Odgurmuş: Peki, neden herkese ve her şeye muhalifiz?. Her konuya muhalefet edecek mutlaka bir yön buluyoruz.
Neden? Hiç iyi şeyleri görmez hep olumsuz durumları ön plana çıkartırız? İnsan şaşıyor, neden bu kadar muhalefet ediyoruz diye.
Ögdülmüş: Öyle kardeşim senin de belirttiğin gibi aynı soruları ben de kendi kendime soruyorum. Senin söylediklerin hayatımızın katı gerçekleri arasında yer oluyor. Çoğu zamanlar her duruma muhalefet yapar? Her şeye karşı çıkarız.
Ama neden diye de kendimize sormadan edemiyoruz? Hemen ve her durumda karşımızdakini eleştirir ve karşımızdakilere olmadık olumsuzluklar yükleriz.
Biraz düşünecek ve sebeplerine bakacak olursak;
İnsanın, muhalefet yaptığı kişi ve kuruluş sürekli yanlış yapar ona muhalefet yapılır.
Eğer bir kişiyi “sevmiyorsak” o kişi isterse en iyi, en değerli ve en geçerli işler yapsın, onun iyi tarafını asla görmez ona muhalefet yaparız. Bu ister karşısında olduğumuz birisi olsun, isterse kendi partimizden birisi olsun, isterse düne kadar aynı saflarda mücadele ettiğimiz birisi olsun durum fark etmez.
“Particilik konusu” bizde sanki mezhepçilik gibi algılandığı için, bağlı olduğumuz partinin karşısında bulunan herkes “muhalifimizdir”, hatta biraz daha ileri gidersek herkes “düşmanımızdır”. Bundan dolayı onlara her yerde ve her durumda muhalefet yaparız.
Muhalefet duygusu bazen o kadar ileri safhalara vardırılır ki, insan sağlıklı düşünemez. Düne kadar beraber olduğumuz kişinin veya karşıdakinin iyi ya da kötü olduğuna bakmaksızın hemen her hareketine ve her sözüne damgayı vururuz. İşin bu noktalara gelmesi elbette istenmez.
İttihatçıların ve özellikle de CHP’nin o çok eleştirilen muhalefet mantığı olan “iktidarların tüm icraatlarına iyi de olsa kötü de olsa karşı çıkmak” gibi yaklaşımı bu gün ne yazık ki toplumun önemli bir kesiminde devam ediyor.
Ama ne yazık ki bu eleştiri hastalığını toplumun daha çok okumuş kesimine de bulaştırdılar. Milletini ve memleketini seven insanların da bu hastalığa yakalandığını üzülerek görüyoruz.
Hâlbuki milliyetçi olarak bilinen insanların eleştirmek yerine bilgi ve kültürlerini artırarak, ellerinde bulunan işleri en iyi bir şekilde yapmaları veya Türk milletinin Tanzimat’tan beri müzminleşen problemlerinin yanı sıra, gelişen ve değişen dünyada meydana gelen gelişmeleri milletimiz açısından değerlendirmeye tabi tutmak ve bu konularda kafa yormak gerektiği üzerinde durmaları gerekir.
Milletini ve memleketini seven her Türk aydını eleştirmek yoluna girmemelidir. Bu durum ona yakışmıyor. Hâlbuki o toparlayıcı, bütünleyici, birliği sağlayıcı, tamir edici, izah edici ve kucaklayıcı olmalıdır.
Marksistler gibi her konunun en kötü ihtimalini görme ve her şeyin eksiğini, yanlışını bulma eğilimi içinde olmak milliyetçiyim diyen insanlara asla yakışmıyor.
Ayrıca toplumda bir mantık şekli de şöyle gelişiyor; bir konu başkasının işine yarıyorsa, o iş gerçekleşmesin, memleketin lehine de olsa bile, olaylara ve o işe olumsuz bir şekilde bakılır ki bu durumda olmaması gereken bir muhalefet-eleştiri tavrıdır.
Olgun fikirlerin çarpışmasından hakikatler, kabakların çatışmasından ise çekirdekler ortaya çıkar.
Mâzî’de büyük olanlar, istikbâl’de de yeni şahikalar meydana getirirler... Büyük milletler büyük rüyalar görürler... Türk Milleti’nin her devirde, bir Kürşad’ı ve kırk çerisi her zaman olduğu gibi, her dönemde de gelecekten ümitvâr olmuştur. Zirâ “Su nasıl kendisine benzerse, bir milletin geleceği de geçmişine benzer.”
Ay ve güneş tutulması çok kısa süreli olsa da, politik akıl tutulması ne yazık ki çok uzun sürmektedir.