Yeni bir Avrupa'nın doğuşu
05: 31 03 Haziran
Milletler Cemiyeti ve BM selefi, Kutsal İttifak Rusya'nın aktif katılımı ile kuruldu
Napolyon kampanyaları savaşın herkes için karlı olmadığını gösterdi. Avrupalı ​​güçler barış ve istikrar için istekliydi ve Mayıs ayında Paris'te 30, Rusya, Avusturya İmparatorluğu, Prusya ve Büyük Britanya Krallığı ile Paris'te mağlup olmuş Fransa tarafından kazanıldı ve barış sonuçlandı. Bununla birlikte, Avrupa monarşileri ve diğer Rus çarlarından daha fazlası, ülkelerini şoklara karşı - özellikle devrimlerden - korumak için gerçekten etkili bir yol arıyorlardı.
Rusya Napolyon'a karşı kazandığı zaferde belirleyici bir rol oynadı: İskender'in görüşüne göre, Fransız işgalcileri Rus sınırlarından çıkarmakla yetinmekle kalmamasına, ancak Avrupa'da kendilerine karşı tam bir zafer kazanmasına yol açtı. Bu kolay değildi: Rusya, Avusturya ve Prusya müttefikleri tereddüt etti ve genellikle birlikleri tarafından işgal edilen bölgelerin bir kısmının serbest bırakılmasına bağlı olarak Napolyon'la barışa eğildi. Alexander, müttefikleri Napolyon'lu herhangi bir dünyanın kaçınılmaz olarak geçici olacağı konusunda ikna etmek için önemli çabalar sarf etmek zorunda kaldı - yeni güçler toplayarak, "Korsikalı canavar" intikam almaya çalışacaktı. Sonunda, Leipzig'teki büyük “Milletler Muharebesi” nde, Almanya Fransızlardan kurtarıldı ve Napolyon’un yenilgisi sadece zaman meselesiydi: Müttefik kuvvetler Fransa sınırını geçti ve Paris’e girdi. Napolyon’un vazgeçilmesinden ve Elbe’nin sürgün edilmesinden sonra Fransa’da Bourbon monarşisi restore edildi ve onu yeni kral Louis XVIII’yı anayasal hale getirmeye ikna edenlerden biri olan İskender oldu. Liderlik için, gayrı resmi olsa da, müttefik güçlerin liderliğinde Alexander'a "Avrupa Agamemnon" adı verildi.
Fransız colossus'u yenildiğinde, dört Avrupa gücü en güçlü olduğu ortaya çıktı: Rusya, Prusya, Avusturya ve Büyük Britanya - XIX. Yüzyılda Avrupa'nın kaderine karar vermek zorunda kalanlar onlardı. Ancak, 1814 Eylül ayında açılan Viyana Kongresi, Napolyon'a karşı kazanılan kollektif zaferin ve Fransa'daki monarşinin restorasyon olasılığının, kazananlar arasındaki çelişkileri yumuşatmadığını gösterdi. Müttefiklerin Fransa sınırlarına katılması en kolay olanıydı - zaferden önce, 1813'ta Fransa'nın önceki büyüklüğü olan 1790'e dönmesi şartıyla Napolyon'a barış teklif ettiler. Sonra Napolyon, bu teklifi kesin olarak reddetti; bu, Fransa'nın yalnızca fethettiği toprakları değil, aynı zamanda devrimci savaşlar döneminde kendisine bağlı olanları da kaybedeceği anlamına geliyordu. Ancak, yenilgi Fransa'ya bir seçenek bırakmadı: Belçika, Hollanda, Savoy bölgesi ve Ren Nehri'nin sol yakasının bir kısmı reddedildi.
Viyana Kongresi katılımcıları. Fotoğraf: Wikipedia.org
Ancak Polonya ve Saksonya ile ilgili sorular ciddi anlaşmazlıklara neden oldu. Rusya'yı aşırı kazanmaktan korkan müttefikleri, Polonya’nın Rusya’ya katılımını protesto etti. Prusya'ya ait topraklardan oluşacak olan Polonya devletini yeniden canlandırmak isteyen İskender, Prusya kralı Frederick Wilhelm III'ü, kendisine karşılığında Saksonya'yı sunarak kaybettiği toprakları telafi etmeye çalıştı. Karar, Prusya'ya ve Alman toprakları olan Saksonya halkına, Polonya topraklarının sakinleri gibi Slavlar değil, Alman devletinde yaşamaya karşı protesto göstermedi. Bununla birlikte, Fransa'nın çıkarlarını temsil eden ve Prusya kazanımını önlemek için Alman topraklarının parçalanmasını korumaya çalışan Talleyrand, bu girişime karşı Avusturya ve İngiltere'yi çevirmeyi başardı. Sonuç olarak, Prusya, Poznan'dan memnun olmalı ve Polonya topraklarının tümü Polonya Dükalığı'na dahil edilmedi.
