Kuşaklar - 1. Bölüm 1938 Yaz - Kuşadası Gözcü Haber
| Meteoroloji'den yağış uyarısı |18 Şubat yurtta hava durumu | Ne kadar iftira o kadar döner! | Listeler yarın teslim edilecek | Ağır yaralanan polis müdürü hayatını kaybetti | Çocuklar Şubat ayında deniz keyfi yaptı
Yayınlanma Tarihi: Cuma, 06 Nisan 2018
Toprak yolda cüssesinden beklenmeyen bir çeviklikle yürüyen orta yaşlı adam kasaba merkezinin biraz dışında kalan iki katlı evin kapısına ulaşınca soluklanmak için durakladı. Sabahın bu erken saatinde bile havanın çok sıcak olacağı belliydi. Soğuk geçen kış ayları geçmiş yıllara göre daha uzun sürmüş neredeyse bahar günleri yaşanmadan yazın sıcağı bastırmıştı. Gri renkli, önü her iki yandan bastırılarak göze hoş gelen bir form kazanmış şapkasını eline aldı ve ensesine kadar inen teri lavanta kokulu mendiliyle sildi. Gözleri ayakkabılarına takıldı. Titizlikle her sabah boyayıp parlattığı ayakkabısı aylardır yağmur yüzü görmemiş yolun üzerini kaplayan pudra kıvamında tozdan rengini kaybetmişti. Yol boyu dizili çoğu kerpiç evlerin kapı önlerinde bu evlere giren çıkan ev sahipleri ve misafirlerin ayakkabı izleri gözlenirken , şimdi kapısına ulaştığı bu evin kapı önü neredeyse hiç bozulmamış bir toz katmanıyla örtülüydü. Evin pek fazla gelen gideni olmadığı anlaşılıyordu. Bir eliyle kapının ahşap kolunu tutarken diğeri ile de kapı kilidinin dilini kaldıran mandala bastırdı. Kapı gıcırdayarak genişçe bir avluya açıldı. Adam edindiği terbiye gereği, bahçe dış kapısı bile olsa hiç kimsenin kapısını böyle teklifsizce açıp içeri dalmazdı ama bu evin sahipleri ile olan yakınlığı ve kulağına gelen haberlerin vahameti bu seferlik kibarlığı bir kenara bırakmasına sebep olmuştu. Telaşlı misafir uzun boylu, henüz pek belli olmasa da ilerleyen yıllarda kilosundan muzdarip olacağı sinyalleri veren, yapılı bir adamdı. Yüz hatları simetrik ve muntazam, alnı hafif dışa doğru kavisli, koyu kahverengi gözleri geri kalmışlığı tescilli bu kasaba halkının çok ötesinde bir anlayışa sahip olduğunu gösterircesine parlak ve anlamlıydı. Ailesinin tarihi kasabanın kuruluşuna kadar dayanıyordu. Yüz yıllarla ölçülen bu zaman diliminde soyu, sadece bu kasabanın değil çevre kasaba ve köylerin ve hatta bağlı oldukları vilayetin sosyal ve ekonomik hayatında kalıcı izler bırakmıştı. Ovaya kurulu kasabanın artık dış mahalleleri haline gelmiş ve kasabanın güneyinde doğu- batı istikametinde uzanan sıra dağlara yaslanmış verimli topraklar yüzyıllarca ataları tarafından işlenmiş, kimi yerler meyve bahçelerine kimi yerler buğday ve şeker pancarı tarlalarına dönüştürülmüştü. Ancak tıpkı imparatorluğun kaderi gibi, savaşlar bu ailenin de gücünü yavaş yavaş tüketmiş, savaşlarda yitip giden sayısız erkeğin açtığı boşluk bir türlü doldurulamamış, aile fertleri zaman içinde elde avuçta kalan malların büyük kısmını elden çıkararak gösterişsiz ve sade bir yaşam sürmeye alışmıştı. Yine de nesilden nesle aktarılan karakter özellikleri yok olmamıştı. Gururlu ve onurlu insanlardı.
Daha avlusuna girerken hissedilen hüzün, kerpiç evin duvarlarına , pencerelerine , bahçe zeminine döşenmiş taşlara işlemiş gibiydi. Boş avluyu hızlıca geçen adam evin kapısını çalarken kontrollü bir sesle evin sahibesine seslendi; “ Şekibe hanım! Benim, Saip hoca. “ Saip Hoca bir kaç dakika sabırla bekledi kapı önünde. Bir süre sonra kapı açıldı. Kadın, kucağında iki yaşlarında bir erkek çocuğuyla kapıda göründü. Kucaktaki çocuktan birkaç yaş daha büyük olan diğer erkek çocuk anasının arkasından merakla kapıdaki misafire bakıyordu. Çocukların annelerine olan benzerliği kapıdaki misafiri şaşırttı. Kemerli burunları, kömür karası saçları, kocaman yuvarlak gözleri, bembeyaz tenleri ile kasaba ahalisinin genel görünüşüne pek uymuyorlardı.
