17 Mar 01:50 · Kitabı okudu · Puan vermedi
06 Oca 16:05
İçimdeki yara büyük ve senin de dediğin gibi, bazı yaraları yarabandı tutmaz sevgilim.'
04 Oca 02:37
Mutluluk aç olana bir parça ekmek, aşık olana yâri, büte kalmak istemeyen öğrenciye CC, ağlayana mendil, yarası olana yarabandı, çoşana eşlik, koşana havlu, uçana kanat vs vs
Kısacası mutluluk ihtiyacımız olan şeylerdir.
"Hem yarasın,hem yarabandı.''
Sığmak ya da sığmamak. İşte tüm mesele bu.
Kocaman dünyaya sığamadık. Üstelik kalktık, cüssemize bakmadan küçük bir kalbe sığmaya çalıştık. Olmadı, beceremedik haliyle. Hem kendi bedenimizi, hem de sığmaya çalıştığımız kalbi zedeledik.
Ama kızmayın bize. Evsiz kaldık, yurtsuz kaldık da başımızı sokabileceğimiz minik bir kalp bulunca pılımızı pırtımızı toplayıp yerleşmeye çalıştık oraya.
Küçümseyen gözlerle bakmayın bize. Yarabandı da veririz isterseniz. Hadi geçtik kendi yaralarımızdan, kanattığımız kalbi saralım, alın yarabantlarımızı. Olmadı, pansuman da yapalım. Ama kovmayın bizi. Gidecek yerimiz mi var ki bu kara kışta? Ne olur halimiz? Acıyın bize. Ya da vazgeçtim, acımayın. Çekin o acıyan gözlerinizi üzerimizden.
Hem kimse demedi bize "şu dünyaya sığamamışsın, el kadar kalbe mi sığacaksın, akıl kârı mı bu?" diye.
Suçsuzuz biz. Geri çekilin! Alın, götürün o kelepçelerinizi! Kendi bileklerinize takın öyleyse, çok istiyorsanız.
Rahat bırakın bizi! Biz gidecek yer buluruz elbet. Belki başka bir dünya, daha geniş, daha güzel. Belki başka bir kalp. Siz, burada çürümeye devam edin. 'Sığabildiğiniz' dünyada ölün yavaş yavaş. Aynı sigara gibi. Öldürün, yiyin birbirinizi. Ama yavaş yavaş. Farkına dahi varmadan.
Belki, sizin soyunuz tükendiğinde, biz de sığarız bu dünyaya...
Gülümsemeler yarabandı gibidir yarayı kapatır ama acıyı dindirmez.
Kur ban(t) bayramı..
Nicedir kutlamam bayramı, anne kokmayan bayrama nasıl bayram denir. Ne güzeldi eskiden, iki saniye arayla anne eli ile baba elinin arasındaki farkı hissederdik. Baba eli büyük, anne eli küçük ama daha büyük. Çantalı ve fiyakalı poşetleri gördükçe " kaldır seneye bir daha kullan " diyen anne belirir puslu bir gözde. Ah o kaybedilen poşetler şimdi can verilir onlara...
Baba cebini karıştırır, gönlündeki okyanustan bir kum tanesi kadarı vardır cebinde onu da gülümseyerek verir.
Geçmişe yarabandı kapatır baba sesi, oynarken kanayan dize değmiştir bir zaman elleri, acısı yıllar sonra özlendikçe diner...
Küçükken kurulan tüm hayallerin ilham perisidir anne yüreği, zor bela kaynayan tencerenin henüz pişmemişken ki kokusu...
Zaman bir tül perde gibi her Ahmet Kaya sesinde bir kat kalınlaşan. "Saçlarına yıldız düşmüş koparma anne" ya yıldız da incitirse, anne bu, söylemezki incinse de. Tutar yüreğinde incindikçe gülümseyebilen tek varlık değil mi zaten.
"Baba olamayacağım örneğin toprak olmak ne garip şey anne"
Her bayram böyle "Şafak Türküsü" ve" Dardayım" türküleriyle. Günaydın anneciğim, Günaydın babacığım diyerek kendi kendine...
Velhasıl kutlu olsun bayramlar...