﻿ Poşet - 7 / Alkışlarla Yaşıyorum
Bir İşçinin Günlüğü Gibi
Markette boş diye rahat rahat kasada malzemelerin geçmesini beklerken arkadan bir ses; - Delüganlı accık musade edermisin. Ellili yaşlarda bir teyze belli bizim gibi köyden indim şehire şiveyide bozmamış.Zaten semtimizin yüzde 90'ı başka ilden gelme . Kendimi istilacı gibi hissediyom arkadaş ya.Ben hiç ses etmeden köşeye kaykıldım. Sonra markette böyle gül yüzlü benim yaşıtlarımda bi kız vardı kıza; - Az önceki müşteri çikolata aldı mı?. Diye sordum.Kız kaşlarını yukarı kaldırarak; -Ne?. - Az önceki müşteri benim annnemdi çikolata aldı mı?. -Yok almadı. Sonra deli gibi ani ve hızlı bakışlarla sağa sola bakınıp çikolata reyonunu aradım.Halbüsem çikolata manyağı bi insanım reyon hemen kasanın karşısında bilmemmi. Ama güzel kız öyle benim suratıma bakınca ne oluyok lan diyip panikledim .Sonra olayın kızla alakalı olmadığını farkettim . Çünkü ben her markete girdiğimde bişeyi eksik alıyomuyum lan diye hep sağa sola bakınırım.2 tane metro alıp onlarıda makinadan geçirtip poşete koydum. İşe gitmeme bir buçuk saat var hemen sosisli yumurta yapıp yarım saati yemek yiyerek geçirdim.Kalan bir saatte internette geçirip servisin gelmesine 5 dakika kala durağa vardım. 3- 11 vardiyasının ayak sesleri bunlar saat 11 olurmu lan şimdi amk.Hemen üst kata çıktım kapak falan asarım diye.Ama önceki vardiyadan arkaş dedi aşşağıda iş var lan aşşağı in dedi. Amk altın bulmuş gibi sevindim koşa koşa alt kata indim.Alt kat soğuk amk sessiz amblajdır kartona kağıt yapıştırmadır işide rahat .Bi çakal ben değilim gittiğimde 6 kişi çöreklenmiş hemen. Zil çaldı 2 kişiyi bıraktı Ercan abi. -Siz gidin bi yukarı görünün adam lazımmı. Kankamla yukarı gittik onu aldılar toplamaya bende öyle adam saydım yetiyomu yetmiyomu dİye.Fazla bile diyip alt kata depar attım. Dedim; - Yukarda bir parçayı 25 kişi tutuyor Ercan abi . - Tamam sende şu parçaları karışık koymuşlar onları boyuna göre ayır. Ben ise sinsi gibi ,kurnaz gibi,muhtaç gibi; - Tamam abi. Diyip işe koyuldum.3 saat çalıştıktan sonra yukarda adama ihtiyaç varmış yukarı çıktık.Yarım saat sonrada yemeğe gittik.Yemek dönüşü 1 buçuk saat içinde malzemeleri bitirdik. Şimdi o kalan 2 -2 buçuk saati nasıl geçireceğimizdi. 1 buçuk saatte artan parçaları yeniden asma falan fişmekan derken geçti.son 1 saatte fabrikanın öbür köşesinden malzeme asmak lazımmış e tabi bende boşum aldılar beni.Sonra kısa boylu atik bir okadarda kıvrak abimiz ramazan abimiz geldi. - Bu parçaları hangi dengesiz bağladı lan . Dedi.Bende hemen atladım; - Abi benden başka dengesiz töremiş bu fabrikada. Gülüştük falan böyle.Sonra gereksiz sırıtışlarla gitti. Parça asmaya devam ederken Mustafa abiyi gördüm. -Mustafa abi geçmiyor abi geçmiyor. Dedim ama tepki gelmedi.Lan içimden diyorum Mustafa abiye