Tukidides ve Uzun Savaş Sorunu
TESAD Makale Çevirileri 15 Mart 2018 20 Mart 2018 Antik Yunan, Felsefe, Tukidides 0 yorum
İngilizce aslından çeviren: Atilla Arda BEŞEN & Alexander Nicholas Floyd Esq.
Tukidides Hakkında Söylenecek Bir Şey Kaldı mı ?
Editörün Notu: Bu, Joshua Rovner (@ joshrovner1) tarafından istihbarat, strateji ve devlet yönetimi üzerine yeni bir “Brush Pass” ın beşinci baskısıdır.
Modern teknolojiler, balistik füzeler, nükleer silahlar ve siber silahlar konusundaki kaygılarla domine edilmiş bir yılda…
Bilim adamları zamanlarının büyük bir bölümünü eski bir tartışmayla harcadılar. Tukidides Atinalılar ve Spartalılar arasında 431-404 yılları arasında gerçekleşen ve Peleponez Savaşları’nın Klasik Tarihi’ni belgeliyor. Korkunç bir savaştı. Geleneksel savaş, korkunç hastalıklar, kitle katliamı ve iç savaş Antik Yunan dünyasının kumaşını parçaladı. Savaş sonrası ise Yunan Dünyası kaotik, vahşi ve fakirleşmiş haldeydi.
Tukidides’in savaş hesabının kendisi birtakım kalıcı stratejik ikilemleri açıklıyor. Ne zaman ve nasıl risk alınmalı, iç politika gerekliliklerini stratejinin gerekliliklerine göre nasıl dengelemeli, burnu dik komutanlarla nasıl başa çıkılmalı vb. Ancak kitapta yer alan bütün meseleler, belki de hiçbiri, büyük güçlerin neden çabuk biteceğini düşündükleri uzun çatışmalarda sürekli kapana kısıldıklarının açıklaması kadar önemli değil. Tukidides hararetli bir savaşta liderleri kendi topraklarında dahi olsa düşmanlarını yenemeyebileceğini gösterecekti. Deniz güçleri, ordularını tahrip etmeden kara kuvvetleri üzerinde zafer arayışındalar ve bu karşılıklı olarak uygulanmaktaydı. Erken dönem savaşları aslında hiçbir şeyi çözmezdi, çünkü her iki taraf da kendi alanlarına güvenli bir şekilde geri çekilebilir ve sonuç çıkmaza sokardı: Her iki taraf da teslim olmayı zorlayacak askeri güce sahip değildi ve aynı zamanda siyasi gerilimler çok yüksek olduğu için geri çekilecek durumda da bulunamazlardı.
Savaş başlamadan önceki yıllarda her iki taraf da karşılaştırmalı olarak güçlerinin ve zayıflıklarının farkındalardı. Atinalılar Eski Yunan’da deniz gücünü domine ediyorlardı ve ticaret ile emperyalizmi birleştiren büyük bir strateji uygulamaya koymuşlardı. Güvenlikleri deniz gücüne bağlıydı. Güvenliği ise donanmasına, müttefiklerinin müttefiklerine ve sömürgelerine, kenti kuşatan ve Pire’deki limana bağlayan uzun duvarlara dayanıyordu. Diğer yandan Spartan güvenliği, Peloponnese’nin çoğuna hakim olan güçlü piyadelerine dayanıyordu. Atina’nın aksine, Sparta’nın bu büyük stratejisi muhafazakar bir yapıda olduğu için gelişti. Sparta’nın ünlü birbirine çok bağlı ölümcül bir savaş birliği vardı, ama Spartalı liderler orduyu dışarıya göndermeye gönülsüzlerdi, çünkü eğer böyle bir şey olursa içerde bulunan serflerin ayaklanma ihtimali bulunmaktaydı.
Durum bugün bazılarının “Alanlar Arası Caydırma” dediği şeyi andırıyordu. Çağdaş askeri stratejistler bir alandaki askeri etkinliğin başka bir alanı tehdit ederek caydırılma olasılığını merak ediyor. Örneğin, ABD siber saldırıları, geleneksel askeri güçle cevap verme yeteneğini ve istekliliğini göstererek engelleyebilir mi? ABD’nin deniz gücü ve dominesi Çin’in toprak gücüne karşı bir dengeleme görevi gütmeye devam edip, iki ülke arasında Graham Allison’un uyardığı gibi savaşı önleyecek mi ? Daha genel olarak bir alandaki teknolojik ilerlemelerin devletlerin olağanüstü riskler almasını engellemesi ve dengeyi koruması mümkün mü ?
