Bu Şehir – DİLEMMA
Ve deniz… Abartıyorum sanıyorsun, biliyorum, ama o da sana benziyor. Kimi zaman dalgalı, kimi zamansa durgun. Gösterdiği kadarıyla sığ, ancak biraz yaklaşırsam derinliğini anlayabildiğim… Güneş doğuyorsa coşkulu bir mavi, ay doğuyorsa hüzünlü bir siyah oluveren. Üzerine martıların konup kalktığı; ama vefasız martılardansa, hep onu bekleyen sahilleri daha çok seven. Yer yer insanların kirlettiği, yer yer ise berraklığını koruyan. Kıyıdan uzaklaştıkça daha çok sevdiğim, bana çaresizliğimi iliklerime kadar hissettirebilen deniz.
Göğü delercesine uzayıp giden binalar da sana benziyor sanki. Her zaman başı dimdik, göğe dikmiş gözlerini ve öylece duran binalar… Sadece dış cephesini görebildiğim. Ben içini merak edip de kapısından girmek istemedikçe bana bir adım bile atmayan. Soğuk da vursa, güneş de yaksa, ait olduğu yerleri terk edip gitmeye gücü yetmeyen binalar.
Okuduğum kitapların bazıları bile sana benziyor. Her sayfasında ayrı bir renk, ayrı bir heyecan… Okumaktan büyük mutluluk duyduğum. Çoğu zaman hayatın verdiği sıkıntıdan beni çekip çıkaran. Unutturan üzüntülerimi, hatalarımı, pişmanlıklarımı… ve kaybolduğum o çevirdiğim ince sayfalarının içinde. Bazen sonunu merak ettiğim, bazen de hiç bitmesin diye okumaya kıyamadığım. Başa dönüp tekrar tekrar okumaktan bıkmadığım sürükleyici kitaplar. Sana benzemekte bu kadar ısrarcı olmak zorundalar mı sanki?..
Evimin duvarını süsleyen aynalar sana öyle benziyor ki… Sevdiğim aynalar… Ama bazen bakmaktan korktuğum. Kendimi gördüğüm, hiç sıkılmadığım aynalar. Gülümsediğimde bana gülümseyen, ağladığımda benimle birlikte ağlayan. Sıcaklığımı yansıttığımda buğulanıveren, gizleyen kendini. Belli ki senin gibi onu da tutan bir şeyler var. Belli ki saklamak istediği veya tam olarak göstermek istemediği bir şeyler…
Kol saatim de aynı sen gibi. Geçen zamanı hatırlatan bana. Tik… tak… yavaş yavaş ilerleyen. Aceleyi sevmeyen hiç. Uzun zaman geçince geri kalmaya başayan saatim… Belli ki o da benim gibi geçmişi özlüyor. Yavaş yavaş geri kalarak geçmişe dönebileceğini sanıyor. Çok yanılıyor halbuki. Biz dursak da zamanın ilerlediğini bilmiyor, anlamıyor. Saatim… Takmadığım günler eksikliğini hissettiğim, alışkanlıkla defalarca boş bileğime bakıp hatırladığım saatim. Her şey gibi o da sana benziyor işte.
Gece yürüdüğüm sokaklar seni fısıldadıkça koşarak eve geliyorum. Gözlerim doluyor. Gördüğüm, baktığım, belki anlatamadığım daha bir çok şey… Seni unutmaya çalıştıkça hepsi birlik olmuş gibi geliyorlar üzerime üzerime, seni hatırlatıyorlar acımasızca. Belki kabahat bende biraz da. Ne çok özlediğimi itiraf edemediğim için asıl suçlu benim belki. Özlemimi içime gömmeye çalıştıkça daha da büyüyüp sarmış her yanımı… Ama sen beni ne kadar bırakıp gitsen de, bu şehir beni hiç bırakmıyor. Bu şehir beni hiç sensiz bırakmıyor…
bayanvertigo 15 Temmuz 2012 30 Temmuz 2012 aşk, özlemek, şehir
Önceki Önceki yazı: Editörden ;)
Sonraki Sıradaki Yazı: Eksik