Her Boku Bilen Adam: Veda
Ağzıma sıçıldı şu anda, hemde çok güzel şekilde. Çok güzel olmuş.
Posted on: 15 Eylül 2010 03:02
Hele bir de dört sene beraber üniversiteyi okuduğun,birlikte aç kaldığın,sigaranı paylaştığın,yemeğin olmadığında onlara gittiğin ki aynı durumda onların sana geldiği,senin yerine imza atan,onların yerine imza attığın,sevgilisinden ayrıldığında beraber dertleştiğin ve benzeri unutulmayacak şeyleri paylaştığın insanlara veda etmek vardı ki...
Posted on: 15 Eylül 2010 03:11
"Hep ben uğurladım en sevdiğim arkadaşlarımı otogarlarda, havaalanlarında."
"Benim Lhasa'yı keşfettiğim günün; Lhasa'nın hayatındaki en son gün olduğunu öğrendim. 37 yıllık ömrünün son günü keşfetmişim bu sesi. "
ve ben de.
Posted on: 15 Eylül 2010 03:17
uzun zaman sonra gözümden yaş da getirdin ya!neden okuduğumu unuttum artık bi bağımlılıksın teşekkürler hbba
Posted on: 15 Eylül 2010 03:19
çocukluğunu kaybettiren ya da kendini eskisi gibi masum ve korunaklı hissetmemen hiç bir zaman isteyerek bıraktığın vedalardan oluş muyor değil mi ?
öyle pervasız , ansızın olucak ki sen de kendinden bişeyler kaybediceksin .. yolun başında gibi hissettiğin anda sonunda olduğunu görüceksin ya da yaşadıkların göstericek sana ..
tam başlarken , daha paylaşıcak çok şey olduğunu düşünürken , çok zaman , çok gün , çok gece , çok içilicek , sohbet edilecek an , çok müzik dinlenicek , çok denizlere girilicek , çok dost çok sevgili edinilicek , yarın sabah uyanıcaz nasılsa ve sanki hayatındaki herkes de senin gibi seninle beraber uyanıcakmışcasına yaşıyoruz ..
kızgın olmak .
son bir kaç aydır söylediğim bişeyi dillendirmişsin gerçekten. çok tehlikeli çok kabullenmesi zor , çok anlaşılmaya çalışılan ama anlamamazlıktan geldiğimiz olgu. çocukluğunu kaybetmek , çocuk gibi neşeli , umursamaz , yaramazlık yaptıktan sonra sorumluluğu alır gibi görünüp almayarak , başkasının omzuna basarak büyüyebilme özgürlüğümüz.
teyzeye , annaneye , sevgiliye , anneye , babaya , evcil hayvanına karşı çocuk gibi davranmak ama yokluklarında büyümek zorunda olduğunu görmek ..
hiç gitmicekmiş gibi yerli yersiz hırpalamak , gittiğine önce çocuk gibi kızmak , sonra artık çocuk olmaya bile hakkın olmadığını fark etmek ..
ayak diremek istemek karşındaki gerçeğe , ayaklarını yere vurup " banane " diyerek istediğini geri alabiliceğini sanmak hala , işte o " banane" ye rağmen alamadığında istediğini anladığın nokta ..
başka kaybetmişler ve geri arayanlarla bir aradasın.
bir anlamı yok bir arada olmanın bu insanlarla , ama hep beraber çok kalabalığız artık..
Posted on: 15 Eylül 2010 03:21
Posted on: 15 Eylül 2010 03:33
Veda etmemek belkide en güzelidir kimbilir.Benliğinde yaşattığın hayale sarılmak.
Annem giderken de öyleydim veda etmedim ona bilerek.Söz verdim sadece bekleyeceğime.
Posted on: 15 Eylül 2010 03:47
şarkıya bayıldım! yazıyla birleşince çok etkili olmuş.
Posted on: 15 Eylül 2010 04:00
hic kalan olmadim ben, hep gittim ve kalanlarin hicbir sey degismemis gibi hep ayni sekilde yasadiklarini dusundum, ve hala da dusunurum.
