By Kanserle Dans on	 Nisan 16, 2015 EŞLİK EDİYORUM
Hasta yakını olmak nedir sizin için?
Annemin bu süreçte önce evladı, sonra annesiyim. Hayatta ki en güçlü bağ, anne ile evlat arasında olan bağdır..
İlk teşhis kon ulduğunda aile olarak neler yaşadınız?
İlk teşhis koyulduğunda annemle beraberdim. Doktorun kağıda bakıp mimiklerinin değişmesi benim omuzlarımı düşürmüştü. Bize rahatsızlıkla ilgili hiç birşey söylemeden bir kaç tetkik daha isteyeceğiz dedi ve sonuç kağıdını elimize verdiler. Kağıtla beraber hastanenin bahçesine çıktığımızda kağıdı okumaya başladım. Bir üniversite hastanesinde sonuç sekreterliği yaptığım için çoğu terim ne anlam ifade ettiğini biliyordum. Okuduğum yerde dizlerimin üstüne çöküp kalmıştım kalkamıyordum ayağa. Ama benim melek annem bir dipçik misali annecim lütfen ayağa kalk. Savaşımız başlayacak dedi. Hiç birşey bilmediği hallede benim üzüntümden ne olduğunu anlamıştı sanırım. B izim ailemiz 3 kişilik çekirdeklerin en güzeliydi Babamı 4 sene önce kalp yetmezliği sebebi ile kaybettik. Annem ve ben 2 kişilik koskocaman bir aileydik. İlk bir ay kendimi toparlamam ve gücümü geri kazanmam zor oldu. Ama annem gelen herkesi motive edip gönderdi. Anneliğini bir kere daha yaptı aslında.. Benim yıkılışıma izin vermedi. Şimdi eskisinden daha güçlü olduğumu biliyorum ve ben onun yıkılmasına izin vermiyorum çünkü annem yıkılmaz bir kale gibi.. O da büyük bir hırsla Dansına devam ediyor. Biliyoruz ki bu dansı zirvede bırakıp arkamızdan gelen dansçılara yardım edeceğiz.
Tedavi sürecini anlatır mısın bize?
İstenmeyen misafirimiz küçük hücreli akciğer kanseri.10 ay kadar önce başladı tam anlamıyla dansımız. 6 kur kemoterapinin ardından bir süre ara verdildi. Akabinde 30+10 radyoterapi tedavisi gördük. Akciğere ışın aldığımız tedavi sırasında 21. günde beyin metastazını öğrendik tesadüfen.. Normal şartlarda beyine koruyucu olarak verilecek olan ış ın misafir için verilmiş oldu.. Kemoterapi bizi hiç üzmedi. Kan değerlerimiz, psikolojimiz ve enerjimiz hep en güzel şekilde devam etti. Tabi saçlar gitti ama çok daha iyileri yerine gelmeye başlamıştı bile Fakat ışın annemi biraz yordu. Saçları tekrar döküldü ve iştahsızlık ortaya çıktı.. Ama onundan üstesinden geliyoruz inatçılığımızla. Şimdi pazartesi günü tekrar tedavi planlaması yapılacak yani dansımız devam ediyor. Bakalım bu süreçte neler bizi bekliyor olacak..
Yeni tedavi planlamasi icin sifa ve ve kolaylik yaninizda olsun. Nasıl güç buldunuz? Psikolojik destek aldınız mı ?
Gücü her zaman olduğu gibi birbirimizde bulduk. Birbirimize sarıldık. Annemin ailesi ankarada. Biz izmirdeyiz baba tarafından yakın akrabalarımız özellikle kuzenim Ayşenur bu süreçte manevi desteğini hiç eksik etmedi. Biz psikolojik tedavi almadık hiç. Gerek duymadık şu zamana kadar. Çünkü biz kapatmadık kendimizi. Kartlarımızı hep açık oynadık. Ilerleyen zamanda ihtiyaç duyarsak tabi ki destek almayı düşünürüz. Çünkü işinin ehli olan doktorlarımıza güvenimiz tam.
Nisanlim maddi manevi tedavi sürecinde hep yanimdaydi ve elimi hiç bırakmadı. Ailesi de aslında bizim en büyük sanslarimizdan biriydi. Iyi ki varlar ve hep yanimizdalar. Mertim gerçekten mert ve güçlü bir adam. Onu anlatmaya lugatimda kelime yok aslında çünkü yürekten gelen sesim o.. konuşmadan anlayabilir beni biliyorum. Bu süreçte de gerek kayinvalidem gerek Kayınpederim bütün hayatlarını bize göre planladı ve ona göre yaşıyorlar piknikler gezmeler hep tedavi takvimine göre yapılıyor. Gerçekten çok teşekkür ederim onlara..
Teshis veya tedavi sırasında unutamadığınız ilginc bir anı var mı?
Tedavi surecine dair hiç birseyi unutmuyorum aslında. Ama ilk kemoterapi günümüzde birbirimizden kaçırdığımız gözlerimiz vardı. Çünkü kemoterapi süreci bize çok kötü anlatıldı. Mide bulantıları kusmalar ihtahsızlık halsizlik vs. Korkuyla girdik salona. . Annemi öptüm dışarı çıktım ve dua etmeye başladım. Sonra ismime bir anons geldi yaşadığım korkuyu size anlatamam. Ilk gün korkusu olması gerek tedavi ile ilgili bilgi için çağırmışlar Oysaki salona girdiğimde karşımdaki manzarayı hiç unutamam. Annemikorkulu gözlerle uğurladığım salonda hastane personeli hemşireler hastalar hep bir ağızdan şarkılar söylüyor ve en çok annemin sesi çıkıyor. Allahım sana çok teşekkür ederim dedim içimden. Annem olması gerektiği gibi enerjisini heyecanını kaybetmemiş. Annem hala dünyanın en harika gülen insanı hala dünyanın en güzel mavi gözleriyle umut veren kadını dedim.. O günden sonra yüzümüzde korku değil savaş boylarımız vardı. .
cok guzel korkular hep umut olsun.
Dönüp geri baktığınızda hayatınızda neler değişti?
Yani çok küçük şeyler gibi görünse de hayata bakış açım değişti. Henüz çok gencim eskiden küçücük problemleri kocaman yapar sonra işin içinden çıkamazdım. Şimdilerde ise Gamsız değilim ama çokta dert etmiyorum kendime. Şuna inanıyorum insanın başına bir kara bulut gelirse mutlaka bir gün güneşi görecek kapı çıkıyo çıkmasa da buluyorsun ve açıyorsun o kapıyı. Kimi zaman o kapılara ulaşmak zor oluyor. Ama sabreder ve kendini hırpalamadan inanırsan güneşi mutlaka görürsün. Yani eskiden sabırsız ve dünyanın kendi etrafımda döndüğünü sanan ben gerçek hayatla tanıştım..
Bu yola yeni cikanlara ve ailelerine ve tabii kanserle dans okuyucularina ne söylemek istersiniz?
Bu yolda onlara çok fazla bir şey söylemek gereksiz. Çünkü BU DANSTAN SONRA VUSLAT ANALARININ AK SÜTÜ GIBI HELALDIR Sabredin, ZAFER EŞSİZDİR ! Ben teşekkür ederim bir nebze moral verebilir ve onlara iyileştirmeye inandırabildiysem ne mutlu bana. Dansimizi zaferle bitirmek istiyorum herkes için. .