ne oldu acaba adamın morali bozuk falan.Sonra kafayı acık sağa çevirdim usta göndermiş onu orda bekliyormuş. Usta ordan bağırdı. - Hadi lan o değil lan öbürü lan öbürü. Dedi gitti.Sonra Mustafa abiye döndüm oda durdu tabi o bezgin bakışıyla bana baktı. - Amk bu ne lan koskoca adamla nasıl konuşuyor bu 30 yaşındaki adama böyle bağırılırı amk çakıcan 2-3 tane yumruk dedim. - O öyle cehennem ne yapayım. Ben tabi söylenmeye devam ediyom etraf biraz boş tabi . - Lan bana bağırsa anlarım genç adamım ama evli barklı adama öyle bağırılırmı lan diyip.Sikerim böyle adaleti lafınıda sonuna yapıştırdım. Ben baya olayı mesele haline getirdim ama fazla uzun sürmedi parçalar bitince olayı unutmuştum bile.Uç takma yapıp son yarım saatide yemek lazımdı tabi. Uç takmada 2 kişi oturduk muhabbet etmeye başladık.Karşımdaki abide babam yaşında adam arkadaş.Cümle kurarken hep bi ototkontrol yapıyorum falan.Sonra abiyle biraz ülkeyi kurtardık,feleğin tekerine çomak soktuk,düzeni falan sorguladık. Ama tabi kendimi asosyal biri olarak tanımlamama rağmen hemen hemen herkezle aramı iyi tutmaya çalışıyorum.Başka bölümlerden geçerken bana; - Lan fener maçı ne olur ? - Bayern münih handikap yapar mı? - Bi kupon yaptım bak bi aga . Bu tarz muhabbetler dönüyo.Evet biraz fazla futbol muhabbeti yapıyorum heralde o yüzden soruyolar bilemem. Bide çok işe devamsızlık yapıyorum devamsızlığı takip eden usta geldiğinde hep tedirgin oluyorum lan sanki bana; - Cumartesi,perşembe ,pazartesi günleri niye işe gelmedin?. Diye soracakmış gibi. Diyemem ki bende uyku problemi var sabah kalkamıyom.Lan haftada 6 gün iş var ben 3 gün gelmemişim böyle işmi olur amk. 3 -11 vardiyasında hiç eksiğim yoktur ama 7 -3 vardiyasında mutlaka 1 gün çakarım yani.Tabi bu hafta biraz bokunu çıkrdım kabul ediyorum 3 gün ne amk. Kankam işe ilk başladığım aylarda seni işten atıcaklar olum diyodu çünkü 1 ay hiç bir cumartesi işe gitmedim. Sonraki ay hiç eksik vermeden full gittim.Bu ayda biraz dengesiz gidiyorum.Hayırlısı şurda askerliğe 5-6 ay kalmış o zamana kadar çalışayımda sonrası allah kerim.
3 Yorum cehenneme gidecez 29 Ağustos 2013
Les Oranges - Portakallar - Kısa Film
Elindeki poşetin yırtılmasıyla etrafa saçılan portakalları toplamaya çalışan kör bir kadın ile bu durumu gören ve yardım etmek isteyen sağır bir sokak fotoğrafçısı. Peki bunlar nasıl iletişime geçecekler? Yönetmen : Yannick PECHERAND
26 Yorum waka 19 Ekim 2013
Adrenalinin Doruklarına Ulaşmak - Yamaç Paraşütü
Her ne kadar bizim için kar çile zulum yolda kalma gibi olumsuz durumları gözümüzün önüne getirse ve tek kar eğlencemiz naylon poşetlere oturarak karda kaymak olsa da elalemin adamları kayak takımlarına ilaveten birde yamaç paraşütlerini ekleyerek izlerken bile insanın nefesini kesen görüntüler kaydetmişler. izliyoruz efendim...
