Biraz önce Belinay attı mesajlaşma platformundan.
Zor günler geride kalsa da en sevdiklerim aynı imtihan ile harmanlanırken, her şey tazeleniyor. Evet, son birkaç saattir çok tatsızım.
Belinay da bana moral olsun diye bu mesajı attı. Gel de ağlama, gel de dökülme şimdi.
"Hayatımın en güçlü, delidolu, zaman zaman benden bile çok çok genç olan, sürekli beni kahkahalarla güldüren kadından, en iyi arkadaşımdan bahsedeyim biraz... Aso Sultan... Dün bir telefon konuşmasına şahit oldum beraberken.
"Ne dediler yani? Kötü huylu muymuş?"
"Yaaa taatlıım korkma bi' şeycik olmaz, uçuk gibi düşün. Çok kolay artık her şey. Ben senin daima dağ gibi arkandayım merak etme." dedi.
Bir süre daha konuştuktan sonra kapattı telefonu. Kendi de kötü olmuştu. Benim de çok iyi tanıdığım, çok yakın bi arkadaşının kanser olduğunu öğrenmişti. Sonuç beklediklerini ben de biliyordum. Sürekli: "Bak anne ne olursa sakın yıkılmak yok, senin zamanında o tür şeyler biraz zordu... Ki sen de atlattın. Merak etme." diyordum. Bundan 3 sene önce de annem aynı hastalıkla imtihan olmuştu. Çok hissettirmek istemedi bize. Ne olduysa sonradan öğrendik. Çok zor günler atlattı, kimseye belli etmeden. Bir tek babam o günlerde annemin yanındaydi, yine bize belli etmeden. Tüm olanları sonradan öğrendiğimiz için, öğrendikçe "Ne? Nasıl yani ?" diye şaşkın şaşkın dolanıyorduk. Bir baktık sonra annemin "Ne gelirse Allah'tan, eyvallah!" dediği günler çoktan geçmiş. O dönemde de olduğu gibi her zaman mükemmel güçlü, mükemmel enerjiye sahip bir kadın. Bir bakıyorum yanımda benimle zumba yapıyor, oturmuşuz benim sevdiğim grupları dinliyoruz. Arada takılıyor bana: "Tatlım ne bu mod düşüklüğü? Menopozlu musun ayol sen ? Kalk bakayım!" Allah'ııım! Hayata mükemmel bakmamın sebebisin, güzel kadın. Arada yukarıya çıkınca birden koridora çöküveriyoruz koridor sohbetlerimiz oluyor, bol kahakahalı. Öğle aralarında arayınca "N'aber taatlıım?" diye telefonu açınca yüz güldüren efsane bi anneye sahibim. Doğum günlerimde yüzyüze ayrı, sosyal medya platformlarında ayrı kutlayan çılgın bir kadın var hayatımda. Sabah bizi uyandırmak için odamıza: "Günaaydın kraliçeleriiim!" diye odamıza giren pozitif bir annem var. Kötü bi şey yaşasak da ortamdaki o hoş olmayan atmosferi anında dağıtan bir annem, iyi ki var! Ne zaman çok ders çalışsam: "Beliş ya, bi' kere de düşük alsan ne olacak sanki annem? Yorma bu kadar kendini." diye destekleyen bir kadın yanıbaşımda olduğu için, sevgililer gününde kalp şeklinde revaniyi çalışma masama getiren bir annem olduğu için çok şanslıyım. Kapıdan çıkınca "E anne-kız günümüz başlasın mı o zaman prensesler?" diyip gönlümüzü fethettiği için çok seviyorum onu...
Okuldan gelince kapıyı "Hoşgeldin hanıımm!" diye efsane bi enerjiyle açtığı için çok seviyorum onu. Kıyafetlerimizi ortak kullanabildiğimiz için, tüm proje ve performans ödevlerime yardım edip: "Eee Beliş hanım kaç aldık şu kompozisyon ödevinden?" diyip beni güldürdüğü için, bazen babamla ikisi çarşıya çıkınca: "Flört ediyoruz canım." diyip efsane bi genç olduğu için, her sabah kahvaltımı hazırlayıp beni okula geçirdiği için, ortaokul mezuniyetimde diplomamı almaya giderken arkamdan: "Seni çok seviyorum hayatım! Her zaman yanındayım." diye beni desteklediği için, zaman zaman anlamlı şeyler anlatıp çoğu şeyin farkına vardırdığı için, eve ekler getirince bayram çocuğu gibi şen şakrak olduğu için, arkadaşlarımıza arkadaşça davranıp delidolu olduğu için, sokakta yavru kedi görünce eve getirip, doyurunca bize "Yahu ne yapayım? Allah boşuna karşıma çıkarmadı ya benim karşıma bu yavruyu!" diye olaylarda güzel bir sebep aradığı için, "Gelin gelin; anne kız saatimiz." diyip bi battaniyenin altında olduğu gibi hayatta da üçümüzün el ele vermesini sağladığı için, babamın kediye kızdığını bilse de sürekli kedi sahiplendiği, babamı bir şekilde ikna ettiği ve ilk romanını "Belinay'ım ve Miray'ıma," diyip bize ithaf ettiği için çok seviyorum onu. İyi ki varsın Aso Sultan!
Senin demenle "I love you baby" :)))"