dear dear,: 2012
sen hayatımda aldığım en güzel hediyesin. teşekkürler sevgilim.
o karşımda öyle muhteşem haliyle dururken... ben aptallaşmayayım da kim aptallaşsın.
ben böyleyim. döke saça değer veriyorum. kaybedecek bir şeyim yokmuş gibi. toprağa çekirdek savuruyor gibi. her hücremle sarmalıyorum onu. ayrı bir vücut olmak zoruma gidiyor. ondan uzakta kendime tahammül edemiyorum. istediğim sadece anlaşılmak. öyle durduğum yerde, otururken, yürürken... söylemediklerimin duyulmasını istiyorum. insan üstü bir şey bu farkındayım. sınırlarında takılan bedenlerimizin aksine, ruhlarımızın birbirine karışmasını istiyorum duman gibi. çok mu?
nasıl koşmak istiyordur bir bebek sürüklerken bacaklarını. nasıl heveslidir ayaklanmaya. gücü yok bebeğin bilekleri zayıf, dengesini yitiriyor.
tut küçük ellerinden, ayak uçlarında yürüt, her adımında minik adımlarına izin ver. yavaş yavaş ilerle.
ben emeklemeden yürüdüm sevgilim, sabırsızım. tut ellerimden. Gönderen
bu sonbahar gelecekti demek, bir kapının olduğunu unutmuşken çalan bu zil ne kadar da tanıdık bir melodi.
ne o açmayacak mısın? diye soruyorum kendime, aynaya koşuyorum, hızlanıyor melodi, geldim geldim çatlama..
işte açtım kapıyı, derin bir nefes ve ..
soğuk muydu dışarısı ellerin üşümüş.
durma orda içeri geç odan hazır.
çorba yapmak lazım şimdi değil mi?
evet evet, çorba iyi gelir.
saçmalıklar silsilesi- hiç
koskoca beyaz sayfa, al at koştur. şöyle iki satır birşey yazılsın dedim, kimsenin eli tutmuyormuş. silgiyle yazı yazılmaz öğretmediler mi çocuğum? korkma mürekkep lekesinden. korkma..
demesi kolay tabi ama korkuyorum işte yine aynı hikayeler anlatılacak diye. başarı çok uzak görünüyor bir göz yanılması değilse.. doğuştan mı güvensiz biriyim? hayır. sanırım bir kaza sonucu güvenimi kaybettim. güven nakli hala zor günümüzde, yoksa değil mi?
az değil geride bıraktıklarım, ne yaptım bu güne kadar? şöyle örtüyü bir indirseler ne çıkar altından?
ama başı dönmüyor yeni camii nin
eminönünün benzi solarken
hiç düşmüyor beyazıt
laleli, sancıdan iki büklüm..
semahını görenleri hayran bırakıyor
oysa haliç durup durup öğürüyor,
her iskelede kusuyor içini.
ney sesleri geliyor eyüpten, fatihten...
şehir yüzünü yıkıyor ezan vakitlerinde
çok dağıldım çömlekçi
her yerim her yerde
ben bu semahta olmalıydım
usta ellerine kaldım, doğrult beni.
yak özümü ocakta, sonra
bir kuyunun başında, nereye gideceğini biliyor;
su geri çevrildi sevgiliden.
sayıklamalar kaç defa daha ölmek gerek
Saygısızca ve bir İngiliz hanımefendisine yakışmayan davranışım sebebiyle sinirlerinin zayıfladığını duydum. bir süre benimle görüşmeyeceğini de eklemişsin. oysa sen pencerenin kenarında okalüptüs kokulu mendilinle otururken Londra caddelerinden gelen nal seslerine karışık şen kahkahalarımı duyabilirsin. evet, uygunsuz bir davranış sergilediğimi biliyorum ve bundan en çok etkilenen sevgili babamız oldu. ama Nerissa bazen insanın kontrolsüzce davranabileceğini küçücük bir an hiç bir şeyi umursamak istemeyeceğini görmezden gelemezsin. sen bana alevler saçan gözlerinle en sivri kelimelerini fırlatmadan önce de biliyordum sonra da şimdi de.. eğer bir yetişkin çocukça şeyler yapıyorsa onu bir çocuğu uyarır gibi uyaramazsın. tüm o zehirli sivri okların isabet etmedi bana edemez de. yaptığın kendini acıtır. farkında olsam yapmazmışım. tahammülsüz olmuşum. huylarım değişmiş, çok kırıyormuşum... ne zamandan beri böyleyim, tahammülsüzlüğüm kimlere ve neden hepsini biliyorum. lakin açıklama bekleme benden. hiçbir zaman açılan yaranın kabuğunu kaldırmaktan öteye gitmedi bu. sebepler bende saklanmalı sonuç olarak. keşke sakinliğimi koruyabilseydim belki de sırtımı hiç kimseye dayamamalıydım.