6 Yorum mecak65 03 Şubat 2013
48 Yorum Levi 04 Şubat 2013
Umutlar Mertleri Bozar Mı Hayat?
... Dün, 18. yaş gününü kutladılar çocukluk arkadaşımın. Yine yanındaydım. Kendisi için önemli bir yer işgal ediyorum hayatında. O, sakalı köse olmayan, yüzü tertemiz, çok iyi konuşabilen kısacası, gideri olan bir çocuk. Hem yaşıtız da. Zaten tek aynı olan şeyimiz de bu. Bir köşede sessiz sakin kolamı yudumlarken, yine başarabiliyordum yalnızlığımı korumayı. Bana ait en istikrarlı bir başarıydı bu. Heyecanlanmama sebep olacak biri yanıma oturdu. Yanıma yazıyorum ki, biraz havalı olsun. Aramızda neredeyse 1-2 metre vardı. Yüzünü seçemiyordum tam. Gözlük kullanan birisiyim. Ortam da karanlık olunca, kızın o uzun saçlarından ve endamından neyseki cinsiyetini çözümleyebilmiştim. Dolmuşlarda hissedilen o hisse kapıldım. "Bana yazıyordu". Kızlar daha rahattır bu konuda. O beş dakikalık bir oturup dinlenme yeri gördükleri koltuğun bir ucundaki adamı umursamazlar. Hiç değilse bahsettiğim kız bunu yapıyordu. Bunda karar kılmıştım nihayet. Heyecandan yine kaşınmaya başladım. Üzerimdeki hırkayı çıkarmak istedim, ama çıkarırsam altındaki gömleğin bir tane düğmesi kopuktu ve onu düşünerek bundan vazgeçtim. Sonra sigara yaktım. Olabildiğince umarsamaz tavırlarla takıldım bir müddet. Bana bakıp bakmadığını bile seçemiyordum ki, yanına bir kız arkadaşı daha geldi. Büyü bozulmuştu. Bir yudum daha aldım kolamdan. Onların muhabbetlerini dinlemeye başladım. Sonra birden o yeni gelen kız, "sen mert değil misin" dedi. "Evet" dedim. Sesi bile beni kendisine aşık etmeye yetmişti. Yüzüne fener tutup, aşık olmak istemiştim. "Ben seni genelde umut'un yanında görüyorum." deyince, gözlerimi hafif kıstım. öyle yapınca daha net görülüyor; ama bu kez pek işe yaradığını söyleyemem. "Evet, Umut benim çocukluk arkadaşımdır" dedim. Sonra başka hiçbir şey konuşmadık. Bir müddet aralarında birkaç şey konuştuktan sonra beraber kalktılar. Çocukluğumuzda evine gittiğim günlerde başlamıştı ona karşı imrenme duygularım ve içimdeki buhranlar. Mahalle maçlarında en göz alıcı ayakkabılarıyla top oynardı. Üzerinde forması ve şortu da vardı. Benim ise maç ayakkabısı olarak kullandığım, bir tarafı patlamış kunduram. diğerini kullanamazdım, annem kesinlikle izin vermezdi buna. "Top oynayacaksan madem, onunla vuracaksın topa!" derdi. Ben de hiç değilse bu zevkten mahrum kalmayayım diyerek, bunu kabul ederdim. Yine bir gün, maç yaptığımız esnada, topa hızlıca vuruşumla birlikte bir yanı yırtık olan ayakkabım ayağımdan savrulup, Umut'un yanına düştü. Kahretsin! Kesinlikle yırtığı görecekti. Hızlıca koştum tek ayak üzerinde. Artık çok geçti. Eline aldı ayakkabıyı, yüzüme baktı. Gözlerine bakamadım ondan sonra, elimi uzatarak vermesini istedim. Tam ayakkabıya uzanacakken, elini geriye doğru çekti. Hafif bir tebessüm vardı yüzünde. Ben de güldüm sonra. Ama onun gülüşü daha farklıydı. Aynı okula