüm manzarası tavan olanlar var..
Şükret arkadaşım ayakkabını giyebildiğin bir ayağın var..
Senin kızarak bindiğin otobüse uzaktan bakıp iç geçiren tekerlikli sandalyedeki o adam var..
10 saat uyuyup işyerinde hala esnerken geceyi cocuğunun başında hiç uyumadan bekleyip ilaç parası için işe giden baba’lar var..
Sen annenin önüne koyduğu yemeğe burun kıvırırken kimi anneler var.. pazar dağıldığında çürük domatesleri toplayan..
İsyan etme arkadaşım annesiz var babasız var..
Kıymet bil .
Her nefsin tadacağı bir ölüm var..
Şükret haline ki sen bugün uyanırken nefesini yastığında bırakan var..
ASLINDA FARKINDA BİLE OLMADIĞIMIZ, ŞÜKREDECEK NE ÇOK ŞEYİMİZ VAR….