Sanki bir işkence :(
@Golgelerpesimizde·18 sa.·Kitabı okuyor
Korku yönetimiyle yaklaşık otuz yıl hüküm süren, kendi halkının kanını döken, petrolden gelen parayı askeri ya da lüks harcamalara saçıp savuran; komşularını işgal eden, devletlere meydan okuyan, Arapların alkışlarıyla yalancı pehlivanlıklara soyunan, sonra da gerçek bir mücadele vermeden alaşağı edilen, eli kanlı bir zorba vardı; ardından, bakınız işte, bu adam devrildikten sonra, ülke karmaşaya sürüklendi, bakınız işte, çeşitli tarikatlar birbirlerini katletmeye başladı,
sanki şöyle demek isteniyormuş gibi: Görüyorsunuz ya, böylesi bir halkı zapt etmek için ancak bir diktatör gerekir!
Bunun tersine, ön dayanak olarak "Batı'nın hayasızlığı" düşüncesinin benimsenmesi halinde, olaylar aynı oranda tutarlı biçimde açıklanabilir: Başlangıç olarak, bütün bir halkı yoksulluğa sürükleyen, diktatörün purolarına dokunmadan yüz binlerce çocuğun hayatına mal olan bir ambargo; ardından, kamuoyuna ve uluslararası kurumlara aldırmadan sahte bahanelerle kararlaştırılan ve petrol kaynaklarına el koymayı kısmen de olsa hedefleyen bir istila; Amerikalıların zaferinden sonra, Irak ordusuyla devlet aygıtı arasında zamansız ve keyfi bir çözülme, kuramların içinde belirgin bir tarikatçılığın kurulması, sanki ülkenin kalıcı bir istikrarsızlık içine sürüklenmesi bile bile yeğlenmiş gibi; bunlara ek olarak, Ebu Gureyb Hapishanesi'ndeki zulüm, sistemli işkence, ardı arkası gelmeyen aşağılamalar, "yan hasarlar", cezasız kalmış sayısız suç,
Bazıları için, Irak örneği İslam âleminin demokrasiye uzak olduğunu gösteriyor; bazıları için de Batı tarzı "demokratikleştirme"nin gerçek yüzünü açığa vuruyor. Saddam Hüseyin'in filme çekilen idamında bile Amerikalıların acımasızlığı kadar Araplarınki de göze çarpıyor.
Meryem Dağ Sırça Köşk'ü inceledi.
Düzenlendi: 21 Oca 00:06Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@mryyydg·20 Oca 22:50·Kitabı okudu
Sırça Köşk dönemin analizini, bazı insanların çaresizliğini, bazılarının ise vurdumduymazlığını kaleme almış, toplumsal sorunları gören, göremeyen, görmek istemeyen, görmek istediği halde bakmayı bilmeyenlere anlatmaya çalışan, çok bizden öyküleri barındıran, bir çırpıda bitirebileceğiniz güzel bir eser :)
Sabahattin Ali romanlarının ve öykülerinin çok fazla eleştirilecek bir yanı yok. Aynı mantıkla yazılmış iki ayrı kitabı peş peşe okuduğum zaman kıyaslama yapmak kaçınılmaz oluyor elbette. Bundan önce Sait Faik’in Şahmerdan’ını okumuştum sonrasında Sabahattin Ali’yi okuyunca aradaki anlatım farkını gerçekten çok daha iyi anladım. Olayların içine giriş şekli, kişilerin psikolojik tahlilleri, durumların anlık analizi o kadar farklı ki, hayranlığım bu sırayla okumadan sonra daha da arttı. Burada Sait Faik’e haksızlık yapmak istemem o yüzden diğer eserlerini de muhakkak okuyacağım. Ama bu durumdan şu sonucu çıkarmış oldum. Bazı yazarlar tek bir eserle kendilerini kanıtlayabilirlerken, bazılarını eleştirebilmek için daha da fazla araştırma yapmak gerekebiliyor. Mesela Stefan Zweig benim için birinci kategoriye giriyor :)
Gelelim öykülere. Eser, aynı dönemde yazıldığı için genel tema olarak benzerlik gösteren öyküleri içermektedir. Kısa kısa 13 öykü ve 4 masalı barındıran bu eserde beni en çok etkileyenler “Böbrek” , “Cankurtaran” ve “Kurtla Kuzu” oldu. Bu öykülerden ilk ikisi sağlık sektörünün acımasızlığı ile ilgili. Şu sıralar bu konu dikkatimi çekiyor. Bundan sonra da Soner Yalçın’ın Kara Kutu kitabına dikey geçiş yapabilirim :) Kurtla Kuzu ise işkence görmüş bir adamın psikolojik analizinden yola çıkarak doğru tespitleri barındıran bir öykü. Birçok noktada görevini yaparken mantığını ve vicdanını bir köşeye bırakan insanlara değiniyor.
