Bu bizim senkronize yalnızlığımız V
Didem Gündü didemgundu@gmail.com
“Katık buldum ekmek yok, ekmek buldum katık yok” durumu tam olarak modern zamanlarda yaşamak. Gençlik para zaman üçgeninde ömrün çileli ve yer yer çiçekli yollarını arşınlayarak tükenmektir yaşamak. Tabii yolda tökezleyip düşmezsek ya da birileri çelme takmazsa. Bu şeytan üçgeninde hiçbirinin birbirine denk gelemediğini görmeden biriken kefen parasıyla son levelde mezar yeri seçebilme lüksüne sahip olmak belki feleğe karşı oynadığımız son kozumuz. Ki bu lükse sahip olanlar mutlu oluyor! En azından kimsesizler mezarlığına gömülmeyeceğim fikirleriyle, hatta aile kabristanı kurdurana dek giden bir mutluluk süreci. Mekân hastalığı. Orada olduğunu bildirme gösterme çabası. Dalyan’da bulunan kral kaya mezarlıkları bu konuya verilebilecek en şukela örnek. Mezarlığın en üst yeri statüsü yüksek olan kişilere verilmiş. Statüye göre derecesi düşen kişilerin mezarları yukardan aşağıya doğru bir yönde hiyerarşik şekilde sıralanmış. Rehber güneşli pazartesi gününde bunları anlatırken beklenmedik bir soru sordum? Tabii tüm turistlerin keyfi kaçtı bu ansızın sorulan soruyla. Peki dedim fakirler nereye gömülüyormuş ama soruma yanıt bulamadım. Anlayacağınız üzere fakirlerin mezarı yok.
Modern insanın unuttuğu bir başka şeyse ölüm. Ölümün varlığını ara sıra hatırlasak ihtiyacımız olmayan şekilde aldığımız her şeyin lüksün hırsların eşyaların değersizliğini daha iyi anlayacağız. Ölümü sadece uzaktan bir arkadaş eş dost öldüğünde matem simgesi olarak bilinen siyah gözlük takmayanları dövdükleri cenaze törenlerinde hatırlıyor oluşumuz trajikomik. Her şeyin boş olduğu sanrısı o törenden sonra konuşuluyor ve konuşulan masada kalan içilmiş boş çay bardaklarıyla birlikte toplanıp dökülüyor ve unutuluyordu. Ertesi gün hırslarımızla kinlerimizle devam ediyoruz yaşamaya kaldığımız yerden.
Toplumsal olaylara olan tepkilerimiz de çok ilginç. Bir taraf sokaklara dökülürken diğer taraf bunlar neden sokağa dökülüyor diye merak etmiyor bile. Aradaki uçurum fena. deforme olmuş hak hukuk adalet kavramlarının altında eziliyoruz. Adaletin bir gün hepimize lazım olacağını unutuyor, sadece kendi yolumuza bakıyoruz. Bir şey olmamış gibi davranmak ve olanları unutmak robotlaştırıyor, rutinleştiriyor farkına varmıyoruz. Farkına varmadığımız her şey sonradan ev adresine gelecek ceza niteliğinde. “Her sabah nereye gittiğini bilmeden bir işe giden, her akşam nereden çıktığını bilmeden bir işten çıkan, sevmediği hayatı yaşayan, sevmediği işi yapan, sevmediği kişilerle yaşayan, kalabalıklar yüzünden yaşamaya karşı ne bir sevgi, ne de bir sevgisizlik işareti olmadan gelip geçen, her akşam evinin dört duvarı arasına sanki bir mezara girermiş gibi giren, gecelerini bir sıkıntı yorganın altında yalnız ölü kentlerin, ölü doğmuş çocuklarıyız! Bize bu ölü yaşamı hazırlayan, sermaye sahibi egemen sınıftır. Bu acımasız oyun biz izin verdiğimiz sürece sürecektir.” Bir açık hava cezaevinde yaşıyor gibiyiz. Modern metrisler yaratarak nefes almaya çalışıyoruz.
Kronik farenjit gibi kronik mutsuzluklarımız var. “Büyük kederleri unutturacak büyük mutluluklar bulmak, derin ve keskin acılar yaşamakta olan insanlar için neredeyse imkânsızdır, taşınması zor bir azabın altında ezilen insanlar, bazen büyük bir mutluluk ihtimali kapılarını çalsa da o kapıyı açacak gücü ve cesareti kendilerinde bulamaz, hatta sessizce durup kapılarını çalan bu beklenmedik yolcu gitsin diye beklerler; kederli insanları yeniden hayata döndürüp yüzlerini gülümsetecek tılsım, küçük, ani ve kısa sevinçlerde gizlidir.”
Temennimiz ne peki? Tabii ki merkezi yerde bir büfe veya sayısaldan çıkacak olan para değil. Şükür ki parayla mutlu olunamadığını da gördüm. Parasızlıkla daha da mutsuz olunacağını da. Yetecek kadarı hayatta kalabilecek kadarı. On tane evin de olsa birinde oturabileceğini anlamayı, beş tane araban da olsa aynı anda hepsini süremeyeceğinin algısına varabilmeyi binlerce liralık telefonlarımıza bir “özledim” mesajı gelmediğini fark ettiğimiz anda tüm modern insanlar olarak şunu istediğimize karar verdim.
“Öyle büyük şeylerde gözüm yok hiç, küçük mutluluklar diliyorum, küçücük. Bir çocuk saflığında gülüşler, ıslanmış çimenlerin kokusu, çimenlerdeki çıplak ayaklar, bahçedeki gül ağacı, mis kokulu çiçekler, gıcırdayan salıncak, çocukken oynadığımız oyunlar tadında sımsıkı sarılışlar, ruhumuza dokunan şarkılar, akordu bozulmayan bir yaşam bestesi, maskelerden arınmış yüzler, sımsıcak kahkahalar, çatılmayan kaşlar, gün doğumları, hepsi bu.”
Didem Gündü yalnızlık
Tatil dönüş kaosu – IITatilden döndükten sonra ki ilk pazartesi adaptasyon sorunu yaşanacak şimdiden belli. Ulus...
Tatil dönüş kaosu – IHer tatil dönüşü eve girdiğim o an aynı his, aynı bakış… Yine geldik”le olsun ya gene de i...
Bu bizim senkronize yalnızlığımız – IVTekrar teknolojinin ilişkilerimize özel hayatımıza nasıl girdiğine şöyle bir bakalım mı? ”...
Bu bizim senkronize yalnızlığımız – IIIMehmet pişkin mesela. Yaşayacağım bir şey kalmadı diyerek yaşamına kendi eliyle son veren ...