Kader gününden bir gün önce
yirmi üç haziranda
şarap tortusu rengi gece..
ileride bir yerde müzik çalmakta..
-kızın yasaklı bahçelerini,
göremez istese de.
Kız kalkmış raks etmekte
gözleri bir hayli davetkâr..
ben raks etmeyi bilmem
gerçi, nasılolsa gecenin sonu cehennem.
vücudumuz günahkâr. ve kendi ritminde.
Ne diye benimki bulunur
ne diye benimki bulur
söylesene öpemediğim kız!
Görsen, ben ki...
Bi' baksan; görür, gelirsin diyor.
-küfürbaz ve mistik şair bunları diyen..
Mistik'in içinden yalnız küfretmek geliyor.
ters dönüp de yüzeye batamayan şiiri.
Benzemez kimse sana, demeseler
benzerdi kimseler sana
-sanardım kimseleri sen..
Ve belki, kim bilir
Artık kimseyle sevişemem;
anladım, sevişmek kırmızı, demeseler
-sanardım sevişmeleri sen..
onlar anlamış; ben anlamadım:
Yıllarla sıfıra yaklaşıyor sekizi
aslında bir pazartesi.
Hatırlamazsın sen şimdi
Sözleşince bende bir seremoni
Kafka'nın Dava'sını aldığın gün
Sen öyle hatırla; ama unutma sekiz'indeki beni.
Kan kırmızı güller biter senin yüzünde
güller biter öptüğüm yerlerde..
ve gül'ler biter bende
çünkü sen güldün mü
bende gülmeler biter;
Senin yüzünden güller biter.
Yolculuk uzun: vapurla Beşiktaş'tan
varmak bilmeyen sen olmayınca
sabah, ilk vapura binelim seninle.
Sensiz'ler gibi uzun sürsün.
ben, kadife ceketim ve kasketim
sen anlatacaklarınla gel.
ilk vapur anlatacaklarıyla yanaşsın.
Sabaha karşı gibi
karşılar gibi sabahı..
-hani demiştim ya
bir Bob Marley şarkısı masumluğunda
ve kehribar görünen bir gece gibi.
Portakal çiçeği kokum her yana yayılmış gibi.
Öyle durgunsun ki kırmızılar içinde,
Portakal çiçeği kokulu kehribar gece gibi.
ve seni ısmarladım,
sonra vazgeçtim ayaküstülükten
dökük bir tabureye.
Seni ısmarladım sevgilim.
-belki sen pişmedin diye.
Ben beklerim, sevgilim.
Çizmenin Bağcıklarını Bağla
"Asla sözünü kesmesine izin verme." nasihatini almıştı. Acemice başladı konuşmaya. Sözünü kesmesinden korkuyordu. Yine de kararlıydı: sözünü bitirene kadar susmayacaktı.
"Brüj'de hava kararmaya başlamıştı. İsmini bilmediğim, iki köşesinde çıkış olan küçük bir meydanda bir banka oturdum, ellerimi dizlerime koyup seyre koyuldum. Sırtımı döndüğüm bina, diğerlerinden daha önemsiz olsa gerekti ki ışıklandırılmamıştı. Önüne üç-dört tane bank koymuşlardı. Sol yanımdaki bankta Belçikalı bir dede ve torunu oturuyorlardı; onların da yanında çalma hazırlıklarına başlamış sokak müzisyenleri gitarlarını akort ediyorlardı. Hava adamakıllı kararmıştı. Bu da ışıklandırılan binadaki kontrastı artırmıştı. Meydanı himaye ediyordu sanki büyülü işlemeleri olan bu "önemli" bina. Meydanda göz gezdirmek istediğim çok şey vardı aslında: kafeler, kitapçılar, meydanın karşıdaki çıkışından dar bir sokağa doğru yürüyen insanlar.. Ama hediyelik eşya dükkânlarından alışveriş yapan annemin gelmesiyle tek başıma oturduğum banktan kalkacak olmama az kalmıştı; bu yüzden işlemeli binayı lâyıkıyla incelemeye karar verdim.
Sokak müzisyenleri çalmaya başlamışlardı. Çaldıkları müzik -Flemenkçe- başta fazla yabancı gelmişti kulağıma, yine de binayı incelerken fonda o müzik çalınca aklımda mistik fırtınalar kopar, diye düşündüm. Nakarata geldiklerinde artık binaya bakmıyordum. Müzik, sanki şimdi tanıdık geliyordu kulağıma, sözlerini anlamamama rağmen. Ama emindim! Bu bir aşk şarkısıydı! Mırıldanmaya başladım.
