yazı karakteri: good bye lenin
ahkam: alter ego zaman: 01:46
Wolfgang Becker'in bu filmi bence de klasmanında en seçkin yapıtlardan. Alex'in annesi için hazırladığı "rüyalar alemi"ne tüm aileyi hatta apartman komşularını bile ortak etmesi çok dokunaklıydı. Ama en akılda kalan sizin de gayet yerinde vurguladığınız gibi; Lenin heykelinin bulunduğu sahneydi. Aktivist anne ile, sosyalizmi bir ütopyayla birleştiren Alex ve reel politik olan kapitalizmin yer yer hüzünlü; yer yer parodik olduğu üçgende, ister istemez biz de tüm köşelerdeki duygulanımlardan nasibimizi almıştık.
Müziklerini hemen edinmiştim izleme sonrasında. Etkileyiciydi.
Çok anlamlı bir çağrı oldu bence izlemeyenler için yazınız.
18 Eylül 2011 03:07
Aktivist tabi ya! Gece yazıyı yazarken uyku sersemliğiyle bu kelimeyi bir türlü aklıma getiremedim.
Apartman komşuları bu rüyalar âlemine dâhil olurken ki memnuniyeti de var. Bir yerden sonra Alex onları davet etmiyor, onlar kendileri gelip gidiyorlar. O oda sosyalizmin yaşadığı tek yer oluyor. Odaya giren çıkanların tavırlarından; yaşlıların değişime kolay adapte olamaması, gençlerin ise çok çabuk adapte olması gibi sonuçlar çıkarılabilir.
Diğer yandan Alex’in filmdeki duruşu çok etkiledi beni. Daha birkaç ay önce Sosyalist rejimde eylemlere katırken, düzen değiştikten sonra ise o odada Sosyalizmi yaşatıyor oluşu biraz ironik bir durum. Gençler değişimin zevkini yaşarken o bunlardan uzak. Birkaç ay önce değişim şart derken, değişim gerçekleştikten sonra bunun sonunun da pek iyi olmayacağının farkında gibi. Yazıda değinmek istediğim nokta da buydu aslında. Yönetmen Alex karakteri üzerinden kendi düşüncelerini yansıtmış gibi geldi bana.
Yann Tiersen bi tanedir.
İzlediğinize sevindim. Yorum için çok teşekkürler.