MAHMUT ALINAK : “YA ÖLÜRÜZ, YA OLURUZ !”
“YA ÖLÜRÜZ, YA OLURUZ!”
Tayyip Erdoğan ölüm ve koltuktan düşme korkusuyla çepeçevre kıskaca alınmış olmalı ki, dilinde kefen, şehitlik ve ölüm haykırışlarıyla kürsü kürsü koşturup duruyor.
Böylece ölüm ve koltuktan düşme dehşetini bastırmaya ve unutmaya çalışıyor.
Bu iflah olmaz kâbus, uykunun karanlık dehlizlerinde bile yakasını bırakmıyor.
Tayyip Erdoğan’ın ruhunu pençeleyip duran bu korku bana çocukluğumda dinlediğim bir masalı hatırlattı.
Avcının biri ormanda azgın bir ayının saldırına uğramış, ağır yaralı olarak canını zor kurtarmış. Adam çok korkmuş, öyle korkmuş ki, gördüğü her gölgeyi ayı sanıyormuş, kulağına çalınan her sesle irkilip, “Ayı mı geldi?” diye çığlık atıyormuş.
Tayyip Erdoğan ayıdan dayak yiyen o avcıya çok benziyor. Geçen Cumartesi partisinin İstanbul’da düzenlediği toplantıda yine şehitlik nutukları atıp, “Ya ölürüz, ya oluruz,” dedi.
Aslında biliyoruz ki, kendisi ne ölümü, ne de “şehitliği” göze alır. Bunu 15 Temmuz darbe girişimi akşamından biliyoruz. İnsanları ölmeye çağırır, ama ne kendisi, ne oğlu Bilal ve ne de bakan eniştesi sokağa çıkar.
Başkaları onların saltanatı için ölür, onlar da sefasını sürer.
“Ya ölürüz, ya oluruz,” sözünü Tayyip Erdoğan söylemiş ise, siyasi ve felsefi hiçbir değeri yoktur.
Bu söz gerçek dava adamları tarafından söylenmiş ise, onların ağzında ezilen kitleleri zafere çağıran bir davete dönüşür.
Meclis içi ve meclis dışı muhalefet liderleri bu sözü samimiyetle söyleyip, arkalarına alacakları halkla birlikte zulmün karşısına dikilebilselerdi, şimdi AKP diktatörlüğü çoktan toz olup gitmişti.
Kenan Evren cumhurbaşkanı, ANAP lideri Turgut Özal ise başbakandı. ANAP, şimdiki AKP gibi gemi azıya almış, zulüm atını dörtnala sürüp duruyordu.
Sözün hiçbir hükmü kalmamıştı. Ben milletvekiliydim ve milletvekilliği, her zaman ki gibi meclis vitrininde bir süs eşyasıydı.
Birkaç milletvekili bu boğucu atmosferi protesto etmek için kendimizi meclisin önünde benzin döküp yakmayı tartışıyorduk.
Düşünceleri ve yaşamışlıklarıyla kendisinden feyiz aldığımız yaşlı bir milletvekili ağabeyimize fikrini sorduk. “Kendinizi yaktınız diye devrim mi olacak sanıyorsunuz, en çok gazetelere haber olursunuz, o kadar,” dedi ve arkasını aldırışsız bir edayla dönüp gitti. Bizi ciddiye almamıştı, şaşkın bir halde arkasından bakakalmıştık.
CHP’nin Adalet Yürüyüşü ve HDP’nin Adalet ve Vicdan Nöbeti, o günlere götürdü beni. Medya onları günlerce haber yaptı, ne var ki AKP’nin zulüm kalesinden bir kum taneciği dahi koparamadılar.
Oysa liderler korku çarmıhını kırarak, yanlarına alacakları halk desteğiyle, “Ya öleceğiz, ya olacağız,” deyip, dev bir kaya gibi zulmün karşısına dikilmiş olsalardı, ne gezi katliamı, ne de Kürt kentlerindeki o toplu katliam olurdu.
Cezaevlerine kapatılan gazeteciler, milletvekilleri, belediye başkanları ve siyasetçiler şimdi işlerinin başında olurlardı.
Bu toprakların siyaset önderleri sınıfta kaldılar.
Biz aydın ve siyasetçiler sınıfta kaldık.
Tayyip Erdoğan ve İç işleri Bakanı Bıyıklı Süleyman mikrofonlarda esip gürleyebiliyorlarsa, Mehmet Metiner gibi bir çorbacı etrafa fütursuzca parmak sallayabiliyorsa, bu fırsatı biz onlara verdik.
Medyaya haber ısmarlayan değil, hedefe mıhlanan ve sonuç almaya yeminli göksel bir şahlanışa ihtiyaç var.
Diyalektik olarak şey şeyin bir zamanı var.
“Gemileri yaktık geri dönüş yok!” diyeceğimiz günler mutlaka gelecek.
Mahmut Alınakya oluruz ya ölürüz
Lide sokağa çıkma yasağı.. Operasyon bekleniyor
MAHMUT ALINAK : ÖCALAN, PKK VE SİVİL SİYASETE AÇIK MEKTUP*