Yeşil bir elma vardır insanın elinde, kendinden ayrıymış gibi elinde taşır.
Çıkan sesler yerken, acıklıdır aslında! Acımasızdır. Hart hurt..Katır kutur, katır kutur..Heves büyüktür, acımasız seslere karşı acımasız bir zevk duyulur.
Sonra da acı duyulur.
İnsanların, bizim, vücudumuza, ruhumuza davranış şeklimiz aynen böyledir. İncitmeyi çok iyi biliriz, ruhumuzu ayırır bedenimizden, elimizle ezer, suyunu çıkarırız.
Bedenim ısırık dolu benim. 22 yılda verebileceğim tüm zararı verdiğimi düşünsem de, hala zarar vermeye devam etmekteyim. Küçük bir kaşıntı, ya da üç güne kaybolan bir morluk gibi değil bu.."Kendini yiyip bitirme" derler ya, bu o işte! Duygu ülseriyim ben, her acı anı, her gün yiyip bitirir beni. Çünkü ben "unutmayan kadın"ım, istesem de unutamam. Kimseyi, ve asla. İlginç bir referans olacak ama, Doctor Who'da Doktor bir kere aynen şöyle demişti: "Dünya üzerindeki herkes önemlidir". Benim için herkes, bütün yüzleri ve geçmişiyle, geleceğiyle, inancıyla, önemli oldu. Ve her kayıp, her ısırık beni aşil tendomuma gelmişçesine yakaladı.
Akrabalarımdan birilerinin ölümüne hiç tanık olmadım, dedeleriminki hariç..Ama aileden birini kaybetmenin acısını defalarca duydum. Suç çoğu zaman bendeydi, ama daha az kalbimin kırılacağı anlamına gelmezdi ki..En büyük zararı işte bu yüzden ben verdim ya kendime zaten, zira ben kimi kaybettiysem kendimden de bir şeyler gitti..Ve hiçbir kaybımı bir dakika bile unutmadım. O yüzdendir yüzümde, her an patlayıp yağacakmış gibi duran bir bulut vardır.
Ne kadar tanımlayabilirim bilemiyorum, aileden saydığın birini kaybetmeyi..ama en sonunda, kaybetmene sebep olan yolların hiçbiri anlamlı gelmez, açıklanamaz, boğaza sıralanır. bir hıçkırıkla hafifletilir düğümler, fakat asla çözülmez..Kördüğümdür onlar, işte biz kendimize geri dönülemeyen ısırıklar bahşederiz böyle..Ve yaşamaya devam etmeye çalışırız. Bazen günün her saati özkonuşmalarla geçer, ikna etmeye çalışırız devam edebildiğimize dair..Çoğu zaman bu bir yanılgıdır. bir uyuşturucudur.
Umutsuz değilim ben. Geleceğe doğru yürümekteyim stresli de geçse, ama ayaklarımı hafifçe sürüyerek..Ben unutamam çünkü.
Turuncu bir bere ona, diğerlerine bir şey ifade etmeyebilir, ama güzel bir çocuğu kaybettim ben. Ya da pembe bir çorap, veya küçük, komik, sevgi dolu iki heykelcik; ve sonra, belki binlercesi bahsedemediğim.Veremediğim hediyelerim, yazamadığım şiirlerim, zamanını yakalayamadığım aşklarım, odamın köşesindeki sandığımda, bir sürü uktelerim var benim..Çok şükür ki, tutunabileceğim, nanosaniyede olsa da yakalayabildiğim anılarım..
Gönderen Anı zaman: 11:14 Hiç yorum yok:
Farklı işte o.
Bazen hiç olmaması gibi.Bazen de bir var bir yok olması gibi.Beklemek delice, gibi. Bekleyememek gibi..
Çiçekli nevresiminin yanına bir kutu puro olmaması gibi. Bira sohbetleri ya da..Ya da para, ama zenginlik ya da maddiyat anlamında değil, ihtiyacın için çırpınan olmaması gibi..
