GENÇLER ATEŞLE OYNUYORLAR…
00:0009 Şubat 2017
Evet, gençler ateşle oynuyorlar, farkında mısınız.? Defalarca söyledik.. Gençler, hatta ilkokul çağlarındaki çocuklar kötü insanların çıkar emellerine kurban gidiyor dedik.. Pek dinleyen olmadı.. Onların hayatlarını bilinçsizce deşifre etmemek adına araştırmalar yaptık..
Geçen yazımda da dediğim gibi bu tespitler hayali veya kulaktan dolma gibi düşünülüyorsa, bilsinler ki çok yanılıyorlar.. Bu köşede etik anlamda yazabildiğimce, anlatabildiğimce aktarmaya çalıştığım hayatların hepsi gerçek.. Bu, çocukların ya da gençlerin analarının ağlayarak anlattıkları.. Seyrekte olsa babalarının haykırışı.. Hatta zaman, zaman bizzat aile fertleriyle yanıma gelen genç insanların dramı.. Onlara kendi gücümün yettiğince destek olmaya çalıştım.. Olayın hangi boyutlara vardığını hatırlatmak adına TV programları yaptım.. Bu köşede bir kaç kez yazdım.. “Sesimi Duyan Yok mu” Derneği Başkanı Hüseyin Akbulut’u programa davet ettim.. Anlattıkları tüyleri diken diken eden korkunç gerçeklerdi.. Hüseyin Akbulut beni, bu illetin tuzağına en fazla düşme riskine sahip ve bu nedenle ölümler yaşanmış mahallelere götürdü.. Orada geniş bir katılımla bana anlatılanları, kameramanlarımız dahil şaşkınlıkla dinledik.. Üzüldük.. Göz yaşlarına boğulan anaların, kardeşlerin dertlerini ve acılarını dinlerken, “Böyle nasıl yaşanır Allah’ım.. Bu insanların sesini duyarak, daha ciddi veya kalıcı çözüm üretilemez mi”? diye düşünmekten kendimizi alamadık.. Anlatması oldukça zor.. Görmek lazım.. İnsan gördüğü zaman gerçeği çok daha iyi anlayabiliyor.. Ne yazık ki o mahallelerdeki hayat biçimi, insanı insanca yaşam adına kahredip utandırıyor..Bu kesim öyle önemsenmeyecek veya hafife alınacak bir yer değil ki.. Çok büyük bir kaç mahallenin ortak kaderi de denebilir bu talihsiz hayat tarzına.. Anlatılana göre bu lanet korku ve endişenin ağına düşmeyen aile kalmamış..Ve, sonu ölümle biten bir çokta gencecik kurban vermişler.. Evet, bahsettiğim hayatları karartan, aileleri perişan eden ve sinsice yaklaşarak hiç fark edilmeden gençlerin damarlarındaki kanı zehirleyen “ Madde Bağımlılığı”.. Yani, uyuşturucu madde tehlikesi..Bakınız, 2015 yılında Kocaeli uyuşturucu bağımlılığı sıralamasında 3. sıradaydı.. Büyük bir olasılıkla bu yıl en üst sıralarda almıştır yerini.. Ancakkk bu şehirde böylesi yüksek oranda uyuşturucu bağımlısı olmasına rağmen, henüz bir tedavi merkezi bile yok.. Aslında o yıllarda uyuşturucu konusu üzerine yetkililerin ve Kocaeli Üniversitesinin iğlisi daha fazlaydı.. Hatta AMATEM (Alkol ve Uyuşturucu Madde Bağımlıları Tedavi ve Araştırma Merkezi) açılacağı haberleri mağdur vatandaşları oldukça sevindirdi.. Dahası AMATEM’ lerin yaygınlaşacağı düşünülerek ildeki bir çok kişiye eğitim dersleri verildi.. Bu kişiler elerine sertifikalarını dahi almışlardı.. “Eeeee peki ne oldu” diyorsunuz değil mi.? Koskoca bir hiçç.. Şu günlerde nasıl bir