Saçlarımı Değirmende Ağartmadım: Nisan 2012
Emily Wells Symphony 1 In the Barrel of a Gun (Solo Studio Performance)
Hani, hayatımım bilmem kaç dakikası ziyan oldu lütfen geriverinci bir ekşi sözlük entelektüeli de olsaydım senden hayatımın sekiz yılını geri istemezdim, isteyemezdim.
Çünkü polis amcasını, itfaiyeci abisini örnek alan bir erkek çocuğu gibi örnek aldım, empati yaptım, hüzünlendim, kahkahalar attım, sarkastik bir ruh haline büründüm ve nicesini yaşadım seninle.
Hacı, sekiz yıl (son sezonu pek sayamıyorum aslında ama...) her bölümünü zilinin sesini bekleyen Pavlov'un köpeği Lucky gibi bekledim. Her yeni bölümün başında salyalar süzülüyordu dudağımın sol yanından. (Pavlov'un köpeğinin adını bilmiyorum ama köpekler için Ahmet, Mehmet gibi bir şey lan işte Lucky de...)
Sonunu neye bağlarlar, öldürürler mi, diriltirler mi, bacağını eline verip "hadi eyvallah" mı derler bilmiyorum, çok da umurumda değil ama eyvallah.
Şimdi gidiyorum, Game Of Thrones'un geçen yarım kalan kısmını seyretmem lazım. Yani sen gidiyorsun diye hayatımı zindan edecek değildim elbet, Game of Thrones'a sardım tabi ama senin yerin hep ayrı kalacak, onu da bil.
Yalnız bir heyet raporu ayarlamadın lan bana üniversite zamanı ya neyse... Eyvallahı bol bir elveda yazısı oldu değerini bil.
Sesim... Uzaktan ne kadar hoş geldiğini ya da gelebileceğini kestiremediğim bir sesim var -bazıları boru gibi olduğunu söyler ki iltifat mı yoksa değil mi hâlâ anlam veremem- ama davul gibi şiştiğimi biliyorum. Vursan, sen de vursan, tok bir ses çıkacağını da...
Davul olmadığım dönemlerde, çocukluğumun başlarında ya da en azından hayal meyal da olsa hatırlamayı becerebildiğim kısımlarında, pek arkadaşım olduğunu hatırlamıyorum. Bir evimiz vardı, daha sonradan öğrendiğim kadarıyla babamın evlenmeden önceki tek hayalinin bir ürünüydü. "Evlenmeden önce hep kendi evime sahip olmak istemiştim, oldum, evlendim." diye bir muhabbet esnasında açıklamıştı bunu kendisi... Birini hatırlıyorum gerçi, karşı komşumuzun oğlu. Çok samimi arkadaşları vardı orada annemin, onlardan birinin oğluydu ve karşı komşumuzdu. Babası yumurta satıyordu ama öyle seyyar tarzda değil, çiftlikleri vardı ve bir dünya tavuk ile birlikte... Günlük taze yumurtaları kartonlarına -hani o bildiğimiz altılı, on ikili olan yumurta kartonları- koyar ve kamyonuyla müşterilere satardı.
"Tabi ki bunlar benim o çocuk kafamdan geçen bir şeydi. Tabi ki çiftlikleri ve tavukları yoktu onların. Bu işi yapan bir şirkette altına dağıtım kamyonu verilen bir dağıtıcıydı."
Annesini hayal meyal hatırlıyorum. Annemin ve babamın o teyzeyi çok sevdiklerini hatırlıyorum, oradan taşındıktan sonra bir iki kez annemin elimden tutup beni onlara götürdüğünü hatırlıyorum bir de o kadar. 99 depremiydi, zar zor merkez bölgeye kadar inebilmiş, şu anda oturduğumuz evin o zamanlar inşaat hâlinde olan çevresinde soluklanıyorduk. Kocası geçiyordu büyük bir telaşla önümüzden... Seyrediyordum, annem ve babam çok sevindiler, sarılmak istediler ama o istemedi. Bir telaşı, bir acelesi vardı... Ağlıyordu. "Abi Allah'ını seviyorsan yardım et!" dedi. Allahını sevdiğinden mi bilmem, yardıma koştular. O teyze, enkazın altında kalmış, bunu öğrendim sonradan. Bu bile insanın canını acıtabiliyorken, o enkazın içinde çıkan yangında diri diri yandığını öğrenmek daha depremin ne olduğunu anlamayan, o kadının yüzünü bile hatırlayamayan bir çocuk için yeterli depresyonu sağlayabiliyordu. Zaten bir daha da yüzünü hatırlamam mümkün olmadı...
