Bir gün Peygamber Efendimiz (s.a.s.)’in huzuruna birisi gelerek şöyle dedi:
-Yâ Rasûlallah! Ölüm döşeğine yatan bir genç var. Kendisine “Lâ ilâhe illa’llah” de denildiği halde, bir türlü bunu söyleyemiyor.
-Evet kılardı, dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber Efendimiz, o hasta gencin yanına gitti. O gence:
“Lâ ilâhe illa’llah” de buyurdu. Genç:
-Bunu söyleyemiyorum, dedi. Hz. Peygamber Efendimiz (s.a.s):
-Niçin söyleyemiyorsun? diye sorunca, orada bulunan bir adam:
-Annesine âsi idi, yani itaat etmiyordu, dedi. Rasûl-i Ekrem:
- Evet, sağdır. dediler. Hz. Peygamber Efendimiz (s.a.s):
- Çağırın buraya kadar gelsin, buyurdu. Onlar da kadını çağırdılar. Kadın geldi. Rasûl-i Ekrem, kadına:
- Evet, oğlumdur, dedi. Rasûl-i Ekrem, kadına:
- Bak! Şurada büyük bir ateş hazırlansa ve: “Oğluna şefâat edersen, onu bu ateşte yakmayız. Fakat şefâat etmezsen bu ateşte yakarız, deseler ne yapardın? Şefâat eder miydin? diye sordu. kadın:
- Onun şefâatçisi ben olurdum, dedi. Hz. Peygamber Efendimiz (s.a.s):
- O halde sana âsi olan bu oğlunu Cehennem ateşinden kurtarmak için, hakkını ona helâl et. Ondan râzı olduğuna, Allah Teâlâ’yı ve beni şâhid göster, buyurdu.
-Allah’ım! Seni ve Rasûl-i Ekrem’i şahit tutuyorum. Oğlumdan râzı oldum. Hakkımı ona helâl ettim, dedi. Peygamber Efendimiz, hasta gence:
“Lâ ilâhe illa’llahu vahdehû lâ şerîke leh ve eşhedü enne Muhammeden Abduhû ve Rasûlühû, de” diye buyurdu. Hasta hemen şahâdet getirdi. Bunun üzerine Rasûl-i Ekrem:
-Allah’a hamd olsun ki, benim vâsıtam ile bu genci Cehennem ateşinden kurtardı, buyurdu.
İşte bu olay, anne rızâsını elde etmenin ne kadar büyük bir önemi olduğunu açıkça göstermektedir.
HARAM YEME KUŞKUSU
Ebû’d - Derdâ (r.a.) Hz. Peygamber’in çok sevdiği sahabilerdendi. Namazlarını Mescid-i Nebî (Peygamber Mescidi )’de ve Hz. Peygamber’in arkasında kılmaya itinâ gösteriyordu. Bunun için Mescid-i Nebî’ye erken gelir, geç ayrılırdı.
Hz. Peygamber (s.a.s.)’in namaz sonlarında yaptığı sohbetlerden en geniş şekilde yararlanırdı. Ancak hurmaların olgunlaştığı mevsim gelince, Ebû’d - Derdâ Hazretleri mescide geç gelmeye ve erken ayrılmaya başladı.
Bu husus Hz. Peygamber Efendimizin dikkatini çekti. Ebû’d Derdâ’yı yanına çağırdı:
“Hayrola! Senin mescide geliş ve gidişlerinde bir değişiklik görüyorum. Sebebi nedir acaba?..” diye sordu.
Ebû’d - Derdâ (r.a.) durumu şöyle açıkladı:
“Komşumun hurma ağaçları meyvelerini bu günlerde dökmeye başladı. Dökülen hurmaların bir bölümü benim bahçeme düşmektedir. Çocuklarım, düşen hurmaları benden ve komşumdan habersiz olarak alıp yiyebilirler, diye endişe ediyorum. Sabah namazına gelmeden önce, düşen hurmaları topluyor, komşumun bahçesine bırakıyorum. Mescide de bu sebepten geç kalıyorum. Çocuklarım uyanmadan önce eve ulaşabilmek için de mescitten erken ayrılıyorum. Çünkü ben mescitteyken de hurmalar dökülüyor. Onları da komşumun bahçesine bırakmak için erken ay-rılıyorum..
Böylece; hem çocuklarım haram yememiş hem de komşuya zarar vermemiş oluyorlar. Hâlbuki ben, çocuklarıma haram yedirmeyeceğim, diye Allah Teâlâ’ya yemin ettim. Aceleyle çıkışımın sebebi işte budur.”
Hz. Peygamber Efendimiz (s.a.s.), Ebû’d - Derdâ’nın bu açıklamalarından son derece memnun kaldı. Kendisine hayır duâda bulundu.
Ebû’d - Derdâ (r.a.), çocuklarının haram lokma yemelerinin, onların Âhiret hayatlarını karartacağının bilincindeydi... O’nun örnek davranışlarından ve güzel hayatından bunu çok iyi anlıyoruz.
Şunu hiçbir zaman unutmayalım ki:
İslâm’da helâl lokma yemek ve yedirmek esastır. Duâ ve ibâdetlerimiz, ancak helâl ve haramlara dikkat etmekle bize gereken faydaları sağlar.
Ne mutlu bu hakikatı kavrayabilenlere!..
Benim çocukluk yıllarım
Bir rüyaydı geçip gitti
Bahçemde güller açardı
Gönlüme neşe saçardı
Dertsiz kedersiz geçerdi
Severdik şekeri balı
Arıyı çiçeği dalı
Nice bin hatıra dolu
Hasreti yüreğimde kor
O yılları yaşamak zor
Hep hatıramda yaşıyor
Benim çocukluk yıllarım.
Anadolu’da bir köyde
Geçti benim çocukluğum
Hatırlayıp âh eylerim
Coşkun çayın kenarında
Şirin bir evimiz vardı
Sanki dünya bana dardı
Ben söylerdim türküler
Dağlar, vâdiler dinlerdi
Lâle, sümbül ve güllerdi
Bazen çemberler çevirir
Bazen saklambaç oynardık
Hep gönlümüzce koşardık
Uzardı kış geceleri
Dolardı köy odaları
Nerede o çocukluğum
Ahşap evim, pınar suyum
Hiçbir zaman unutamam
Bir rüyaydı çocukluğum.