Gökkuşağı Dosyası - Eylül Çoğal: Mart 2014
Bugün Tatlı Pazartesi postu yayınlayamayacağım. Çünkü hiç de tatlı bir pazartesi değil.
Aydınlıkla, dürüstlükle kalmak dileğiyle...
Mart ayının, son haftada kazma kürek yaktırmak gibi hain planları yoksa, bundan sonra havalar hep güzel olacak diyebiliriz!
Yaz günleri için gün saymaya başlayacağımız, içimizin kıpır kıpır edeceği, baharın tüm coşkusunun ruhumuza dolacağı şu günlere uygun bir Tatlı Pazartesi yapayım dedim bu hafta.
Yine bir Pinterest panomu konuk etmiş olacağım aslında.
Sizleri bilemem ama ben, küçücük bir sandviç ya da ekmek üstü peynir bile olsa elimdeki, açık havada bir şeyler yiyip içmeye bayılırım... Mekanların dış kısımları, sahiller ya da çayır çimen.
Temiz havayı soluyarak yemek yemek bence çok zevkli. Hele de açık havada demlenmek!
Kim rakısını, şarabını, birasını mis gibi havada içmeye hayır diyebilir?
Neyse. Çok uzatmayayım, sonuçta bu bir Tatlı Pazartesi postu. Ben gevezeliği bırakacağım, görseller konuşacak.
Gerek kumsalda, gerek otta bayırda kurulmuş piknik sofralarına yer verdim bu hafta.
Hem bahara, hem de yepyeni bir haftaya merhaba derken içimiz açılsın biraz...
Sizi, Pinterest'teki "Picnic" panoma göz atmak için buraya, bütün panolarıma bakmak isterseniz de buraya alayım.
Herkese miss gibi, uçuş uçuş bir hafta dilerim!
Etiketler: Açıkhava Keyfi, Bahar, Deniz, İlkbahar, Keyif, Kumsal, Piknik, Pinterest, Sahil, Tatlı Pazartesi, Yaz, Yemek
Yine fena halde mart çarpması yaşıyorum!
Her yıl mevsim değişimi nedeniyle mart aylarında kurt adam oluyorum.
Bütün beden - zihin - ruh dengem birbirine giriyor. Tabii ki her sene aynı şiddette olmuyor ama bu sene kamyon gibi gümledi arkadaş!
Bir kere, havanın ne yaptığı belli değil. Normal sürecinde seyreden bir mevsim değişikliği bile beni etkilerken, bu seneki sallantılı, ne idüğü belirsiz havalar beni benden aldı.
Artı olarak ülkenin içine girip girip çıktığı durumlar, Onursuz Adam'ın her allahın günü yumurtladığı yumurtalarla üsütümüzde yarattığı "Eeh bu kadar da olmaz artık bea!" hissiyatı dengemi iyice sarstı.
Dün gece de twitter kapandı, geçmişler olsun.
Yemin ediyorum bende kafa kalmadı artık.
.. Yorganlar, Battaniyeler ..
Bir de tembelleştim ki sorma gitsin. Evden çalışmanın en büyük tuzaklarından birine öyle bir düştüm ki birkaç haftadır, içinde eşinip duruyorum.
Normalde erkenden kalkmaya, düzenli olmaya çalışıyorum. Kaytaracağımı hissettiğim anda ise "Eğer ofiste olsaydın kaytarabilir miydin? Hayır. O zaman şimdi de kaytarma." diyerek kendimi frenliyorum. Ya da, "Dışarıda çalışsaydın dokuz buçukta kalkabilir miydin, hayır, o zaman hadi bakayım yedi buçukta ayağa, marş marş!" diyerek ite kaka öz disiplinimi koruma savaşları veriyorum.
Yeni birtakım işler yapıyorum, yani öz disiplinime en sahip çıkmam gereken zamandayım aslında.
Ama mart ayı laf dinliyor mu?!
