Uzun Bacaklı Baba / Daddy-Long-Legs
Yazar: Jean Webster
Çeviren: Lütfiye Ekiz
Basım yılı: 1912 (ilk) /2003
Yayınevi: Ütopya Yayınları
Kaldığı yetimhanenin mütevelli heyetinden bir hayırseverin kendisini koleje göndereceğini öğrendiğinde, Jerusha büyük bir heyecana kapılır; Jerusha Abbott, sıradan bir yetim, kolejde okuyabilecektir. Fakat, uyması gereken bazı kurallar vardır: bu hayırseverin gerçek adını asla bilmeyecek, ona her ay düzenli olarak okuldaki durumunu bildiren bir mektup yazacak, ama mektuplarına hiçbir karşılık verilmeyecektir. Kolej hayatında, yeni adıyla Judy, alışık olmadığı pek çok olayla karşılaşır ve bunların tümünü "Uzun Bacaklı Baba"sına yazmadan edemez. Oda arkadaşları, onu bilinmedik bir dünyaya doğru sürüklerler: sevgi dolu aileler, sosyetik partiler, balolar ve yakışıklı Jervis Pendleton´la gittikçe ilerleyen bir arkadaşlık ilişkisi... Judy, mektuplarında iç dünyasını ve sırlarını "Uzun Bacaklı Baba"ya açar, ancak kendisinden hiçbir cevap alamaz. Ta ki...
Bu on sekiz yaşındaki hayat dolu ve cesur kızın öyküsünü okurken, kendinizi onun dünyasında bulacak, onun esprili taraflarının yanı sıra, yüreğinin derinliklerinde gizlediği hüzünlerini de keşfedeceksiniz.
''Hayatta kişiliğini ortaya koymanı gerektiren dertler aslında büyük dertler değil. Kim olsa, kriz anlarıyla başa çıkıp korunç faciaları cesaretle karşılayabilir, ama günlük hayattaki ufak tefek şanssızlıklara gülüp geçmek... Bence, esas bunun için güçlü bir karakter gerekir.''
''Ben yalnızım. Gerçekten -tüm dünyaya karşı, sırtını duvara verip mücadele eden birisi- ve bunu düşündüğümde nefesim kesilecek gibi oluyor.''
''Bence her insanın hayal gücüne sahip olması şarttır. Böylece kendilerini başkalarının yerine koyabilirler. Bu onları anlayışlı ve düşünceli kılar. Çocukların bu yönde işlenmesi gerekir.''
''Önemli olan, büyük mutluluklar değil; küçük mutluluklardan olabildiğince haz almak. Mutluluğun gerçek sırrını keşfettim babacığım: içinde olduğumuz anı yaşamak. Geçmişten sonsuza kadar pişmanlık duymak ya da geleceği bekleyip durmak değil; hemen şu andan olabildiğince keyif almaya bakmak.''
''İnsanların çoğu yaşamıyor; sadece yarışıyor. Uzaklarda, ufuktaki bir amaca ulaşmaya çalışıyorlar ve bu koşuşturmanın arasında o kadar nefes nefese kalıyorlar ki, geçtikleri yolların etrafındaki dingin, güzel manzaranın tümünü kaçırıyorlar. Sonunda da, yaşlanmış ve yorulmuş olduklarını ve artık o amaca ulaşıp ulaşmamanın bir önemi kalmadığını farkediyorlar.''
''Onlara göre, istedikleri her şeyi dünya onlara vermekle yükümlü. Belki de öyledir -yine de, ne olursa olsun, borcu kabullenip ödemek gerekir. Bana gelince, dünya bana hiçbir şey borçlu değil ve bunu bana ta en başından açık seçik söyledi. Veresiye almaya hakkım yok, çünkü mutlaka dünyanın talebimi reddedeceği bir an gelecektir.''
''İnsan sahiden hayat hikayesini okuyabilse ne ilginç olurdu, değil mi?
Olacakların tümünü bilen bir alim tarafından yazılmış, tamamen gerçek bir hayat hikayesini kastediyorum. Diyelim ki bunu, bir tek şartla okuyabilirsiniz: olacakları asla unutmayacaksınız; yani hayatı, yapacağınız her şeyin sonucunu önceden bilerek yaşamak zorunda kalcaksınız, öleceğiniz zamanı bile dakikası dakikasına bileceksiniz. Bu durumda, sizce kaç kişi onu okumaya cesaret edebilirdi acaba? Ya da kaç kişi, ümitsiz ve sürprizsiz bir hayat yaşamak pahasına bile olsa, onu okumak için duydukları derin merakı bastırıp, okumamayı başarabilirdi?''
''Gençliğin doğum günleriyle ilgisi yok, sadece ruhun canlılığıyla ilgili. Yani, babacığım, saçlarınız kırlaşmış bile olsa, hala bir çocuk olabilirsiniz.''
kişi demiş ki ;
Uzun Bacaklı Baba,
Bunları hiç bir zaman okuyamayacaksın... okusan da, anlayamayacaksın benim canım dostum.
Dün gece, son kez yemek yedik birlikte.
Son kez yatağını hazırladık.
Son kez saçımı boyadın.
Son kez kaldırdık şarap kadehlerimizi dostluğa.
Son kez günaydın dedik birbirimize.
Son kez sarıldık, sımsıkı...
Son kez birbirimizin gözlerine bakarak birbirimize teselli sözcükleri geveledik.
Yine bir arada olacağımızı, yine görüşeceğimizi, hiçbir şeyin değişmeyeceğini söyledik.
Belki de ilk yalanımızdı bunlar birbirimize söylediğimiz.
Ve kapıdan çıktın, gittin.
Sanki, bir kaç gün sonra tekrar gelecekmişsin gibi.
Sanki, yine haftas onuna hain planlar yapıp, gülmekten gözlerimizden yaş gelinceye dek saatlerce sohbet edebilecekmişiz gibi...
Varsın ama, artık uzaklarda yaşayacaksın.
Yeni hayatına gittin, sevdiğinle birlikte yepyeni bir ülkede, yepyeni bir şehirde kuracağınız hayatına koştun.
Sen gittikten sonra bir fincan çay demledim ve bir sigara yaktım.
Pencereden gittiğin yöne uzun uzun baktım.
Sonra ansızın ağlamaya başladım.
Ağladım, ağladım... gözlerim şişip genzim yanıncaya dek hıçkıra hıçkıra ağladım.
Bir tek kare fotoğrafımız yok birlikte, senin fotoğraf makinesi gördüğünde, sanki bomba görmüş gibi koşarak kaçman yüzünden.
Senden çok şey öğrendim.
Paylaştığımız her an için; sana çok teşekkür ederim benim canım dostum.
İyi ki seni tanımışım.
İyi ki hem iş arkadaşım olmuşsun, hem dostum.
Bu ülkede, şu ana dek sahip olduğum en yakın arkadaşımı, hatta artık 'dost' olduğumuz canımın içi ile vedalaştık.
Son geceyi birlikte geçirdik.
Karnımız ağrıyıncaya dek güldük, inadına...
Sabah sanki Pazartesi ofiste görüşecekmişiz gibi ayrıldık. Ve, o bu sabah yeni hayatına...Macaristan'a gitti.
Sanırım kaderim bu benim; dost kazandım derken çok uzaklara düşmek ve ömrü hasretlerle geçirmek.