Uzunluğuna göre kıyasladığımızda, genel olarak hikâyeleri ayırdığı sayfalara sığdırmış ve ana fikrin ne olduğunu okuyucuya verebiliyor. Ancak bazı hikâyeler ayırdığı bölüme sığamamış gibi geldi. Yani aslında sanki devamı varmış da bir şekilde yanlış bir yerde bitirilmiş gibi. Bunlardan bir tanesi “Millet Yutmuyor” hikâyesiydi. Devamını aramadım değil :)
Sırça Köşk’ü okumanızı tavsiye ederim.
8.3/10 (2.844 Oy)
@Borzlife·12 Oca 14:32·Kitabı okumayı düşünüyor
Muhsin Yazıcıoğlu, işkenceyle ters düşen bu davra­nışın sebebini anlayamadı. Acılan biraz olsun dindi. Ama rahatlık geçiciydi. Ot yastığının da ayrı bir işkence aracı olduğunu geç farketti. Önce boynu, omuzları, zaman ilerledikçe de bütün vücudu karıncalanıp, iğnelenmeye başladı. Adamlar, dinlenme sırasında bile işkenceye devam ediyordu. Boynu başından kopacak gibiy­di. En küçük bir kıpırdanmada vücudu iğneleni­yordu. Sanki iğneli bir fıçıya düşmüştü. Acı beynini oyarken, böyle bir işkenceyi kimin düşün­düğünü merak etti. Ali Aksümer ile Muhsin Yazıcıoğlu, mahke­meye giderken karşılaştı: - Neden yalan söyledin?
Aksümer ağlayarak, eski başkanının ellerine sanldı: - Başka çarem yoktu abi. Önüme üç ifade koyup, "Birini seç" dediler. İtiraz ettim, işkence yaptılar. Dayanamadım ... N'olur affet beni. Özür dileyen genci, Yazıcıoğlu değil, hakimler affetti. Çünkü üç kişinin öldüğü gün, ülkücü genç cezaevinde tutukluydu. Yazıcıoğlu, Aksümer'in cinayetin işlendiği gün cezaevinde değil de, evinde olması halinde meydana gelecek faciayı düşünüp dehşetle ürper­di. İtiraflarda adı geçen kişileri hiç kimse ala­mazdı idam sehpasından
Petrichorofbooks bir alıntı ekledi.
@Petrichorofbooks·11 Oca 16:29·Kitabı okudu
Simon, ıslak saçlarının ağırlığını hissederek yukarıya doğru baktı, gökyüzünü seyretti. Gökyüzünde ilk kez bulut vardı. Kül rengi, krema rengi, bakır rengi bulutlar, kabaran kocaman kuleler gibi adanın üstüne yayılıyordu. Bulutlar, toprağın üstüne çöküp oturmuştu sanki. Bu boğucu, bu işkence edici sıcaklığı, bulutlar yaratmaktaydı her an. Müstehcen başın sırıtıp kanadığı yerden kelebekler bile kaçıp gittiler. Simon, gözlerini dikkatle kapadı, yere baktı, sonra görmemek için gözlerini eliyle korudu. Ağaçların altında gölgeler yoktu; inci renginde bir durgunluk her bir yanı kaplamıştı. Öyle ki gerçek bilinen şeyler, anlatılması olanaksız bir hayale dönüşmüştü. Bağırsaklar, testere gibi vınlayan sineklerle örtülü, kara bir yığın olmuştu. Bir süre sonra bu sinekler, Simon'u buldular. Tıka basa yiyip doydukları için onun derecikler gibi akan terine kondular, içtiler. Burun deliklerini gıdıkladılar, bacaklarının üstünde birdirbir oynadılar. Sinekler yarı karaydılar. Yarı ışıldayan yeşil ve sayısızdılar. Simon'un önünde, değneğe takılı duran Sineklerin Tanrısı, sırıtıyordu. Sonunda Simon dayanamadı; başını kaldırıp, Sineklerin Tanrısı'na baktı. Beyaz dişleri gördü, dönük gözleri gördü, kanı gördü. Simon'un gözleri, o çok eski o yadsınmaz bilgiyi kabul etti. Simon'un sağ şakağında bir damar, beynini dövercesine zonklamaya başladı.