KALEM KAGIDA DÜSERKEN: Haziran 2014
Zamana veya mesafelere dikkat etmemeye gayret edin. Daha dün saygı duyduğunuz o insanın aslında ne kadar da saygısız olduğunu farkına varmanızla, sizi boğulmanız için denize iten insanın birbirlerine ne kadar benzediğini görmeniz, hiçbir şey ifade etmez ve hepsi birbirinden farklı; fakat küstah insanlardır.
Karşındaki insanın akıttığı gözyaşının, timsah gözyaşları olmadığını fark ettiğiniz an, insan sevmeye başlar.
Bir arpa boyu yol alamamıştık, zaten yollar da bir yere kadardı.
Rüzgarların peşine takılmaya kalkıştık üflesin diye yaralaramızdan, ne yetişebildik ne de tutunabildik. Olsundu, başarıya ramak kalsındı ama sonuca ulaşılmasındı.
Halimiz harap, gözlerimiz kırmızı, Ellerde şarap fethedilsindi gecelerce lambası yanıp sönen o sokak.
Ablam hep tembih ederdi kirlenmemem için, acaba düşüncelerime mi diyordu yoksa sadece titiz miydi? Sorulması gereken o kadar soru ve o kadar az insan var ki cevabından doğruluğunu sorgulamayarak şüphe etmeyeceğim. Bazen çok gri bir güne uyanırsın. O, denizin üstünde en güzel seken taş grisine. Biraz eğimli at ki daha çok seksin, biraz daha çabala ki daha ileriye ulaşsın, biraz da kuvvet kat işin içine, sonra değme keyfime. Ta ki gücünün bittiği ana, taşın son hamlesine kadar. İşte hayat tam da böyle, her yerde karabulutlar.
Biraz eğilirsin biraz bükülürsün, biraz düşer biraz kalkarsın. Tanırsın, seni iten ellerin seni kaldırmaya yeltendiğini. Zaman geçer atarlar seni denize, sek diye yalnız başına. Yılan bulup sarılmak tek görevindir o sırada. Yosunlanmış, pis bir yılan. ‘Kirlenme' demişti ablam.
Nafile. Herşey karardı.
Bir arpa boyu yol alamamıştık, zaten yollarda bir yere kadardı.