Ailemizin efendi çocuğu "Keremcem"...
Ailemizin efendi çocuğu” Keremcem’le Budapeşte’de Sziget Müzik Festivali’nde tanışmazdan evvel, kendisini “fazla düzgün” hatta sıkıcı bulurdum.
Sürekli takım elbiseler, hep duygusal şarkılar falan... Çok özenilmiş bir paket gibi gelirdi bana.
Sonra Budapeşte turu yaptığımız teknede aynı ortama düşüp konuşmaya başlayınca kendisiyle dalga geçebilen, eğlenmeyi seven, efendi olmak için çaba göstermeyen aksine zaten nazik olan bir adamla karşılaştım.
Dahası, röportaj bitip kız arkadaşı (Hmm, evet hayranları üzülecek ama çok tatlı bir sevgilisi var Keremcem’in) ve arkadaşlarıyla masaya oturunca bir kez daha anladım:
Bu adamda şeytan tüyü var; kibarlık, efendilik falan bahane!
Yeni şarkılarının müzikleri daha hareketli, sözleri biraz daha ilişkilere dair boşvermişlik içinde sanki...
Boşvermiş değil de akışına bırakmış diyebiliriz. Hayatın ahengine daha uygun bir albüm bu.Müzikteki hareketlilik Volga Tamöz faktörü. Çok yetkin bir müzisyen, çok da eski arkadaşım. Birlikte 100’ü aşkın konser verdik.Müzikal fikirleri konusunda özgür, cesur ve kararlı. Fark ettiğin değişiklik bu. Amaçlamadığım bir farklılık oluştu müziğimde. Dünyaya daha yakın ama Türkiye’den uzak olmayan bir müzik çıktı ortaya.
Artık photoshop’suz fotoğraf yok! Samimi bir yakınma olacak ama bir gün CD raflarına baktım, benim tarzımda müzik yapan, yaşı benden daha büyük olan arkadaşlarımı benden daha genç görünce photoshop’a karar verdim. Bu biraz pop sektörünün dayattığı bir şey.
Sanki artık biraz “ailemizin efendi çocuğu, duygusal Keremcem” imajının dışına çıkıyor gibisin...
Çıkmak gibi bir amacım yokken çıkıyorum. Hepsi hayatı daha hoşgörüyle karşılamaya başlamamın getirisi. Ben zaten böyle giyinen bir adamdım. Sahneye çıkarken başka anlamlar yüklüyordum. Ceketle, kravatla sahneye çıkmak daha saygılı geliyordu. Onun içinde de çok rahattım. Rahat olmadığım zaman anlaşılır zaten. O çocuk da hâlâ var ama görünmeyen kısımda hep vardı Artık diğer yanımı göstermekten kaçınmıyorum. Çünkü kariyerinde profesyonel olarak bir şey yapıyorsun sonra o senin sırtına başka sorumluluklar yüklüyor. “Ailenin sevilen çocuğu” dediğin zaman bir sürü şeyi yapmaman gerekiyor. O sorumlulukları aldım ve taşımaya çalıştım...
Yordumu bu seni?
Yormadı ama doğru bulmadım. Hani hep sanatçı örnektir diyenler var ya... Sanatçı hep örnek olmak zorunda değildir diyordum ben, şimdi bunu uygulamaya başladım.
Çıktığım günden beri hep çocukların, genç kızların sevdiği biri imajı var. Ama o da bir yakıştırma. Benim bir amaçla ya da bir kitleye yönelik iş yaptığım olmadı bugüne kadar. Albümü yapıyorsun, dizide oynuyorsun, kim severse takip ediyor. Hayran kitlem değişir mi değişebilir mi? Evet, olabilir ama buna üzülmem. Çünkü beni seven kimsenin müzikal anlamda beni bıraktığını görmedim şimdiye kadar. Bırakabilirlerse de yapabileceğim bir şey yok. Şu anda bunu yapmak istiyorum ve yanlış bir şey olduğunu da düşünmüyorum. Eski halim o kadar sterildi ki...
Aslında bir değişim yok. Sadece kendini olduğun gibi göstermekten korkmayan biri var. Bu noktaya da hayat getiriyor. 9 yıl oldu ilk albümüm çıkalı. Dünya yerinde durmuyor, sen de durmuyorsun, ben de durmuyorum. Belki o sterillik fazla geldi, belki bana da sıkıcı gelmiştir ama bu, bundan sonra dağıtacağım, çok değişeceğim anlamına gelmiyor. Yine aynı kişiyim. İnsanın en önemli şeyi özgürlük, bir sanatçının en önemli şeyi özgürlük.
Yoksa da olmalı! Zaten onu bulmaya çalışmıyor muyuz? Sevginin fazlası kıskançlık da getiriyor. Benim ilişkilerde özellikle İstanbul’da gördüğüm şey, çiftler birbirlerini ya çok serbest bırakıyorlar ya da birbirlerinin hayatının merkezi olmak istiyorlar. Bu bir süre sonra fazla geliyor çünkü değişik işler yapan, İstanbul gibi bir kozmopolitte yaşayan insanlarız biz. Tek kişinin hayatının merkezi olması hayatı çok tekdüzeliğe iter. Gerçekliği yok bunun.
Kadınlarda bir casusluk durumu vardır. Erkeğin geçmişini çok merak ederiz. Herhangi birini öğrenmek kolay değil belki ama seninle alakalı her şey gazete arşivlerinde, Google’da... Bu sorun yarattı mı hiç?
İlk görüşte âşık olamadığımı öğrendim. Aşkın çok çok tatlı bir şey olduğunu, insanın canını yakabilecek en güçlü şeylerden biri olduğunu, bana şarkı yaptırabilecek tek şey olduğunu öğrendim.
Şarkı yaptırabilecek tek şey mi?
Evet, hiç başka şey için şarkı yapmadım. O an âşık olmam gerekmiyor şarkıyı yaparken. Bir defa aşık olmak, onun ilhamından fayda görmek için yeterli. O yüzden en az bir kere âşık olmamış insanlar için üzülüyorum.
Gözüme perde iniyor. Herkes için öyle aslında. Bütün dünyayı anlamlandıran, kendi güzel kılıfının içine sokan bir duygu... Her insanın bozuk, kötü yanları olabilir ama aşk bunları da güzel gösteriyor. Aşkın bir ömrü var, sevginin yok. Aşkın dönüşümünü kabullenmek lazım. Şu ara, aşkı her haliyle kabul edebilme dönemim.
Sadece 5 konser salonu olan bir metropolde yaşıyoruz... Herkes kadar şikâyetlerim var. Beraber Budapeşte’deydik, insanların mutluluğuna, sağlığına ne kadar değer verildiğini düşün sonra Türkiye’yi düşün.Müzik de öyle. Maddi anlamda söylemiyorum ama burada müzik değerli bir şey olarak görülmüyor.
Başka bir ülkede olmak ister miydin?
Hayır, Türkiye’de olmaktan, Türkçe müzik yapmaktan mutluyum. Daha yaratıcı bir pop müziğimiz olsun isterdim. Çünkü halk müziğinden sanat müziğine çok derin bir kaynağımız var. Bunu kullanmıyoruz.
Kullanmaya çalışıyorum. Bana söylenen ve beni en mutlu eden şeylerden biri “Biraz farklı bir müzik yapıyorsun, nasıl bir isim koyuyorsun bu müziğe” sorusu. Aslında pop müzik yapıyorum ama içinde başka bir zenginlik olduğunu düşünüyorum.
Hem müzisyen hem oyuncu olarak tanıdığımız Keremcem, kendi adını taşıyan sekizinci albümüyle karşımızda.