Zamanın dışına çıkamadığımız, hayal dahi edemediğimiz için kaderi ve Onun yarattıklarını ve yaratılış sebeplerini anlayamıyoruz. Hayalimizde zamanın dışına çıktığımızı ve yürüdüğümüzü düşünelim. Olacak iş değil, çünkü ikinci adımı atmak için zamanın geçmesi gerekiyor.
Zamanın durmasını hayal edebiliriz. Her şey durdu. Atomların çevresinde dönen elektronlar durdu, Güneşin yanması durdu. Düşünce dahi durdu. Zaman durunca hiçbir şey düşünemeyiz. Çünkü düşüncenin de öncesi ve sonrası vardır. Bilmenin de öncesi ve sonrası vardır. Biz her şeyi bir bilmekle bilmiyoruz. O Allahu Teâlâ’ya mahsustur. Zaman durunca maddedeki aslı enerji olan hareketlerin hepsi durur. Maddedeki her şey durunca madde yok olur. Atom çekirdeğinin içindeki proton ve nötronları oluşturan parçalar hep hareketlidir. Enerji hep hareketlidir. Zaman durunca henüz keşfetmediğimiz atomun çekirdeğini oluşturan nesneler bir anda yok olur. Varlıkta kalamazlar. O halde zaman durduğunda yok oluruz. Bir hiç oluruz. Bu âlemde maddeden müteşekkil varlığımızı zamana borçluyuz. Bizi varlıkta tutan zamandır.
Allahu Teâla zamanı varlığımızın sebebi olarak yarattı. Maddenin varlığı karanlıkta dönen bir ışık kaynağının hâsıl ettiği daire şeklindeki ale çemberine benzer. Hâlbuki gerçekte orada alev çemberi yoktur. Dönme dursa alev çemberi de anında yok olur. Zaman durunca maddeyi oluşturan bütün etkenler yok olur, yani atomlardan müteşekkil madde alemi tamamen yok olur. Kâinatta hiç bir yıldız kalmaz.
Öyle bir hayat düşünün ki bedenin varlığı zamanın dışında olsun. Orası ahirettir. Bu yüzden biz beynimizle cenneti asla anlayamayız. Benzeterek ifade ederiz. Cenneti kalb anlar. Öyle bir kalp de bizde olmadığına göre inanmaktan başka çare yoktur.
“Ben anlamadığıma inanmam” diyene rüyalarda bildirilen ve gerçekleşen olayların nasıl rüyalarda kişiye bildirildiğini izah etmesini isteriz. Bunu fen bilimleri ile izah etmek asla mümkün değildir. Maddi senetlerle izah etmek imkânsızdır. Bilinen bütün sosyal ve fen bilimlerinin dışındadır.