AFFETME BENİ KÜÇÜĞÜM
“Özür dilerim anneciğim” diye ağlıyordu çocuk. Kocaman gözlerinden boncuk boncuk akan yaşlar, gamzelerinde dinlenip pembe yanaklarından aşağıya, oradan da paha biçilmez inci taneleri gibi yere dökülmekteydi.
Hata yapmıştı çocuk. Küçücüktü. Sadece bir çocuktu. İşte tam da bu yüzden hata yapması çok anlaşılabilir olmalıydı. “Özür dilerim anneciğim, affet beni” diyordu.
Anne duymuyordu yavrusunun bu içten yakarışını. Görmüyordu yüreciğinden sızan acı gözyaşlarını. Anne kendi derdiyle dertliydi hala. Ne kadar yüksek çıkarsa sesi, o kadar haklıydı mıydı insan? Anne bağırıyordu sesinin yettiği, gücünün bittiği yere kadar.
Oysa karşısındaki minicik can o kadar savunmasız ve narindi ki. Ve o can, anılarına acı katıyordu belki… Masum yüreğini bitkin düşürecek büyük bir acı.
Dünyada en sevdiği, biriciği, onu hep koruyacak meleğiydi annesi. Neden böylesine değişmişti? Ne yapmıştı da sevdiceğini böylesine delirtmişti… Anlam veremiyordu çocuk.
Sadece ağlıyordu. Tek yapabildiği buydu. Gökteki melekler gibiydi… Saf ve Temiz. Elleri o kadar küçüktü ki yetmiyordu gözyaşı çağlayanını durdurmaya. Boş yere çabalıyordu eli yüzünde. Ve inciler parmaklarının arasından birer birer dökülüyordu yer yüzüne.
Ağlayan kimdi aslında? Acıyan, kanayan kimin ciğeriydi?
Minik yavrusunun gözlerinden onun içine doğru akmaya başlamıştı çoktan o can alıcı hüzün. Annenin yüreği inceden bir sızıyla başlayan koca bir ağrı yumağı olmuştu bile.
Hıçkırıklarını sardı minicik bedenine çocuğun. Kucağında yığılmış bir acı topuydu şimdi o sıcak, sevgi dolu, neşe dolu varlık. Ve onu bu hale kendisi koymuştu hiç acımadan… hiç düşünmeden.
Oysa canıydı o, ciğerparesi, en kıymetlisi. Nasıl da böyle zulmetmişti. Çok kızdı kendisine. Nefret etti benliğinden. Lanet okudu beş para etmez egosuna.
Kolları arasında hala hıçkıran bebeğini öpüp koklayarak nafile teselliler sundu ona. Yavrusunun yeniden neşelenmesi için ömrünü fedaya hazırdı şimdi. Sadece on dakika önce olduğu gibi şen kahkahalar attığını duymaktı tek muradı.
Pişmanlıklar ne kadar faydasız, ne kadar acizdi oysa. İnsan denen varlık zamanı geri alma gücüne sahip olsa daha da pervasız olabilirdi. İyi ki yoktu böyle bir yetisi.
Af dilemek de anlamsız ve boştu. Yürek kendini affedemezken, başka kalplerdeki kırıkları iyi edebilir miydi sözcükler? Hangi teselli yaralara merhem olabilirdi? Tuz basmaktan başka bir işe yarar mıydı söylenenler? Cümleler okyanus olsa, söndürebilir miydi ruhtaki yangınları?
Gözlerini o kara gözlere kilitledi. “Seni acıttım bebeğim, biliyorum. Ama en fazla benim canım yandı. Senin acın en çok beni kanattı” dedi gözleriyle yavrusuna. Yüreğini parçalayıp kanatmadan onun içindekileri kırıp dökmek imkanlı mıydı? “Sakın affetme beni küçüğüm. Sakın ha hoş görme. Affedersen… Evet affedersen… Bir daha incitirim seni. Zaten affetsen de sen, ben bağışlar mıyım kendimi?” diyordu gözleri.
