Selma Çalışkan - BEN DE VARIM DİYEBİLMEK - Sonsayfa Haberler Son Dakika
Son Güncelleme: 10:26 08 Mayıs 2019, Çarşamba
Toplumda, “Ya Benimsin, Ya Toprağın” sloganını duymayan var mı? Ya da bu sloganın hastalıklı bir zihne sahip müdavimlerine tanıklık etmeyen var mı?
Bu tür beyin yapısı ile hareket eden öyle kişiler var ki etrafımızda, varlıkları akıllara ziyan. Bu tür zihniyetler, ilişkilerini hastalıklı bir zihinle sürdürürken, muhataplarının duygusal ve ruhsal dünyalarını kangren olmuş bir yara haline getirip kanatmaktan en ufak bir hicap duymazlar. Bu akıl fukarası beyinlerin esaretindeki ruhlar; feryatları arşı aşan yüreklerin, acıdan kıvranan bedenlerin üzerine karabasan gibi çöküp, umutlar karartmaktan başka bir işe yaramazlar.
Bu tür ilişkilerin kurbanı olmuş, acıdan inim inim inleyen kaç kadın tanıyorsunuz? kadınlıklarını yaşayamadan, öz benliklerinin farkına varamadan, VAR olduklarını dünyaya haykıramadan, YOK olmaya mahkum olan kaç kadın???
Biz, Cennet’’ in ayaklarımızın altına serildiği varlıklar değil miyiz? Yüce ALLAH annelik gibi kutsal bir makamı biz kadınlara lütfederken, bu onuru taşımaya Neden talip olmayalım?. Her şeyden önce, bir insan gibi yaşamaya neden gönüllü olmayalım?. Hastalıklı zihinlerin yönettiği ilişkiler içinde kaybolmaya, sindirilip, yok olmaya neden dur demeyelim?
Gerçek bir ilişki hükmedici olamaz, gerçek bir ilişki bağımlılık yaratamaz. Sağlıklı bir ilişkiyi ayakta tutan şey bağımlılık değil, bağlılıktır... “Kocamdır, eşimdir hem döver, hem sever” zihniyetiyle hareket edip, öz kimliklerini kaybeden kadınlar o kadar çok ki! Öz benliklerinden sıyrılıp, sindirilmiş bir yaşam tarzıyla yok olup giden, o kadar çok kadın var ki! Oysa Biz, toplumda VAR olan, bir birey olduğumuzu ASLA unutmamalıyız. Kendimize özgü seçimlerimiz olduğunu, kendimize has fikirlerimiz olduğunu, bizi anlatan bir stilimiz olduğunu, herkesten ayrı bir duruşumuz olduğunu ve en önemlisi kimliğimizin farklı olduğunu ASLA unutmamalıyız. Kendimize duyduğumuz saygıyı yitirmeden, kadın değil, birey olduğumuzu ve en önemlisi bir insan olduğumuzu unutmadan, yaşamaya mecburuz. Biz kadınlar toplumda ikinci birey olmayı ASLA kabul edemeyiz, etmemeliyiz. Kendi öz kişiliğimizden, karakterimizden ASLA taviz vermemeliyiz. Bu duruşumuzu, sadece kadın erkek ilişkilerinde değil, toplumda yer alan, her türlü ilişkide göstermeliyiz. Bu hayatın inişli çıkışlı yollarında yürürken “Ben de varım” diyebilmeliyiz. Kendi öz benliğimizden taviz vermeden, saygı sevgi çerçevesinde, kendimize ters düşen durumlarda “Hayır” demeyi bilmeliyiz. Bu bir aykırılık değildir. Bu bir başkaldırı değildir... Bu kendi fikrimizi, özgür kişiliğimizi savunmanın bir belirtisidir. Kimsenin bize bir şeyleri dikte etmesine ihtiyacımız yok. Hiç kimsenin bize, kendi duygu ve düşüncelerini kabul ettirme yetkisi ise, hiç yok.
Ve şunu bilmeliyiz ki!
Kendimiz olmayı becerebildiğimiz zaman, kendimizi olduğumuz gibi kabul edebildiğimiz zaman, kendimizi sevmeyi öğrenebildiğimiz zaman, hiç kimsenin bizi yönetmesine ASLA gerek yoktur, olmayacaktır.