Yirmi yıl kadar önceydi. Bir grup öğrencimle Börklüce Mustafa’nın Karaburun Dağlarına öğrenmeye çıkmıştık.
Şair, işte bu Simavna Kadısı Oğlu Şeyh Bedrettin Destanı’nın dizelerini de tıpkı Hiroşimalı çocuklardaki gibi acıyı iliklerinde hissederek yazmıştı. Günlerce kan akmıştı dereler. Nereden bilecekti bu gençler. Devlet-i Alî’yi yönetenlere karşı çıkmanın bedelinin ne yaman ölüm olduğunu. Nerden bileceklerdi Karaburun nergislerinin yüzyıllardır Börklüce Mustafa ve sekiz bin yoldaşının acısıyla kokulandığını.
Öyle ya, gizli okumalarımın ilk adı, yurt ve halk sevgimin ustasıydı Nazım. Sınıfa onun kitaplarını götürdüm diye (Oysa götürmemiştim.) bugün Nazım’a vatandaşlığını lütfedenlerin önderleri tarafından sorgulanmış, öğretmenliğimi sürgünlerle geçirmiştim.
Şimdi bozkır gecelerine yürüme ve yorgun şehirleri uyandırma zamanı.
Nazım 55 yıl önce bugün bu dünyadan göçmüştü.
Şimdi iktidar yolunda Nazım'ı bile kullanmaktan çekinmeyen saraylılara verilecek en güzel yanıt 24 Haziran seçimlerini kazanmak; ve bu başarıyı başta Nazım olmak üzere Türkçenin soy şairlerine adamak olmalıdır.