NEFESİMİZ YİNE YETMEDİ !
86. dakikaya kadar ne biz, ne de Gençlerbirliği gol pozisyonu girebilmişti. Bir anda Sessegron boşalttığımız sağ koridora daldı ve Yasin Pehlivan’a güzel bir pas verdi. O da ikramı geri çevirmedi ve topu kalemize gönderdi. Gençler büyük bir coşkuyla birbirine sarılırken bizim hoca da ceketini tekmeliyordu. Halbuki ceketin suçu hiç yoktu.
Hoca hırsını ceketten çıkarmadan önce şu soruları kendi kendine sormalı:
Soru 1: Dauda kaç haftadır ne oynadı, Adama Ba yanımda dururken ben niye yine Dauda ile başladım?
Soru 2: Volkan Okumak kaç haftadır ne yaptı da ben yine ondan medet umdum?
Soru 3: Ozan Can Kökçü kim? Ben , bu çocuğu Beşiktaş istiyor diyen gazete haberlerine inanıp da acaba menajer dolmuşuna mı geldim?
Takım asla birlikte hareket etmiyor. Ne ilerde çoğalabiliyor ne de geride. Belirli bir oyun planımız falan yok. Buraya hangi takım gelirse gelsin bizim Berkan ile Hüsamettin’i koşturup duruyorlar biz ise rakibin hiçbir savunma adamını rahatsız etmiyoruz. Çünkü bizde forvet diye bir şey yok. Takım 5-6 kişinin sırtında gidiyor. Bir de denk gelirse bazen gol atıyoruz.
75. dakika civarlarında rakibimiz Afjet Afyonsporun gol yediği haberi geldi hemen tribünlerin coşkusu değişti. Görmenizi ve yaşamanızı isterdim. Ama 10 dakika sonra o coşku yerini sessizliğe bıraktı. 86. dakikada kalemizde gördüğümüz gol bizi sanki hayata küstürdü.
Maç bitti, kaç tane Gençlerbirliği futbolcusu yerlere serildi… Çünkü son nefeslerine kadar mücadele etmişlerdi.. Ben en çok 39 yaşındaki Mert Nobre’yi takdir ettim …
Bu hafta Karabük maçı var. Herkesin kolay gördüğü maç aslında en zor maçtır. Üstelik biz maalesef kazanmasını bilen bir takım da değiliz. O nedenle gereken ciddiyet verilmeli ve hiç değilse bu maç kesinlikle kazanılmalı.