Bir Tiyatro Delisi'nin Seçtikleriღ♥ღ ♥●•٠·: 2014
Gönderen Tiyatro Delisi ! zaman: 10:47 Hiç yorum yok:
Yaşamımızın her alanına yapılan müdahalelere, baskılara her geçen gün bir yenisi ekleniyor. Gülmemizden tutunda dövmemize kadar her şeyimiz büyük sıkıntı.
Gönlümüzün sevdiğini değil, ulu büyüklerimizin istediğini sevmeye, onlar nasıl isterse öyle yaşamaya yönlendiriliyoruz. Güzel uyutuluyor, çabuk unutuyoruz. Uzun zamandır durum maalesef böyle.
Yine de çok şükür ki yaşadığımız tüm olumsuzluklara rağmen bu ülkede hala sinemadan tiyatroya, müzikten edebiyata birçok alanda inatla üretmeye, sözünü sanatla söylemeye devam eden, uykusu delik sanatçılarımız var.
Onların uykusuzlukları devam ettiği sürece inanıyorum ki bir gün üzerimize sinen tüm bu ölü topraklar kaybolacak. Hep birlikte gözlerimiz açık, renkli düşler göreceğiz. En azından ben öyle olacağını umuyorum. Çünkü bu kabuslarla dolu uyku halini bozacak tek güç sanat.
İşte İkincikat’ın sezon kapatmayarak yaz boyunca temaları seyirciler tarafından belirlenen #Yarının Oyunları başlığı altında sahnelediği dört oyundan birincisi olan Cambazın Cenazesi ‘ de bu uyku halini bozanlardan.
Yönetmenliğini Berfin Zenderlioğlu’nun yaptığı, Firuze Engin’in “dönüşüm” temasından yola çıkarak yazdığı Cambazın Cenazesi, aniden ölen bir dede, dedeleri için üzülen ve vasiyetini yerine getirmek için uğraşan iki torun ile başlayan, devamında akrabaların, komşuların dahil olduğu küçük bir kasabada geçen kızlı erkekli 22 karakterden oluşan keyifli bir dönüşüm hikayesi.
Sahi dönüşmeden önce ne güzeldik hatırlıyor musunuz, ben hep özlediğim için olsa gerek hiç unutmuyorum.
Siz ne düşünürsünüz bilmem ama kalbimizde anısı olan sokaklarımızı, evlerimizi, parklarımızı kaybetmemizin “dönüşüm” ile bir alakası olmalı
Semtimizin ortasına dikilen o upuzun direğe, renkli ışıklarıyla manasızca yanıp sönen saçma havuza ne zaman baksam gördüğüm tek şey anlam katılmaya çalışılan ama anlamsızlığını gizleyemeyen kocaman bir düzlük.
Halbuki o düzlük bir zamanlar etrafı daimi halk pazarı ile çevrili, rengarenk salıncaklarında sallanan şen kahkahalı çocuklarıyla, ağaçlarının gölgesinde dinlenen teyzeleriyle, amcalarıyla oldukça anlamlı bir parktı.
Elbette sadece bizim semtin parkı değil dönüşen.
Yenisini yapacağız diye yıkılan evler ve yerlerine “kentsel dönüşüm” hediye paketi içinde bir lütuf gibi sunulan evlerde bu dönüşümün bir parçası.
Şehirdeki kalabalık arttıkça şehrin uzak, sözüm ona sessiz sakin ama çok güvenli yeni sitelerine taşınıp çoğalan yalnızlıklarımızı, kalabalık betonlarla azaltmaya çalışan insanlarız artık. “Mahalle” kavramının ne kendisi ne de dizisi kaldı neredeyse.
Toplu taşıma dediğimiz şey toplu katliamdan başka bir şey değil. Özellikle metrobüs denilen (ki ben kendisine çilebüs diyorum) toplu taşıma canavarının ebedi köleleri haline gelmiş durumdayız.
Bir yanda alışveriş merkezi yapılacak diye yıkılan tiyatro sahneleri, bir yanda alışveriş merkezi içinde sinema salonlarından bozma tiyatro salonları.
