Kutsal Kitap » Deuterokanonik » 4. Makabeler » Bölüm 15 / 18
15Ey duygulara egemen olan ço­cukların aklı! Ey anne için ço­cuklarından daha değerli olan inanç!
2Bu annenin önünde iki yol vardı: İnanç yolu ya da zalim kralın söz ver­diği gibi, bir süreliğine yedi oğlunu korumanın yolu.
3O inancı daha çok sevdi; Tanrı'nın söz verdiğine göre sonsuz yaşama kavuşmak üzere onları koruyan inancı tercih etti.
4Çocukla­rını seven anne babaların duygularını nasıl anlatabilirim? Küçük bir çocu­ğun kişiliği üzerinde hem akıl hem de biçim olarak harika bir benzerliği yüklüyoruz. Bu anneler için özellikle ge­çerlidir, çünkü doğum sancıları çek­tikleri için babalara göre yavrularına daha derin bir şefkat duyarlar.
5 Anne­ler daha zayıf olduğu ve birçok çocuk doğurdukları göz önünde tutulursa, onlar çocuklarına daha bağlıdırlar.
6Ye­di oğlu olan bu anne, diğer bütün an­nelerden çok kendi çocuklarını sevdi. Yedi hamileliği boyunca kendi yüre­ğinde onlara karşı şefkatli bir sevgi besledi.
7Her biri için çok sancı çektiğinden dolayı onlara çok şefkat duy­du.
8Buna karşın Tanrı'dan korktuğu için çocuklarının geçici bir süre gü­venlikte olmasını değersiz gördü.
9Bundan da öte, oğullarının soyluluğunu ve yasaya bağlılıkla uyduklarını gör­düğü için onlara karşı yüreği daha da duyarlıydı.
10Çünkü onlar doğru, özdenetimli, cesur ve yüksek ruhlu, kar­deşlerini seven erkeklerdi; kuralları yerine getirerek ölüm pahasına da ol­sa annelerinin sözünü dinlediler,
11Bu­nunla birlikte, çocuklarına duyduğu sevgiden dolayı annelerinin onlara acı­ması için bu kadar çok etken olduğu halde, bu zorlu işkenceler hiçbirinin aklını çelecek kadar güçlü değildi.
12Ama anneleri her çocuğu teker te­ker inanç uğruna ölüme gitmeye teş­vik etti.
13Ey ana baba sevgisinin kut­sal doğası ve şefkati! Ey ana babanın yavrularına karşı özlemi! Ey anaların yavrularını besleyen ve yılmayan acı­sı!
14Bu anne, onlara tek tek işkence edildiğini ve yakıldıklarını görmesine karşın, inancı sayesinde tutumunu de­ğiştirmedi.
15Çocuklarının etinin ateş tarafından tüketildiğini, el ve ayak par­maklarının yerlere saçıldığını, başla­rındaki etin çenelerine dek maske gibi açıldığını gördü.
16Onlar için çektiği doğum sancı­larından daha acı sancılar tarafından sı­nanan ey anne!
17Ey tek başına böy­lesine eksiksiz bağlılığı doğuran ka­dın!
18Ne birincisi son nefesini aldı­ğında, ne ikincisi büyük acılar içinde sana acıklı bir biçimde baktığında, ne de üçüncüsü öldüğünde geri döndün.
19Ne aynı büyük acılarla cesaretle yüz­leşen her birinin gözlerine baktığında, ne de burun deliklerinde ölümün yak­laşmasının işaretlerini gördüğünde ağladın.
20Çocukların etinin diğer ço­cuklarının eti üzerinde yakıldığını, el­ler üzerinde kesilmiş ellerini, başlar üzerinde derisi yüzülen başlarını, di­ğer cesetler üzerine düşen cesetlerini ve bu işkenceleri izleyenlerle dolu bu yeri gördüğünde ağlamadın.
21İşiten insanlar için, ne en güzel söylenen ez­giler ne de kuğuların şarkıları, bu ço­cukların işkencede annelerine seslen­melerinden daha dikkat çekici ola­mazdı.
22Oğullarına tekerlek üzerinde ve sıcak şişlerle işkence edildiğinde ne kadar çok ve ne kadar büyük san­cılar çekti!
23Ama dinsel akıl bu duy­gular içerisinde ona bir erkeğin yü­rekliliğini vererek, kendi ana sevgisi­ni önemsememesi için güçlendirdi.
24Yedi çocuğun yok oluşuna ve us­talıkla gerçekleştirilen çeşitli işkence­lere tanık olduğu halde, bu soylu anne Tanrı'ya inancı sayesinde hiçbirini önemsemedi.
25Kendi yüreğindeki kon­sey odasında büyük savunucuyu gör­dü -doğa, aile, ana baba sevgisi ve çocuklarının işkence görmesi-.
26Bu anne elinde iki oy pusulası tuttu, biri­si ölüm için, diğeri de çocuklarının kurtuluşu için.
27Yedi oğlunu kısa bir süre için koruyabilecek kurtuluşu onay­lamadı,
28ama Tanrı'dan korkan İbra­him'in kızı olarak onun dayanma gü­cünü anımsadı.
29Ey yasayı haklı çıkaran ulusun annesi! Ey dinin savunucusu, yarışın ödülünü yüreğinde götüren!
30Ey kat­lanış konusunda erkeklerden daha soy­lu olan, dayanmada adamlardan daha yürekli olan!
31Tıpkı Nuh'un gemisi­nin evrensel tufanda dünyayı taşıya­rak dalgalara güçle dayanması gibi,
32sen de, ey yasanın koruyucusu, her yandan duygularının seli ve şiddetli rüzgarlara benzer etkilerle oğullarının işkence edilmesine soylu bir şekilde dayanıp dine saldıran kış fırtınalarına sarsılmadan karşı koydun.