Esmer yüreklim / Deneme / Milliyet Blog
Kağıdın kalemin kokusu unutulmaya yüz tutmuşken eski bir hatıraya sarılır gibi sarılıyorum bu gece onlara.
Her zaman ki gibi açtım rastgele bir şarkı. Do re ya da mi. Ne farkeder ki. Nasıl olsa mısralar hep aynı. Sıkıldım artık kelimelerin yerini değiştirmekten. Sıkıldım artık bu ıssız yalnızlıktan. Ne zaman vuslata dair bir söz duysam ıslak kirpiklerimin arasından flu bir hayali görür bir sigara dumanına yüklerim bütün düşlerimi.
Uyanır uyanık gördüğümüz düşlerimiz vardı ya hani. Bir düşün içinde yitirdik anlamımızı. Bozuldu büyüsü. Ne gizemi kaldı geriye, ne iki satır not adına yazılan.
Hani bahar gelir ısınır ya içi insanın. Hani güneşe bakarken kısar gözlerini. Kapı arkasına asılan mevsimleri yaşarken ne içim ısınıyor, ne dışım. Beyaz bir tenin altında kavurdum bu küçük yüreği. Şimdi esmer yüreklinim senin.
Adsızım. Renksiz. En çok da sensiz.
Off. Her gece yeniden başlayan bu melodram sıkıyor artık sanırım. Baksana, hayalin bile uğramaz oldu artık.
Yazmanın ne yeri ne de zamanı galiba. Sıkmadan canları daha fazla kuşanıp hüznü üzerime gecede kaybolmalıyım şimdi.
Esmer bir yüreğin karanlık notlarıdır bunlar geceye yazılan. Gizlemeden kendimi satır aralarına ayan beyan düşerim sayfana az sonra.
Yürek suskun, kalem kırık bu gece. Ondandır, arama gizem filan bu karalamada. Anlamlarımla beraber kelimelerimi de yitiriyorum. Alfabemde yok artık yirmi dokuz harfim.
Bütün bildiklerimi biriktirdim sana. Al işte. Hepsi burada.
Bende buradayım. Biraz eksik, biraz fazla.
Boşver, sen yine de aldırma..