Alanlar arası caydırıcılık gibi bir yöntem M.Ö. 5. yüzyılın ortalarında Eski Yunan’da barışı sağlayan bir sistemdi. Atina suları kontrol ediyordu ama Sparta ile savaştan kaçınmasının bariz sebepleri vardı. Sparta Yunanistan’daki en güçlü kara ordusun sahipti ama yetenekli Atinalı kürekçilere (oarsmen) karşı umut çok azdı.
Her iki taraf da bu temel asimetrinin farkındaydı, ama savaş öncesi dönemde, düşmanın çekim merkezi ile yüzleşmek zorunda kalmadan savaşı kazanma fantezilerine yenik düştüler. Atina küçük çaplı baskınların Helotlar arasında bir isyan çıkaracağını umuyordu Peleponez kıyısında (Spartalılar devlete bağlı serflere sahipti ve Perslerin de savaşa girmesini umuyordu ve tabi ki müthiş donanmalarını getirmelerini.). Bu umutlardan hiçbiri gerçekleşmedi ve tahmin edilebileceği gibi savaş ilk birkaç yıl içinde sonuçsuz çatışmaların ardından sinir bozucu bir çıkmaza girdi.
Rakiplerinin kilit güçlerinin etkisini üstesinden atamayan ve ancak kendi bölgelerindeki egemenliklerine dayanarak korunan Atina ve Sparta savaş içinde de benzer görüşteydiler. Düşmanın güçlü olduğu yere saldırmaya da istekli değildiler. Bunun anlamı her ikisi de fetih durumuna uzaktı ve birbirlerinin isteklerini kabul ettiremediler. Böylece onlarca yıl süren maliyeti büyük çıkmaz sokağa açılan bir savaş gerçekleşecekti.
Taktiksel durum günü belirleyecekti. İki taraftaki komutanlar da düşman sesi duyduklarında geri çekileceklerdi. Sparta 429 ve 428 yıllarında umut verici amfibi operasyonlardan kurtuldu ve müttefiklerinin, Atina’nın en önemli müttefiklerinden birini düşürmek mümkün olduğu anda Corcyra’nın iç savaşında terk edildiler. Atinalı toprak komutanları, aynı yolu izlediler ve Spartalıların geldiği yönündeki istihbarattan sonra 425 ve 424’te etkileşimde bulunmaktan kaçınıyorlardı. Atina aynı zamanda Argos’u 418’de Sparta ile yaptığı savaşta tam olarak desteklemedi. Bu savaş – tüm savaşın en büyüğü – yaklaşan bir olaydı ve Peloponnese’deki ezici bir toprak yenilgisi Sparta için felaket olabilirdi; ancak, daha önceki hayal kırıklıklarının hatıraları tarafından yumuşayan Atina liderleri, savaşa sadece küçük bir güç kattılar.
Cesur komutanlar bulmak zordu ama Spartalı Brasidas gibi istisnalar, cesur kampanyaları yürütmek için emirleri kasten görmezden geldi. Diğer durumlarda, siyasi liderler kendilerini risk kabul etmeyen komutanlarını, kendilerini başarılı olmadıklarını düşündükleri kampanyalara göndererek onlardan kurtulmaya çalıştılar. Atinalı liderler, Peloponnese’nin güney kıyısındaki Spartan güçlerine karşı bir aptalın kampanyası olsalar da onu göndererek ünlü Cleon’dan kurtulmaya çalıştılar. (Şaşkınlıkları ise, onun kazanmasıydı.)
Riskten kaçınan komutanlar düşmana saldırmak için dolaylı çabalarla doktrinel olarak sınırlandırılan askeri kuvvetleri yönlendirdiler. Her iki tarafın da coğrafi sığınaklara sahip olması gerçeğinden ötürü (Sparta’nın toprağı vardı, Atina ise denizdeydi) kimse vazgeçmek zorunda kalmadı. Ve her iki taraf da varoluşsal siyasi hisler için savaştıklarını düşündüklerinden, pes etmeye de hevesli değildi.
Ancak kaybetmekten kaçınmak için savaşmak maliyetliydi. Gerçekten de, 27 yıldır sonuçsuz süreç her iki taraf için de yorucuydu. Sparta sonunda Atina’yı 404’te yendi, duvarlarını yıktı ve şehri işgal etti. Zaferi geçici ve zaferinin içi boştu. Uzun zamandır savaşmanın bedeli, diğer yükselen büyük güçlerden önyargıya açık bırakmıştı ve bir yüzyıllık düşüşe girmişti. Hala Helot isyanı tehdidiyle yüz yüze kalır durumdayken, M.Ö 371 yılında Thebes’e yıkıcı bir yenilgiye uğradı ve daha sonra Makedon hegemonyasının yükselişini engelleyemedi. Sparta’nın Yunanistan’da egemen toprak gücü olarak zamanı bitti.
Günümüzde Amerikalılar uzun süren savaşları ele aldıklarında Vietnam, Afganistan ve Irak’ta devlet dışı silahlı grupların devlete karşı acılı karşı isyanlarını planlarlar. Normal askeri güçlere karşı geleneksel savaşlar, aksine, tarihsel olarak düşük kayıp oranlarıyla şaşırtıcı derecede kısa olmuştur. Ancak teknoloji, kaynaklar ve askeri profesyonellikteki ABD avantajlarına rağmen uzun süreli geleneksel savaş şansı ortadan kalkmadı. Örneğin, Çin’e karşı bir ihtilaf Peloponnezik yolu takip edebilir. Stratejik Araştırmalar Dergisi’nde Journal of Strategic Studies, açıkladığım gibi, her iki ülkedeki strateji uzmanları düşük maliyetlerle hızlı zafer elde etmeyi umuyorlar; siber saldırıları ve diğer bilgi işlemleri, diğer tarafın etkili bir savunmayı koordine etme yeteneğini bozuyor.
Bir çatışmanın ilk aşamaları planlandığı gibi çalışmayabilir. Gerçekten de, büyük güç savaşlarında sefer ilan etmek nadiren beklentileri karşılıyor. Denizci tarihçi John Maurer’in John Maurer geçtiğimiz günlerde belirttiği gibi, “Büyük güçleri içeren savaşlarda, savaşın ilk turunun sonuncusunu kanıtlama olasılığı yoktur.” Büyük çaplı hatalar ve büyük olasılıkla, deniz ve hava genişliğinde çok sayıda servisin koordine edilmesini gerektiren karmaşık savaşlarda olasıdır. Asya’daki bir savaşa başlamanın hayal kırıklığı yaratacağı bir dönemde, ABD’nin güçleri, bölgedeki müttefiklerinin regional allies Çin’deki kuvvetleri korumak için yeterli savunma yeteneklerine sahip olduklarına inanarak denize çekilebiliyorlardı. Bu arada Çin, ABD ve müttefik güçlerine karşı taciz savaşına yerleşen topraklara sığınabiliyordu. İki taraf da yenilgiyi kabul etmek için diğerini kolayca sindiremezdi, ama hiçbir zaman yıkım tehlikesiyle karşı karşıya kalmadılar.
Böyle bir durumda başarılı bir diplomasi, liderleri geri durmaya ikna etmek için işe yarayabilirdi. Her iki taraf da sonucu hayati, hatta varoluşsal olarak görecek, ya da nükleer silahlı büyük hegemonyaya karşı savaş riskini üstlenmeyecekti. ABD liderleri savaşı, savaş sonrası liberal düzenin çok fazla kan ve hazine binası geçirdikleri son bir test olarak görebilirler. Çin Komünist Partisi, özellikle savaşın Tayvan’ın statüsü gibi derin milliyetçi meseleleri içeriyorsa, kapitülasyondan kaçınmak için yoğun bir baskı hissetmek durumunda kalacak. Aynı zamanda Çin yönetiminin kendini kurtarmasına izin veren ve hatta zafer iddia eden ABD’ye kabul edilebilir bir anlaşmayı sunarak en zeki stratejistin vergisini bile ödeyebilecek hale gelecek.
Böyle bir çözümün Eski Yunan’da imkansız olduğunu kanıtladı. Modern stratejistler bunun neden olduğu sorarsalardı iyi bir şey yapmış olurlardı.
Joshua Rovner, Amerikan Üniversitesi Uluslararası Hizmet Yüksekokulu’nda Doçentlik görevindedir. Gerçekleri Sabitleme kitabının yazarı: Ulusal Güvenlik ve İstihbarat Siyaseti’nin (Cornell, 2011) yazarıdır ve istihbarat ve strateji hakkında geniş ölçüde yazılar kaleme almaktadır.
Çeviriye yardımları için – Alexander Nicholas Floyd Esq.’a teşekkürler
← Trump ve Kim, Tarihi Bir Zirve Toplantısı Planlıyorlar
İslami Bankacılığa Genel Bir Bakış →