Marslı Bi Kız: 2012
Gönderen Luna zaman: 17:14 8 yorum:
Bana beni sevmeye devam et tamam mı? Hep sev. Demişti dün. Korkuyordu, tek kelime etmese de gözlerinde görürdüm zaten korkusunu. Çok büyüktü, çok gerçekti o korku. Halbuki korkmasına gerek yoktu ki ben onu hep sevecektim zaten. Sorun bir tek benim bir gün ondan vazgeçmem değildi tabi ki. Ailesinin, arkadaşlarının, çevresindeki herkesin onu yüz üstü bırakacağına inanıyordu. Sarhoş kelimelerimle anlatmaya çalıştım ben onu o olduğu için seviyordum, olduğu kişi için. Nasıl olduğu önemli değil ki, neyi seçtiği, neden seçtiği. İnandıklarına inanmak zorunda bile değilim ona inanıyorum ya, bu sevmek için yeterli.
Normalde utangaçtım ama o beni sahneye çektiğinde dans ederdim, izleyen gözlere aldırmadan. Onun yanında utanmazdım yaptığım hiçbir şeyden, ondan saklamazdım çünkü bilirim beni anlar. Kendimi suçlu hissettiğim, yaptığım için utanç duyduğum şeyleri ona olduğu gibi anlatırdım, çünkü o neden yaptığımı bilir. O ise kapalı bir kutuydu, onu tanıdığım ilk günden beri öyle oldu. Ama dün bana içini gösterdi, herkesten sakladığı öğrenirler de ondan nefret ederler diye korktuğu şeyleri söyledi. Nefret etmedim, aksine ona olan sevgim büyüdü. Çünkü o, tüm o neşesinin arkasında eziliyordu aslında. Yüzünü avuçlarımın arasına aldım ve dedim ki, senden bir an bile vazgeçmeyeceğim, hep seveceğim, söz veriyorum.
You're just so beautiful as you are my dear, neither wrong, nor a creep and I love you.
Gönderen Luna zaman: 19:10 6 yorum:
Gönderen Luna zaman: 23:08 2 yorum:
Gönderen Luna zaman: 19:45 2 yorum:
Gönderen Luna zaman: 21:31 8 yorum:
Gönderen Luna zaman: 03:12 18 yorum:
Bu hikaye 1998 yılında başladı. Yani Luna'nın ve Engin'in ilkokula başladığı yıl. Ne yazık ki ailemden sonra en uzun süre hayatımda olan ve belki de en önemli insanlardan biri olan Engin'le nasıl tanıştık hatırlamıyorum. Heralde herkes tek tek ayağa kalkıp adını, annesinin babasının ne iş yaptığını söylemiştir. Sınıfımız 8 kişiydi, o 8 kişiden ve sonradan gelip gidenlerden geride bana kalan bir Engin oldu.
5.sınıftaydık, 15 tatile gireceğimiz haftaydı, yanlış hatırlamıyorsam. İngilizce dersinde ben Duygu'yla oturuyordum arkamızda Engin bir çocukla oturuyordu. Normalde oturma düzeni bu değildi ama son günler diye öğretmen izin vermişti istediğimiz gibi oturmamıza. Duygu sürekli Engin'e bir şey için ısrar ediyordu, ne olduğunu bilmiyordum ama sormadım da. Bilmek istemiyordum sanırım. Tenefüste ısrar ettiği şeyin ne olduğunu sıramın üstüne koyulan mektupla öğrenmiş oldum. Engin bana aşk mektubu yazmıştı, Duygu vermesi için ısrar ediyordu. Böyle şeylerden çok utanırdım çok rahatsız olurdum, yakın zamanda alt sınıftan beni seven bir çocuk da barbie bebek almıştı çünkü, kabul etmek istememiştim ama en sonunda araya öğretmenlerin de girmesiyle kabul etmiştim.
Mektubu aldığım gibi Duygu'yla tuvalete koştuk, bi tanesine girip kapıyı sıkıca kapattıktan sonra okumaya başladım. Çok ama çok utanıyordum, beni böyle utandırdığı için de ona çok kızmıştım. Mektuptan hatırladığım tek bir cümle var şimdi büyük, düzgün harflerle -Engin'in yazısı çok güzeldi, çok da iyi resim çizerdi.- "Lütfen beni anla" yazıyordu. Ama ben onu anlamamıştım. Aramızdaki sözsüz oyunu, o sözlere dökerek gerçek hale getirmiş utanç verici bir şey yapmıştı. Bunlar için çok küçüktük, bu olmamalıydı, yanlıştı.
