Can dostun ardından
Salı günü can arkadaşım Rauf Raif DENKTAŞ toprağa verildi. Hasta olduğum için cenaze törenine gidemedim. Birçok kişi başsağlığı için beni aradı. Herkese ayrı ayrı teşekkür ediyorum. Son zamanlarda eşim öldüğünde çok acı çektim, bir de can dostum, can arkadaşım Rauf DENKTAŞ öldüğünde acı çektim.
Hâlâ yüreğim acıyor.
Bu arada genç kardeşim Karamürsel Belediye Başkanı İsmail Yıldırım’a hassasiyeti için, çok teşekkür ederim. Milli değerlerine ne kadar önem verdiğini, geçmiş tarihine ne kadar önem verdiğini gazetelere verdiği başsağlığı mesajları ile gösterdi. Cenab-ı Mevla’m yolunu açık etsin.
Rahmetli Rauf Bey’le 1945 yılında Ankara’da tanıştık. Kısa boylu esmer, gözleri çakmak çakmak bir gençti. Bir bakan arkadaşımın odasında karşılaştık ve tanıştırıldık. Fikirleri, heyecanı ve duruşu gün gibi gözümün önünde… Şimşek gözlerde bir inanç vardı.
Davasını konuşurken bile kıvrak ve ince zekâsı ile insanları motive ediyor, sorulara cevap verirken bir gram kızma yok, hep güler yüzlü. İnsanları daha fazla motive ediyor. O gün O’na hepimiz inandık. O gün bugündür O’nun yanından hiç birimiz ayrılmadık.
Hiçbir mitingini kaçırmadık. Her davasında yanında olduk. Her davamızda o bizim yanımızda oldu.
Önemli olan yanında olanları inanları her şartta yanından ayırmamasını bilmektir, motive etmesini bilmektir.
1948’de TMT yani Türk Mukavemet Teşkilatını kurduğu zaman tüm arkadaşlar destek olduk. “TOROS” her güçlüğün altından kalkmasını bildi. Bu davada istese idi İngiliz hegemonyasını kabul eder, dünyanın en rahat yaşam biçimini seçebilirdi.
O zoru seçti ve 88 yaşında dünya ya veda ederken bile hala kafasında Yeşil Ada’nın davası vardı.
Kıbrıs’ın Türkiye Cumhuriyetinin elinde kalması için bir ömür yedi. Ada Türklerinin bağımsızlığı için gece gündüz çalıştı.
Kimi zaman devlet olarak onu anladık, kimi zaman onu anlayamadık. Gelecekte olacakların neler olabileceği öngörülerini kaale almadık. Sonucunda da hep zararını çektik.
Rahmetli DENKTAŞ ile birçok konuyu paylaşırdık. Toplantılar yapıp sohbet etmekten hoşlanır. Her sohbetten bir sonuç çıkarırdı. Her sohbette birçok konu masaya yatar uzun tartışmalar, uzun sohbetler sonucunda birçok sonuç ortaya çıkardı. Ve her birini dikkatli not eder ve uygulama safhasına geçerdi.
Bir lider olarak çok mütevazı idi. Dünya’da öldürülme riski en fazla olan liderlerden biri olmasına rağmen, koruma olayını pek ciddiye almazdı.
1976 yılında İstanbul’da İslam Konferansına katıldı. Bir gün gizlice korumalara dahi haber vermeden biz onu kaçırdık ve Karamürsel’e getirdik. Halkın arasında, köylerde dolaştı. Hiçbir koruması olmadan ve gezdirdiğimiz araç da mütevazı bir araç, onun için hiçbir önemi yoktu.
O’nun için önemli olan halkın arasında olabilmek. Onlarla birlik hareket edebilmekti. Onun için “Cesur Yürek”di, O.
2009’da Karamürsel’e geldi. Köşkbahçe’deki evimin balkonunda oturuyorduk. Torunum Asutay, saçlarına jöle sürmüş, yanına çağırdı “Benim saçlarıma da sürebilir miyiz?” dedi gülerek. Torunum sadece Rahmetli Denktaş’ın kafasına doğru baktı ve ses çıkarmadı. Bu bakış bile rahmetli Denktaş’ın mütevazı biri olarak kahkahalarla gülmesine neden oldu.
Bu kadar mütevazı, bu kadar sevecen ve bu kadar kendisi ile dalga geçebilecek kadar barışık bir insandı. Onun kadar davasına inanmış insan var mıdır? Bilmiyorum.
Yeri doldurulabilir mi?
Eğer egosunu tatmin etmiş, insanlara saygılı ve ince zekalı bir lider olabilirse, belki. Ama zannetmiyorum.
Nur içinde yat sevgili can dostum. Seni çok özleyeceğim.