Çocuktan sonra yaşam(!) var mı? – SlingoMOM – Irem Erdilek
Irem Erdilek	07/02/2011 11 comments
İnsan bir kere anne-baba mertebesine ulaştıktan sonra geri dönüşü olmuyor. Bir zaman sonra bunalıp sıkılıp ‘yok ben yapamayacağım, bu görev bana ağır geldi, kendime vakit ayıramıyorum. Teşekkür ederim ama ben almayayım, üstü sizde kalsın’ diyerek iade edecek halimiz yok çocuğumuzu. İşte bu noktadan sonra aklıma yeni bir soru geliyor:
İnsan çocuğu için mi yaşamalı sadece?
Hayatının merkezi çocuk mu olmalı yoksa
anne-babaya ayak mı uydurmalı çocuk?
Tamam biliyorum denge‘den bahsediyoruz hep. Evde denge, ilişkilerde denge, disiplinde denge. Peki konu çocuklu hayat olunca dengeli miyiz? Yoksa çocuğum da çocuğum durumunda mıyız? Ya nefes almak, kendinle baş başa kalmak, evin dışında çocuksuz bir kadın olabilmek, kocanın aslında sadece bebeğinin babası olmadığını anlamak, kocanın seni arzuladığını fark etmek… bunlara da ihtiyacı var insanın. Bir anne, kadın olduğunu hatırladığında ya da yaptığı kısacık bir hafta sonu kaçamağında çocuğuna yer vermediği için kötü bir anne midir?
Düşüncesi bile bazen ürkütüyor, çelişkiye sürüklüyor. Oysa böyle olmamalı. Nerede denge? Ev dışında çalışan, bir ofis hayatı olan anneler sanırım daha kolay üstesinden geliyorlar bunların. Eve, çocuklarını özleyerek gelmiş oluyorlar. Gün içinde yaşıtlarıyla vakit geçiriyor olmanın verdiği bir rahatlama yaşıyorlar. Belki farkında değiller ve çoğu zaman ‘keşke evde, bebeğimin yanında olsam hep’ diyorlar ama çalışma hayatının insana başka bir dinamizm getirdiği ortada. Çocukla geçirilen zaman daha bir kaliteli oluyor sanki. İş ortamı stresin haricinde son derece keyifli olabilen sosyalleşme sağlıyor.
Çalışmayan, hayatı çocuğu olmuş bazı kadınlar tarafından eleştiriliyorum sürekli. Şikayet ediyormuşum çocuklu hayattan. Madem yapmışım çocuğu ayıla bayıla, bakacakmışım ses çıkarmadan. Çocuğum ileride bu yazdıklarımı okursa üzülür, ‘annem beni istemiyormuş’ diye düşünürmüş. Artık anneymişim. Ruhani bir varlığım ben anlayacağınız. Bu ‘anne’ olmak ne büyük bir mesele kimileri için. Bana öyle geliyor ki kadın olduklarını tamamen unutuyor bu ruh halinde olanlar. Annelik öyle muhteşem bir şey ki gözleri kamaşıyoradeta. Hep anne olmak istiyorlar. Uykusuz kalmaya madalya verilse göğüslerini gere gere taşımaktan memnun olacak haldeler. Fedakarlığın sözlük anlamı bile yetmiyor onlara. Eşmiş, dostmuş önemli değil artık. Varsa yoksa çocuklar. Başka bir konu hakkında fikirleri de kalmıyor. Dünyada neler olup bitiyor, savaş mı çıkacak, benzine zam mı gelmiş, umurlarında değil. Umurlarında olur belki de farkında değiller, diyelim. Hele hele çocuk harici bir program yapmak?!?! Şakası bile komik değil. Böyle acayip bir şey işte annelik. Bir dönem hepimiz geçtik bu tünelden. Çabuk çıkmaya bakmalı aydınlığa. Yoksa olmayan denge yüzünden tepetaklak olur hayat.
Bir de benim gibiler var. Evden çalışan anneler. Hem şikayet ederiz devamlı evde olduğumuz için, hem de çocuğumuzu kimmmmselere bırakamayız. Onunla aynı havayı solumazsak yaşayamayız zannederiz. Tabi bir yandan da ‘akşam olsa uyusa’ diye aklımızdan geçiririz. Ama genel anlamda mutluyuzdur. Öyle hissederiz en azından. Çok yoğun olmasa da, dışarıya toplantılar harici çıkmasak da çalışıyor olmanın verdiği hazzı küçük çaplı da olsa yaşarız. Hem birisi kucağımızda çocuğumuzla gördüğünde ‘eee sen neler yapıyorsun bakalım?’ diye sorduğunda gururla ‘çalışıyorum, evden çalışıyorum ben’ diye gözümüzü devire devire cevap veririz. Bazıları kodlarımızı hemen çözer: çocuğunu bırakamadığı için evden takılan, çalışmaya çalışan kadın. Kariyer odaklı bir hayat olmadığı belli bizimkinin.