Onlar gözleriyle anlaştılar. Yavrusu anneyi affeder miydi bilinmezdi. Lakin anne geceleri uyutmayacak bir pişmanlık daha eklemişti keşke sandığına. Baktığında hep etine batacak, yüreğini yakacak, kocaman, alev alev bir keşke…
8 Nisan 2008 13:45
bu yazı bu fotoğraf öğlen vakti ne yaptın sen ince gül.
8 Nisan 2008 14:56
bazen incegülüm(bizimki en ufak ses yükselmesinden bozulur el bebek gül bebek olunca böyle oluyor galiba en ufak hayır bile ağlatıverir onu) Doğada böyle ağlar.O ağlayınca dayanamam bende ağlarım.Napar biliyormusun gelir yanıma "annecim ağlama hadi gözyaşlarımızı silelim" der.O an napacağımı bilemem.Bide kızsam bağırsam dövsem nasıl yanar kimbilir yüreğim.Küçücükler daha bağırmaktan dövülmekten ne anlasınlar.Sevgiyle sabırla anlatmalı herşeyi.Güzellikler öğrenmeliler ...
8 Nisan 2008 15:06
evet iyiki insanin zamani geri alma gucu ve imkani yok ...
8 Nisan 2008 15:35
O gözyaşlarını ömrün boyunca unutamayacağına eminim.Dilerim sen de senin sevgili küçüğünde unutur gider ve affedersiniz birbirinizi...İçimi acıttı yazın sevgilerimle.
8 Nisan 2008 15:37
bu nasıl bir resimdir,bu nasıl bir post kardeşim yaa...
yalnızlar kraliçesi Says:
8 Nisan 2008 15:53
Bu bir öykü mü?
Ya da bazılarının yaşadığı bir gerçek mi, hem de yıllarca insanın içinden atamadığı, yaşamın sonuna dek sürecek..
8 Nisan 2008 18:59
Incegulum ah o keskeler olmas ama oluyor genclikde sabirlar cok az oluor boyle hatalar yapiyorsun bunlar insanin yuregini daglayan hatlar.
sonra couktan anne af diliyor cocuk hatirladigi halde anne ben hatirlamiyorum iyiki sen benim annemsin diyor.kucuk melekleri kirmak kolay onlari biz buyukler yapiyoruz eger cok gec olmadan yanlisi anlayip durduysan oda insani rahatlatiyor.
Hic kiyamam aglamalariana goz yaslarina.
Canim arkadasim baska bir konu yazicam sana Can Yucelin dedgi gibi Hic bir seyi sahiplenmiceksin, Sezen Aksunu dedgi gibi hic birseyden gidemem :))ben iste aliskanliklarindan zor vaz gecenerdenim. Ev deistiriken bile buraya gelince oteki eve ihanet etmis gibi oldumhalbuki ne kadar yasadim simdi burayad alistim seviyorum. dostluklarda , arkadasliklardanda vaz gecemem. gecmekmi lazim?cok sevdiysem hatalarini cok kere gormem en son noktaya gelen kadar vaz gecemem..
Hadi sen bunun uzerine guzel bir yazi yazrsin bek ben hic yazmiyorum,Hadi canim arkadasim.sevgiyle kal..sevgiler.
8 Nisan 2008 21:08
Annelik o yüzden mukaddes bir mertebe değilmidir tanrı katında!
Okurken Kemalettin tuğcu hikayelerinde ki kötü annelerden biri yetime yine çektirecek diyordum ki ! Neyseki Anne,anne olduğunu o kudretli vasıfa nail olduğunu anladı da 360 derece döndü pişman oldu.
Zihin affedici olmayı genelde pişmanlıktan sonra önümüze seriyor.Ebeveynin eğitimli olması bu yüzden çok önemli.
Hikaye çok dokunaklı ve ibret dolu.Davranışların davranışları doğuracağını kimse unutmasın.Bugünün o yavrucağı yarının annesi olacak belki de.
