Bütün Dünya Benim Olsa Bir Tane Annem Etmez - Kayseri Deniz Postası
Önceki Gençlik nereye gidiyor diye sormadan yüzleşmeye var mısınız?
Sonraki Yazılmayan Yazgım
Ben en çok anneme yalan söyledim.
(Beni kırdılar anne, üzdüler. Paramparçayım diyemedim.)
-Yorgun gibisin dedi.
-Bugün işler yoğundu dedim.
(Anne düşündüklerim ağır geliyor diyemedim)
-Yüzün gözün kızarmış, ağladın mı sen? Dedi.
-Yok anne hava soğuk ondan kızarmıştır, dedim.
(Ağladım anne. Yol boyunca ağladım. Ağlamasam sanki ölecektim, öyle çok dolmuştum ki diyemedim.)
-Neden yemek yemiyorsun? Dedi.
-Dışarda atıştırdım, tokum dedim.
(Yediğim kazıklar doyurdu beni diyemedim)
-Mutsuz gibisin? Dedi.
-Hayır anne çok mutluyum dedim.
(Mutsuzum anne. Çok mutsuzum. Paramparçayım biraz eksik, ruhum acıyor anne, diyemedim)
Eğer deseydim, diyebilseydim annem benimle üzülür, hatta ağlar belki de kızardı bana hiç değmeyecek insanlara ruhum değdiği için. Annem üzülsün istemedim. Bu yüzden ben en çok anneme yalan söyledim. Hem de bir hiç yüzünden... (Alıntı)
Annemin okuyabileceğini bilsem ona çok uzun bir mektup yazardım. Anam diye başlayan. Seni çok özledim. Yaşantımın en heybetli zamanlarında senin kapını çalmak, kapının ardında senin olduğunu bilmek, savunmasızca sana sarılmak kanatlarının altına girmek isterdim. Sen hep yettin yetiştin bana. Ben sana koşsam da yetişemedim be güzel anam. Biliyor musun beni en güzel sen sevdin. Yıkılmaz bir dayanaktın bana, hep merak ederdim anam hiç yorulmaz mı diye? Sevgisi bitmez mi diye? Merhameti tükenmez mi diye? Sahi sen ne ara dinlenirdin? Hep “ömrüm sizin” derken bize, senin neyin vardı da bu kadar mücadele verirken. Kocaman yürekleri vardır derlerya hani; annem o yürek yormadı mı seni; hep hep hep hissettiklerinden. Hayat rehberim, kararlarımın ve duygularımın mimarı, sahip olduklarımın değerini öğretenim, zenginliğin parada değil, mutluluktaki zenginliği gösterenim, çok sevince şımarır diyenlere inat beni hep daha çok sevenim.
Sevgin ve anlayışın bütün yollarımı açtı be anam. Beni kendi hayatımın başkahramanı yaptın. Ben bir kadının, ben bir annenin eseriyim. Özledim seni, hani kalbin kalbimdeya, hani hissederya analar yavrularının çırpınışlarını işte öyle bir şey.
Herkesin kuzusu kendine güzel, herkesin anası kendine özel. Ben sen olmadan iyileşemiyorum. Gel olur mu anam, yanıma gel, yöreme gel, rüyama gel, dokunma kabulüm ama gel anam işte...