7 yıl arayla iki okuma
nihal Körlük'ü inceledi.
Düzenlendi: 25 Oca 23:29Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@banakalankelimeler·25 Oca 23:23·Kitabı okudu
️Her şey değişir. İnsanın bir yıl yaş alması bile fikir hayatında neler neler değiştirebilir. Yedi yıl önce okumuştum Körlük’ü. Okurken beni cezbeden yazarın noktalama işaretlerine karşı duruşu ve adeta kör hissettiren betimlemeleriydi. Kitabı bıraktığında bile kendimi o beyaz körlüğün içinde bulmuştum. Şimdi okuduğumda ise tam tersi kendimi o beyaz körlükte hiç bulmadım. Belki doktorun karısının gözünden diğer körleri gözlemlemeye daha çok odaklandığımdandır.
️Bir kitap yazabilmek için sadece kelimelerle oynamak yetmez. Günümüz kitap yazma fikrini durumun dışında tutarak söylüyorum tabi bunu. Görmek önemlidir. Herkesin baktığı ama kimsenin görmediği bu dünyada, saf tutkuları, zaafları, kötülükleri, iyiliği görmek, yobazlaşan sistemi, sistemin insanları sürüklediği tekdüzeliği, insanın aslında içindeki ‘hayvanı’ ve sayamadığım çünkü göremediğim şeyleri görmek önemlidir. Saramago önce görmüş, sonra başkalarına göstermiş. ‘İnsanın bir şeyin kıymetini anlamasının en iyi yolu onu kaybetmesidir.’ diye düşünmüş olmalı ki okurken bizi önce körlüğe sürükleyip sonra doktorun karısının gözlerinden bize ‘gerçek körlüğü’ ve ‘gerçek görmeyi’ öğretmeye çalışmış.
️İlk okumamda dikkat ettiğim körlüğün insana sadece fiziksel etkileriydi. Yani bastığı yeri, dokunduğu nesneyi, gittiği yeri vb. görmeyen insanlık. Peki ya birbirinin gözlerine bakmayan insanlık? Başkasının gözünde mutluluğu, öfkeyi, aşkı, türlü türlü hainlikler düşündüğünü görmeyen insanlar nasıl anlaşacaklar? “göz belki de insan bedeninin içinde hâlâ bir ruh barındıran tek kısımdır” demiş yazar.
Belki de zaten anlaşmayı, göz göz bakmayı, gözlerden ruhlara açılmayı çoktan unutmuşuzdur.
️Kitapta olduğu gibi hasarlı, kusurlu olanları bir araya toplamak fikrini neden bu kadar seviyoruz? Kategorize etmeye neden bu kadar meraklıyız? Kitapta gören gözler anında görmeyenleri gözden çıkardı. Çoğunluğa uymayanı ötekileştirmeye bayılıyoruz insanlık olarak çünkü. Saramago kitapta, ötekileştirmenin sonuç getirmediği ‘görmeyen gözlere’ tüm açıklığıyla gösterdi.
️Bir olguyu en iyi anlatma yolunun karşıtlığını kullanmak olduğu yine bir kitap yorumdaki söylemiştim. Saramago’da bunu kullanıp bildiğimiz tüm körlerin içinde bir gören bırakmış. Tüm bu beyazın içinde adeta bir çift siyah leke gibi görmeyenlerin içinde tek gören ‘doktorun karısı’. Körlerin beyaz bastonu, dış sesi doktorun karısı. Bu karakter ile görmek ve bakmak arasındaki farkı basamak basamak anlamaya başlıyoruz.
️Son olarak olayın geçtiği yeri, zamanı, kişilerin adlarını bilmeyişimizden söz etmek istiyorum. Yer, zaman belirtmemesi insanların kurguyu daha kolay kabullenebilmesi için uygun bir adım olarak görüyorum. Karakter ismi vermemek de bir yerde kabul edilebilir. Çünkü çok fazla insan var illa ki okurken isimler karışacaktı. İnsanları sıfatlarla adlandırmak daha uygun bir yazım. Doktorun karısı’nın bir adı olmayışı beni üzdü. Nesine üzüldün bunun diyebilirsiniz ama o güzelim karakterin varlığını sadece kocasına ve kocasının mesleğine bağlamak beni üzdü. Eğer doktorun kocası diye bir karakter olsaydı da üzülürdüm. Bunu da belirtmek isterim.
️Biraz dağınık ve uzun bir yorum oldu. Aklımda olan ve yazmadığım birçok şey daha var ama olsun. Sadece aklıma takılan tek bir soru var. Ve sizlere de sormak istiyorum. Sizce doktorun karısını körlükten koruyan neydi?
8.8/10 (2.639 Oy)