Yeter ki sahne olsun elbette olsun ama eskiden yeniye dönüştürülen her şey bana kalırsa o eskinin içimize dokunan ruhunu, büyüsünü kaybettiriyor. Örneğin Ses Tiyatrosu’nda seyrettiğiniz oyunla Cevahir Sahnesi’nde (oyun ne kadar iyi olsa da) seyrettiğiniz oyunun keyfi aynı olmuyor. Aynı şekilde Beyoğlu Sineması’nda film seyretmek ile Demirören’de film seyretmek de aynı şey değil. Tabi ki bunun yanında BO Sahne, Moda Sahnesi gibi kendine özgü tasarımlarıyla sanatseverlere nefes aldıran yeni sahnelerde yok değil.
İşte Cambazın Cenazesi’ni seyrettikten sonra içim bu düşüncelerle doldu. Zaten hep söylerim izlediğimiz, seyrettiğimiz, dinlediğimiz bir şeyi beğeniyorsak bunun sebebi muhakkak içimizde bir yerlere dokunduğu içindir. Ya geçmişi düşünür hüzünlenir, ya da geleceği hayal eder, umut tazeleriz.
Bu arada 22 karakter deyince aklınıza hemen kalabalık bir kadro gelmesin. Oyundaki tüm karakterler Tolga İskit ve İbrahim Halaçoğlu tarafından canlandırılıyor. Canlandırmaktan da öte aslında, adeta yaşatılıyor.
Özellikle Tolga İskit’in canlandırdığı Marika Abla benim favorim.Trakya şivesinden tutunda Rum ağzına kadar uzanan, taklit ve doğaçlamalarla zenginleşen karakter geçişleri oyunu hiç sıkılmadan keyifle seyretmenizdeki bir başka önemli unsur.
Yarının Oyunları projesi kapsamında sahnelenen diğer oyunlara gelince; Sahneleniş sırasıyla Poz, Let ve şu sıralar son gösterimlerini tamamlamak üzere olan Ruveyda. Her oyunun sadece 10 temsil olarak sahneleneceği duyurulmuş olsa da içimden bir his oyunları özellikle de Cambazın Cenazesi’ni yeni sezonda da alkışlamaya devam edeceğimizi söylüyor.
Ayrıca gösterimlerini kaçırdığınız, seyredemediğiniz oyunlar içinde hiç üzülmenize gerek yok. Çünkü dört oyununda Eylül ayı içinde birer gösterimi daha olacak. Ayrıntılı program bilgisi için www.ikincikat.org adresini takip edebilirsiniz.
Yeni sezonda alkışlanmadık oyun bırakmamanız dileğiyle…
Gönderen Tiyatro Delisi ! zaman: 17:12 Hiç yorum yok:
Bugünde sensizliğe, sessizliğimize uyandım sevgili...
Havalar da benden yana bugünlerde..
Güneş'de Ay'a küsmüş olacak..
Çünkü günlerdir senin bana yüzünü göstermediğin gibi Güneş'de Ay'a yüzünü göstermiyor, Ay ise bir aydınlık bir karanlık..
Güneş Ay'ın bu devamlı değişen hallerine bir anlam veremediği için Ay O'nu bulana kadar bulutların arkasına gizlenmeye karar vermiş.
benim gibi bulutlardan yardım almış, her gün biraz daha artan özlem çığlıklarını şimşeklerle, içinde biriken göz yaşlarını yağmur damlalarıyla anlatmaya çalışıyor.
Gökten düşen her aşk damlası, çakan her şimşek ne kadar inkar edersen et aşkımızın ispatıdır sana...
Kimse bilmese de, sen farkına varmasan da aslında günlerdir yağan yağmurun tek sebebi bu...
Damlalar aşk gölümüzde birikirken, sen yanımda yoksun...
Ve ben hala çok kırgınım sana, kırgınım çünkü şimşek çaktığında uykudan seninle uyanmalı, yağan her yağmurda seninle ıslanmalıydım...
Bak Güneş bulutların arasından yüzünü göstermeye başladı, Ay gönlünü almış galiba...
Ne dersin yakında sıra bize de gelir mi . .