Posted on: 15 Eylül 2010 05:36
M. Berkay Alkışel
Posted on: 15 Eylül 2010 09:07
"veda" başlığını görünce insan "yok lan aman bu son olmasın" diye okuyor, ama çok başka yerden vurdu.
ben de bir iki sefer dışında hep kalan olmuşumdur. hemen her seferinde kalan olmanın daha zor olduğunu düşündüm. gittiğim zamanlarda bile "kalmak gerçekten daha zormuş" dedim. sürekli de her vedada aklıma "hurt"ün o nefis dizesi gelir: "everyone i love goes away in the end..."
Posted on: 15 Eylül 2010 09:26
dokundu bu yazı bana. daha önce de böyle dokunaklı bir anda okumuştum seni. Zorunlu kaybelişlerle büyütülüyoruz devamlı. Çocukluğumu hiç olmazsa arada sırada izlemeyi çok isterdim
Posted on: 15 Eylül 2010 10:12
Benimde ağzıma sıçtın.
Posted on: 15 Eylül 2010 10:23
Posted on: 15 Eylül 2010 11:51
küfrettim evet. çünkü hak ettin.
böyle durumlarda öküzleşme hadisesi bende de oluyor. onaylıyorum, çok kötü bişey. valla kötü. dayımın öldüğü gün herkes anneme "yok yok ölmemiş de ağırmış" diyodu, ben de kuzenime sordum.
-tamam anneme söylemiycem de, gerçekten ölmüş mü?
-ölmüş ya :(
-hadi ya :S
bu kadar. bu kadar bi tepki verdim. çok saçma.
Posted on: 15 Eylül 2010 13:08
Ben, teyzem deyince takıldım orada zaten.Gerisini hatırlamıyorum.
Şimdi Müjde Ar'ın, Teyzem filmini izleyip saçlarımı yolmaya gidiyorum.
Posted on: 15 Eylül 2010 13:20
Ben de anneannemin ölümünde hiç ağlamamıştım, dedemin ölümünde de öyle, hatta hiçbir yakınım ölümüne ağlamadım ben. Çok fena geldi bu yazı, net.
Posted on: 15 Eylül 2010 16:45
ben de bayramda garip bir şey yaşadım kendi içimde. çocukluğumun geçtiği köydeki o eve, o avluya girdiğimde etrafta o günlerden çok az kişinin kaldığını farkettim. o evde aradıklarımın neredeyse hepsi 1 km uzaklıktaki mezarlıkta yatmaktaydı yan yana. anneannem, dedem, dayım, yengem, benimle aynı yaştaki kuzenim. sonra da twitter'a da bir mesaj attım o an. çocukluğumuzda bayramdan bir gün önce dedem bizi mezarlığa götürürdü. kendi annesini, babasını ziyaret ederdik. biz tabi onların dirilerini görmemişiz. mezarlık hüzünden çok, gezme tozma, bayram habercisi eğlenceydi bizim için. ramazan bayramında bozuk para saklar, kurban bayramında bulmaya çalışırdık.
şimdi ise bütün o çocukluğumuzun gömüldüğü yer olmuş mezarlıklar. o gün yaşananlar, sonu gelmeyecek sandığımız eğlenceler, güzel zamanlar, anılar. hepsi ölenlerle toprağın altına girmiş. biz bugün bambaşka oyuncularla bambaşka senaryoları oynuyoruz. çok acayip lan, hakikaten çok acayip!
Posted on: 15 Eylül 2010 17:03
"Siz hiç bir insanın son isteği oldunuz mu?" demişsin ya. oldu benim de ama ben senin kadar şanslı değildim. yanında değildim maalesef...