Kadının genizden gelen sesinde, sabahın köründe gelen bu misafirden dolayı bir rahatsızlık değil daha ziyade merak vardı.
“ Hayırdır Saip hoca? Buyur, geç içeri “
Saip Hoca, yol boyu paçalarına kadar bulanan tozu, temizliğini ve titizliğini bildiği Şekibe hanımın evine taşımamak için ayakkabılarını birkaç kez sertçe zemine vurarak ve elleriyle pantolon paçalarını çırparak temizledi. İçeri buyur edildiği oturma odası oldukça genişti. Duvara asılı gaz lambasının camı pırıl pırıldı. Kadının sabahın bu erken saatinde evin temizliğini bitirdiği, gaz lambasını her sabah böyle parlatacak kadar silmesinden temizliğe belki de gereğinden fazla önem verdiği anlaşılıyordu. Evin duvarlarının kalınlığı pencere ceplerinden belli oluyordu. Büyük oğlan anasının yanından ayrılıp her zaman yaptığı gibi salon pencerelerinden birinin geniş sahanına ilişti ve gelen misafiri merakla seyre koyuldu. Misafir , Şekibe hanıma oğlanların ne de çabuk büyüdüklerini söylerken asıl ziyaret sebebine nasıl geleceğinin hesaplarını yapıyordu. Bu yüzden hiç adeti olmadığı halde ev sahibesinin yüzüne bakmaksızın gözlerini oturma odasının içinde gezdirerek lafı geveledi. Muhatabı bir erkek olsa işi kolaydı. Sohbet politikaya gelip dayandı mı Saip hoca’nın söyleyecek çok lafı vardı. Cumhuriyet ilan edileli 15 yıl olmuştu ama ne yazık ki asırlardır ruhlarına işlemiş geleneklerden kurtulamayan halkın ekseriyeti kendilerini hala vatandaş değil kul olarak görüyordu. Cehalet diz boyu , fukaralıksa alışıldık bir şeydi. Kendisi gibi okuyup yazmışı o kadar azdı ki, nasıl kalkınacak bu ülke diye kederlenmekten kendini alamaz, davet edildiği sohbet toplantılarında kendisini dinleyenleri biraz olsun içinde bulundukları koyu cehaletten kurtarmak ümidiyle bıkıp usanmadan konuşurdu. Politika konuşmak şaşılacak derecede çabuk benimsenmişti halk arasında. Elbette bu sohbetlerin olduğu mekanlarda kadınlar bulunmazdı. Hal böyle olunca onun gibi okumuş yazmış, aydın birisi bile kendi hanımından başka bir kadınla baş başa kalınca nasıl davranılır , konuya nasıl girilir bilemezdi. Sessizce geçiştirilen birkaç dakikadan sonra nihayet ziyaret sebebine gelebildi.
“ Geçen gün parti binasına uğrayan Mehmet efendi, Muhittin efendinin İstanbul’a göçtüğünü söyledi. Açıkçası seni burada iki çocukla yalnız bırakmış olmasını aklım almadı.”
Kadın huzursuzca kıpırdandı. Söylenecek ne vardı ki? Geride bırakılmış olmanın, terkedilmenin utancı yüreğini dağlıyordu. Başını öne eğdi. Saip hoca kadının bu üzgün ve kırılgan halini görünce sıkılganlığını üzerinden attı. Bunca yıllık mahalle komşularının başına gelen bu felaket nasıl defedilebilir diye günlerdir kafasında evirip çevirdiği düşüncelerini ortaya koymaya hazırdı.
“ Kabul edersen benim bir fikrim var. İhtimal ki Muhittin efendi geçici bir bunalımdadır. Olur böyle şeyler evlilik hayatında. Ben ilk otobüse atlayıp İstanbul’a gitmeyi düşünüyorum. Oraya varınca Muhittin efendi ile konuşup seni ve çocukları yanına almasını tembihleyeceğim. Bu yaptığının hem ayıp hem de günah olduğunu birinin ona söylemesi lazım. “
Şekibe hanımın gözlerinde beliren minnet ifadesi göz yaşlarıyla yıkandı. Kucağındaki bebeğe biraz daha sıkı sarılarak Saip hoca’ya baktı ve
“ Allah senden razı olsun “ dedi. (Devamı Var...)
Görüntülenme sayısı: 1144
Davutlar Sahil Siteleri Sakinleri CHP Adayı Ömer
MAVİ VE GRİ	ADSIZ	İLAHİ SİNYAL	DÖNÜŞ YOLU	İnsan Sarrafı	Ben sizi böyle tanıdım	KAR TANESİ	ÇEKMECE BİR GARİP YOLCULUK CEHENNEM	MEŞALE Kuşaklar - 4. Bölüm 2034 Sonbahar Kuşaklar - 3. Bölüm 1975 Yaz	Kuşaklar - 2. Bölüm 1964 İlkbahar	Kuşaklar - 1. Bölüm 1938 Yaz