Daha fazla dost istemiyorum.
Merhaba-merhaba da kalsın muhabbetimiz.
Çünkü, çok acıtıyor ayrılıklar.
Tesellisi de yok.
Yanyana olamadığın, acını-mutluluğunu gözlerine bakarak paylaşamadığın, omzuna başını koyamadığın dostun uzağında olması teselli etmiyor işte.
Bugün canım çok sıkkındı.
Bugün çok yalnızdım.
Bugün, bir kaç tanıdık ses duymak istedim, işe yaramasa da bir avuntu.
Bir kaç dostum dinlesin beni istedim... olmadı.
Bugün anladım ki; ben gerçekten yalnızım.
Judy Abbott'un dediği gibi; ''Ben yalnızım. Gerçekten -tüm dünyaya karşı, sırtını duvara verip mücadele eden birisi- ve bunu düşündüğümde nefesim kesilecek gibi oluyor.''
Senden nefret ediyorum Macaristan,
Pasaklı Tanrıça / Undomestic Goddess
Yazar: Sophie Kinsella
Çeviri: Bige Turan Orijinal Dili: İngilizce
"Adım Samantha. Yirmi dokuz yaşındayım. Hayatımda hiç yemek pişirmedim. Yer silmedim. Toz almadım. Düğme falan da dikemem. Yapmayı bildiğim tek şey kontratları yeniden düzenlemek ve müvekkilimi milyonlarca pound kâr ettirmek."
Pasaklı Tanrıça, hayatı biraz daha ağırdan alması gereken genç bir kızın hikâyesi. Ki bu kızın artık kendini bulması, en önemlisi aşkı bulması gerekiyor. Ve elbette ki sözü edilen bu kızın, bir kenarda öylece durmasına alışkın olduğu ütü masasının ne işe yaradığını da artık uygulamalı olarak öğrenmesi gerekiyor.
"Samantha'ya çabucak kanınız ısınacak ve fazla mesai yapmış okuyucular bu avukatın hayatındaki ilk boş hafta sonunda yaşadığı sevinci çok iyi anlayacak."
"Sophie Kinsella 'çıtır edebiyatı' oyunlarının zirvesinde. Olay örgüsü hızlı bir tempoda ilerlerken eğlendiriyor ve yazar acayip karakterlerine yeterli ölçüde gerçekçi ayrıntılar eklemeyi başarıyor."
"Kusursuz bir eğlence" Pasaklı Tanrıça hakikaten çok komik ve tatlı bir kitap. Kinsella mizahı iyi beceriyor ve okuyucularını meraktan çatlatıyor.
"Çok hoş bir romantik komedi."
''Bütün cevapları bilmediğin için kendini cezalandırma. Kim olduğunu bilmek zorunda değilsin. Resmin tamamını görmek ya da nereye gittiğini bilmek durumunda değilsin. Bazen yalnızca bir sonraki adımın ne olacağını bilmek de yeterlidir.''
''Altı dakika seks değildir,'' dediğini duyuyorum gözlerim kapanmadan önce. ''Altı dakika haşlanmış yumurtadır.''
Tüm kitapta iki yerin altını çizmişim :)
Eğlencelik, çıtır çerezlik, hiç sıkmayan ama seni düşünmeye de itmeyen bir kitap.
Çeviri: Püren Özgören Orijinal dili: İngilizce
Basım yılı: 2007
''Nereye giderseniz gidin, ülkeniz peşinizden gelir. Artık siz orada yaşamasanız da o içinizde yaşar. Afganistan'ın Khaled Hosseini'de yaşadığı gibi…
Bin Muhteşem Güneş, ilk romanı Uçurtma Avcısı'yla tüm dünyada inanılmaz bir başarı yakalayan Hosseini'nin ikinci romanı. Yazar bu romanında da yine doğduğu toprakları anlatıyor. Bu kez iki kadının kesişen yaşamları ve dostlukları üzerinden… Küçük yaşta evlendirilen kızlar, çocuğu olmayan kadınlar, babaya ya da çocukluk arkadaşına duyulan, geçmişe gömülmüş aşklar…
Khaled Hosseini, hasreti, dostluğu, aşkı ve insanlığı en iyi anlatan yazarlardan. Başarıyla kurduğu olay örgüsüyle, çıkmaz yolların nasıl düzlüklere açılabileceğini gösteren yaratıcı bir kalem. Bin Muhteşem Güneş, kelimenin tam anlamıyla “beklenen” bir roman…''
''Bunu öğren, kafana iyice sok, kızım'', dedi Nana. ''Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, mutlaka bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma, Meryem.''
''Bak sana ne diyeyim. Bir erkeğin kalbi fesat, habis bir şeydir, Meryem. Bir ananın rahmine hiç benzemez. Kanamaz, sana yer açmak için genişlemez.''
''Aklına Nana'nın bir keresinde söylediği şey geldi; her bir kar tanesinin, dünyanın bir yerinde haksızlığa uğryan bir kadının ağzından dökülen bir ah olduğunu. Bu iç geçirmeler gökyüzüne yükseliyor, bulutlar halinde toplanıyor, sonra minicik parçalara bölünüp sessizce aşağıya, insanların üstüne yağıyordu.
Bizim gibi kadınların neler çektiğinin göstergesi, demişti. Başımıza gelen her şeye nasıl sessizce katlandığımızın.''
''Çünkü, bir toplumun, kadınları eğitimsiz olduğu sürece başarıya ulaşmaya şansı yoktur, Leyla. Hiç yoktur.''
''Sırrını rüzgara fısıldarsan, ağaçlara söylediği için suçlayamazsın.''
''Bu kentin ne çatılarını ışıldatan ayları sayabilirsin,
Ne de duvarlarının gerisine gizlenen bin muhteşem güneşi.''
ATSS Publications LLC,
Kucak delisi :)
Kucak delisi :) a video by Sittirella on Flickr.Sesimi de duydunuz ya... artık bu işin gerisi gelir :)
Bacaklarım masa altındayken kucağıma gelemediği için etrafımda dört dönen bu kucak delisini görmenizi istedim :)
Minnakımı severken ağzım burnum yamuluyor, konuşmam değişiyor (tam bir ergen gerisi olabiliyorum) içim eriyor resmen :)
O sebeple ne dediğime bakmayın, sadece minnakı izleyin lütfen.
Lütfen dedim... :)
Siberian Forest Cat,
Sibirya Orman Kedisi
Ne yardan geçerim, ne serden...
Dün evden çalıştım.
Haftalar öncesinden ayarlanmış bir eğitim ve konferans görüşme son anda iptal edilince gün bana kaldı... bomboş... kahve içerken penceremden dışardaki hayatı seyrettim, battaniye altı keyif yaparken kitap okudum.
Ve, elbette bol bol tespit yaptım :)
Buyrun, burdan yakalım;
* Kitap okumaya bayılıyorum ama zaman bulamamaktan yakınıyorum.
Oysa, her gün internet üzerinden gazeteleri son satırına dek okuyacak zamanı buluyorum.
Sanki, hepsi doğru/dürüst haber veriyormuş gibi :/
* Kitapların sayfalarını çevirmeye, kokusunu içime çekmeye, mini kitaplığımın rafına sıralamaya bayılıyorum.