Bir hışım sınıfa gittim, gözleri önünde mektubu defalarca yırtıp çöpe attım. Sonra bir cevap yazdım, çok sert, çok kırıcı bir cevaptı ama neler dediğimi hatırlamıyorum. 15 tatilden sonra, çaktırmadan montunun cebine koydum. Uzun süre hiç ama hiç konuşmadık. İkimiz de 17 kişilik o küçük sınıftaydık ama birbirimiz için yoktuk sanki.
Gönderen Luna zaman: 21:48 4 yorum:
Ne dersin olaylar böyle gelişmiş olsa fotoğraflarındaki o zaten anlamsız olan mükemmeliyeti bozan çirkin yüzün yerini benim yüzüm alır mıydı? Belki de almazdı ama biliyor musun, bunu okuduğunda inatla hayır olmazdı diyeceğin için alırdı büyük ihtimal. Anlattığım gibi olsaydı, en azından yapayanlış bir sen ve yapayalnız bir ben yerine bir doğrulu sen ve bir senli ben olurduk. Yine karanlık olurdu ve yüzlerce sen küçülmüş, ufacık minicik beni öperken, sözcükler o kadar anlamsız olurdu ki yok olurdu. Üç noktalarda yaşayıp giderdik.
Gönderen Luna zaman: 23:31 2 yorum:
Gönderen Luna zaman: 01:03 15 yorum:
Çünkü ben uykuyum, büyüsün de bebeğim uyusun.
Gönderen Luna zaman: 03:27 2 yorum:
Etiketler: sihir, sihirbaz
Ben bi uykuyum, senin de uyuduğun.
Gönderen Luna zaman: 14:17 Hiç yorum yok:
Gönderen Luna zaman: 23:04 4 yorum:
Kızın niyeti illaki kötü olmayabilir, işaretleri iyi yorumlamak lazım. Kız sizi tanımadığı halde alttan alttan laf sokuyosa, tanımadığı halde bakışlarıyla öldürüyorsa, tanıyosa yanınızda sizinle kendi arasındaki farkı gözünüze sokma çabasına giriyorsa -sen bilmezsin bu çocuk şöyledir böyledir, biz şunu yapmıştık bunu yapmıştık gibi laflar ya da sen gergin gergin otururken ben sarılır öperim her boku yerim tavırları-, çocuğa ilgisi had safhadaysa, fazla sevgi sözcüğü kullanıyorsa oradan koşarak uzaklaşın. Gerçekten bak. O kız o çocuğa aşık ve bunu itiraf ettiğinde çocuk da geri çevirmeyecek. Çünkü sen dış kapının dış mandalısın canım benim, o kız kankası onu üzemez. Senin hayatını siker ama ona hayır diyemez. Birlikte çok şey paylaştılar, eski sevgililerine sövdüler, bilmemne. Onu kıracağına kendi kafasını kırar diyeceğimi sandıysanız yanıldınız sevgili kankalarım, sizin kafanızı kırar koduumun çocukları. Ne diye kendini üzsün yorsun? Ha bide en kötüsü ne biliyo musunuz bebişlerim, şimdi bu kız kankası ya, kıramaz ya, hayatı boyunca hiç bi kızı siklememiş esas oğlan bu kıza gelince ilişkisini bi ciddiye alacak ki sormayın. -Ha benimki ilişkisine beni öpüp, yanımda uyuduğu gün başladı o ayrı (şimdi düşündüm de o kadar ciddiye almayabilirler erkek sonuçta olm)- Ama içiniz rahat olsun (böyle kızlar varken ne kadar rahat olabilirse artık) AYRILACAKLAR. Hem de bi daha konuşmayacak halde, facebook arkadaş listesinden çıkarmalar falan. Karma'ya şükürler olsun ki o kız da sizi üzdüğü kadar hatta daha çok üzülecek, o çocuk da sizi kaybettiği için pişman olacak.
