Gerçekten bu cennetin kokusu mu?
Annemin kokusunu aldığımda, yani kokusunu alacak kadar yakınında olduğum anlarda kendimi bir an cennette hissediyorum. Anlatmak oldukca zor...
Cennet hakkında her zaman anlatılan bir sürü güzel şey var. Beynimle, ruhumla cenneti tasavvur etmeye calışırken oluşan görüntüler var. Elbette bu görüntüler bir çok güzelliği, rahatı , huzuru için de barındırıyor.
Tasavvur ettiğim bu dünyada gezerken orada beni ilk etkileyen seyin ortalığı sarmış olan cok güzel bir koku. Ve bu kadar güzel koku olan yerde guzelliklerin sonu gelmiyor. İşte benim annem aklıma her geldiğin de o kokuyu duyuyorum. Hiç bıkmadığım, içime çektiğim uzağında iken özlediğim bir koku bu. Sonunda kararımı verdim, evet koksa koksa cennet böyle kokuyordur.
Canim annem; sen de beni etkileyen en büyük özelligin barındırdığın saflık ve temizlik. İçinde hiçbir kötülüğü barındırmayan, zaman ve zeminden etkilenmeyerek tertemiz, hiç kirlenmemiş ruhunun izleri yüzüne yansımış.
Anneciğim; günlük düşüncelerden sıyrılarak, aklıma geldiğin her an içim de tarifsiz bir hüzün beliriyor. Bütün ömrün boyunca duyduğun baba, çok erken kaybettiğin annenden sonra da ana-baba özlemini, bize hissettirmemeye calışsan da seni ne kadar yaralı kıldığını hep cok iyi gözlemledim. Bir gün annesiz kalırsam diye düşündüğümde bile hissettigim acı, seni çok daha iyi anlamama neden oluyor.
Yaşamını oluşturan tüm amaçlar, sevincler, üzüntüler, beklentiler, emekler vs. tamamını çocukların olusturdu. Onları her türlü zarardan koruma telaşınla kendini yok saydın.
Ben çocuklarıma annem senin kadar fedakar olmayı becemedim.
Bir sözünü hiç unutmuyorum, "Sadece doğurmakla anne olunmaz, " derdin. Ne kadar haklı olduğunu düşündüğümden , insan olarak da, anne olarak da cok konuda seni örnek almaya calıştığım muhakkak ama anneciğim senin gösterdiğin çaba ve sevgi bana öyle insanüstü gibi geliyor ki!
Bizi hayata hazırlarken, çocukların için duyduğgun sevgi yoğunluğu, dışarıdan gelecek her türlü tehlike ve tehdidi öngörerek aşırı korumacı bir tavır sergiledin. Bu tavır ben de zaman zaman, güvenmediğin duygusuna neden oldugu icin seninle çok mücadele ettim. Baş ettiğimi söyleyemeceğim ama fedakarlığının ölçüsünü, telaşını, kızgınlık ve kırgınlıklarını artık çok daha iyi anlıyorum. Bugün dünyanın en söz sahibi eğitimcileri, pedagogları, ebeveynlere, çocukları ile daha çok vakit geçirmelerini, çocuğun-gencin her davranışını anlamlandırmaya çalışmalarını, hangi çevrenin için de olduğunu , arkadaşlarını ve tüm bunların etkilerini bilmelerini, tavsiye ederek anne-baba olmayı öğretmeye çalışıyorlar. Bir zamanlar baskı olarak algıladığım davranış biçiminin gerekliliğinin analizini şimdi daha iyi yapıyorum. Çocuklarını eğitirken, onlara bakarken babamla oluşturduğun denge olağanüstü.
Annem olmanın tadını çocuklarıma vermeye çalışırken hep düşündüğüm bir sey var. Çocukları olmayan kadınlar var ve anneleri olmayan çocuklar. Annelik emekle, sevgiyle olan bir şey. Gerçekten, doğurmak o kadar da önemli değil. Bu kadar çok sahipsiz, kimsesiz, annesiz çocuk var, onlardan sahiplenerek, herkesin bu karşılıklı, güzel duyguyu yaşama şansı olabilir. Bir çocuğun kokunuzu hissederek kendini cennet de sanması kadar güzel bir şey olabilir mi?
Canım annem; seni ne kadar sevdiğimi tekrar etmeyeceğim, bunu zaten biliyorsun. Sadece anneler gününün verdiği yoğun duygu atmosferi içinde ne kadar değerli ne kadar kiymetli olduğunu bir kez daha hissettim ve bunu fırsat bilerek sana da hissettirmek istedim. Dilerim becermişimdir. İyi ki varsın ve iyi ki benim annemsin.
İzmir'de doğdum. Halkla İlişkiler mezunuyum. Felsefe, Psikoloji, ülke ve dunya siyaseti ilgi alanlar..