Sezai Karakoç ve İsmet Özel’i Eleştirmek! | Enver Gülşen
“İlim bir nokta idi; cahiller onu çoğalttı.” Hz. Ali (r.a.)
Şiir nedir ve şair kimdir?
Bana kalırsa bu, hakîkî şairliğin de, düşünürlüğün de ne olduğunu bilmeyen ve şairliği bir ideolojinin emir eri sayan “hayranların”, şairlerin egosuna yönelik bitip tükenmek bilmeyen taciziyle ilgilidir. Egonun kışkırtılması, değişik alanlarda değişik sonuçlar doğuracak bir yola yönlendiriyor, kendi anavatanından uzaklaşan şairi. Ancak, o gittiği yeni mecrada da, anavatanı kadar rahat, ana vatanında olduğu kadar saygı görmek istiyor. Bu, şairi “şiirinin” tefsirine giriştiriyor. Artık, nokta olan ilmin çoğaltılması sürecine girmiş bulunuyor şair. Artık duygu ve düşüncelerinin “ötesinde / üstünde” bulunandan seslenmiyor; çokça kışkırtılmaya müsait duygu, düşünce ve ideolojilerinin esiri hâline dönüşüyor. Bu yüzden, bir milletten, milliyetten ya da devletten bahsederken, onları ruhsuz birer robot parçası gibi görmeye başlıyor. Her bir zerrenin bir kalbi olduğunu, sızısıyla hisseden şair, milletlerden bahsederken, insanların her birinin kalbi olduğunu unutuyor ve hepsini yekpare bir mekanik cihaz olarak tanımlar hâle dönüşüyor. Ölmek, öldürmek, kesmek, parçalamak kolayca sarf edilen kelimelere dönüşüyor. Suyun sızısını hisseden, hissettiren ve okuyucusunu suyun sızısına ağlatabilecek kadar etkili olan bir şair, aynı etkiyi bu defa tüm sızıları görmezden gelecek bir “büyük söz”de bekliyor. Ermeni, Kürt, Türk derken, hepsine “büyük sözler” ve “amaçlar” atfediyor. Kimisine olumlu ve diğer hepsine atfedilen “olumsuz” amaçlar, şairin sözünü, kendi içinde boğuyor. Sızının şairi, birden öfkenin ve haksızlığın “politikacısı” hâline dönüşüyor.
İsmet Özel’in, kimi zaman çıktığı TV programlarındaki acısını, isyanını gözlerinden görmek mümkün. Şu dünyada şahit olduğum en büyük şairlerden birisinin, o TV programlarında, kendisine kimi zaman istihza ile bakan, bazen alay etme cüretinde bulunan insanları görmezden gelerek büyük söz söyleme çabaları yine de o bitmeyen sızıdandır, bunu biliyorum. Çünkü sızısı biten şair ölür. Şair sızısı ve samimiyetidir, ona ve Karakoç’a bu sözleri sarf ettiren. Ancak, bizatihi bu “büyük sözlerin” o sızıyı körelttiğini de tespit etmek gerekiyor. Şair, ilmi çoğaltan cahillerin alanına girdiği zaman, öksüz ve yetim kalır. İsmet Özel’in o programlardaki öksüz ve yetimliği de bununla ilgilidir. Hem diğer insanlardan öksüzdür; hem de kendini şair yapan o sızıdan koparak yetimleşir.
Bu yol ayrımı şairler için en önemli noktadır. Ya nokta ilminin şairleri olarak kalacaklar, ya da içinde oldukça sıradanlaşacakları, cahillerin çoğalttığı sözün peşinden gidecekler…
Posted in: Edebiyat, Felsefe, Düşünce, Güncel veya Teorik Politika, Sanat
← Bilgi Toplumu Denen Palavra
Mekânların Ruhu ve Emek Sineması Meselesi →
7 Responses “Sezai Karakoç ve İsmet Özel’i Eleştirmek!” →
Merhaba.Sizi takip eden ve saygı duyan biri olarak;Allah vergisi şairleri beslendiği toplumun politikası,siyaseti ve yaşantısı hakkında fikir beyan etmesini,buna kafa yormasını amiyane tabirle gaza gelmek olarak yorumlayıp şairlerin yaşama sadece şiirleriyle katılmasını önermek,kusura bakmayın,çok basit bir değerlendirme olmuş.Yukarıdaki yazıya biraz daha kafa verilmesi gerektiği,yine yukarıdaki bu yazıya ruhunuzun çok daha fazla siyaret etmesi gerektiğini düşünüyorum.Saygılarımla…
Siz de her konuda yazıyorsunuz. Sorun ne
İsmet Özel’in, “Türklüğü” İslam’ın şartlarından birisi sayma raddesine getiren yorumlarına ne diyeceğiz?
