Konu: J.Desireé Schult 28/12/2008, 15:01
En son Jacqueline Desireé Schult tarafından 28/2/2010, 16:17 tarihinde değiştirildi, toplamda 2 kere değiştirildi
Konu: Geri: J.Desireé Schult 28/12/2008, 18:47
Betimleme : 2/15
İmla Kuralları/Yazım Yanlışları: 4/5
Hayalgücü : 7/10
Uzunluk : 2/10
Başvurabileceğin Yerler: Hogwarts Çalışanı/Hayalet/Öğrenci/Dükkan Sahibi
Rp'ni okuduğumda ilk gözüme çarpan şey, ilk bölümlerin italic olup, son paragrafın italic olmamasıydı ve bunun nedenini anlayamadım. Görüntüyü bozmuştu bu. Rp'nde betimlemeler çok zayıf. Ortamın nasıl göründüğü, insanların neler hissetiğin gibi şeyleri eklersen rp'n hem daha akıcı, hem daha uzun hem de daha güzel olacaktır. Renk uyumu ve görünüş fena değil. Kendini geliştireceğine inanıyorum. Derslere katılmanı öneririm. Hoşgeldin! ^^
Konu: Geri: J.Desireé Schult 9/2/2009, 20:44
"Derslerdeki" çabalarınızdan dolayı yeni bir rpg'nizin puanlanması için başlığınız açılmıştır. Rpg'nizi en kısa zamanda bekliyoruz.
Konu: Geri: J.Desireé Schult 13/2/2009, 20:15
En son Cornelia Caroline Crownia tarafından 29/7/2009, 21:00 tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
Konu: Geri: J.Desireé Schult 14/2/2009, 17:46
Betimlemeler biraz artmış. Ancak rp'nin geneli hala çok zayıf.
İnsanların ruh halleri, düşünceleri, ses tonları gibi unsurlara daha çok yer vermelisin.
Mekan tasvirlerini kesinlikle arttırmalısın. Öyle ki; okuyucuyu metnin içine sokmalısın.
Yazım kurallarına dikkat etmelisin. Örneğin; herkez değil herkes, sayıları yazıyla yazmalısın ve notkalama işaretlerinden sonra boşluk bırakmalısın.
İlerleyen derslere yine katılmanı öneririm. ^^
Konu: Geri: J.Desireé Schult 28/7/2009, 13:08
Başlık üyenin yeni bir rp bırakması için açılmıştır.
Konu: Geri: J.Desireé Schult 29/7/2009, 20:33
Bir zorlu savaş daha... Asla tükenmeyecek içlerinde ki kin. Yok olacak Hogwarts. Kimse neden şikayet etmiyor? Bakanlığa karşı gelmek bu kadar zor mu? Kimsenin elinden bir şey gelmezse daha kaç profesör ölecek ? Kimse bunların yanıtlarını bilmiyor. Belki de soruları bile...
Rose bunları düşünür dururken birden gözü saate çarptı. Saat gece on iki oluyordu. Genelde bu kadar geç oturmazdı. Odasında otururdu yada kitap okurdu. Yalnızlık onu erken yatmaya mahkum etmişti. Normalde kızıyla birlikte olsa sabaha kadar sohbet ederlerdi. Peki ya şimdi? Kiminle konuşacaktı Cornelia? Kime dökecekti içini? Kimin koynunda uyuyacaktı ? Babası mı? Tabii ki de hayır. Babalar bunu anlayamazdı ki. Nasıl anlayacaklar tek düşündükleri kendileriydi Rose'a göre. Bunları bir kenara bırakıp sert ve ağır adımlarla merdivenleri tırmanarak yukarıdaki koridorun soldan ikinci odasındaki yatağına gitti. Kendini yatağa bıraktı. Tüm yorgunlu hemen boşalmaya başlamıştı. Bunu hissediyordu. Birden yataktan kalktı ve aynaya baktı. Bu görüntüye dayanamıyordu. Üzüntüden asılmış bir yüz, ağlamaktan şişmiş gözler , sinirden tırmalanmış yanak ve alın... Bu görüntüyü gördüğü andan itibaren düşünmeden hareket etmeye başladı. Üzerine siyah bir kazak geçirdi. Altına da siyah dar paçasını... Üzerine hemen siyah montunu aldı ve gözlerini siyaha boyadı. Kalem çekti. Parlatıcı sürdü. Parfüm sıktı. Hemen siyah hafif topuklu ayakkabılarını giydi. Hızla odasından çıkarak merdivenden indi. Anahtarını ve yanına birkaç galleon alarak hızla evden çıktı.
