Anlık bir şey: Geceye bitap düşen bir gece daha doğurur ya, öyle.
Gökkuşağı bile yapayalnızken.. Ah evet biliyorum. Yeşeren hayatı taçlandıran çiçeklerin tazeliğinin pek de sağlam olmadığını. Biliyorum o lanet günlerin ardına saklanmış yanıtsız sevmeleri, korkuları, özlemleri..
Malumunuz, yaşantılarınızda güzelden geriye bir ad kalır bayım. Odalarda hapsolmuş beyaz çarşaflar bir de.
- Beyaz dediysem, malumunuz, bayım.
Karışıklıkların nedeni hayatın önümüze zorla dayattığı sorumluluklardan ne halde çıkabildiğimizle alakalı.
- Malubiyetlerimiz bayım. Otoparkla, düğmesi bozuk otobüsle, notları sikimsonik hocalarla ya da, ya da'sı çok bayım. Tüm bunların, düzenin, standartların, karanlık ormanların, gündüzlerin, gecelerin en çok da gecelerin savaşlarıyla ne kadar başaçıkabildiğinizle, onları içinize ne kadar sığdırabildiğinizle, ne kadarına bıçak tutabildiğinizle alakalı.
-Bu yüzden sürekli gidilir ya bayım..
Hiçbir yere varayamayacağınızın bilincini sırtınızda taşıyarak gidersiniz. Her belirsizlikle, her gidişinizde varacağınız yalnızlıkla ne halt edeceğinizi hesaplamadan öylece gidersiniz. Unutursunuz sonraları, bu yokoluş perdelerinde oyuk danteller çıkar; kan kırmızı belki de.
Bir bakmışsınız endişeleriniz, korkularınız "malubiyetleriniz" tek yoldaşınız kalmış,
Gerideyse niye içimde?
"Geride" diyor bir ses.
Düşünüyor düşünüyor düş'e kalıyorum.
Böyle işte, bazen tanımlandıramıyor insan. Tanım diyor ":" koyuyor, olmuyor, kaçıveriyor dudaklardan o üst üste binmiş iki noktanın yanı.
Çektiğim bu acı gibi, onu neden sevdiğimi cevaplandıramadığım gibi kaçıveriyor işte. İki dişimin arasından, dilimin yuvarlağından, ses tellerimin arkasından. Öylece.
Bir de bazıları, martıların hiçlik için cesaret şarkıları söylediğini düşünürler, üstelik gülümserler. Böylelikle sabahları ısınır o insanların.. Değer verirler, değer bilirler, severler bayım. En çok da severler. Anlamıyorum, onca dağ tepe aş, başka bir dağın eteğine yerleş, mücadele masturbasyonların içini delsin, git tüm kalbinle birini sev. Olacak iş mi?!
Gülüşleriniz uykularımı bölüyor.
matias25 Ocak 2012 00:52olala emiliaolala..YanıtlaSilRaymond Dufayel25 Ocak 2012 02:37Beni on kişiyle beraber, kapısı olmayan bir odaya hapsedin ve bana bir kalem verin. Duvara bir kapı çizip o on kişiyi oradan çıkabileceklerine inandırayım.Ama bana bir yâren verin ve onu, onu sevdiğime inandırabilmemi benden asla beklemeyin.Ayrıca en kuş kuş, baykuştur.YanıtlaSilEmilia25 Ocak 2012 02:37Karaladım Mati, düşündükçe karaladım.YanıtlaSilEmilia25 Ocak 2012 03:12Bu güzel yorumunun akabinde, İnanmalara! diyorum Raymond Dufayel. Ne kadar realist olsam daAyrıca en kuş kuş, baykuştur artık benim de nezdimde :)YanıtlaSilYorum ekleDaha fazlasını yükle...
Bira ve sahil
e: Sence birini neden severiz?
Geceye bitap düşen bir gece daha doğurur ya, öyle....
19 01 2007-idi
denize gidip dönen mavilerin bire indirgenen üçlüğ...
O anların içtenliğine
İnsanlar değişmeyecek. Allah kahretsin. İstemesem ...