gidiyorduk, ben, elimde poşetle ve yürüyerek, o ise, abartılmayacak güzellikte çantası ve servisiyle. Bir gün yanıma gelip, "Mert, çıkışta beraber gideceğiz, beni bekle kapının önünde". Hayır, olmaz, demek istedim. Umut bir şey demiş, bunu reddebilir miydim ki? Ya hayır deseydim, benim yüzüme tüm acziyetimi vursaydı ne yapardım o zaman? Kabul ettim teklifini. poşetimi görecekti sonunda. o kadar zaman başardığım bu sırrı anlayacaktı bu kez. Bunun bir yolu olmalıydı. Önümde sadece bir derslik düşünme fırsatım vardı ve aklıma tek gelen çare, poşeti sınıfta bırakmak oldu. Evet, kesinlikle öyle yapmalıydım. Zil çaldı, herkes yavaş yavaş güzel güzel hırkalarını, montlarını giyinip çıkmaya başladı. Benim üzerimde eskimiş bir hırka vardı sadece, Umut sorarsa bile çantamı bir yalan söylerdim elbette. - Ne oldu, sen neden servisle gitmiyorsun? - Babamın ofisine gideceğim, oradan da hamburger yemeye gideceğiz. Zaten hamburgeri o söyledi, ben sinema için gidiyorum asıl. Bu sabah söz verdi oğlum. Kitaplarını alsana? - Oğlum, kitapları almadım bugün. Derslerin çoğu boş geçecek dedi dün öğretmen. - Sabah seni elinde poşetle giderken gördüm camdan? Demek biliyordu bunca zamandır. Hiç söylememişti oysa daha önce. Bu, onun için önemli değildi belki de, hatta lafını bile açacak kadar da değildi. Yerin dibindeydim. Yine yüzünde o alaycı gülümseme vardı. Bir yanağı kalkmıştı havaya doğru, bir cevap bekliyordu benden. Yine o lanet kaşıntı tuttu tüm bedenimi. Koşmaya başladım. Arkamdan bağırıyordu. Onun sesi gittikçe uzaklaşıyor, ben ise nefes nefese kalmaya başlıyordum. Nereye koştuğumu bilmez bir halde, okuldan çıkmış, hiçbir kimseyi hiçbir yeri ya da var olan, var olmamış hiçbir şeyi düşünmek dâhi istemiyordum... umut'un hayatı, benim hayatımla neden hala bir bağ içerisinde bilemiyorum. Belki bana acıyor, belki de bunca yıllık bir dostluğu o da görmezlikten gelemiyor. Hep onun dertleri vardı, benim derdim olamazdı kesinlikle. Onca sahip olduğu şey varken hayatında, hep bir şeylere küfreder, dert yakınırdı. Bunları yüzüne vurmak istedim, bu kez de kötünün ben olması kaçınılmaz olacaktı. Kafası iyiyken, en iyi dostunun ben olduğumu söylerdi her defasında. Belki de içinde yaşayan o saf, temiz ruhlu çocuğun dile gelişiydi bunlar. Ve samimiydi her defasında bunları söylerken. belki de bundandır evlerimizin uzak uzak yerlerde olmasına rağmen, hâlâ nadir de olsa görüşmelerimiz. İçindeki o çocuğun yaşadığına inanmasam, belki telefonlarına bile cevap vermezdim. Başta da dedim ya, artık kendimi onun hayatında gerçekten bir yer işgal ediyor gibi hissediyorum. Hayatımı değiştirecek şeyleri bulma aşamasındayım artık. Yeni bir hayat var önümde, yeni fikirler, yeni arkadaşlar olacak. "bir başkasının hayatına imrenme, senin hayatına da imrenenler vardır" sözüyle yaşıyorum artık. Önümde uzun bir yol olduğunu, bunun da kolay olmayacağını biliyorum. Umudum hep var olacak...
