En çok okunanlar Şiir
KÜRESEL KULELERİN ÇİRKİN DEMİRİ
Sanki nasıl gitseydik! belki, örtük sabahların yurduna.Sonra, yağmurlar başlarken... İşte orada, sevişecek zamanımız asla olmadı.En mutena köşen ki, o deniz; durmadan öldüğümüz, kıyısında. Şimdi bak ve gör!Bizi adam eden o yaz, bir çıkrık gibi iniyor gecenin kuyusuna.Köpeklerin taze kemiğini sıyırırken...
Celâl Fedai İKİ KERE GELMİŞ GEÇMİŞ OLA
I.Taşları eriterek önümüze döşüyor, yürüyüp gidiyoruz-“Son oyalanmasını göstermeyi kim keşfetmiş ilkin?”-“Çok köke inen bir soru bu, binayı çökertir, kovun bunu…”Demek ki ben, sesimi asıp can çekiştirmeye yazgılıyım. Çünkü başıyla oynanmış bazımızın, eti yavaş yavaş kelle olmuşBüyüdüğü doğru ağaçların ama doğru değil çocukların
NE ÇOK EKSİK 21.12.09
hürmüz bir delikanlıya ağladımellerimi aldıelleri çocukboynumdan öptümahçupbizimdi gecegeçmişin perdesini aralarher damlahürmüz delikanlıya ağladımilk rengimi gördüleylakyaprak döktü gözlerimdebir ağaçsesim ağrıyla kafiyelendive suçlu annembaşını öne eğdigeç
Kargaşa kapısındaÇer çöpİnsafsız kursakTarihsiz çocukYüzünde buruk bir suProteinsiz sessiz elbisesizGeçiyordu eskimiş bahçelerdenMümkün olacak kadar safçaKarnında babasıUzayda kalmış kalbiTransfer oluyor, zıplıyorBöğürüyor ortalıktaZor bulunan kıyılardaKirli denizlerde
Nerden niçin mi geldimBilmeden bir şey diyemem, ya siz?Hem hiç önemli değilGeldim, yer açtılar, oturdumGirip çıkanlar vardıZaten ben geldiğimde.
Sen çocukluğumun yok ülkesinde sevecen bir albatros kuşuydun,elimi bırakınca yittim kendi içimde bile; bilmezdim yine de yalnızlıktan yorulacağımı. Sen bütün anneler gibi telaşlıydın devamı
Haritadan silinmeseydi Varto’ya da giderdimHaritadan silinmiş nice yerlere gittim Sözcüklerden bir yurt kurdum kendimeAğır ağır inşa ettimHer kitap bir bölgeydiLeylâ İçanadoluGül Güney’di ve kendimTaşları Efes’ten değilAnadil’den getirdim Ne Doğu ne Batı’ydımDaha çok AnadoluGömleğim yerli kumaştan
B O S T A N C I
1. İstasyon kahvesinde vakit orta-şekerli kahvesini içerken bile sürer insanın yalnızlığı …2. Çınarların yaşları gölgelerinden büyük Birbirine karışmış mayıs serçelerinin sesleri ne erkeği belli ne de dişisi öyle içkenler ki sevişmelerinde devamı
Ağrıyan bir yanım deniz hâlâÖlü suları bırakıp da geldimKim bilir lodosçudur soykütüğümKollarımı iki yana açsamİki kadırga direği öyle sessizÖyle uğultulu gece gündüzToprak sahipleri topraklarındaydı hâlâKente lodos kapısından girdimYanımda beyaz bir geyikKimse bir geyikle geldiğime inanmadıNe patlak gözlü bankerler
Kör Adamın Gazeli
Olmadığın yerlerde buldum seni, ya olduğun yer nedirKanatlar verdin denizine ruhunun, ya düştüğüm yer nedirDüştüğüm bir yer değil, rüyasında ihtiyarın bir meyhaneSefilim içtiğim gözyaşın, südün mey, ya meyger nedirMeyger ışıktan bir sefil, başka yok sunacak kendi kanındanGül katilidir aşıklar, kefenleri kızılca, mezarları nerdedir
Yayınlama Özgürlüğü Raporu - 3
Düşünce Özgürlüğü Bülteni (30 Temmuz 2015)
Masumiyet Müzesi, Venedik Film Festivali'nde
Fikret Bekler ile söyleşi: "Gerçek hayat esin kaynağı olamıyor" Ayşe ÇAVDAR ŞahaneBirKitap
Distopik ve orgazmik
Mary Shelley, ölümsüz eseri Frankenstein’ın bir yerinde unutulmaz bir cümle kurar: “Sen yaratıcımsın, ama ben senin efendinim, itaat et!” Çünkü yaratan ile yaratılan arasındaki en değişmez ve belki de en kahredici noktayı görmüştür Shelley; yaratılan, karanlık çukurunun sefaleti içindeyken, onu yaratanın mutlu olması mümkün değildir.
1 - Kelebeğin ömrü
2 - Kararsız Okur: Benim romanlarım, benim sinemalarım!
3 - Bir Agatha Christie muammasının içinde...
4 - Roman havasında
5 - Niçin Okumalıyız? // Philip K. Dick