UÇUN KUŞLAR...: ÖZEL BİR GÜN...
Gönderen Makbule Abalı zaman: Cumartesi, Mayıs 08, 2010
tunc 9 Mayıs 2010 11:49
yaşamına tanıklık ettiğim, ve bıraktığı anıların içinde yaşama şansı bulduğum için, kendimi her zaman özel hissettiğim ve hissedeceğim Müzeyyen GÜLTEKİN... Anneler günün kutlu olsun...
ferkul 9 Mayıs 2010 22:53
yorum yazmştım, bu yazınıza, gelmedi mi
Necla 11 Mayıs 2010 09:52
Anneler günü ile ilgili yazınız ve önceki şiiriniz muhteşem.Öncekiler de öyle. Bir kez daha gönülden kutluyorum. Ve bir kez daha Sezgi'ye teşekkür ediyorum sizin ve güzel yazılarınızın bizlerle buluşmasına vesile olduğu için.
Okumalarım gecikmeli de olsa bundan sonra yazacaklarınızı da sabırsızlıkla bekliyorum.
Senay 12 Mayıs 2010 23:01
Makbule Hanım merhaba, özel günler konusunda size tamamen katılıyorum. Bu günler bana çok anlamlı gelmiyor. Anneler günü, babalar günü, sevgililer günü. Anne, baba, sevgili olmayan diğer insanların hangi günlerini kutlayacağız? Bu insanlara haksızlık yapıldığını, örneğin annesi veya çocuğu olmayan kişilerin, anneler gününde hüzünleneceğini düşünüyorum ve varsın anneler günü olmasın diyorum. Bu bağlamda, ‘’ana gibi davranan kadınlar ’’ ifadenizi çok anlamlı buldum. Kaldı ki, sevgilerimizi, sevdiklerimize zorunluluktan dolayı değil, bir şablondan çıkmış gibi değil, içimizden geldiği gibi ve istediğimiz zaman söylemeliyiz. Bir şey daha dikkatimi çekiyor. Eskiden anneler gününü herkesin kendi çocuğu kutlardı. Şimdi bir annenin bütün çevresi kutluyor, hatta anneler birbirlerini arayarak kutluyorlar. İşin kötüsü bu tür davranışlar toplumumuzda giderek ‘’adet’’ haline geliyor.
Yazınız sayesinde sevgili annenizi tanıdım. Sizin anneniz olduğu için ‘’annelik’’ özellikleri beni çok şaşırtmadı. Ancak 70 yıl önce görev yapmış bir öğretmen olarak sahip olduğu özelliklere bakınca, imrendim . Sadece günümüz öğretmenlerinin değil hepimizin örnek alması gereken bir kişiymiş, ışıklar içinde yatsın.
EC 13 Mayıs 2010 14:08
Makbule Hanım Merhabalar,
Yazımı okumuşsunuz. Ne güzel...
İnsan nasıl da mutlu oluyor değil mi?
Sizin yazınız ise her zamanki gibi yaşarttı gözlerimi. :)
Birbirini seven bir anne babanın çocuğu olmanız gerçeği, ikisini de acı şekilde kaybetmeniz gerçeğinden daha çok üzerine odaklanmanız gereken şey aslında ve ne mutlu ki böyle yaptığınızı düşündüm, takdir ettim...
İnternetin güzel tarafı da bu işte. Hiç bilmediğimiz yerlerde, hiç bilmediğimiz şekillerde sevilecek ne çok insan olduğunu, herkesin kendine ait bir hikayesi olduğunu ve hatta her insanın sadece insan olduğundan sevilmeye layık olduğunu görmek. Önceden de bilirdik ama artık daha çok biliyoruz sanki...
Yaş farkına gelince. Güldürmeyin beni. :) Yaş ne ki, zaman sadece dünyada var. Uzaya çıkınca saatlerin, günlerin anlamı mı var ki? Sadece güneşin çevresinde dönüşümüz o kadar.
makbule abalı 15 Mayıs 2010 12:26
Yorumlarınız öylesine "içten" ki;hepinize, hiç tanımadıklarıma bile,"Dostum" demek geldi içimden...
Okunduğunu, daha doğrusu "anlattıklarının anlaşıldığını" bilmek öylesine "mutlu" ediyor ki insanı... Bazen kişisel mesajlarda; "yaş farkına rağmen anlaşılabilir olmak" ifadesini kullanmıştım.
Ben de yaş'ı hiç önemsemiyorum;beden yaşı, akıl yaşı, gönül yaşı...öyle çok "yaş" var ki..."Durdurun dünyayı inecek var" demek de aklımdan bile geçmiyor.
Sanırım "Yaşamı anlamlı kılabilmek" bütün mesele... Paylaşımınıza, dostluğunuza teşekkürler.