Çocukları ilerde pişmanlık duyacağı durumlardan kurtarmak için kendimizi o durumlara sokmadan yetiştirmek lazım.
Bir hikaye de olması gereken herşeyi barındırıyordu.
8 Nisan 2008 22:14
yazdığınız öykü ne kadar gerçek, anne ile çocuk arasında böyle şeyler yaşanabiliyor.ama asla izi kalmıyor.anne sabırlı olmalı ancak, hayat şartları onu zorluyor,canı kanı çocuğuna tahammül gösteremediği zamanlar oluyor.anne için çocuğunun gülücüğü, çocuk için annesinin sevgi dolu bakışı herşeyi unutturuyor.çocuk için kaç yaşında olursa olsun dünyanın merkezi annesi, her zaman biliyor ki, onu bu koca dünyada annesinden daha fazla hiç kimse sevemez..
İncegül, yine çok güzel, yine çok düşündüren, "ahh evet" dedirten bir öykü olmuş. eline yüreğine sağlık.
8 Nisan 2008 23:20
Anne şefkati öyle derindir ki çocuk tokatta yese yine annesinin sinesine sığınır. Korkuda olsa muhabbet eksilmez çocukta. Anne kucağı anne yanağı ve anne yüreği gibisi yoktur başla ellerde.
9 Nisan 2008 00:28
nasıl olduğunu bilmiyorum ben de ama çocuklarına manyaklık derecesinde tutkun bir anne olan bendeniz de ,bu tür vukuatlarla buluveriyorum kendimi....
zannediyorum ki teşhis mükemmliyetçilik hastalığı....
ama zaman içinde epey törpüledim defoları,artık daha az karşılaşıyoruz vukuatlarla....
unutma konusu ise ,bizimkilerde bir hafıza var ,en can alıcı durumlarda alev gibi döküveriyorlar içlerindekini....:)
9 Nisan 2008 01:32
sanırım ann olup da okumak bu yazıyı, gözlerde yaş birikimi için fazlasıyla yeterli. olay her daim gerçek, anlatım süper! ellerine sağlık..
9 Nisan 2008 08:28
yazı düşündürdü beni..Ama açıkçası her şeye katılamadım..Büyüklerde hata yapar..Hatta küçüklerden daha çok, doğrudur..Hani nasıl derler, "titreyen göze çöp düşer".Siz hata yapmamalıyım dedikçe yanlışa düşersiniz..Halbuki gençken insan daha doğal, zihni daha berraktır..Ama anne yada büyük her neyse, çoçuğuna diliyle kızsa bile gönlüyle asla..Hele kendi egosu için asla..Belki karşısındakinin,
yararına olacağı düşüncesiyle olabilir..Ve öyle insanlar vardır ki, herkes için, onun sadece nefes alması yeterlidir.En ağır suçları bile affeder gerçekten seven bir gönül..Ki anne gönlü herzaman öyledir..
Sevmek ve affetmek ayrılmaz ikili..İnsan sevdiğine nasıl küs kalabilir??
9 Nisan 2008 08:44
Beyhanım, aynısından kendime de yaptım gülüm.
Tabiatım, ah keşke her zaman böyle sabırlı ve sevgi dolu olabilsek. Pişman olmamak için. Kıyamam ben o kuzuya.
Firdevsim, evet canım iyi ki yok gerçekten. Kim bilir neler yapardık o zaman.
Sevgili Sufi, aslında o unuttu bile. Hangimiz hangimizi daha çok seviyor yarışı bile başladı. Ama anne unutabilir mi onu bilmiyorum. Teşekkür ederim. Sevgiyle...
Elçinim, canımsın sen. Tatlı delim benim.
Kraliçem, öykü de olsa, gerçek de insanın içinden çıkmayacak kadar acıtan gözyaşı silsilesi işte. Hoşgeldin bu arada. Ne özlemişim görmeyi.