3 Yorum Nook 10 Şubat 2013
Kendimden Utandığım Zamanlar Oldu
Dolmuşla eve doğru geliyordum. Annem aradı. Bim'e gidip eve ihtiyaçları almamı söyledi. Ben de dolmuş Bim e gelince, dolmuştan indim. Bim e girdim. Annemin söylediği şeyleri aldım. Sonra parama baktım biraz param artıyordu ben de gidip onunla çikolatadır bisküvidir cipstir öyle abur cubur şeyler alayım dedim. Onların olduğu reyona gittim 7-8 parça bir şey aldım. Ben bunları alırken yanımda 6 yaşlarında bir çocuk annesinin eteğini çekiştiriyordu. Annesine nolur cips alalım diye yalvarıyordu. Annesi de şimdi paramız yok sonra babanla gelir alırsın dedi. Çocuk sonra bana doğru baktı ben ise elimde bisküvileri cipsleri tutuyordum. Çocuk öyle masum bakış attı ki elimde kileri tekrar yerine koydum. Kendimden utanmıştım. Böyle şeyleri yemesi gereken kişiler çocuklardır yani tadı güzel olan şeyleri ilk çocukların yemesi gerekir çünkü en çok onlar hak ediyor bu yiyecekleri. Çocuk sadece bir tane cips istiyordu ben ise aç gözlülükle saldırmıştım abur cuburlara. Kasa ya doğru gittim. Satın alma işlerini yapıp, poşetledikten sonra dışarı çıktım. Dışarıda duvarın yanında el işi havlu, tırnak makası satan bi de tartısı olan bir adam vardı. Havanın soğuk olmasına bakmadan orada duruyordu. Kendimden bir kez daha utanmıştım. O adamın önünden elimde poşetlerle geçerken kafamı zıt yönde çevirerek geçtim, bakışlarını görürsem daha da kötü olurum diye düşündüm. Sonra aklıma o adamın önünden geçerken herkes kendini kötü hissediyor mudur diye düşündüm. Belki insanlar okusaydı bak biz okuduk iyi yerlerde çalışıyoruz diye düşünüyordur adamın hikayesini bilmeden. Yok canım insanlar o kadar kötü değildir diye düşünerek fırına doğru yöneldim. Fırıncıya 2 ekmek dedim. Fırıncı ekmeleri verirken benimle muhabbet ediyordu işte halimi hatrımı soruyordu. Ekmeği bana uzatınca bende cebimden paramı çıkardım cebim delikmiş bazı paralarım yere düşmüş. Fırıncıya 20 kuruş eksik dedim o devamını getirmeden 20 kuruşun lafımı olur dedi. Fırından çıkınca kendimden utanma duygusu bir daha geldi çünkü o fırına ramazan aylarında bile fazla müşteri gelmiyordu. Müşterisi çok olmazdı ben delimde poşetlerle girip parayı da eksik verince haliyle utandım kendimden. Daha fazla kendimden utanmamak için hızla eve gittim. Kendimden utandığım başka zamanlar da oldu tabi ki. Mesela fast-food yerlerinde siparişimi verirken siparişi alan benden küçük veya benimle yaşıtsa o zaman da kendimden utanmaya başlarım. Tamam ailem çok zengin değildir. Babamın maaşı anca yeter birikimini fazla yapamaz ama yine de benim paramı geciktirmez ve eksik vermez hatta kendisinden kısar bana para verir. Orada çalışanlar aileme yük olmayayım kendi paramı kazanayım diye işe giderken ben bunları pek önemsemeden para harcıyor gibi olduğum için utanıyorum.
