Ben bu yılbaşında, kendime yeni yıl kararı vermeme izni verdim. – Eda Çakmak
Ocak 14, 2018 Ocak 20, 2018 Eda Çakmak
Ben bu yılbaşında, kendime yeni yıl kararı vermeme izni verdim.
kapak ilüstrasyonu, traitspourtraits
Bu yıl daha verimli olmaya karar vermedim. Daha çok spor yapmaya, daha çok kitap okumaya, film izlemeye, sevdiklerimle daha çok zaman geçirmeye filan da karar vermedim.
Bütün bunları yapamadığım zaman, kendimi suçlu hissetmemeye karar verdim. Kendime verimli olmama izni vermeye karar verdim.
Ben bu yılbaşında, kendime karar vermeme izni verdim.
Mükemmelliyetçi, her anından verim almaya hevesli bir kişiliğim var, astrolojiyle ilgilenenleriniz bana kısaca başak burcu diyebilir. Hayatımın çoğunu okullarda geçirdim; yani tamam teknik olarak 30’lu yaşlarının altında olan birçok kişi sene hesabından bunu söyleyebilir ama ben öğrenciliği bir meslek gibi yaptım; üniversitedeyken sırf yapabildiğim için, sırf meraktan çift anadal yaptım (ve bu esnada tükettiğim redbull/nescafe kombinasyonunun sindirim sistemime etkisi baki kaldı); sonra yüksek lisans yaparken akademik hayatın “eğer saçlarınız dökülmüyorsa yüksek lisansı tamamlamak için yeterince stress yapmıyorsunuz” hissiyatını pekiştiren kültürüne kendimi büyük bir hevesle teslim ettim. En son okulumdan mezun olduğumdan beri ise hayatımı ya bundan sonra ne yapacağımı planlayarak, ya aynı anda 10 işle uğraşarak, ya da uğraşacak yeterince işim olmadığı için suçlu hissederek geçirdim. Şu ana kadar anlattığım hikayede yaptığım hiçbir şey için pişman değilim, ama somut bir şey yapmadığım anlarda kendime hissettirdiklerim için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.
2017, kariyer açısından bakıldığında benim için kötü bir sene değildi fakat kesinlikle öyle anormal bir yoğunlupum yoktu, ancak geri dönüp baktığımda yaklaşık 3 ayda bir tükenmişlik seviyesine vardığımı fark ediyorum. Kendi üzerime kurduğum baskıyla kendimi tükettiğimi anlıyorum, ve gerçekten hayattan bir “verim” almak istiyorsam eğer, bu döngüden çıkmam, geçirdiğim zamanın kendi içindeki değerini kendime hatırlatmam gerekiyor.
Son birkaç aydır bu zehirli düşünce yapısından kendimi kurtarmak için bilinçli adımlar atıyorum. Azalan iş yükümü bir süre arttırmama izni verdim kendime; sadece araştırma için okur hale gelmiş olan kitap kurdunu beslemeye başladım, 10 yıldır ilk defa örgü ördüm…
İşte böyle, ben 2018’e kararlı bir kararsızlıkla girdim… Kararlar ve kararsızlıklar ne olursa olsun, geri dönüp bakıldığında gülümsetecek bir seneye…
Previous Bir Moda Projesi Değil, Bir Kadın Dayanışması Hikayesi : Ben de Buradayım
Next manifold.press: 2018 Pirelli Takvimi
Direniş olarak kırılganlık, direnişin mekanı olarak beden: 1 Mayıs'ta soyunanlar