İtibar Dergi – Sayfa 2 – İtibar
Gökhan Ergür: Postacı
6 Haziran 2018 İtibar Dergi
Oyulmuş evlerin altı
Düşüyor herkes derdine
Bir kat daha derinde babam
Bu kadar geldi elinden
Bıraktığı yerden izliyorum dünyayı
Türkçe inanıyor kendine ve göklere
Kahvelerde öksürüyor gizli
Ve şükrediyor haline anahaberle
Karnı değil önce gözü doyuyor
Tezgahtan değil, kasalar yerde
Şiirin tamamını İtibar’ın Haziran sayısında okuyabilirsiniz.
6 Mayıs 2018 İtibar Dergi
Ey Rab, kurtar bizi
söze değmeyen sözden, ele değmeyen elden
çokça şey gizledin bizden ve çokça gizlendin
verdiklerinden çok, vermediklerindesin.
Ey görünürken hep aynı kalan
yeryüzünü kaldırınca, yeryüzü çıkıyor altından
suyla taşınan, güneşte doğan
geldiğinden çok, gelmediğinde sensin
söz konuştuğunda daha fazla: neredesin?
Her söz birbirine benziyor, öyle ve daima
ellerimiz farklı mı diğer yarısından
şehre girerken tanıdım seni
bu muvazenesiz yalnızlığımdan
ellerimde kuru ağaçların yosunu
şehre girerken anladım
dünyada ne çok insan var
5 Mayıs 2018 5 Mayıs 2018 İtibar Dergi
hatırladım, suyun üzüntüyle uçuşunu yazın
yağmur duası doldurulmuş bir şişe,
çocuk dirseklerinden dikiz aynaları, kirli boyun, abi bi lira.
ne zamandır bir sahabe yerine akbil basmadım.
evet yavrum sen söyle arkadaki:
-soruların kapaklarını çöplere atmamalıyız.
-lezzetleri tahrip edip acılaştıran,
pet şişeyi sıklıkla hatırlayınız.
doktor ameliyat diyor bu yaşadığımıza
toplanan mavi kapakları bundan
Akdeniz’e atmak gerektir
Halep saçının zulasında, üzgün
tekerlekli bir sandalyeyle de olsa dönecektir.
Şiirin tamamını İtibar’ın Mayıs sayısında okuyabilirsiniz.
2 Mayıs 2018 5 Mayıs 2018 İtibar Dergi
Edebiyatın sadece edebiyat olarak algılanmadığı tuhaf bir döneme tanıklık etmekteyiz. Günümüzde kimi yazarlar için ortaya iyi bir ürün koymak başlı başına bir anlam ifade etmemekte. Yazar, o ürünün de önüne geçerek, onun üstüne basarak kendini takdim etmek istemekte. Bunun için de bir siyasete, bir “yazar siyaseti”ne başvurmakta.
Yazar siyasetinin ilk adımı bir “imge” yaratmak. Yazdıklarını aşan, onu örten, ondan daha farklı bir imge. Yazı daha geri planda. Yapılan her şey bu imgeyi parlatmak ve takdim etmek için. Yazar imgesi belli olduktan sonra yazar yaptığı her işte, her davranışında, bu imgenin peşinden gitmekte, onun gereklerini yerine getirmekte.
Tomris Uyar, 1960’ların edebiyat ortamını ve Turgut Uyar, Edip Can­sever, Ülkü Tamer, Cemal Süreya arasındaki ilişkileri anlatırken ilginç tespitlerde bulunur: “Birbirlerinin güzel bir şiirini gördüler mi, mut­laka söz etmek vardı -o zaman şim­diki gibi ‘ben daha iyiyim, o daha iyi’ tartışması hiç yoktu. Herkes ne yaptığını çok iyi bilirdi. Bu, hikâye için de böyleydi, şiir için de böyleydi. Yani Edip güzel bir şey yazmışsa çok sevinilir, Turgut iyi bir şiir yazmışsa –hiç unutmam, Ahd-i Atik’i yazdığı zaman, Edip ona bir telgraf çekmiş gece yarısı. Yani böyle duygudaşlık vardı.”
Uyar, söz konusu söyleşisinde, “her­kes ne yaptığını çok iyi bilirdi,” di­yor. Aslında işin temeli biraz da bu­rada düğümleniyor. Yaptığımız işi fark edememek çok önemli bir arıza. Yaptığımız işin edebiyat dünyasında neye tekabül ettiğini bilirsek her şey çözülür. Ama hiçbirimiz kendimizi test etmeye, sınamaya yanaşmıyo­ruz. Çünkü yaptığımız iş her şeyden münezzeh. Elbette insanın yazdığı şeylerin okura ulaşması için çaba gös­termesi anlaşılabilir bir şeydir. Ancak yazdığı şeylerin insanlara ulaşma kay­gısını duymak ayrı, ortaya koyduğu üründen daha değerli olma çabası ayrı bir şeydir. Bu anlamda yazar, ortaya koyduğu ürününün değerin­den daha büyük bir değer görmesi­ni arzuluyor. Oysa edebiyat gücünü ve değerini bizatihi kendisinden alır. Başka hiçbir girişim bir eserin değeri­ni artırmaya yetmez. Yazar isterse hiç manşetlerden inmesin. Eser değersiz­se bu çabalar nafiledir. Günümüzde her alanda yaşanan, “görünme”, “altı çizilme”, “fark edilme” hastalığının edebiyatta da nüksettiğini görüyo­ruz. Ne var ki edebiyat gelip geçici bir heves değildir. Karşılığında bir ömür ister.
Yazının tamamını İtibar’ın Mayıs sayısında okuyabilirsiniz.
2 Mayıs 2018 İtibar Dergi
Seçimlere de az kalmıştı, bu yüzden şehir bayram yeri gibi olmuştu. Sokaklar parti arabalarıyla dolup taşıyor, balkonlardan bayraklar sallanıyordu. Mahalleye gelmiştik Mehmet’le birlikte… “Bacinik” dedi, “Yarın kayfaltıyı yiyince hemen çıkak.” Bu ara bacinik demeyi öğrenmişti nerden öğrendiyse. Herhalde Kör Halit’in oğlu Rıza’dan öğrenmişti. En çok o kullanıyordu bacinik lafını. Mustafa’yla bisikletlere binip sevdiği kızın sokağında dolaşmak için gittiklerinde, kız balkondayken ona bakacağız diye birbirlerine çarpmışlardı da Rıza; “Çaktırma Bacinik gül gül.” diye seslenmişti Mustafa’ya… Herhalde Mehmet de ondan öğrenmişti bu sözü… “Tamam bacinik.” dedim gülerek…
Mehmet hüngür hüngür ağlamaya başlamıştı. Kızlar bize bakıyordu. Çaktırma bacinik diyor­dum, sesim Mehmet’in sesine karışırken. Çaktırma…
Öykünün tamamını İtibar’ın Mayıs sayısında okuyabilirsiniz.
1 Mayıs 2018 İtibar Dergi
1 Nisan 2018 İtibar Dergi