Hatta ve hatta, bu mini kitaplığı kocaman bir kitaplık haline nasıl getirebileceğimi düşünüyorum.
Ama... yeri geldimi ''Doğayı koruyalım, ağaçlar kesilmesin, dünyayı ağaçlandıralım'' diye atıp tutmayı da pek güzel biliyorum :/
Bu, 'yağmurda yürüyeyim ama ıslanmayayım' ile aynı hesap :/ İki yüzlüyüm sanırım... evet :( ya da, yeteri kadar bilinçli değilim :(
Bu kitapları bastıkları kağıtlar, fabrika atıklarından dönüştürmedikleri sürece ağaç kesmeye, orman yok etmeye devam sonuçta :(
Oysa, tabletler öyle mi?
Binlerce kitap saklarsın içinde, ne çevreyi kirletir, ne sana on yüz bin milyon ağaç kestirir...
Çantanda kütüphane resmen, kitap büyüklüğünde hatta cep boy.
Aç, oku hangi kitabı istiyorsan, koy çantana geri.
Deftere de ihtiyacın yok, dilediğin kadar yaz, sil, not al, sakla.
Ne büyük nimet aslında okumayı-yazmayı-doğayı sevenlere, doğayı korumayı isteyenlere...
* Yazarlar içinse durum iki ucu kakalı değnek.
Eyvah eyvah! insanın yazar arkadaşı olması pek fenaymış be. Söyleyeceklerime az dikkat etsem mi acaba? :)
Hem, ''doğayı koruyalım, sevelim, ağaç dikelim'' derler... hem de ''aman kitabım e-kitap olmasın!''
Aslında haklılar... neden?
E-kitap olursa üç kuruş para kazanmak bile neredeyse hayal şu anki şartlar altında.
İnternete düştü mü kitabın, bitti...
Yasalar, emeği/eseri/eser sahibini korumadığından, beş kişi parayla satın alıyorsa -ki kağıda baskının yarı fiyatı etmiyor e-kitap fiyatları- beşbin kişi bedava indirecek.
* Aynı olay plastik-kağıt için de geçerli mesela;
Alışveriş torbaları... naylon poşet kullanılmasın!
Tamam, katılıyorum, kullanmayalım elbette... ama battal boy kağıt torba da kullanmayalım bence.
Kağıt o... adı üstünde :/
Çevreyi kirletmeyelim derken, çevreyi yok etmeyelim.
Bez torba alalım... kağıt değil.
* Ben, plastik kullanımına tamamı ile karşı değilim mesela.
Plastiğe karşı olma sebebim; alışveriş poşeti gibi, tek kullanımlık plastiklerin gezegenin canına okuması.
Yoksa, işin ''plastik kullanırsam kanser olurum, çocuğumun 3. gözü çıkar'' gibi korkularında değilim.
Uzun süreli kullanabileceğim eşyaların dönüştürülebilir plastik olmasında sakınca görmüyorum.
Mesela... ekmek/meyve/sebze doğramak için tahta yerine plastik kullanmamda sakınca yok.
Tahtayı mükemmel temizleyip, dezenfekte edemeyeceğim için mideme yerleşecek bakteri-mikrop sayısının beni hasta etme ihtimalinin yanında, benim o plastik doğrama aparatından kanser olma ihtimalim peeeeh! kalıyor açıkçası gözümde.
Annemin leğeni sanırım yirmi yıllık, hala kullanıyor(uz) ve sanırım bir yirmi yıl daha yeni leğene ihtiyaç yok.
* Hazır çorbaların, bu uzun süreli kullanılabilecek plastik eşyalardan daha fazla kanser etme ihtimali olduğunu düşünüyorum.
Katkı malzemelerinin... genetiği değiştirilmiş sebze ve meyvelerin... boyalı meyve suyu taklidi yapan ne idüğü belirsiz içeceklerin, buzdolabına koyduğunda bir yıl bozulmadan bekleyen bol kimyasallı yiyeceklerin...
Stresin, psikolojik baskıların, insanın içine dert olan, söyleyemediği-haykıramadıklarının, plastik bir bıçak sapından daha zararlı olduğuna eminim.
Evdeki plastik leğenimin, hunimin, ayakkabı çekeceğimin beni Cumartesi sabahı 06:00 sularında bağırıp çağırmaya başlayan ve bunu Pazar gecesi 02:00 sularına dek sürdüren üst komşum olacak, 70+'lık ömür bitirip adam olmayı beceremeyen dallamadan daha fazla hasta etme ihtimali olduğuna inanmıyorum açıkçası.
Nereden girdim konuya, nereden çıktım... daha doğrusu nasıl dağıtıp bıraktım.
Aklım karmakarışık bu aralar be blog :/ ne yazacağımı/yazdığımı bile bilmiyorum.
Ne yardan geçerim ne serden,
ay ışığından bile yansır yüzümüze... görebilene.
'WrocLove' grubunun 'Kriss Lech' isimli bir üyesi çekmiş fotoğrafı, büyülendim.
Ve hemen sizinle paylaşmak istedim.
Zaten mutluluklar paylaşılınca güzel değil midir?
Mutlu geceler :)
Ay tutulması demişken,
Aralık sonu/Ocak başı; hatırlanma zamanı
İş bu gönderi dozunda sitem içerir;
'Beklendik hediyeler alıyorum seviniyorum, beklenmedik hediyeler alıyorum, sevincimden ağlıyorum' demiştim.
İşin aslı; X-Mas/yeni yıl dönemini çok seviyorum çünkü sadece bu dönemde hatırlandığımı hissediyorum.
Benim pek arayan soranım pek yoktur.
Hatta ve hatta, ailem ve yüzyıllık üç kadim dostum dışında (onlar da ayda-yılda bir arar) hiç kimse aramaz desem yeridir.
Arada, yılda bir iki arkadaşım arar (onlar kendilerini biliyorlar), hatrımı sorar, ya da bir arkadaşım minicik bir hediye yollar... işte bu anlar benim mutluluktan ne dediğimi/diyeceğimi, ne yaptığımı/yapacağımı sapıttığım anlardır.
Genelde sevdiklerimi hep ben aradığım için, onlarda 'nasılsa bugün-yarın arar Sittirella' deyip aramazlar beni :)
Haklılar elbette, Polonya, şehir içi değil ki... kaldırdın mı ahizeyi/bastın mı 'YES' tuşuna, dünyanın parası tutar.
Ama madalyonun diğer yüzü; Türkiye'de şehir içi değil ki... Bir kartpostal, bir mektup, bir kaç parça eşya yollamaya kalksalar... belki pahalıya gelir diye düşünüyorlardır ama bilmezler ki PTT'den gönderdikleri her şey ucuza gelir ve PTT'nin kargosu ucuzdur.
Belki de... ben Pollyanna'cılık oynayıp, arkadaşlarımın aslında beni hep düşündüklerini, akıllarında olduğumu ama meşguliyetlerinden, zamansızlıklarından veya imkansızlıklarından ara-ya-madıklarını, tek satır yaz-a-madıklarını, tek kart yolla-ya-madıklarını düşünüyorumdur ama işin aslı başkadır; aslında akıllarına bile gelmiyorumdur veya aramaya değmeyeceklerini düşünüyorlardır... :(
E-posta göndermek parayla değil ya... bunu bile yapmayan arkadaşlarım var... evet, hala varlar ve ben onlara ''arkadaşım'' diyorum ısrarla.