çalışma yapılıyor çok bilmiyorum ama, bir realite var ki, gençler bu canavarın avuçları arasında kıvranıyorlar.. Bakınız sizlere yenilerde yaşanan küçücük bir kaç örnek.. * Nilgün S…nin kızı Melike ve arkadaşları.. Çoğunlukla 15- 16 yaş arasında kızlı erkekli çocuklar.. Anlattıklarını unutmam mümkün değil.. * Hayatında sigara bile içmeden kötü niyetlilerin kurbanı olmuş 23 yaşındaki Yavuz, insan kılığından çıkarak bir sürüngen olduğunu ve ölmek istediğini anlattığında yaşanan çaresizlik, en acı anılarımın bir parçası.. Belki bu ilde tedavi olabilme şansını yakalayabilseydi bu gün aramızda olurdu..* Ya 12 yaşındaki Muhammet.. Ne kadar mücadele verilse de bu illetten kurtulamadı.. Defalarca İstanbul’da AMATEM’e yatırıldı..Her defasında kaçtı.. Kaçış, nedeni merkezin il dışında olmasıydı..Ve bu durumda bir çok çocuk, genç ve onlardan sorumlu olan dertli ve çaresiz insanlar..İşte, en son gazetemdeki haberden öğrendiğim kız çocuğunun dramı.. Evden kaçarak günlerce yok olan 13 yaşındaki Ceren.. Aynı Melike’nin modeli.. Anlattıkları bile tıpa tıp uyuyor..Kendi deyimleriyle kanka başı nereye çağırırsa oraya gidiyorlar ve orada kalıyorlar..Öyle bir emir zinciri var ki anlattıklarında, adeta öl dese ölecekler.. Ve, anlayacağınız aralarındaki en büyük bağ, uyuşturucu.. Bu birlikteliğin içeriğinde cinsel ilişkilere yatkınlıkta var tabi ki.. Kız anlatırken hayretle dinlemiştim..
Ben yıllarca bu tip çocukların ve gençlerin yaşamlarının düzene girmesini görev addettim.. Onların sorunlarıyla boğuştum.. Kimseyle konuşmayan ve yaklaşmayan kalabalık bir gurup sokaklarda yaşayan çocuk gurubunu konuşturmayı başardım.. Ve çoğunun uyuşturucu bağımlısı olduğu çıktı ortaya.. Yüzlerini göstermeden insanlara durumun acili yetini fark ettirmek amacıyla TV 41 de yayımladık.. Çocukların anlattıkları ve itirafları günlerce konuşuldu..
O gün duruma çare bulunacağı düşüncesinin baskınlığından olsa gerek, bayağı umutluydum.. Ne çare giderek çığ gibi büyüdüler.. Bu işe çare arayan sorumlu kişilerin işlerinin pek kolay olmadığının bilincindeyim.. Emniyet güçlerinin gerçekten çok başarılı çalışmalara imzalar attıklarını da görüyorum.. Bilhassa Kocaeli polisi uyuşturucu canavarlarına göz açtırmıyor.. Tamam da bu çocuklara veya gençlere ne olacak.. Giderek büyüyen uyuşturucu atağına kurban giden yavrulara nasıl duyarsız kalabilirim..Artık analarının göz yaşlarına dayanamıyorum..Benim yazdıklarımın fevkinde yüzlerce olaya tanıklık edenlerin, çare olarak en azından bir tedavi merkezinin açılmasında öncülük etmelerini arzuluyorum.. Bu ilde “yok yok” denirken, gençlerin, çocukların kaderlerine terk edilmelerini hazmedemiyorum.. En acısı da bu duyarsızlığın çok daha büyük sayılar ve vakalarla sonuçlanacağını kafamdan atamıyorum.. Bilmem yanılıyor muyum.?
Bu yazı toplam 1989 defa okunmuştur.
İkili yarışa kalırsak Sancaktepe’yi yeriz!Uyuşturucu ile mücadele, terörle mücadele kadar önemlidir