Yunus Türkoğlu Eski Büyük Camii
04 Haziran 2020 - Perşembe 17:26
Ey çocuklar;“Meleklerin yere serdikleri kanatları üzerinde” ilim yuvasına doğru Rahmet dalgalarının nuruyla yürüyorsunuz!
Sizin attığınız her bir adım;” Cennette babalarınızın başına konulacak gözleri kamaştıran taçlara sebeptir!”
Çalık ve Dere Sokak’a giden yolları geçtikten sonra Kışla Caddesi’ne çıkıp tahta köprüyü aşıyoruz. Sol tarafımızda Ordu Evi var. Sağ taraftan yolumuza devam ediyorsak Vehbi amcanın bakkal dükkânına uğrarız. Sol tarafta isek Cemal-Kemal Özcan’ların tarihi dükkânlarına uğrar biraz kırık leblebi ile çiğdem alma molası verdikten sonra yolumuza devam ederdik.
Cumhuriyet Caddesi, Çarşı Karakolu derken Eski Büyük Cami’nin önündeyiz. Biz erken geldik daha hocamız gelmemiştir. Kuzey tarafındaki büyükçe ahşap kapıdan camiye giriyoruz. Cüzlerimizi camiye bırakıp hemen dışarıdaki şadırvanda abdestlerimizi alıp içeriye giriyoruz. Hocamız gelmeden önce biraz koşup oynamalı ve bu anı değerlendirmeliyiz. Her zaman olduğu gibi üst kat, alt kat, sütunlar arasında epeyce zıplayıp oynadıktan sonra nihayet hocamız geldi.
Hepimiz büyük bir sessizlik ve hürmet içinde rahlelerimizi alıp hocamızın önünde yarım ay şeklinde dizilip otururduk.
Evet ders başlıyor…
“Besmeleler, elif, be, te ve tabi ki peltek se! Tenvin; iki üstün, iki esre, iki ötre tabi ki cezim ile şedde”
“Fatiha, İhlâs, Kevser, Adiyat ve tabi ki Tehiyyat! Med harfleri, İhva, izhar ve tabi ki kalkale!
Bu sesler “Eski Büyük Cami”nin duvarlarında mihrabında, minberinde ve tavanında çınlayıp duruyordu!
Çocuk sesleri; okulları, camileri, evleri ve bahçeleri hep şenlendirmiştir. Onlarsız bir dünya düşünülemez! Onlar hayatımızın tadıdır, tuzudur vesselam…
Bu sesler içinde ayrı bir yeri olan “Sala” sesi bizi daha çok etkilerdi veya beni etkilerdi!
Hüseyin Hocamızın sesi çok güzeldi, o dönemi yaşayanlar hatırlayacaklardır. Bazen ders esnasında hocamızı çağırırlardı, gider sala okurdu. Hocamız salaya başlayınca ben dersi bırakır onu dinlerdim. Bir ben değil bütün çarşı esnafı işi-gücü bırakır bu yanık sesi dinlerdi!”
Bu sefer “Hüseyni Makamı”nda okunan sala sesi Van’ın semalarında yankılanıp dururken, gönüllerimiz hüzne gark olurdu!
Teneffüs olunca, arada bir hocamız sokağa çıkmamıza izin verirdi. Caminin batı tarafında hep tatlı dil ve güler yüzleriyle hatırladığım iki kardeş İsmail ve Erkan ağabeylerin dükkânına gidilir birer gazoz içilirdi. Sağ olsunlar, çoğu zaman sokağın esnafları bunların ücretlerini öderlerdi. Vakit olursa Foto Süphan’ın vitrinindeki siyah beyaz fotoğraflara bakardık. Biraz daha vakit olursa, gezinirdik. Gezerken dükkânlar ve tarihi evleri inceleme fırsatım olurdu! İlgimi çeken bu yapılardan biride Caminin yukarı tarafındaki Kebapçı Ali Çakmakcı’ların iki katlı tarihi Van eviydi. Unutulmaz anılarımızın olduğu bu ev mevki ve yapı olarak Van’ın en güzel evlerinden biriydi!
Dinlenme faslı bitince yeniden derse başlardık, hocamız ödevlerimizi verir sonrasında cüzlerimizi alır evlerimize doğru yola koyulurduk.
“Tedbiri elden bırakmayınız
DİLER HAYTABAŞİ - 04 Haziran 2020
Hocam yine döktürmüş sun nede güzel anlatmışsın eline yüreğine sağlık
Alper Alperen - 04 Haziran 2020
Yunus Bey kültürümüze katkınızdan dolayı sizi kutluyorum. Çok zor ve bir o kadar da zevk veren bir misyonu üstlenmişsiniz. Yolunuz açık.olsun.
Veysel AYSAN - 04 Haziran 2020
Yunus Hocam herşey anlattığın gibi çok güzeldi. Hele Hüseyin hocanın dayağı meşhurdu bende nasibimi almıştım. O dayaktan sonra bidaha gitmedim. Kuranı kerimi 2003 senesinde öğrendim. Ama Hüseyin Hocamı çok andım yaşıyorsa Allah selamet versin. Vefat etmişse mekânı cennet olsun inşallah
cevdet türkoğlu - 04 Haziran 2020
çocukluk duygularını güzel ifade etmişsin.