Dışarıda yağmur yağıyordu. Alabildiğine karanlıktı. Tek ışık ilerideki kulübeden geliyordu.Küçük, tahtadanbir evdi. Islak tahtaları cilalandığından parlıyordu yağmurda. İçeride kimsenin olmadığına emindi Rose. Çünkü dün gece ev sahibi muggle ölmüştü. Onu kendi elleriyleteslim etmişti akrabalarına. Birden bağırmaya başladı. Hırslı bir şekilde bağırıyordu," Pislikler. Ölümyiyenler. Ben yaşarken siz olamazsınız! "dedi. Çok hırsıydı. Hem bağırıyor hem de ağlıyordu. Koşarak kulübeye geldi. Ayakkabıları, ayaklarını çok acıtmaya başlamıştı. Ayakkabılarını eline aldı ve alabildiğince hızlı koştu. Kulübeye girdiğinde ev sahibinin kanı hala yerdeydi. Dün gece çıkardığı babetleri de buradaydı. Topuklu ayakkabılarını camdan fırlattı. Babetlerini giydi ve odanın en köşesine gitti. Yere çöktü ve ağlamaya devam etti. Hırsını alamıyordu.
Birden içeriden bir ses duydu. Gıcırtılı bir sesti bu. Bunu biri yapmış olabilirdi. Yani evde biri olabilirdi! Rose kendi kendine ,” Belki de bir eşya yere düşmüştür. " dedi. Buna kendisi inanmıyordu. Asasını hafifçe yukarıya kaldırdı ve karanlık, süt kokan odaya girdi. Asasını daha da yukarı kaldırdı ve ,” Lumos! ” dedi. Demesiyle kafasına bir darbe yemesi bir oldu. Şanslıydı ki darbe çok sert değildi. Yere yığıldı. Baygın numarası yaptı. Asası hala ışık saçıyordu odaya. Karşısındaki bir ölümyiyendi. Ona bir tekme indirdi ve asasını yerden aldı. ölümyiyen asasını yere düşürmüştü. Tabi ki asasını almaya çalışacaktı. Rose onun elinin hafifçe oynadığını gördü ve hızla eline bastı. Onun asasına kendi asasını tutarak,” Accio asa! “ dedi. Artık ölümyiyen çaresizdi. Rose,” Çaresizlik herkesin başına gelebilirmiş değil mi? O efendin seni şimdide koruyabilecek mi? Tabi ki hayır! ” dedi ve ölümyiyeni öldürdü. Bu akşam öldürdüğü ikinci ölümyiyendi o. Kesinlikle pişman değildi. Onları öldürmeseydi kendisi ölecekti. Asla acımayacaktı onlara. Voldemort… Asla akıllanmayacaktı. Bir insan nasıl iyilik yapamadan yaşardı? Nasıl . Artık dayanamayacak olması onu iki ağacın ortasındaki ufak yere sürükledi. Sabahı burada etmeyi düşünüyordu. Tabi yeni bir macerayla karşılaşmazsiçinde sevgi olmazdı? O gerçek bir insan, bir büyücü olamazdı. Kesinlikle onun kalbi yoktu. Sevgisiz bir hayat düşünemiyordu çünkü Rose. Bunları düşünürken çoktan süt kokulu odadan çıkmış kapıya doğru yönelmişti. Kapıdan da çıkınca yine koşmaya başladı. Yağmurun altında koşmak onun küçüklükten beri en sevdiği şeydi. Hiçbir zaman değişmemişti bu zevki. Koştu, koştu ve koştu. Ne kadar uzağa koşabildiyse onun için iyiydi. Hogwarts ‘ın yerini biliyordu. Bu koşmalar onu oraya az da olsa yakınlaştırıyordu. Çok yorulmuştu. Etrafına bakındı. Hiç güvenli bir yer yoktu.Artık dayanamayacak olması onu iki ağacın ortasındaki ufak yere sürükledi. Sabahı burada etmeyi düşünüyordu. Tabi yeni bir macerayla karşılaşmazsa.
