“Kriz Oldu, Yeni Orta Sınıf ‘Ağzında Suşi Tadıyla’ Ortada Kalıverdi” (Volkan Alıcı)
Volkan Alıcı, www.arkakapak.com
Önce, kısaca orta sınıf ve yeni orta sınıf tanımı yapalım isterseniz, söyleşimize buradan devam edelim.
Kavram kullanım kolaylıklarına sahip. Aslında “ortada” olan demek. Neyin ortası peki. Burjuvazi (aristokrasi) ve işçi sınıfının ortasına denk geliyor. Platon’dan bu yana erdem ve ahlak bir “orta” hali ve “ılımlılık” olarak okunur. Yani aşırıya kaçmamak anlamında. Orta sınıflar bir tarafıyla devrim korkusuna tahvil edildi. Sistemin bir tür emniyet subabı gibi bir tını kazandı. Reklamcılar için bu AB grubudur örneğin. 1950′lerin Amerikan Rüyası ile gazlanan orta sınıf miti, sıkıcı ve yoksul Sovyetler’e karşı “iyiye gidiyoruz” umuduydu. Reklamlarda gülümseyen, beyaz eşyalar ile zenginleşmiş çekirdek aile masalı.
Anlamak mümkün tedirginlikleri; ama bu, orta sınıf kavramını verimli kullanmamızı engellemiyor. Türkiye’de çoğu dostum olan birçok yazar baştan bir haklılıkla bu kavramı reddediyorlar. Kitabi ve normatif olarak haklılar. Ama ne bir alan çalışması ne de bir dönem çalışmadan; sadece Kapital‘den alıntıyla olmaz bu… Benim analizime göre bu arkadaşların çoğu da YOS’a giriyor. Bence orta sınıf kavramını sağın elinden korkusuzca almak gerekiyor. AKP iktidarını halı altından imtiyazlandıran, “kentleşiyoruz güzelleşiyoruz” diyen Taha Akyol’a, Yeni Şafak yazarlarına ya da en iyisinden Çağlar Keyder ya da CHP’ye danışman olan Sencer Ayata’ya da bırakmamak gerekiyor.
Neoliberalizmin krizi, salınımları için, dönemin suç ortaklığını ortaya sermek için; ayrıca yaratıcı potansiyellerini (arzuya dönük liberter eğilimleri gibi) gözetmek, prekarite (güvencesizleşme) için kullanılabilir. Yani sen işçisin demek çok kolay bir çözüm. Haklı ama eksik! Biz biliyoruz ki, kapitalizm zaten iki sınıfa doğru gidiyor. Burada anlaştık. Ama daha çok erken. Kuramın doğrulanma garantisi, sinik bir haklılık üretmemeli. Anlayan anladı diyorum!
(www.arkakapak.com, 8 Ağustos 2014)
Ali Şimşek’in kitabı için bkz.
Sonraki yazı: William Faulkner’la Konuşmalar
Önceki yazı: Sosyalizm ve Savaş