Oğlunuz buraya geldiğinde zaten aklı başında değildi. Sürekli birilerinden bahsediyordu. Olur olmaz birilerinden. Ona soru sorduğumuzda da siz tanımazsınız diyordu. Ona yardımcı olmak istedik ama kabul etmedi. Sonunda ikna ettiğimizi düşünüp doktora göstereceğiz derken o gün banyodan sesler yükseldi. Oğlunuz kendini doğramış. Bileklerini kesmeden önce boğazını kesmeye çalışmış yapamayınca bileklerini kesmiş. Gözünün birine oymuş. Diğerini neden oymadı merak ediyoruz. İşin ilginç tarafı sol gözünü oymuş, sol bileğini kesmiş ve bedenin sadece sol tarafını doğramış. Geride bıraktığı hiç bir not yok. Biliyorum bu çok acı bir yazı ama gerçek bu. Allah'ım ne acı.
-Bugün askeriyedeydim. Tecil için gitmiştim.
-Benim yaşlarımda ve benden küçük toplam on onbeş kişiydik. Muayene için kaydolduk. Sıraya dizildik. Teker teker boyumuz kilomuz yazıldı. Anlamadığım eksik yazıldı her şey. En azından benim eksik yazıldı kilomda boyumda. Her neyse, burun kıvırmalar serzenişler başladı arkadaşlar arasında. Göz muayenesi olduk. Hepimiz sağlamız. Damgalandık. Sonra nereye gidicez dedik "kadın doğum" bölümüne dedi yaptığı işten memnun olmayan ifadeyle hemşire. Tabi güldük. Kimimiz içimizden güldük.
*Nerden biliyorsun içeriden gülenleri?
-Ah Dorian, ben gözlemciyim.
* Tamam, sonra ne oldu?
- Sonra tabiki kadın doğumda ne işimiz var gülümsemelerinden sonra bir kaç iğrenç espiri yapıldı. " Doktor bey, ben aldırmak istemiyorum çocuğumu" "doktor bey, çocuğum kız mı erkek mi?" "doktor bey, babasını bilmiyorum kim." Daha yazmama gerek yok heralde.
* Yeterli! Anlamadığım sen neden mutlusun?
-Çünkü bu ortamdan uzak kalmam için tam iki yıl teciillliyim:) Kendimi Özgüüüüüüür hissettiğim nadir anları yaşadım bugün. Müthiş bir duyguydu. Bu yüzden mutluyum.
*Peki kendini doğrayan çocuk?
-Onu bilmiyorum. Bunu tamamen uydurdum.