E bu yazıya bu şarkı gelmezse olmaz.
Gönderen Luna zaman: 03:38 21 yorum:
Etiketler: aldatıldım, depresyondayım, hoşlandığın çocuk, kız kanka, shitty days, unutuldum
*I've got to let you go.
Yalnız kalmak çok zor şimdi. Aklıma önce dokunuşların gelecek sonra o son sözlerin. O, beni küçük odamda duvardan duvara vuran, nefessiz bırakan, midemi bulandıran sözlerin. Beni sevdiğin anlara olan özlem yerini kocaman bir öfkeye bırakacak böylece. Bebek yüzünü dağıtmak isteyeceğim, senin beni dağıttığın gibi. Yapamam ki artık yoluma çıkmaya cesaret edemezsin. Başkalarının yanında da duramayacağım, seni sorarlar korkusuyla. O an ağzımı açıp tek kelime etsem, hıçkırıklara boğulacağımı bildiğimden cevap veremem çünkü. Yani anlayacağın her yer bana dar gelecek bir süre, duvarlar ya da insanlar üstüme yürüyecek, yıkılıp yıkılıp, tekrar yapılacak.
Seninle geçirdiğim her bir saniye boğazıma düğümlenip kalacak. Sana yazdığım her bir satır göğsümü ağrıtacak. Yazdığım o iki şarkıdan nefret edeceğim, halbuki onlar benimdi tamamen bana aittiler. Ben de bana aittim gerçi, sen dinlemedin. Sana aşık olmayayım diye kalbimi sıkan ellerim yerini midemi sıkan ellerine bıraktı. Sana hiç bahsetmemeliydim içimdeki boşluktan, bazen acıdığından. Oradan başlayıp basit bir kağıt parçasıymışım gibi yırtıp attın işte beni. Yavaş yavaş. Acı çektirdiğin her bir saniyesinden keyif duyarak. Kalbimi sıkan ellerim şimdi karnıma sarılı duruyor, kopup gitmeyeyim diye. Öyle kırılganım. Şimdi ben bir kağıt parçasıyım, önce üstüme güzel masallar yazdın, sonra üstümü karalayıp yırttın, buruşturdun.
Ama biliyor musun, zaman da geçecek tüm bu dramlar yaşanırken. O sokakta yürüyen en hüzünlü kız ben olacağım belki, otobüste dokunsan ağlayacak gibi dışarıyı seyreden o kız ama zaman geçecek. Geçiyor. Belki acıtarak, kanatarak, her bir saniye bir günmüş gibi, ama geçiyor. Benim için bile. Son dokunuşunun üstünden 4 gün geçti. Beni sevdiğin en son an bundan 5 gün önceydi.
Hani olur ya, tartışma sonrası keşke şöyle deseydim diye düşünürsün hep sonradan aklına gelir en iyi sözler. Düşünüyorum da ben ne desem, aynı saçma repliği savuracaktın yüzüme. Ben doğru soruları sordum biliyorsun, sense yanlış cevapları verdin, biliyorum.
Gönderen Luna zaman: 19:40 6 yorum:
Gönderen Luna zaman: 22:47 6 yorum:
Sen hep insanlardan oluşan bir kafesin içindesin, güzel çocuk. Maskelerin var sonra senin, kalkanların, duvarların. Ne olduğunu seviyorlar, kim olduğunu değil. Bu da senin lanetin. Ben duvarlarındaki küçük deliklerden geçebilecek kadar küçüğüm, maskeni yavaşça çıkarıp seni sevebilecek kadar da pervasız. Ama daha değil güzel çocuk, büyüyecek misin görmeliyim.
En güzeli, sen büyüyene kadar oyunlar oynayalım. Oyun bitince evlerimize dönelim bir şey olmamış gibi sonra ertesi gün bir daha başlayalım. Sen büyüyene kadar beklentisiz, plansız, hesapsız davranalım.