3 Yorum kkka 18 Şubat 2013
Kötü Bir Gün Geçirdim
Yataktan yere düşerek uyandım. Düşmekle kalmayıp kafamı da komidine çarptım. Kafamı ovuşturarak tuvalet e doğru giderken ayak serçe parmağımı da kapının köşesine çarptım. Güne çok kötü başlamıştım. Tuvalete girdim bütün işimi hallettikten sonra gördüm ki tuvalet kağıdı yoktu. Anneaaa anneaaa diye bağırarak annemi çağırdım tuvalet kağıdı istedim o da bana sitemle getirdi kağıdı. Tuvaletten sonra elimi yıkamaya gittim neyse ki bu sefer başıma bir şey gelmedi. Annem çağırdı perdeleri ütülemiş asmamı istedi ben de oflaya puflaya astım sonra bana yanlış astın dedi çıkarıp bir daha astırdı . Kahvaltıya geçtim gazete gelmemiş apartmanın girişine bırakılmıştır düşüncesi ile aşağı indim altım da çamaşır suyu lekeli eşofmanım ayaklarım da ise annemin terlikleri vardı. Gazeteyi alıp geri dönerken komşunun güzel kızını gördüm bana bakıp güldü ona rezil olmuştum. Kahvaltı masasına oturdum. Çayımı almaya çalışırken kolum suya çarptı ve ekmeğe döküldü. Ekmek ıslanmıştı ve yenmez hale geldi (bilirsiniz o ekmeğin ıslanmış halini çok kötüdür). Okula gitmek için hazırlandım yeni çoraplarımı giydim tipime bakayım diye banyoya girdim banyo ıslaktı ve yeni giydiğim çoraplar ıslandı. Yeni çorap giysem mi diye düşünürken kurur zaten diye giymedim. Evden dışarı çıktım . Dolmuşun olduğu yere doğru giderken ellerimi nah işareti yapıp ellerim cebimde gidiyordum. Karşıdan karşıya geçerken yanımda bir teyze vardı bir anda yola fırladı benimde ellerim cebimde nah şeklinde olduğundan hemen çıkartıp tutamadım kadına araba çarptı. Herkes oraya toplandı benimse içimde vicdan azabı duygusu vardı. Karşıya geçtim, dolmuş geldi bindim. Dolmuşta yer yoktu ayakta bekliyordum. Dolmuş çok kalabalık olunca şoför bana para koyulan yere oturmamı söyledi ben de karşı çıkamadım mecburen oturdum. Bütün dolmuşun dikkatini çekiyordum herkes bana acıma duygusu ile bakıyordu. 2 koltuk uzaktaki bi kızla kesişmeye başladım kesişirken şoför ani fren yaptı ben öne doğru fırladım kalabalığın arasına bodoslama olarak daldım. Çarpmamla bir iki kişi de benimle beraber yere düştü. Kalktığım da kız bana bakıp gülüyordu yine rezil olmuştum. Şoför sen oturma yiğenim dedi sonra bütün dolmuş güldü. O anda inip gelecek olan dolmuşa bineyim diye düşündüm ama elimi cebime attığımda fark ettim ki cebim delikmiş ve paralarım hep düşmüş. Parasız kalmıştım okulda birilerinden alırım umuduyla devam ettim. Okula gittim sağ olsunlar para verdiler de aç kalmaktan eve yürümekten kurtuldum. Okul da 5. ders gelmişti ama hoca bir türlü gelmiyordu 10 dakika geçti gelmedi sınıfta herkes hazırlandı okuldan çıkmak için merdivenlere geldik inmeye başladık ama merdivenin başında hoca göründü ve hepimiz üzüntü ile sınıfa döndük. Okul çıkışı daha fazla kötü olay yaşamamak için direk eve gittim. Acıkmıştım dolapta dondurma gördüm bir anda heyecanlandım içini açtım ama içinden salça çıkmıştı. Anneme akşam yemekte ne var diye sordum fasulye vardı mutsuzluğum