Eşyalar ve hatırlattıkları: bellatrixbegins
Posted on Haziran 24, 2017 Temmuz 7, 2017
Yıllar önce, iş için Amerika’ya giden kuzenime ilk Kindle siparişimi verdiğimde cicili bicili kılıf seçecek zamanım mı olmamıştı, kılıfa ihtiyaç duyacağım aklıma mı gelmemişti, yoksa “amaan, Etsy’de onca model vardır, parası neyse veririm” mi demiştim, hiç hatırlamıyorum. Düşünün yani, Kindle’ım o kadar külüstür bir model (yine de ayağımı yerden kesiyor, eh o da yeter)
Kindle elime ulaştı, ben kılıf aramaya başladım fakat ne göreyim? 79 dolar verdiğim Kindle için eli yüzü düzgün kılıflar 29 dolardan başlıyordu. Alsam, ya tutumluluk tanrıları beni tokatlardı muhtemelen, ya da lahana turşusu tanrıları… Ben Kindle’ımı gayet ilkel yöntemlerle pamuklara sarmalar sararken , teyzem imdadıma yetişti. Büyük teyzem terzidir benim, yani ben lafı uzatmamak için terzidir derim ama, pikocudur aslında. Olsun, elinden her iş gelir. Zaten ailemin kadınları yeteneklidir. Dikiş diker, örgü örer, tığ işler, kumaş boyamasından etamine, tel sarmaya türlü çeşit enteresanlıkla uğraşırlar. Teyzem de, haliyle, hemen anladı ne istediğimi ve bana elindeki kumaş ve derilerden bir Kindle kılıfı dikiverdi. Önüne de elcağızıyla gelincik işledi istek üzerine. Beş dakikada değilse de beş günde yaptı, hemen teslim etti.
O kılıf benimle birlikte ülke ülke dolaşıyor. Avrupa’ya da gitti, Tayland’a da, Gana’ya da. Ben o kılıfa baktıkça teyzemi anıyorum. Şimdi istesem bana bir tane daha dikemeyeceğini bildiğim için, kenarlarından eprimeye başladığı halde kılıfımı bir kenara kaldıramıyorum. Daha görecek çok yeri var sizin anlayacağınız.
Zeyyat’tan kalan -bence- en önemli yadigar ve IKEAyı her şeyi edinen evimizdeki en antika alet. 2000 yılındaki vefatından sonra kütüphanesindeki kitapların çoğu ben bakamadan dağıtılıp gittiyse de, daktilo konusunda yaşım yettiğince terör estirdim. “A klavye” diyebileceğimiz bu daktilonun tuşları alıştığımdan o kadar farklı yerlerde ki, apartman yaşamına hiç uymayan çat çut seslerine razı olup kullanmaya niyetlensem bile, başında akıllı telefonla yeni tanışan ebeveyn gibi kalakalıyorum. E nerde eveeet e, N, ay neyse K buracıktaymış, e peki L nerede yahu? Yok, bu iş böyle olmayacak. Küçükken Zeyyat’ın evindeki minik yazı masasında duran ve A, E, I ve R harflerinin silinmişliğine kadar ezberlediğim daktiloyu on parmak kullanamayacağım efendim, beni sekreter almayınız. Onun yerine tüm taşınmalarımda kendime yük edeceğim bu ağır aleti, büyük bir zevk ve mutlulukla.
İstanbul dışında uzun sayılabilecek bir süre boyunca yaşadığım tek yer olan Gana’dan aldığım her şeyin ayrı bir önemi ve hatırası var ama en güzellerinden biri bu çanta bence. Kumasi’de, kaldığım misafir evine giden yolda sıralanan sokak satıcılarından aldığım bu çantaya aslında haftalar öncesinden göz dikmiş, mantıklı bir harcama olduğuna kendimi ikna edince de alıvermiştim. Alıvermiştim diye özetlediğim olay, uzun bir pazarlık sürecinden sonra cereyan etmişti tabii, Gana’da adet olduğu üzere.
Dışı deri çantamın, Gana gibi rengarenk kumaşla kaplı olan içine de vuruldum desem yalan olmaz. Üzerindeki desen ise Adinkra sembollerinden Gye Nyame. Gana’nın en büyük topluluğu olan, Ashanti bölgesi Akanlarının tanrısı Nyame, “her şeyi gören ve bilen, her şeye muktedir” anlamına geliyor. Dini sembollerle pek aram olmasa da, Adinkra sembollerinin çeşitliliği ve içerdikleri birbirinden güzel anlamlar beni benden aldığı için, bu deseni çok seviyorum. Çantamı da çok seviyorum. Bana hayatımın en güzel yıllarından biri olan 2015’i daha uzun yıllar boyunca hatırlatır umarım.
Serinin diğer yazıları için tık tık: yinemimerve, silgihanım
Posted in HAYATTagged Adinkra sembolleri, ALIŞVERİŞ, daktilo, Gana, Gye Nyame, hatıra, Kindle, Kindle kılıfı, Kumasi, Nyame, Remington, Zeyyat Selimoğlu
Prev 2017 Yazında alınacak 6 çılgın karar
Sonraki Bodrum’un kokteyl barları