Altınoluk'a Gitmek İçin 10 Geçerli Sebep - Gezgin Martı
Türkiye 2 Ağustos 2016 21 Ocak 2017
Aslına bakarsanız ben Zaytung’un tatile birlikte çıkılmaması gereken insanlaryazısının ilk sırasında yer alan arkeo turist‘lerdenim. Yani yazın sıcağının ortasında dağ tepe dolaşıp taşları, sokakları inceler, müze gezerim. Yine de denizin yeri ayrıdır. Hele söz konusu deniz güzelim Ege olursa…
Altınoluk’u yüzmek için tercih etmek pek doğru olmaz aslında (zaten bu yüzden denizi 10. sıraya koydun ya, ey şaşkın blogger!), çünkü hayalleri süsleyen kızgın kumları yok ne yazık ki, altı üstü taşlı, daracık, diğer tatilcilerle akraba olacak kadar yakın oturmak zorunda kaldığınız deniz kıyıları mevcut.
Kızgın kumları yok lakin serin suları var. Fazlasıyla serin hem de. Ben ki soğuk su severim, sabahları denize girerken (maalesef dalamıyorum öyle pat diye, yürüyerek, yavaşça girebiliyorum ancak) resmen işkence çektim. Hava çok sıcak, deniz çok soğuk. Bu ne yaman çelişki ama öyle işte!
Yine de yüzmeden, deniz kıyısında bir kaç kitap okumadan olmaz, değil mi? Yapıldı, işaretlensin.
9- Gördüklerin senin olsun, bana yediğini, içtiğini anlat Martı
Çam Cafe’nin patlıcanlı gözlemesi
Elbette ki tatilde çılgınlar gibi yiyoruz, içiyoruz. Çok şükür. Altınoluk çarşısınınVardar Dondurmacısı‘nı ben çok sevdim. Zaten dondurma deyince akan sular duruyor, biliyorsunuz. Karadut, damla sakızlı, kestaneli, tarçınlı.. Çalışanları öyle kibar ve güler yüzlüler ki.. Dondurma alırken bir kaç kez lütfen dedim ve onlarla samimi bir şekilde sohbet ettim diye bana yapmadıkları sevimlilik kalmadı, sağ olsunlar.
Altınoluk Vardar Dondurma
Onun dışında elbette oralara kadar gitmişken ev yapımı zeytin yağını, lezzetli zeytinleri, mis kokan domatesleri, yeşillikleri, gözlemeleri yemeden olmaz, olmamalı.
Altınoluk, eski bir Rum Köyü ve tıpkı Şirince gibi onun da tam bu sebepten bir aykırılık var havasında. Vakti zamanında Midilli adasından köye çalışmak için gelen Rumlar burada çoğalmışlar, kilise inşa etmişler ve zeytincilikle uğraşmışlar. Şimdi ise Midilli’ye gitmek için pasaporta ve vizeye ihtiyacımız var. Sınırlar…
7- Trekking, Kanyon, Orman… Yürümek lazım.
Sabahın köründe (tam 5.30’da kalkarak!) yaşları 50-70 arasında değişen, Sale, Kezban ve Mukadder isimli teyzeler ile(!) birlikte Kaz Dağları’na yürüyüşüne gittim. Temiz hava, ağaç kokuları, dağ manzarası, şelale, dereler, taşlar.. Oksijen çarpmasına karşı uyarılmıştım (halbuki bu bünye bir hafta önce Alpler’den sağlam geldi, merak etmeselerdi keşke) ama kaygan taşlara karşı değil. Yürürken bir kaç kayma-düşme badiresi atlattık ama o güzel havaya, o atmosfere değer.
6- Altınoluk Amfi Tiyatrosu… İzlemek lazım.
Altınoluk’un orta yerinde, tepede çok güzel bir amfi tiyatro var. Yazın pek çok güzel konserler oluyor orada. Şansıma, ben oradayken hemşehrim Cem Adriansahnedeydi. Taşlarda oturarak, açık havada ve yıldızlı bir gökyüzü altında onun melankolik şarkılarını dinlemek harika bir deneyim oldu.