Ama bu ay hep farklıdır.
Bu ay, herkesin bir şekilde beni hatırladığı, adresime bir kart yolladığı, iki satır yazdığı ve imkan bulurlarsa aradıkları aydır.
keşke yıl 365 gün (altı saat) yerine 99 gün olsa :)
Bakınız, bunlar insanı sevindirmeyecek, ağlatmayacak gibi mi? :)
Euphoric ablasından Bal'lı lokmaya Nazar boncuklu tasma (bana göre kolye!) :))) Nasıl da zevkini sürüyor sıpa :D Bunlar da o zevk-sefa süren sıpanın sahibesine gelen hediyeler ;)
Görmüş olduğunuz altı adet altın değerinde kitap, yazmayı bırak, gözümden sakındığım benden yaşlı 'Lise defteri'm, şu an ofiste masa üstümü süsleyen bir 'İstanbul' kartpostalım ve de aynısının tıpkısı kitap ayracım :)
Bir de bu turuncu minnaka oyuncak fare :)
(Kuyruğundan tuttuğu gibi, oda oda gezdiriyor hala bunu) Kuryeye kapıyı açtığımda bilmiyordum Euphoric'in bana bir paket dolusu hediye yolladığını :)
İmzaladım-aldım ama hala uyanmadım olaya.
Sonra gönderenin ismini okudum; ''Zülfiye Esma Ermiş'' !
E-neeeeee! :) dedim, bu paket Euphoric'ten!
(Ne yalancıyım ben, ne yalancıyım! İsmi bile üç saniyede uydurdum, bravo bana :P)
Açtıkça kitaplar... açtıkça eski, neredeyse antika sayılacak lise defterim, açtıkça oyuncak, kartpostal... sonra notunu okudum - tıkandım kaldım :/
Başladım ağlamaya... salya-sümük.
En son ne zaman sevincimden ağlamıştım hatırlamıyor-d-um, artık biliyorum :)
Tekrar teşekkür ederim beni deli gibi ağlattığın için :)))
Bu da, daha önceki gönderilerimde bahsettiğim, sayılı günler sonra beni bırakıp Macaristan'a gidecek olan en yakın arkadaşımın hediyesi tırmısı tırmısı, ipek ciltli, yusufçuk desenli :) hem de kareli defterim! :)))
Delirecektim sevincimden! :)
Bazen, kırtasiye bağımlısı olduğum için beni mutlu etmek çok mu kolay? yoksa... bana hep en güzelleri mi denk geliyor? diye sormuyorum değil kendime...
Soldaki defter bir diğer iş arkadaşımın arayışlarıyla bulunmuş, çok kullanışlı, üç çeşit sayfa ve koruma folyolarına sahip defterim! :)
Ayraçlarım ( cici kitaplara cici ayraçlar şart idi!), yarım boy Stabilo'larım ve maviş maviş belge koruma kabı kendime hediyem.
İçinde şu anda 2 pasaport bir de sağlık belgesi/muayene defteri yer almakta :)
Yusufçuk defterimin içini göstermezsem rahat edemem :P
Bir de, sevgilimin bana bir ay önce hediye ettiği pembeli 'Converse'lerimin diğer renklerinde aklım kaldı diye gidip diğer renklerini de alması vardı ki...
Oy oy oy! :)
Canım sevgilim benim :)
Pek düşüncelidir, kendini düşünmez beni düşünür canımın içi.
Bahar gelsin, güneş açsın.. n'oluuur! :)
Daha yeni yıla zaman var ve dilerim daha bir sürü bir sürü hediye alırım.
Hanimiş; Allam allam işalla yareppim, postacı amca bana çok kutu, zarf getirir, içinden hep şeker çıkar, kitap çıkar işalla yareppim, sübaneke dinimiz amin! :) Görsel: Sahibinin sesi - Sittirella marka
İpek kapaklı defter,
Nazar boncuklu tasma,
Yusufçuk desenli defter
Now you know how to greet people in Croatian!
İyi ki varsın Flickr!
Sen olmasan cahil kalacaktık :/
Sensin Bok! :)
Pardon, sana da Bok! :)))
Now I know how to greet people in Croatian,
Now you know how to greet people in Croatian
Seviyorum dedim 'kırismıs' zamanını :)
Evet, reklam yapıyorum çünküm bu işin ardında 'cin olmadan adam çarpmaya kalkmak' gibi bir amaç yok :)
Benim canım arkadaşım, -şu aşağıda gördüğünüz kitapların yazarı kendisi- her iki kitabını,
o kitapların kahramanı olan yakışıklı robotun yer aldığı yastık kılıflarını ve de yine kendi çizimi ''Güzel Evim'' i yeni yıl hediyesi olarak blogger arkadaşlarımıza göndermek istiyor.
Hem öyle ''beni takibe al, bas bas bağır, yedi kez oturduğun apartmanı tavaf et, facebook'tan like ver, üç kere tahtaya vur'' gibi şartlar da koşmuyor :)))
Tek yapmanız gereken; böyle bir hediye istiyorsanız, bir kaç saniye sayfasına gidip, arkadaşıma haber vermek :)
Gerisi şansınıza kalmış...
Blog sayfasını takip etme zorunluluğunuz da yok :) Daha ne olsun?
Bakıyorum, bakıyorum... Bak yine dertlendim :/
Allahım yareppim, sen arkadaşlarıma gani gani yetenek dağıtırken beni neden es geçtin? :(((
Adresi yukarda görmeyenler için bir kez daha tekrarlayayım;
Robots Doodles and Orange Bubbles :)
Hanimiş: Allam allam, işalla yareppim, işalla sübaneke, dinimiz amin :)
Bızt Kısadevre'li yastık kılıfları,
Güzel Evim Çizimi,
Robots Doodles and Orange Bubbles,
Bakın şu sıpanın yaptığına :)
Patatesle oyun a video by Sittirella on Flickr.Ben de kendi kendime ''bu halıların püsküllerinde bir acayiplik var sanki'' diyordum.Hiç bir acayiplik yokmuş efenim :)Gayet normalmiş meğersem püsküller...
Bir güne sığdırılan ikinci gönderi
Şu tarayıcının haline bak, iyice ahı gitmiş-vahı kalmış :)
Aslında, bu ''el yazısıyla gönderi yapma'' fikri yaklaşık iki yıl kadar önce çaktı beynimde.
Eminim başkalarının aklına da gelmiştir... ama ne yazık ki evde tarayıcımız yoktu :(
Sonra düşündüm, tablet PC büyüklüğünde dijital defterlerimiz olsa... el yazımızı yükleyebileceğimiz ortam olsa bloglarımız... el yazısı severler için ne güzel olurdu.
Klavyeyle yazarak, sınırlı renk ve font seçenekleriyle kendini ifade etmeye çalışmak saçma geliyor bana.
Madem burası 'dijital günlük' günlüğüme bir çiçek-böcek çizemeyecek miyim?
Ya resim yapmak istiyorsam? Ya da sağa-sola ok çıkarıp mini notlar düşmek istiyorsam?
Sınırı yok ki elle yapılacakların :(
Sınırlanıp kalmaktan nefret ediyorum :(((
Ya Bil Geyts, ya da Stivın Jab abimiz yapardı bunu yapsa yapsa... ( huzur içinde yat Stivın...)