Duyanlar görenler ‘a süper, çok şanslısın’ der. Fena sayılmaz elbette ama bu sefer de şikayet etmeye hakkımız olmuyor. Çalışan kadın yorgun, stresli. Çocuğunu görememekten bir de eve gidip iş yorgunluğu üzerine ev işi ve çoluk çocuk ile uğraşmak zorunda olduğundan şikayet eder. Çalışmayan anneler ise kronik yorgun. Bütün bir gün çoluk çocuk peşinde koşmaktan, ev düzenini sağlamaktan başka bir şey yapmadıkları, yapamadıkları için hem yorgunluktan hem de asosyal olmaktan yana şikayet ederler. Oysa bizim şikayet edecek neyimiz var? Haklılar. Herkes kendince haklı. Her işin, her durumun zorluğu başkadır. Çekmeyen, yaşamayan anlayamaz. Doğrusu çocuğu olsun olmasın, kadın, erkek fark etmez, herkesin yaşamında memnun olmadığı anlar vardır. Şikayet eder, şükreder, değiştirmeye çalışır, kabullenir, sonra yine şikayet eder. Mutlu olmaya çalışır ama yorgundur. İsyan eder. Susar. Şükreder. Bu böyle bir kısır döngüdür.
İşte bu tespitlerim beni ‘Çocuktan sonra yaşam var mı?’ sorusunu sormaya itti. Bir kere kendiniz bir dengeye koymaya çalışsanız bile çevreden ‘sen annesin’, ‘siz anne-babasınız’, ‘çocuğunuz var ama’ hatırlatmaları yapılıyor. İyi de ben biliyorum durumu. Çocuk benden çıktı.(!) Bazı hayaller kurarken, planlar yaparken dahi çocuklu olduğumuz mutlaka gözümüze sokuluyor. İnsan biraz da bencil değil midir? İtiraf edelim şimdi. Sırf kendinizi düşünmüyor musunuz bazen veya ‘beni kim düşünüyor, ben neyim, kimim, kimin umurunda?’ diye ağlamak gelmiyor mu içinizden? Gelmesi lazım. Normali bu. Kendimizi düşünmezsek, sevmezsek devam edemeyiz yaşamaya. Tükeniriz. Yitip gideriz.
Irem Erdilek 07/02/2011
”Sağlam kafa sağlam vücutta bulunur” Bir çocuğu birey yaparken en önemli baş unsur sağlam kafa ! olma durumu o yoksa hepten bitik bireyler yetişir…ki ben fazlasıyla uğraşıyorum o modellerle..Bence anne ne kadar sağlıklıysa çocuk da öyle gider…Annenin kafa sağlığı ise çocuk dışında bir hayatı olduğunu hatırlamasıyla başlar..Benceee
07/02/2011 at 21:07
Ben çalışmıyorum, kendim isteyerek Doruk’a bakmak için bıraktım. Ara verdim diyeceğim ama geri dönüşü net belli olanlar için ” ara vermek”..benimkisi belli değil…Evden de çalışan anne değilim bu ara…So what? Ben özlüyorum çalışmayı, şikayet etmiyorum ama özlüyorum…Öyle ruhani bir boyuta falan da geçmedim anacım, keyfini sürmek istediğim anlarda kendimi iyi karar verdin aferin otur beş !!! Tahammül sınırlarım zorlandığında da é iyi halt ettin, tek sensin sanki çocuğunu düşünen, ne vardı işi bırakacak ? ” diyorum…Özetle, çocuktan sonra hat bitmiyor, eskiye özlem de var, özlem duymaktan utanmak yok benim lügatımda…O zaman dürüstüğümü kaybederim, doğallık falan kalmaz …Niye olmadığım bir moda bürüneyim ki ? Kime şov merakı bu ?? Neysek oyuz..Tercihlerimizle yaşamayı ve kabullenmeyi, hayatımızı yeniden şekillendirmeyi becerebiliyor muyuz asıl önemlisi bu…
Sena, sen yorum yaptığında veya bloguna yazı yazdığında annelik ile ilgili ‘acaba ben yazmış olabilir miyim?’ diye soruyorum :P
:) ya da şöyle diyelim …kendine özeleştiri yapabilen her kadın/anne bunu düşünüyor olabilir mi ?
08/02/2011 at 08:41
Bence de “mutlu kadın “mutlu anne ve mutlu eş oluyor. “Mutlu kadın” dan kastım da * kendini olduğu gibi kabul edip seven, kendine bakan, kendine ait sevdiği uğraşlar olan , olumlu düşünen * kadın.
Çocuk sahibi olmak isteyen biri olarak ben de endişe ediyorum çocuğuma kafayı takarsam diye. Şimdiden kendime bunun için telkinler, yazılar,..vs hazırlıyorum. Farkındalığımı korursam elimden geleni yapacağımı düşünüyorum.
08/02/2011 at 18:35
“Çocuklarla iş hayatını aynı anda idare etmek istiyorum. Ama tüm gün çalışmak istemiyorum :))” Ancak part time bir iş paklar bizleri..