Ferhanım,gençlikte sabır ve tahammül az oluyor. Ama anne dediğinde bunlardan bolca olmalıydı. Tamam melek olmasın ama en azından duracağı yeri bilsin. Neyse ki çok geç olmadan durabildi çatlak anne.:) Canım arkadaşım, bende de bu söylediklerinden çok oluyor. Yani eskiden kopamamak, sanki onu bırakırsam anılarımı terketmişim gibi hissediyorum. İnşallah bu konuda da bir şeyler yazarım. Sevgiler kucak kucak.
Sevgili Umar, hakikaten ne kadar çektirirlerdi parmak kadar gariban yavrucağa. Kitabın başından sonuna, kendimi o yetimin yerine koyar ağlar dururdum.:) Güzel yorumun için çok teşekkür ederim. Keşke, pişmanlık uyandıracak bir şey yapmadan evvel durabilmeyi başarabilsek her durumda. Davranışlar gerçekten davranışları doğuruyor.
Sevgili Fortuna, ne kadar güzel ifade etmişsin. Anne ile çocuğu arasında gerçekten çok özel bir bağ var. Bazen bu kadar delice sevmeseydi anneler çocuklarını, acaba uğraşılabilir miydi diye düşünüyorum. Umarım hiç bir hatanın izi kalmaz sevgiler üzerinde. Çok teşekkür ederim.
Dileğim, çok teşekkür ederim sevgili arkadaşım. Sevgiler kucak kucak benden sana.
Aymenim, ne güzel demişsin yahu. Hakikat anne sinesi gibisi yoktur değil mi? Bu koca kazık halimizle bile hala sığındığımız o kocaman, sevgi dolu mis kokulu kucaktır anne.
Perilim, ah o pipiriklilik! olmasa zaten, her şey daha kolay ve güllük gülistanlık olacak ve bizim vukuatlar da olmayacak. Sanırım zamanla sabırlı ve hoşgörülü olmayı öğreniyorsun. Ama bir yere kadar elbet. Hafızalarını yirim ben onların. Ahhh ahhhh... Benim bücür de öyle işte aynen.:)
Ebrum, hakikaten niye biz anneler böyle ağlak ve duygu yumağı şeklinde dolaşırız. Doğa'nın bir armağanı mıdır, yoksa anne olana kadar erkek cinsine çektirdiklerimizin burnumuzdan getirilmesi midir.:) Çok teşekkür ederim arkadaşım.
Lalegülüm, hatalar insanlar içindir elbet. Yavrucaklarımızın hak etmedikleri muameleyle başbaşa bırakılması benim sıkıntım. Bunu yapan anne bile olsa, bazen kendini kaybedip ileriye gidebiliyor. O anda belki kendi egosunun devreye girmesi, gün içinde içini yaralayan başka olayların hıncını minicik bir çocuktan çıkarmaya çalışması ile oluyor sanırım. Canım sağol. Küs kalmaz değil mi sevdiğine.
9 Nisan 2008 09:24
Kalınmaz İncegül, kalınmaz..
Et tırnaktan, gönül de sevdiğinden ayrılmaz..Küsde kalınmaz..
Ama katılıyorum,Anne bile olsa çocuk incitilmemeli..
Resimlerin çok güzel bu arada.Bir öncekide..
Her zama sevenlerin olsun..
9 Nisan 2008 09:53
Ben bu hikayede üzülecek hiçbir nokta bulamadım İncegülüm..
Annelik her zaman,okşamak değildir..Annelik doğruluk adına gerekirse ağlatmaktır da..
Ben çocuklarımı her zaman bağrıma bastım,amaaa,doğruyu gösterdiğimde anlamadılarsa,onları ağlatmayıda bildim...Çünkü ağlamazsa,gülmenin kıymetini bilemez...
Dozu bilmek gerek..
Ne sürekli ağlamalı çocuk,ne de sürekli gülmeli...Bahtının güzelliği için iki damla gözyaşının faydası olacaksa,bırakın ağlasın..Anne kucağı her zaman açıktır çünkü..