"Başlarım senin işinden de, öz bilmemneyinden de! Hadi bakayım doğru kanepeye! Yaşasın uyuşukluk!" diye tepemde davul çalıyor adeta...
Hemen üste çıkmaya çalışıyorum, "Olmaz sevgili mart, çalışmam lazım... Koptum mu iyice kopacağım yoksa.. İpin ucu kaçtı mı sonra kolaysa topla.." diyorum.
Diyor ki, "Sen merak etme, bu ay, ipin ucu istesen de bende, istemesen de bende. Hadi bakayım al eline bir kitap, çek üstüne battaniyeni, çağır kocanı da - evet onu da yoldan çıkarmaya çalışıyor hain - sarılın birbirinize, iş güç de neymiş, hadi bakayım, tembel tembel, ooh miss..."
Bunu derken yüzüme bir şey mi üflüyor artık, gaz mı sıkıyor bana ne yapıyorsa, kuzu gibi itaat ediyorum.
Aa bir bakmışım, hakikaten üstümde bir battaniye, elimde kitap - aa koca da gelmiş hatta! - miskiiiin miskin takılıyorum.
Ben de pes ettim ne yapayım. Normalde çalışmak isteyip de çalışamadığımda aşırı gerilirim. Ama son günlerde, saldım gitti.
.. Bir Ağlar Bir Güler Zavallı Kurt Eylül ..
Yazının başında size kurt adam oldum dedim ya, şimdi siz demişsinizdir, alt tarafı miskinleşmiş, kurt adamlık bunun neresinde diye.
Geçenlerde kocama bir konuda kızdım. Eften püften de bir şeydi. Kendi odamdan onun odasına doğru homurdanıyorum.
Normalde kullanmadığım bir kelime kullandım. Önceden kullanmamıştım çünkü öyle bir kelime yok dünya üzerinde, o anda icat ediverdim. Adamcağız "Ne dedin?!" falan demeye kalmadan, ağzımdan çıkan kelimenin abzürdlüğünü fark edip gülmeye başladım.
Sonra daha çok, sonra daha da çok güldüm.
Ve sonra, uzun zamandır başıma gelmeyen bir gülme krizine girdim.
Az önce kendini azarlayan karısının, katıla katıla gülmesine anlam veremeyen zavallı kocam odama geldi hemen.
Baktı gülmekten kıvranıyorum.
Adamcağız şaşkın, yanaştı.
Aa sonra baktım benim yüzüm ekşimeye başladı. Nasıl olduğunu anlayamadığım bir geçişle ağlamaya başladım.
Bir gülüyorum, bir ağlıyorum.
"Aşkım ne oluyor sana böyle?" diyen kocama - tüm bu hallerim yetmemiş gibi bir de - "Bak bak iyi belle bu hallerimi, ileride hamile kalınca da böyle ayarsız olucam!" diyorum!
Yahu niye dersin böyle bir şeyi be kadın, manyak mısın?:)
(Baştan kötüsüne alıştırayım da, sonradan vakitli vakitsiz aş erince koymasın adama diye düşündüm zaar.)
Ha bu arada, ne kadar ayarsız olduğumun da gayet bilincindeyim yani. Pes!
Vallahi tırstı adam.
Ama yine de kocaman kocaman sarılıyor, o sarıldıkça ben daha çok ağlıyorum, kafamı göbeğine gömüp.
(Bu arada bunu okuyan psikiyatristler varsa bana notlarını vermişlerdir.:/ Ama doktor abiler, ablalar, mart ayında olduğumuzu da hesaba katınız lütfen, rica edicem.)
Neyse, benim adam, ev tipi kurdunu hava aldırmaya çıkarttı da biraz kendime gelebildim.
Sonra da, "Tamam, dedim "Sevgili mart, senin dediğin olsun."
"Madem bünye ısrarla bunu istiyor, biraz onun lafını dinleyelim bakalım."
Madem devrilip yatmam gerekiyor, peki o zaman.
Mart da gelip geçecek nasılsa.
