Müslümanlığın Tavan Puanı: Mehmet Zahit Kotku Hocaefendi | Gençdoku
Ana Sayfa Elifelif Elifelif Yazarları Nureddin Yıldız Müslümanlığın Tavan Puanı: Mehmet Zahit Kotku Hocaefendi
Tarih: Temmuz 16, 2018 Yorum Yok
İsmini hep duyduğumuz, saygıda kusur etmediğimiz ama bir türlü kendisini tanıtmasına izin vermediğimiz insanlar vardır. Bu insanlar bizi hep bekler. Öyle ki bu, dervişane bir bekleyiştir. Başa kakmaz iltifatsızlığımızı, hemen küsüp dönmez arkasını ve gözlerimiz ona değince kaçırmaz bakışlarını. Bekler. Sadece kavuşma anını bekler. Uzun yıllar sadece tozunu aldığımız kitaplar da vardır. “Telaşlarını bitir, öyle gel. Ben hep buradayım.” diyen tevazu abidesi kitaplar… Bazen de erken doğumlar olur. Öyle planlar yapar, öyle okuma listeleri hazırlarız ki o listeye uymazsak âdeta harp çıkar beynimizde. Gereksiz bir tutuculuktur bu ama olur öyle. “Bu kitap bu hafta bitmeli.” dediğimiz anda biri fısıldar kulağımıza: “Ben geldim!” Gelene “Neden geldin?” denir mi? Dünyevi kurallar çiğnenmek için vardır ve bu kuralların en güzel yanı onun çiğnenebilir olduğunu bilip muzurluklar yapma lüksünün her an var olduğunu bilmektir bence. Dolayısıyla “Ben geldim.” diyen koca koca adamlar, baba kitaplar öyle eşikte bekletilmez. Buyur edilir gönlün, vaktin, odanın en güzel köşesine. Sefalar getiren tüm misafirler buyurabilir. Buyrun siz de.
Mehmet Zahid Kotku…
İşte, o da böyle geldi. Sefalarla birlikte elbette…
Gittiğim bir konferansta Sadık Yalsızuçanlar’dan dinliyorum. Şöyle anlatıyor: “ Allah dostları İhlas suresinin ilk ayetini çok iyi kavramışlardır. Ne diyor birinci ayet? ‘De ki: O Allah, tektir.’ İşte, onlara göre de Allah tektir ve dava yalnız budur. Bundan dolayı âlimler, arifler onları kendi yollarından şaşırtacak başka hiçbir şeyle ilgilenmezler. Bir olay anlatayım: Mehmet Zahid Kotku, çok ağırbaşlı bir şahsiyet. Vakur, heybetli. Televizyonun yeni yeni dünyamıza girişi… Bir akşam Mehmet Hoca, sohbet ediyor talebelerine. O akşam da insanoğlunun aya ilk kez ayak basacağı gece. Televizyonlar da bunu naklen verecekler. Sohbet meclisindekiler meraktan çatlıyorlar ama hocada merak namına hiçbir belirti yok. Talebeler sıra sıra ortadan kayboluyorlar bin bir bahane ile. Meclisten ayrılan herkes alt kattaki daireye giriyor ve televizyondan yayını izliyor. Öyle ki sohbette hiç kimse kalmıyor, hoca üst katta yalnız. Yayın bittikten sonra geri gelen talebeler mahcubiyet içinde tabii. Talebelerin söylediğine göre hocada ne bir kızgınlık ne de bir merak belirtisi… Sormuyor nereye gittiklerini, ne olduğunu. Çünkü böyle büyük insanlar için kâinatta yalnız Allah vardır. Tek dava Allah’tır, O’nun yoludur ve O’nun dışındaki her şey boştur.”
Gözlerimin önüne geliyor doldurulmamış bir profil daha. Kabataslak bir siluet çiziyorum hemen. Bu kadarcık bir anıdan müteşekkil bir siluet “Ben geldim.” diyor.
Daha önce de kapımı çalmış bu yüce şahsiyeti kütüphanemde bekletmenin mahcubiyeti içinde kitaplığın önünde alıyorum soluğu. Arıyorum eski kitaplar içinde onu.
Eski kitaplar yaşanmışlık demek benim için. Sarı, sapsarı sayfalar, kargacık burgacık ve faili meçhul notlar, “Sen doğmadan önce de dünya dönüyordu hanım.” diyen tarihler, su damlacıklarının bozduğu simetrinin feryatları, küf kokusunun bende uyandırdığı keşif ısrarı… İşte, çok zaman önce aldığım eski bir kitabın karşısındayım. Sarı sayfalar beşinci sayfadan selama duruyor. Başını kaybetmiş bir sürü gibi kitap. Neyse ki fire az, zarar sayılmaz. Mehmet Zahid Kotku’nun sohbetlerinden derlenmiş bir kitap olduğunu zannederek okumaya koyuluyorum. Kotku, 41 adet hadis zikretmiş ve hepsini açıklamış. 41 mü’min vasfı… Firemizden elimize kalan ise 38. Adı: Hadislerle Mü’minin Vasıfları.
38 vasıf, 1 mü’min.
Vasıf? Hangi vasıf?
