"B" PLANI VARMI? - İş Planı
Nedir bu B Planı?
Ana plan işe yaramadığında el altında bulundurulmasında yayar olan ikinci bir plan olarak tanımlayabiliriz “B Planını.
İş yaşamında çok kullanılan bir kavramdır.
Peki varmıdır bir “B Planı”? Olabilir mi? Olmalı mı?
“B Planı” varsa “A Planı” nedir?
Plan yaparken temelde elimizdeki ulaşılabilir kaynakları varmak istediğimiz sonuçlara en optimal şekilde varmamızı sağlayacak bir yol haritası belirliyoruz.
Herkesin unuttuğu bir şey var ama; “Planlar, yapıldığı andan itibaren yanlıştır.”
Plan hazırlanana kadar geçen süreç içerisinde dış faktörlerin birçoğu, hatta bazan farkında olduğumuzu, kontrol edebildiğimizi sandığımız birçok faktör değişmiştir.
Bu nedenle de planlar ile gerçekleşenleri periyodik olarak karşılaştırır ve taktik değişiklikler yaparız.
Aslında plan, stratejik bir hedefe varmak için kullandığımız bir araçtır.
Aynı kaynaklarla aynı hedefe ulaşmak değişik şekillerle yani değişik planlarla yapılabilir ancak en optimal olanı en doğru olanıdır.
Kaynak veya hedef değişikliği olması halinde ki bu zaten genelde yanlış varsayım kullanmaktır, doğal olarak planın tamamı değişecektir, taktik değişiklikler birçok durumda yararsız kalacaktır.
Buyurun size “B Planı”.
Eğer varsayımlarımız, yanı ulaşılabilir kaynaklarla varılacak hedef doğru seçilmemiş ise yapılan plan zaten tamamen yanlıştır. Bu da demektir ki, ulaşılabilir kaynaklarla varılacak hedef baştan ciddi olarak değerlendirilmemiş, plan yerine “pilav” yapılmıştır.
Varsayımlarımız baştan doğru seçilmiş ise zaten bir “B Planı” olamaz veya yanlış olur.
Eğer size planını anlatırken “B Planımız” da bu diye ortaya çıkan biri var ise bilin ki ulaşılabilir kaynaklar ile hedefler konusunda tereddüttü vardır. Diğer varsayımlarındaki oynamalardan bahsederek taktik değişiklikler sunuyorsa, varsayımlarına güvenmediğindendir ki o da “B Planı” değil, zaman içerisindeki plan düzeltmeleridir.
“B Planımız” nedir demek, kanımca ve kibarca iki anlam taşır:
NE HALT EDECEĞİZ?
BİR HAL ETTİK NASIL KURTULACAĞIZ
← YAPAY ZEKANIN KISA TARİHİ
GAZETECİLİK VE YAPAY ZEKA – BİR DENEY →