Anne derken burada bir ayrıntının da altını çizmek istiyorum: Birçok kişi Adem Güneş kitaplarını okurken şöylesi bir şeyle karşılaşıyor: "Adem Hoca hep annelere yükleniyor, hep annelere sorumluluk veriyor." Yok, yok! Zannedersem orada ben bir hata yaptım. Anne diye kastettiğimiz şey şu aslında: Çocuğun duygusal ihtiyaçlarını karşıladığı kişi ki bu ihtiyaçlar genellikle anne tarafından karşılandığı için ‘anne’ ismini kullanıyoruz. Anne tarafından karşılandığı için anne ismini veriyoruz. Yoksa bu anne yerine geçen baba olabilir. Çocuk babayla da bağlanabilir. Çocuk bakıcıyla da bağlanabilir. Çocuk anneanneyle de bağlanabilir. Burada önemli olan şey şu: Çocuğun duygusal ihtiyaçlarını karşılayıp karşılamadığı önemli. Duygusal ihtiyaçları en rahat şekilde (karşılayacak) kişi de aslında anne olarak karşımıza çıkıyor. Neden? Dokuz ay karnında taşımış, sağa yatmış, sola yatmış. Çocuk ha bire karnında... İstifra etmiş, yemek yemiş, elini karnına koymuş, sürekli bebekle sürekli bebekle meşgul. Doğum yapmış; doğumun acısını biliyor. Üzerinden bir yük kalkmış olmasının verdiği bir tuhaf duygu var, onu biliyor. Aslında baktığımızda o hamilelik süreci, annenin duygusal yapısı, tüm bunlar aslında anneyle çocuğun birbiriyle bağlanması için teker teker zemin. Sonra çocuk dünyaya geliyor. Anne emziriyor. Pedagojik olarak baktığımızda çocuğun anneyi emmesi bir karın doyurma eylemi değildir. Yani orada ben... Hekim arkadaşların da tabi onlar mesleğinin gereği fiziksel ihtiyaçlarını karşıladığını düşünüyorlar çocukların. Halbuki öyle değil.Pedagojik olarak baktığımızda çocuk ruhsal ihtiyaç karşılıyor anneyi emerken. Neden işte bunları söylüyorum? Çünkü tüm bunların hepsini anneden almak kolay. Anne zaten hamilelik geçirmiş, anne zaten fizyolojik bir zorlukla bebeğini kucağına almış, şimdi sütü akıyor, sütünü de alıyor güzelce. Çocuğun aslında bağlanmak için en uygun şartlar annede olduğu için sürekli ben kitaplarda anneyle bağlanma, annenin görevi (diyorum). Halbuki anne yoksa; annenin sütü gelmemiş olabilir; anne doğumdan sonra rahatsızlanmış olabilir; anne psikolojik olarak kendini iyi hissetmeyebilir. Burada anne dediğimiz kavram, çocuğun duygusal ihtiyaçlarını karşılayacak figüre biz anne diyoruz. Bunun yerine baba da olabilir ama hem anne hem baba olmaması lazım. Ana bağlandığı kişi olması lazım çocuğun. baba olabilir, anneanne olabilir, bakıcı olabilir. Tüm bunlar olabilir. Hepsine biz anne diyoruz. Çocuğun duygusal ihtiyaçlarını karşıladığı figür.
Yine “anne” dediğimiz şey bir kere daha açıklayayım, çünkü hep anneye yükleniliyor, anneye yükleniyorsunuz sözlerini duyduğumdan dolayı, çocuğun bağlandığı kişiyle, bakıcı olabilir, anne olabilir, baba olabilir. O bağlandığı kişinin sesinin tonunun çocuğun duygusal ihtiyacını karşılayabilecek bir dinginlikte, rahatlıkta, yumuşaklıkta olması lazım. Çocuğun bağlanabilmesinin temel şartlarından bir tanesi budur.
Ne demek istiyorsunuz hocam? Sesimi ne hale getireyim? Nasıl yani? Efendim canım, diye mi sesleneyim? Efendiiiimm, diye mi sesleneyim? Ya da Kızıııımm(sesinin tonunu inceltip geniz sesine yaklaştırarak) diye mi sesleneyim? Nasıl? Annenin sesinin, bağlanma figürünün sesinin doğal olması lazım. Doğal ses tonu olmadıktan sonra çocuk anneyle bağlanamaz, bağlanmakta sorun yaşar. Mesela anne gergince çocuğuna sesleniyor: "Ne diyorsun, n’oldu yine?" İncelmiş bir ses tonuyla sesleniyor:“Gel buraya, gel buraya, kızıımm gel bakayım, seni seveyim." incelmiş bir ses tonu, yani gırtlaktan yukarıdan çıkan bir ses tonu...