Eminim! Bu bir aşk şarkısı! Sözleri anlıyordum artık.
O sırada aklımdan neler geçti biliyor musun? Bir şeyler eksikti, eksik olanları düşündüm. Brüj'deydim. İnceden yağan, bir değişik kokan bir yağmur eksikti. Müzik devam etmeliydi yağmura rağmen.. O aşk müziği. Yalnızlık fazlaydı mesela o gün. Birileri olmalıydı yanımda. Sen olmalıydın yanımda..."
İki hafta önce'den iki hafta sonra İtalya'ya, insanların klişeleşmiş "Çizme" tabirinden yola çıkarak "Çizmenin bağcıklarını bağlamaya" gidiyordu. İsterdi hep görmeyi. Şimdi bir başka olacaktı. Biraz buruk, şairane, biraz daha buruk görecek ve gezecekti.
Yollardaydı İtalya'da. Bağcıkları bağlayacaktı: çapraz bağ -Milano, Venedik, Floransa, Roma, Pisa.. Yollar düşündürmez miydi hiç? Yollar açtı zaten başına belayı, düşündürttü. O'nu düşünmek belaydı -şimdi nasılsa..
Sürpriz yapmayı severdi, Venedik'te San Marco Meydanı'nda bir dükkândan İtalyan şarabı satın aldı. Şarap sevdiğini bildiğinden.. Aklına gelirdi illa ki yaratıcı bir şeyler..
Düşündü, düşündü de keyfini çıkaramadı belki de gezinin.
Son günleriydi artık, Roma'dan ayrılıp Pisa'da mola vererek Milano'ya geri dönme günü.. Önceki gece aramıştı; sesini duyurmuş, sesini duymuştu. Mutluydu.
Fontana di Trevi'ye bir kez daha gidelim, diyerek ayrıldılar otelden. Önceki gün gittiklerinde kalabalıktan rahatsız olmuş, fazla kalamamışlardı. Sabah erken saatte tenha olur düşüncesiyle gittiler çeşmeye tekrar.
"Roma'ya bir daha geleceğim, geleceğim ki arkam dönük fırlatıyorum Brüj'deki sokak müzisyenlerine vermeyi unuttuğum bozuk parayı sularına. Bu sefer yalnızlık fazla olmasa nasıl olur bre çeşme?" dedi. Roma o gün bir güzel soğuktu. Donsaydı çeşme, nasıl olurdu?
Çıktılar yola. Roma'da yolluk hazırladılar kendilerine. Biraz acele etseler iyi olacaktı. Yazan:
Uzun zaman aklını bozan, hapsolmuş, müthiş bir tutku ve özlemle pişmiş duygular,anlatır birilerine -ne kadar da masum, ağlayası gelir anlatırken.Sıradan bir duygu sanar anlattığı..O zaman öyle bir üzülür,işte o zaman, küfretmezse olmaz..
Bazı kitapları görür,derman olacak kitaplar.Parası yok,eğlenemez,işte o zaman hor görülür yaişte o zaman küfretmezse olmaz.
Aç, çıplak, sefildir kimisinin gözündeama oiçinden gülümser,etrafı küçümser.
O aşağılayıcı gülümseyişler,onlara küfreder şiir yazar.
Küfreder; hor görülmeyekavga edip kanamaya,har vurup harman savuranlara,hissederek ağlamadığı günlere vehissettirerek ağlatanlara..
En sonunda küfr'ün uzmanı olur.
Tanrı, senin yaptığın her şeyi bilir, dedi annesi. Bu inanılmazdı ona göre. "Yorganın altından sana dil çıkarsam da mı bilir yani?" diye sordu. Evet yanıtını alınca korktu, ağlamaklı oldu. Birçok kez yorganın altından dil uzatmıştı annesine. Onu sadece kendisi biliyor sanıyordu. Korktu.
Büyükçe bir evdi kaldıkları. Kışın ısıtması zor oluyordu. Kaloriferlere takviye olarak elektrikli soba kullanıyorlardı; ondan da korkuyordu. O, Tanrı olamazdı yine de. Çok salaktı. Yürümüyordu bile.
Şeker olabilirdi belki Tanrı. Her zaman midesinde bulunurdu çünkü. Ya da belki su. Pekmezli süt.. Pekmezli süt şekerden daha güzeldi. O muydu Tanrı?
Yorganın altına girip bir-iki deneme yaptı. "Bunu da gördü mü yani?" Görmüştü. Üzüldü. Şimdilik bunu bir yana bırakmakta fayda var diye düşündü. İçeri gidip babasını görmek istedi.
Gitti salona. Panasonic teypte, daha önce hiç duymadığı bir müzik çalıyor, bir yandan da kulağına hiç yabancı gelmiyordu. Babasına sordu. Beethoven dedi babası - Beethoven, deterjan paketinden çıkan gerçekçi köpeğe verdiği isimdi. O isim nereden aklına gelmişti, onu da bilmiyordu. Bu müzik köpek miydi?
Dinledi uzunca süre. Dokuzuncu'ydu çalan. Öyle etkilenmişti ki.. Tanrı, Beethoven'dı. Beethoven, onu yorganın altında bile görürdü mutlaka! Karar verilmişti! Korkmasına ne gerek vardı, Beethoven mükemmeldi..
"Spring, belki bu kış gecesinde elektrikli sobayı sollayıp içimizi daha fazla ısıtır." deyip teypte bir şeylere bastı. Tanrı sustu. İçinden bir oyuncak çıkardı babası. Sonra başka bir oyuncak koydu. "Bu da Vivaldi." deyip.
Vivaldi mi?! Spring mi? Beyaz arabalarının ismiydi. Renault Spring.. Yolda giderken çıkardığı seslere hiç benzemiyordu bu teypteki. Otomobil yolda giderken anırıyordu, eşek gibi. "Gıcık Spring, yolda giderken de böyle sesler çıkarsana!" Çalan müzik bir anda yok etti bu düşünceleri. Bu başka Spring, dedi. Yolda giderken annesi ona başka renk Springler gösteriyordu. Karar verdi, Spring Tanrıydı. Araba olan Spring değil, müzik olan. Beethoven da Tanrıydı.
Jean-Paul Sartre'ın beş öyküsünün bulunduğu Duvar adlı kitaptan; "Bir Yöneticinin Çocukluğu" öyküsünde bir bölüm hatırlattı.
Beni de düşün
Yoktu, Müjgan değilsin ki!
Yine de istedim; çünkü o sıra
Bir-iki büyükçe adım;
bir-iki kulaç dedim.
Kendine iyi bak, beni de düşün..
Dertten tasadan yoksun zamanlar,
bir ağlamaklı şarkı açar,
Derdim olur "Ağladıkça"
bitene kadar ağlar,
"Kafama sıkar giderim."
Halbuki aklımda ne Müjgan,
ne de Herhangi..
Ağladıkça kafama sıkar giderim...
içemezdim, oturup yazamazdım..
Tez elden gitsinler!
Haydi fazlalık insanlar!
İmroz'da bu isimsiz rıhtımda,
işiniz yok sizin!
Üstten dört düğme fora gömleğim..
Yanımdan geçen kızlar,
bakıyorlar yine de..
Fark etmiyor değilim..
Gayri ahengi haiz gece:
üç midye dolma,
Saat on ikiyi geçmeden,
terkediverdi fazlalıklar etrafı..
Yarılanmış sepya biramı
savursun ordan oraya!
Sen Endülüs'te Raks et
Hayal ettim, kıyıda tek başımayım...
Ege'de, Yunan açıklarında,
isimsiz bir kıyıda...
Ay yok, yakamoz yok, bakıyorum yine de;
önümde suyla sevişmesine..
Bir elimde ellilik,
kahverengi cam kör eder gibi..
Diğer elimde parlak bir şey,
bu da ne!
Elim varmıyor Müjgan,
seni bu gece boşvermek elzem..
Sen Endülüs'te raks et!
Sen Endülüslüyle raks et..
Esasında hakiki şiire yatırım, şaraba yatırımla başlar.
Hakiki şiir, bencil olanıdır şiirin. Muazzam nitelik ve nicelikte şeyler anlatan, ukala, kendini beğenmiş olanıdır.
Herkese de müsaade etmez, herkes anlayamaz "beyefendi"yi. Anlatmak istediklerine anlatır yalnızca, şerefsiz..
Neden şarapla başlar yatırım?..
Şarap gerçektir. Bir tuzaktır şarap; realiteden uzaklaştıracağını sanarsın seni halbuki o seni gerçeğin alnının ortasına yapıştırır!
Gözünü açar adamın.
Vurgun yemiş duygularını uyandırır, farkına vardırır. Netleştirir duygularını..
Hayyam usta, ne güzel söylemiş şu rubaisinde..
Kendimden geçtikçe gelirim kendime
Alçalırım çıktıkça yüksek yerlere
En garibi içmeden sarhoşum da ben
Ayılırım her kadehi devirdikçe..
Şiire yatırım kendi bencilliğine yatırımdır, yazanın. Uzun uzadıya nesir yazılar yazmaktansa, zengin anlamlı bir iki satır karalar, belki de üşendiğinden. Şiire yatırım yapan, kendinden başka bir boka yatırım yapmaz aslında.
Bir şiir doğuyor
Bir şiir doğuyor;
gebe kalan da benim..
Yalnız değilim çünkü,
o da var yanımda,
anadan da babadan da,
Belki anadan güleç,
belki de uzakta,
bir camiiden okunan
"sabah"tan ürkmüş bir karga,
hep bir ağızdan..
Karışıyor her biri!
Kimi uzaktan fısıldıyor,
kimi kulağıma bağırıyor!
Herhangiye zemheri serenad
çehrelerde seni aradım.
ilk beni fark et diye
Sahte aşklar madde;
Ayaz olsa soğumaz,
bu bahçe bu gece,
Ama bana bu bahçe bu gece
Gecenin sessizliğine gömülmüşüm..
Bir ışık yok dışarıda,
Masa lambamın cılız ışığı hatırlatıyor,
"Bir sen varsın, bir namaza kalkanlar,
bir de müezzin!"
Sormaz mı yaradan sana Merter?
"Madem ezanı dinliyorsun
ne diye şarap içiyorsun ya kulum?"
Kendini avutuyor cevab,
mazur gör yarab."
İçtenlik, içtenlik diye paralanırken
en yakınımda hissetmek istediğim sen
bir "sen" değilsin,
hatta bir "o"..
"Onlar"sın benim için
"Ben" olmanı beklerken
İçimden geçiyorsun ama,
İş işten geçmişimsin..
Tam da düşüncelerim kavruluyorken
Ekmek parası avcıları eriyor
Ama fazla ıslatma işçileri..
Mezarlık duvarında oynayan çocuklar
Okuldan çık, bir dünya yol git. Kıtalararası yolculuk yap. Her gün isyan. Son vasıtadan, Ataşehir otobüsünden de indim; kulağımda kulaklık. "Yatmayı" hayal ediyorum.
O sıralar fotoğraf makinemle fazla haşırneşirim diğer zamanlara nazaran. Vizörden bakar gibiyim etrafa.
Baktım güzel bir kare. "Makine yanımda değil. Çıkayım eve, alırım, çalışırım."
Çıktım aldım, bir heves.. Geziyorum. Çekiyorum, hepsi de güzel; ama tatmin etmiyor.
Mezarlık. Yanında kocaman inşaat. İnşaatta "işçi" fotoğrafı çekerim diye gidiyorum o yana.
Üç tane çocuk, mezarlık duvarında gülüşüyorlar! Ne fırsat. Bir havalara girdim, sanarsın aslan-kaplan belgeseli çekiyorum. Kaçırmayayım, kendimi belli etmeyeyim, dedim.
"Aa, bak! abi fotoğrafçı.", "Abi, fotoğrafımızı çeksene!" dedi ikisi.
Ulan görseler n'olacak Merter?
Muhabbete koyulduk çocuklarla. En küçüğü üçüncü, ortanca dördüncü, en büyüğü de altıncı sınıftaydı.
"Abi Facebook'un var mı? Eklesene fotoğraflarımızı, arkadaş olalım." dedi ortanca -aynı zamanda en fırlama olanı-.
"Benim fotoğraf sergim var, oraya koyarım gelir görürsünüz." diye yalan söyledim. Bir yandan hoşuma gitti bu spontane söylediğim yalan.
Yanımda "beş kuruş" olsa gidip çikolata alacaktım onlara. Üzüldüm.
Güzel poz verdiler. Karşılaştığıma memnun ettiler. Bir tebessümle yoluma devam ettim. Bir köy havası var bu arada mekanda, Küçükbakkalköy mezarlığı yanından bayır aşağı inen mıcırlı yol..Ben giderken, onlar da az ileride oturup fiskos yapan annelerinin yanına koştular. "Anne, o giden abi fotoğrafçı! Bizim fotoğrafımızı çekti, sergisine koyacak! Sanat için poz verdik." ...
aynen sarfettiler bunları. Çok hoşuma gitti.
"Mezarlık duvarında oynayan çocuklar"ı görmek için
Tadı anason sevgili
Tadı anason sevgili...
Anasonu anason yapan..
İçmeden sarhoş eden
Billur başta, sek iken
Su lazım! Su!
sen tadı anason..
Ben içerim seni önce
daha ilk buluşmamızda,
uzun ince bardakta..
Bir oluruz seninle,
Hoşlarına gider halimiz.
Biz böyle lezzetliyiz.
Seni görünce ürperirim,
seni ilk ben tadacağım..
Vitrinler dolu dolu...
Vitrinler ışıl ışıl...
Ne ararsan var,
Bir piyangocu geçiyor önümden,
umut bile satın alamıyorum...
düşlerde sevgili yok...
Mehmet Akif "Baba" Zorkirişçi İstanbul, 1988
Bir kilitli kapı mı?
Yüksek tavanlı bir kat
ya da buğulu camlar mı?
O çılgın otorite mi?
Beni bu gece senden gayrı kılan..
o niyetsiz tavırlar mı
Çok anlamsız gelir düşününce
Neden daha önce yaklaşmadım?
Gerçekte ise son derece normal..
N'apayım, n'edeyim bilemedim.
O eda bir şiir olur..
Dudağa sürülen merhem olur..
Ezan ve şarap kombinezonu
kimbilir kimler gelecek,
bir sokak lambası altında
belki bir Mecnûn değilken
Dizeler bile sarhoş,
ancak yazan anlar.
Ne diyor bu sarhoş?
Bir de hisseden,
Anlık yazılan dizelerin
Gözbebekleri birer ayna
Bir ayna düşün..
Gördüğünü göstermekten başka?
Her yerde var ondan?
Ne önemi var tek olunca?
iki ayna düşün..
Öpüşmek üzere olan,
bir çift gibi..
Gözler henüz kapanmamış,
dudak temasına beş var..
bir çift ayna..
Birbirlerini yansıtır dururlar,
Göz göze gelmek,
Gözbebekleri birer ayna,
Bu herhangi bir sevgiliye yazılmış
daha iyi olur!
Uğraşmayı sevdim ben!
onu düşünmeden geçen gün yok!
Gün geçse geçse
Konuşmadan geçen günler
hiç düşündü mü beni, herhangi?
Peki ya konuşuyorken
aklına geldim mi?
konuşur mu ki biri?
Günleri konuşmadan geçirmemde!
İzin ver hayal kurayım!
Sahneler sıralansın düşümde!
Rahat bırak duygularımı!
Hayal etmenin nesi ayıp?
Nasıl olsa hiçbiri
"Umut olmasına var,
sınırsız denecek kadar umut var;
ama bizim için değil!"
Şişe ağzından çıkarken
içimi gıcıkladı o mantarın sesi..
Gece mayhoş başlayacak!
Yuvarlanan kadehler silselesi..
Etiketinde, alkol oranına baktım;
yüzde on iki buçuk..
Sonra kadehte yarılanmış şaraba
"Uçar gider misin alkol, ağzın açık!"
Belki yıllandıracaktım seni o anki aklımla..
Başka şarap mı yok?
Dert bende mayhoşken, derman müjganda, sende!
Biraz Hayyam mı esti ne?
"Doldur bir kadeh daha!" dedi Ömer..
Sen görmüş geçirmiş adamsın usta..
"Doldur!" dersin de, boş bırakır mı kadehi Merter?
Gece mayhoş başladı
belli ki sarhoş bitecek..
Biraz leylâk moru..
Uzunca konuştuk dün akşam.
Sevdiğim kızdı, önceden.
Sonra n'oldu önemli değil.
Ama artık o kadar vasıfsız bir sıfata sahip değil benim için.
En yakınımda -ailemden sonra- onu hissediyorum.
Telefon açtım konuştuk işte.. Hava, su, seçim..
"Uzun zamandır şiirlerinden göndermiyorsun bana." dedi.
Üşendiğimi söyledim. Telefonun mesaj hanesine yaz, tık tık.
"Oku o zaman, hadi şimdi!"
Orijinalini oku be güzelim. Daha hoş.
Kendimi Fecr-i Ati sanatçıları gibi buluyorum, dedim.
-ne alakam var adamlarla?
"Sanat şahsi ve muhteremdir..."
Ne muhteremi ulan? Sanat şahsi ve münhasırdır...
Bi' bakmadan geçme..
Tüm hakları saklıdır. Resim Penceresi teması. Blogger tarafından desteklenmektedir.