Viyana Kongresi'nin getirdiği bir yenilik, büyük güçleri (Rusya, İngiltere, Fransa) ve Alman devletlerini birbirine bağlayan ortak bir anlaşma sistemi idi. Bu antlaşmalar çeşitli hedeflerin peşinden gitti. Öncelikle, daha önce Napolyon tarafından fethedilen devletlerdeki eski hanedanları ve feodal düzenleri restore etmeyi amaçladılar. Böylece, büyük güçler devrilmeye karşı kendilerini sigortalamış ve iç huzursuzluk durumunda karşılıklı destek sağlamıştır. Fransa’daki Bonapartist rejimin geri dönmesini önleme isteği, kaybedilen büyüklüğün geri dönüşü için ülkeye umut vermesiydi. Yeni anlaşma sisteminin Avrupa’ya istikrar getirmesi gerekiyordu.
Aynı zamanda, büyük güçlerin her biri istikrarın ne olduğunu biraz farklı bir şekilde anladı. Viyana'daki müzakerelere şahsen katılan Alexander I, Rusya'nın diğer devletler üzerindeki hakimiyetini güvenceye almak ve buna karşı koalisyonları önlemeye çalıştı. Rus çar ve diplomatlarını (Nesselrode, Razumovsky ve Shtakelberg) Fransa'yı aşırı zayıflamadan kurtarmaya ve Avusturya ile Prusya arasındaki yakınlaşmayı önlemeye zorlayan bu düşüncelerdi. Polonya'nın bu anlamda canlanması, Prusya ve Avusturya'yı doğuya doğru yükselmekten alıkoymanın yollarından biriydi. Avusturya, Viyana Kongresi'nde, asalet-mutlakiyetçi tepkimenin en tutarlı temsilcisi İmparator Franz I ve Şansölye Prens Metternich tarafından temsil edildi.
Rus çarının, eski eski Alman hanedanlarının haklarını dokunulmazlığını ve feodal mutlak düzenin dokunulmazlıklarını savunan, Avusturya Şansölyesi Clemens Metternich'in aksine, liberal ve anayasal fikirler için ana özürçü olarak orada hareket etmesi ilginçtir. Sakson hanedanlığını krallığa hakaret etmekten mahrum etmeyi şiddetle protesto eden Metternich'ti. Ayrıca, eski feodal düzene geri dönmek isteyen Metternich, ulusal kurtuluş hareketlerinin çokuluslu Avusturya'yı içeriden gevşetmesini önlemek için başka bir hedef daha takip etti.
Mutluluk olmazdı, ama talihsizlik yardımcı oldu: Napolyon Elbe'den kaçtığında ve yeni bir ordu toplayarak Paris'e doğru ilerlemeye başladığında neredeyse çıkmaza girmiş olan müzakereler hızlandı. Waterloo savaşından sadece birkaç gün önce, Müttefikler Kongre'nin son genel hareketini imzaladılar. Yeni Avrupa bütün bir kontrol ve denge sistemi aldı: Fransa bir dizi tampon devlet ve bölgeyle çevriliydi - Belçika ve Hollanda'nın birleştiği Hollanda Krallığı; İsviçre, Sardunya krallığı ve Prusya'nın Ren eyaletlerini genişletti. Genel olarak, büyük güçlerin bölgeleri, hiçbiri kısa sürede diğer devletlere karşı dönebilecek şekilde belirleyici bir avantaj elde etmeyecek şekilde arttırıldı.
