Gerçek konular tartışılmasın diye tartışılan her şey örtüdür ve gizlediği ne ise yakında ortaya çıkacaktır. 50 yıl laiklik üzerinden baskı kurmak isteyen zihniyet yerini, 50 yıl daha yönetebilmek için laikliğe nasıl saldırırım anlayışına bırakacaksa bu: kayıp 100 yıl demektir. Asıl mesele şu: laiklik anayasaya konduğu yıllarda herkes Cuma namazına giderken, laikliği anayasadan kaldıralım denilen yıllarda çoğunluk Cuma namazına gitmiyor!
Laiklik sorunu, tanımlamadan çok uygulamadan kaynaklanıyorsa; laikliğin değil, onun eski uygulayıcılarının, sorunun asıl kaynağı olduğunu ortaya koyması icap ediyor. Böyle bir takip mekanizması var mı? Bırakın takip mekanizmasını, dönemin başbakanıyla Mısır ziyaretinde yapılan röportajın başlığı “Laiklikten korkmayın” olması düşündürücü değil mi! “Dindar anayasa”dan bahsedenler önce bu dinden, dinin sahibinden korkmalıdırlar! Eğer biraz korkuları olsa idi AB-Türkiye müzakerelerde 72 faslın sonuna gelinemezdi.
Dinini rahatlıkla yaşamak isteyen halk, neden kişilere ya da kurumlara mecbur ediliyor? İnanmak bir tercih ise, bu tercih öncesi sağlıklı bir bilgilendirme yapılması gerekirken neden insanımız zihinsel bölünme ve duygusal kopuş yaşıyor? Neden itiraz eden de etmeyen de kendini akışa teslim etmiş durumda! Çünkü kuramsal buhran ve düşünsel inkişaf yaşamadan konforlu bir ortamda İslamcılığa devam edilmek isteniyor. Yaşanan sayısız kirliliğe, yolsuzluk ve istismara karşı tutum geliştirmeyen bir görüşün korunması daha büyük bir sorun olarak karşımıza çıkıyor.
Tarihimizin içini boşaltan “miş” gibi yapma hali, istikbalin de içini boşaltıyor. Basit tartışmalardan kurtulamayan, tarafgirliği aşamayan İslami hareketler, ülkedeki yapısal değişim ve toplumsal dönüşüm sürecinin gerisinde kalıyor. Gelinen noktada biriken sorunlar ise, Diyanet İşleri’ni aşan boyutlara sürükleniyor. Olan oluyor ama her şeye hâkimmiş gibi bir görüntü veriliyor olması insanları sahih dinden uzaklaştırıyor, değerlerin yitirilmesini tetikliyor. Değerlerin kaynağını teşkil eden manevî yaklaşımların toplumsal hayatımızın hemen her karesinden uzaklaş(tırıl)ması karşısında yetkili ve sorumlu kişi ve kurumların sessiz kalması, laiklik tartışmaları ile örtülemez!
“Müslüman bir ülkedeyiz, neden anayasa Allah ismi ile başlamadı?” şeklindeki soruya “biz Allah ile başlattık ama konsey kaldırdı” diye cevap verilen bir ülkede laiklik ile ilgili yapılan her açıklama “kişinin kendi görüşü”dür. Laiklik tartışmaları kişisel görüşleri aşarak, farklı inançların bir arada yaşamasının anayasal teminatı olacaksa, mevcut anayasanın ilk dört maddesi tartışmaya açılmalıdır. Yeni anayasada yer alacak ya da yer alması engellenecek her ne ise; sosyal adalet ve sosyal sorumluluk şuurunu beslemedikçe sadece kargalar beslenmiş olacaktır! Bu açıdan laiklik tasmasının da, laiklik taslamanın da kimseye faydası yoktur, olmayacaktır.