artmıştı. Annem eve alınacaklar için beni markete gönderdi. Annemin istediklerini aldım para artıyor diye de abur cubur aldım kasaya geldim. Kasiyer hepsini geçirdikten sonra baktım ki param yetmiyordu bazı çikolataları geri vermek istedim. Kasiyer kız oflaya poflaya birisini çağırdı iptal işlemini ona yaptırdı. Poşetlerimi aldım marketin dışında güzel bir kız gördüm onu kesmeye başladım dalgınlıktan giriş kapısı açık diye orayı çıkış sandım tam çıkarken kapı bana soldan bir geçirdi elimdeki poşetleri yere düşürdüm kız bana bakıp güldü bir gün içinde üçüncü defa bir kıza rezil olmuştum. Poşetleri alarak hızla dışarı çıktım hızla yürürken terliğim fırladı ayağımdan tek ayaküstünde terliğe doğru yürüdüm. Mahallenin çocukları terliğimi alıp birbirlerine atmaya başladı benimle oynuyorlardı. Birisinin annesi çıkıp vermelerini söyleyince anca alabildim terliğimi. Hızlı gitmekten de vazgeçtim. Eve girdim poşetleri verip odama doğru koştum köşeyi dönerken halı kaydı yere düştüm. Odama doğru emekleye emekleye gittim. Yatağıma yattım ağlamaya başladım neden bu kadar şansızım diye. Annem geldi yavrım sana köfte patates yapayım moralin düzelir dedi bende sevindim olur anne dedim. Köfteler yandı patatesle idare etim. Peşin peşin not : Bu yazı da Umut Sarıkaya nın mutsuzlukları kullanılmıştır
3 Yorum kkka 13 Ocak 2013
Geleceğe Yolculuk 1
07.04.2021 ‘Bizim oraların havası güzeldir. Hem baharın tadına varırız hem de değişiklik olur ‘ diyerek ikimizi biraz olsun metropolden uzağa gitmeye planlamıştım. O da bana hak verip ‘sen nasıl istersen hayatım’ diyerek gülümsemişti. Evliliğimizin 7. ayı idi ve ben dünyanın en mutlu 7 ayını yaşıyordum. Severek evlenmiştik. Bundan 8 sene öncesi bana biri gelip ‘Karamsarlığın boşa, hayatının kadını ile evleneceksin ve beraber bir ömür boyu mutlu olacaksınız, az daha sabret’ dese, ‘dalga mı geçiyorsun birader’ diyerek ağlardım. Filozofların hepsi anlaşmış gibi ‘hayatın bize ne getireceğini bilemeyiz, yarınlar hep umuttur bizim için’ sözleriyle insanları kandırdığını düşünüp ve bütün mutsuzluklarımı kapitalizme bağlayarak rothschild ailesine küfür ederdim. Hatta bi ara o kadar karamsarlığa girmiştim ki; aşk denilen duyguyu insanın zayıflığından ibaret olduğunun düşünür, eziklikten başka bir şey olmadığına karar vermiştim. Şimdi... Şimdi aşkın kendisi yanımda oturuyordu ve beraber yolculuk ediyorduk. Dışarıda baharın güzelliği dağlara o kadar güzel yayılmıştı ki, sanki biri bu güzelliği özenle ayarlamış gibiydi. Ama ben huzuru dışarıda değil yanımda hissediyordum. Bakmaya doyamadığım tek güzellik yanımdaydı. O ise bakışlarımdan biraz utanıp gözlerini manzaraya doğru kaçırsa da sonunda göz göze gelip tatlı bi gülümsüyordu. Ama tüm bunlar içinde hesap edemediğim tek şey O’nun hassas midesiydi. Uzun yolculuklara midesi dayanamıyordu ve ben bunun farkına yeni varmıştım. Her şeyden önemlisi artık korkumla yüzleşme vaktiydi... - Hayatım iyi misin? Gel şöyle omzuma yaslan rahat edersin.. Beti benzi atmıştı. Ve