Anne ve çocuk - Yargılamak - Çocuk ve duygusal zekaile kadın insan ve hayata dair
Ben bir transformal nefes koçuyum. Seanslara başlamadan önce kısa bir koçluk çalışması yapılıyor ve danışanla sohbet ediyoruz. Üzerinde özenle durduğumuz konu yaşanılan olaylarda ne hissettiğimiz...
Danışana da duygularını soruyorum ve ne kadar seans yaptıysam, seans sayısı kadar şu diyalog birebir yaşandı:
-Böyle bir olay olduğunda ne hissediyorsun?
-İyi bir duygu değildir, ne hissettiğini öğrenmek istiyorum.
İşte böyle, hiç kimse ne hissettiğinin farkında değil. Bir sürü duygumuz var, kızgınlık, öfke, sinirlenmek, üzülmek, mutlu olmak, sevinmek,vs... Bir şeyleri yaşıyoruz, ama adını koyamıyoruz.
Bu konu hakkında çok düşündüm. Neden insanlar duygularının farkında değil, neden duygularını adlandıramıyor?
Sonunda cevabı buldum. Çocukken bir şeyleri hissetmemize izin verilmiyor. Çocuk bir şeye üzülüyor, ağlıyor. Aaaa,neden ağlıyorsun, boş versene, bunun için ağlanmaz, deniyor ve o duygu orada bastırılıyor. Çocuk bu duyguyu yaşamanın gereksiz olduğuna inanıyor, çünkü çocuklar 6 yaşına kadar büyüklerine çok güveniyorlar ve büyüklerin her dediği Allah kelamı gibi algılanıyor.
Bilinçaltı söyleneni bir şekilde o andaki duyguya göre kodluyor ve hücrelere yerleştiriyor. Bir dahaki olayda örneğin çocuk ağlamıyor, çünkü gereksiz, ama bu sefer o duyguyu yaşayamadığı için sinirli oluyor. Bu sefer anne ‘aaaa, sen de ne fena çocuksun, sus bakayım!’ diyiveriyor ve zaten ne olduğunu bilmeyen çocuk bu sefer kendini suçlamaya başlıyor.
Sonuç olarak bütün bu çocuklar büyümelerine rağmen hala içsel olarak çocuk kaldıklarından ne kendilerini tanıyabiliyorlar ne neyi neden yaşadıklarını fark ediyorlar, tabiri caizse sadece nefes alan bitkiler gibi yer alıyorlar hayatın içinde.
Dolayısıyla çocuğunuza yapabileceğiniz en büyük yatırımlardan biri çocuğun kendisini ifade etmesine izin vermek, duygularını açıklamasını dinlemektir. Hem bedava hem de çocuğunuzun duygusal zekasını geliştiren bu yatırıma değmez mi sizce de?