18-01-2013 19:18 #1
Hem meselâ: İnsanın en lezzetli ve tatlı ve kıymetli hissi olan muhabbet, eğer sırr-ı tevhid yardım etse, bu küçücük insanı, kâinat kadar büyüttürür ve genişlik verir ve mahlûkata nazenin bir sultan yapar. Eğer şirk ve küfre düşse —el’iyâzû billah!— öyle bir musibet olur ki, mütemadiyen zevâl ve fenâda mahvolan hadsiz mahbuplarının ebedî firaklarıyla biçare kalb-i insanîyi her dakika parça parça eder. Fakat, gaflet veren lehviyatlar, muvakkaten iptal-i his nev’inden zahiren hissettirmiyor.
Şualar dersleri: [Linkleri Görebilmek için Üye olmanız Gerekmektedir.Üye olmak için Tıklayınız.]
20-01-2013 07:40 #2
Zîşuura ve bilhassa insana bakar, Evet, sırr-ı vahdetle insan, bütün mahlûkat içinde büyük bir kemâl sahibi ve kâinatın en kıymettar meyvesi ve mahlûkatın en nazenini ve en mükemmeli ve zîhayatın en bahtiyarı ve en mes’udu ve Hâlik ı Âlemin muhatabı ve dostu olabilir. Hattâ bütün kemâlât-ı insaniye ve beşerin bütün ulvî maksatları tevhidle bağlıdır ve sırr-ı vahdetle vücut bulur.
Cenab-ı Hak cc. insanı, ahsen-i takvim üzere yaratmış. Tevhide bağlı kaldığında, iman üzere yaşadığında,
ahsen-i takvim sırrını üzerinde taşıyor, seciyeleri en mükemmel şekilde inkişaf ediyor. Bütün kemalata
mazhar olabilecek bir suret alıyor. İnsanlar içinde, kemalat bakımından en zirvede olan Peygamber Efendimiz
aleyhissalatü vesselam ve diğer peygamberlerle (aleyhimüsselam) birlikte ashab-ı kiram (r.a.), evliya ve
asfiyalar (k.s.) bu hakikati en bariz gösteren delillerdir. Yani insan imanı nisbetinde insani seciyeleri taşır,
insan olur. Aksi takdirde cesedi itibariyle insan görünse de, fiileri, his ve hevesleri ve hayattan aldığı lezzet
itibariyle hayvandan daha aşağı bir varlık olur.
İnsan tevhid inancı ile kainatın en kıymetli meyvesi olur. Öyle ki, kıymetinin neticesi, cemalullah ile
şereflenmeye vesiledir. Tevhid inancı olmazsa, esfel-i safiline düşer. Hem dünyada, hem de ahirette sefil ve
maskara olur. Allah katında hiçbir kıymeti de yoktur.
İnsan tevhid inancıyla dünyanın en bahtiyarı olabilir. Zira "Onu tanıyan ve itaat eden, zindanda dahi
olsa bahtiyardır. Onu unutan, saraylarda da olsa zindandadır, bedbahttır." On Birinci Şua
Onu tanıyan, Ona iman ile intisab eden, başına gelen herşeyin Ondan geldiğini bilir, başına gelen şeyde
Rabbininmuhakkak bir hikmet gözettiğini tefekkür ederek, şekva etmez, musibetten dahi sürur duyar.
Çok sıkılsa duaya sarılır, dua vesilesiyle yine huzur bulur. Ondan gaflet eden, dünyaya hakim olsa yine doymaz,
sonsuz arzularını teskin edemez, huzuru bulamaz. Sahip olduğu şeylerinbirgün kendisini terkedeceği
düşüncesi dahi onu huzursuz etmeye yeter. Gerçek saadetten mahrum kalır.
