ÖNCE TÜRKÇE SONRA DA TÜRKÇE | Seda Oruç
03 Mayıs 2019 Cuma - 14:13
Uzun zamandır beni bu kadar heyecanlandıran bir proje duymamıştım.Milli Eğitim Bakanlığı ve TRT Genel Müdürlüğü tarafından haber spikerleri ile iş birliği yapılarak öğretmenlerin Türkçe’nin kullanımı ve diksiyon eğitimlerini içeren ‘Önce Türkçe’ projesinden söz ediyorum. Milli Eğitim Bakanımız Sayın Ziya Selçuk’un “Bütün ülkedeki öğretmenlere seslenmek istiyorum. Türkçe bizim dil bayramımız, Türkçe bizim ana sütümüz ve her birimizin Türkçeyi daha güzel kullanma konusunda bir ömür vakfetse bile alacağı mesafe var. O sebeple öğretmenlerimizin Türkçeyi daha iyi kullanmaları konusunda ne tür desteğe ihtiyaçları varsa biz buradayız, öğretmenlerimizin hizmetindeyiz.” açıklamaları dilimizin doğru kullanımı adına atılan bu adımla ilgili genel çerçeveyi anlatıyor. Öğretmen öğrencinin aynasıdır. Bu proje çocuklarımız hatta doğmamış çocuklarımız için bir yatırımdır. İçinde bulunduğumuz ayda başlayacak proje kapsamında ilk yıl yedi bin, ikinci yıl dört yüz bin öğretmenin eğitimlere katılması planlanıyor.
Yıllar önce rahmetli Prof. Dr. Oktay Sinanoğlu’nun ‘Bye Bye Türkçe’ kitabını okuduğumda dil ile ilgili epey sarsılmıştım. O zamana kadar çok da dikkat etmeyerek yabancı kelimeleri cümlelerimin içinde kullanmakta hiçbir beis görmüyordum. Hatta erken yaşlarda bu tarz kullanımlar havalı bile duruyordu. Zamanla dilimize yerleşen kimi yabancı kelimelerin Türkçesini bile hatırlayamaz oluyoruz. Hiç günde ortalama kaç kelime kullandığınızı düşündünüz mü ya da unutulmuş kıyıda köşede öylesine mâhsun kalmış hangi sözcüğü bugün nefesinizle gülümsettiniz? Özentili olmak ile dünya insanı olmayı, önemsizleştirme ile yabancı dili iyi kullanabilmeyi ayırt etmek çok önemli! Küresel rekabette geride kalmamak adına bir ya da birkaç yabancı dil bilmenin önemini herhalde tartışmasız kabul ederiz. Ancak bu kendi dilini itibarsızlaştırmakla değil aksine güçlendirmekle anlamlı olur. Aile çemberinin henüz dışına çıkıp, dış dünyaya kafalarını uzatan çocuklarımız en çok birbirlerinden ve pek tabi öğretmenlerinden etkileniyorlar. Çocuklarımız okula başlayınca evinizde hiç kullanılmayan kelimelerin içerde dolaştığını duymadınız mı? Minikler çoğu zaman ağızlarından çıkan yeni sözcüklerin anlamlarını dahi bilmezler. Bazen de aksanları, telaffuzları değişir. Çünkü aynaları değişmiştir. Yıllarca size bakarken şimdi başka akislerde yol alırlar. O yüzden öğretmenler sadece anlattıkları ile değil tarzları ve duruşlarıyla da modeldir. Bu mesleği kutsal yapan öğrettikleri alfabe veya aritmetik değil çocuklarımızın elinden tutup onlara yol gösterici olmalarıdır.
Dil milli değerimizdir. Türkçe’nin korunması konusunda bildiğim en hassas bilim insanı olan, rahmetle andığım Sinanoğlu “Türkçe giderse Türkiye gider” demiş. Bizler milli değerleri yüksek çocuklar yetiştirmek istiyorsak iyi örnekler olmalıyız. Yabancı dilleri ana dilleri kadar iyi öğrenirken, “okey” yerine “tamam”ı, “bye bye” yerine “hoşça kal” demeyi tercih etmelerinin basit bir muhabbet değil dile sahip çıkmak adına bir adım olarak görmelerini sağlayalım.