DÜNYA MÜLTECİLER GÜNÜ - ilksesgazetesi.com
Ana Sayfa » Yazarlar » DÜNYA MÜLTECİLER GÜNÜ
23.06.2015 289 Paylaş Tweetle Gönder
Sen bir mültecisin
O bir mülteci
Bunları görmüyor musun !
Karanlık bir hayatın ufuklarında gördüğü ışığa doğru koşan pervaneler
Işığın küllerinden yüreğini ısıtarak çıkan tohumların en son şarkısını unutmamak için kuşaktan kuşağa el verir gibi dokunan bir kilimin renklerinden, ilmek ilmek hayatı koparanlar..
Bütün dinlerin öksüz çocukları
Ekmeğin yanık yüzü, yağmurun soğukları
Yangının alevi, aşksızlığın derin yaraları içinde koşacak sarılacak kimsesi kalmayanlar
Savaş artıkları, ölülerin son çığlığını zamana ve anılara taşıyan hayaletler
Doğdukları evlerin, sarıldıkları son kirli ve yırtık giysilerin ilk rengini masallarına armağan ederken susanlar
Anneleri yıkık bir duvarın altında kalan kimsesiz çocukların en küçüğü,en küskünü ve ulaşılmaz derinliğine saklanan kuyuların , yosunu kurumuş taşların kendisi olanlar...
Bu savaş, kimin savaşı !
Bütün insanların tanrısı
Ekmek kadar sıcak ve taze bir peynirin yeşil soğanında kalan parmak izlerini anımsamadan yola bakanlar ölüyorlar
Yol kenarında, dağ başlarında mezarı çok
İki taş rüzgar sırtında..
Anneleri..Öğretmenleri..Dedeleri, dayıları, amcaları, akrabaları ve hayatlarını anlatacak ve anlatırken ağlayan bakışlarındaki yağmuru silecek kimsesi kalmayanlar.. Kör bir kervanın uluyan köpekleri eşliğinde dağlara sığınarak ve olmayan umutları arayanlar
Saklambaç oynanan günlerin masalını anlatan son dengbejin örgülü saçlarında kalan kınalı boncukların sesi kırıldı
Cam parçalarından düşen ışıltının ışığı, mavinin mavisi, kanın kanı, suyun suyu umutsuzluğa, uçtular
Her şey kendi içine sığınmış, kardeşlerim
Bulut bulutların içinde
Umut Umutların, ölüm ölümlerin başucunda..Tutulacak ellerin derin çizgilerinden yüzyıllık öfkelerin ve öykülerin son durağında dinlenmeden haykıran bir tarihin utanç sayfalarını çeviren rüzgarın ufuklarında..
Kara..Kapkara..Umudun ve ölümün kol kola sarhoşluğu. Karanlık gecelerin zifiri perdelerinden düşen gecenin bitmeyen çığlığını yolların taşlarında saklayan böceklerin son melodisinde boğulan insanlar
Dağlar..Yüce dağlar..Umutlarını astıkları soğuk ve uzun namlulu bulutların içinden sızan şarkıların son dizesinde hep umudu saklayanlar
Umutsuzluktan umut doğuranlar
Kardeşlerim.. Dünya hızla yaşlanıyor.
Rüzgar her mevsimde hüzün yüklü anıların ağırlığıyla uçurtmalarını aynı alanda çevirip şaşkın bakışlarında oluşan küçük girdaplara gömüyor
Elleri hep derin çizgiler içinde kendi yolculuklarının sonsuz hüznünü birbirlerinden saklayarak aynı kafilelerle yola çıkıyorlar..
Pagos tepesinde uçurtmanın peşinden bulutlara koşuyoruz. Peşimizde rüzgar
Peşlerinde köpekler ve yaralı bir ekmek kokusunda yalvaran bakışlarıyla çocuklar
Bulutların beyazlığını arkalarında bırakarak toz içinde bir hayatın elçileri rüyalarını boşluğa bırakarak bizimle koşturuyorlar
Büyük çocuklar; Gülcan, Mete, Ezgi, Gönül, Emel ve Hazal ve yaralı kuşların geriye bıraktığı kanat seslerinden düşen umutların beyazlığı
sevdaya uzanan yol. Renklerin kardeşliği, umutların ekmek kokusu, gök mavisi, doğduğumuz ev, koştuğumuz sokak, sarıldığımız ağaç, meyvesini paylaştığımız hayat..Yarını olmayan bir sıcaklığın yüreğinden üşüyerek düşüyoruz hep birlikte Kadife Kale'den barışa