Hiç ölmeyi düşündünüz mü? Bir kaç hapla veya ufak ama derin bir kaç kesikle ben çok düşündüm kim arkamdan ağlar kim ağıt yakar kim pişman olur kim kendini suçlar diye çok düşündüm. ve bunları düşünürken fark ettim ki kimse benim arkamdan üzüntü hissetmeyecek pişmanlık duymayacak. Ben kimsenin değerlisi olmadığımı işte o an anladım. Şimdi nemi yapmaktayım; hayatımı kendim düzenliyorum, insanların dediklerini kulak ardı ediyorum, canımın istediğini yapıyorum. Ben kimsenin değerlisi değilsem kimsede benim olamaz bunu geç olsa da anladım...
Bazen hatta çoğu zaman Allah'ım canımı alsaydın da yapmasaydım dediğim o kadar çok pişmanlıklarım var ki. Ve bu pişmanlıkları ilerde pişman olacağımı bilerek yapmış olmam daha da iç acınası. Düşündükçe içimi kemiren, kendime belalar saymama, keşke kelimesini bozuk plak gibi tekrarlamama sebep olan şeyler. Keşkelerle yaşamaya tam alışmışken de bi şarkı melodisiyle psikolojimin tekrar altüst olmasından sıkılmışlık...
Bir an önce hafıza kaybına ihtiyacım var. Teşekkürler.
Dostluk! Dost olmak kolay değildir. Birinin yanında saçmalayabilmek ve teselli bekleyen gözlerle bakmak kolay değildir. Ben ve benim gibiler böyleyiz işte. Onca insanın arasından birini seçeriz. Sonra farkedilir ki o kişiyle çok eğlenmişiz ve anılar birikmiş. Bu anıları boktan bir günde, boktan bir saatte silmak gerekir. Kalpte tam bir ruh hastasıdır ya! Kulağınıza güzel bir müzik verip beyninizede o anıları hatırlatır. Kısaca ben ihtiyacımdan, dostumdan vazgeçerken adeta sarhoş oluyorum.
Ben de çoğu insan gibi yağmurlu, kapalı havalarda depresyona bi tık daha yakın oluyorum. Aklım ister istemez bi geçmişe gidiyor. Yaşadığım anılar birer birer gözümün önünden geçiyor. Mutlu olduğum, sinirlendiğim, üzüldüğüm, ağladığım, bağırdığım, şimdilerde keşke dediğim pişmanlıklarım hafızamda canlanıyor. Ve en çok içimi parçalayan şeyse o mutlu olduğum anılar, zamanlar.
Mutlu olduğum zamanlar güldüğüm anlar ; Bir daha limanıma uğramicak bir gemi gibi. ama ben umutluyum. Özlemle
beyaz gemili kaptanımı bekleyeceğim :(
Bazı şeylerin önümüze hazır konmasına o kadar çok alıştık ki artık hayallerimiz için bile çabalamıyoruz o hayyallerimizinde önümüze sergilenmesini istiyoruz.
Ben yıllardır, liseden beri mimarlık istiyordum, ama sadece istedim, istemekten başka hiç bir şey yapmadım. Ne çalıştım, ne dersleri dinledim ne de babamın o milyarlar baydığı kurslara dershanelere gittim. Ve ilk sene kazanamadım, dedim ikinci sene çalışıcam bu sefer hayalimi gerçekleştiricem ama rahatlığa okadar alışmışımki ikinci senede olmadı. Şu an çoğu kişiye göre güzel bi meslek olsada hayalim olmayan bi mesleği okuyorum. LONET OLSUN BI HAYATA!
Onsuz yaşayamam, nefes alamam dediniz mi?
Çok saçma değilmi sizcede ilişkiler. Birbirinizi sevmeye başlıyorsunuz bakışıyorsunuz, sırlarınızı paylaşıyorsunuz, hayal kurup ben sensiz yaşayamam gibi samimiyetsiz cümleler kuruyorsunuz.
O sevdiğiniz kişi gidiyor, size baktığı gibi başkasına bakıyor, başkasını öpüyor aynı şehvetle ve o sensiz yaşayamam diyen kişi birlikte kurduğunuz hayalleri başkasıyla yaşıyor. Siz onsuz kalıyorsunuz o sizsiz kalmıyor.
Aslında bu blogu neden açtığımı tam olarak bilmiyorum. Hatta kimsenin okuyacağınıda pek düşünmüyorum :) Ama olurda birisi okursa diye ki bu sen oluyorsun kendimi tanı-tim.
Ben Dilanur, şuanda 20 yaşındayım, her hangi bi üniversitede Beslenme ve diyetetik öğrencisi olmaya çalışıyorum hazırlıktan dolayı fakülteye geçemiyorum :) En sevdiğim aktiviteler yemek yemek, gezmek, arkadaşlarımla boş boş oturmak ve tabiki alışveriş!!
Ben bu limandan umutluyum.
karalama keşke aşk bekliyorum benneyapıyorum beyaz dost.vazgeçmek doyumsuzluk erkek gemili gider hafızakaybı hayaller heyecan ilişki ilkyazı intihar kadın kalır kaptan pişmanlık saçma sınav tanıtım zor.özlüyorum ölüm özlemle
İntihar Bir Kaçışmıdır?