Oğlunu gördük sonra. "Karşı komşunun oğlu. Babasının tavuk çiftliği var ve annesini çok sever bizimkiler" o sırada ağlıyordu. Yüzünü unutmuştum, o sırada hatırlayıverdim işte görünce. Büyüktü benden, eğer evdeyse ya da arada sadece elli - altmış santimlik boşluğu olan balkonlarımızda denk gelirsek oyuncaklarımızı değiştirerek oynardık beraber. Onun dışında, farklı bir dünyası vardı onun. Yadırgayacak, herhangi bir beklenti içine girecek ya da çeşitli çıkarımlar yapabilecek yaşlarda değildim ama belki de oradadır diye balkona çıkıyor olduğumu bilirim. Tabi ki Susam Sokağı biter bitmez...
O, büyüktü benden. Hâliyle benden daha haylaz olduğu söylenebilir. Aslında benden daha haylaz olduğunu kimse söyleyemez çünkü benim çeşitli aile ya da dost meclislerindeki oturumlarda anneannem ve babaannem tarafından defalarca tasdiklenen; "ah bu var ya bu, çocukken ne kadar da haylazdı..." belgem var... Ama o, kendi balkonlarından bizim balkona geçip oyun oynamak isterken aradaki elli-altmış santim olarak olarak kafamda ölçtüğüm balkon boşluğundan aşağı düşüvermişti. Ölmedi, kolu kırıldı. Ne olduğunu söylemişlerdi ama onu ilk gördüğümde -ki kolu alçılıydı- gülüyordu. Demek ki, dedim; ikinci kattan düşünce bir şey olmuyormuş o kadar da...
Tehlikeli bir düşünce, bilemem farkında mısınız? Hele ki daha ilkokul çağına girmemiş, girmek üzere olan bir çocuğun düşüncesi olduğunu düşününce... Şimdi düşünüyorum da, iyi ki yeltenmedim. Ha, hayatımın o günden en fazla iki üç yıl sonrasındaki dönemde rekoru bir kat daha arttırıp üçüncü kattan denediğim, kırılan bir dişle ucuz atlattığım bir atlama girişimim oldu ama ben onun gibi gülmüyordum. Hayvan gibi ağladım, ağladıkça susturmaya çalıştılar, annem nasıl böyle bir şey yapmış olacağıma dair feryat figan bağırışlarda, elimde bir ön diş ile kum tepesi üzerinde oturuyor durumdaydım. Ama o gülüyordu, kolu alçıdaydı ve ikinci kattan düşmüştü. O ikinci katından düştüğü apartman ise o gün başlarına yıkılmış, annesi içinde kalmış ve buna rağmen hayata tutunmuşken diri diri yanarak göçüp gitmişti buralardan. O bu sefer ağlıyordu, benim kafamda ise herhangi bir düşünce yoktu. Aklıma gelmeyemen silik bir yüz silüeti, beton parçaları ve alevler dışında...
Deprem, pipimdeki bir takım hareketlenmeler, vücudumdaki bilimum tüylenmeler ve bu tarz erkeklik hezeyanlarından önce bana büyüdüğümü hissettiren ilk hadise oldu. Şiddetlice sarsmasından mıdır, bilemem zira deprem süresi boyunca uyumuş biri olarak sarsılmadan pek etkilendiğimi söyleyemem. Fakat depremin iki merkezinden birinde, şehrin de merkezindeydim ve gördüklerim...
Kardeşimle sarılmıştık o zamanlar sahip olduğumuz Doğan SLX'in arka koltuğunda, ne olduğunu bilmiyoruz ama kötü bir şeyler olduğundan eminiz. Dehşeti babamızın gözlerinde, abartı bir durumun daha da abartılmış hâlininin yarattığı korku ve paniği de annemizin gözlerinde her saniye görebiliyorduk çünkü. Hiç unutmuyorum o günü;
- Kardeşim benim, seni çok seviyorum... Bir daha hiç kavga etmeyelim, ben seni kızdırmayayım sen de benim defterlerimi kitaplarımı parçalama olur mu?