Konsere giderken şimdi nasıl moda gireceğiz, nasıl bu ağır melankoliye ayak uyduracağız derken Cem Adrian’ın sahneye çıktığı an gözlerimin dolmasına ne demeli, bilmiyorum! (Facebook’ta profilinde eternal teenager yazıyor halbuki, şaşkın blogger!) Konser boyunca içinde bolca yağmur, çocuk, melek, yalnızlık, gitmek, şehir kelimeleri geçen şarkılar söyledi bize Cem Adrian ve hepsinde de şahaneydi. Çok sevdim.
5- Dövmeciler, hediyelik eşyalar, sokak satıcıları… Almak lazım.
Yazlık yerlerde kurulan çarşılar şirin olur. İnsanlar harıl harıl bir şeyler alma telaşındadırlar. Şapkalar, takılar, mumlar, rüzgarlıklar, biblolar.. Geçici dövmeciler çıkar her yerden karşınıza.
Oysa aldığınız nesnelerin kısa ömürlü olma ihtimali yüksektir, yolda kırılıverirler ya da bir kaç yıl sonra sıkılıverirsiniz aldıklarınızdan. Dövmeleriniz bir iki hafta içinde söner gider. İşte böyledir yaz. Geçici. Yine de çok sevilen, çok istenen.
4- Cunda, Ayvalık, Assos, Şeytan Sofrası.. Dolaşmak lazım.
Altınoluk’a gelmişken civardaki diğer değişik isimli yerleri de gezmek güzel oluyor tabi.
Şirin Cunda’nın taşlı yollarında dolaşıp yorulunca sahilde kızarmış dondurma, midye veya balık yemek, Şeytan Sofrası’nda birer içki yudumlamak ve elbette ki gün batımını seyretmek…
Şeytan Sofrası‘nda gün batımını izleyen kalabalık bir grup, atalarının şaman genlerinden olsa gerek, güneş battığı anda hep birden bir alkış kopardılar. Şaşırtıcı ve sevimliydi.
Benimse aklıma Before Midnight’ta Celine’in gün batımını izleyişi aklıma geldi, tüm akşam film repliğini tekrarladım durdum: Still there, still there, still there, gone.
3- Yeni insanlar, yeni arkadaşlar.. Tanışmak lazım.
Gezmenin en güzel yanı bence yeni insanlar tanımak, yeni arkadaşlar edinmek. Altınoluk’ta da gideceğiniz her yerde olduğu gibi sizinle tanışmayı bekleyen, sevimli Ege (ve diğer yörelerden başkaları elbette) insanları olacak. Ne demiş bir Anglo Sakson bilir kişisi; Stranger is a friend whom I haven’t met yet. Ben tanımadığım teyzelerle trekking yaptım, yeni tanıştığım insanlarla kırmızı şarap yudumladım, havuzlarında yüzdüm, esnafla sohbet ettim. Pişman değilim.
2- Road trip.. Yollara düşmek lazım.
Yolculuk ayrı keyif, yol ayrı keyif.. Nurcan ile kendimize cdler hazırlayarak, istediğimiz zaman, istediğimiz yerde mola vererek İstanbul’dan yola çıktık ve çok keyifli bir yolculuk sonrası Altınoluk’a vardık. Karşıdan gelen araçlara şaklabanlıklar yapmaktan plaka okuma seanslarına, bağırarak şarkı söylemekten öndeki araçlara pek de hoş olmayan sözler söylemeye kadar bir araba yolculuğundan beklenen her şeyi gerçekleştirdik. Çok eğlenceliydi. (Umarım bizi Pulp Fiction dansı yaparken gören araba şoförü plakamızı not almamıştır!)
Öylece yollara çıkmak lazım. Biraz dinlenmek, biraz yorulmak, biraz yenilenmek lazım. Ağaçlara sarılmak lazım. Çokça hayal kurmak, küsmemek, yorulmamak lazım. Yeter ki Gitmek Ateşi olsun içimizde, o noktada nereye gittiğimizin pek de önemli olmaması lazım.
Altınoluk, Deniz, Ege
Vatikan ile Enteresan Buluşmalar Çevresi duvarlarla kaplı ve kameralarla gece gündüz izlenen,...
Avrupa, Pratik Bilgiler