İskender Odabaşoğlu ►YANKIMerhaba, yeniden... - Ticaret Gazetesi - Ekonomi Gazeteciliğinde Öncü
Araya biraz zaman girdi, yazılar duraksadı gibi oldu.
Tabii ki bu durum isteyerek olmadı; nedeni Orta Doğu ve Kuzey Afrika’ya demokrasiyi getirecek olan “Arap baharı”. Demokrasi beklentisinden önce gerekli olan rejim değişikliği önce iş savaşı gerekli kılıyor. O dönemde çalıştığım Libya’da da öyle oldu.
Sokağa çıkanların bir kısmı, mutlaka bilinçli olarak herhalde demokrasi istiyordu, ancak bir de Kaddafi’nin altınlarını, dolarlarını paylaşmak için ortaya dökülenler vardı, birçoğu hap mı alıyordu, “bali” gibi birşey mi çekiyordu, bilemem… Yolda elinde döner bıçağından irice bir pala ile aracınıza dur işareti yapan, biraz da yalpalayan gencin ricasına hayır demeniz mümkün olmuyordu.
Rejimi devrilmesinde bu ikinci grubun büyük katkısı oldu. İç savaş sürerken, yaptığımız rıhtım inşaatını olduğu gibi bırakıp Türkiye’ye döndük. Olaylı dönüş yolculuğunu bir dizi yazıyla sizlere aktardım.
Derken, bir yıl sonra “ortalık yatıştı, gelip işinizi tamamlayın” dediler, gittik. Libya’nın “diktatörlük sonrası” dönemine böylece tanık olduk. İlginç olayların içinde kaldık.
Savaş kötü bir eylem. Kanımca kazananı yok. Kağıt üzerinde iktidar olan veya iktidarını sürdüren birileri tarih boyunce var oldu. Öte yandan canını yitirenler geri gelmiyor, ömür boyu sakat kalanlar ise nefreti sürekli ayakta tutuyor.
Libya’da savaş sonrası kullanılan silahlar, çağrıya rağmen, iade edilmemiş. Nedeni ortada bir düzenin kurulmuş olmaması. Herkes kendisinin ve ailesinin güvenliği için evinde, arabasında tabanca, kalaşnikof tüfek, roketatar bulunduruyor.
Bir gün Mısırlı berberde traş olurken, yandaki koltukta bıyıkları terlemeye başlamış bir genç vardı. Belinden tabancayı çıkarıp oynamaya başlayınca “herhalde bu son tıraşım olacak” diye düşündüm ister istemez.
Birçok Arap ülkesinde olduğu gibi Libya’da hafta sonu tatili Cuma günüdür. Perşembe akşamları düğün, sünnet eğlence akşamı… Savaş öncesi havaya maytap, havai fişek atılırken bunlara kalaşnikoflar da eklenmiş, roketatarlar da cabası.
Roketatar demesi kolay, ucu topaç gibi ama içinde de upuzun bir demir iskelet var. Hem hızlı gidecek, bir yere çarptığı zaman da kaynar sıcak halde vurduğu yerde çeliği eritecek. Bir düğün gecesi aşkla havaya atılan roketatar şantiyemizde işçilerimizin 3 metre yanına düştü. Soğuyunca getirdiler rapor tuttuk, Misurata valiliğe başvurduk. Düğünlerde roketatar atmayın diye bir genelge yayınladılar.
Maganda türü her yerde var. Bu tür, gösteriş yapmak için ne yapacağını bilemez, atar, tutar, sürer … Sonra olan da masum insanlara olur, oluyor.
Konuyu toparlayayım; Kaddafi’nin altınlarını paylaşmak için yönetim erki gerekliydi. Aşiretler, eski generaller ayrı ayrı kendilerini hükümet ilen ettiler, Batıya esas hükümet bizi dediler..
Ne oldu, peki?
Bulamadıkları para için birbirlerini vurmaya başladılar.
Çatışma ortamında, aileleri tarafından bize emanet verilen çalışma arkadaşlarımızın güvenliği için çabalarken, internet bulma güçlüğü, başka çatışmalar derken, yiyecek ekmeğimiz varmış, şimdi ülkemdeyim.
Bundan sonra birlikteyiz… Merhaba, yeniden….
Not: Yarın svgililer günü… İnsanımızı çok seviyorum…
Önceki Yazılar : - Seçiniz - » Çiftçisi, işçisi teslim oldu » Türkiye’nin hedefi var mı? » Gündemi değiştirecek bir senaryo » Türk Siyasetinde Satranç Hamleleri » İZTO’da değişim... » Kentleşme, ama nasıl! » Tohum Takası Özgürlüktür... » Aldanma cahilin kuru lafına » Çiftlik Banklar tükenmez... » Cemreler tamam, ekime hazırlanın... » Konut Sektörüyle kalkınma(ma)... » Irak’ın Yeniden İnşası » Asla Yalnız Yürümeyeceksiniz!