Eğer nisana; "Ben bu hatunu pelte ettim. Al sen de üstüne bir güzel tüy dik." demezse eğer, bir haftaya kalmaz dinç ve zıpır bir kadın olarak hayatıma geri döneceğim kesin.
O zamana kadar, bol kitap, bol film, bol ense yapmaca.
Kocayı da yanıma çekip, mart kedileri gibi yayılıp, keyif yapmaca.
Etiketler: Kadın, Kadınsal Haller, Mart Çarpması, Mevsim, Mevsim Değişikliği, Psikoloji
Yine bir Tatlı Pazartesi ile buradayım!
Ve yine tatlı mı tatlı konuklarım var!
Çok zor bir hafta geçirdik ülkece, biraz içimiz açılsın, gözümüz şenlensin.
Haftalar önce burada Çılgın Pastalar ve burada da Süslü Pastalar paylaşmıştım sizinle.
Bugün ise sırada Çılgın Kurabiyeler var!
Tüm dünyada butik pastacılık ve kurabiyecilik coştukça bizim de gözümüz, gönlümüz şenleniyo resmen.
Gerçi bana soracak olursanız, aşağıda göreceğiniz kurabiyelerin çoğu benim iştahımı açmıyor. Çünkü ben gıdalarda yoğun şekilde boya kullanılmasından ve özellikle de boya olduğu çok belli olan cırt renkli yiyeceklerden hazzetmiyorum. Pek tüketmiyorum da.
Ama bu, bu uçuk kurabiyelere hayranlıkla bakmaktan tabii ki alıkoymuyor beni!
Hadi siz de bakın, siz de şenlenin, bu haftaya rengarenk girin!
Bu arada Pinterest'teki Cookies panomu takip etmek ve daha fazlasını görmek isteyenler, sizleri buraya alayım!
Etiketler: Butik Kurabiyecilik, Butik Pastacılık, Kurabiye, Mutfak, Özel Günler, Pasta, Tasarım, Tasarım Kurabiye, Tasarım Pasta, Tatlı, Tatlı Pazartesi
Evet yine bir cumartesi geldi.
Yani yazı günüm.
Ama bugün, hafta arasında birkaç yazı yazmış olmamın da arkasına saklanarak, lafı çok uzatmadan kıyın kıyın kaçacağım.
Zira kafam bol sebzeli bir çorba gibi.
Öncelikle, klasik mart çarpmamı yaşıyorum. Mevsim değişikliğinden dolayı leyla gibiyim, hiç çalışasım olmadığı gibi, hep yatasım, sürekli ense yapasım var.
Bu modun üstüne Berkin geldi.
Bedenimdeki hımbıllık yetmiyormuş gibi, evladın acısı yüreğime taş gibi indi. Zaten ülke karmakarışık, tam tuz biber ekti.
Yavrucağın ölümüne mi yanarsın, ortalığın yine karışmasına mı panik olursun, onursuz adamın söylemlerine mi çıldırırsın şaştım kaldım.
Biraz yazdım, sizlerle paylaştım, kah ağladım, kah saydım sövdüm, kah böyle ruh gibi kalakaldım.
Ruh halim daldan dala atladı. Bol bol kocama sarıldım, onu kokladım terapi niyetine, Mısır'ımı, Faik'imi okşayarak huzur bulmaya çalıştım.
Sonuçta işte böyle gördüğünüz gibiyim.
Şu an için bundan başka yazacak bir şeyim yok.
Onursuz Adam yazımda da yazdığım gibi, onuru olmayanın sınırı da yokmuş ve işte bu yüzden gelecek günler ülkemize ne getirecek kestiremiyorum.
Umutlu, korkulu, tedirgin ve heyecanlıyım.
Dediğim gibi, bol sebzeli bir çorba tadındayım...
Etiketler: Berkin Elvan, Ruh Hali, Türkiye, Yazı
Ölüm kimseye yakışmaz elbet, ne yaşta olursa olsun.