- Tamam abicim. Ben de seni çok seviyorum, bir daha hiç kızmayalım birbirimize.
Minvalinde tam olarak hatırlayamadığım bir diyalog yaşamıştık. Kardeşim benim balkonda oynadığım, 5-6 yaşlarındaydı en fazla. Ben de işte 12-13... Hayatın çok kısa olabileceğini anlamıştık, korkmuştuk ve neden olduğunu kestiremiyor olsak da dehşet içerisindeydik. Böyle bir durumdan beklenebileceği üzere de o şokun altından kalkamamış ve saçmalıyorduk.
Tabi ki kavgalar edecek, tabi ki birbirimizin canını sıkacak ve daha çok birbirimize sarılacaktık. Bir abi ile bir kardeşin birbirine "Bir daha asla kavga etmeyelim, kızmayalım." sözü vermesi kadar saçma bir şey yok. Hayat da o kadar kısa değil ama o an mantıklı bir şey olması ihtimali her türlü mantıksızlıktan daha düşüktü. Biz de sadece ortama ayak uydurmuştuk.
Bir çok açıdan şanssız olsam da, bugün emin olarak söyleyebildiğim nadir olan şeylerden biri de kardeşimin asla söyleyemeyeceği şeylerden biridir;
"Ben çocukluğumu tam anlamıyla, ve hatta yer yer anlamını genişleterek, yaşadım."
Balkona hapsedilmiş ve tek arkadaşa bağlı bir "ufaklıktan", çıkmaz sokakta onlarca çocuğun arasına düşmek... Taşınıyorduk, herkesle vedalaşıldı. Bir çoğunu bir daha hiç görmeyecektik bile... Bazılarını istesek de göremeyecektik ama bambaşka bir beklentisi vardı belki de bizimkilerin hayattan çünkü kendi sahip oldukları evi satıyorlardı ve kiraya çıkıyorduk... Bana vaadedilen onlarca arkadaş zaten ne bok olduğunu anlamadığım taşınma olayını tamamiyle kafamdan silmişti. Ben yine akşam olunca o eve döneceğimizi düşünmekteydim.
Bulacağım ise tabi ki "yeni çocuk" yaftası, göz korkutmalar, dayak ve bilimum ıvır zıvır...
Artık bulunmuyor pek öylesi, özellikle rant için "büyük" takısını almış ama aslında büyüyememiş ve bir yanı hep çocuk kalmış orta şekerli şehirlerde, ama belki de bilirsiniz ya da görmüşsünüzdür en azından bir çıkmaz sokak... Genelleme yapmak istemem, elbet daha çetin hayat şartlarında boğuşmuş insanlar vardır ama tek arkadaşı balkondan balkona atlayamayan biri olduğumdan ve çok şeyi daha yeni keşfediyorken o çıkmaz sokak büyük bir kâbus olacaktı.
Orada yaşıyorken böyle düşüyordum ama şimdi bakınca bir çok şey yaşadığımı, çocukluğumu bıraktığımı, büyüdüğümü ve gerçekten o sokağın hiçbir yere çıkmadığını görebiliyorum. Belki de çıkıyordu da biz çocukken geçemedik hiç o sokağı, bilmiyorum ama büyük bir duvardı işte ona "çıkmaz sokak" denmesinin sebebi.Berlin Duvarı gibi... Şimdi çıkıyor ama. Depremden sonra o duvar da kalmadı...
Şimdi çıkıyor da, benim oturup da başında ardının nereye çıkıyor olduğunu kestirmeye çalıştığım minicik beynimdeki görüntülerin hiçbirine değil, beton yığınına çıkıyor...
- Boş verilecek şey var, verilmeyecek şey var... - Buna karar veren bir müessese var mı?
- Severim abi tabi. - Hah, seviyorsan git açıl, açıklarda kramp girsin ayağına da boğul emi yavşak herif! Başlayacam şimdi yengene de özürüne de, bok herif.
- Yok yani bana bağırma da verdiğin tepki de "Sikimden aşağı" anlamı taşımasın yani. Ne bileyim ben... - Yok ya kafam allak bullak şu an inan ki. Sabahtan beri kafamı sikmesinin sebebi buymuş demek ki, bana bir de diyor ki, eski erkek arkadaşım görüşelim dedi. Görüştünüz mü diye sorduğumda da, hayır dedi.
*** - Efendim anne?