Anlaşılmamak mı, İletişim Engeli mi?
Eta PektaşTüm Yazlıları
Karşıdaki kişiyle kurulan iletişimi keser,
Tahrip eder veya
Geleneksel aile yapımızdan ve çevremizden bizlere aktarılmış olabilen bu tavırları daha çok, biz çocuktan ya da muhatabımızdan daha iyi biliriz ön kabulünden yola çıkarak gerçekleştiririz. Çoğu zaman farkında olmadan, doğru olduğunu düşünerek oluşturduğumuz iletişim engelleri ile muhatabımız ile aramızda koca bir duvar inşa ettiğimizin farkına varamayız. İletişim engellerinin neler olduğunu öğrenip bunlardan kaçınmak kişinin fikirlerini ve duygularını çevresindekilere net ve tam olarak aktardığından emin olmasını sağlar.
Emir vermek, yönlendirmek: “Çabuk ellerini yıka.”, “Hemen git, yat, uyu.” Emri karşısında duygularının önemsiz olduğunu düşünür. Karşısındaki kişinin istediğini yapmak zorunda olduğunu hisseder.
Uyarmak, gözdağı vermek: “Böyle çalışmaya devam edersen hiçbir yeri kazanamazsın sen.” Uyarısı karşısında değersizlik hisseder. Öfke duyar.
Ahlak dersi vermek: “Adam gibi koca olsaydın eve vaktinde gelirdin.” Dersi kişiyi karşı koymaya zorlar.
Onun yerine karar vermek, ahkâm kesmek: “Sen en iyisi şimdi televizyon izlemeyi bırak, git biraz matematik çalış.” İradeyi yok sayıcı bu tavır kişinin tek başına ne yapacağına karar veremeyeceğinin düşünüldüğünü hisseder.
Öğretmek, nutuk çekmek, mantıklı düşünceler önermek: “Bak evladım biz senin yaşındayken ödevimizi bitirir, üstüne klasiklerden bir de roman bitirirdik.” Nutku karşısında çocuk mantıksız ve bilgisiz görüldüğünü düşünür.
Yargılamak, eleştirmek, suçlamak, aynı düşüncede olmamak: “Yani bu yaptığına inanamıyorum. Aklı başında bir insan asla senin gibi davranmaz.” Suçlaması kişide değersizlik, yetersizlik duyguları uyandırır.
Ad takmak, alay etmek: “Tembel. Sen tam bir Dalgacı Mahmut’sun.” Alaycı tavrı kişinin kendisine olan güvenini sarsar. Benlik algısını düşürür. Kendisini değersiz hissetmesine sebep olur.
Olayı küçümsemek: “Karanlıktan korkacak ne var? Bebek misin sen? Bak ben hiç korkuyor muyum?” küçümseyici tavrı öfke uyandırır. Kişi anlaşılmadığını düşünür.
Soru sormak, sınamak, sorgulamak: “Nerede kaldın? İşten sonra bir yere mi uğradın? Kim vardı yanında?” tarzı sınama ifadeleri sorgulanma hissi yaratır. Güvensizlik ve kuşku duygularını arttırır.
Oyalamak, konuyu saptırmak: “Sen şimdi bırak bunları da bak sana ne diyeceğim.” Tarzı bir oyalama fikirlerine saygı duyulmadığı, anlattıklarının dinlemediği, önemsenmediği duygularını doğurur.
Yorumlamak, analiz etmek: “Hadi, doğru söyle, aslında pişirdiğim yemeği beğenmedin, o yüzden suratın asık.” Yorumu öfke uyandırır. Kişinin kendi duygularını ifade etmesini engeller.
İletişimin her zaman açık, dürüst ve net olmasında fayda vardır.
Açık olmayan mesajlar,
Rahatsızlık yaratıcı ifadeler,
Yoruma açık cümleler, iletişimde her zaman sorun doğurur.
Bu tip iletişimlerde yanlış anlamalar, kırıklıklar, biriken öfke, küskünlük gibi duygular oluşabilir. Üstelik bu mesajlar bazen bilinçaltı dürtülerle karşı tarafa aktarılır. Bazen farkında olmadan karşıdakini incitecek, canını acıtacak cümleler kurulabilir. Yani kişi bu tip bir mesaj verdiğinde bilerek böyle davranmış olabileceği gibi bilinçaltı dürtülerinin etkisiyle de böyle davranabilir ve verdiği zararı fark etmeyebilir.
Bu haber 6098 kez okudu