sevil-sevin | The SAINT
su değil aslında, sultan »
Şimdi sahne şöyle: Saat 03:58’i gösteriyor. Evde benim dışımda herkes uykusunun orta yerinde, çıt çıkmıyor, bir tek önümdeki televizyonda spiker ispanyolca sürekli konuşuyor, dani alves geçiyor bir cümlede. Pek sempati beslemediğim, Boys From Brazil’de Mengele Gregory Peck’in yetiştirdiği çocukların büyümüş haline benzeyen Dani Alves topun başına geliyor. Kaçırırsa bitecek, kaçırmazsa son penaltıya -tahminim Deivid- kalacak -çok stresli. Volkan moralli. Onun kaçırmasıyla biterse ne hoş olur diyorum. Alves topun başına geliyor. Bir kaleci için en kolay yere vuruyor, az sağı, yerden az yüksek. Volkan kurtarıyor. Zıplıyorum yerimde sessizce. Ağzımdan birşey çıkmıyor. Volkan sevinçten uçarken ben de onun gibiyim.
Ondan önce, gün içinde maçları veren kanalın Sevilla-Fener’i gece 2’ye attığını (doğal olarak, diğer takımlar dururken kim seyreder, kulüp futbolu isim futbolu oldu zaten) öğrenip günboyu maçın sonucunu öğrenmemek için elimden geleni yapmıştım. Yalnız, Milan-Arsenal’i seyrederken alttan her türlü sonucu geçen bantta (illa bilgi bombardımanına tutacaklar ya) Fenerbahce 2 diye görür gibi olmuştum (sonra o bantı bir bantla kapadım). Bu durumda normalde 3-2’nin rövanşında a, tur atlamışız der insan. 0-2, 1-2, 2-2 gibi her insancıl sonuç bize yarıyor çünkü. Ama oynayan bir Türk takımı, rakip de ateşli bir İspanyol olunca 4-2, 5-2 filan da o kadar olası. 3-2 olamaz, o zaman uzar ve penaltılara bile gitse onun sonucunu yazarlar, 8-8 filan diye.
Ama 14:45’te oynanan maçı günboyu bekledikten sonra geceyarısından sonra günlerdir biriken uykusuzluğun etkisiyle bitkinlik çökmüş, neredeyse hiç alışkın olmadığım saatlerde yatacağım. Ama sonra vefakarlık-cefakarlık-forma aşkı-damarlarımdaki sarı-mavi kan (benimki mavi, Arjantin etkisi olmalı) ağır basmış, seyretmeye karar veriyorum. Bir yandan da neyi tuttuğunu bilmeyen, takım tutmayı sadece rakiplerle didişmek sanan yeni nesil taraftarların (önemli bir kısmı dişi) kaçı bu durumda uyanık kalıp seyreder diye düşünüyorum. Seyretseler bile 8 dk.da 2 golü görünce bırakırlar.
Sonra ilk devrede 3 olmuş, bu durumda eleneceğimiz belli olmuş, 4. ne zaman gelecek diye bekliyorum. Uzatmalara gidince demek uzatmada yiyeceğiz diyorum. Futbolun ince zevkleri başlıyor bir yandan. Fener benim gördüğüm ilk defa uzatma oynuyor Avrupa’da (bildiğim bir Gençler var Valencia maçında, bir de GS, Real’e karşı). 120’de de gelmeyince 4. gol, bu demek ki o skor 3-2’ydi, yani benim için maç yeni başlıyor. Ve ilk defa bir Türk takımının Avrupa’da penaltılara gittiğini görüyorum.
İşte sonra Volkan kurtarıyor ve ondan sonra Sevilla daha iyi oynamış, haketmiş filan kalmıyor. Zaten bu kulüp futbolu o kadar adaletsiz ki şu an, ne hakkından bahsediyoruz? Sevilla’nın 6-7 yıldızından birini bile, mümkün değil alamaz Fener. Türkiye’ye gelmezler, 3-4’üne de TR ölçülerinde eşek yüküyle parası olan Fener’in bile parası yetmez.
Hem Sevilla hakedecekse kalelerindeki bir duran topu karşılayabilseydi. Bu takım çıksa bizden çok yerdi çeyrek finalde İngilizlerden birinden. Üstelik, o kadar yıldızlarına rağmen turu en çok belirleyen adam da bizdeydi. Her duran topu ölümcül kullanan Alex. Ve bu hak işine minimal ölçüde de bakmalı. Son haftalarda mükemmel oynayıp iki maçta da şanssız goller yiyen Volkan kadar hakeden olmadı turu geçmeyi.
Zaten elensek ateşli İspanyollar coşarken oradan zaten kimsenin ne tanıdığı ne de şans verdiği bir takım olarak çıkıp dönecek olmamızı düşünmek bile son derece hüzünlü.
Sonuçta, Atlas Okyanusu’na bir saat mesafedeki Sevilla’da bir avuç Türk (Türk? takımdaki Türkler gerçekten bir avuç, daha çoğu Brezilyalı, biri Uruguaylı, biri Kıbrıslı Türk-İngiliz) sevinirken Atlas Okyanusu’nun diğer tarafında, takımının maçını kıtadaki Latin Amerikalılara hitap eden kanaldan İspanyolca seyreden bir Türk onlarla beraber havalara uçabiliyor. Sonra da hayata ne sıkıcı filan diyoruz.