Herkesin geride bıraktığı en azından bir sevdiği, daha yaşanacak hikayesi, derin derin solunacak havası, gülümseyecek anları vardır illa ki...
Ama genç ölmek...
Genç ölmek hiç yakışmıyor insana.
Hele hele de çocuk ölmek...
Hiçbir şey yaşamadan, hiçbir kapıyı açamadan, anılar biriktiremeden yok olup gitmek...
Oyunlara doyamadan, sevimsiz bir ergen olamadan, sivilcelerle savaşamadan, karnede kırık getiremeden, arkadaşlarınla okul kıramadan....
Yaşamı tanıyamadan, kim olduğunu bile bilemeden, hatta yeri geldiğinde şöyle bir ağız tadıyla hayata sövemeden...
İlk biranı içemeden, itlik, muzurluk yapamadan..
Belki hiç tatile çıkamadan, kimbilir belki henüz ayağını denize sokamadan, hatta belki kar yağışını bile göremeden, sokakta çamurlanıp eve dönemeden, terleyip hasta olamadan...
40 derece ateşle yatarken anneciğinin şefkatle başucunda bekleyişinin sıcaklığına doyamadan....
Kendi aileni kuramadan, asla anne-baba olamadan...
Mantarı, bamyayı, kerevizi sevemeden...
Babacığınla karşılıklı rakı- balık yapamadan...
O kızı, oğlanı kimselere anlatamadan...
"Annem / babam ne kadar haklıymış!" diyemeden....
Ortaokula, liseye geçemeden... O sevimsiz sınavlara giremeden, "Ne olacaksın?" sorusunun cevabını bile bulamadan...
Aşık olamadan, komşu kızını öpemeden, seni seviyorum diyemeden...
Sevişmek nedir bilemeden, sevdiğini koklayamadan..
Hayal kırıklıklarıyla tanışamadan, hatta hayallere bile dalamadan...
Kimsenin elini tutamadan ölmek, ne acıdır, ne acı!
Büyüyememek ne acı!
Yağmurlara, güneşin doğuşlarına, batışlarına, her bahar açan çiçeklere, solan yapraklara, bazen çılgınca ağlayıp, bazen de kahkahalara boğulmanın buruk tadına, kitaplara, müziklere, danslara, sıcacık ekmeğin kokusuna, çok acıkıp da çökülen sofralara, köfte-patatese, kana kana içilen sulara, peşinde koşulacak toplara, boktan şakalara, hayatın tuhaflıklarına, yürek sızılarına, işitilecek azarlara bile doyamadan yitip gitmek ne acı Tanrı'm!
Dayanamıyorum çocuk ölenlere.
Kıyamıyorum, içim yanıyor.
Neden diyorum, neden?
Hepimiz bir şekilde ilerliyoruz da bu yolda, onun yolu niye hemencecik bitti?
Daha ne olduğunu bile anlayamadan neden kapandı hayat defteri...
Yaşayamadan ölmek ne acı!
(Bu yazı, Berkin Elvan ve varoluşumuz boyunca onun gibi yaşayamadan ölen tüm masumlara yazılmıştır...)
Etiketler: Acı, Berkin Elvan, Çocuk, Hayat
Ben artık iyice anladım ki;
Şu hayatta onuru olmayandan korkacaksın.
Çünkü onuru olmayan insanın sınırı da yokmuş.
milyonların gözünün içine baka baka söyleyebileceği yalanın,
yaratabileceği kaosun hiçbir limiti, haddi, hesabı yokmuş.
Şu yaşımda bunu çok net anlamış oldum.
Ve bundan sonraki hayatımda da öncelikle kendimi ve gelecekteki çocuklarımı - hiçbir şeyden değil ama - onursuz insandan korumam gerektiğini de çok iyi anladım.
Ama bugünler de geçecek.
Ahlaksızın, hırsızın, katilin hükmü ne kadar sürmüş ki şu dünyada.
