Dilimiz ve Edebiyatımız - Şeyh Galib - Şarkı
Bırakmayacağım seni yüz bin keder versen de bana, aşığım ben sana. Kaderin kalemi böyle yazmış alnıma,aşığım ben sana. Sözümden dönmeyeceğim dokuz tane gök kubbesi dönse bile. Şahidim olsun gökyüzü ve yeryüzü aşk yeminime; ben seni sevdim.
Kalbimin üstündeki zincirler senin gaddar kaşlarından. Beni bağlayan ip senin kıvrılmış siyah kâkülünden. Hastayım, tek sağlık umudum senin baygın gözlerindedir. Bir çaresiz derde düştüm, ben seni sevdim.
Ey hilal kaşı yeni ay gibi olan sevgili! Kalbimin dönüşü sanadır doğrusu. Mihraba bakarsam eğer, o yalnız gözlerimin köşesindendir doğrusu. Kaşının ‘râ’ sından geri dönseydim eğer o ikiyüzlülük olurdu doğrusu. Aldırmam bu yanlış olmuş, ya da doğrusu; ben seni sevdim.
Tozsuz toprak olurum yanağındaki kuş tüylerine hasret çekerek yine. Eğer kırıp dökülseydim bütünüyle, konuşurdum senin yanağından ve dudağından yine. Kırılsaydım ortadan ikiye, koparmazdım kendimi senin bakışının kılıcından yine. Ey sevgili bana boşuna işkence etme; ben seni sevdim.
Deli Gâlib’tir adım selam olsun Ferhâd’a ve Mecnûn’a! Yüz çevirmem ben senden dünya olsa bir yanda, ben bir yanda. Pervaneyim kandiline, ne gereğim var benim umutsuzluğa? Hem yabancı anlasın hem de dost bilsin bu gerçeği: ben seni sevdim.