Ali Akyıldız - BİZ KÜÇÜKKEN, ÇOK BÜYÜKTÜK
Okunma 04 Mart 2015, 15:20
Eski yıllarımızda herkesin bir hatırası vardır. Yaşanmış bu hatırları bazen tekrar yaşamak istesek de yaşayamayız.
Çünkü ne o arkadaşlar, ne de o mekânlar kaldı.
Mesela kollarımızı biz açardık, dünyayı kucaklardık, bedenimiz küçüktü ama kollarımız büyüktü. Herkesi, her şeyi kucaklardık.
Kollarımızın arasına ne çok insan sığdırırdık.
Ne çok insanı kollarımızın arasına alırdık.
Korkmazdık çekinmezdik. Güzeldik biz küçükken. Başka bir arkadaşın evinde kalmak lükstü, mutlulukların en büyüğüydü.
Ailelerimiz en az beş kez arardı, eve beş dakika geç kaldığımızda.
Koşa koşa eve varana dek, nefes almazdık.
Bizim çocukluğumuzda annelerimiz çalışmazdı, annelerimiz evin bir parçası gibiydi,Hep evde olurlardı,her yere beraber giderdik,öyle çokta gidilecek yer yoktu.
En büyük eğlencemiz sokakta, ya da dere kenarlarında taşları toplayıp oyun alanı yapmak ve oyundan sonra dereye girip yüzmek ve balıklarla oynamaktı.
O zaman derelerimiz çok mavi akardı ve balıklara yaşam alanı olurlardı; ne yazık ki şimdi ne dere kaldı ne balık ne de yaşam alanı.
Bizim çocukluğumuzda Kafeler, AVM’ ler, akıllı oyuncaklar vs. yoktu.
En büyük eğlencemiz lastik top ve lastik ayakkabılarımızdı.
Köyümüzde teyzeler vardı, annelerimiz gibi bizlere su ekmek, meyve verirlerdi.
Kızmazlardı, gülümserlerdi bizlere kendi çocukları gibi.
Oyun oynarken birkaç kuruş harçlığımızı kaybetmeyelim diye çantalarımızın üzerine koyardık ve oyun bitene kadar orda dururdu kimseler de almazdı.
Oyun oynamaktan yorgun düşerdik ama mikrop kapmaz hastalanmazdık.
Açlıktan eve zor giderdik, ama kimsenin bir şeyini almazdık.
Bize öyle öğretmişti büyüklerimiz.
Ben, bizim çocukluğumuzu çok özledim.
Doğduğum evimizi, köyümüzü, hüzünlü, boynu bükülmüş ağaçları, hüzünlü dalları, saçakları, yağmurlu eski evlerimizi, vefasız karlı dağları, hüzünlü sokakları, sağa sola savrulan kurumuş yaprakları ve ne çabuk geçti dediğim geri gelmez çocukluğumu özledim.
Evlerimiz var içinde insan yok.
Tahta iskemlelerinde oturan insanlarımıza gülümseyen çocuklarımız yok.
Acaba bunu biz mi istedik? Yoksa küresel gelişmeler mi, etkili oldu bilinmez ama biz çocukken
Koşardık, hüzünlü sokaklarda koşmayanları arkamızda, boş sokaklar gibi bırakarak, koşardık.
Hüzünlü sokakları boydan boya, baştanbaşa koşarak geçerdik
Karanlığın gözüne bakarak, biz yürüyerek, koşarak, oynayarak ve sevgiyle büyüdük.
Aslında biz çocukken bile büyüktük.
duygu - 5 yıl önce
çokta duygusal olmuş
serpil - 5 yıl önce
Cengİz - 5 yıl önce
ali,çok güzel yazmışsın,ancak; sen hiç mila ,uzun eşek,birdirbir,met,oynamadın galiba,çobanlıkta yapmadınmı,birazda onları yaz,aynı duygu ile.topaç ta çevirmişsin herhalde,yayla yollarında atlar ile yolculuktan bahset mesela.
yaylacı - 5 yıl önce
çok güzel yazmışssın tebrikler
yazı ve imaj süper
.... - 5 yıl önce
sana ne haller oldu.deri̇nden geçmi̇şi̇ni̇ muhasebe edi̇p bi̇zi̇ de hüzünlendi̇ri̇yorsun.farklı konularda bile yazı yazmak ta kolay değil.yaşanan hatıralar mı aklına geliyor.ali bey
Turizimci - 5 yıl önce
eline yüreğine kalemine sağlık cocukluğumuzu yaşattın süper olmuş
... - 5 yıl önce