1- Yunan fasulyesi: İnce, uzun, kılçıksız fasulyedir. Ömrü ve verimi birkaç haftadır.
2-Kara Fasulye: Bu da Nisan – Mayıs aylarında olur. Enli, beyaz, etli bir fasulyedir. Bu yunan fasulyesinden biraz daha sonra çıkar.
İtalyan eriği: Haziran ayında meyvesi olur. Olgunlaşmış hali siyahtır.
Ekşi Portakal: Çok sulu olur. Nisan – Mayıs ayında tatlanır. Daha sonra bunlardan aşılama yoluyla Waştinton , yafa, finike gibi portakal çeşitleri elde edilirdi. Aşıcılıkta köylü içinde yetişmiş Hasan Direk, Durmuş Karabulut, İsmail Karabulut ve İsmail Sarıaydın gibi uzman aşıcılar vardı.
Ekşi Limon: ekşi limon dememin sebebi, köyümüzde eskiden tatlı limon da yetişirdi. Şimdi 1 kişide var sanırım artık tatlı limon yok.
Taze olarak ocakta közlenir veya tencere içinde kaynatılırdı. Kurutulduğunda ise mısır taneleri içinde bulunan kevsekten ayrılıp, değirmende öğütülerek mısır ekmeği yapılırdı. Mısır unundan yapılan ekmek, mayasız yapılırsa, adına bezleme denirdi. İçinden çıkan kevsek de ocakta yakıt olarak değerlendirilirdi.
Kurutulan mısır taneleri (darı) kırmızı ve büyük olursa uzun kış gecelerinde masallar anlatılırken ocakta kalbur içinde ateşte patlatılır, çerez olarak yenirdi.
İmamköy halkı, kendi avlusunda çalışmanın yanında, çapa yapmaya, ürün toplamaya giderek geçimini sağlardı. Bu ürünler yazın pamuk, kışın zeytindi. Daha sonraki yıllar Kocagür köyünden Mesut Tozkoparan’ın ovasına (Mesut Beylerin) pamuk çapasına veya zeytin toplamaya, Serçeköy’e Doğan Beylerin ovalarına yada başka ovalara darı kırmalara (bu darılar taze darı olarak İstanbul’a gönderilirdi) gidilmiştir. Gece 4-5 gibi gidilir, öğleden sonra dönülürdü.
Büyükbaş hayvanlardan olan öküzlerden, arkalarına öküz arabası konularak taşımacılıkta yararlanıldığı gibi çift sürerek yevmiye ile para kazanmak için de bu hayvanlardan yararlanılmıştır.
Durmuş KARABULUT ve Mustafa ATAY çift sürerken
Arıcılık köyde yaygın değildir. Arıcılıkla uğraşan ilk isim Hacı İbrahim KIRAN’ dır.
Köyde iki tane değirmen vardı. Bunlar, Hacı Yusuf’un su değirmeni ve cereyanla (elektrikle) çalışan ateş değirmenidir. Bu değirmenlere, çevre köylerden gelinir, mısır unu, buğdağ unu,arpa unu elde edilirdi. Çuvalı eşeğe yükleyenler, değirmene gelir, Bu da köye ayrı bir hava katardı.
Ayrıca, köyde iki adet zeytinyağı fabrikası vardır. Bunlar, Mustafa Onbaşıların fabrikası (evranos işletiyor) ve Sabuncuların fabrikasıdır. Bu iki fabrika kurulmadan önce, kişiler, evlerde zeytinleri bekleterek yağ elde ederlermiş. Zeytin yağı üretilirken, ayıngaçtan çit örülürmüş, sonra zeytinler çuvallarca bu çit içindeki çukura dökülürmüş birkaç hafta sonra kabukları incelince özel teknelerde ayakta sıkılırmış, kalan posalı yağ da sabun olurmuş. Bu posalı yağ içine kostik katılarak kazanda kaynatılırmış. Sabunlar kesik oluncaya kadar bekletilir içine defne yaprağı, itişah yaprağı atılarak kokulu sabun yapılırmış. Teknelere dökülür sonra bıçakla kalıp kalıp kesilerek kolilere yerleştirilir veya selelere konurmuş. Evde, kullanılır, fazlası da satılırmış.
“1940-1980 yılları arası İmam köy ekonomisi” üzerine bir düşünce
Pharmb521 01 Şubat 2013, 18:09
Hello! fkgbcka interesting fkgbcka site! I’m really like it! Very, very fkgbcka good!
Pharmb521 için bir cevap yazın Cevabı iptal et