Eh, eve tarayıcı alıncaya dek ofis tarayıcısı+klavye yazımı devam dedim :)
Ama ofisteki tarayıcının hali göründüğü gibi.
İçler acısı :P
Başka katların/departmanalrın tarayıcılarını da gezecek halim yok elimde çiçekli-böcekli defter sayfalarıyla :D
Bu sebeptendir ki blog arkadaşlarım; eve o tarayıcı gelinceye dek klavye gönderilerine devam :/
Hanimiş: O tarayıcı eve gelecek! :)))
Hanimiş iki: Evet, bu fikir benimdir, a-ha buraya da yazdım :)
El yazısı gönderi,
El yazısı post,
renkli renkli gönderi yapmak,
Önüme gelene bir tekme! :)
Allam yareppim sübaneke dinimiz amin,
Kediyi merak öldürür diye boşuna dememişler :)
O pembe minik burun her şeye girecek!
Bugünlerde ben neler yapıyorum?
* Beklenmedik hediyeler alıp, sevincimden hüngür hüngür ağlıyorum :')
Euphoric'im teşekkürederim, zamanım olduğunda detayları paylaşmak istiyorum :)))
* Beklenmedik hediyeler alıyorum, Xmas-yeni yıl zamanını çok seviyorum! :)
* Beklendik hediyeler alıyorum, -ne yalan söyleyeyim- ne çok sevenim varmış diye çocuklar gibi seviniyorum :) Hediyelere, sevilmeye, şımartılmaya doymam, bıkmam.
* Deli gibi çalışıyorum :/ Bol bol okuyorum :) Uykusuzluktan geberiyorum :(
* Çok hain, pek fena, alengirli-afili planlar yapıyorum :)
* 24 Aralık'ı iple çekiyorum, 9 günlük (yazıyla dokuz) tatilimi dört gözle bekliyorum :)))
* Kızımla oynuyorum, kedileri/kedilerle yaşamayı öğreniyorum... içime sığmayan bir sevgi yaşıyorum. Sanıyorum bu Bal Kız'a aşık oldum :)
* Ayı patisi gibi ''Ugg''larla sağda solda dolanıyorum :D
Ofis-sokak-yağmur-soğuk... peeeeh! Bunca yıldır burun kıvırmakla halt etmişim! Konfor, rahatlık, sıcacık, oh mis! :)))
Ugg sevmeyen arkadaşlarıma selam ederim ;)
* Kışa hazırlanıyorum, karlı günler kapıda, ha yağdı-ha yağacak :)
Her yer Xmas hazırlığında, birbirinden güzel şeyler satışta!
Yılın bu dönemini çok ama çok seviyorum.
* Kırtasiye manyaklığım tavan yaptığı için, maaşı kaleme-deftere yatırmaktan korkuyorum :/
Bu manyaklığıma ayrı bir gönderide değinmeyi planlıyorum :)
* Uyumaya gidiyorum.
Şimdi siz uyuyorsunuzdur, mışıl mışıl... bunları da ya kahvaltıda, ya ofiste çayınızla ya da eve döndüğünüzde zaman bulduğunuzda okuyacaksınız;
Mutlu olsun gününüz! :)
Çok iyi de oldu çok güzel iyi oldu tamam mı,
Yazacak çok şey birikti... çektiğim yüzlerce fotoğraf (bol bol kuyruk, kulak, pati fotoğrafı elbette), gezdiğimiz yerler, aldığım üj-bej güzel şey, paylaşılacak :)
Gel gör ki, zaman yok!
Ben hemen bu minnak portakalın oyuncak ayı sevdasına dair bir kaç fotoğraf paylaşıp-kaçayım :)
Uyku vaktimi zaten geçirdim... sabaha erken kalkılıp gidilecek çok enteresan bir pazar ve öğleden sonra ''American Film Festival'' programında seyredilecek çok güzel bir film daha var :)
Şu YouTube videolarında falan gördüğümüz, oyuncağına sarılarak uyuyan kedilerden biriymiş bu meğersem :)
Evde, kelimenin tam anlamıyla ''evlere şenlik'' şeyler yaşıyoruz :)
Nazar değecek diye korkuyorum bu turuncu düdüğe... masaya vurun, kulak çekin, ne bileyim bi'şiler yapın n'olur! :)
American Film Festival,
Kedi ve oyuncak,
Oyuncağa sarılıp uyuyan kedi,
Oyuncak ayı sevdası,
Takvimler 11.11.2011'i gösteriyordu sevgili izleyiciler...
Bu kadar güzel bir günü hiçbi' şey yapmadan bitirmek olmazdı. Hem de tek günlük tatildeyken ve de güneş hala yüzümüze gülümsüyorken...
Attık kendimizi şehir dışına, yürüdük, sohbet ettik, güldük. İçimiz açıldı.
Bunlar da size sakladıklarım;
Ben her sonbahar yeniden aşık olurum...
Söylemiştim size, değil mi? :)
Görsel: Sahibinin sesi - Sittirella marka
Ben her sonbahar yeniden aşık olurum,
Yazdan kalma bir gün,
Şaşı bak, şaşır :)
Bal'ım uyku sersemiyken, daha gözleri bile mahmur (ve de şaşı) bakarken, bi' şeyi anlamaya çalıştığı andaki o şapşal surat ifadesine/şaşkınlığına bayılıyorum!
Üstteki fotoğraf aynen böyle bi' anda yakalanmış kare. Patili hayat nasıl gidiyor? diye sorular geliyor. Gecenin 3 veya 4'ünde hanfendi tuvaletini yapmaya karar veriyor. Tuvaleti kapalı ve de silikon kum kullanıyor. Her tuvalet seansı ayrı macera; kazı çalışmaları-kapatma çalışmaları, o gürültü...
Evin içinde resmen eko yapıyor :)
Yapılacak bi' ton şey eklendi hayatımıza; günde 4 kez tuvaleti kontrol et, kumu karıştır-havalandır (gerekmese de, ben yine de yapıyorum). Günde 1 kez mama ver, kuru mama kabı boş kalmasın-dikkat et, 4 kez de suyunu değiştir.
Sabah uykularım zaten hayal oldu, hanfendi, sabahın köründe en güzel oyunun benim üzerimde zıplamak olduğuna karar vermiş; uykusuz kalıyorum.
Biraz diken üstünden oturma halleri mevcut; ''o minik pembe burnunu bu sefer nereye soktu?'' diye düşünmeden duramıyorum. Onu, en sevdiğim kemerimi tüm vücuduna dolamış, dişlerini püsküllerine geçirmiş halde yakaladığımdan beri neye dikkat edip neye etmemem gerektiğini sapıtmış durumdayım.
Bi' de balkon kapısının sadece on saniye açık kalmasını fırsat bilip 7. kattan aşağı miyavlarken yakalamam var ki; öldüm öldüm dirildim :/
Evin içinde patinaj çalışmaları, virajı alamayıp dolaba sürtünerek koltuk dibinden devam eden kulvarlar... Sırıksız yüksek atlamalar, sehpa örtüsünün simetrik olmadığına karar verip üzerindeki her şeyle birlikte alaşağı yapmalar :) Patileri küvete dayayıp, içinde ne olduğunu görmeye boyu yetmeyince miyav miyav yardım istemeler :)
Mobilya mağazasında en uygun koltuğu seçmeye çalışan, huysuz-kılı kırk yaran, zaman ve sabır sınırı olmayan emekli amca misali; kitaplığımın en alt rafı mı? giysi dolabının altı mı? yoksa laptopın arkasında kalan, masa üstü mü konforlu? defalarca bu üçgende gidip-gelip, en son kucağımda uyumaya karar kılmalar.