Paris'te imzalanan hareketin başlık sayfası Paris'te imzalanan hareketin başlık sayfası. Fotoğraf: Wikipedia.org
Avrupa Birliğinin yıkılmaz kralları
Avrupalı ​​hükümdarlar, Viyana Kongresi’nde imzalanan anlaşmaların yeni kurulan Avrupa haritasını güvence altına almak için yeterli olduğuna inanıyordu. Ancak, önümüzdeki yılın başlarında olduğu gibi, Rus çar da ilk başta müttefikleri tarafından büyük şüpheyle algılanan yeni bir girişim başlattı. 26 Eylül 1815, Alexander I, Avusturya İmparatoru Franz I ve Prusya Kralı Frederick William III, Paris'te Kutsal İttifak'ın görünümünü ilan eden bir eylem imzaladı. Bu, gerçekten önemli olan ilk Avrupa toplu savunma antlaşmasıydı. Onu imzalayan egemenler, "her durumda ve her yerde ... birbirlerine yarar, güçlendirme ve yardım sağlama" sözü verdi. Kasım ayında, Fransız kralı Louis XVIII, birliğe ve daha sonra diğer hükümdarların çoğuna katıldı - istisna dışında, çoğu zaman Avrupa’da olduğu gibi hikayeler, sendikaya resmi katılımdan kaçınmakla birlikte Birleşik Krallık oldu, ancak daha sonra belirli konularda kendisine tekrar tekrar danıştı.
Rus Çar’ın neden Kutsal İttifak’a ihtiyacı vardı? Sovyet ders kitapları, İskender’in Avrupa'da ortaya çıkan devrimci hareketleri bastırmak için yeni anlaşmayı kullandığını söylerdi. Bununla birlikte, kralın kendisi, birliğin anlamını farklı şekilde anlamıştı. Bu nedenle, Metternich anılarında Kutsal İttifak'ın öncelikle halkların haklarını sınırlamaya ve mutlakçılığın önde gelen Avrupa güçlerinde korunmasını garanti altına almaya çalışan siyasi bir güçler topluluğu olduğunu reddediyor. Başbakan, “Kutsal İttifak, İmparator Alexander'ın mistik özlemlerinin ifadesi ve Hristiyanlık ilkelerinin politikaya uygulanmasının tek ifadesiydi” diyor. “Kutsal İttifak fikri, dini ve politik liberal fikirlerin karışımından ortaya çıktı.”
Alexander, bu toplu sözleşmeyi Avrupa'da barışı korumanın bir yolu olarak görüyordu ve devletlerin içinde ortaya çıkan hareketlerle mücadeledeki rolünü hiçbir şekilde sınırlamadı. Rus hükümdarı onu Hristiyanlık temelinde yeni bir Avrupa inşa etmenin bir aracı olarak görüyordu - görünüşe göre, bu, zamanın diğer tüm anlaşmalarının metinlerinden çok farklı olan, belgenin öz metninin alışılmadık doğasını açıklıyor. "Majestelerinin En Kutsal ve Bölünebilir Üçlüsü adına, Kurtarıcı Tanrı yasalarından esinlenilen yüksek gerçeklere dayanma gücü olmadan önce karşılıklı ilişkiler imajına duyulan ihtiyaçtan mahkum olduğunu hissediyor, bu eylemin konusunun sarsılmaz bir kararlılığının evrenlerini açmak olduğunu açıkça ilan ediyor ... İman inancını, sevgi, hakikat ve barışı emirleri ekme emirleri tarafından yönetilmek. Belge, hükümdarların birbirleriyle, kardeşler gibi ve aileleriyle babaları gibi ilişkileriyle ilgili davranmaları gerektiğini belirtti. “Tek geçerli kural: birbirlerini hizmet etmek, karşılıklı iyi niyet ve sevgi sağlamak, hepsini tek bir Hristiyan halkın üyesi olarak onurlandırmak, çünkü Müttefik yöneticiler kendilerini tek bir aileyi şubelerle yönetmeyi düşünüyorlar ... Hristiyan halkının otokratı… başka hiçbir şey yok, ülkenin kendisine ait olduğu gibi, yalnızca içinde sevgi, bilgi ve bilgeliğin hazineleri sonsuzdur. ”
Alexander I Paris yakınlarındaki 1814 yılında. Resim F. Kruger.
