SIRADA EN SEVDİĞİNİZ ŞARKI VAR
Karamsarlık huyum değildir oysa melankoliyi severim. Eğlenmeyi sevdiğim gibi… Özetle, bana insan olduğumu hatırlatan her şeyi severim. İnsan olduğumu unutturmayan her şeyi de…
Bu aralar toplumsal bir travma yaşıyoruz. Sebebinden çok sonucuyla ilgili konuşalım.
Elimizden o pek sevdiğimiz iç rahatlığını aldılar sanki. Başıboş gezmelerimizi aldılar. Birbirimizi şüphelenmeden sevme ihtimalimizi aldılar. Oğlumuzu dakika başı arar olduk. İşe gidiş ve dönüş yollarımızı değiştirmeyi geçtim, o neşeli kalabalıklardan çok en ıssız yerleri sever olduk. Hepimize bir ürkeklik çöktü. Korkmaktan çok ne yapacağımızı tahmin edemedik ya işte o durum yabancıydı bize. Hala da yabancı… Ve asla tanıdık biri ya da yakın bir dost olmayacak.
Bu süreçte baktım ki iş sarpa sarıyor ve olmadık huylar ediniyorum, kendimi rahatlatmanın yollarını aramaya başladım. İç açıcı kitaplar okuyor, bol kahkahalı filmler izliyorum. Dakikalarca göz kırpmadan ve bir dolu hayranlıkla baktığım fotoğraflar buluyorum. İçimi kıpır kıpır kaynatan şarkılar dinliyorum. Mucizeleri anlatan hikâyelere ulaşıyorum. Her gün mutlaka bir kedinin, bir köpeğin ya da en kötüsü evdeki cadaloz kızımın (dünyada muhabbet etmeyi sevmeyen tek muhabbet kuşu olabilir) başını okşuyorum. İçimden ağlamak mı geliyor ağlıyorum. Kaçıp gitmek mi geliyor gidiyorum. Bol bol hayaller kuruyorum. Üç beş ay sonrasının hayalini kurmak diri tutuyor insanı… Gezmek istediğim sokağı, tatmak istediğim pastayı, duymak istediğim sözleri hayal ediyorum. Ve en çok sarılmak iyi geliyor insana… Sevdiğin herkese sarılmalısın, kokusunu ezberlemeli, söylemek istediğin ne varsa sıralamalısın. Ne anlamı var ki dersen işte hepten kaybederiz o zaman. Her zaman bir anlamı olmuş. Karamsarlığa kapılarak olmaz bu iş.
Dün izlediğim filmde son cümle şöyle diyordu: “Mutlu bir geleceği, mutsuz bir geçmişe kurban etmeyenlere”… Ne hakikatli bir cümle! Madem öyle, bu yazının son cümlesi de bu olsun.
İdilcim....Muhteşem yazıyorsun......Bu yazılarını kitap haline getirmelisin muhakkak.....Yoksa getirdiğin var mı....Tabii benim haberim olmayabilir....Ama gerçekten çok beğeniyorum yazılarını....Umarım Doğu Han ve sen iyisinizdir.....Her ikinizi de öpüyorum....Başarılarının devamını diliyorum......Gülay Güney/İstanbul