İnsan tevhid inancı ile Allaha muhatap olabilir. Rabbisine iltica eder, secdeyle Ona yakınlaşır. Lisanından başka,
kalbinden geçen arzularını dahi işiten Rabbine muhatap olur. Elinin yetişmediği her türlü ihtiyacını, Ondan dilenir,
Ondan ister. Dua ve niyaz ile, ibadetlerle Rabbiyle irtibat kurar, Onun kudretine sığınır. Tevhid inancı olmayan
insan ise, kendisine menfaatli olan herşeye bir nevi rububiyet vermeye mecbur kalır. Ve dilendiklerinin çoğunu da
elde edemez. Elde ettiğine de kıymetinden çok fazla fiyat verir.
İnsan tevhid inancı ile maddi manevi terakkiyata mazhar olabilir. Rabbiyle irtibatı nisbetinde, insanlığın ihtiyacı
olan maddi ve manevi terakkilerde muvaffak olabilir. Bu hakikati tarih tam ispat etmiştir, ortadadır. Tevhidden
kopan insanlığın ise, insanlığa layık güzellikleri eksik kalır. Maddeten terakki de bulsa, manen sükut eder.
20-01-2013 07:55 #3
Yoksa, eğer vahdet olmazsa, insan mahlûkatın en bedbahtı ve mevcudatın en süflîsi ve hayvanatın en biçaresi ve zîşuurun en hüzünlüsü ve azaplısı ve gamlısı olur. Çünkü, insan nihayetsiz bir aczi ve nihayetsiz düşmanları ve hadsiz bir fakrı ve hadsiz ihtiyaçları bulunmakla beraber, mahiyeti öyle çok ve mütenevvi âlâtla ve hissiyatla teçhiz edilmiş ki, yüz bin çeşit elemleri hisseder ve yüz binler tarzlarda lezzetleri zevk ederek ister. Ve öyle maksatları ve arzuları var ki, bütün kâinata birden hükmü geçmeyen bir zât o arzuları yerine getiremez.
İnsan mahlukatın en şereflisi olarak yaratılmasına rağmen, tevhid inancı taşımadığı takdirde,
mahlukatın en bahtsızı, en sefili, en huzursuz ve sürekli maddi manevi azaplara maruz kalan bir
varlığıdır. Çünkü i,nsan acizdir, fakirdir. Tek sermayesi hayatı olduğu için, onu tehdit eden
herşeyi düşman bilir. Bu cihette hadsiz düşmanları vardır. İhtiyaçlarının ve arzularının haddi,
sınırı yoktur. Sonsuz arzu ve istekleri vardır.
Acz ve fakrı için bir Kadir-i Rahimden başka sığınabilecek mercii yoktur. Çünkü herkes kendisi
gibi acizdir, fakirdir, fanidir.
Düşmanları için ancak Kadir olan Rabb-i Rahimine iltica edebilir. Yoksa en küçük bir mikropla dahi
başedebilecek kudreti yoktur. Cenab-ı Hak müsaade etmezse bütün dünya yardımına koşsa bile bir
düşmanını başından defedemez. Yunus aleyhisselam bir balığın karnına düştüğünde kimse onu o
durumdan kurtarmaya muvaffak olamamıştı. Çünkü herşey Yunus aleyhisselam aleyhindeydi.
Karanlıktı, deniz dalgalıydı, fırtına vardı ve en mühimi balık Yunus aleyhisselamı yutmuştu. Bütün
dünya o anda Yunus aleyhisselamı kurtarmaya çalışsa bir fayda verir mi ? O halde hem geceye,
hem fırtınaya, hem denize, hem balığa hükmedebilecek bir Zatın cc. olması lazım ki, Yunus
aleyhisselamı o halden kurtarabilsin. Tıpkı Yunus aleyhisselamın kıssasındaki gibi, hayatımızın mahvına
çalışan o kadar çok düşmanlarımız var ki, onları ancak tüm kainatı kabza-i tasarrfunda tutan Allah cc.
İnsan sadece cesedden ibaret bir varlık değildir. Maddi cesedinin yanında manevi yönü de vardır.