Toplumsal ve kişisel eğitimde azıcık korku ve otoritenin hiç bir zararı olmaz..Kural bilmeyen çocukların sonunu görüyoruz...
Annenin verdiği korku,sadece güvendir bence..
Sürekli gülmeli çocuk dersek,biraz fantazi bir masal olur bu..
Eğer bir çocuk ağlıyorsa,bunu annenin bir eğitimi olarak görün..Çünkü karşılığında,hayatı boyunca gülecektir..Bu annenin geleceğe bir yatırımıdır...
Zamanında bende onlarla birlikte ağlamıştım..Ama şimdi bu yaşımda geriye baktığımda,iyi ki ben ağlatmışım diyorum..Başkalarının ağlatmasına hiç müsade etmedim.Gerek te kalmadı çünkü..Çocuklarım set koymasını biliyorlar...
Bu yazdıklarıma kızanlarınız çıkabilir,ama çocuk"evet"i ve "hayır"ı bilmeli diyorum..
9 Nisan 2008 11:11
her annenin yasadigi bir ikilem degil mi bu. Once bir anlik kizginlik, sonra duyulan pismanlik... :-(
9 Nisan 2008 12:05
İncegül, niye üzdün şimdi bizi? Bir de adamı canevinden vuracak bir fotoğraf koymuşsun, otur ağla yani.
Eskiden de çocuklar konusunda hassastım ama anne olduktan sonra hiç dayanamaz oldum.:(
Sen zaten kelime oyunlarında 'ölüm' kelimesini söyleyip, yazdığın yazıyla mimliydin gözümde, bak bu iki oldu.;-) Sen güldür bizi, boşver üzme, güldürmeyi de iyi beceriyorsun.;-)
(Not: Barış'ın blogunu şifreli yapacağım. Takip ettiğini biliyorum sana davetiye göndereceğim. Ama nereye?)
9 Nisan 2008 12:47
Lalegülcüğüm, çok güzelsin sağol. Küslüğün izi bile kalsın istemem sevdiklerimle aramda. Hakikaten gittiğimde ya da onlardan biri uzaklaştığında acıtan bir pişmanlık istemiyorum hayatımda. Sağol sen de sevgiyle kal.
Tütüm, çok gerçekçi söylemişsin niye kızsınlar. Tabii ki çocuklar otorite ister. Ben bunun abartılarak, yanlış olanın daha da yanlış olan bir tavırla söylenmesine karşı çıktım. Bunu yaparken önce kendimle hesaplaştım. İnan bana çok direndim gözyaşlarına teslim olmamaya. Ama öyle masum ve mahsun akıyor ki. Sanırım yenilmem bundan. Sevgiyle...
Esracığım, evet bu ikilemlerin içinde hep böyle pişman ve buruk anneler olacağız galiba.
Semacığım, işte duygusal bir anne modeli daha. Seninle biz daha çok ağlarız böyle.:( Demek sen beni o zamandan mimledin. Yaşamadığım şeyleri çok zor yazarım desem... yazınca acılar hafifliyor sanki desem... anlatabilir miyim sana kendimi? Tamam söz bir dahaki yazı üzmeyecek seni.:) Oğuz abisi, her akşam tekrar tekrar Barış'ın resimlerine bakıyor zaten. Valla biz isteriz davetiyemizi. (ayvazovski_kaos@hotmail.com) adres budur. Sevgiyle...
9 Nisan 2008 14:23
incegülüm evet ya annelik işte!! bende yaşadım el bebek gül bebek oğlumla bu tür bir şey.kendime en kızdığım noktaysa ben bağırdığımda oğlum ne yaptığının niye bağırdığımın farkında bile değildi, hani bilinçli olsa neyse ama yinede gelip sarılmıştı.bunlar normal şeylerde gerçektende çocuğuna canavar gibi davranan annelerde yok değil, hiç vicdan azabı duymayan hergün masum çocuğunu dövüp ağlatan.
