Ana Sayfa HABER Üç çocuk, Efendimiz ve Ahmet
“Nugayr’i öldü, yâ Resûlallah!” cevabını alınca, hemen yanına girmiş ve bir taraftan başını sıvazlarken şefkatle sormuş:
Üçüncü çocuğu, Abdülkuddüs. Yahudi bir ailenin ferdi. Doğal olarak kendi tercihi de bu istikamette. Ancak Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) aşık bir çocuk. Neredeyse peşinden ayrılmıyor; Mescid-i Nebevî’ye gelip gidiyor, Hâne-i Saâdet’in kapısını aşındırıp Allah Resûlü’ne (sallallahu aleyhi ve sellem) hizmet ediyor. Hâdim-i Nebî Enes’in (radıyallahu anh) arkadaşı; zaten, hâdiseyi de o anlatıyor.
Bazılarının babalarını, bazılarının da annelerini hapislerde çürüttü, hatta öldürdü, kendilerini Resûlullah’ın “halife”si zanneden Tiranlar!
ÖNCEKİ YAZINamaza zorlama
Hiç Kimse 9 Mayıs 2020 at 05:24
Hocam ” Ebu Umeyr” yanlış bilmiyorsam, Umeyr’in babası demek. Üç yaşında bir çocuk da baba olamayacağına göre Efendimiz nasıl özellikle ona bu künyeyle hitab etmiş anlayamadım. İzah ederseniz sevinirim.
reşit haylamaz 9 Mayıs 2020 at 20:23
o günkü teamülde, çocuğu olmayana da künye adeti vardı. mesela Âişe validemiz’in hiç çocuğu yoktu ama künyesi “Ümmü Abdillah” idi. Yine, Hz. Ebû Bekir’e (ra), “Bekir” adında bir çocuğu olmadığı halde “Bekir’in babası” manasında bu künye ile hitap edilebilmektedir. hatta künye, sadece çocuk ile bağlantılı bir uygulama da değildir; herhangi bir konuda temeyyüz etmiş kimseye, öne çıktığı yönünü ifade eden künyeler de takılabiliyordu. kısaca künye, insana statü kazandıran bir alamet idi ve burada Efendimiz (s), çocuğa künye takıp onunla hitap ederek onu büyük bir adam gibi karşısına aldığını, değer verdiğini ve yakından ilgilendiğini görüyoruz.