Hatta denilebilir ki, maddi cesedi ne kadar tatmin edilirse edilsin, manevi ihtiyaçları karşılanmazsa,
bir nevi meyyit hükmündedir. Maddi ve manevi ihtiyaçlarının ise binden birini karşılamaya ancak
muktedir olabilir. Mesela hayatının devamı için gerekli olan şartlardan birinin yokluğu hayatının sonu
olabilir. Allah cc. yeryüzüne sadece suyu indirmese, kim, hangi ihtiyacını, nasıl karşılayabilir ? Ki su
sadece ihtiyaçlardan birisidir. Bununla birlikte güneşe, aya, hayvanların varlığına, bitkilerin varlığına,
seslere, binbir çeşit manzaralara, sevgiye, şefkate v.s. olan ihtiyaçlarımız gibi sonsuz ihtiyaçlarımız
vardır. Bu sonsuz ihtiyaçlarımızı, ancak ve ancak, bütün ihtiyaçlarımızı bilen, lisan-ı hal ve lisan-ı kal
ile yaptığımız her türlü duayı işitebilen ve herşeyi emri altında bulunduran bir Zat yerine getirebilir.
Yoksa insan kendi cüz'i iktidarına müracaat etse, bütün talepleri, arzuları karşılıksız kalır.
İnsan Allah'ın isim ve sıfatlarına en cami bir ayine olduğundan, diğer canlılara göre, çok daha üstün
vasıfları vardır. Hem çektiği elemlerde, hem de aldığı lezzetlerde bir had, sınır yoktur. Tevhid inancı
olmazsa her elemi katmerlenir, elem içinde elem olur. Hatta tattığı lezzetler dahi bir nevi elemdir.
Devamı olmayan lezzet, lezzet değil, elemdir. Tevhid inancı taşımayan, lezzeti bu dünya ile sınırlı
göreceğinden, o cüz'i lezzet dahi eleme dönüşür. Tevhid inancında ise elem dahi lezzetlidir. Çünkü
musibeti veren, insanı en iyi bilen ve onun hakkında muhakkak bir hikmeti gözeten Allah'tır cc. Ve
lezzetler dahi, daha iyilerine, daha güzellerine, ahiret hayatında devamlı bir şekilde kavuşacağını
düşündüğünden, lezzetine lezzet katar.
Yine insandaki beka arzusu, ancak Baki olan bir Zat tarafından teskin edilebilir. Tevhid inancı olmazsa,
fıtraten bekaya duyduğu aşk, her an ölümü ve yok oluşu düşünmekle ve en sevdiklerinin dahi ölümle
birlikte ademini düşünmekle başına bela olur. Ebedi hayatını helak ettiği gibi, hazır hayatının dahi
lezzetini kaçırır. Tevhid inancı olsa, "Madem o bakidir, o halde her şey bakidir" der, ölümün sonsuz
saadete açılan bir kapı olduğunu anlar, hem dünyada hem ahirette bekaya ve saadete mazhar olur.
Zira bu mahiyeti insana takan ve onun üzerinde bunca tasarrufatta bulunan Zat, dirilmemek üzere
insanı toprak altında yatırmaz. Hem onu, hem sevdiklerini ebedi bir surette daha güzeliyle iade eder.
20-01-2013 08:05 #4
İnsanın sahip olduğu, maddi manevi her bir azasının kendine göre ihtiyaçları vardır. Mesela kalp, aşkı,
sevgiyi, merhameti taleb eder. Tevhid inancı olmazsa, aşık olduğu her faniden azap çeker. Aşk, sevgi
ve merhamet beklediklerinden tahkir görür. Kalben ıztıraplar içinde kalır. Ki fani aşkların feryadları buna
en büyük delildir. Tevhid inancı olsa, Rabb-i Rahiminin merhametine ve sevmesine mazhar olur. Allah'ın cc.
