Ana Sayfa Hayvanlar Biriciğimin Ardından
Mehmet İbicek yazdı.
30 Ağustos’u 31 Ağustos’a bağlayan gece.
Oğlum bana mesaj göndermiş: Nasılsın?
Cevap vermişim: Bomboşum
Saat 00:30’da gördüm ve verdiğim cevaba baktım. Neden böyle bir şey yazdım? Ellerim benden bağımsız yazmış, düşünmeden.
O akşam beraber yemek yerken, 23 senemizi birlikte geçirdiğimiz kedimiz Biricik’in artık yaşamadığı haberini aldık. Biricik, yaklaşık iki aydır veterinerde yoğun bakımdaydı.
Hep geri geleceğini, yine beraber koyun koyuna uyuyacağımızı ümit ediyordum. Başka bir şeyi aklıma dahi getirmiyordum. Belki de kaçıyorum…
Bizim için sadece bir kedi değildi ki Biricik. Günün neredeyse tamamını birlikte geçirdiğimiz, evin ferdi. Farkında olmadan kuyruğuna basıp miyavvvlattığım (ya arkamda, ya önümde olurdu, hep etrafımdadır), bazı geceler uyandığımda yüzünü yüzümde bulduğum, evin küçük ferdi.
Gözlerimizi kırpmadan, dakikalarca bakışırdık. Ne düşünerek bilmiyorum veya biliyorum, birbirimizi ne çok sevdiğimizi… O gece uyuyamadım, gözlerimi kırpmadan boşluğa baktım. Ne kadar sürdü bu bakış bilmiyorum. Sanki orada gibiydi, ıslak pembe burnunu yanağımda hissettim.
Bomboş diyemeyeceğim aslında o kadar doluyum ki… Özledim bile, sanırım hep özleyeceğim.