Ahmed-i Harb | Tezkiret-ul evliya
Hazreti şeyh Ahmed-i Harb (Kuddise sırruhu)
- Ya oğul, bu kuşu ben kendi evimde besledim, helaldir, ye dedi. Ahmed:
- Bu kuş birgün damın üzerindeyken yedi. O komşu cers erenlerindendi. Benim boğazımdan geçmez diye cevap verdi.
- O mazurdur, ondan ötürüdür ki bir gece komşudan yiyecek geldi yedik. Anasıyla sohbet ettik. O gece bu oğlan ana rahmine düştü. Sonra beni öyle uyku tuttu ki vazifem veft oldu. Sabah olunca sorduk. Bu aş döğüş aşı imiş, bize ondan vermişlermiş.
- Varalım komşunun halini soralım, öğütleyelim... Yanına vardılar:
- Çünkü yarın beni yandırmasın, bana vefası olsun Allah'a çabuk götürsün. Şeyh dedi ki:
- Ey müslümanlar ulusu; sana üç şey soraayım, cevap verirsen iman getiririm. Şeyh:
- Onun için yarattı ki: Anın birliğini ve Kudretini, ve rızkını vererek Rezzaklığını, öldürerek kahharlığını, tek dirirlterek anın Bakiliğini bilsinler dedi. Behram-Mecusi bunları işitti. Parmağını kaldırıp iman eyledi. Şeyh nara vurdu, düştü, bayıldı. Sonra aklı başına gelince sordular: