KIDNEY PLATE: 2010
Ve arkasından bir zaman; yazdıkça yazıyor, düşündükçe batıyor ve çaldıkça çalıyorsun.
Bu neyin hastalığıdır, neyin dönemidir? Her huzursuz beyin resmen regl olur mu? Önemsemiyorum...
Çünkü yazmazken ve çalmazken burada olmam için hiç bir sebep yok. Ne beni buradan, bu odadan ve kendimden uzak tutmayı başarabilmiş ise, onun olduğu yerde mutluyum. Hemen demeyin yine, "ah yeni bir aşk hikayesi, ve bitmiş.." Öyle değil. Benim aşk hikayelerim nedense hiç başlamaz ve hiç bitmezler. Ben de anlayamam sebebini. "Bir erkek ve bir kadın tanışır, aşık olur ve ayrılırlar.." Ben bu ne demek bilmiyorum, ayrıca üstüne milyonlarca roman, deneme, şarkı yazılan ve film yapılan "aşk" bu ise, bir erkek ve bir kadının birbirine sahip olma isteği üstüne ise, yok, ben bu duyguyu tanımıyorum.
Benim tanıdığım duygular; cinsellik, kişisel çıkarlar, sadece eğlence ve felsefe üstüne olanlarıdır... Şarkılara bakınca, aşkın bunları kapsadığını göremiyorum.
Bir insanı, onu Juliet gibi sevdiğime inandırmak; onun Romeo olmasını beklemek olurdu. Kendisi değil...
Gönderen The Pigskin zaman: 16:28 Hiç yorum yok:
Gönderen The Pigskin zaman: 00:58 2 yorum:
Bana her farklı hissi veren olayın ardından bir odaya çekilip tekrar tekrar Subliminal Verses dinlemenin keyfini anlayamazsınız... Her kelimesi, her notası, sikeyim müzik kurallarını, bir şey anlatıyordu. Doğru olmayan bir şeyleri...
En başta sizin varlığınızı, varlığınıza duyduğunuz gururu ve özgüveni..
Siz kendinizi sevdikçe biz kendimizden tiksindik.
Siz güzel giyindikçe biz çirkinleştik.
İçimizdeki hangi yarrak kafalı onları kendilerini gördükleri gibi görebilir ki?
İşte 2-3 gündür üstümdeki bu lanet bezginlik, hiç bir zaman bu yoğun his bulutunu bizimle sözlü paylaşmayacak olmalarından.
Gönderen The Pigskin zaman: 16:13 Hiç yorum yok:
Gönderen The Pigskin zaman: 16:36 Hiç yorum yok:
İhtiyacım olan tek şey beni susturmayacak olanlar.
Yaratmaya bayılıyorum, sadece insanın yaratabildiğini gördüğüm bu dünyada.
Gönderen The Pigskin zaman: 02:21 Hiç yorum yok:
4 Büyük Yanılgı Üstüne Notlar
Okuduğumdan ne anladığımı sormaları yerine okuduğumda ne hissettiğimi sormaları gereken eğitimcilere ve fanatik sağduyuya ithafen,
Sadece sekiz bölümlük bir "deneyim" hikayesi bu gidişat.
Ne aranıyorum ne de arıyorum soluk alış verişler arasında.
Kitabı kapayıp rafa kaldırdığımda, içinde dünyalar saklayan bir kutu olarak yaşayacak.
Her üstüne düşen toz tanesi, engin bir karanlıktan doğacak,
Ama doğru rengi bulacak.
* Hiç anlamayı başaramayacağımdan korktuğum o güzel Almanca'nı bozmayı hiç istemedim Fritz, ama senin bu çekiçlerin başımı ağrıtıyor.
**Götzen-Dammerung oder man mit dem Hammer philosophiert
Gönderen The Pigskin zaman: 20:13 Hiç yorum yok:
The Birth of Tragedy and the Soul of Music
Su dolu bir bardakta kök salıyor heveslerim. Hem şeffaf hem de yapay bir dünyada aslında.
Daha topraktan yeni koparıldığımı ve "bir süre" idare etmem için bir bardakta bekletildiğimi sanıyorum. Günler geçiyor, izliyorum şeffaf camın ardından, bana bakan insanlar neler yapıyor...
Zaman geçiyor ve insanlar yaşlanıyor, bardağımı artık bana yetmediği için büyük bir sürahiyle değiştiriyorlar belki ama beni hiç toprağa koymuyorlar.
İdare etmekten çok daha farklı bir amaçla burada yaşadığımı fark ediyorum. Suda doğdum aslında ve toprak sadece atalarımın eviydi.. Geriye doğru bir evrim yaşamış benim neslim. Fikir olarak ileriye giderken, köklerimizi geriye çevirmişiz. Asıl kaynaklara; havaya, doğaya ve insanlara...
Cam fanus bana yetmiyor, yetmediği için memnun oluyorum. Damarlarımda, yapraklarımda ve tüm liflerimde bir umutsuzluk hissederken, ve üstelik bu umutsuzluğu sevmeye de başlamışken; uyanıyorum!
