SILA Öykücü Can Özoğuz Gurbetteydi. Boş bir evde, sabah zar zor kalktı. Acele bir duş, küçük bir kahvaltı, internetten memleket haberlerine.
... konulu sunumlar: "SILA Öykücü Can Özoğuz Gurbetteydi. Boş bir evde, sabah zar zor kalktı. Acele bir duş, küçük bir kahvaltı, internetten memleket haberlerine."— Sunum transkripti:
SILA Öykücü Can Özoğuz
Gurbetteydi. Boş bir evde, sabah zar zor kalktı. Acele bir duş, küçük bir kahvaltı, internetten memleket haberlerine çabucak bir göz atış. Henüz uyanmamış sokaklardan yürüyerek işe geliş. Buz gibi soğuk bir oda... Dışarıda, sabahın köründe şantiyeye gelmiş işçiler işbaşı yapıyorlardı. Kapının önünde ise her zamanki gibi iş bulma umuduyla bekleşenler… Pencereden dışarı baktı ve ince dalların uçlarına asılı kalmış yağmur damlalarını gördü. Bir anda geçmişe, ta geçen yüzyıla dönüyordu şimdi. On altı yaşında, bir seher vakti, sahaya ilk çıkışına… Dışarıda bir yerlerde kilise çanları çalıyordu. Sesler her yönden gelip zihninde yankılandı. Güneş doğmadan, incecikten yağan yağmur tanecikleri, çam iğnelerinin uçlarına takılmış, rüzgârda titriyor; kimileri birbirlerine kavuşup bütünleşiyor, iki sevgili gibi çıngırdıyor, kimileri tutunamayıp toprağa düşüyordu. Kimileriyse yerlerinde nazlı nazlı sallanıyordu. Kilise yoktu yakınlarda. Dışarıdan çekiç, matkap sesleri geliyordu. Beyninde milyonlarca minik çan parıltısı...
Sobayı yaktı. Üzerine çay suyunu koydu. Raftaki ince belli bardaklara baktı. Demliğe dört kaşık çay koyup hazır etti. Şantiye şu anda umurunda bile değildi. Beyaz peynir, zeytin… Yok, daha da iyisi, kaşarlı simit olmalıydı. Bir cigara yaktı, ayaklarını masaya uzattı, cigaranın dumanını havaya savururken gözü yine pencereye takıldı. Yağmur damlalarına daha yakından uzun uzun baktı. Ve ta içlerinde sılayı gördü. Hasret dayanılmaz olmuştu. Dudağına takılan o şarkıyı mırıldandı: “Bu sabah yağmur var İstanbul’da, Gözlerim dolu dolu oluyor, Bilinmez niye...” Duygulanmıştı. Çayını yudumlarken bilgisayarını açtı, memleketteki eski bir dosta mektup yazmaya başladı Sofya’dan. * * *
Gurbetteydi. Sabah mahmurluğuyla erkenden kalktı. Yatağın sıcaklığını bırakmak, kocasına, yavrusuna kahvaltı hazırlamak ona hiç zor gelmezdi. Çıplak ayaklarına ponponlu terliklerini giymiş, sırtında sabahlığı, gözler şiş, sabah sofrasını sevgiyle donattı. Köşedeki bakkaldan bazen bulabildiği beyaz peyniri, zeytini, domatesle süsleyip sofrada kendi önüne yakın bir yere; mısır gevreğini, tereyağlı-salamlı ekmek dilimlerini oğluşunun önüne koydu. Yumurtaları tavada cızırdayan yağa kırarken elini yine yakmamak için dikkatliydi. Yumurtalar olunca, seslenip sofraya çağırdı sevdiklerini. Göz göze, her sabahın sevgi dolu yarım saatini geçirdiler birlikte. Birazdan onları işe, okula yolcu etti. Pencereye gidip baktı. Michigan Gölü’nün kıyıları buz tutmuştu. Çatıdan aşağı sarkan buz sarkıtlarının ucundaki damlalar da donmuştu. Öğlene doğru bilgisayarını açtı. Eski bir dosttan gelen, ağaç dallarına asılı kalmış