Muhtemelen, Kutsal İttifak anlaşması, Uluslar Birliği ve BM gibi uluslararası örgütleri ortaya çıkaran belgelerin öncüllerinden başka bir şey değildi. BM Şartı'nın girişinin metnini hatırlatırsak, formülasyonların benzerliği çarpıcıdır: “Birleşmiş Milletlerin halkları olarak bizler, nesiller boyu açıklanamayan, temel insan haklarına inanan, haksız ve mutlak inancı yeniden ortaya çıkaran hayatlarımızı iki kez savaşın belasından kurtarmaya kararlıyız. insanın değeri, kadın ve erkek eşitliği ve büyük ve küçük ulusların haklarının eşitliği ... ve bu amaçla, iyi komşular olarak hoşgörü gösterip birbirleriyle barış içinde birlikte yaşamak. " Kutsal İttifak ve laik ideolojinin Hıristiyan arka planını bir kenara bırakırsak - BM Şartı, benzerlik gerçekten dikkat çekicidir.
Gelecekte, birliğin temelde devrimci hareketlerin bastırılmasıyla meşgul olduğu gerçeği bile, bu belgenin önemini ortadan kaldırmıyor. Diğer Avrupalı ​​hükümdarlar gibi İskender’in de, devrimin devletlerinin dünyasını tehdit ettiğine inanmaya devam ettiği ve yıllar geçtikçe liberal ve anayasal ideallere yönelik artan bir şüphe ortaya koyduğuna inanmak şaşırtıcı değildir. Sendika kongrelerinde öncü bir rol oynayan Alexander ve Metternich'in kendisi, Fransız devrimi ve Napolyon savaşları tarafından devirilen iktidardaki hanedanların ve rejimlerin meşruiyeti olan "meşruiyet" ilkelerini daha tutarlı bir şekilde savundu. İyi bir amaca sahip olan Kutsal İttifak giderek daha fazla devrimci ve ulusal kurtuluş hareketleriyle mücadele etmek için bir araç haline geldi - yani, 1920'te İspanya ve Napoli'deki devrimden sonra, Avrupa'nın önde gelen üç gücü - Rusya, Avusturya ve Prusya - Troppau Kongresi'nde imzalandı. Devrimci bulaşmaya karşı mücadelenin çıkarları talep ederse, açıkça diğer devletlerin içişlerine karışma haklarını ilan eden bir protokol. Ve, Üçlü Birliğin müdahalesinin kendi devletlerinin iç işlerini etkileyebileceğinden korkan Fransız ve İngiliz diplomatların sözlü protestolarına rağmen, Avusturya, yeni edinilen hakkı, mutlak monarşilerin restore edildiği Neapolitan krallığı ve Piedmont'un işgalinde denedi.
Kutsal birlik, başlatıcıya dayanamadı: İskender'in ölümüyle birlikte, bu örgütün ortak faaliyeti çöküyor, işlevleri, her zaman diğer devletlerin desteğini almayı gerekli kılmadığını düşünmeyen bireysel katılımcıları tarafından üstleniliyor. Bununla birlikte, Rus imparatorun katılımı ile oluşturulan ilişkiler sistemi daha dayanıklı olduğu ortaya çıktı - XIX yüzyılın ortasına kadar var oldu. Viyana Kongresi ve Kutsal İttifak'ın oluşumu daha ciddi sonuçlara yol açtı: uzun bir dünyanın başlangıcını belirlediler: neredeyse 100 yıl, bir yıl 1815'ten 1914'e kadar, Avrupa birçok lider gücün yer alacağı büyük savaşları bilmiyordu.
Kutsal Zafer Geçidi 24 Haziran yılın 1945
sabakina 23 Ekim 2015 21: 51 Yeni
Anlamıyorum ... Peter I'in penceresini çivilememiz veya kapıdan kesmemiz gerekiyor mu?
oleg-gr 24 Ekim 2015 00: 00 Yeni
Alexander 1 Avrupa'da siyasi bir denge kurmaya çalıştı. Başka bir şey, kimsenin orada güçlü bir Rusya'ya ihtiyacı olmaması. Özellikle Anglo-Saksonlar. 20. yüzyıl ve 21'in başı bunu tam olarak doğrulamaktadır.
Zoldat_A 24 Ekim 2015 01: 38 Yeni
Özellikle Anglo-Saksonlar. 20. yüzyıl ve 21'in başı bunu tam olarak doğrular.