Posted on: 15 Eylül 2010 18:03
iste insan olusumuzun ve yaratilis seklimizin en guzel yanlarindan biri de bu vedalar.bu hisler. canimizi yakan, icimizi acitan, derimizi kanatan ama bizi oldurmeyen..aksine hayatta oldugumuzun,yasadigimizin , nefes aldigimizin en guzel kaniti...
cok guzel dile getirmissin her seyi bilen adam
Posted on: 15 Eylül 2010 21:37
veda.. nasıl da korkuyorum ondan... nasıl da kaçmaya çalışıyorum...en büyük hayallerimi bile bırakıyorum veda etmemek uğruna...
ve o çocuk... içimdeki..
duruyor öyle.. şaşkın şaşkın bakıyor etrafına..
bırak beni diyorum gitmiyor.. onunla dünyada olup biten daha da yakıyor canımı...
ben hep saklamaya çalışıyorum onu, küçük kalsın istiyorum... ama hayat bu, büyüyor...
*çok güzel bir yazıydı..
Posted on: 16 Eylül 2010 18:12
Lhasa ve veda belki de tesadüften de fazlasıdır, bilmiyorum. Ben de genelde hep veda eden tarafta olmustum. Gecen yıl doğum günümde veda edecektim bir yıldır yaşadığım şehre. Bir gece once de doğumgünü-veda yemeğinde tanımıstım Lhasa'yı. Not etmistim adını bir kenara. Fırsat bulup arastırdığımda o geceden oniki gun sonra öldüğünü öğrendim. Sonrasında uzun yıllardır yaşadığım ülkeye ardından da iki gün önce asker arkadaşlarıma veda ettim . Daha dün akşam dinliyordum Lhasa'yı o gecen vedaları düşünerek. Bu gün de üzerine bu yazı geldi... Çok yaşa Lhasa demek geliyor içimden ama maalesef olmuyor.
Posted on: 18 Eylül 2010 13:41
evet ya..hani çocukluğumu geçtim yıllardır can ciğer olduğum dostlarıma canlarıma veda edince düştüğüm boşluk sevgilinin bıraktığı boşluktan daha beter bi acı.Hala yaşıyorum ve her gittiğimde vedalarla dönüyorum ağırıma gidiyo yinede.
Posted on: 22 Eylül 2010 16:17
Vedaların garipliğini hep bende yaşamışımdır! bir yanım kalmıştır gittiğim yerde bir yanım zaten hep yoktur hiçbiryerde... aman neyse eğer gün olur benim bloguma da düşerse yolun ki beklerim, görebilirsin ayrılıkların üstündeki etkisini çok bariz bir gri...
ama bunun için yazmadım şimdi ben buraya, yolun düşerse dedim ama bilmem cevaplarmısın mimledim bende seni bakarsan okurum bende cevaplarını...
Posted on: 30 Eylül 2010 17:41
Çok, çok güzel yazmışsınız. Bana oldukça tanıdık geldi, her vedada donup kalmak.. Ama hiç çocukluğa veda edildiği içindir diye düşünmemiştim.
Posted on: 12 Ekim 2010 23:01
Posted on: 14 Ekim 2010 21:07
Tum yazılarını bir oturusta okudum. Hepsinden etkilendim ama bu yazı apayrı geldi bana. Bilmiyorum belki de yazın kadar duygusal bir sarkıyla desteklemıs olmandan kaynaklanıyor. Yada benım lhasa de sela'ya karsı apayrı bır sevgım oldugundan.. Bılmıyorum bunları.. Ama sunu bılıyorum kı bu yazınla daha cok sevdım senı. Daha cok takıpcınım artık...
Posted on: 15 Ekim 2010 10:04
İn miyim? - Cin miyim?
İzlediğim futbolcular antrenör olunca anladım büyüdüğümü...
Posted on: 1 Ocak 2011 11:35
lan olm niye ağlatıyon beni?
Posted on: 15 Ocak 2011 06:02
top [url=http://www.c-online-casino.co.uk/]uk casino online[/url] brake the latest [url=http://www.realcazinoz.com/]realcazinoz.com[/url] unshackled no set aside bonus at the foremost [url=http://www.baywatchcasino.com/]online casinos
Posted on: 19 Ocak 2013 12:55