Beni çok sevdiğinden üstüme geliyormuşsun bir de Isabelli korumak istediğinden.. sahi sen gerçekten sevebiliyor musun? haklısın bazen öfke de sevgiden olur ve bunu anlarsın da. oysa ben o gün yalnızca bir kişinin sevgisini gördüm. doğrudan mahremine saldırdığım Isabellden. gayet sessiz bakışları, sakin duruşu, belki de suskunluğu parçaladı kalbimi. kendime getiren Clarice olduğumu hatırlatan o anlayışlı halleriydi. senin savurduğun onca söz kulağımı teğet geçerken ki genelde bu tarz ikazları umursamam güler geçerim oysa onun sessizliği ruhumu ikiye böldü. ben ondan öfke bekliyordum, kabaca davranışlar... ama o öyle baktı ki bana içimi okuyor, beni anlıyor gibiydi. hiç bir şey demedi, üstelik siz olmasaydınız belki beni teselli bile edebilirdi. tek başıma yorgun ve karmakarışık duygularla yatakta uzanırken geldi ve kırıldığını söyledi okşar gibi sesiyle. sebebini sordu ve bu sırada bana sarılıyordu Nerissa ve Isabellin doğasını ikimizde biliyoruz. şimdi beni sevdiğini hala söyleyebilir misin? açıkçası duyunca gülmekten kendimi alamadım; Isabell bana çok yüz veriyormuş yoksa ben sana da öyle yapabilir miymişim. hiç bir zaman savunmadım, doğru olduğunu iddia etmedim ama umarım bu olay bir cevap niteliğinde olmuştur. sevginin boyutu öyle bir hal alır ki bazen dışarda kalanlar yadırgar anlam veremezler. bu yüzden seni küçük göremem sadece bil istiyorum.
Cevap bekleyen tavırlarına karşılık bu satırları yazıyorum. Sağlığına dikkat et.
Küçük kardeşin Clarice.
bilmesin kimse zaten canının yanabileceğini, öyle dik dur ki parmak uçlarına bastığını fark etmesinler. gülümseme sevgiyi anlamayana, merhametini görmesinler. kendini anlatma, istediklerini duyarlar. payını ver küstah ağızların bir daha açamasınlar sana.
kendin ol çocuk. şu veya bunun koyduğu kurallara he de geç. çok seversen üzerine giderler, utanma sevginden bir aptalı seversen bu seni aptal yapmaz ama başına kakarlar, yüzleş kendinle devam et yaşamaya.
dostlar bul kendine sana ait olsunlar, paylaşma.
ama şimdilik unutma bu günlerini, sana hayran gözlerimi.
koskoca sevgiler kuşatmışsa da, sıkıcı dertlerle boğuşuluyorsa da o küçük(!) kıymık öyle bir acıtır ki, koskoca sevgiler yetmez alışmaya, sıkıcı dertler dağıtamaz kafayı... sonsuz olan ruh kadar kalıcılığını ilan eder. yaşam ya da ölüm korkutamaz onu. anlamsız kalır hayat; acıyı dindirmeye çaresi yoksa külfet değil de nedir?
bu acı tek bir bedene ait olmaz, tek kişilik olamaz.
ama ben ölü değilim, gözlerim ölmüş olabilir. ben hala nefes alıyorum. öyle nefes alıyorum ki can geliyor mezarlıklara. kan görüyor rüyadakiler.
öyle nefes alıyorum ki eksilirken her zerren bana ekleniyorsun. ben sığamıyorum dünyaya, sen daha çok ısıtıyorsun.
bir gün gelecek eksileceğin hiç bir şey kalmayacak. sesimle titreyebilecekken kuşlar hiç olmadığım kadar suskun olacağım. sen göremeyeceğim kadar yakınımda olacaksın.
sen hayatımda aldığım en güzel hediyesin. teşekkür...
o karşımda öyle muhteşem haliyle dururken... ben ...
ben böyleyim. döke saça değer veriyorum. kaybedece...
nasıl koşmak istiyordur bir bebek sürüklerken baca...