SAVAŞMAYACAĞIM – Alanya Kilisesi
Adnan, Kutsal Kitap’tan bir sürü ayet biliyordu. Her gün, okula gitmeden önce, hoşuna giden ayeti birkaç kez okurdu. Akşama kadar onu çoktan ezberlemiş olurdu ve duadan önce küçük kardeşlerine söylerdi.
Bir gün Kutsal Kitab’ı alarak mutfağa gitti ve annesine:
– Anne, bugün hangi ayeti ezberleyim?
– Süleyman’ın Özdeyişlerinden, 15.bölüm, 1.ayet.
Oğlunun Kutsal Kitap okuması için bir zorlamaya ihtiyaç olmadığı için seviniyordu. Kendisi isteyerek yapıyordu bunu.
Adnan yüksek sesle okudu:
– ‘‘Yumuşak yanıt gazabı yatıştırır, oysa yaralayıcı söz öfkeyi alevlendirir.’’
Birkaç kez tekrarladıktan sonra ekledi:
– Ne kolay ayet! Ben onu ezberledim bile!
– Bu çok iyi. Ama ben ayetleri sadece ezberlemeni değil, aynı zamanda Tanrı’nın Sözü ile hareket etmeni istiyorum. Tanrı bize hafızayı sadece Onun emirlerini hatırlatmak için değil, aynı zamanda onları yerine getirmemiz için verdi.
Kahvaltıdan sonra, Adnan okula koştu. Yolda, annesinin sözleri defalarca aklına geldi: ‘‘ezbere bilmek değil’’. Dersler başladığında, Adnan öğretmenini dikkatlice dinlerken her şeyi unuttu.
Uzun teneffüste çocuklar okul bahçesine koşup gürültü ve kahkahalarla birbirinin üstünden atlayarak ‘birdirbir’ oyunu oynadılar.
Bir an hareketli ve yaramaz Ata yanlışlıkla Behram’ı devirdi. Gürültülü bir kahkaha duyuldu. Behram bir kibrit gibi patladı ve erkekler arasında kavga başladı.
Behram, Ata’nın onu ittiğini iddia ediyordu ama Ata kendini savunuyordu:
– Sen suçlusun. Bir ayı kadar sakar!
Bu sözlere Behram daha da kızdı ve yumruklarını sıkarak Ata’ya koştu. Bir kavga çıktı. Behram çok güçlüydü ve Ata Behram’ın yumruğundan kaçamadı.
Bir sonraki teneffüste oyun yeniden başladı. Behram gerçekten yeteneğini kanıtlamak için ikinci defa atlamak istedi. Adnan’ın üzerinden atlıyordu. Adnan’ın ayağını yakaladı ve her iki oğlan arkadaşlarının dost kahkahaları altında yerde yuvarlandılar.
Behram ayağa fırladı ve tüm gücüyle Adnan’ı sırtına yumrukla vurdu. Adnan ayağa kalktı ve dönmek istedi, ama aniden sabah öğrendiği sözler ve annenin tembihi şimşek gibi kafasının içinden parladı. Adnan hızlıca elini indirdi ve uzlaştırıcı bir tonda:
– Ben savaşmayacağım. Sanırım sıkı bir şekilde duramadım ve bu yüzden düştün. Bana kızma Behram. Gel barışalım!
Behram kararsızlıkla durdu. Çocuklar Behram’a gülmeyi unuttular ve şaşkınlıkla Adnan’ı izliyorlardı…
Okuldan sonra Adnan annesine anlatırken:
– Bu ayetin bugün benim için yararlı olacağını hiç düşünmedim. Ata gibi mazeret çıkarmaya başlasaydım kavga kaçınılmazdı. Ama hamt olsun Rab’be her şey iyi ve huzurlu bir şekilde bitti.
BİR ELMA SİYAH KAR