Kimlik Hapishanesinden Kurtulmak: Yoldaşlar, Cadılar ve Lenin’in mucizesi – Oxana Timofeeva (E-Skop)
1990’larda, Sovyetler Birliği’nin çöküşünün hemen ardından, Rus boyalı basını eski devlet sosyalizminin liderleri hakkındaki bilinmeyen gerçekleri ifşa eden koca koca makale dizileri yayınlamaya başladı. Bu ilgiden en çok nasibini alan isim Lenin’di, devletin kurucusu olarak her türlü saldırının hedefi haline gelmişti. Tarihçiler ve gazeteciler Lenin’in hayat hikâyesindeki bilinmeyen, tuhaf ya da nahoş gerçekleri ortalığa saçmak için birbirleriyle yarışa girdiler. Hâlâ devam eden bu yazı türü, komünist geçmişten kalan eski bir mirasın yerini almış –veya onu düpedüz tersine çevirmiş– gibidir. Benim gibi Sovyetler’de doğan herkesin aklında Lenin’in hayatından çeşitli hikâyeler kalmıştır. Bunlar arasında mesela, evi aramaya gelen polis memurunu atlatan Lenin,hapishaneden yoldaşlarına gizli mesajlar yazan Lenin, bir fırın ustasına çay ikram eden Lenin, ormanda tatlı bir kızıl tilkiye rastlayan Lenin gibi hikâyeler vardır. Bu Sovyet efsanelerinde lidere her zaman olumlu özellikler atfedilip müşfik bir portre çizilirken, Sovyet-sonrası metinlerde Lenin menfi veya son derece şaibeli bir figür olarak resmedilir. Bu ikinci türdeki metinlerin son örneklerinden birinde, Lenin’in soyunun Batı Avrupa’ya, daha kesin söylemek gerekirse Almanya’ya dayandığı öne sürülüyor. Başka bir makalede araştırma daha da derinleştiriliyor ve Lenin’lerin soyundan birinin, belki de liderin büyük ninesinin, kara büyücü ve cadı olarak nam salmış olduğu için Engizisyon tarafından kazıkta yakıldığı iddia ediliyor.
Lenin’e, ve bana büyük ilham veren büyük ninesine dönelim. Lenin’in büyük ninesinden miras aldığı pek çok şeyden biri de kuşkusuz mucizelerin mümkün olduğu konusundaki ısrarı olmalı. Yazılarında ve konuşmalarında, siyasi mücadele veya sosyalist devrim uğruna sarf edilen emek gibi, insan gayretinin mucizevi yönünü açıkça teslim etmiştir. Lenin’e göre devrim denen köklü atılım bir “mucize”dir. Badiou’nün terminolojisinde bu türde bir atılımın adı “olay”dır. Ama Lenin’in çerçevesinde “mucize” daha uygun bir tabirdirçünkü tam da imkânsız gibi göründüğü anda vuku bulan bir şeyi tanımlar. İnsanlar, belirli bir durumda karşı karşıya kaldıkları acizliğin üstesinden gelmek için ümitsizce her şeyi göze aldıklarında mucizeler yaratırlar.
Lenin’in siyasetinde Nietzsche’ci bir taraf olduğu açıktır: insanca, pek insanca varlık, zorluğun üstesinden gelen öznedir. Çaresizlikle her şeyi göze alan insan dağları yerinden oynatabilir – bunu hepimiz biliriz, ama cesaretimizi nadiren toplarız. Ronald Boer’in yorumuna göre Lenin’in devrimi mucizeye eş görmesindeki önemli bir sebep, örgütlülük ile kendiliğindenlik, meşhur öncü parti ile halkın kendiliğindenliği arasındaki gerilimdir. Örgütlülük ile kendiliğindenlik diyalektik karşıtlığın iki terimidir, mucizevi görünen de ikisinin sentezidir. Siyasi büyününbaşlayıp siyasi tekniğin bittiği yer de burasıdır.
 Georges Bataille, “The Sorcerer’s Apprentice”,Visions of Excess: Selected Writings, 1927–1939içinde, çev. Allan Stoekl (University of Minnesota Press, 1985) s. 223.