Türkülerimiz. Aşk ile bağrıyanık gönüllerin sazlarını konuşturması ve söyleyemediklerini namelerle aktarması sevilene.
Her şeyin bir başka değeri vardı o zaman belki de. Elinizdeki saz gönlünüzdeki söz. Bazen de seslenişti türküler. Dilden dile dolaşan.
Vur sazının tellerine inlesin duvarlar nâmeleriyle.
Bâzen türkülerimiz, ayrılığın acısı olur yüreklerde, söyletir âşığa. Yüce dağlar olmasaydı. Lâleleri solmasaydı. Ölüm Allah'ın emri de; şu ayrılık olmasaydı. Olmasaydı. Güzel olurdu; ama her aşk, bir yol bulmaz mı kendine? Kâh birleştirir, kâh ayırır. Kâh yaşatır, kâh öldürür. Ama öyle bir yürekten kopmuş ki bu dizeler; ayrılık, ölümden bile zor gelmiştir duygularına.
Bâzen türküler, hasrete yoldaş olurlar. Cam kenarında bekler sevdiğini aşk. Uzaklara bakarken dalar gözleri inceden ve geçirir içinden duyurmak istercesine sesini. Çemberimde gül oya. Gülmedim doya doya. Dertlere karıyorum, günleri saya saya. Aşık olana gün saymakta ne ki yüzyıllar geçse bekler o zaman en doğal halinde yaşar aşkını yalansız. Bilsin ister beklediği, beklenen ne kadar değerli. Ama ancak uzaklara dalan gözlerinde yollayabilir hislerini. Gurbet kuşlarının kanatlarında.
Kollarına saramadığı aşkını türkülerle yüreğine sarar seven. Öyle bir sarar ki, bir daha çözülmez, bir daha kopmaz ne yapsa yerinden. Sarı saçlarını deli gönlüme bağlamışım çözülmüyor Mihriban. "Ne kadar şanslıdır adı Mihriban olan." dedirtir uzaktan. Ama bir de deli gönle sorun, o kadar güzel midir? Deli gönlünden koparmak kolay mıdır Mihriban'ı.
Anne baba aşkı ile yanar bâzen türkülerde yürek. Iraklardan seslenir özlediği yuvasına.
Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar. Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler. Annesinin bir tanesini hor görmesinler. Hem annemi, hem babamı, ben köyümü özledim. Bacadan çıkan duman gibi yayılır her hücresine hasret. Ancak sesini türkülerle duyurur uzak diyarlardan.
Her ne olursa olsun, kavuşsa da sevdiğine, vazgeçilir mi anadan babadan.
Köle olur türkülerde yaralı kalpler. "Ah" der. "Ah, bir duyursam sesimi bir kez bilse sevdiğimi."
Be hey vicdansız yüreksiz. Öl deseydin ölmez miydim. Seni efendi ben de köle ol deseydin olmaz mıydım. Karşılıksız sevgilere tercümen olur mısralar ilmek ilmek. Kim bilir kaç aşk yanar sazın tellerinde bilmese de sevilen. Bilse, efendisi olur muydu ya da bu kadar sevilirken köle eder miydi kendine.
Türkülerimiz, bâzen de benzetir yârin simâsını güle. Kırsa gönül kapısını yârinin, seslenir affettirmek için kendini en derin dizelerle. Gül yüzlü sevdiğim, neme gücendin. Senden başkasını sevdiğimi var. Kıblemi Kabe'mi sana bağladım. Tavaf etmekten yıldığım mı var. Ne denebilir ki.
Umudunu kestiğin anda sazın telleri titrer. Kara bulutlar sarar yarınlarını. Ağıt yakar arkasından yitirilenlerin. Güneşin önüne çekildi bulut. Karardı her yanım gün garip garip. Deli poyraz esti dağıttı ümit. Sarardı bağ bahçem gül garip garip. Ağlar sazın tellerinde duygulara tercüman olan ağıt.
"Şu garip hâlimden bilen işveli nazlı. Gönlüm hep seni arıyor, neredesin sen." dedirtir türküler dökülürken dudaklardan. Bir haber yok yârdan. Sorar sazının tellerine: neredesin sen? Nazına işvesine kurban olur. Yarasına merhem eder türküler.
Anlatılmak isteneni ne güzel anlatır türküler. Yüreklerde isli kalmış kelimeler dokunur kilim kilim. Damla damla gözyaşı akar inceden inceden vurdukça sazın tellerine. Ne güzel gelir sesi ağlayan çocuk mâsumiyetinde. Yalanı olur mu ellerin vurduğu notaların sözlerinde eşlik ederken duygularına. Ne değerlidir o an parmaklarının ucunda. Issızlığını yitirmiştir zaman, aşkı anlatırken var ederken nâmelerinde. Yaşar gibi hep var gibi anlatır türkülerimiz hayata dair ne varsa. Ah nasılda coşar türkülerimiz. Akar sel gibi damarlarımızdan. Sızlatır yaşlarımızı akan yanaklarımızdan. Yanık yanık OZAN ellerinden yayılır türkülerimiz unutulmadan. Sevenlerin sevilenlerin kulaklarına.
Bircan M. (Kayıpgül),
17 Haziran 2010, Perşembe.
Yorumu gönderen: kim, 19.06.2010, 08:10 (UTC):
gonlum hep seni ariyor.. neredesin sen..
📊 19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 52990145 ziyaretçi (134775766 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)