Düşünceler, kader tablosunun çerçevesini çizer / İlişkiler / Milliyet Blog
DÜŞÜNCELER KADER TABLOSUNUN ÇERÇEVESİNİ ÇİZER
İnsan olarak yaşadığımız tüm olaylar, bulunduğumuz tüm durumlar ve haller zihnimizdeki izlenimlerden ibarettir. Zihnimiz her şeye duyarlıdır. Hastalık, sağlık, zenginlik, fakirlik, başarı ve başarısızlık vs.
İnsan kendi sonuna kendi karar veriyor, daha iyi bir ifadeyle, zihninde olup bitenler, onun kader penceresini belirliyor. Kişinin aklına kendisinin de elinde olmayan nerden çıktığını bilmediği düşünceler, kalbine arzular düşüverir. Ve bir anda kendini bir şey yapma arzusu içinde bulur. Mesela kiminin hiç parası yokken bile iş kurma, zengin olma arzusu ortaya çıkar, kiminin tüm yaptıklarını kaybetme korkusu, ailesini veya sağlığını kaybetme korkusu. Kimi hayalleriyle yaşar, kimi korkularıyla.
Sonuç olarak nerden geldiğini bilmediğimiz düşünceler ve hisler gelir düşer içimize. O an çoğu kişi aslında kendi gerçekliğinin çerçevesini oluşturduğunun farkında değildir. Sonra hayatına her zamanki gibi devam eder. Yıllar geçer, fakat tohumu atılan bu arzu ve düşünce kişi bunun farkında bile olmadan onu sinsice ve istikrarlı bir şekilde hayatına giren binlerce kişinin düşüncelerini idare ederek, binlerce olayı yönlendirerek onu takip eder.
Eğer bir an durup geçirdiğimiz yıllar boyunca içimizde uyandırılan tüm his ve düşüncelere, bunların bize nasıl geldiğine ve bizi bunlara yönlendiren tüm kişilere ve şartlara ve asıl önemlisi bunun kaynağına bakarsak görürüz ki bu kader ve yazgı denilen şey hayat tablomuzun çerçevesini arzularımızı ve düşüncelerimizi kullanarak çizilmiş.
Buradan şu sonuç çıkıyor, kaderimiz düşüncelerimizin bir ürünüdür, ya da düşüncelerimiz bize verilen kaderi yazmak için araçtır, belki de ipucudur. Neyin neyden çıktığı ne fark eder ki sonuç değişmedikten sonra. Fark eden şey bizim bilinçli bir şekilde yaşamamız, içimizde ve dışımızda ortaya çıkan her şeyi farkındalıkla karşılamamız. Ağzımızdan çıkan her bir sözü dikkatle ve incelikle kullanmamız, korkularımızla değil hayallerimizle yaşamayı öğrenmemiz.
Olumlama ve telkinle yaşamanın önemini bilmeyenler ellerinde kırbaç ile kendi kaderlerini takip ederler, bunun inceliğini ve önemini bilenler ise sözlerinin efendisidir, bunu doğru şekilde kullanırlar. Sonunda kendilerinin ve başkalarının mutluluk kaynağı olurlar.
Gönlümün ormanına çöken sis misin?
İçinde yolumu kaybettiğim.
Yağmurunla ıslandı gözlerim.
Seni görebilmek için, ardından penceremin.
Kaderim mi oldun balıkçı?
Ördün ağlarını, attın üzerime
Bense bir balık,
Yakalandım, sakin bekleyişine
Özgürce yüzerken kendi âlemimde
Hiç beklemediğim anda, geldin aldın beni ellerine
Baktın, gözlerimin içine
Başka bir dünya gördüm, gözbebeğinde
Bilirim, havasız susuz bırakmak değil niyetin
Merhem olmak çırpınan bedenime,
Fanustan bir dünya yaratıp, koymak ikimizi içine
Yüzdürmek, sevgi denizinde
"Sen"li ya da "Biz"li
İsmi kazınmış, gönlümün duvarına
Sözleri yazılmış, kalbimin bir bir sayfasına
Deler geçer gözleri ciğerimi, tek bakışıyla
Anladım ki o yar, alın yazısı bana
Seslenir, rüzgârın fısıltısında
Islanır gözlerim, her yağmur dokunuşunda
Isıtır elleri, bir güneş sıcağında