Elbet onursuz adamın da bir son kullanma tarihi var.
Ve inanıyorum ki yaklaşıyor.
Bugün Berkin Elvan toprakla buluşacak.
O huzur içinde yatsın ama bu ülkenin diğer evlatları onun ve diğer masumların hesabını sormadan huzur bulamayacak.
Etiketler: Berkin Elvan, Onursuz Adam, Türkiye
Tatlı Pazartesi | Inge Löök: Bu İhtiyarlar Bir harika!
1951 doğumlu, Finlandiyalı illüstratör (aynı zamanda da bahçıvan) İnge Löök'ün çalışmalarıyla yeni tanıştım ve Old Ladies isimli kartpostal serisine tek kelimeyle hasta oldum!...
Ağızlarında dişleri bile kalmamış olmasına rağmen hayatın tadını sonuna kadar çıkaran, çılgınca eğlenen, muzurluklar yapıp keyif çatan bu iki ihtiyara siz de bayılacaksınız!..
İşin en sevimli yanı da, Inge Löök bu ihtiyarları çizerken, yıllar evvel oturduğu apatmandaki komşuları olan Alli ve Fifi isimli iki yaşlı teyzeden ilham almış.
Keşke hepimiz böyle yaşlansak, yaşımız ilerse de ruhumuz hep şen, hep muzip kalsa!
Daha fazla bilgi için Inge Löök web sitesi burada.
Neşeli, eğlenceli ve hınzır bir hafta dilerim!
Etiketler: Hayat, Illustration, Illustrator, Inge Löök, İllüstrasyon, İllüstratör, Old Ladies, Tatlı Pazartesi
Hayatımda ilk sivri topuklu ayakkabımı yaklaşık 3 sene önce giydim.
Ve yaşım 34!
Bu zamana kadar aklın neredeydi diyecek olursanız, açıkçası aklım rahatımdaydı hep!
.. Canım Cicim Kara Postallarım ..
Ortaokul ve lise yıllarımda, eğer sarı saçlı, mavi gözlü, açık tenli ve minyon olmamı saymazsak, dışarıdan bana baktığınızda "kadınsı" diyebileceğiniz hiçbir özelliğim yoktu. Zira o zamanki giyim kuşam anlayışımız - en yakın kız arkadaşlarımla birlikte - yırtık kot, siyah tişört, bol bol deri ve gümüş takı ve kara postallardan ibaretti. Tabii bu tişörtler çeşitlenebiliyordu zaman zaman. Sigara ile her yerine delikler açılmış tişört, rock gruplarının tişörtleri veya boyayla ya da çamaşır suyuyla çeşitli atraksiyonlar yapılmış özel tasarım (!) tişörtler...
Bu postallara o kadar sarmıştık ki, yazın bile giyiyorduk. Hatta, haki yeşili deriden, içi peluşumsu ultra sıcak bir maddeyle kaplı, ultra kışlık botlarımla Bodrum'da koca bir yazı devirdiğimi bilirim. Botun tabanı ceviz büyüklüğünde delindiydi, ayağım direkt yerle temas ediyordu da ben yine de çıkarmamıştım onları!
Vefaya, sadakate gel!
Aynı sadakat, en yakın arkadaşıma sonbaharda ayak mantarı olarak geri dönmüştü de, benim 37 numara ayacıklarıma hiçbir şey olmamıştı! Deve derisi mübarek.
Lise biri okuduğum okul, kılık kıyafet yönünden çok sıkıydı ve kış soğukları dışında postal giymek de yasaktı. İşte bu yüzden, elin kokoşko kızları etek boyundan idareye çekilirken, bizim zılgıt yeme ve müdürün odasını boylama nedenimiz de yine bu postallardı.
Zavallı annem kibarcık kibarcık giyinen, yaşıtım çıtı pıtı kızlara özene dursun, biz, şirin ve masum yüzlerimize inat, bir elimizde sigara, şanslıysak diğer elimizde de bira ile, vöh vöh vöh modunda it gibi gezerdik.
