'10 kız çocuğundan biri cinsel istismar kurbanı' - JURNAL
Birleşmiş Milletler (BM) Çocuklara Yardım Fonu UNICEF, 190 ülkeden toplanan verilerden hareketle, çocukların güvende olması gereken yerlerde hüküm süren şiddeti belgeledi.
UNICEF’in yayınladığı dünya çapında çocuklara yönelik şiddetle ilgili rapora göre, küresel çapta 20 yaş altındaki 120 milyon kız çocuğu cinsel taciz veya tecavüze maruz kalıyor.
Rapor ayrıca bazı ülkelerde çocuklara yönelik şiddetin sosyal olarak kabul görmeye ve üstü kapalı olarak onaylanmaya devam ettiğini ve mağdurların istismarı bildirmekten çok korktuğunu ortaya koyuyor.
Rapordaki başlıca bulgular şöyle:
Tüm dünyada 20 yaşından küçük yaklaşık 120 milyon kız çocuk (her 10 kız çocuktan biri) zorla cinsel ilişkiye ya da zor kullanılan diğer cinsel durumlara maruz kalıyor.
15-19 yaşlarında evlilik geçirmiş her 3 kızdan biri (84 milyon) kocalarının ya da partnerlerinin duygusal, fiziksel ya da cinsel şiddetine maruz kalıyor.
Partner şiddetinin Demokratik Kongo Cumhuriyeti’nde ve Ekvator Gine’sinde yaygınlığı yüzde 70’in üzerinde. Uganda, Tanzanya Birleşik Cumhuriyeti ve Zimbabwe’de ise yüzde 50’ye yaklaşmakta veya aşıyor.
İsviçre’de 2009 yılında yapılan ve 15-17 yaşlarındaki kız ve erkek çocukları kapsayan bir araştırmaya göre kızların yüzde 22’si ve erkeklerin yüzde 8’i fiziksel teması da içeren en az bir cinsel şiddet deneyimi yaşamış. Her iki cinsiyet için de en yaygın cinsel şiddet biçimi siber alemde görülüyor.
Tüm dünyada cinayete kurban gidenlerin beşte biri çocuklar ve 20 yaşından küçük ergenlerden oluşuyor.
2012 yılında cinayete kurban giden çocuk ve ergen sayısı yaklaşık 95 bin.
Panama, Venezuela, El Salvador, Trinidad ve Tobago, Brezilya, Guatemala ve Kolombiya’da cinayet, 10-19 yaş grubundan erkekler arsındaki başlıca ölüm nedeni.
Çocuk cinayetlerinin en fazla görüldüğü ülke 13.000 ile Nijerya.
Batı Avrupa ve Kuzey Amerika ülkeleri söz konusu olduğunda ise cinayet oranının en yüksek olduğu ülke ABD.
13-15 yaşlarındaki her üç çocuktan biri okullarında zorbalığa maruz kalıyor. Samoa’da ise bu durum hemen hemen her dört çocuktan biri için geçerli.
Avrupa ve Kuzey Amerika’da 11-15 yaşlarındaki çocukların neredeyse üçte biri başkalarına zorbalık yaptıklarını belirtiyor.
Letonya ve Romanya’da ise her 10 çocuktan 6’sı aynı durumda.
Şiddete dayalı disiplin
58 ülkede çocukların yaklaşık yüzde 17’si ağır fiziksel cezalara maruz bırakılıyor (kafaya, kulaklara, yüze vurmak, sürekli olarak sert darbeler).
Çad, Mısır ve Yemen’de 2-14 yaşlarındaki çocukların yüzde 40’tan fazlası ağır fiziksel cezalara maruz kalıyor.
Tüm dünyada, her 10 yetişkinden üçü fiziksel cezanın çocuğun iyi yetişmesi açısından gerekli olduğunu düşünüyor.
Svaziland’da insanların yüzde 82’si fiziksel cezayı gerekli görüyor.
Şiddete ilişkin tutumlar
15-19 yaşlarındaki tüm kızların yarıya yakını (yaklaşık 126 milyon) bir kocanın belirli durumlarda karısını dövmeye hakkı olduğunu düşünüyor. Bu oran, Afganistan, Gine, Ürdün, Mali ve Timor-Leste’de yüzde 80’e ve üzerine çıkıyor.
Elde her iki cinsiyete ilişkin veri bulunan 60 ülkeden 28’inde erkeğin eşini belirli durumlarda dövmesini haklı bulan kızların oranı erkeklerden daha yüksek çıkıyor.
Örneğin Kamboçya, Moğolistan, Pakistan, Ruanda ve Senegal’de kocanın kimi durumlarda eşini dövmeye hakkı olduğunu düşünen kız çocukların oranı böyle düşünen erkeklere göre iki kat daha fazla.
30 ülkeyi kapsayan verilere göre fiziksel ve/ya da cinsel şiddete maruz kalmış 15-19 yaşlarındaki her 10 kız çocuktan yaklaşık yedisi bu konuda hiçbir yardım için başvurmamış: çoğu böyle durumları bir istismar ya da sorun olarak görmediğini belirtiyor.
UNICEF, ailelerden hükümetlere kadar bir bütün olarak toplumun çocuklara yönelik şiddeti önleyebilmesi ve azaltabilmesi için altı strateji öneriyor. Tutum ve normların değiştirilmesine yönelik bu stratejiler arasında şunlar da yer alıyor:
– Ebeveynlerin desteklenmesi ve çocukların yaşam becerileriyle donatılması,
– Tutumların değiştirilmesi,
– Yargı, ceza ve sosyal sistemlerin ve hizmetlerin güçlendirilmesi
– Şiddetin insani ve sosyoekonomik maliyeti konusunda kanıtlar getirilmesi ve farkındalık yaratılması.