Mübarek Ramazan geldi, futbol gitti. Oruç ayında fulbolu da, tempoyu da ara ki bulasın. Sadece Galatasaray değil, hemen her kulüp sporcusu mesleğini ibadetine feda ediyor. Hımmm demek ki, işin de bir ibadet olduğu gerçeğini bilmiyoruz.
Uçak kullanacak pilot, by-pass ameliyatına girecek operatör, uzun yola çıkacak şoför oruç tutamaz. Futbol ve benzeri ağır spor emekçileri de oruç tutamaz. Tutmamalı. Haftaiçi çalışmalarında organizmanın kaybettiği mineral, enzim, vitamin ve güç gibi değerlere bir de oruç tuz biber eker ve sporcu sezon başı değerlerine döner. Hayat eski zamanlardaki gibi üç yüz metre cami, beş yüz metre iş ve ev üçgeninde geçse mesele yok da... Bu çağda?
Oruç konusunu konuşma ve uyarı fobisi de etken olunca futbolun en canlı olması gereken dönemde, sporcular ruh gibi dolaşmakta. Ülkemizdeki ayak topunun Ramazan manzarası budur. Ya TFF oruç ayında tatil ilan edecek ya da futbolcular işinin ciddiyetini öğrenecek. Başka çare yok. Sen sevaba gireceksin diye, milyonlarca taraftarını günaha sokamazsın.
Galatasaray’ın ilk yarıda yapacağı en doğru iş, son anda dahi olsa gol yemekti. Yedi! Yasin marifetiyle becerildi 1-0. Çünkü Diyarbakırspor futbolu ve gol atmayı hem arzu etmiş hem de haketmiştir. Rakip alanda üst üste üç pas bile yapamayan, hiçbir doğrusu olmayan Sarı Kırmızılılar rahat bir gece geçireceğini zannettiği Diyarbakır’da yanıldı. Evsahibi baskısı ve Cim Bom dermansızlığı yengeç gibi yan yan giden konuklar izletti. Top hangi Galatasaraylı’nın ayağında ise, baskı yiyor ve çaresizce kıvranıyor. Hatlar kopuk sadece görüntü var, ses yok. Sinan Kaloğlu yürür gibi çalım attı, çalımı yiyen de olduğu yerde kaldı. Demircioğlu Sinan da, kulvarını mükemmel kullanırken, Cem Yanık ile beraber savunmayı sersem etti.
Ümit Kayıhan’ın Diyarbakırspor’u üç puanı haketmişti. Hakan Ünsal’ın mükemmel geri pası, meseleyi kökünden halletti!