Oyun oynarken bir şeyi ısırarak yakaladığında, aynen köpekler gibi, ön patilerden güç alıp, popo yukarda geri ite ite benimle çekiştirmece oynamalar... Resmen güç denemesi yapıyor eşek sıpası :)
Tırmalama aparatının altını üstüne getirmeler, üzerinde sekiz olup kendi kendine oyun icat etmeler...
''Kediyi öldüren merak'' derler ya hani... doğru.
O minik pembe burun her şeye girecek, her şeyi anlayacak :)
Kedilerin garip davranışları,
Sibirya Orman Kedisi,
Şaşı bak şaşır,
Görmemişin kedisi olmuş...
Çok iyi de olmuş, çok güzel iyi olmuş tamam mı? :)
Görmemişin kedisi olmuş,
Kim Gelmiş? :)
Ne ağladı, ne tısladı, ne pati attı.
Sadece tedirginliğini hissettik, serbest bıraktık.
Sabahtan beri yatağın altı, dolabın altı, minik evi, perdenin arkası gibi yerlerde saklandı.
Yere sıfır, sürüne sürüne :))) gülmekten öldürdü bizi.
Elime almak istediğimde fırlayıp kaçmıyor, kucağımdan bir an önce kurtulmak için hamle yapmıyor.
Dokunuşlarıma gözlerini kapatarak cevap veriyor :)
Hatta, az manzara seyretsin diye koyduğum pencere pervazı sanırım hoşuna gitti ki, perde arkasından beni izleye izleye uykuya daldı :)
Bu da uykuya daldı-dalacak anının resmidir.
Ürkütmeyelim ilk günden Balımı :)
(Her ne kadar eşim ''ben onu foxy diye çağıracağım, iki isimli olacak, ona göre'' dese de...)
Kızıma BAL adını (kendi bile farkına varmadan) öneren isim annesi; leyya oldu :) Tüm önerilerinize teşekkür ederim.
Hanimiş: leyya'm :)
Sen yine yorum bırakamayacaksın, sayfamı Adsız kullanıcıların yorumlarına kapadım :)
Evet, ben de seni seviyorum! :P
Ginger Princess Aka,
Bir minnak gördüm sanki! :)
Ağzım ensemde fiyonk!
Kalbim küt küt atıyor, bir an önce gelsin minnakım diye bekliyorum!
Görmüş olduğunuz ''minnakım''a isim arıyorum a canlar :)
Biraz sancılı oldu bu pati sahibi olma hikayesi... ben zaten hiçbi' şeye kolayca sahip olamadığımdan, şaşırdım desem yalan olur.
Her gün yaptığım gibi, bu şehrin ünlü bi' web sayfasından ilanlara bakıyorum; karşımda bu prenses.
Aşık oldum ilk anda.
Genelde sokakta kedi bulunmadığından ve de cins kedilerin fiyatları dudak uçuklattığından ilk başta hayran hayran fotoğraflarına bakmaya başladım, bi' yandan da bilgileri/ilanı okuyorum.
Hanfendi ''Sibirya Orman Kedisi''. Baba adı Assan ''Grand International Champion'' ve annesi Nina 'International Champion''.
Handenfinin bizim tüm sülalenin kütüğünden daha uzun seceresi var.
04 Haziran 2011 doğumlu bir 'İkizler' ! :)
Seceresi U serisinden ve Pedigree adı ''Ulenka'' seçilmiş.
Ulen! ka :) Bunlar her şeyin sonuna sevimli olsun diye ''ka'' eklediklerinden :D
Ulen! diye isim mi olur ulen!??? :)))
Enteresan olan şey şu idi; sahibi (eski) bunu olması gerekenin yarı fiyatına satıyor. Çok iyi bakılması şartı ile satıyor, alıcısını kendisi seçecek, parayı veren alamayacak. Baktım sayfada bir telefon numarası var, merak işte, tutamadım kendimi-aradım. Şansıma bakın ki, hatun kişinin İngilizcesi neredeyse benimkini dövecek! :) Direkt sordum; tek bi' şey sormak için aradım-neden satıyorsun?
Konuştuğum kişinin kendi kedisi varmış. Dişi bi' Sibirya Orman Kedisi. Ve burada, bu cinsin bi' secere organizasyonu varmış. Bu uluslararası secere işlerinden burada sorumlu olan kişi 3 haftalık bi' tatile giderken bu yavruyu şu anda onu koruyan kişiye bırakmış. Ne olduysa ondan sonra olmuş; yavru bi' kuru mama parçası için savaşıyormuş ve deli gibi yiyormuş. Anlamışlarki aç, bakımsız... ve araştırmışlar.
Bu prenses hatırı sayılır bi' paraya, sadece yavru yapması için satılacakmış meğer. Yavruyu bunlar satın almaya karar vermişler, sırf yavrulamak amacıyla satılmasın, iyi bi' yuva bulabilsinler diye. İlk sahibi tatilden dönünce de sıkı bir pazarlık yapıp, aynı organizasyonun üyesi olmalarının avantajlarını kullanıp piyasa değerinin yarı fiyatına almışlar. Tüm veteriner kontrolleri ve 2 tane aşısı yapılmış, çipi takılmış. Ama olay bununla bitmemiş, ilk sahibi anlaşma imzaladıkları halde bu prensese piyasanın 2 katına alıcı bulunca fikrini değiştirmiş, yavruyu ısrarla geri almak istiyormuş ve seceresini vermemekle tehdit ediyormuş.
Şu an artık ona geçici annelik yapan kişi olayı yargıya taşımayı düşünüyor, ben tüm yazışmaları gördüm, okudum.
İkna oldum :D
Hikayenin gerisi belli :)
Ne yapsaydım yani? Ortada mı bıraksaydım bu prensesi?
Tırmalaması için gerekli aparat, minik evi, yastıkları, mama kapları, oyuncakları ve tuvaletin siparişi verildi! Kutucu ( bkz; Yavru Su dilinde kurye) bekleniyor :)
Hadi bakalım; pamuk eller klavyeye!
İsim önerilerinizi bekliyorum :)
En geç önümüzdeki hafta sonuna dek evimize geliyor minnakım, gelir gelmez adıyla çağırmaya başlamak gerek :) (Yareppim, son anda bir aksilik çıkmasın, hevesim kursağımda kalmasın n'olur!)
Tüm önerilerinizi bekliyorum, içimin ısındığı bi' öneri gelirse minnettar olacağım! :))) Hiç bir öneriyi beğenmezsem kusura bamya :)
Bonibon koyarım adını, olur-biter! :))) *
Artık benim de bir patili minnağım var,
Once upon a time in Sittirelya
Bi' gözümü kapatınca, aralıklardan yıldızları görüyorum... gökyüzüne serilmiş, ışıl ışıl yanıp sönüyorlar.