Babalık böyle işte.Bir öyle, bir böyle gibi. Masal gibi..
Kötü sonla bitmesi, ama sonuyla yaşamayı öğrenmek gibi de masal değil işte..
Anıların bile bozuk fotoğraflar halinde olduğu bir şehirde ağlamamayı öğrenmeye çalışmak, ama başaramamak gibi. Baba böyle birşey işte.
Gönderen Anı zaman: 16:54 Hiç yorum yok:
Biz İzmirliler karın her şeyini severiz. Dalga da geçilir arada sevgimizle, ama bir şey bu kadar güzel olup bu kadar az uğrarsa sana, her gelişi mucizeymiş gibi gelir. Benim için "Kar yağıyor", kişisel sözlüğümde bir deyim olarak yer alıyor. Ne zaman aşkla dolsam, hayatla, evrenle aynı anda hareket ediyor ve nefes alıyor olduğumu hissediyor olsam, ki bu anların bir kısmında alkolle rahatlamış oluyorum, gözlerim kısılı halde "Kar yağıyor" diye fısıldarım. O yumuşak dokunuşunu taneciklerin, soğuğun sağlığını ruhumda yaşayıveriyorum işte. Evrenin merkezinden parmak uçlarıma, parmak uçlarımdan aklımın tepesine, oradan da gökyüzüne ve ötesine çıkan ince, damarımsı, hayat veren, nefes aldıran çizgiyi hissettiğimde kar yağıyor bana.
Öpülmek boynundan geçmişin kalıntılarının biriktiği yere kadar...Yaşam çizgin boyunca öpülmek, görmek olmakta olanı, hissetmek, ne fazlası ne azıyla, altını üstüne getirmeden görmek. Müziği duyabilmek ve ona uzanabilmek..
"Bu kadar basit işte!" diye ahkam kesilir ya, hiçbir şey, hiç kimse, hiçbir olay o kadar basit değildir..
"Kar yağıyor"ken başka işte..O zaman her şey berrak, serin ve huzurlu!
O zaman akıyorum, yağıyorum, esiyorum, yaşıyorum. Bu kadar basit :)
Gönderen Anı zaman: 16:14 Hiç yorum yok:
Kadın, Saç, Kahverengi Islak Şeyler
Bugün kuaföre gittim.
Hem sevgiliye bir hediye için, hem de kendimde değişiklik için gittim. Hafiflemek istedim biraz,karmaşıklıktan kurtulmak da istedim. Kuaförde beklediğim sırada bir kadın içeri girdi. Kısacık sarı saçları vardı, neşeli dalgalar etrafındaydı. "Haydi pembeye boyayalım şu saçı" diye bağırdı. Sonradan öğrendiğime göre, kadın ikinci kere kemoterapi görmeye başlayacaktı ve saçları dökülmeden, üç günde kazıtmak zorunda kalacağını bile bile bir "çılgınlık" yapmak istiyordu. Hoşuma gitti.
Kuaförün aceleyle kesip biçtiği saçlarım beni gerçekten hafifleti. "Oh be,kurtuldum!" diye bağırdım. Sonra durdum. Yanımda oturan ve 3 günlük ömrü olan saçlarına bağlanan kadının yanında, saçlarımdan kurtulduğumu söylemiştim. Ayağa kalkıp, yerde duran saçlarıma baktım. Yarısı kadarı gitmişti. Artık bana ait değillerdi. İştahla yere saçıvermiştim zenginliğimi. O anda üzerime ağırlık çöküverdi..
Üç günse aklının üşümemesi için kalan,
Büyütüp bıraktığın yere, herşeyini ve çoğu kimseyi
(Kendin de dahil).
Saçlarını tanıdık yere uzat ki,
Kahverengi ıslak şeylerin arasından
Küçük umutlar çekip çıkarıverirken,
"Kaybolmadı benden" diyebilesin.
Gönderen Anı zaman: 14:48 Hiç yorum yok: