​​​​​​​Devlet ve örgüt gibi organizasyonların toplumları, değer vermek gibi ikna yöntemleri yerine korku duvarları üzerinden yönetmenin yollarını keşfedeli binyıllar geçti.
16 Ekim 2017 Pazartesi 19:32A+A-
Zafer Burakmak’ın Yazısı:
Devlet ve örgüt gibi organizasyonların toplumları, değer vermek gibi ikna yöntemleri yerine korku duvarları üzerinden yönetmenin yollarını keşfedeli binyıllar geçti. Bu topraklarda da Cumhuriyetin kuruluş yıllarında bu yöntem kanlı bir şekilde yaşanırken sonrasındaki yıllarda da bu korku psikolojisine sürekli başvurulmuştur. Yaptıkları bir yana yapacaklarının dillendirilmesi bile dehşet salmaya yeterliydi. Görece hakların geniş tutulduğu bir ortamın Kürt hareketlenmesine neden olacağı tartışmalarının yaşandığı 1960 yılında Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel, eğer Türkiye’de Kürt huzursuzluğu olursa “Ordu kasabaları ve köyleri bombalama konusunda tereddüt yaşamayacaktır; yaşadıkları yerler ortaya çıkacak kan banyosuyla boğulacaklardır” ifadelerini kullanıyordu. Eski bir asker olan Gürsel, en kestirme yöntemin korkuyla sindirmek olduğunu biliyordu. Yine eski bir İçişleri Bakanı’nın “Dağları koruyan jandarma değil, jandarmanın korkusudur” sözü bu mantığın tezahürüydü.
Şapatan Köyü, Kürt toplumunun sindirilmeye çalışıldığı tezinin somut bir kanıtıdır. Çünkü kimi polis memurlarının onlarca kişiyi meydan dayağından geçirdiği köyde, PKK üyelerinin de kendilerinden olmayanları korku ile sindirmeye çalıştığı saldırıları yaşandı. Şapatan’da köylülerin sıra dayağına çekildiği günden 46 gün sonra bu kez PKK, İslami kimliğiyle bilinen bir esnafın işyerini bombalamıştı. Örgüt kendinden olmayan muhalif bir kesimi korkuyla sindirerek zapturapt altına almayı hedeflemektedir.
“Boyun eğmenin dışsal görünüşü, baskının içsel olarak kabul edildiğinin bir kanıtı olamaz” demişti bir yazar. Kürt toplumunda korku ve şiddet ile yaşanacak bir suskunluk, susturanın zulmünü, susanın ise öfkesini çoğaltır. Bir toplumla gelecek planı yapan her güç için ise zulüm kara bir leke, toplumdaki öfke ise en büyük tehlikedir.