Efila Aşka Sığar Mı ? | Sokak Dergisi
Büyük bir kayıp var içimin rıhtımında. Boğulacağım biliyorum. Çay koydum fincana ,saat kaç? Bu kış nereden geldi başıma hava sıcak, elim ayağım buz kesmiş, anlamsız .Kanepenin köşesini ev edindim yıllarca, ömür kaç yıl? Sevdaya paha biçseydim eğer bir kahvenin buharına saklardım göz yaşını. Sorularıma cevap ver! omuz köşeme bir irkilti koyup gittin, yolculuk nereye? Senin denizin neden siyah, diplerini göremiyorum işin kötüsü gökyüzüne de sahip çıkamıyorum. Bilmiyorum, battım mı?
Kelimelerin çalkantılı sesleri kulaklarıma ilişiyor, ne zamandır burdayım bilmiyorum. Beyaz bir gömlek var üstümde, beyaz bana yakışmaz, öyle derdin, nerdesin gelde çıkar şu hastalık kokan gömleği üstümden.Yatağımı göremiyorum, burası evim olmamalı. Kapının girişinden gelen tanıdık sese çeviriyorum başımı. Anne…gözlerinin içindeki korku içimi ürpertiyor. ‘Ona iyi bakın.’ diyor sırtından hiç sevemeyeceğimi anladığım adama. Nereye gidiyor, anneler gitmez ki? Ellerimi kim tutuyor arkadan, bu oyun can sıkıcı olmaya başladı. Kapıyı kapatıyorlar üstüme, her yer neden beyaz? En son, en son ne yaptığımı hatırlamaya çalışıyorum.
Bir pencere kenarı, kuşlar yarenlik ediyor sesime, yüksek sesle söylediğim şarkılar kilitlediğim kapının arkasındaki bağırışmaları örtüyor. ‘Hadi kızım aç , kendine zarar verme Efila , aç şu kapıyı.’Bir kuş yakalamalıyım, kanatlarını çalıp uçmalıyım sana. Hızlı olmam gerek onlar kapıyı açmadan, uçmam gerek, memleketime, sana. Çok gürültülü bir ses geliyor sırtımın arkasından, omzumdan geriye baktığımda kırılan kapı ve gözyaşları kirletiyor manzaramı.
– Efila kızım lütfen annene gel geçecek yavrum, sakın canından vazgeçme.
– Hayır anne, sadece uçacağım, onun yanına gideceğim, iyiyim ben.
Kollarımı iki yana açıp, kanatlarımı bekliyorum, esen rüzgar köprücük kemiklerimle sevişiyor. Göz kapaklarımı kapatıp, kendimi gökyüzüne teslim edecekken karın boşluğumda hissettiğim bir kol beni tutup insanların yaşam dediği zindana geri döndürüyor. Sonrası annemin hıçkırıkları ve bu yabancı yer. Delirmek üzereyim ne işim var benim bu odada? Duvarları bile kötü gözüküyor gözüme
– Çıkarın beni buradan! Anne! Anne!
bir süre daha bağırıyorum, kimse duymuyor sanki sesimi. Sesim çıkmıyor mu? Kapıdan gelen kilit sesleriyle beraber içeriye uzun boylu, çirkin bir adam giriyor. Bana doğru yaklaşırken, korkarak geriye çekiliyorum.
– Korkma, burası senin yeni evin. diyor pis bir tebessümle. Cesaretimi toplayıp ses tellerime yükleniyorum.
Başını kaldırıp şırıngasına bakarken umursamaz bir tavırla,
– Akıl hastanesi.
Hayır bu doğru olamaz, dışarıda bunca deli varken sevdaya düşenin suçu ne? Boyun kıvrımında hissettiğim acıyla gözlerim kapanıyor. Uyandırın beni bu kabustan. Ali neredesin korkuyorum, tut ellerimden.
Sonraki İçerikDÖNÜLMEZ AKŞAMIN UFKUNDAYIM
Okunmadan Önce Aşk Acısı Düşünülmesi Gereken Yazı
Artık Tek Başınasın