İmge geniş bir yelpazede(edebiyat, resim, psikoloji, dilbilim…) kullanıldığı ve çeşitli tanımları ve sınıflaması yapıldığı için tanımında birlik sağlanamamış bir sorundur.
imge, simge, mit, im, metafor, eğretileme… Birbirinin yerine kullanılır, dolayısıyla tanımlar bunlarla örtüşür ya da girişken olur, karışır.
Kimi “Dış dünyadaki varlıkların insanın iç dünyasındaki algılanış biçimi.” der; kimi devam edip “bunun dile getirilişi” der
Psikoloji : “Bir şeyin insan zihnindeki temsili (yeniden yaratılmış bir sureti)
Şiirin ne söylediğinden çok; nasıl söylendiği önemlidir: imge, simge, istiare…
Farklı anlam kategorilerine bağlı sözcüklerin şaşırtıcı ve orijinal biçimde kullanılmasıyla ortaya çıkar. (İmge kavramı ve Necip Fazıl Kısakürek’in şiirlerinde İmge – Mustafa Karabulut)
Kaynanadili (bitki): Kaynanadilinin yarattığı çağrışımlardan, tasarımlardan faydalanıyor. İlk defa bunu kullanan kişi belki yapraklarını dile benzetmiştir. Dikenli olmasından dolayı da zihninde olan kaynanasının incitici sözlerine; bu zihin süzgecinden geçerken “kaynanadili” olarak söylenmiştir. Bu İlk söylendiğinde yaratıcı imgedir. Başkaları da kullanınca bayatlamış imgedir. Daha yaygın kullanılınca belki o bitkinin sembolü olmuştur. Daha sonra da o bitkinin adı.