9 Nisan 2008 14:37
Off erittin bitirdin beni gelir gelmez uzun aradan sonra. Bizdede oluyor arada bağrışmalar ağlaşmalar. Dediğin gibi kuzular hemen unutuveriyor olanları ve yine aynı saflıkla sıkıca sarılıveriyorlarya sana, işte o bir annenin vicdanını dahada yaralıyor.
Ya ama arada harbidende insanı çileden çıkarıveriyor kuzular hemde gözünün içine baka baka :) Ama asla şiddet yok , aslada olmayacak...
9 Nisan 2008 15:30
INCEGULcgm lutfen eskisi gibi neseli seyler yazmaya basla... :((
Herbiri birbirinden guzel yazilar, cumleler, anlatimlar ama.... helak oluyorum okurken ya :(((
Umarim kendinde bu moda girmedin guzelim? hadi don geri
9 Nisan 2008 16:31
Fikrişim, öykü de güzel, resim de.Gönül telimi titrettin. Ama çocukların her ağlaması da annenin yaptıklarından dolayı değil ki. Bazen o gözyaşlarını istediklerini yaptırmak için çok güzel kullanıyorlar.
Ama gerçekten anne ile evlat arasındaki bağ bambaşka, öyle 2 gözyaşı ile kopabilecek kadar ince değil. İnsan hiç o kuzucuklara küs kalabilir mi?
9 Nisan 2008 17:59
Anne olmak büyük vicdan azabıyla kardeş olmaka gibi değilmi zaten kardeşinden hiç ayrılamazsın görmezden gelemezsin ve atamazsın.Hele çalışan anne olmak.Bebeğin bugün gitme anne derken hayır gitmem lazım patron kızar demek.Ya da gündüz patron için canın çıkana kadar çalışıp bebeğin sürekli bişeyler istediğinde yeter artık neden hiç bitmiyor isteğin diye haykırmak.İncegülcüm işte böyle bugünlerde vicdan azabım ve ben kucak kucağa oturuyoruz.Ne o benden ayrılıor ne de ben.
9 Nisan 2008 20:36
Anneliği ne de güzel kelimelerle dile getirmişiisnn ,anne olunca gerektiğinde hayır demeyide blmeliyiz ki yarın karşımıza sorunlar yumağı çıkmasın
hepimiz zaman zaman bu duyguları yaşamadık mı?
bir kaç kez bizde de oldu,ancak ben haketmediği, fazla tepki gösterdiğim zaman bu ruh hali içine düşüyorum,ozamnda yavrum gelip gözyaşlarımı siliyor sanki kendi hiç ağlamamışçasına
10 Nisan 2008 00:11
gecenin bi yarısı nasıl oturdu şu kelimeler içime .
Tanıdığım bütün bebeklerin ağlama sahneleri üşüştü zihnime, ağlayamıyorum da tıkandım resmen .Anne ve çocuk ilişkisi sadece bu olayı anlayabilmek için evlenip de erkeklere katlanabilirim :P
10 Nisan 2008 00:22
farkında olmadan senin şablondan yapmışım blogumu şimdi farkettim kardeş yok dimi bir mahsuru ,bir yalnışımız olmasın...
10 Nisan 2008 08:37
Figenim, evet her gün dayak ve eziyet gören yavrucaklar var. Tabii ki bu hiçbir şeyi haklı göstermiyor. Bazen kendimizi kaybediyoruz sanki.
Börtlekim, doğru diyorsun. Bazen sahiden çileden çıkaracak şeyler yapıyorlar. Sanırım dozu iyi ayarlamak gerekiyor. Ne fazla yumuşak, ne çok sert. Yahu ne zor şey değil mi?
Kuğum, yok be güzelim. Benim bu modda kalmam çok da olası değil biliyorsun. Ah canım benim.. dönüyorum meraklanmayınız efenim. Çok öperim ben seni.
