BİR KADIN GÜNCESİ: HÜZÜNLÜ ÖKÜZÜN GÖZ YAŞLARI
Etiketler: BİZİM EVİN HALLERİ, İŞ GÜÇ, SIYIRMIŞ İNCEGÜL, VEDA HÜZÜN FALAN FİLAN İŞTE
21 Ekim 2009 11:37
Oyyyy oyyy kiyamam ben sana ya, ama bu hallerin aynisi bende de var, hadi gel beraber agliyalim:)))
21 Ekim 2009 12:38
Oldu mu ya şimdi? romantik olma zorunluluğumuz, her şeyi toz pembe görüyormuşuz gibi mış-mış yapma ve turuncu mutluluk şemsiyelerinin altındaymışız gibi kendimizi ikna ve kandırmacalara kucak açtırdığımız ve buna gereksinimiz olduğuna iyice inandığımız şu günlerde tokat gibi gerçekleri sadece gerçekleri yüzümüze yüzümüze vurmanın bir alemi var mıydı güzel ve incegülüm?Ben senin bu yaşadıklarını zamanında yaşayıp o günleri devirdiğim şu anda tam da romantizmin en göbeğini yakaladığımı sandığım şu günlerimde torunların sevgili kitaplarımla kuleler yapıp üstünde kokopopslu sütlerle zıpladıkları,27 renk boyayla duvarlara çiçekler çizdikleri, evi harp meydanından farksız bir dekorla süsledikleri yine de gülüp sevindiğim mutlu olduğum dönemlerdeyim.Bu en romantik çağımda bana bu yapılırmıydı ühü ühü!!!!!
Sen çok yaşa "3 çocuk 4 torun 3 gelin örneği" benim gördüklerimi gör emi? Ohhh duamı da ettim öcümü de aldım böylece, sevgilerimle.
21 Ekim 2009 14:58
Kirliye atılmaya üşenilip,yatak altına tepilen çamaşırlar,antreden bir adım öteye gitmeden açılmadan geri giden çantalar,sünger bob karşısında kıtır çıtır döküle döküle yenmiş altındaki tabağın aksesuar olduğu gofret kırıntıları ve halı üzerindeki bitirilmiş kağıtları,"ne bağırıyorsun,çocuk onlar" şeklinde bir elebaşıları...Offff kiii offff.Romantizm mi hangi dilden dilimize katılmış, halen kullanılmakta mı???Derdimin üzerine öyle bir değdin ki,ohhh dedim şükür yalnız değilsin kaymaklı kadayıf anası.
Canım benim yazdıkların o kadar tanıdık geliyor ki sorma. Hele ki oğlum değilde kızım olduğu halde.
Eeee sonra ne oldu hiç!!!
Değişen sadece işe kapılma hızım azaldı, eh yapacaklarım de azaldığına göre.
Belgin'le ağlarken beni de alın yanınıza neolurrr.
daha bu sabah bi ablacığıma dedim ki...
"ben bu hayata yetişemiyorum.her işim yarım kalıyor.yada ben harap oluyorum.bana bi tüyo versen ablacım."oda dediki;
"kelin ilacı olsa başına sürer..kapılmış hayat denen rüzgara yaprak misali ordan oraya savruluyoruz.."
o misal ormantikliği yaşayıpta şölee gün batımı izleyecek zamanı hiç bulamadım kendimde.bu zamansızlık ondanmıdır nedir hep koşturmayı öğrettiği bu bünyeye.nitekim insanlar arasında koşturma görüntüm hep komik,hep doğal izlenimi bıraktı.
gerisini sen düşün fikrimin en ince gülüsü ablam...
25 Ekim 2009 02:13
İncegülüm nerelerdesin yoksa bana mı kırıldın? Canımmmmm hişşşt yoksa oğluşların seni romantizmin doruklarına mı taşıdılar? Onu yapmadılarsa bir gün inan ki senin yerine kimseleri koyamayacakları günler gelecek.Öptüm canım sevgilerimle.
Incegülüm, bebelerin mis kokusuna daldin, bizleri unuttun. Küsücem bak..
31 Ekim 2009 09:44
Ben uzaklarda, ormantizmin doruklarında, yağmurun taneleriyle sessizce yarışırkene, siz buralarda yalnız mı kaldınız dostlar? Geliyorum... Kavuşiciiz, birlikte ağlaşiciiz... Öperim hepinizi...