Doç. Dr. Levent Tuğrul - DEMİRDAĞ – 3
DEMİRDAĞ – 3
Kent içinde olmak zorunda kaldığımız birkaç gün çok sıkıntılı geçti. Giderek büyüyen bir araba konvoyu ve sayıları artan insan kalabalığı ile gezgin göçebeler gibiydik. Varoşlarda, sanayi bölgelerinde ve maden ocaklarının yakınlarındaki terk edilmiş, harap hangarlarda konakladık. Bir yerde ancak 4 – 5 saat kadar duruyorlardı. Gruba yeni katılanlarla buluşup, uzun konuşmalar yapıyor, araçlardan malzeme indiriliyor, ya da yükleniyor, sonra tekrar, başka bir hangara doğru yola çıkılıyordu. Ne olup bittiği hakkındaki tüm gözlem şansımı yitirmiştim. Arkadaşlarım da dahil olmak üzere, hiç kimse benimle konuşmak, açıklama yapmak, ya da bir şey sormak niyetinde değildi. Bunda benim tavrımın da rolü olduğunu düşünüyorum. Artık herkesin kısaca “Otezi” diye söz ettiği Alan Ghoa, tüm süreç boyunca, tartışılmaz bir komutan konumundaydı. Albay ve Dr Anya sürekli yanındaydılar. Ancak resmi belgelerde eşim rolünü oynamakta olan Anya, birkaç saatliğine bile olsa, ortalık sakinleşince hemen yanıma geliyor ve özel bir şey konuşop, anlatmasa da benimle ilgilenmeyi sürdürüyordu. Ona kentteki ilk durak noktamıza gelip konduğumuzda, Ak Ene destanından kısaca söz edip, “Olduran her kimse, ya da neyse, ben yaptım oldu derse mesele kalmaz. Kim uyarsa uyar, uymayan da başının çaresine bakıp, uyumsuzluğunun bedelini öder. İşte bu nokta, tam da Kara Han’ın ağzındaki toprak parçasını dünyaya tükürüp, onu pislettiği anı temsil eder. Düz yollar sapar, düz kır engebelenir, her şey karmaşıklaşır. Doğada da, içimizde de. Bu elmas kaçırma işinde beni hiç haberdar etmeden kullanan söz sahibi her kimse, ona söyle, ben artık yokum. Ala’ya bu işten söz etmeyeceğim. Anladım ki, o hala benim her şeyden haberdar olduğumu sanıyor. Ancak ilk trenle, Almatı’ya, başkente dönmeye karar verdim. Bunu yüzüme karşı, o ‘Ben yaptım, olmadı!’ demek zorundaki egemene söyle” demiştim.
Doğal olarak, kızgınlıkla verilmiş, çok ani bir karardı. Kent içinde oradan oraya sürüklenirken, makul bir açıklaması olması gerektiğini de düşünmeye başlamıştım. Ancak iş işten geçmişti. Ujelska, Batırbek, Kanat, her kimse, beni böyle kullanmış olan her kimse, onu hayatımdan sildiğimi anlatmaya çalışmıştım, ama zaman geçtikçe bundan çok emin olmadığımı kendim de fark etmeye başlamıştım. Anya, üzgün ve soğuk bir sesle, “Treni, uçağı ve otobüs gibi araçları unut!” dedi. “Bizimki son trendi. Şu anda Karaganda tüm dünyaya kapandı sayılır. Buralı Kazak aileler kenti terk edemez, ama gelebilirler. Bizden olmayanlar ise artık kente giremez, ancak kuzeye doğru burayı terk edebilirler. Tabii kendi olanakları ile. Biz onlara bu konuda her türlü desteği vereceğiz. Bazıları, burada artık istenmediklerini çok iyi biliyorlar. Kent içinde her an çatışmalar başlayabilir. Akmola’nın kuzeyinden, Rusya sınırı içlerine dek uzanan bölgede, eski Sovyet Kızıl Ordusu’ndan kalanların toplandığını biliyoruz. Volga Almanlarına yeni Rus Federasyonu’nda bizim topraklarımızın bu bölümünü ‘özerklik’ kisvesi ile verip, Kazakistan’dan kopartmak niyetindeler. Kuzeyde bu amaçla yüzlerce tank, topçu ve zırhlının toplandığına dair güvenilir bilgiler var elimizde. Tabii ki istersen gidebilirsin. Ancak bunu birkaç hafta sonra ayarlayabiliriz sanıyorum. O da her şey yolunda giderse. Yoksa, dediğin gibi, başının çaresine kendin bakmak zorunda kalabilirsin. Burası her an bir savaş ve yangın bölgesine dönüşebilir!” Durum daha açık söylenemezdi. Çünkü bu savaşa hazırlanan tarafların hiçbiri, aslında yaklaşmakta çatışmalardan söz etmeyi istemiyordu. Yaklaşan felaketi engellemenin tek yolu belki de buydu. Tüm Sibirya Elmasları’na ve barışı korumaya kararlı tüm insanların feda edilmesine de değerdi. Elmaslar konusunu öğrenene dek, ben de o kararlı insanlardan biri olduğuma inanmıştım. Şimdi ise yerim, konumum belli değildi. Ancak olan biteni, küsüp, umursamamam da olanaksızdı. Yine de Anya ve mesajımı iletmesini istediğim, böylece beni dışladıklarına pişman olmasını gereken, sevdiğim kişilerin canını acıtmak için, bunu göstermeyi de gururuma yediremiyordum. Bu yüzden en kötü şeyi söyledim; “Kuzey’e mi? O tarafa da gidebilirim. Yeni düzenin burayı yönetmeye aday ‘Eisenarm (Demirkol)’ şirketi Alman değil mi? Yarın gidip, onlarla konuşacağım. Yardımcı olacaklarından eminim!”
Tabii ki o söz ettiğim “yarın” hiçbir zaman gelmedi.