Ellerin saçlarımda, ellerim kalbimde atmasın diye. Kokun burnumda, kolların bana sarılmış yine o zamanki gibi üşümeyeyim diye.*
*Burdan sonra film kopuyor Mikey, cümleler mantığını kaybediyor, kelimeler hangi sırada geleceklerini unutuyor. Düşüncelere dalıyorum, yaşananları baştan gözden geçirirken korkmuş gibi derin ani bir nefes alıyorum bu hayalimsi gerçekler -Ama gerçekler! +Hala yeterince gerçek değil.- beni çıldırtmadan uyanmak için. O bir türlü engel olamadığım gülümseme yerleşiyor yüzüme, hayatıma devam ediyorum.
Gönderen Luna zaman: 21:03 6 yorum:
Belki de tanıdığım en garip adamdın sen. Yakışıklı değildin,popüler değildin, sevimli değildin. Biraz agresif, genelde ciddiydin. Attığım her mesajda cevap gelene kadar tedirgin olurdum, gerilirdim tersleyeceksin diye, halbuki hiç terslememiştin ama hep korkardım işte. Tatlı-acı bir kokun vardı sigarayla parfümünün karışımı..
"...Ve sonra beni öldürüyorsun. Çok acımasızca bu. Geliyorsun üstüme doğru eğilmişsin, bacaklarıma çarparak geçiyorsun, kokun içime doluyor. O ürkütücü tatlı kokuyu armağan ediyorsun bana. Hayır bunu yapmamalıydın, kokunu bilmemeliydim hiç, sahiplenmemeliydim. Koku hücrelerime kadar doluyor, benimsiyorum bu tatlı-acı sonradan aklıma gelecek, özleyeceğim, arayacağım kokuyu.."
yazmışım o zaman, yanılmamışım kokunu hala hatırlıyorum. Seni sevmiş miydim bilmiyorum, garip bir şekilde beni kendine çekiyordun sadece. Bunu nasıl yapıyorsun onu da bilmiyorum ama üç yıl sonra yine beni etkilemeyi başarıyorsun bir şekilde. Hem de kendi beynimin bana gösterdiği, kısacık bir film şeridiyle.
Gönderen Luna zaman: 22:39 10 yorum:
Gönderen Luna zaman: 19:28 10 yorum:
Gönderen Luna zaman: 14:59 6 yorum:
Gönderen Luna zaman: 00:19 11 yorum:
Her zaman o an geldiğinde, "o" geldiğinde doğru hamleleri yapıp doğru sözleri söyleyememekten korkmuşumdur. Aynı otobüsteyken kafamı kaldırmadığım için görememekten, sokakta yürürken ayaklarıma baktığım için ya da. Ama belki de durum hiç bir zaman bu olmamıştı. Belki de sadece o anın gelip gelmemiş olmasıydı mesele. Belki de o geldiğinde sen fark etmesen bile, vücudun geldiğin bilip ona yöneliyordur, bacakların ona gidiyordur, ellerin ona uzanıyordur, dudakların senden habersiz onunla konuşuyordur. Belki o an geldiğinde sen, mantığın, düşüncelerin bir kenara çekilip uzaktan içgüdülerinin yaptıklarını izliyordur, ne olup bittiğine anlam veremeden. Belki de.
Her zaman o an geldiğinde aklım başımdan gidecek, kalbim yerinden çıkacak sanıyordum. Ama belki de ilk görüşte aşk diye bir şey olmamıştı hiç bir zaman. Belki de ben aşığım, aşık oldum diyip durarak O olduğunu düşündüğün kişiye hayaller giydirip kendi rengine boyamak değildi mesele. Ne yaptığını, neden yaptığını bilememekti olması gereken. Hiç hesapta olmamalıydı, aklın ucundan geçmemeliydi son saniyeye kadar. Beynin sevmemeliydi, mantığın kaçınmalıydı yapmak üzere olduğun şeyden. Belki de hayatın akışını değiştirecek bir şey yapmalıydın ama bunu yapacağını kendine bile belli etmeden. Çünkü belli ettiğinde, bir plan yapmış olurdun ve hayat planlarını bozardı daima.
Belki de saçmalıyorum sadece. O'nu hiç bulamama ihtimali aklıma gelmesin diye avutuyorum kendimi belki de. Her neyse.
Gönderen Luna zaman: 19:51 4 yorum:
Gönderen Luna zaman: 00:18 8 yorum:
twitter.com/marslibikiz Twitter aldım :/ Hiç hoşum...