Hal böyle olunca da, takdir edersiniz ki, topuklu ayakkabı giyme konusundaki evrim sürecimiz pek geç gelişti!
.. Beceremiyorsan Giyme ..
Şu hayatta hep şunu demişimdir:
"Çekiştireceksen mini etek, üstünde duramayacaksan topuklu ayakkabı giyme!"
Annem mesela çok arzu ederdi incecik topuklar kullanmamı. Ama ben hiç oralı olmadım. Mini etekler, elbiseler çok giydim, altına da hep dolgu topuklar giydim, yüksek ayakkabı babında. Hatta bu dolguların bazıları oldukça da yüksekti. Ama sivri topuk? I-ıh.
Ne hevesim oldu, ne de cesaretim.
.. Sevgili Kırmızı Pabuçlarım! ..
Birkaç sene önce bir arkadaşımın düğünü için üst baş bakıyorduk çarşıda. İstediğim şeyi bir türlü bulamamış, bulduğumu da kendime yakıştıramamıştım. Nihayet akşamın köründe elbise işini halletmiştik ama o elbisenin altına da ayakkabı almak lazımdı. Ve ben yorgunluktan bitmiştim, dere tepe gezip bir de ayakkabı bakacak halim kalmamıştı.
İşte o sırada Bakırköy çarşıdaki herhangi bir ayakkabıcıya girdik ve ben onları gördüm!
Hiçbir markası ya da özelliği olmayan, dümdüz, kıpkırmızı, rugan, yüksek topuklu ayakkabıları. Her kadının dolabında büyük ihtimalle vardır ama benim hiç öyle ayakkabım olmamıştı. Dediğim gibi, ilgim de olmamıştı o güne kadar...
Ama o an, anneme gösterip, "Acaba şöyle bir şey mi alsam?" dedim. Yıllardır topuklu ayakkabı giysin diye öldüğü it kızının, o kırmızı ayakkabılara meyletmesi annemi eminim ki küçük çaplı bir şoka soktu. Ama baktı ki ciddiyim, bir hoşuna gitti ki sorma gitsin.
O ayakkabılar alındı.
Ve işte hayatımda yepyeni bir dönem de böylece başlamış oldu!
.. Otuzlarımın Kırmızı Pabuçları ..
Birçok filme ya da hikayeye konu olmuştur ya da belki sizlerin de böyle bir anısı vardır; kızların çocukluklarında sahip olmak istedikleri ya da sahip olup da aşk yaşadıkları bir çift kırmızı rugan ayakkabıları mutlaka vardır.
İşte ben o biricik, kıymetli kırmızı pabuçlarımı taa otuzlu yaşlarımda buldum.
O gün aldığım ayakkabılarım o kadar şeker gibiydiler ki ve o kadar çok sevdim ki onları, birkaç gün boyunca salonda televizyonun yanına koydum. Seyrettim durdum.
Evde abuk sabuk zamanlarda giyip, holde bir uçtan diğer uca dingil dingil yürüme egzersizleri yapmaya çalıştım.
Çeşitli giysilerle denedim de denedim. Ayna karşısında, tek bacağı arkaya doğru kıvırarak pozlar verip kendi kendime oyunlar yaptım. (Zilliye bak sen!)
Şimdiki biricik kocam olan sevgilime ayakkabılarımı gösterip gösterip "Aşkım bak ne tatlılar di miii?" şeklinde tacizlerde bulundum.
Aklıma geldikçe gidip baktım, sevdim onları. Bir yalayıp yutmadığım kaldı.
Yani anlayacağınız, tam bir topuklu ayakkabı sonradan görmesi oldum!
.. Renk Renk Topuklular Gelin Banaa! ..
