Yine kabuğuma çekildim bu gece Bu alışkanlık bana çocukluğumdan kalma
Sahte kahkahalar ve geçiştirdiğim hüzünlerle yaşıyorum. Şehrin her yerinde sana ait anılar varken, Nasıl öteleyebilirim sensizliği?
Sevgili Twitterlılar, Facebooklular, Msnliler, Yonjacılar, hepinizi sevgi ve saygı ile selamlıyorum... Siz bu satırları okurken annem bana ayaklarını kaldır orayı da süpüreceğim diyor, bu saatte elektrik süpürgesi mi açılır demek tabi ki yemiyor..
Bugün sizlere son zamanlarda başıma çok gelen ve bir o kadar da beni sinir eden bir olaydan bahsedeceğim.. Beni bilen vardır, bilmeyen vardır ya da yeni yeni tanıyamaya çalışan vardır, olmadı ne işim var ulan seninle deyip arkasını dönen vardır. Ama beni bilen bilir ki ben meslek olarak maalesef reklamcıyım.. Mesleğimin getirmiş olduğu zorunluluklardan biri de her yeni oluşumu yakından takip edip, inciğini çıncığını çıkartmak.. Twitterla da tanışmam böyle oldu... ( Ekran bulanıklaşır )Yıl 2009.. Twitter Türkiye'de 'lan bu da neymiş' diye kafamızda deli sorular, kolayca sevemediğimiz bir mecraydı..Sonrasında popüler kültür tabi ki oraya da el attı ve herkesin, her ergenin, her dangalağın, her aydının, her malın, her ruh hastasının, her saçmalığın ve her iyi insanın yer aldığı sanal bir dünya haline geldi.. Bir çoğunuz yataktan uyanır uyanmaz Twitter'a bakıyorsunuz. Çünkü artık orası sizin için bir yaşam alanı...2009 yılından bu yana kullandığım hesabımda her şey yolundayken, yaklaşık 3 aydır enteresan insanlarla uğraşmaktayım.. Bu mecrayı çok sevdiğim doğrudur. Ama burada özgür ve demokratik bir biçimde, herkesin kişisel haklarına ve değerlerine (ne kadar inanmasakta) saygı göstermek zorundayız. Bu bilince sahip olmayan insanların artık rahatsızlık verdiğini dile getirmek istiyorum. Benim atmış olduğum tweet beni ilgilendirir, zaten senin istediğin gibi bir tweet atsam kendi hesabımdan değil, senin hesabından atarım. Tweet benim, hesap benim sanane kardeşim !!!Biz binlerce katılmadığımız, sinirden dişlerimizi kemirdiğimiz tweetlerle karşılaşmıyor muyuz? Elbette karşılaşıyoruz. Bugüne kadar kimsenin atmış olduğu tweet yüzünden kimseye sarmadım. Hee sardıysam da kesin o tweette benim ismin geçiyordur.Ben hiç bir zaman kendimi fenomen olarak tanımlamadım. Ben burada yazılarıyla ve fikirleriyle var olan bir adamım. Ama öyle bir fesatlık ve kıskançlık almış ki insanların gözünü, ne yapsam da saldırsam diye herkes pusuda. Son zamanlarda gerçekleştirilen bir olaydan bahsedeceğim sizlere... Biliyorsunuz saçma salak takipçi uygulamaları var. Bu uygulamalar sayesinden takipçi kazanabiliyor ya da satın alabiliyorsunuz. Bu hesaplar şuan Twitter tarafından incelenmekte. Eğer böyle bir uygulama kullanıyorsanız hemen vazgeçin. Çünkü kısa süre sonra bu hesaplar Twitter tarafından kapatılacak. Millet başkasının hesabına feyk takipçiler yüklüyor, daha sonra bu adam takipçi satın aldı diye rezil ediyor. Adam gece yatıyor her şey normalken, sabah kalktığında hesabında binlerce feyk hesap var. Bunu neden yaparlar? Ayrıca fenomen diye tabir edilen insanlara laf atılırken, aslında lafı atanların hepsi onun yerinde olmak isteyen adamlar... Bu tweeti RT almak için yazmışsın diyen adamlar var. Arkadaşım senin burada olma sebebin Unicef yararına mı? Ayrıca sanane? Hadi öyle yaptım diyelim, bu seni ne kadar ilgilendirir? Sen o insanı ne kadar tanıyorsun da bu adam samimiyetsiz tweet atıyor diyebiliyorsun. Her saldırganlık gizli bir hayranlıktır. En son başıma gelen olay, Leyla Zana'ya verilen hapis cezası için, 'bu ülkede adalet sadece kadın ismi' diyerek tepki verdim. Profilinde Türk bayrağı olan adamı PKK sempatizanı mısın diye suçlayabilecek kadar ruh hastaları ve akıl sağlığından şüphe duyduğum insanlarla karşılaştım.. Artık buradan zevk almamaya ve giderek soğumaya başladım. Bunları yazma sebebim belki de bir arkadaşa dert yanmak, belki de bunu yapan varsa aranızda (bana ya da başkasına) bizleri anlayabilmesini sağlamaktır. Kimse sizin attığınız tweet ile sizi yargılayamaz, kimse de milletin tweetiyle kimseye salça olamaz. Bu zamana kadar sustum ve hiç ağzımı bozmadım. Eğer küfür ettiğimi görürseniz önceden bilin ki sebebi bu kazmalar..
