Kadınların İtiraf Vasıtası Olarak Mektup Hikâyeler -Tanzimat’tan Cumhuriyet’e-
Mektup hikâye, Tanzimat’tan sonra edebiyatımızda özellikle kadın yazarların itibar ettikleri bir türdür. Hikâye içinde kullanılan mektup anlatıcı ile yazarı ayrıştırdığından kadının iç dünyasını daha samimi bir şekilde ortaya koymasına imkân sağlar. Cumhuriyet’e kadarki Osmanlı kadınının modernleşme sürecinde mecmualarda yayımlanan mektup hikâyelerin önemli bir yeri vardır. Çoğu kadın adıyla yayımlanan bu hikâyeler modernleşen Osmanlı kadının aile, eğitim durumuna, sosyal ve kültürel hayatına ışık tutar. Mektup hikâyelerin çoğunda mesele kadın etrafında döner ve Modernite ile gelenek arasında, değişen kadının problemleri ana mesele olarak karşımıza çıkar. Tanzimat’tan Cumhuriyet’e kadarki süreçte Osmanlı’nın yaşadığı büyük siyasi hadiseler ise mektup hikâyelerin ilgi sahasına girmez. Hikâyelerde özel alandan kamusal alana çıkmaya başlayan kadına ideal mekân olarak ev için gösterilir. Kadının eğitimi ve aile içindeki görevleri bu hikâyelerin başlıca konusudur. Kadın, çocuk yetiştirmek ve evini idare edebilmek için eğitilmelidir. Osmanlı’da ‚yeni ve modern? bir toplum inşa etme sürecinde kadınlar kendilerine telkin edilen ‚mürebbi? rolünü benimserler.
Mektup hikâye, kadın modernleşmesi, Servet-i Fünun edebiyatı, milli edebiyat