20-01-2013 08:21 #5
Hem, semâvât ve arzı, iki mutî nefer gibi emrine musahhar ederek küllî hizmetlerde çalıştıracak derecede muktedir olabilsin. Hem insanın bütün cihazatları ve hissiyatları, sırr-ı vahdetle gayet yüksek bir kıymet alırlar ve şirk ve küfür ile gayet derecede sukut ederler. Meselâ; insanın en kıymettar cihazı akıldır. Eğer sırr-ı tevhidle olsa, o akıl, hem İlâhî, kudsî defineleri, hem kâinatın binler hazinelerini açan pırlanta gibi bir anahtarı olur. Eğer şirk ve küfre düşse, o akıl, o halde geçmiş zamanın elîm hüzünlerini ve gelecek zamanın vahşî korkularını insanın başına toplattıran meş’um ve sebeb-i tâciz bir âlet-i belâ olur.
Meselâ akıl bir alettir. Eğer Cenâb-ı Hakka satmayıp belki nefis hesabına çalıştırsan, öyle meş’um ve müz’iç ve muacciz bir alet olur ki, geçmiş zamanın âlâm-ı hazinanesini ve gelecek zamanın ehvâl-i muhavvifanesini senin bu biçare başına yükletecek; yümünsüz ve muzır bir alet derekesine iner.
İşte bunun içindir ki, fâsık adam, aklın iz’aç ve tacizinden kurtulmak için, galiben ya sarhoşluğa veya eğlenceye kaçar. Eğer Mâlik-i Hakikîsine satılsa ve Onun hesabına çalıştırsan, akıl öyle tılsımlı bir anahtar olur ki, şu kâinatta olan nihayetsiz rahmet hazinelerini ve hikmet definelerini açar. Ve bununla sahibini saadet-i ebediyeye müheyya eden bir mürşid-i Rabbânî derecesine çıkar.
20-01-2013 08:35 #6
20-01-2013 08:59 #7
Hem o hususî dünyamız, âhiret ve Cennetin muvakkat bir fidanlığı olduğunu derk edip, ona karşı şedit hırs ve talep ve muhabbet gibi hissiyatımızı onun neticesi ve semeresi ve sümbülü olan uhrevî fevâidine çevirsek, o vakit o mecazî aşk hakikî aşka inkılâp eder. Yoksa 1 نَسُوا اللهَ فَاَنْسٰيهُمْ اَنْفُسَهُمْ اُولٰۤئِكَ هُمُ الْفاَسِقُونَ sırrına mazhar olup, nefsini unutup, hayatın zevâlini düşünmeyerek hususî, kararsız dünyasını aynı umumî dünya gibi sabit bilip kendini lâyemut farz ederek dünyaya saplansa, şedit hissiyatla ona sarılsa, onda boğulur, gider. O muhabbet onun için hadsiz belâ ve azaptır.
20-01-2013 09:02 #8
11اَللّٰهُمَّ ارْزُقْنَا حُبَّكَ وَحُبَّ مَا يُقَرِّبُنَاۤ اِلَيْكَ de.
5 : “Allah için sevmek.” Ebû Dâvûd, Sünnet 15; Tirmizî, Kıyâmet 60; Müsned 3:438, 440.
6 : bk. Nahl Sûresi, 16:72.
7 : bk. Âl-i İmran, 3:31; Buhârî, Îman 66-67; Tirmizî, Îman 10.
8 : bk. el-Gazâlî, İhyâu Ulûmi’d-Dîn 4:19; es-Sehâvî, el-Makâsıdü’l-Hasene s. 497; Aliyyülkârî, el-Esrâru’l-Merfûa s. 205; el-Aclûnî, Keşfü’l-Hafa 1:495.
9 : bk. Sâd Sûresi, 38:31-33.
10 : bk. Kasas Sûresi, 28:77.
11 : Allahım! Bize Senin muhabbetini ve bizi Sana yaklaştıracak şeylerin muhabbetini nasip et!
12 : “Şefkat ve merhameti dünya ve âhireti kuşatmasından ve rahmetinin çok özel cilveleri olmasından dolayı Allah’a hamd ve senâlar olsun.”
20-01-2013 09:03 #9
20-01-2013 09:04 #10