o kadar yorgun görünüyordu ki, cevap bile vermeden yavaşça omzuma kafasını yasladı. Daha fazla bunalmaması için yakasını biraz aralayıp elimdeki kitabı yelpaze gibi yüzüne sallamaya başladım ama nafileydi. Ne yaparsam yapayım, öğlen yediği bezelyeleri çıkaracaktı ve ben aşkımı ilk defa o manzarada görecektim. Hazırlıklara başlayıp muavinden poşet istedim. Muavin bilindik olan, sapsız küçük poşeti getirdi. Yıl olmuş 2021 hala şu tiksinç poşetleri kullanıyorlar diye kendi kendime sinirlendim. Evet, gerilmeye başlamıştım. Çünkü artık teklemeye başlamıştı canına yandığım. Artçılar geldikçe ağzına götürüyordum poşeti. Ama sürekli yanlış alarm veriyordu ve ben mal gibi elimdeki poşetle kalıyordum. Ve sonunda olan olmuştu, aşkım böğüre böğüre poşeti doldurmaya başlamıştı. Poşetin altından destekledim, sıcaktı. Her ne kadar da saçlarıyla olayı perdelemeye çalışsa da sesiyle ortalığı inletiyordu. Tamamen işi bittiğinde, poşetten bir an önce kurtulmak adına muavini çağırdım ve - Şu örneği saklayın lütfen. Evrende yalnız olmadığımızın ispatı bu örnekte. Canınız pahasına koruyun. dedim. Öyle deyince hayatımın anlamı bitkin, üzgün ve pişmanmışçasına bi bakış attı ve yüzünü kaçırdı benden. Ben daha bi ileri gidip; - Aşkım helal olsun yaa.. Bezelyeleri üçer beşer çıkardın bilye gibi. Arada benim eldelik var mı diye bi baktım ama maalesef yoktu. Ha bu arada içinde kampanya mı başlattın sen ? Yediğinin iki katını çıkarttığına göre içeride durumlar gerçekten kötü gibi.. + ... Ümit şurada ölüyor gibiydim senin şu dediklerine bak.. Ölüm kelimesini her ne kadarda abartı ibaresi olarak kullansa da, o kelimeye takılıp duraksadım. İlk defa kendi ölüm ihtimalinden bahsetmişti. O ölse ne yapardım ki? Hayatım çıkmaza girer, mutsuzluğun dibine vurup hatta intiharın eşiğine kadar gidebilirdim sanırım. Ama bir gün mutlaka bu gerçekle karşılaşacaktım. Ya o, ya ben... Hayat kısaydı ve benim O’nu sevmeme engel hiçbir şey yoktu. Yüzüne baktım, yeni yeni kendine geliyordu ama biraz kırgındı. Hiçbir şey demeden dudaklarından kısa öptüm ve saçlarını düzelterek; - Hayatı seninle yeniden buldum ölümden bahsetme ne olur.. dedim. O da bi hız sarıldı bana. O kadar sıkı sarıldı ki hiç ayrılmayacağımızın ispatıydı adeta. Tabi bu sıkı sarılması bendeki gaz sıkışmalarının tetikleyicisi oldu. Yolculuk boyunca kontrolüm altında olan gazım, sevdiceğimin ani sarılmasıyla kontrolümden bi fırt da olsa çıkmıştı. Üzerine iki sessiz de ben attım. Ama koku yılan gibi yayılmaya başladı. Ve aşkım sarılmış şekilde bana bakmaya başladı. Çok fena çuvallamıştım. Bu rezilliğim onunkinden kat kat daha büyüktü. Ama artık yapacak bir şey yoktu. Sevdiceğim, gün intikam günüdür dercesine; - Hayatım öğlen yemeğinde yine mi ork yedin sen? Senin yüzünden Mordor savunmasız kalacak ve Orta dünya hobbitlerin olacak. Yapma lütfen diyerek ekşimsi bi gülümseme yaptı. Bu şekil absürtleriyle kendisini daha bi sevmeme neden oluyordu ve O da bunun farkındaydı...
4 Yorum roden 26 Nisan 2013