EĞİTİME BAKIŞTA ÖN YARGILAR
Bazen düşünüyorum da olayları tersinden yorumlayarak, diyorum ki; acaba bizler birinci dünya savaşına girmeseydik, kurtuluş savaşını yaşamasaydık, toprak kaybına bu kadar uğramasaydık, en kötü ihtimalle Misakı Milli diye and içtiğimiz sınırlarımız korunmuş olsaydı, yine devlet yönetim şeklimiz de sembolik olarak Avrupa’daki bir İngiltere ya da İsveç’te gibi bir uygulama halinde ama gerçek mana da batının bünyesinde taşıdığı ve uyguladığı demokratik kural ve prensipler yürürlükte olsaydı, bizim ülkemizin şu andaki siyasi,ekonomik,kültürel düzeyi ,sanayi ve ticareti,dış politika kulvarı ne ölçüde olurdu diye merak etmiyor değilim. Diyelim ki bizim Ülkemizde bir Almanya gibi, Amerika gibi toplumsal gerçekleriyle yüzleşmiş, demokratik olgunluğa kendi içinde ulaşmış ve insanına hizmet götürme ve ona değer verme açısından üst düzey bir tutum geliştirmiş olsaydı, bugünkü gibi, birbirimize düştüğümüz toplumsal zaaflarımız olur muydu/olmaz mıydı? diye yine aklımdan geçmiyor değil.
Toplumumuzda herkes konuşur, Aklı erende ermeyende. Üstüne vazife olanda olmayanda. Bir konunun uzmanı olanda olmayanda. Açın televizyonları izleyin konuşmaları hararetli tartışmalar, bağırışmalar, bazen kavgalar, tahammülsüzlük sınırlarını zorlayan insanı çileden çıkaran tek yönlü yaklaşımlar, yok benim dediğim doğru yok benimki doğru diye çalan ağız enstrümanları almış başını gidiyor. Bizim toplumsal gerçeklerimiz nedir? Kültürümüzün beslenme kaynakları nelerdir? Halkın eğilimi ve inanç değer anlayışı ne yöndedir? Bunlar kaale alınmaz varsa yoksa da gözü kapalı batıya endeksli tek doğru ve tek gerçek olan sanki batıda varmış gibi algılama ve bir türlü yapılan tartışmalarda uzlaşılamayan ve örtbas edilen gerçek değerler, misal olarak; hep ya altı çizili kalır başka bir bahara ertelenir, ya da tümden üzeri çizilir, sadece insanın inandığı ya da benimsediği değerler olarak kendi içinde hapsedilir. Oysa hem solcu bir aydın hem de Türkiye gerçeklerine vakıf birisi olarak Atilla İlhan: “Batılılaşma diye kafaya bir şey taktılar. Biz ne halt ediyoruz diyen yok. Milli benliğimizi korumak işi çok önemlidir. Önce Türk mantığımız hâkim olmalı, sonra sağcı-solcu olmalıyız” Ve yine bir başka değerlendirmesinde ise:”Türkiye’nin işgal döneminde düşmanla işbirliği yapanlar hep yabancı kültür formasyonu almış kolejlilerdir. Belki niyetleri iyidir ama Türkiye gerçeği başkadır” diyor.
Ben şunu anladım ki, bizler ne oturup konuşma ne de gerçek mana da uzlaşıp, tartışma kültürüne ulaşmış değiliz. İşimize gelmeyen hususlarda hemen sert bir tepki çeker, rakibimizi sindirme ve alt etme yollarını araştırır, bulduğumuz anda da acımadan onu cezalandırma yollarını uygular, peşinden de yaptığımızla övünürüz. Ya da işi pişkinliğe vurur sinsi sinsi bıyık altından gülerek, dişimizi gıcırdatır, kinimizi gecikmeli içimize gömeriz. O zaman ortaya şu çıkıyor: Bizler kendimiz için istediğimiz bir şeyi maalesef başkaları içinde düşünmüyoruz. Bizlerin hedefinde demek ki birey yolarak sadece kendi egomuzu tatmin etmek var. Ben böyle anlıyorum.(devam edecek)