Çenebazım, sahiden değil mi? Nasıl biliyorlar annelerin yumuşak karnını. Bir de benimki gözyaşlarının yanında edebi laflar da eder. Anlatmakla olmaz, duyman lazım. Böyle içli içli. Üçkağıtçı sıpa.:) Kopmaz tabii. Dünyada birbirini en çok seven ikilidir anne ve çocuğu değil mi?
Hacerim, hoşgeldin canım. Öyle güzel anlatmışsın ki sen bu yorumunla her şeyi. Ben üzerine ne diyeyim artık. Evet asıl pişmanlık bu. Akşama kadar herkesin her dediğini yap, sonra en sevdiğinin isteklerine üff püff... Sevgiyle can.
Mukom, en kötüsü de gelip seni teselli etmeye çalışmaları değil mi? İşte o zaman pişmanlığın, vicdan azabın daha da büyüyor. Hayır demeyi de bilmeliyiz elbette. Ama her şeye değil.
Sananekibananesanım, canım benim evet anne olabilmek için katlanacaksın bu erkek milletine.:) İnşallah bu duyguları en güzeliyle yaşarsın canım benim.
Elçinim, sana şablonum feda. Ne mahsuru olacak. Tapulu malım değil a.:)
10 Nisan 2008 11:56
yaaa harikaydıı içimde ulaşılması çokkk zor pişmanlıklara dokundun kanattın..keşke keşkeee yapmasaydım söylemeseydim dediklerin o kadar çokkk ki...anneliğinde bir parçası sanırım bu..önemli olan kapanmayacak yaralar açmamak herhalde..
10 Nisan 2008 17:10
Çok güzel yazıyor ve çok güzel resimliyorsun.
Resimdeki o tek gözyaşı beni çok etkiledi ve yazın iyicene yüreğime girdi.
11 Nisan 2008 13:30
ahhh incegülüm ne şimdibu yazı yaa :) Bir önceki postu okuduktan sonra halen gülümseyerek başladığım kelimelerin sonundaki hüzün dolu duygu selimden kurtulmak imkansız oldu. Geçenlerde İzmirin göbeği sayılan evimin önünde kendini anne sanan jadın beş yaşındaki kız çocuğunu nerdeyse linç eder gibi dövüyor, tekmeliyor, saçlarını yoluyordu. Tam balkonda gün batımın akarşı kitap okumayı hedeflediğim anda gördüğüm manzara karşısında donup kalmış, balkondan müdahale etmemek için kendimi zor tutunca yürüğimde büyük bir burkulma ile içeri girmiştim. Öyküdeki anne hatasını anlamış hemde kendini affedemeyecek kadar iyi anlamış. Ya öteki af edersiniz kendini insanın en özeli (anne) sıfatına yakıştıran o develere ne demeli, ne yapmalı????
12 Nisan 2008 11:09
Demli çayım, öylelerini görünce şeytan diyor al eline bunu, dola saçlarını eline, sokak sokak süründür...
12 Nisan 2008 11:14
Sevgili Yaşamın Kıyısında, sevgili ablam, sizden bu sözleri duymak çok iyi geldi şimdi. Çok teşekkür ederim. Yüreğiniz o kadar ince ki, hüzün hiç girmesin isterim aslında. Sevgiyle...
Cemilem, canım benim. Sen çok iyi ve ilgili ve sevgi dolu bir anneyken böyle pişmanlıklar yaşamasan keşke. Kızların seni ne kadar sevseler az. Sen onlar için çabalamıyor musun kuzum. Öperim çok.
29 Nisan 2008 13:12
Ne diyebilirim ki...Ağladım,hak verdim...Bazen kendime kızdım...
Harika olmuş yazınız...Bayıldım...
BU TREN BATIYA GİDER
"A" MI DİYİM? "B" Mİ DİYİM? "C" Mİ DİYİM? NE DİYİM...
AHAN DA DON
SEN NE ÇOCUUSUN?
KELİMELERE SINIR KOYUN
KİM ÖĞRETTİ ALFABEYİ??? AAAA... BEEEEE... CEEEE......