Ben de çalışa(maya)nlardanım. Çalıştığımı sanıyorum üstelik iki tane benimki biri okula gidiyor diğeri anneanneye işe gidene kadar saat 10 oluyor işten en geç 3 te çıkmam gerek ki çocukları toplayıp altıda evde olayım (nasıl işse bu) ama bu şartlarda bileher hafta en az iki günüm evde geçiyor ya anneannemizin işi oluyor ya çocuklar hasta ya da eve tamirci vb gelecektir. kendi işim ya sanki işim yok (kendi işimde de tek başıma çalışıyorum) yani ben gitmeyince iş duruyor ama kimsenin umru değil. İş olmayınca para gelmeyince ise suratlarda garip bir ifade.
işine bile gidemeyen bir işkolik olarak ben vazgeçtim haftasonu kaçamağından falan bana mesai yapabileceğim zamanlarımı geri veriiiin yeter :)
Eşimden ve kendimden çoktan vazgeçmişim anlaşılan yazdıkça farkediyorum bu da benim itiraflarım olsun diğer yazınıza da atıf yapayım :)
vazgeçme ne kendinden ne de kocandan :)
Ben, evde çalışma hayalinin gerçek olmasını hayal eden (!) iki yaşındaki çocuğuna bizzat kendi bakan bir anneyim. Uzun yıllar çalıştıktan sonra hamilelikte kötü bir iş deneyimi yaşayınca, doğumdan sonra dönebileceğim bir işim olmadı. Önceleri bu duruma çok üzülsem de daha sonraları kötü patronlara içimden teşekkür edip, kendimi ve çocuğumu çok torpilli hissetmişimdir. Şimdilerde de artık kendim için de birşeyler yapmak ve kendimi eskiden olduğu kadar üretken hissetmek, para kazanmak ve sosyal olmak istiyorum. Ancak; iki yaşına kadar çocuğuma kendim bakmışken, çocuk için en önemli olan 0-3 yaş dönemini onunla birlikte olmayı istiyorum. Bu onun için olduğu kadar, benim için de doyurucu olacak. Bu arada, annelik de aslında bizat kendim için de yaptığım en güzel şey ama hayatta başka rollerim de olmalı diyorum artık. İnsan bu kadar süre boyunca çocuğuna endeksli olunca, ister istemez bütün hayatı o oluyor ve öncelik de çocuk oluyor; bu sefer de koca artık babalık vasfının hazzının doruğunda da olsa koca olduğunu hatırlamak istiyor ve bu sefer iki çocukla uğraşmak zorunda kalıyorsunuz; sanırım bu durumda yine öncelik sırası bana gelmiyor:) Hal böyleyken şartları zorlayarak önce mutlu kadın olup mutlu anne ve mutlu eş olmam gerekiyor. Son zamanlarda tam da bu konunun üstünde kafa patlatırken yazınız bana iyi geldi, teşekkürler!
Sanki bu yazının üzerine bir post yazmışım gibi olmuşum ama yazıyı şimdi gördüm!
Sanırım herkes kendinde olmaya bir özlem duyuyor nasıl kıvırcık saçlılar düz saç isterken, dümdüz saçlıların kabarık saç istemesi gibi çalışanlar çalışmayanlara, çalışmayanlar da çalışanlara özeniyor. Çocuk konusunda hiçbirşeyin tek bir doğru cevabı olmadığı gibi bunun da yok. Bence en önemlisi herkesin seçimlerinden memnun olmaya çalışması, en azından seçimi değiştiremiyorlarsa. Hani kaçınılmazsa zevk almak durumu :)
En kisa zamanda kendi isimi yaparak evden calismak ve oglumla olmak istiyorum… Bence cok sanslisin… Kendine kendi mutlu olacagin sevdigin seyleri bulmussun ve de karsiliginda cok gzuel seyler yaratiyorsun… Evet her durumun kendi icinde zorlugu var… Bence herseyden once insan oldugumuzu hatirlamaliyiz insanin kendini mutlu ettigi surece basklari da onu mutlu goruyor ve mutlu mutluyu cekiyor… Ayni ucaktaki gibi once sen sonra… Katiliyorum annelik oyle cok yuce falan filan ahh vesaire bisey degil! Annelik cok guzel fakat ben sectim anne olmayi bundan dolayi da oglum bana borcu olacak ona” guzel” anelik yaptim diye beni el el el ustunde tutmayacak ya da tutmayabilir… Ben kendimce olmasi gereken gibi davraniyorum karsiligi olmak zorunda degil anne olmayi ben sectim kimseye bedelini odetmeyecegim ama bir yandan da baba olmayi secenler var ki evet silkinme vati onalr icin de… Anneler bu kadar herseyi yapabiliyorken bu kadar sorumluyken bu kadar herseyi hem kendileri hem de etrafi icin dusunuyorken evet kaldirin popolari byelr!