Ne söylemek istiyorum? Şunu söylemek istiyorum. Kişi kaygılanmaya başladıkça sesinin tonu incelir. Gerilmeye başlar, sesi böyle çıkmaya başlar. Kimlerde daha çok var?Zor görev yapanlar, duygusal olarak yıpratıcı görevler yapanlar... İşte spikerlerden bahsettim. Mesela enkırmenler, polislik mesleği, emniyet görevlilerinden bahsedebiliriz. Öğretmenler özellikle öğretmenlerden bahsedeyiım. Dikkat ederseniz öğretmenler, biz bir tane kendi çocuğumuzla meşgulüz o bizi geriyor bu kadar madem, bir de öğretmeni düşünürsek 30 tane çocuğun içerisinde gergin vaziyette... Neyle karşılaşıyoruz? Bir de bakıyoruz ki öğretmenin sesi gerginleşmiş. “Çocuklar oturun yerlerinize! Dinleyin beni! Dinleyin beni!”
İşte bu yanıltma, bu yanıltma kişinin kaygılı olduğu bir sırda sesinin incelmesi, gerginleşmesi ruhsal temasa engel olur. Bağlanmanın en temel şartlarından bir tanesi yumuşak bir ses tonudur. O yüzden biz anneyle gerçekleştirdiğimiz danışmanlık süreçlerinde ya da karı kocayla gerçekleştirdiğimiz onların bağlanma süreçlerinde…bunların kimse farkında değil, benim sesimin tonunun ben farkında değilim. Çünkü kendi sesimi duymuyorum ben normalde. Bir çok kişi kendi sesini taa çocukluk yıllarında kaybetmiştir. Neden? Kaygı ta çocukluk yıllarında bulaşmıştır. Öğretmenden aldığı kaygı, mahalledeki bakkaldan aldığı kaygı, belki de uğradığı bir tacizden aldığı kaygı, dayak yediği arkadaşından aldığı kaygı, mahalledeki kadınların işte seslendiği bir şeyden aldığı kaygı fark etmeden fark etmeden kişinin sesinin tonunun böylece kaybolmasına sebep olur ve kişi farkında değil.
Ben çok defa karşılaştığımda işte radyo programlarını dinleyenler çok defa biliyorlardır… Canlı yayında telefonla bağlanıldığı zaman o annenin sesinin tonuna şöyle gözlerimi kapatıp bi kulak vermeye çalıştığımda ve kalbimi bir çocuk kalbi haline getirip yumuşattığımda o telefondaki sesin birden bire beni gerdiğini rahatsız ettiğini hissediyor ve ondan dolayı söylemeye çalışıyorum, diyorum ki, “Gergin bir anne misiniz?” diye karşılığı olarak verilen cevap “Evet, gergin bir anneyim” çünkü gerginlik sesin incelmesine sebep olur. Bu da bağlanmaya engel olur.
Şöyle düşünün: Bir tane arkadaşınız var. Onun sesinin ton u böyle ince bir ses.. böyle konuşuyor ve size böyle hitap ediyor. “Ay oturdunuz mu? Burada bir gün yemek yiyeceğiz? Napalım? Hangi yemeği yapalım?” diyen bir kişi var. Sakınırsınız kendinizi ondan. Çocuk da böyle… “Oğlum hadi gel bakalım bi? Ne yapacağız bugün biliyor musun? Gel şunları yapacağız.” Dediğiniz zaman çocuk kaygılanır ve bağlanamaz. Sakınır kendisini, savunmaya çalışır. İşte bir anne çocuğunun duygusal ihtiyacını ya da anne yerine geçen bakım veren kişi, düzeltmek istiyorum ki annelerin okudukları kitaplarda yazdığımız kitaplarda belki de benim bi hatam bu, anne kelimesini çok kullandığımdan dolayı “Hep annelerin üstüne Adem Hoca vurgu yapıyor, hiç babalardan bahsetmiyor.” Yoo anne dediğimiz şey çocuğun ruhsal ihtiyacını karşıladığı kişi; anne de olur, baba da olur, başkası da olur. Sesinin rahmetle süslenmiş olması gerekir ki çocuk kendini böylece bırakabilsin. Bağlanma dediğimiz şey ruhsal olarak kişinin kendini bırakması halidir. Kişinin kendini ruhsal olarak bırakması halidir. İşte çocuklukta oluşan bu şey ne? Bağlanmayı öğrenmiş oluyor. Eğer bir anne ya da bakım veren kişi bir baba çocuğuyla bağlanmak istiyorsa ilk yapacağı şeylerden bir tanesi sesinin tonunu kadifemsi gibi yumuşacık derinden gelen içten gelen bir ses tonuna çevirmesi lazım.
Kendinizi düşünün… bir arkadaşınızla oturmuş konuşuyorsunuz. Sesi sizi rahatsız etmiyor, yumuşacık bir ses tonu var. Rahatsız etmiyor sizi. Onunla daha yakın ilişki içerisinde olursunuz. Bağlanmamın temel şartlarından bir tanesi dedik ki sesin tonu dedik.
Son Mesaj: 2 Gün önce, 23:48
Son Mesaj: 20.10.2017, 22:11
Son Mesaj: 19.09.2017, 06:07
Son Mesaj: 04.02.2017, 04:48