﻿ Ana Sayfa » Cumhuriyet Gazetesi Cuma Kitapları » Atatürk'ü Özleyiş - II : 40
- O ince, zayıf genç mi? O mu bu?.. Fevkalâde“ demiştin.
Hem, bunca iş ve yüz arasında bir tek defa gördüğün birini bu kadar teferruatıyla hatırlayacak derecede hafızanın kuvvetli oluşuna bir kere daha hayran kalmıştım; hem de teyzemin oğlunun bir görüşte dikkati çekecek bir zekâsı oluşundan, -yazdığı kitaptan olduğu kadar senin ona böyle bir teveccüh göstermiş olmandan- gurur duymuştum.
İşte, o zaman mebus Osmanzâde Hamdi de İzmir'den bahseder tarafı olan bu romanı okumuş, Reşat Nuri'nin İzmir'i tasvirlerini pek beğenmiş.
Karaoğlan Çarşısı'nda nargilesini tokurdatıyor; elini ağzının üstüne getirerek, ensesini öne doğru eğerek o kendine mahsus kısa gülüşüyle:
“Miyrim, İzmir'i o ne biliştir o!.. Yahu İzmirlilerin çoğu İzmir'i onun kadar bilemez. Orada yaşamış mı bu zat? … Ne vakit, ne kadar?.. Olur şey değil” diyordu.
- Yaşadı ya… dedim. Orada da, Çanakkale'de de… Hem yıllarca, çocukluğunun yarısı oralarda geçti… Babası tanınmış bir doktordu. onu bütün İzmir tanır ve sever”.
Sözümü bitirmeye kalmadı… Baktım, o bir an önce gülen Osmanzâde Hamdi öyle bir değişmiş ki, birden alabora olup yelkeni dümeni birer yana savrulan bir sandala dönmüş…
İşlediğim bir günahı yüzüme çarparcasına sert sesle:
- “Affedersiniz siz… Neden bütün İzmir Nuri Bey'i tanıyacakmış? Nuri Bey kim?.. Siz İzmir'i köy mü sandınız beyefendi?” diye nargileyi bir yana bırakıp bana çıkışmasın mı?
Şaşırdım. Sandım ki bütün kahvenin önündeki o kalabalık: “mebustan saparta yiyen bu adam kimdir?” diye bana bakıyor!.. İnsanın, bir davetlisine böyle muamele edebileceğini daha önceden bir zerre aklımdan geçirmemiştim. O sözü söylemekle ne kusur işlemiş olduğumu bir türlü anlayamamıştım! Osmanzade gibi güler yüzlü, tatlı sözlü bir adamın böyle birdenbire parlar tabiatı olduğunu keşfedememiştim!
Şimdi ne yapmalıydım? Karşılık verip âlemi başımıza mı toplamalıydım? Çünkü görüyordum ki gerçekten hiç yok yere parlamış, surat asmış, susuyor! Nargilemi usulca yanımdaki iskemlemin üstüne bıraktım. onun tarafına hiç bakmadan başımı çevirip gittim!..
Fakat sinirimden, sabaha kadar uyuyamadım. Dostum, benim masum sözümü niçin bu kadar kötüye yorumladı? Eniştemi büyültmekle İzmir'i küçültmüş oluyorum mu sandı? Çalıkuşu gibi bir kitabı okuduğu halde İzmir'in ne büyük bir şehir olduğunu hâlâ kavramamış; coğrafya kitaplarında İzmir'in Türkiye'nin ikinci şehri olduğunu da mı okumamış bir cahile ancak bu muamele yaraşır demek mi istedi?- Anlıyordum ki işin içinde sevgi var. Mübalağa ondandır. Ayrılığı, yüreğini yakan o sevgilinin kadri gereğince bilinmiyor üzüntüsüne düşmüş birinin adap, erkân unutur derecede mübalağası!.. Evet amma ben de Türktüm. Boyunu bosunu daha gözlerimle görmemiş olsam bile o güzelin acısını ben de bir öz evlat gibi ta can evimde duyuyordum!
O günden sonra Osmanzâde Hamdi'ye selamı kestim. Ona yolda rast gelsem başımı öteye çevirir oldum…
Şimdi, bu kavuşma sabahında İzmir'in büyüklüğü ve güzelliği karşısında Karşıyaka'nın bu penceresinin önünde yatışmış ve sevinmiş bir ruhla, kendi kendime: “Nuri Bey eniştem gerçi çok okumuş, hürriyet için
« 01 ... 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 »