Envoy'daki yönetime geçerken, eski akranlarım arasındayken kendinden mahrum bir şaka olarak “Yapamayan, öğretmeyenler” derdim. İlk tasarım yöneticisi olmak için 30 kişilik bir şirkette dört kişilik bir tasarım ekibinden adım atmak, en azından, en azından şaka yapmak benim için kolaylaştırdı. Seçtiğim bir şeyden başıma gelen bir şeye benziyordu. Daha önce hiç menajerlik yapmamıştım ya da “tasarım yöneticileri” olan bir şirkette hiç çalışmamıştım - bu tamamen yeni bir alandı.
Her gün daha az ve daha az tasarım çalışması yaptığım için suçlandım. Her açışımda Sketch'i güncellemek zorunda kalacağım noktaya geldi - ki bu takım gerçekten atıldı. Toplantılar arasında, işe alma ve “Google Dokümanlar” adı verilen bu garip şey arasında, artık çalışma günümde pek bir ürün tasarımcısı değildim. Toplantılarda çok zaman geçirmeye başladım: birebir yöneticilerimle, CEO'yla, yeni doğrudan raporumla. Ürün alaycıları oluşturmak yerine, zamanımı tasarımcıların yaratıcı olmaları, özerklik ile projelerine sahip olmaları ve hem şirketin hem de kariyerlerinin büyümesine yardımcı olmak için harika bir ortam yaratmak için harcadım. Ayrıca şirket ve takım stratejisinde her zamankinden daha fazla zaman geçirdim: OKR'leri belirlemek, ürün yol haritaları oluşturmak ve potansiyel ortaklar ve satıcılarla buluşmak.
İşin sırrı yeni işimden gerçekten çok heyecanlanmamdı. Şakamda bir miktar doğruluk vardı… Gerçekten işe aldığım tasarımcıların benden çok daha iyi olduklarını hissettim. Onu sevdim! Elçi, güzel görünümlü bir üründen güzel bir ürüne dönüşüyordu. Araştırma ve verilerde geçmişe sahip insanlar (zayıf yönlerimin ikisi), öğrenme ve yineleme sürecimizi büyük ölçüde hızlandıran kullanıcı merkezli kararlar almamıza yardımcı oldu. Tasarımcıların tasarımcıların işlerini büyütmelerine ve seviyelerini yükseltmelerine yardımcı olduğu bir dostluk ve saygı kültürü oluşturduk. Ekibimiz, parçalarının toplamından daha büyük ve ben bunu mümkün kılan kolaylaştırıcıyım. Çıktımla gurur duymak yerine başkalarının çıktısıyla gurur duyuyorum. Harika bir duygu ve girmeyi beklediğimden daha tatmin edici.
Elçi için bir tasarım yöneticisi gerekli oldu. Tasarım ekibi, ekibin genelinde çalışmaya öncelik vermesi, işe yönlendirilmesi ve şirketin etrafındaki çırpınan diğer yöneticilerle iletişim kurması için bir ihtiyaç duyduğu için büyüyordu. Elçi, diğeriyle yolda kemerinin altında başarılı bir ürüne sahipti ve değişim, büyümenin kaçınılmaz bir parçası.
İlk tasarımcı olarak, zaten bir noktada ya da başka bir noktada tüm bu yönetici-iş görevlerinden gayrı resmi olarak sorumluydum. Küçük bir şirketteyken (15 kişiden az), her zaman yanınıza girmelisiniz. Bu boyutta, birlikte bir işletme kuruyorsunuz. Envoy'daki ilk yılımda şu işleri yaptım:
Sole ürün tasarımcısı
Mühendisler için proje yöneticisi
Nakliye ve yerine getirme (Bir Kutuda Elçi için… ama bu tamamen farklı bir mesaj!)
Büro müdürü / hademe
Ön uç mühendis
Geride olan herkese sor, sonra da… benzer şekilde çeşitli iş tanımları var. Şirket büyüdükçe liderlik konusunda yeni bir sorumluluk (ve ilgi) hissettim. Parçaları bir araya getirmek, kararlar almak ve işleri yapmak. Her görevde özellikle deneyimli olmasam bile, çalıştığım insanlar bu işlerde bana güvendiler.
“Küçük bir şirketteyken içeri girmelisin. Her zaman. Bu boyutta, birlikte bir işletme kuruyorsunuz. ”
Zamanla, bu güven yeni sorumluluklarla resmileşti. Tasarım müteahhitlerini işe almak ya da mühendislik işletmeleri çalıştırmak yerine sadece işimin bir parçası oldu. Büyüyen bir şirketin doğasının bir parçası… çoğu zaman bir Ürün Yöneticisini veya Ürün Başkan Yardımcısı'nı işe almak A Planı değildir. Bilmeden önce “Ürün ve Tasarım Yöneticisi” oldum.
Böyle bir ünvanı bile almaya hak kazandım mı?
Hayır. Fakat işi öğrendim. Konferanslara katıldım, kitap okudum ve blog yazılarım oldu ve ekibimden nezaketle geri bildirim aldım. Sonuncusunu nasıl yapacağımızı öğrenmek biraz zaman aldı. Sadece başlangıçta çalışmamın nedeni, şirketin başarısı veya başarısızlığında size benzeri görülmemiş bir sahiplik sunmalarıdır. Herkes bir bütündür. Başarı ve başarısızlık size kalmış, bu yüzden sıkıntılarla nasıl yüzleşeceğiniz sizin seçiminiz.
Benim durumumda, işte bugün yetkin bir menajere ihtiyaç duyan insanlara nasıl yönetici olunacağını öğreniyordu. Kariyer gelişimi ve iş doyumu çevrimiçi olduğunda yöneticinizle çok sabırlı olabilirsiniz. Pek çok insan işini bırakmıyor - yöneticilerini bıraktılar. Akranlarımı yönlendiren direktiflerimin hata yapmak için bana geniş bir yatak verdikleri ve benimle dürüstçe geribildirim aldıkları için şanslıydım. Büyüyen bir ekip olarak inşa ettiğimiz güven geçişimi mümkün kıldı ve başarısızlığa neden oldu. O olmadan mümkün olacağını sanmıyorum.
Bu insanlara iyi bir yönetici olmaya kararlıydım. Öğrenmek, dinlemek ve uyum sağlamak tuhaf anlardan, sıkıntılardan ve cehaletten kurtulmama yardımcı oldu. Hayat boyu öğrenen biri olarak, hala çok yolumun olduğunu biliyorum.
Sonsuza dek mutlu…
Düzgün, mutlu sonlar seviyorsan, başlangıçlar korkunç. Sadece benim hikayem henüz bitmedi, fakat işim hala Elçilerin büyüdüğü ve yönetici olarak büyüdüğümde sürekli değişiyor. Nadiren bir ustalık ya da tamamlanma duygusu vardır - her gün farklıdır. Yine de zorluklardan zevk alıyorum! Belki de sonuçta hala bir tasarımcı olduğum içindir. Her zaman sorunları analiz etme, çözümlerle deneme yapma ve kullanıcılarımla empati kurma. Temiz!
Yaratıcı İnsanları YönetmeThomas Edison En Verimli Günlerini Bir Mucit Olarak Nasıl Açıkladı?UI Animasyon Prensipleri: Disney ÖldüDaha Fazla Tasarım Problemi, Daha Fazla Tasarımcı (ve Tasarım Operasyonuna Daha Fazla İhtiyaç)Neden # 30dayUXchallenge ile başlıyoruz?