Sainte Pulchérie’de "Bir Merhamet Haftası"
Sainte Pulchérie öğrencileri
İstanbul’da Bir Merhamet Haftası‘ndan
hareketle kendi çalışmalarını başlatmışlar.
Sevdiğim kitaplar bende yazma isteği uyandırırlar. Sevdiğim resimler, heykeller hatta mimari yapılar da öyle. Sanat yapıtının yarattığı bu etkiyi belki de en güzel müziği deneyimlerken yaşıyoruz. Müziği dinlemek demedim, özellikle deneyimlemek fiilini kullandım çünkü sevilen bir müzik yapıtının insanla kurduğu ilişki dinlemenin çok ötesindedir. Müzik tüm bedenle ilişki kurar, bu derin gevşemeden çılgınca dans etmeye kadar uzanan geniş bir deneyim zenginliği sunar insana.
Max Ernst’in Merhamet Haftası diye dilimize çevrilmiş olan kolaj-roman çalışması benim üzerimde böyle bir etki yaratırdı. Doksanlı yıllarda Hayalet Gemi dergisini çıkarırken, ilk dönem kapak tasarımlarını da yaparak dergiye katkıda bulunan yazar dostum Faruk Ulay tanıtmıştı bana bu kitabı. Ernst roman diye adlandırıyor sadece resimlerden oluşan kitabını. Haftanın günlerine göre ayrılmış fasiküllerde kullanılan resimler zamanının dergi ve gazetelerinde yer alan çizimlerden kes-yapıştır yöntemiyle oluşturulmuş. Her anlamda kolaj bir roman. Ben ne zaman bir ilhama ihtiyaç duysam (neden diye sormayın, çünkü bu uzun bir konu, başka bir sefere yazarım) bu kitabı açıp resimlere bakardım. Bu resimlere yeterince dikkatli bakarsam anlattıkları hikayeyi anlayacakmışım gelirdi. Oysa bu hiç bir zaman mümkün olmadı. Sonra başka bir merak oluştu bende. Bu aslında öykü ve romanlar yazmakta ilerlediğim bir döneme denk gelir. İlk zamanlar dünyayı kendi gözlerimle nasıl gördüğümü daha çok araştırırken daha sonraları başkalarının gözleriyle dünyaya bakmaya başlamıştım çünkü. İşte öyle bir dönemimde acaba başka insanlar bu resimlere baksa ne düşünürler diye sordum kendime. Sorunun cevabı İstanbul’da Bir Merhamet Haftası oldu. Yedi kurmaca karakterin gözünden yazdım. Bu da benim için çok farklı bir deneyim oldu. O kadar kaptırdım ki kendimi bu kurmaca karakterlerin gözüne romanı bitirdikten sonra “Acaba ben de bu romanın karakterlerinden biri olsaydım, ama ben olarak yer alsaydım, ne yazardım resimlere bakarak?” diye sorduğumu hatırlıyorum.
Daha sonra hiç beklemediğim kadar ilgi uyandırdı bu kitap. Okuyanlarda bu resimlere bakıp kendi düşündüklerini ifade etme isteği uyandırdığını gördüm. Hatta eleştiri yazısı yazanlarda bile böyle bir arzu oluştu (Behçet Çelik’in Virgül’de yazdığı yazı, benim kurmaca karakterlerle söyleşi formunda kaleme alınmıştı örneğin). Şimdi de Sainte Pulchérie Lisesi’nde bir grup kitaptan yola çıkarak başka Ernst resimleriyle bir çalışma başlatmışlar ve elektronik ortamda yayımlıyorlar. Ve büyük bir heyecanla onların yazdıklarını okuyorum. Başkalarının bakışını görmek… Sanat yapıtının bir işlevi de bu sanırım.
Birinci Hafta: http://sp.k12.tr/spip.php?article6330
İkinci Hafta: http://sp.k12.tr/spip.php?article6376
Üçüncü Hafta: http://sp.k12.tr/spip.php?article6399
Dördüncü Hafta: http://sp.k12.tr/spip.php?article6419
Posted in Etkinlikler, Kitap on 11/01/2011 by muratgulsoy. 2 Yorum
← “Yazıyla İşaretlenmiş” İngiltere’de Yayımlandı: The Book of Istanbul
Rüya Güleç Gerçekten Var mı? →
14/01/2011, 11:47 pm
>İstanbul'da Bir Merhamet Haftası'nı okudum ama kendimi biraz zorlamam gerekti açıkçası. Nedenini tam olarak kestiremiyorum ama diğer Murat Gülsoy kitaplarından biraz farklı buldum. Sanki kitabı MG yazmamış da başkalarının resimlere bakıp yazdıklarını okuyormuşum gibi hissettim. Bu da bana çok fazla keyif vermedi galiba. MG'nin kendisi olduğu, 1. Tekil Şahıs kullandığı biçimi çok daha fazla seviyorum. İlk üç kitaptaki öyküler muhteşem mesela… Başucu kitaplarım benim. "Bu Filmin Kötü Adamı Benim" romanında yazarın kendini anlattığı bölümleri seçerek tekrar okuyorum. Nedense MG'nin 1.Tekil Şahıs kullandığı dil bana çok daha çekici geliyor.
15/01/2011, 10:45 pm
>Çocuklarda sekizinci yazar olma arzusunu uyandırabilecek; dili ve kurgusu ile çok ayrı tuttuğum bu değerli eser üzerinden yapılmış çalışmalar için Sainte Pulchérie öğretmen ve öğrencilerini tebrik ediyorum. Paylaşım için ayrıca teşekkürler.