Mehmet Sancaktutar, Cebrailin Kanatlarını yazdı haberi
24 Mayıs 2012 Perşembe 15:44
Mehmet Sancaktutar, 'Cebrail'in Kanatları'nı yazdı
Kayalardan fışkıran bir su kadar berrak, güçlü, sürükleyici, pırıl pırıl bir dil ve şiir tadında serazat bir üslup.
“Allah’ın hiçbir kuluna inandırmak zorunda olmadığım, heyecanın, korkunun ve merakın bin bir çeşidiyle dolu o muhteşem macerayı yaşamadan önce tam olarak bir insan bile sayılmazdım.”
Mehmet Sancaktutar'ın ikinci kitabı bu şekilde selamlıyor okurunu ilk cümleden.
İnsan, böyle başlıyor Cebrail’in kanadını kuşanmaya. İnsanlık elbisesinden sıyrılmak isteyen bir insanoğlunun, kâinata farklı bir gözle bakmak ve farklı bir duruş elde etmek için kendi öz varlığını terk edişinin destansı bir serüveni.
Cebrail’in Kanatları, hayatı anlamlandırma çabasına girişen bir zihnin kendi varlık sahasını gerçek bir arıyadönüşerek terk eden, zorluklarla dolu ve tuzaklarla döşenmiş bir yolda tek başına yürümeyi göze alan çılgın bir adamın hikâyesidir. Varoluş acı verir. Mahiyeti gereği ıstıraptan beslenir, var olmak. Sancılıdır. Yaşamak, daha çok fiziksel unsurudur ömrün; fakat varoluş, benliğin ruhi boyutu. İnsan her gün var olur. Geçen her zaman, insanın varlığına düşülen bir dip nottur aslında. Zaman geçmez,her şey eskir sadece.
Cebrail’in Kanatları muhayyilenin sınırlarını zorlayan bir tefekkür serazatı ve onun üzerine giydirilmiş kılı kırk yaran bir anlatım tekniği. Ne anlattığınıza, biraz da nasıl anlattığınız karar verir. Ardı arkası gelmeyen olaylarsilsilesi ve hikâyenin başından sonuna kadar kesilmeyen soluk. Daha doğrusu soluk kesilmesi… Bir arıdan müteşekkil üç şahsiyet. İnsanlığın timsali farklı sembolik kimlikler ve her birinin temsil ettiği varlık zemini. İç içe geçmiş ve birbirini tamamlayıcı olay örgüleri. Ve bunun üzerine bal tadında keyif veren bir anlatım.
Var olmanın ağır yükünü sırtında hisseden ve insanlığının içini dolduramadığını düşünen huzursuz bir insanın varlık boyutunu değiştirme arzusu. Tüm samimiyetiyle Allaha yalvarması. Tüm benliğiyle arı olma sevdası. Ve hayatını bir arı gibi yaşayıp, arı gibi görüp, arı gibi çalışıp; fakat bir insan gibi de düşünüp akıl etme iştiyakı. “İnsanlar neden bu kadar umarsız”, diye düşünerek tüm insanlık adına kendi insanlığından istifade etme isteği. Ve bu duaları karşılıksız bırakmayan yüce Allah… Dua varsa ümit de var. Ümit varsa, çatışma var. Hayat var. Ölüm var. Ya ümit yoksa? O zaman ne çatışma var, ne hayat var ne de ölüm. Sorun insanda. Düşkün olan, yoksul olan biziz o halde. İnsanlığımız. İnsan kendi miracından günden güne inerken yeryüzüne, varlık alanlarının her bir sahasına bir parçasını bırakarak iniyor. Yukarı çıkarken de kaybettiklerini kuşana kuşana çıkıyor. Vasıflarını, inancını, düşüncesini ve değerlerini… Onun için dua insanın, her an Allah ile temas kurduğu sıcak bir iletişim biçimi. Ondan isteğimiz sürreal bir unsur dahi olsa, bizi reel hayata tutunduracak ve bize insanlığımızı tekrar geri kazandıracak bir argümandır dua. Bu yüzden Arı olmak istiyor Hulusi, insanlığını geri kazanmak için.
İyi bir hikâye istiyorsanız, sadece bir hikâyeden daha fazlasına ihtiyacın var demektir. Hakikat ise muhayyilemizde idealize ettiğimiz bizi biz yapan yegâne unsur. Hakikatimiz ölçüsünde kendimiz oluruz. Belki de kimse gerçek anlamda hakikati ifade ve ihata edemez ama birileri hakikatin sinir uçlarına dokunur. Bu durum, hakikati yüreğinde hisseden insanlarda bir ürperti ve sarsıntı meydana getirir, işte Cebrail’in Kanatları da insanlığımızı yeniden kazandırmak için, Cebrail’den bir ödünç kanat getiriyor bize.
Kendisiyle yüzleşmeyi kim göze alabilir? Elbette sadece değişimi iliklerine kadar arzu eden. Hiçbir şey değişmeyecekse, kişi kendisiyle neden yüzleşsin. Neden o yüzleşmenin ağır yükünü kendinde taşısın? Bu yüzden arı olma isteği… Bundan ötürü, hayatı insanlık harici; fakat insanlık dışı olmayan bir varlık kisvesiyle idame ettirme serüveni… Roman kahramanı kendini analize girişince başkalaşmak istiyor, başka bedenlere girmek ve kendisine yeni bir varlık alanı açmak istiyor. Bunun bedelini arı olarak ödüyor.
Bir soruyu mıh gibi çakıyor zihinlere: İnsan Allah’tan bu dünyaya ait şeylerden neler isteyebilir? Neden bunu sormayalım kendimize! Hiç şüphe yok ki insanların çoğu maddi şeyler isteyecektir Rabbinden. Kimi para, kimi şöhret, kimi makam kimi de eksikliğini hissettiği başka şeyler. Peki, kim bir arı olmak isteyecek? Kim kendisiyle yüzleşmek için hayatını bir arı gibi yaşamayı göze alacak kadar insanlığından vazgeçebilecek?
Gerçekliğin ironik, yalın, berrak, dolaysız, kısa ve öz dilini kullanan Mehmet Sancaktutar; kendince cevap bulmaya çalıştığı ve bize şimdiye kadar sorulmuş en asil sorulardan birini miras bırakarak kendi münzevi köşesine çekiliyor: “Modern insan, kâinattaki yerini bilmekte ve bunun sorumluluğunu yerine getirebilmekte midir acaba?”