Ve bundan sonra, çarşıda pazarda, internette, televizyonda milletin ayağında vs.. gördüğüm her yüksek topuklu ayakkabıya sulanır oldum!.. Özellikle de düz renk ama renkli olanlara özel bir zaafım oluştu. Açılışı bu tarz bir ayakkabıyla yaptım diye midir nedir.:)
Ve böylece fırsat buldukça bu tarz ayakkabıları dolabıma ekler oldum.
.. Giyecek Yer ve Giymeyi Becerebilme Sorunsalı ..
Ben bu renk renk pabuçları aldım iyi güzel de, acaba nerede giyecektim?
Öncelikle ben evde çalışan bir insanım. Giyinip kuşanıp işe gitme gibi bir durumum yok. (Ne yalan söyleyeyim, sırf şu ayakkabıları her gün giyebilmek için, keşke ofiste çalışsaymışım dediğim bile oldu!)
Gezmeye giderken giyecek olsam ayrı sorun. Arabadan inip direkt mekana girmem lazım. Öyle fazla yürümeye gelmez benim otuz yıl boyunca alışmamış şaşkın ayaklarım! (Hele bir de bunlarla koşabilenler var, aman yarabbi!)
Ayrıca yolun düzgün olması gerekiyor. Arnavut taşlı bir yolda, 10 metre yürüyüp de bileğimi kırma ihtimalim, en azından %98.
Normal yollarda ise hırtık pırtık şeyler olmayacak. Minik taşlar, engebeli zemin, bozuk asfalt gibi İstanbul sokaklarında hiiiiç olmayan (!) şeyler mesela! İşte bunlardan birine denk geldiğimde bileğimin faaaart diye dönmesi işten bile değil.
Ve bunu çok yaşadım.
Hayır bileğimi de geçtim, yıllar boyunca en sinir olduğum kadın tipi yahu! Topuklu giyip de yürümeyi beceremeyen!..
Nasıl utanıyorum başıma böyle bir şey gelince. Ama ne yapayım, alışmak da lazım bir şekilde. Zorlu zeminler pratiğimi nasıl yapacağım başka türlü, değil mi ama?
Geçen gün annemin sergisine gittik, ayağımda baya yüksek topuklular. Galerinin hemen önünde attı babam bizi arabadan, çok şükür! İçeride ise kuytu bir kokteyl masası bulup konuşlandım, sırtımı duvara yaslayıp, gidene kadar orada takıldım.
Sonra çıkacağız, ee araba nerede? Otoparkta?! Otopark nerede? Taa yolun aşağısında!
Benim bilek durur mu, inene kadar yine farrt diye dönüverdi tabii.
Sonra geçen haftalarda, okuldayım. Dönem başlamış, yeni öğrencilerimle tanışmışım. Ayağımda sivri olmayan ama yine de oldukça yüksek topuklular (Bootie mi diyorsunuz, ne diyorsunuz bilirkişi hanımlar! Onların topuklusu işte.:)
Sınıfla konuşuyorum, yok tasarım, yok yaratıcılık bıdı bıdı anlatıyorum, ayaktayım ama popomu masama dayamışım. Ayaklarım da topuklarımın üstünde, şöyle öne arkaya oynatıyorum konuşurken.
Birden bir hafifleme hissettim altımda. Amanin ne oluyoruz derken bir baktım, topuklardan biri sizlere ömür!...
Ayakkabısını terk-i diyar eylemiş!
Kaldı elimde. Dersin de başı üstelik.
Hadi giydin o ayakkabıyı, ayakta dikilirken öne arkaya niye kanırtıyorsun be kadın?!
Hadi yürüyememeyi geçtim, durduğum yerde bile kullanmayı beceremedim yani, gerisini siz düşünün!
Kırkından sonra coşan erkeklere azgın teke diyorlar ya. İşte ben de topuklu ayakkabı tekesi olmuş olabilirim otuzumdan sonra.
Ne yapayım, canım sağ olsun!
Ama azimliyimdir ben.
Bu işi çözeceğim.
Yeter ki daha fazla pratik şansım olsun.
Bu yazıyı da, dingil dingil gezen bir Eylül görüp de dalga geçmeyin diye yazdım zaten!..