Ve orta da. Churchill gelmiyordu. Tarihte İKİNCİ (Newton'dan sonra) kamu harcamalarına gömüldüğüne şaşmamalı. Krallar için bile akrabaları ödüyorlar, ama burada - devlet! Yani burada Churchill, Hitler sağa dönmezse İngiltere'nin büyük ve derin bir borusu olacağını anladı. Ve bu yüzden onu yirminci yüzyılın en büyük diplomatı olarak görüyorlar. Örneğin, Kraliyet Hava Kuvvetleri'ndeki 41'inin ilkbaharında "anında" yaklaşık üç düzine uçak vardı. Ve Alman arazi inişi buna bir son verecekti. Dunkirk "müttefiklerin" ordularının ne olduğunu gösterdi - tank-silah değil, insanlar savaşıyor ... İngiltere için Dunkirk en büyük trajedi ve bence en silinmez utanç olurdu.
Dunkirk bölgesindeki İngiliz, Fransız ve Belçika birliklerinin personelinin tahliyesi sırasında neredeyse tüm ağır silah, ekipman ve ekipmanlar atıldı. Toplam 2472 topçu, yaklaşık 65 bin araba, 20 bin motosiklet, 68 bin ton mühimmat, 147 bin ton yakıt ve 377 bin ton teçhizat ve askeri teçhizat, 8 bin makineli tüfek ve yaklaşık 90 bin kaldı tüfek, tüm ağır silahlar ve 9 İngiliz bölümünün araçları dahil.
330 bin "müttefik", silah dağları fırlatarak, kuyruklarını kuyruklayarak, "kahramanca" Almanlardan atıldı! İnsanca kaçmalarına izin vermek. Bir tür uyarı, Hitler'in Rusya'ya gittiğinde tırmanmamalarıdır. Pastayı paylaşma zamanı gelene kadar tırmanmadılar.
Burada genel olarak Batı'da tarihin öğretilmediği kabul edilir. Evet, öğretmezler. Ve güneşin dünyanın etrafında döndüğüne inanan bir neslimiz var. Ancak Batı'nın politikasını tanımlayan kişi bu tarihi şaşırtıcı bir şekilde biliyor. Ve bundan rektumda büyük bir kaşıntı var. Rusya'dan düzenli olarak bir veya iki yüz yıl sonra dişlerini alırsa nasıl kaşıntı olmaz? Muhtemelen, bir sonraki eğitim anı için an geldi (Pun, beyler ... )
Morrrow 24 Ekim 2015 18: 49 Yeni
Fransa'yı neden unuttun?
Zoldat_A 24 Ekim 2015 01: 19 Yeni
Ben de yapmam. Kontrol noktasını koyardım. Bu, gümrük memurları, köpekler, sınır muhafızları ve ne olması gerektiği ile normaldir.
Onlardan çitle çevrilmek için - yaşayacağız, ama neden - vahşi miyiz, ya da ne? Ve kapıdan kesmek için - Kambur ve Drunkard kapıları çoktan açtı. Şimdiye kadar, biz sürücü ve Europa kaçan tüm "yeni sahipleri" güvence edemedik. PPC. Girmeden önce izin istemek. Bence tamamen medeni bir ilişki ...
CTE-güç 23 Ekim 2015 22: 04 Yeni
Alexander 1 yakışıklıydı! Bence Rusya'nın en büyük yöneticilerinden biri!
Denis Skiff 23 Ekim 2015 22: 17 Yeni
Eh, Avrupa yakında büyük bir savaş bulacak. Kendisine imza attı. Her 100 lirik yıl.
iliitchitch 23 Ekim 2015 23: 06 Yeni
Avrupa'nın tüm tarihi, bu reklamda olduğu gibi: "akıllı alışveriş ...". Avrupa hitoshopper'larının kanında olan odur. Ve burada hala olgunlaşmamış yurtdışı eklendi, tazı konu dışı. Hazar Denizi'ndeki bir yudumda size çok az şey anlattılar mı, istisnai olma durumunda "büyük ve güçlü" ABD filolarına ne olacak? Bu başlangıç, sıradan savaş başlığı olan NK ile sadece “Calibre” idi. Bir şey (Batılılar) frenlerin beyinlerini tutuşturuyor. Ve roketlerin ne kadar sert başladığına bakılırsa, nükleer savaş başlığına sahip menzili açıkça 2600 değil. Elinde kart, batı, çift pergel ve yalnızlık içinde otur, düşün.
