Cumhuriyete aşık bir şair Kemalettin Kami Kamu
05 Ocak 2015 Pazartesi 12:42 0 A + A - Yazdır
Sabri Galip Nakipler / Edebiyat Öğretmeni
Aydınlık’ın 15.12.2014 tarihli sayısında “Tayyip Erdoğan Cevdet Taflıoğlu’nu Tanır mı?” başlığı altında Şakir Keçeli imzalı bir yazı yayımlandı. Keçeli, Tayyip Erdoğan’ın da zaman zaman büyük bir hışım ve nefretle dile getirdiği “Kabe Arap’ın olsun, bize Çankaya yeter” dizesinin, 1930’lu yıllarda Yozgat milletvekili olan Ahmet Cevdet Taflıoğlu’na ait olduğunu iddia ediyor. Bu dize, Taflıoğlu’nun hangi şiirinde geçmektedir; onu yazmıyor ve o şiirin adını da söylemiyor.
Bana göre ise “Kabe Arap’ın olsun bize Çankaya yeter” dizesi, bir takdim-tehir (Metatez) ile gurbet ve yalnızlık şairi, cumhuriyet ve yurt aşıkı Kemalettin Kami Kamu’nundur. (15 Eylül 1901 Bayburt-6 Mart 1948 Ankara)
Bir zamanlar hafızalara çiviyle çakılan, dillerden düşmeyen o meşhur şiir şu:
İlk şiirlerini “Mütareke dönemi”nde yazmaya başlamış olan Kamu, Milli Mücadele sıralarında yıldızı parlamış, duygu ve düşünce pırıltılarını bir odakta toplayabilen ender sanatçılardan birisidir.
Ulusal Kurtuluş Savaşı, yaşam atlasının önemli ve büyük bir alanını kapsar. Mütarekenin acılı yılları...
Her gün yeni bir felaket haberi, yaşama ümidini ve kudretini yerinden söküyor; karabasanlar, halkın da geleceğe olan güvenini yerle bir ediyordu. Sığınılacak kucak, tutunacak dal kalmamıştı. Bir ışık aranıyordu, öhlez de olsa.
Yorgun askerin, her şeye karşın zafer sayfalarını yavaş yavaş ve tek tek, büyük bir sabır ve inançla açması Kemalettin
Kamu’nun yaralarına merhem oldu. Kalemi işlerlik kazanıyordu artık.“Türk’ün Duası”nı bu duygularla yazdı
Sarmış matem boraları
Saz benizli ovaları.
Ne ses veren sesimize.
Huzurunda geldik dize,
Bari sen bir parça acı.
Birgün sabah olur diye
Ver bir nihayet Yarabbi!..
Düşman bir süre sonra bozguna uğrayıp kaçıyor. Herkes derin bir nefes almıştır. Mutluluk duygusu avuç avuç yüreklere su serpmektedir. Ordunun subay, er, gazi ve şehitlerini minnetle anmak vatan borcudur artık. Kamu, en güzel şiirlerinden birini daha yazar bu düşüncenin ışığında:
Düne kadar en akur ölümlere güldünüz
Bugün bütün milletin gönlüne gömüldünüz;
Artık ne gözlerinizde köye dönmek emeli
Ne yaranızı saran ince bir kadın eli...
Varsın dolu bulunsun bin emelle gönlünüz,
Siz, tarihin övdüğü herkesten büyüksünüz;
Fani akislerini kaybeden sesleriniz,
En mağrur alınlara diyebilirler : Eğil!
Ebediyet, en küçük payedir yanınızda.
Anavatanınızda , anavatanınızda...
İÇİNE BESLEDİĞİ YALNIZLIK
Kemalettin Kamu, içinde beslediği yalnızlığa Atatürk’ün ölümü de eklenince perişan oldu. Zaten babasız kalmış olmanın verdiği hüzün, çocukluğundan beri onu sürekli kovalıyordu. Şimdi daha da zordu hayatı. Kendini şiire vererek rahatlıyor, ama başında esen sevda rüzgarı, onu kuru bir yaprak gibi savuruyordu.
Kamu, edebiyatta “Beş Hececiler” diye anılan guruba girmemişse de hece ölçüsünü onlar kadar mükemmel kullanmıştır.
Katıksız bir yurtsever, inançlı bir devrimci, ince bir şair, duygu denizine düşmüş bir yapraktır Kemalettin Kamu.
Etiketler; #Sabri Galip Nakipler