GrafikSaati, annelik yazıları, yaşam, 25 Temmuz 2014 Banu Conker'in tüm grafiksaati yazıları
Kızım büyüdü, şu anda
ergenliğinin doruklarında dolaşıyor, ben ise o kadar
çöküntü içindeyim ki, yerimden kalkacak takatim kalmadı. Her gün yeni bir şeyini öğreniyorum, tam alıştım artık derken yeni bir tokat geliyor.
Dün bir arkadaşımla buluştum, boşanmış, kendini yetiştirmiş, hobileri olan, yeterince mutlu ve bir
erkek çocuk annesi. Çocuğu ergenken boşanmış. Psikolog arkadaşımla bir seans yaptıktan sonra , siz yetişkin bedeninde bir ergensiniz demiş ona, sizin çocuğunuz da çok ağırbaşlıdır, klasik müzik falan dinler. Arkadaşım evet demiş. Maalesef ülkemizin acı gerçeklerinden biri yetişkin ergenlerin her yeri doldurmasıymış. Eee, bundan doğal ne olabilir, bu kadar baskı altında büyüdükten sonra? Hangi yaşımızı yaşıyoruz? Hanım hanımcık bir kız çocuğu, olgun bir erkek çocuğu olmanın primini göğsümüze takıyor, tam gücümüzü kazandığımızda bunu göğsümüzden çıkarmaya kalktığımızda menapoz ya da andropoz etiketini alıyor, kırkından sonra azanı teneşir paklar diye yargılanıyoruz. Ergenlik dönemimizde azıcık çılgınlık yapsak, kurallara karşı gelsek, biraz alanımızı genişletsek, biraz hayata yaşımız kadar doysak... işte o zaman
yetişkin olmayı tam ve bütün olarak becerebiliriz. Peki, ergenlikte çılgınlığın boyutu ne olmalı? İşte bu sorunun cevabını arıyorum. Bulayım ki, kızımı yetişkin kıvamına getirebileyim, ama benim kabım da toplumun ve ailemin bana verdiği süzgeçlerin içinden geçenler kadar, belki ben biraz daha ötesine gidebilmişimdir, ama benim de yaşanmamışlıklarım o kadar çok ki ve aslında kızımın karakteri de benimkinden o kadar farklı ki. Sonuç iyi bir ergen annesi olmaya çalışan bendeniz şu anda durulmayan sularda ilerlemeye çalışan bir teknenin içinde debeleniyorum. Ne zaman kızımın rüzgarı dinecek, o zaman sakin sulara çıkabileceğim.