Mayıs 26, 2019 20 0 0
Kitapta, kendinizi bu hikâyeyi yazmaya gerekli sezdiğinizi belirtiyorsunuz. Neden?
– Başta, basketbol anlamında hikâyemin azıcık enteresan olduğunu düşündüğüm için böyle hissettim. Bir Hayli insan bu noktaya gelmeyi muvaffak olamayabilir. Öte yandan, geçtiğim yollar bir hayli insan için esin verici de olabilir. Bu sebeple her şeyi transparanlıkla anlatmayı seçim ettim. Hiçbir şeyi gizlemeden…
Bir Hayli birey kitapta bahsettiğiniz bisiklet çalma, uyuşturucu satma gibi hadiseleri yaşasa dahi utanıp yazmayabilir. Sizin her şeyi tüm üryanlığıyla anlatmanızın altında ne var?
– Benim geldiğim yerde insanlar her zaman ‘survival mode’da yaşamda kalma güdüsüyle yaşamak zorundaydı. Basmakalıpta insanın sahip olacağı bazı duygu ve yaklaşımlar, emeliniz yalnızca yaşamda kalma içgüdüsüne indirgenince kaybolabiliyor. O zamanlar ben de bu dürtüyle hareket ediyordum. Her şeyi sarihçe anlattım ve bundan utanmıyorum zira kendimi müthişmişim gibi gösterme endişem yok. Benim de yanılgılarım oldu, ben de makûs şeyler yaptım. İnsanın geçmişi bazen küçük düşürücü olabiliyor. Ama kendimi bunlardan bağımsız anlatamazdım.
Kızlarım süratli gelişiyor arkadaşım, bu çok riskli!
Kitabınızın ismi ‘Savaşçı: Dipten Doruğa’. Gerçekten şu an doruğa çıktığınızı seziyor musunuz?
– Avrupa’nın en iyi ekibinde oynuyorum. Mevzu basketbol olduğunda, evet, dorukta seziyorum. NBA dışında düşündüğümüzde, Avrupa basketbolunun en iyi noktasındayız. O surattan, burası benim doruğum. Ancak herkesin galibiyeti idrak etme ve zaferli olma biçimi değişiktir. Benimki bu. Hayalimi yaşayan biri olarak, en üst noktadayım.
Peki ya özel yaşamınızda?
– Ailemle mutluyum. Hepsi iyi, ben de iyiyim.
Burada nasıl bir hayatınız var? Neler yapıyorsunuz?
– Dışarıdayken bir hayli insan beni tanıyor. Olağan bir günde sabahları idmanımız oluyor. Sonra öğle yemeği ve konuta gidip azıcık dinlenmek için sürem kalıyor. Geceleri yeniden idman yapıyoruz. Gün süresince çalışmak dışında çok fazla şey yaptığımı söyleyemem.
Ve iki kızınız var, benim bir. Benden daha talihlisiniz…
– Evet, iki kızım var. Büyük kızım 13, miniği dokuz yaşında. Mektebe gidiyorlar. Miniği jimnastikle ilgileniyor. Gerçekten çok sportif bir çocuk. Çok süratli gelişiyorlar arkadaşım, bu çok riskli!
Benim semtimde şayet anneniz madde kullanmıyorsa kaderli sayılırdınız zira herkes kullanırdı. Bu surattan benim yaşımdaki bir hayli çocuk kendi başının devasına bakmak zorunda kaldı.
İlk potam süt kasasıydı. Şut mevzusunda aralıksız kendimle yarışıyor ve atış kaçırdıkça kendime kızıyordum. Süt kasasına atmaya çalıştığım basketler için varımı yoğumu ortaya koyarken bu spora âşık oldum…
Annemi mapusa girerken görmek ve ağabeyimin öldürülmesi, beni daha 10 yaşımdayken paramparça etti.
Ekiptekilerle geliştirdiğimiz bağ, her ne kadar şahane idmanlar yapmamızı ve kuvvetlenmemizi sağlasa da bazı makûs şeyler yapmamıza da neden oldu. Tartışmalara karışıyor ve bazen başkalarının bisikletlerini çalıyorduk. Elbette bunları paramız olmadığı için yapıyorduk. Ayrıca idmanlar sonrası acıktığımız için besin bir şeyler çaldığımız zamanlar da oldu. Şekerleme çaldığımız da oldu ama onları daha çok mektepte satmak için çalıyorduk…
Mapusa ilk girdiğimde 15 yaşındaydım…
Babamın benimle bir şeyler yaptığına dair en minik bir anım dahi yok
Anneniz de uyuşturucu satmaktan dolayı cezaevinde kalmış. Güç zamanlar geçirmiş. Ailenize takviye ediyor musunuz? Vaziyetleri nasıl şu anda?
– Anneme iki konut ve araba aldım. Onunla yakından ilgileniyorum ve kendisi gerçekten iyi. Kardeşlerim çalışıyorlar. Ailemde bir hayli birey beni misal alıyor, öğreniyorum. Onlara göre döngüyü kıran insan benim zira. Benden bir yol göstermemi beklediklerini de öğreniyorum ama herkesin yaşamını basitleştirme gibi bir kudretimin olmadığı şuuruyla hareket edip onlara gayret etmeleri gerektiğini andırdırıyorum.
Babanızla makûs bir yarıyıl geçirmişsiniz. Görüşüyor musunuz?
– Babamla annem hâlâ bir aradalar. Haliyle anneme sağladığım imkânlardan onun da yararlandığını söyleyebilirim. Ancak babamla ilişkimin hiçbir zaman şahane olmadığını da belirtmem gerek. Evet, artık erişkin bir adamım belki ama bazı şeyler değişmedi benim için.
– Annemle konuşurken arada lafladığımız oluyor natürel. Ama çok uzun ve derin konuşmalar değil bunlar. Bana kalırsa şimdi benimle zira bu, artık basit. Çocukluğumu düşününceyse işler karışıyor. Mesela beni bir defa dahi basketbol oynarken görmemiştir. Yaşamında bir defa dahi bunu sınamadı. Benimle bir şeyler yaptığına dair en minik bir anım dahi yok. Bu surattan
Sevginin ne demek olduğunu hiç öğrenmedim
Kitabın son kısmında annesi Lawanda Dixon, Bobby için şunları yazıyor: “İyi anne olmayı sınadım ama beceremedim. Çouklarıma hak ettikleri gibi bir anne olmayı muvaffak olamadım. Bunu kavradığımda ise artık çok geçti… Ben sevginin ne demek olduğunu hiç öğrenmedim, anne-baba sevgisini hiç tatmadım. Annem beni bu duyguyla hiç tanıştırmadı. Uyuşturucuyu vazgeçmem hiç basit olmadı. Ama muvaffak oldum. Konuta döndüğümde bunu yaptığıma minnettar gibiydi oğlum.”
Dixon, Türkiye yurttaşı olduktan sonra çok beğendiği efsane boksör Muhammed Ali’nin ismini aldı. Artık fotoğrafı ismi Ali Muhammed.
Tags: Ali Muhammed, Bobby Dixon, Bobby Dixon FENERBAHÇE Categories: Magazin