Önce ben dalga geçeyim kendimle, sonra başkasına laf düşmesin hesabı.:)
Sen kovmadın, ben istifa ettim tadında.
Etiketler: Ayakkabı, Giyim Kuşam, Kadın, Kadın Olmak, Kırmızı Topuklu Ayakkabı, Moda, Stil, Tarz, Yüksek Topuklar
Malumunuz Pinterest'te ziv ziv gezinmeyi pek severim. Bugün Tatlı Pazartesi'de sizlerle dünün Pinterest hasılatını paylaşayım dedim.:)
Çünkü bu sefer de kafamı pencerelere taktım.
Pencerelerin dışarıdan görünüşlerine zaten bayılırım ama bugün paylaşacaklarım içeriden görünüşleri.
Kimisinin manzarasını, kimisinin atmosferini, kimisinin de çerçevelerini beğendim! (Evet aynen öyle.)
Sonuç olarak hepsi son derece bakılası, keyifle seyredilesi.
Pinterest'teki Windows panomu izlemek için buraya bakabilirsiniz.
Bütün panolarıma ulaşmak için de buraya tıklayabilirsiniz.
Merak ediyorum acaba siz eviniz için hangi pencereyi ve tabii manzarayı tercih ederdiniz?
Güzel haftalar dilerim! :)
Etiketler: Fotoğraf, Hayat, Manzara;Güzellik, Pencereler, Tatlı Pazartesi
Çok ama çok özlemişim!
Ve gerçekten burnumda tütüyor.
Jeneriğini bile her seferinde hoplaya zıplaya izlediğim, her bölümünü içime çeke çeke, keyiften dört köşe izlediğim canım, biricik dizim.
Normal yayından izleyip, bir de ayrıca hepsini indirip, biriktirip ard arda üç-dört bölüm izleyebilme kapasitesine sahip olduğum, seyretmelere doyamadığım(ız) sevgili Avrupa Yakası! Ki her bölümün bir buçuk saat olduğunu düşünürseniz, ard arda üç-dört bölüm izleyebimek herkesin yapabileceği şey değil. Avrupa Yakası hastası olan kocam bile iki bölümde yoruluyor.
Bana ise bana mısın demiyor! Vaktim olsun, on bölüm saydırırım peş peşe.
Her bir karakterini ayrı ayrı sevdiğim ama tahmin edersiniz ki Burhan Altıntop'a karşı mazoşist bir sevgi beslediğim bu olağanüstü diziyi çok özledim gerçekten.
Neredeyse bütün bölümleri elimde kayıtlı duruyor.
Ve bence bu gerçek bir hazine!
Özlediğinde, keyfin kaçık olduğunda ya da şöyle yayılayım da hem güleyim hem nostalji yapayım dediğinde, hemen aç bir Avrupa Yakası, bak keyfine.
Ama ben bunu uzun zamandır yapmamışım.
Bugün kocam açtı bir bölüm.
Hem de Burhan Özel bölümü.
Onu bitirdik, Dursun özel bölümüne başladık.
Müthiş bir pazar keyfi!
Nasıl nasıl nasıl özlemişim!
Şimdi Yalan Dünya'yı da çok keyifle izliyorum.
Ama Avrupa Yakası'nın yeri gönlümde hep başkadır.
Hep "Aah keşke yepyeni, hiç izlemediğimiz bölümleri olsaydı!" diye düşünürüm.
Ama yine de eski bölümlere sahip olmak, onların keyfini yaşamak da bambaşka güzel.
Ömrüm olduğunca ara ara açıp bu keyfi kendime yaşatacağım.
Ve eminim ki hep aynı keyfi alacağım.
Benim gibi Avrupa Yakası'nı çok ama çok özleyenler var mı?
Etiketler: Avrupa Yakası, Burhan Altıntop, Dizi, Engin Günaydın, Gülse Birsel, Özlem, Pazar Keyfi