Emekli Bir Ceza Hakiminin Yüreğinden Hepimize…
03 Ekim 2017	980 İzleme
Kenan Müfit DABAKOĞLU
Bana hamile olduğu için mi ? Yoksa tayin olduğu ücra kasabada eşini yalnız bırakmak istemeyişinden mi? Veya 60 lı yılların kadınların çalışmasını fiili olarak hem pek kabul etmeyen hem de buna pek de gerek duymayan rahat ortamından mı? Ya da hepsinden birer parça taşıyan bir başka ruh halinden midir nedir? bilememişimdir- Hukuk Fakültesini 4. sınıftan terk eden eşi –annemle- birlikte Mardin in Mazıdağ ilçesinde başlayan meslek yaşamını yıllar sonra yaş haddinden emekli olduğu İzmir 4.Asliye Ceza Mahkemesi Hakimliği ile noktalayan bir adam benim babam.
Aradaki 36 seneye sırasıyla Mazıdağ,Kozaklı Devrek,Nazilli Turgutlu -ve hala tartışılan hali ile Sıkıyönetim Mahkemesi Başkanlığı, İzmir Hakimliği sığdırmış.
Koltuğumun altında getirdiğim; özel seri bir ufak şişe rakı eşliğinde oturduk anneciğimin özenle hazırladığı ve hep beni az görüyor olmaktan yakındığı-yemek masasına
Terfi etmenin kademeleri olduğunu biliyordum.Ama mümtazen terfi ne demekti açıkçası bilemiyordum Biraz da şimdiye kadar kayıtsız kalmış olmamın utancı ile sordum. Halen geçerlimidir bilmiyorum ama yüzde 85 ve üzerindeki iş oranı neticesinde terfi etmek mümtazen terfi olarak adlandırılıyormuş.
“Yüzde 97.97 yani yüzde 98 dir” dedi benim bir terfi derecem.
Rakamsal olarak uyumlu yüzde 97.97 lik başarı seviyesini dile getirirken yüzünü mesleğe yeni atanmış genç bir hakim yüzüne dönüştürüveren- gözlerindeki ışık ve yüreğindeki heyecan hakikaten görülmeye değerdi…
Bayrağı teslim alan nice meslektaşının aynı gayret ve şevkle mesleğine sarıldığına, yüzde 97.97 lik terfi oranını yakaladığına ve hatta yeni rekorlar kırdığına bendeniz hukukçu olmam münasebetiyle bizzat defalarca tanık oldum.
Bu yazı Görev Namustur Yapmayan Namussuzdur ilkesini şiar edinmiş ve bu ilke doğrultusunda gecesini gündüzüne katmış bu hukukçulara naçizane teşekkür mahiyetinde kaleme alınmıştır… Ekim 2012