Yusufiye->ÜLKÜCÜ ŞEHİT REŞAT ATALAY (Cengiz Yegin)
O evde yeni tanıdığım ülküdaşlarımdan biri Karslı Reşat Atalay'dı. Dosttu, insan canlısıydı. Yeni geldiğimde fark etmiştim, ense kısmında saçları dökülmüştü. Merak ediyorum, lakin soramıyorum. Ama bir hastalıktan dolayı olduğu aşikardı. Sabah okula gittikten sonra evde kalan bir ülküdaşıma sordum. Reşat, o meş'um hastalığa yakalanmış ve şua tedavisi görüyordu. Bundan dolayı üzülmüş ama kendisine hiçbir söz söyleyememiştim. Bir müddet sonra o evden ve şehirden ayrıldım.
Çeşitli şehirlerde dolaştıktan sonra yolumuz yine kesişti. Yine aynı vilayette farklı semtte farklı ülküdaşlarımızla kaldığı evde beraberdik. Okula gittikleri için ancak geceleri bir arada oluyorduk. Okudukları fakültede sayıları az olmasına rağmen yiğitçe mücadele veriyorlardı. gece geç vakitlere kadar sohbet ediyorduk. Reşat, arada türkü söyleyip bizleri efkarlandırıyordu. Evdeki arkadaşlardan birine hastalığını sormuştum. gayet iyi olduğunu söyledi. Zaten saçları da çıkmıştı.
Birgün ocaktan beraberce çıktık. Dört arkadaş yolda ekmek ve marul aldık. Otobüse binmek üzereyken vazgeçtim. Akrabalarıma gideyim gece gelirim dedim. Gece haberlerde vurulduğunu ve ağır yaralı olduğunu duydum. Hemen bulunduğum yerden ayrılıp eve gittim. Kimse yoktu. ertesi gün hastanede ziyaret ettim.
Reşat'ın vurulmasından dört gün sonra ben vuruldum. Aynı hastanede farklı odalarda kalıyorduk. On gün sonra ikinci bir ameliyat geçirdi. Bu operasyondan çok kısa sonra odama gelen hemşirelerden biri Reşat'ın Hakk'a yürüdüğünü söyledi. Yıkılmıştım, üzülmüştüm. Kendi durumumu bile unutmuştum. Yanına gitmek istiyorum ama gidecek durumda değilim.
Reşat Atalay, o illet hastalığı yenmişti. Onun kaderine "şehadet" yazılmıştı. Ondan öncekiler ve sonrakiler gibi başına gelebilecekleri bilmesine rağmen mücadeleden bir an bile geri durmamıştı. O, iyi bir insan ve ülkücüydü.
Ruhun şad mekanın cennet olsun yiğit ülküdaşım, güzel insan.
*Bu fotoğraf 1977 senesinde o hastalıkla mücadele ettiği günlerde çekilmişti.