34 bölge 23 Ekim 2015 23: 31 Yeni
Kabul edilmiş görünüyor. Ancak 14. yüzyılda akrabalar kendi aralarında kavga ettiler. Sonuçta, Rusya, İngiltere ve Almanya yöneticileri akrabalar. 33. yılından bu yana, tüm Avrupa ülkeleri çok hızlı bir şekilde bir ülkenin gücü altına girdi. Peki direnişleri ve karşılıklı yardımları neredeydi? Bana göre, Batı ile yapılan tüm sözleşmeler tamamen Filkin’in mektubudur. Hiçbir şey yükümlülüklerini yerine getirmeyecekler. Sadece finansal kuyruğa basabilirlerse. Sonra belki bir gıcırtıyla ve ruloları hareket ettirecekler. Bugün, onların hareketlerine göre, ABD'nin sıkışmış mali kuyruğundan kaynaklanıyor. Başka bir seçenek daha var. Bu yeni SSCB'nin bir parçası. Daha fazla seçenek göremiyorum.
iliitchitch 23 Ekim 2015 23: 32 Yeni
Peki neden? Her çukurun yakınındaki bir kulüpte ve deniz uyarı olmadan tırmanmayacakları uyarısı. Viraj ve ardından kışın gazsız. Eksi 5'te Rus enerjisi olmadan hayatta kalmak imkansızdır.
Aleksander 24 Ekim 2015 11: 05 Yeni
Alexander 1 davasına devam edildi. Rusya’yı ve onun imparatorlarını başlatan uluslararası hukukun kurulmasıÜlkelerin barış içinde bir arada yaşamalarının temellerini tanımlama.
Rusya İmparatoru'nun girişimi üzerine Nicholas II 29 Ağustos 1898 yılın toplandı Lahey Barış Konferansı. Konferans, Mayıs’ta, İmparator’un doğumgünü olan 18’te (6) açıldı ve Temmuz’da 29’te (17) yapıldı. katıldı 26 durumları (Rusya, Osmanlı İmparatorluğu, Almanya, Avusturya-Macaristan, İtalya, Fransa, İspanya, İngiltere, Hollanda, Belçika, İsviçre, İsveç, Danimarka, Bulgaristan, Sırbistan, Karadağ, Yunanistan, Portekiz, Lihtenştayn, Lüksemburg, Japonya, Çin, Siyam, Persia, ABD, Meksika).
Yılın Lahey 1899 Konferansına Delege Ediyor.
3 Sözleşmesini Kabul Etti:
Uluslararası çatışmaların barışçıl çözümü üzerine;
Kara savaşının kanunları ve adetleri üzerine;
Deniz savaşına başvuru üzerine Cenevre Sözleşmesi 10 Ağustos 1864 yılı başladı.
3 bildiriminin yanı sıra:
Balonlardan kabukları ve patlayıcıları atma ya da benzeri yeni yöntemler kullanma beş yıllık bir süre için yasak;
Boğucu veya zararlı gazları dağıtma amacı olan mermilerin kullanılmamasına;
İnsan vücudunda kolayca genişleyen veya düzleşen mermilerin kullanılmaması hakkında .
Bunlar ilk uluslararası kurallardevletler arası ilişkilerde ülkelerin barışçıl bir arada bulunmalarını ilk sıraya koydu.
Lahey 1899 Konferansı kararlarına ek olarak, delegelerin katıldığı Lahey 1907 Konferansı düzenlendi 44 ülkeler. Konferans Başkanı - Rusya Heyetinin "İlk Komisyon Üyesi", Paris'teki Rusya Büyükelçisi, Teknik Bilimler Doktoru A. I. Nelidov.
Birleşmiş Milletler Cemiyeti ve BM belgelerinin temeli haline gelen bu konferansların kararlarıydı.
Morrrow 24 Ekim 2015 18: 54 Yeni
Bir çok olgusal hata. İlk olarak, 19. yüzyılın ortalarında, Fransa 20 yıl boyunca tekrar lider oldu. İkincisi, Viyana Kongresi'nin görevi, hükümdarların popüler devrime karşı mücadelesidir, yani. Fransızların, Belçikalıların, Hollandalıların ve İtalyanların uyanık öz farkındalığına bir tepkiydi. Rus Çarı onları boğmaya çalıştı - bu nedenle Avrupa'da Rusfobi ortaya çıktı. Yani bu ittifakta iyi bir şey yok.