Yerli ve Millî Nereye Kadar? | Altüst Dergisi
You are at:Home»Demokrasi mücadelesi»Yerli ve Millî Nereye Kadar?
Hem muhafazakâr hem mukaddesatçı (hem de, Nihal Atsız gibi sadece Türkçü olan bazı istisnalar haricinde, faşist) Türk sağı, ‘Türk-İslam sentezi’ 12 Eylül döneminde siyasî amaçlarla öne çıkarılmadan çok önce zaten özünde Türk-İslam sentezcisiydi. Türk, zaten Müslümandı, başka türlüsü düşünülemezdi. Osmanlı ise, bu sentezin şahikası, zirve noktasıydı.
Kısacası, Kemalist devletin Türk milliyetçiliği tabanın inançlarını yansıtmıyor, her zaman doğru ama (İslam’ı ve Osmanlı’yı azımsadığı için) eksik bulunuyordu.
Erdoğan/AKP hükümetlerinin her şeye rağmen ve hâlâ yüzde 50 civarında oy almasının, halkın geniş kesimlerince “kendilerinden” olarak görülmesinin temel nedenlerinden biri bu: Resmî ideolojinin, halkın kafasındaki inançlar açısından eksik kalan yanını, İslam/Osmanlı unsurunu, tamamlamış olmaları.
Erdoğan ile devlet/Genelkurmay/Ergenekon arasındaki yerli-millî ittifak da bu temel üzerine kuruldu.
Erdoğan/AKP’nin Kemalist devletle sorunu (İslam’ın azımsanması/dışlanması haricinde) bir sorunu hiç olmamıştır. Bütün Türk sağı gibi, Erdoğan/AKP de Türk’ün devlet kurma “yeteneğiyle” övünür, Türk devletini kutsar.
Kemalist devlet ise, Çözüm Süreci’nin sona erdirilmesi, Gülen cemaatine savaş açılması ve Suriye’ye girilmesiyle birlikte Erdoğan/AKP hükümetinin işe yarar bir ortak olduğunun, üstelik geniş bir halk desteğine sahip olduğu için çok etkili bir ortak olduğunun farkına varmıştır.
Evet, Kemalist devlet, İslamcı gelenekten gelen bir partiyi terkisine alarak, her zamankinden daha güçlü bir görünüm arz ediyor. Yerli ve millî (ve dindar nesillerden oluşan) bir ittifak ayaklarını sağlam yere basmış izlenimi yaratıyor. Ama gerçekte bu, bir istikrarsızlık ittifakı.
İstikrarsız bir dünyada, bu dünyanın en istikrarsız bölgesinde, savaşlara bulaşarak, kendi sınırları içinde kazanılması imkânsız bir savaşı sürdürerek, dünyanın tüm büyük güçleriyle dalaşarak, memleketi açık hava cezaevine çevirip uçan kuşu düşman ilan ederek, her an ekonomik kriz tehlikesiyle karşı karşıya yaşayan bir yönetim ne istikrar arayan egemen sınıfı, ne de huzur ve refah isteyen halkı tatmin edebilir. Böyle bir ihtimal yoktur.