Hafif bi' rüzgar esiyor; ne üşütüyor, ne terletiyor.
Çay kaşıklarının sesi ince belli bardaklardan yankılanıyor, mis gibi toprak kokusu geliyor burnuma.
Annemin gülücükleri babamın tok, sevecen sesine karışıyor... komşularımızın gülücükleri de onlarınkine... Herkesin mutlu olduğunu hatırlıyorum.
Ben tütün köfününün içinde, altımda bi' minder, başımın altında minik yastığım, bi' gözüm kapalı, diğer gözümle köfünün aralıklarından yıldızları dikizliyorum. O köfün benim sığınağım, kalem, görünmezlik kalkanım.
Cırcır böceklerinin sesi diğer yaz seslerine karışıyor fonda. Beni korkutan hiçbi' şey yok. Sadece huzur... sonsuz, hiç bitmeyecek gibi.
Hayatımın en güzel yıllarıymış onlar. Keşke o zamanlar bunu bilseydim.
O zamanlar ''Sittirelya''da zaman kavramı farklı idi.
Gün, sabah kalkıp kahvaltı etmekle başlar, erik ağacından zeytin ağacına sekmelerle sürer, tekrar acıkınca ele tutuşturulan kocaman bi' dilim ev ekmeğinin üzerindeki mis gibi domates salçası ve zeytin yağına eşlik eden yeşil-taze soğanla devam eder idi.
Gün, cırcır böcekleri yakalamak, üzüm bağlarından salkım salkım üzümleri mideye indirip, tulumbanın önüne yapılmış minicik havuza, tulumbayla kuyudan çekilerek doldurulan buz gibi su içinde karpuz soğutma görevini başarıyla tamamlamak, yorulmak, uyumak, tekrar uyanmak, dondurmacının çaldığı düdüğe deli gibi koşup bi' külah dondurmayı mideye indirmek ve yalın ayak alabildiğine yürüyüp koşmak... akşam yemeğini uykulu gözlerle yiyip köfünden yatağa serilip yıldızların ışıltısı, rüzgarın öpücükleri eşliğinde uykuya dalmaktan ibaretti.
Babam çalışıyordu, annem ev hanımıydı.
Baharla birlikte ''tütün'' işleri başlardı. Onlara göre; ek gelir... bana göre; yaz tatili.
Dedemden kalma, kocaman bir tarlanın başında anneciğimle babacığımın elleriyle yaptığı ''dam'' dediğimiz, üç yanı kapalı, dördüncü yanı tamamen açık, bi' yatak odası ve bi' salon-mutfaktan oluşan, kireçle boyanmış bembeyaz, kocaman bi' evimiz vardı.
''Tütüncülük'' denilince neler neler yapılırdı.
Fide ekimi, tütün tarlasının sürülmesi, tütün karıklarının açılması, sulanması... o karıklara elde delgilerle (gerçi sonradan makineyle dikilir olmuş) tek tek delikler açılıp fidelerin yerleştirilmesi... can suyu verilmesi :)
Çapalanması, tekrar çapalanması... sonra ilk elden önce dip sıyırması. Sonra kırıma geçilmesi, birinci el, ikinci el, üçüncü el... dördüncü ve son el :)
El dediğim tüm tarladaki her bi' tütün kökünün, tek tek elden geçirilip olgunlaşan yapraklarının alınması (kırılması) On binlerce kök tütün... o on binlerin tek tek, 4 kez elden geçmesi.
İnanılır gibi değil, sabır işiydi.
İş sadece tütün kırmak olsa yine iyi, tütün sabah güneş ortalığı ısıtmadan, tütün yaprakları sıcaktan etkilenmeden hala diri iken yapılır ve güneş battıktan sonra akşam serinliği çıktıktan sonra.. yani yapraklar tekrar serinleyip canlanmaya, dirilmeye başladıktan sonra.
Gece yarılarına dek ''lüx' dediğimiz gaz lambalarının altında kırılır tütün. Gece ve sabah kırılan tütün, benim bile içinde uyuduğum ''köfün''lere demet demet yerleştirilir. Öğle vakti güneş ortalığı kavurmaya başladığında, gölgeye çekilinir. O binlerce tütün yaprağı üçerli-beşerli, minik demetler halinde tütün iğnelerine dizilir :) O tütün iğnelerine dizilen tütünler, tütün kargılarına tek tek sıyrılır. Kargı tamamlandığında alınıp, güneşin en iyi vurduğu tütün sayasına asılır. O zifirli, yapış yapış ellerin sabunlu sıcak suyla temizlenmesi ayrı dert. Temizlendiği halde o acı tadın ellerden kolay kolay gitmemesi de cabası.
Tütünün ilacı, kırım hızının ayarlanması... yanmaması için veya erken kırılmaması için zamanlamanın tutturulması derdi. Tütününde yanma riski olan komşulara imece usulü yardıma gidilmesi...Bi'-iki gün hep birlikte onların tütününün kırılıp, tehlike atlatıldığında onların bize kırıma gelmesi.
Radyolu geceler., ''Arkası yarın''lar... masal saatleri :) Babanın içinden gelen yanık bi' türkü...
Oynak bi' şarkı yakalandığında, işin gücün bi' kaç dakikalığına bırakılıp şakkıdı-şukkudu göbek atılması :)Kırımlar bittiğinde tütünün biçilmesi... bomboş tarlada içilen çaylar, yenilen yemekler.
Sadece yıldızların şahitlik ettiği upuzun gece sohbetleri.
Meyvenin en tazesi, sebzenin en tazesi... bin bir çeşidi.
İnek sütünü ha taştı-ha taşacak diyerek pür dikkat kaynatmak, sıcak sıcak içmek. Yoğurt veya peynir yaparken anneyi pür dikkat izlemek. Küçük kardeşle kümesten sıcacık yumurtaları toplayıp, kaynatmak. Kışa hazırlanan reçeller, konserveler, tarhanalar, güneşte pişen domates ve biber salçaları.
Güneşe doymak, yanak üstü çil sahibi olmak... Amele yanıkları :)
Kuş yuvalarını bulup, günlerce o yavruların an be an büyüyüşlerine şahit olmak. Anne kuşlara yardım niyetine, kafadar kardeşle, yuva yakınlarına kurtçuk-solucan, ne bulursak taşımak. Kabuğundan çıkmış ağustos böceği, kara fatmalar, pis kokulu (bize göre osuruk böceği) böcekler ve çekirgeler gibi bilumum böcek türlerinin bilimsel olarak incelenmesi :) (Kibrit kutusu, cam kavanoz ama öldürmek yok tabi)
İncir (yemiş) ağaçlarına tırmanıp o kocaman yapraklar sayesinde bol bol kaşınmak. Kirazdan-vişneden küpe yapmak.
Taş fırında yapılan ev ekmeğinden sonra, sıcak fırına bir tepsi börek, bi' çömlek kebap ya da kurufasulye sürmek... Kaynatılan ''darı''lar (mısır), çiğ ''günebakan'' çekirdekleri (ay çiçeği), buğday başakları...
Yağmur bulutu yakalamak, bir adım atıp yaz yağmuruyla ıslanırken iki adım geriye gidip güneşte kurumak :)
Buzdolabı olmadan da yaşanabileceğinin farkına varmak.