O kadar çok vasfımız var ki bizim, hangisi acaba?
Modern insanın vasıflarını anlattılar bize mesela. Görgü kurallarını bellettiler ilkokulda. Elle yemek yenmezmiş bir kere. Ha bir de karda kışta kıyamette de olsak tören varsa üşümek serbest, şapka filan takmak yasakmış. Avrupa Birliği için gerekli vasıflar var sonra. Bir üniversitelinin taşıması gereken vasıflar da var. Çok mu oldu? Kapıda/ikna odalarında çıkarttırılan siyasi şeylerden, tuzlu suyla tatlı suyun birbirine karışmadığı gibi asla birbirine karıştırılmaması gereken ilim ve dinden bahsetmeyeyim o zaman. İş başvurularında aranan şartlar için tafıl tafıl ezberlediğimiz İngilizce’nin hakkını vererek tüm bunlara içimizden “Kahretsin!” diyoruz zaten. Ayrıca Ronaldo’yu bilenle bilmeyen bir olmuyor bu devirde. Bunun da ayrı bir raconu var. Gençlikte aranan özelliklerden olan bir takımla platonik aşk yaşamak, en az bir döner bıçağı sahibi olmak, maçlarda küfürler savurarak gençlik naraları atmak, içki içmek, içmesek de ortama ayak uydurup yobazlık yapmamak, şişenin dibini gören can dosta “Dur!” dememek, aksine “Cehennem şu ilerde kardeş, aynen devam et!” demek… İstisnalar olsa da bunlar da taraftarların vasıfları. Alın bir de buradan yakın.
Vasıf vasıf düşmüşüz biz kulluk basamaklarından, Kotku hocam. Oysa sen “Mü’minin vasıfları var.” diyorsun. O hâlde bana, bize, gençlere “De ki: O Allah, tektir.”
Neden sonra sayfalar aydınlandı, rahle açıldı. 38 hadisten biri bana şöyle dedi:
“Mü’min, mü’minin aynasıdır. Aynanın vazifesini hepimiz biliriz. İnsanın zahirinde, dış kısmında vâki olan hataları, kusurları, eksikleri göstermeye yarar. İnsan, kendisinde gördüğü bu kusurları gidermeye çalışır. Çünkü öyle kusurları olduğu hâlde, perişan durumda cemiyet içine çıkmaya gönlü razı olmaz. Efendi’miz sallallahu aleyhi ve sellem de sefer hâllerinde bile yanlarında bir ayna bulundururlardı. Bazen da kuyuya bakarak kılıklarını düzeltirlerdi. Bizlere de kardeşlerin yanlarına çıkarken, üstlerimizin, başlarımızın düzgün olarak çıkmamızı tavsiye buyururlar ve perişan bir hâlde, saçı başı dağınık kimseleri sevmezlerdi.”
“Elbette bu hâl zahirî olmakla beraber, batına da şâmildir. Müslüman ve mü’min öyle bir insandır ki kardeşleri için, hatta bütün insanlık için bir numune ve bir aynadır. İşte, Çin, Rusya ve Endonezya’daki insanların Müslüman olmalarına sebep olan muhterem zevat, hakiki ayna misali nurlu, içi dışı bir, dosdoğru, zerre kadar istikâmetten ayrılmaz kimselerdi. Mevla’mıza olan hizmetleri de hiçbir şeye feda etmez kişilerdi. O zaman bunları gören insanlar hemen tereddütsüz, bunların mensup olduğu İslâm dinine girmişlerdir. Hatta Çin’in Müslüman olmasına sebep, iki ashabı kiramın, ticaret maksadıyla oralara gitmesiyle, onlarda gördükleri doğruluk ve hakikatlerin hayranı olarak hemen Müslüman olmuşlardır. Hâlbuki öyle, Hristiyan misyonerlerinin yaptıkları gibi çeşitli yardımlara ve propagandalara aldanarak değil, onların yüzlerindeki ilahî nur ve hâllerindeki güzellik, onlara kâfi gelmiş ve bugün yüz milyonların üstünde olan Müslü-manlar, hep böylece Müslüman olmuşlardır.”
“Tabii, bu bizlere o günkü Müslümanların ne kadar saf ve temiz, güzel, tam bir ayna ve tam bir kardeş olduklarını pek açıkça göstermektedir. Hâlbuki bugün, bizim taban tabana zıt denecek kadar tersine hareket ettiğimiz malûm. Bize namazımıza, orucumuza, haccımıza bakarak Müslüman diyorlar. Fakat muamelât kısmına gelince her çeşit yalan, hile, sözlerimizde vefasızlık, emanete riayetsizlik, aldığını vermemek, başkasının işinde ve ticaretinde gözü olmak vesaire gibi hâllerle etrafımızdaki Müslümanları bile kendimizden soğutmaktayız.”
Müslümanlığın tavan puanı düşmüş, biliyor musun Kotku hocam? Bu yıl boş kontenjan da kalmayacakmış cennette. O yüzden, var sen tozlu raflar arasında biraz daha bekle.
Hilâl Furkan / Elifelif 2013-1434 “Helal Gıda Özel Sayısı”
Ailenin Yan Konuları