Endişeli modernlerin eleştiri tekeli - FAHRETTİN ALTUN
Eleştiri, düşüncenin yakıtıdır. Eleştirinin olmadığı yerde sağlıklı düşünce de, müzakere de olmaz. Eleştiri, yaratıcı düşüncenin temel şartıdır. Eleştirinin gün yüzüne çıkabilmesi, özgür bir sosyal habitat gerektirir. Bu yönüyle eleştiri, özel alana değil, kamusal alana ait bir faaliyettir. Eleştiri, demokratik bir siyasal sistem için de vazgeçilmez niteliktedir. Aydınlanma felsefesini kuran zihnin asli unsuru da eleştirelliktir. Ne var ki on dokuzuncu yüzyılda, Fransız devriminin yıkıntılarını yaşayan Batılı entelektüeller suçu Aydınlanma felsefesine atmışlardır.
Bu ayrım, modern siyasal kültür içinde popülerleşmiş, "yapıcı eleştiri"den yana tavır alınmıştır. Düzenin olduğu yerde bunda şaşılacak bir şey de yoktur. Fakat "yapıcı eleştiri"nin kutsanması, "yaratıcı düşünce" için bir tehdit oluşturabilir. Bu nedenle ben "yapıcı eleştiri" sözüne oldum olası mesafeli durdum. Eleştiri pekala "yıkıcı" da olabilir.
Eleştiriyi savunmalıyız. En çok da eleştirellik pozu kesenlere karşı yapmalıyız bunu. Eleştiri hakkının gaspına karşı çıkmalıyız. Bunun için de önce gasıpların kimler olduğunu doğru teşhis etmeliyiz. Olağan şüphelilere dönüp bakmak yetmez ama. Bu hususta "AKP" ve "Tayyip" mitlerine sarılmak bizi bir yere götürmez. Slogan atmış oluruz, o kadar. Gelin, gerçek gasıplara bakalım. Eleştiri hakkını gasp edenler öncelikle entelektüel hegemonyayı elinde bulunduranlardır. Türkiye örneğinde bunu "Cumhuriyetçi pozitivistler" ve "endişeli modernler" temsil ediyor.
Evet, eleştiriyi savunmalıyız. Eleştiri hakkını savunmalıyız. Gerektiğinde yıkıcı eleştiriyi de savunabilmeliyiz. Nefsani eleştiriyi, birilerinin kendi konum kayıplarına bağlı, mikro iktidarlara hizmet etmek için üretilmiş safsataları değil.