Ama keşke beni uyarsaydı. Gitme onunla, sevme onu, sarma o dostu, kanma ona deseydi.. Benim oynadığım saklambacın, yakartopun, seksekin hiç mi hatrı yoktu? Aslında hepsinde yanımda olan tek oydu... En savunmasız anlarımda beni korumadı mı? 'Daha o çocuk' diyerek kollamadı mı? İşte ben o yüzden ona da kızamam... Vardır elbet benim de bir hatam..
Kirleneceğimi nereden bilirdim? Dedikleri gibi kirlenmek güzel değildi... Demek ne kadar çok kirlendik ki, çocukluğumuz bizi terk etti... Şimdi kalabalıklar arasında bazen ona rastlıyorum. Sokak aralarında onun sesini duyuyorum. Parklarda görür gibi oluyorum. Benimle olmasa bile, onu bir minik bedende buluyorum.. Bazen eskisi gibi gazozla, bazen de şekerleme ile gönlünü alıyorum..
büyüme dönemlerine göre farklı farklı mutluluk kaynaklarını oluştururlar. Bebeklikten bu yaşımıza kadar bir sürü kaynağımızı tüketip, yeni kaynaklar elde ettik. Sömürgecilik ise en ala sömürgeci biz insanoğlu değil mi?
Mutluluk için gerekli olan şey iki farklı yolun kesişmesidir. Ama bu yol kesişmeyip mutluluğa çıkmıyorsa, bilmeniz gerekir ki siz de o yolda yürümemişinizdir. Yanılmış, bunalmış, tükenmiş
olabilirsiniz ama asla yetinmiceksiniz..
Bugünlerdeki tek mutluluk kaynağım Şehzadem. 1.5 Aylık İran kedisi. Hayatımda bir devir kapanıp yeni bir devir açıldı. Ülkenin Cumhuriyet ile yönetildiğini öğrendiğim günden bu yana yaşadığım en büyük devrim. Çünkü
o gün Şehzade olmadığımı öğrendim.
Ama ben hep inat edip kendimi buna inandırdım. Gerekirse Manisa beyi olmak için yola bile
koyulacaktım. Deli bu adam dememeniz için kısaca açıklayayım; bakın bu eğlence de benim mutluluk kaynağım. Aslında bu kadar basit. Kendinizle eğlenebildiğinizde her şeyi yarılamış bazı şeyleri aşmış ve önünüze gelene ilk tekmeyi vurmuş oluyorsunuz. Bazen geri kalan 99 tekmeye gerek
Sabahları onunla uyanıyorum, uykusu geldiğinde kucağımda buluyorum, anne sütünü hazırlıyorum ve çok mutluyum... Ama
Şehzadeye gelene kadar sıralamam gereken o kadar çok şey var ki... Hangisinden başlayacağımı bilmiyorum. Nefes almak zaten her mutluluğun temeli. Emin olun ki sahip olduğunuz bir çok imkan, bazı insanların ellerini açıp Allah'dan dilediği dilek... Ama bizim elimizde olduğu için