Sabah kalktığında asasının kaybolduğunu gördü. Hızlıca ayağa kalktı. Yüzünde telaş, içinde korku vardı. Otların içini karıştırdı. Sonunda bulmuştu. Evet sadece asası otların içine yuvarlanmıştı. Yüzünde anlamsız bir tebessüm belirdi. Asasını sıkıca kavradı ve oradan uzaklaştı. Şimdi içecek temiz bir su bulmalıydı.Dar yolda yürürken kendine biraz kızmıştı. En küçük zorlukta vazgeçmemeyi öğrenememişti hala.Daha çok yolu vardı. Etrafı keskin gözeriyle süzüyordu fakat ne bir dere vardı ne de bir su birikintisi.
Üzerine giydiği kıyafetler artık yırtılmıştı. Siyalıktan çok beyaz beyaz lekeler ile doluydu. Saçları o kadar kirlenmişti ki sarılığını kaybetmişti. Sanki kahve tonlarındaydı. Daha fazla kıvırcıklaşmıştı sanki. Suratının üzerindeki yaralarda oldukça canını yakıyordu. En kısa zamanda varmalıydı Hogwarts’a . Yoksa eceline yakalanacaktı. Hem de kızını ve eşini son bir kez göremeden. Biraz da olsun genişleyen toprak yolda bu düşüncelerle ilerlemeye devam etti. Saatlerce yürüdükten sonra sonunda bir akarsu bulmanın sevinciyle yüzündeki gülümsemeye engel olamayarak kana kana içmişti suyunu. Daha o kadar çok yolu vardı ki! Nasıl gideceğini bilmiyordu ama Hogwarts’a gitmek zorundaydı. Zorunda… Oturduğu yerden sanki hiç kalkmak istemezmiş gibi yavaş kalktı. Artık gidemeyeceğini düşündü biran. Sonra yine vazgeçmenin doruğunda olduğunu düşünerek bu hissi atmaya çalıştı kafasından. Hızlı adımlarla suyun içinden geçmeye çalıştı. Suda ne kadar hızlı olunursa o kadar hızlıydı Rose. Akarsuyu geçti. O sırada bir ses duydu,” Avada Kedavra! “. Bu ses onun sonu olmuştu. O zamandan beri bu ormanın adı Yasak Orman olmuştu. Rose ‘un ise ölüsü bulunamadı. Fakat Voldemort’un gönderdiği mektup Rose’un öldüğünü belirtiyordu.
Cornelia kitabını kapattı. Hayatında gördüğü en basit hikayeydi. Hayatı kınamıştı. O kadar çekilen eziyet boşuna mıydı yani? Saçmalık , saçmalıktı bu. Kader miydi bu şimdi? Birden hikayeden ne kadar etkilendiğinin farkına vardı ve düşüncelerini bir kenara attı. Şimdi bu tesadüfen önüne gelen hikayeyi bırakıp biran önce KSKS ödevini bitirmeliydi. Gerekli kitabı aldı ve ödevini araştırmaya başladı. Araştırmasına devam ederken sürekli gözü kahverengi kare masanın sağ üst köşesinde duran kitabın açık sayfasındaki hikayeye kayıyordu. Buna engel olmak onun için imkansızdı. Zor bela ödevini bitirdi ve küçük kumaştan olan beyaz çantasına ödevini tıkıştırdı. Hızlı ve kendinden emin adımlarla kütüphaneden büyük bir gürültü çıkararak çıktı. Profesör anne ve babasıyla bu hikayeyi konuşacaktı.
Konu: Geri: J.Desireé Schult 29/7/2009, 23:01
Betimlemerde eski rplerine göre gelişme var, akıcılıkta da gelişme gördüm. Yazıma da dikkat ediyorsun. Fakat hayal gücünün sınırlarını zorlamak zorundasın. Sana tavsiyem bir derse daha katılman ^^
Konu: Geri: J.Desireé Schult 28/2/2010, 10:13
Başlık, üyenin yeni bir rpg bırakabilmesi için açılmıştır.
Konu: Geri: J.Desireé Schult 15/5/2010, 16:16
Konu: Geri: J.Desireé Schult 15/5/2010, 19:27
50. Tebrik ederim.