24 Haziran 2014 Yazar: Orhan Gökdemir | Köşe adı: LE'BİDERYA	Tweet
Topraktan gelmişsen, özün güneştir… Işıktan geldiğini bilmiyorsan, ışığın izinden gitmiyorsan iki gözün olsa ne?
Toprağın çocuğuydu; yere öylesine düşmüş, tutunup boy vermişti. Bir dağ çiçeği gibi düştüğü yerde büyüdü. Çiçeğe yattı sonra, kapaklandı, annesinin diktiği yeni entarisi çamura bulandı, kalkamadı bir daha. Bir gözü çiçekten, öbür gözü kederden kapandı.
Ömrü, çocuk yaşta düştüğü o karanlık zindanda ışığı aramakla geçti. Ümmiydi oysa ne bir kitabı, ne bir ustası olmuştu. Köyden köye dolaştı, bağlamasını katık edip ekmeğine, yürüdü. Yüreğinin derinliklerinden kopup gelen sözlerini bıraktı fukaranın kapısına. Zaten derdinden başka paylaşacak neyi vardı ki?
Çaresizsen çare, yolsuzsan yol olursun ve kırıla kırıla sert rüzgârlara direnmeyi öğrenirsin. Halk olmanın yasasıdır bu; “Topraktan öğrenip, kitapsız bilendir halk…” Bir dağ çiçeği gibi düştüğü yerde boy verendir.
“Dağlar çiçek açar
Veysel dert açar.”
Çiçek açan dağların dert açan çocuklarıdır halk. Pis yöneticilerin mutsuz kişileridir. Varsa, nefes alabiliyorsa, karnını doyurabiliyorsa yalnız ve yalnız doğduğu o kıraç toprağın yüzü suyu hürmetinedir.
Anadolu’nun son ozanın bize döne dolaşa söylediği budur işte.
Bu dünyaya bırakacağınız eser bir ağaçtır bazen çelimsiz, ya da ekilmiş toprağın tırmalaya tırmalaya yeniden çizilmiş bahtıdır. Onca yoksulluğun içinde, dut ağacından yontularak oluşturulmuş üç telli bir hazinedir bazen.
Onun için kendine has, ezik, yanık bir türküdür Veysel; toprak gibi uçsuz bucaksız, toprak kadar sade.
Hava yağmur uyandırır hislerim.”
Topraktan, kitapsız öğrenilen budur işte. Topraktan gelmişsen, özün güneştir… Işıktan geldiğini bilmiyorsan, ışığın izinden gitmiyorsan iki gözün olsa ne?
Ne sen var, ne ben var, bir tane Gaffar.”
Ozandı, aslına karışıp toprak oldu; kederli bir dağ çiçeğidir şimdi, ezik ve yanık bir türkü gibi kokan.
YAĞMURDAN SONRASI TUFAN
Dedik ya, çiçek açan dağların dert açan çocuklarıdır halk. Pis yöneticilerin mutsuz kişileridir. Varsa, nefes alabiliyorsa, karnını doyurabiliyorsa, yalnız ve yalnız doğduğu o kıraç toprağın yüzü suyu hürmetinedir.
Toprağı kirletmez halk, suya pislemez, ağaçlar yoldaşıdır kutsal bilir. Çiçekler ki yaşamının rengidir, basıp geçmez üzerine. Çünkü toprak kirlendiğinde, su pislendiğinde, çiçekler ezilip geçildiğinde toprağın altıdır artık sana kalan.
Karanlık bir masal sonrası… Ve kömür karası bir kader hoyrat eller tarafından çizilmiş. Yerin altını kaza kaza yazılmış bir destan belki. Oysa ekmek yok, su yok, hava yok maden ocağında; yeryüzünü ısıtacak güneş yok. Karanlıkta yıllar boyu kazma sallamaya mahkûm edilmiş bedbahtlar diyarı burası.
“Gün ışır ışımaz, alın yazımız parlar, Ne alın yazısı, el yazısı be! Sökemeyiz ki biz, ilkokul aydınlığı bile gösterilmeyenler Biz, pis yöneticilerin mutsuz kişileri, Süpürürüz yaban ellerin sokaklarını; pis el, pis yürek!”
Şimdi ta Bünyan'daki üç çocuk, ağızları açlıkla büyümüş; Şimdi ta Ereğli'deki dört çocuk, gözleri açlıkla iri iri, alır karanlıklar ardından gönderdiğim kara lokmasını…
Bir sabah kaldı 301’i o toprağın altında, karanlıkta 301 ceset her biri asırlık bir yangından bakiye. Yandılar, yeryüzü ucuza ısınsın diye. Geride havasız, ışıksız, kömür karası bir kader. Dediler ki alın yazısı; ne alın yazısı, el yazısı be!
Ama bir gün yerin derinliklerinden çıkıp gelirler, kendi elleriyle kazıp çıkardıkları bir yeraltı güneşiyle. Susmak bilmez yüreklerin yankısıyla ağır ağır gelirler, kadınları çocukları ve alkışlarıyla. Yoğurt mayalar gibi gelirler, pişkin ekmekleri bölüp paylaşır gibi, su gibi, ateş gibi. Her gün yeni ağızlar eklenir ağızlarına, yeni yollarla tanışır ayakları. Ve yeni kulaklar işitmeye başlar söylediklerini. Silerler alınlarını ve yeniden yazarlar; ne yazı kalır, ne kader. Bir kent olurlar sonunda, belki asi çocukların toplandığı koca bir park. Ve adını değiştirirler ülkenin…
Kapak Tasarımında kullanılan fotoğraf ('Eller'); Ozan Köse
Soma Faciasına ait fotoğraflar; Tolga Bozoğlu