Gönderen Tiyatro Delisi ! zaman: 13:46 Hiç yorum yok:
Daha dün gibi aklımda o ilk tanıştığımız gün…
Nasıl da etkilemiş, büyülemiştin beni.
Ve o gün anladım ki ben ömrüm boyumca senin, seninle birlikte hayatıma dahil olan her şeyin meftunu olacaktım.
Öyle çok şey kattın ki hayatıma.
Yaşattığın ilkler, sebep olduğun muhteşem dostluklar, anılar hatta muhteşem kıskançlıklar:))
Seninle ağladım, seninle güldüm, seninle hatırladım ama en çok seninle direndim, seninle tutundum hayata.
Çünkü sen en zor zamanlarımda, tamam bitti dediğim karanlık anlarda dahi o tükenmek bilmeyen gücünle hep ışık oldun, yol gösterdin bana.
Kaybolmama izin vermedin.
Ağlayacaksak, güleceksek, dayanacaksak hep birlikte olacak dedin.
Ne gelirse başımıza asla bitmek yok, umut hep bizimle dedin.
Ebedi sevgilim, canım tiyatro’m iyi ki varsın, iyi ki ben ve benim gibi delilerin hayatının sönmez güneşisin.
Gönderen Tiyatro Delisi ! zaman: 10:55 Hiç yorum yok:
Söz konusu araç, hem Avrupa hem Anadolu yakasındaki duraklarına her geçen gün bir yenisini ekleyen Alternatif Tiyatro Mekanları Treni
Bu tren ile yolculuk etmek isterseniz yapmanız gereken tek şey birazdan sıralayacağım durakların yerlerini bilmek. Duraklar arasında da çok uzak bir mesafe yok. Bu trenin duraklarına ulaşım gerçekten çok kolay. Ayrıca sahnelerin birçoğunda seyircisine indirimli bilet alarak oyun seyretme imkanı sağlayan kartlarda mevcut.
Alternatif Tiyatro Mekanları
İkincikat-karaköy ve Sekizincikat
Gönderen Tiyatro Delisi ! zaman: 13:40 Hiç yorum yok:
Yazmama Sebep O İlk Yazı : Ben ve Yıldızım...
Güller, umutlar, beklentiler, sabırlar, özlemler, hasretler, yaşananlar, geride kalanlar, ileride olacaklar, tekrarlar…
Kısaca aynı nakaratlar…!
Ömrümüz beklemekle, sabretmekle geçiyor. Benim içimde bir yıldız var, bazen çok bazen az ama ışığı hep var. Her defasında ona yaklaştığını zannediyorsun. Ama yine olmuyor, “YILDIZIN SENDEN UZAKLAŞIYOR.”
Ve hep bana; benden umudunu kesme bir gün mutlaka ama mutlaka aynı yıldızın ışığını yansıtan birileri çıkacak karşına diyor. Bu çoğu zaman bir kitaptaki söz, kimi zaman nostaljik bir şarkının melodisi, kimi zaman anlamlı bir film sahnesi, çoğu zamanda sevdiğim bir yazarın satırları, tavsiyeleri oluyor benim için. Ne diyebilirim ki bunlar benim yaşama sebeplerim, sabır nedenlerim…
UMARIM ÖMRÜM BU IŞIĞI BULMAYA YETER VE SANIRIM BUNA DEĞER…
BEN VE YILDIZIM…
ZATEN YILDIZIN PEŞİNDEN KOŞMAK HAYATI, KADERİ KOVALAMAKTAN BAŞKA NEDİR Kİ VE BUNU BENDEN BAŞKA KİM NE KADAR ANLAYABİLİR Kİ..
Gönderen Tiyatro Delisi ! zaman: 21:21 Hiç yorum yok:
Sanattır hayat dediğin...
Kitaptır, Keşiflerdir, Sinemadır, Tiyatrodur, Müziktir,
"Özetle, sanattır hayat dediğin"
Made in bir tiyatro delisi :)))
Gönderen Tiyatro Delisi ! zaman: 21:14 Hiç yorum yok:
İçinde Vicdanın, Sanatın, Sevdanın Eksik Olmadığı ...