Yanlış anlamışsınız, en azından bir yazısını okuyun ya da bir beyanını dinleyin.
Biz kullar, Mükemmel Yaratıcı’nın yaratıkları olarak mükemmeli ararız. Buradaki aramak fiili çoğu kez hakiki bir arayış değildir. Aklı ve kalbi ham olanlar, daha ilk menzillerden birinde mükemmeli bulduklarını sanırlar. Onu rabb edinirler. Rabb belledikleri aslında onların putlarıdır. Bu bakımdan, Sezai Karakoç ve İsmet Özel (ikisini de çok seviyorum) Türkiye’de birçok müslüman için birer puttur. Siz, Enver Bey, bu bakımdan yanlış (!) bir iş yapmışsınız onları tenkid etmekle.
Bu arada, sizin şair’e bakışınız tastamam arif’i ifade ediyor. Siz belki de Karakoç ve Özel’i irfan’a, yani arif olmaya davet ediyorsunuzdur. Ama böyle bir maksadınız yoksa, şairliğe dediğim gibi ariflik elbisesi biçiyorsanız, naçizane, yanılıyorsunuz derim ben. Belki şu doğrudur: Arifler bir alt mertebeye inmek suretiyle şair olabilirler ve şairler bir üst mertebeye çıkmakla arif olabilirler. Yani arifler tenezzül ederler, şairler ise suûd…
Son olarak, Karakoç ve Özel’in son dönemdeki konuşmaları bende de hayal kırıklığı meydana getirdi. Ben sizin gibi tahlil ve tasvirler yapamıyorum, kısaca ‘ego’ diyorum. Ama yine de üzerinde fazla durmuyorum. O makamlarda egodan sıyrılmak gerçekten zor olmalı. Kısmen anlıyorum onları. Anlayamadığım, daha doğrusu kendileri adına üzüldüğüm, bu zatları lâ yüs’el mertebesine çıkartanlardır. Allah hepimize hidayet nasip etsin!
Bu bağlamda Metin Karabaşoğlu’nun 18 Mart yıldönümünde yazdığı yazıda merhum Mehmet Akif’i “Çanakkale Şehitleri” şiirini eleştirmesini de aynı şekilde değerlendirebilir miyiz?
Üstteki yazıda belirtilen sözleri -belki- henüz söylememişken, Sayın İsmet ÖZEL’in birkaç TV sohbetini çok önceden izlemiştim. Şiiri ve şairliği hakkında yorum yapmayayım.
Konuşmalarında dikkat çeken önemli bir sıkıntı var:
Neredeyse bütün cümleleri ya “BEN” diyerek başlıyor, ya “BENİM” diyerek veya bir “BEN” kelimesi gelip lafın orta yerine çömeliyor.
Size de batmıyor mu bu diken?
sayın Yılmazer akif bey bir varolma savaşında söylemiştir o sözleri. yani Müslümanlar bütün gerekli gereksiz uzuvlarıyla topyekün can derdindeydi. yaşam hakkı vardı. ama yine diyorum milliyetçilik zararlıdır. zira batı milliyetçi olmasaydı istiklal harbi olmazdı. o sıralarda kendimizi savunmak zorundaydık yaşamak için. ismet özel konusunda haklı olduğu noktaları daha detaylı anlatmalıydı. mesela çözüm süreci demiş. bu yanlış bir yaklaşım. çözümlenmiş haliyle arzu edilen noktada olmayacak istediklerimiz. yani çözümde batıdan çözümsüzlükte her ikisinide red edip maziye bakmak gerekiyor yani osmanlıya..