Temel Bodhisattva Yeminleri — Study Buddhism
Olumsuz eylemi zararlı bir eylem olarak görmemek; yalnızca avantajlarını görüp eylemi hiçbir pişmanlık yaşamadan gerçekleştirmek.
Söz konusu ihlali daha önceden de gerçekleştirme alışkanlığı içerisinde olmuş olmak; bunu tekrar etmekten ne şimdi ne de gelecekte kaçınmaya dair herhangi bir dileğe veya niyete sahip olmamak.
Olumsuz eylemden memnun olmak ve bunu neşeyle gerçekleştirmek.
Etik öz haysiyet sahibi olmamak (Tib. ngo-tsha med-pa, onursuz olmak) ve eylemlerimizin başkalarına, örneğin öğretmenlerimize ve anne babalarımıza nasıl yansıdığını umursamamak (Tib. khrel-med, yüzsüz olmak) ve bu yüzden kendimize verdiğimiz zararı herhangi bir biçimde onarma niyetine sahip olmamak.
Bodhisattva yeminlerimizin zayıflamasına yol açmış veya bunları kaybetmişsek, onarmanın ilk adımı, gerçekleştirdiğimiz ihlalin bir hata olduğunu kabul etmektir. Bunu bir kefaret ayiniyle (Tib. phyir-'chos, phyir-bcos) yapabiliriz. Böyle bir ayin hatalarımızı bir başkasına itiraf etmeye veya Buddhalardan af dilemeye ilişkin değildir. Kendimize ve taahhüdümüze karşı dürüst olmamız gerekir. Belirli bir yemini bozduğumuzda, bunun yanlış olduğunun zaten farkına varmışsak, hatamızı yeniden kabulleniriz. Sonra da karşıt güçler (Tib. gnyen-po'i stobs-bzhi) olarak çalışan dört etmen üretiriz. Bu dört etmen aşağıdaki gibidir:
Eylemimizden pişman olmak. Pişmanlık (Tib. 'gyod-pa), ister bir yemini ihlal ederken isterse de sonrasında olsun, suçluluk hissiyle aynı şey değildir. Pişmanlık gerçekleştirmekte olduğumuz veya gerçekleştirmiş bulunduğumuz eylemi yapmak zorunda kalmamış olmayı dilemektir. Eylemimizden memnun olup sonrasında bundan neşe duymanın tersidir. Öte yandan, suçluluk hissi de, eylemimizin gerçekten kötü olduğunu ve dolayısıyla bizim de kötü biri olduğumuzu düşünmenin sonucu oluşan kuvvetli bir olumsuz histir. Bu kimliklerin doğamız gereği ve sonsuz olduğunu düşünerek, bunlarda hastalıklı bir şekilde ısrar eder ve bunlara tutunup bırakmayız. Fakat suçluluk hissi asla hatalarımız için uygun veya faydalı bir çözüm sunmaz. Söz gelimi, bizi hasta eden bir şey yersek, eylemimizden pişman oluruz – bu bir hata olmuştur. Fakat bu yiyeceği yemiş olmamız bizi doğamız gereği kötü yapmaz. Eylemlerimizden ve onların sonuçlarından sorumluyuzdur ama bizi her türlü kendine saygıdan veya haysiyetten mahrum bırakacak bir ayıplama anlamında onlardan suçlu değilizdir.
Hatayı tekrarlamamak için elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalışacağımıza söz vermek. Yemini ihlal ederken böylesi bir niyetimiz olmuşsa bile, bilinçli bir biçimde yeminimizi yeniden olumlarız.
Temel dayanağımıza geri dönmek. Bu, yaşamlarımızdaki emin ve olumlu istikameti yeniden olumlamak ve kalbimizi yeniden herkese faydalı olmak için aydınlanmaya erişmeye adamak; diğer bir deyişle, sığınağımızı ve niyet etmiş bodhichitta düzeyimizi tazeleyip güçlendirmektir.
Gerçekleştirdiğimiz ihlali dengelemek için onarıcı tedbirler almak. Bu gibi tedbirler arasında sevgi ve cömertlik üzerine meditasyon yapmak, düşüncesizce davranışımız için özür dilemek ve olumlu edimlerde bulunmak yer alır. Yapıcı bir biçimde davranmak ahlaki öz haysiyet ile eylemlerimizin saygı duyduğumuz kişilere nasıl yansıdığını umursamayı gerektirdiğinden, bunların olumsuz eylemimize eşlik etmiş olabilecek yokluğunu dengeler. İhlali gerçekleştirdiğimiz sırada kendimizden utanıp sıkılmış olsak da, bu olumlu adımlar öz saygımızı ve başkalarının öğretmenlerimiz hakkında düşünebileceklerine verdiğimiz önemi artırır.
Doğru Bakış Açısı ve Niyet
Dharma Pratiği ve Ego
Budist pratik, ona şişkin veya sönük bir ego ile yaklaşmadığımızda en etkili halini alır.
Serkong Rinpoche hem Doğuda hem de Batıda Budizmin incelenmesi üzerine verdiği söyleşide Budizmle ilgilenen gençler için de tavsiyelerde bulunuyor.