İşçilere güvenmek ve güven vermek >
Direnişçi bir işçiden çağrı:
“Direniş çadırından insanlığın kurtuluşuna!”
Düzenin azgın sömürü ve saldırısına işçi ve emekçiler cephesinden yükseltilen işgaller, grevler ve direnişlerle cevap veriliyor. İki sınıf arasındaki uzlaşmaz çelişkiler krizle birlikte daha da derinleşiyor ve işçiler direnişlerle hak alma mücadelesini yükseltiyor.
Sınıfın her eylemi bir hak alma mücadelesi gibi görünse de, aslında siyasal bir anlam taşıyor. Bu siyasal mücadele burjuvazi ile proletarya arasında giderek daha da derinleşiyor. Hak alma arayışı üzerinden mücadeleye atılan işçiler, verdikleri mücadeleyi siyasal mücadelenin bir parçası olarak görmeseler de, karşılarındaki sınıfın varlığı ve kendi sınıf bilinçlerinde yaşadıkları dönüşümle direnişin neye tekabül ettiğini algılamakta zorluk çekmiyorlar.
Kapitalist sistemin dayattığı barbarlık ve yozlaşma, işçilerin kişiliklerinde de erozyona yol açıyor. Bozuk düzende sağlam kişilikler oluşamıyor. Direnişler sadece sömürü düzeninin kendisine ve sömürücülere değil, aynı zamanda kişiliklerde yaşanan tahribata karşı da veriliyor. Direnişler, kültürel yozlaşmaya, bireysel kurtuluş dayatmasına, bozulan kişiliklere de vurulan bir darbe niteliğini taşıyor. İnsanı yücelten kolektif bilincin oluşmasına, yeni bir kişiliğin doğmasına, yeni bir dünyanın tohumlarının yeşermesine vesile oluyor direnişler.
Fabrikaların önlerinde direnişlerle oluşmaya başlayan yeni bir dünyanın temelleridir. Direnişler sayesinde gelişen kişilikleri sağlamlaştırmanın ve korumanın tek yolu ise, onları, emeğin savunucusu olan devrimci partisiyle buluşturmaktır elbette. Bu birikimi, dünyayı kapitalist ilişkiler içinde yozlaşmadan kurtarmamız, devrimci müdahalelerle insanlığın kurtuluşuna akıtmamız gerekiyor. Hak alma mücadelesinde ortaya çıkan direnişlerin ürünü yeni işçi tipi kendisini ancak devrimci bir partiyle sağlamlaştırabilecek, böylece kapitalist sistemin melanetlerinden kurtarabilecektir.
İşçiler, direniş çadırlarından sınıfın partisine!
Direnişçi bir işçi