Çalı ateşinde taze nohut demetleriyle yapılan ''çötüre''ler. ''Ateş sönse de yesek'' diye on parmak hazır beklemeler. Kaynatılan sularla leğenlerde yıkanan ve güneşte mis gibi kuruyan kar gibi çamaşırlar. Boylu boyunca serilmek toprağa... uyumak-uyanmak ve topraklanmanın kirlenmek anlamına gelmediğini anlamak.
Leğende yapılan banyolar, göz yakan ev sabunları, sıcak-soğuk ayarı asla tutmayan, bi' yakan-bi' donduran tas tas sular :)
Çamurla, taşla kendi kendine oynanan ve her zaman eğlenceli olan oyunlar. Kardeşle oynanan dokuztaşlar, sek-sekler, saklambaçlar... Salıncak kurdurmak, sonra da içimiz dışımıza çıkıncaya dek sallanmak. Kardeşimin, onu sallarken dur durak bilmeyen kahkahaları. Elele gezerken kardeşle, bilmiş bilmiş konuşmak. Baykuşların lanetli olduğuna dair totodan hikayeler uydururken kardeşe, onun az ilerde, erik ağacı dibindeki baykuş yuvasına hain bakışlarını yakalamak...
Gülmek, düşmek, ağlamak :)
Tam anlamıyla; doğaya teslim olmak.
Hayat, güneşe teslim kahkahalar demekti.
Bi' zamanlar ''Sittirelya'' bize cennetti.
Bir zamanlar Sittirelya,
Evvel zaman içinde Sittirelya,
Once upon a time in Sittirelya,
Yatmadan önce tek fırça darbesi; acımasızca özeleştiri!
Elbette tek fırça darbesi, daha başka ne olacaktı?
Sırma gibi saçım yok ki :/
Pudra şekerli cupcake'lerim...
Özeleştiri yapıyorum, tikkaaaat! * 'İkizler Burcu' olmaktan istifa ediyorum.
Bıktım yeminle verdiğim kararlardan daha ertesi gün başlamadan vazgeçmiş olmaktan!
İnsan bu kadar da maymun iştahlı olmaz ki canım! Canımdan bezdirdi bu astroloji midir... yıldız-güneş durumları mıdır?
Her ne lokumsa. Karar verdim, 'Aslan Burcu' olucam bundan böyle!
Bıktım-usandım kendimden be! bi' gün öyle, bi' gün böyle! Hani imkan olsa kendimi tutup atıcam çöpe! O derece!
İkizler olmak demek doğuştan manik-depresif bozuklukla mı başlamak demek hayata?
Yoksa ben bu duruma doğru koşar adımlarla gidiyorum da yeni mi farkına varıyorum?
Yok yok... bu ka-fa değişecek! :)
* Sonracığıma... artık konuşmayacağım!
Çok konuşuyorum ben. İhale hep bende kalıyor!
Bakıyorum bi' şeyin cevabı bende, açıklaması bende, tarifi bende... tutamıyorum kendimi; ''ben yardım ederim'' diyorum... al başına belayı. İyi niyetin mecburiyete döndüğü anlardan nefret ediyorum!
Bu şeye benziyor... hani bi' insana her ay bi' miktar para verirsin... bi' kaç yıl durmadan aynı parayı aynı gün aynı saatte verirsin de, bi! ay vermeyecek olsan gelir paranın hesabını sorar :) Tamamen gönüllü yaptığın bi' şey bakmışsın ki mecburiyetin... sana hesap sorulacak bir durum olmuştur.
Aynı hesap! Yok bundan sonra çok konuşmak!
* Erken yatacağım!
Bakmayın saatin an itibariyle 23:16 olduğuna, Cuma günü diye böyle :)
Yoksa mesela dün 22:00'den önce yatağımdaydım... mis gibi uyudum, sabah alarmın çalmasına 3 dakika kala kendiliğimden dinlenmiş şekilde uyandım.
Ya... bundan sonra böyle :)
Erken yat- dinlen... kafan dingin güne başla!
Sadece Cuma-Cumartesi kantarın topuzu biraz kaçabilir, o da hafta sonu sebebiyle uygundur ;)
* Üşengeçliğime son vereceğim.
Bu saat olmuş bluzüm hala üzerimde, sanırsın az sonra gidip bir toplantıya daha gireceğim!
Makyaj ışıl ışıl! Bu ne be? İnsan ''nasılsa yatarken temizleyeceğim'' mantığıyla sabahın sekizinde yaptığı makyajı on dört saat yüzünde tutar mı?
Ya da ''Nasılsa yatmadan önce duş alacağım'' düşüncesiyle iş kıyafetleriyle tırım tırım yatana dek dolaşır mı? Üşengeçlikten yaşlanacağım ona yanıyorum! Cilde zarar, vücuda zarar.
* Kendime bakacağım artık!
Bakım demek sırf saç-makyaj-giyim kuşam değil! Anlamam lazım bunu!
Bunun manikürü sıklaştırma, pedikürü aksatmama, saunaya gitme, spor yapması var.
Diyetisyene gidip sağına soluna rot-balans yaptırma amaçlı diyetini düzenlemek var.
Üç-beş kilo vermek, vücudu saran giysilerle salına-süzülme dolaşması var.
Ne bileyim kursu var, okulu var, yogası var, bilmemnesi var!
Kendime ilgiyi artıracağım arkadaş! Geleceğime yatırım.
* Yatırım demişken:
Bundan böyle her ay maaş alındığında yatırım hesabına 3-5 kuruş aktarılacak!
Ya 3'de alsam harcanıyor, 5'de alsam harcanıyor!
Nereye harcıyorum, ne satın alıyorum bu kadar anlamıyorum ki?
Mesleğim bu be! Mesleğim! İşin kurdu oldum, her ay şirkete millon dolarlar kar ettiriyorum ama kendi hesabıma bakınca 5-6 haneli rakamları bi' arada göremiyorum!
''Terzi kendi söküğünü dikemez'' diyen arkadaşı bulun bana, ellerini öpeceğim.
Bundan sonra ''cimri''yim, bu böyle biline! Dikili ağacım yok be!
Şimdi gidip duşumu alıp yatacağım!
Bi' gecede bu kadar fırça yeter :)
Ağlayacağım devam edersem... kalbimi kırıyorum... bendeki de can yani :)
Çok kızgınım kendime be!
Yazıklar olsun sana Sittirella, kazık kadar kadın oldun hala kız çocukları gibisin!
Sittirella karar verir,
Yatmadan önce tek fırça darbesi
Herkes, huzurla uyumasını ister kaybettiklerinin...
Sevgilim ''burada çok eski, çok köklü Yahudi ailelerinin mezarlığı var, görmek ister misin?'' deyince soluğu Wroclaw-Mezarlık Müzesi'nde aldık. Eski ve biraz bakımsız; çok sessiz, çok yalnız...
Benim aklımı başımdan alacak derecede güzel ve ilginç değildi ama gittiğimize değdi.
Onca koruyucu spreye rağmen bi' kaç sivrisinek tarafından tadıma da bakıldı :)
Buyurun size tarihi Yahudi mezarlığı;
Zevkli insanlarmış vesselam, huzurla uyusunlar.
Takvimler 11.11.2011'i gösteriyordu sevgili izleyi...
Yatmadan önce tek fırça darbesi; acımasızca özeleş...