Yaşasın Tatil – Eğitim-Bilim-Teknoloji
İSMAİL ALSAÇ	Genel	 12 Mayıs 2019 12 Mayıs 2019 3 Minutes
Dört ay önceydi, akşam saat 10 suları, Eskişehir, şiddetli bir kar yağışı başladı, çocukları aldı bir telaş, acaba okullar tatil olacak mı? Sanırım saat 11 sularıydı ve Vali Bey kendi Instagram hesabından ertesi gün okulların tatil olduğunu açıkladı, evde nasıl bir çığlık koptuğunu ve Vali Bey’in popülaritesinin nasıl arttığını bilemezsiniz! Aynı saatlerde Milli Eğitim Bakanlığı’nın resmi web sitesinde henüz resmi bir açıklama yapılmamıştı. Çocuklara bunu söylediğimde “Koskoca Vali şaka yapacak değil ya!” dediler. Aslında haklılar, bugün ABD hükümetinin bile politikalarını başkanın Twitter hesabından öğrenmiyor muyuz!
OECD ülkeleri arasında tatil sürelerine yönelik yapılan araştırmada Türkiye en fazla tatil yapan ülkeler arasında. Türkiye’de ortalama 15,2 hafta okul tatil süresi var. Bu süre OECD ülkeleri arasında ortalama 13,9 hafta.
İlkokul, ortaokul ve lisede toplam 12 yıl öğrenim gören çocuklar bunun üzerine 4 yıl da üniversitede okuduklarında hayatlarının en az 16 yılı okulda geçiyor. Yani 80 yıllık bir ömürde bunun 5’te biri okulda geçiyor. Tatil söz konusu olduğunda çocuklara böylesine çığlık attıran şey ne acaba? Biz bu çocuklara neden okulu sevdiremiyoruz?
Daha önceki yazılarımda da zaman zaman değindiğim gibi, eğitim sistemi maalesef teknolojik gelişmelerin oldukça gerisinden geliyor. Okullarımızdaki sınıf düzeni bile neredeyse sanayi devriminin başladığı dönemlerden kalma. Belli bir düzene göre dizilmiş öğrenci sıraları, karşılarında kara tahta ve onlara bilmediklerini (?) anlatan bir öğretmen. Üniversitelerimiz de dâhil bu pasif öğrenme yönteminden bir türlü kurtulamadık. 45-50 dakikalık ders süresince öğretmen (hoca) anlatır, yazar, çizer, öğrenci dinler, bazen soru sorar ama genelde ders bitse de gitsek diye düşünür. Bugün öğrenim gören öğrenci sayısı yaklaşık 13 milyon. Bu demektir ki 13 milyon öğrencinin her birinin hayatından 16 yılı biz zorla ellerinden alıyoruz!!!
Çözüm için ilk olarak yukarıda bahsettiğimiz pasif öğrenme yönteminden vazgeçmemiz gerekiyor. Öğretmenler sadece çocuklara rehberlik edecek ve çocukların deneysel, yerine göre deneme yanılma yoluyla, gezerek, inceleyerek, hattâ eğlenerek öğrenebilecekleri bir model geliştirmeliyiz. Aslında bunun için tekerleği yeniden keşfetmeye de gerek yok. Temel eğitimde Finlandiya bu konuda oldukça yol almış görünüyor. Benzer uygulamalar dünyanın farklı yerlerinde var. Mevcut durumla ilgili olarak her dönem öğrenci, öğretmen ve velilerle düzenli anketler yapılsa sonuç ne çıkar dersiniz? Memnuniyet düzeyimiz ne olur? Tatil olma ihtimali bile çocukları çılgınca sevindiriyorsa demek ki anketler güzel şeyler söylemeyecek. Madem durum bu, neden yanlışta ısrar ediyoruz? Bu çocuklar bizim geleceğimiz değil mi? Neden onların istediği gibi sınıfları düzenlemiyor, müfredatı onların tercihlerine ve günün ihtiyaçlarına göre revize etmiyoruz?
Ya üniversitelerimiz, ben mühendis olmam hasebiyle ve 26 yıllık meslek hayatımda özel sektörde ve kamuda çalışmış, son 6 yıldır da üniversitede ders veren biri olarak, kesin olarak şunu söyleyebilirim: Mühendislik fakültelerinde anlatılan derslerin %50’den fazlası gereksiz! Yurtiçi ve yurtdışındaki üniversiteleri ara ara tarıyorum, öyle gereksiz, öyle ağır bir müfredat var ki, resmen öğrenciyi boğuyor! Böyle olunca üniversitelerimizde de öğrencilerin pek halinden memnun olmadıklarını görüyoruz. Size pek inandırıcı gelmedi mi? Öyleyse önce dünya çapında çok bilinen büyük şirketlere ve iş pozisyonlarına bir bakın, sonra da üniversitelerde o pozisyonlar için eleman yetiştiren bölümlere ve okutulan derslere! Şöyle bir soru soralım ve cevabını gelecek yazıya bırakalım: Üniversitelerimiz geleceğin mesleklerine uygun öğrenciler yetiştiriyor mu? Peki ya gelecekte “meslek” diye bir kavram kalmazsa?
Yayımlanmış 12 Mayıs 2019 12 Mayıs 2019
Previous Post Ekrem Bey’e Acil Tavsiyeler
Next Post Geleceğin Meslekleri