yağmur damlalarının, ışık topundan gözyaşlarına dönüşen görüntüleri ve “Bu sabah yağmur var İstanbul’da” şarkısı çıktı karşısına. Boğazı düğümlendi. Hava ısınmıştı biraz, buzlar erimeye, damlalar sarkıtlardan düşmeye başlamıştı. Oturdu koltuğuna. Bilgisayardan o şarkıyı defalarca dinledi. Sıla burnunda tütüyordu. Az şekerlisinin yanında, efkâr yüklü bir cigara tellendirdi. Sonra dalıp gitti dumanında, gençlik yıllarının mutluluk dolu Ankara’sının ara sokaklarına… * * *
Kalbi onun için çarpmaya başladığından beri, doğup büyüdüğü, yaşadığı Budin Şehri, ona artık gurbetti. Sevdiği adamın yaşadığı İstanbul’a dair bir melodi, bir mısra, bir ses duyduğunda, gözlerinden sessiz yaşlar boşanır olmuştu. Henüz internetin icat olmadığı yıllardı. Özlemler telefonlarda, teleks makinelerinin başında ve bazen kısacık buluşmalarda gideriliyordu. Budin dünya güzeli bir şehir, ortasından Tuna akar; en duygulu keman çalan Çingeneler, taze somun ekmek gibi sıcak, dost insanlar Macaristan’da yaşar. İstanbul’dan lacivert bir Boğaz akar, sevdiği adam kıyısında durur, kızın verdiği kaset arabanın teybinde çalar, o dakikalarca balık tutanlara, martılara, akıntıya bakar, bakar, bakardı. Kavuşmalar uzadıkça yalnızlık büyür, yüreklere sığmaz olurdu.
Sonra bir gün, nohut oda bakla sofa, bir kartal yuvasında, birbirilerine kavuşup bir daha hiç ayrılmadılar. İstanbul, kızın artık hem gurbeti hem sılası olmuştu. Ama balık çorbasıyla Çigan müziğini özlediğinde, Budin’in pek de uzakta olmadığını biliyordu. Artık gizlice bırakılan notlar çekmecelerde bulunuyor, mektuplaşmalar karşılıklı oturdukları masalardan bilgisayarla sürüyordu. Kıza en son şu mektup geldi:
Sevdiceğim, Sıla hasreti nedir bilir misin? Önce, Türkçe duymak ister kulakların. Sonra, beyaz peynir, zeytin aranırsın kahvaltı sofralarında… Ve tabii, demli bir çay da çeker canın, ince belli bardaklarda…
Gün olur, hani içine eski kaşar konmuş gevrek simidi ısırdığında bir çeşni kalır ya avurdunda; durup dururken, damağında hissedersin… İşte o an, sıla tüter burnunda, boğazın düğümlenir, kalıverirsin… Üç günlüğüne bile gitmiş olsan gurbete, birden bunlar düşer aklına; Ve yâri göresin gelir.
Sonra, en rahat uykularının yatağında, pencerenden hiç eksik olmayan gün batımlarında, şafak vakitlerinin kuş cıvıltılarında, yanık memleket türkülerinde, sıcak dost sohbetlerinde, sımsıkı sarılışlarda ve sevdalı bakışlarda, özlemlerin son bulur.
Toprağın yağmur koktuğu bir sabah Eve kavuşmuşsundur. Ö y k ü c ü, New York – İstanbul, Şubat-Mart 2009
Öykü ve fotoğraflar: Can Özoğuz Sunum alt yapısı: Düş Hekimi Yalçın Ergir Öykü kahramanları: bir zamanlar aynı okulun bahçesinde oyun oynamış çocuklardan gurbet kuşu olanlar.
2. Kitabın öykülerine dönüş Öykücü Can Özoğuz
"SILA Öykücü Can Özoğuz Gurbetteydi. Boş bir evde, sabah zar zor kalktı. Acele bir duş, küçük bir kahvaltı, internetten memleket haberlerine." indir ppt
Seni görüyorum yine İstanbul Gözlerimle kucaklar gibi uzaktan Minare minare, ev ev, Yol, meydan.