Bir koku geliyor önce burnuma, çok tanıdık. 10 yıl önceye götürüyor anında, hani o ampül vardır ya -kafada parlar- onun gibi... Parlıyor, tüm odak noktamı hesaplıyor, yazıyor, çiziyor ve tamamlıyor. Sezgilerimden bir türlü emin olamıyorum. Bu nedensizlik ve kendine güvensizlik boğuyor tüm görsellerimi. Renkler kararıyor, gökyüzü tüm evreni yutuyor, cıvıl cıvıl o dünya yine daralıyor ve odaklanıp karar vermeye çalışıyorum. Bir sağıma bakıyorum, iliklerine kadar tanıdığım bir başka duygu da kendini o "an"a kaptırmış. Sonra soluma bakıyorum, aynı hevesle kök salıyor başka bir "anlam" da o dakikada, benimle aynı anda. Ve diyorum, "evet" doğru kokuyu alıyorum.
Her cümle, her ışık, her samimiyet patlaması doluyor bedenime katlanarak ve güzelleşerek. Onu daha da çok anlamlandırıyorum. Belki gereğinden fazla, ama yeterince adil.
Tüm doğa ve onun hakkında söylenmiş her cümlenin yükü biniyor omuzlarıma ve artık son kez, rahatsız olmuyorum. Onları selamladığımda, sonunda anlamış olduğum için bana bir ödül veriyor ve hafifliyorlar. Tüm bilgeliğin huzurunda. ve omuzlarım yeniden doğuyor o tonlarca ağırlığın altından...
"Hoşgeldin" diyorlar, bizi karşılayark. Hepimizi, teker teker...
Artık karşımdaki ne söylerse söylesin, o dönmeyen son dişlinin formülünü çözdüm. Anahtarı atlatabiliyorum, ve söylenenleri hayatın içine sokup, atmosferde bir ses bulutu olarak topluyorum. Cümlelere takılmak yerine, beynimin içinde kurduğum senfoniyi hiç bir ek işlem kullanmadan senin beynine aktarabiliyor, aynı şekilde dinlemeni sağlıyor, içinde kendini bulmana sebep oluyorum. Ve bunu yaparken hiç ses çıkmıyorum. Ama tüm doğallığıyla "Amadeus" gibi bir orkestrayı baştan kafamdaki kıvrımlarda yaratabiliyor, ve bunu aktarabiliyorum. Tek fark, benimkisi bir sanat eseri değil, gayet doğal bir gerçeklik. Özden geliyor.
O zaman tarihe kimin ihtiyacı var ki? Ses bulutları bizi takip edemiyor, istediğimiz gibi esebiliyoruz. Ne gürültü çıkıyor ne de bir yağmur başlıyor... Sadece sessizlik hepsinin üstesinden tek başına gelebiliyor. En güçlü kaosun ortasında bile bir çift göz bulabiliyor ve tüm sesleri kapatabiliyorsun gök yüzüne bakıp. Ne ilahi, ne mükemmel, ne sanatsal ne de eşsiz bir his bu. Sadece olması gereken, en olağan şey. Nefes almak gibi. Gerekliliğini bilmene rağmen, gerekliliğini düşünmeden nefes almak gibi.
Sadece ve sadece bu doğallığı kabullenemiyor olduğumuz zamanları boşuna yaşadığımız için üzülüyorum. Yoksa o fanusta kalan ümitsizlikten en ufak bir eser bile yok.
Gönderen The Pigskin zaman: 01:21 1 yorum:
Buz tutmuş balık edasıyla bakan gözlerin yaşadığı sokaklarda; umarsızca verilen her nefes sadece daha da çok donduruyor geleceği, ısıtması gerekirken… Yaşamak için değil, dakikayı atlatmak için nefes alıyor. İçine çekmesi gerekenin oksijen olduğunu aklı almıyor, hava sanıyor. Bir boşluğu giderek daha da çok içimize çekiyoruz. Göğsümüzün tam ortasında duran balon; şiştikçe şişiyor, büyüdükçe ağırlaşıyor. Toprağa daha da çok yaklaşıyoruz!
Her televizyonu açtığınızda, seçim kampanyası zamanı sokağa çıktığınızda, sinema önlerinde milyon dolarlık gişe yapan bomboş filmler için bekleyen upuzun kuyruklarla karşılaştığınızda ya da “sanat” adına tekdüze bir kültürsüzlük ahırında dolanan minik buzağılara rastladığınızda; sadece bakıp geçiyor musunuz? Gitgide daha da yaklaştığınız toprağın kokusu ve karanlığın korkusu var olan bütün duyularınızı doldurmuyorsa; siz de buzhaneden az sonra çıkarılıp “alkolsüz bir sofraya” misafir olmak üzere yatan balıklardan olacaksınız demektir. Görürken sinirden damarlarınız dışarı çıkmıyorsa, duyarken kulaklarınız acımıyorsa, tadarken mideniz bulanmıyorsa, dokunurken hissetmiyorsanız, koklarken korkmuyorsanız; sizin ölümünüzü beklemek zorunda olmak bile burada nefes alan her kişiye ne kadar zaman kaybettirecektir kim bilir… Zamanı kaybettirecektir belki ama savaşı asla… Yaşayan her varlığın özüne kavuştuğu günü görmeyi umut edemiyorum. Ama kadınların rahimlerinde taşıdıkları doğurganlık gücünün, yarın ve daha sonra, çok daha fazla kukla doğurmaya kalkışmasından korkuyorum.
Oyunların bin bir türlü çeşidi vardır. Çocuklara evcilik, ergenlere doktorculuk, yetişkinlere tanrıcılık… Minik kuklaları karşınıza dizip saatlerce anlatmaktır aptallık. Her çocuk cansız bebeklerle oynamaktan bir gün sıkılır, çünkü onların hareket edememesi, konuşamaması, ona bir şeyler söyleyemeyecek olması rahatsızlık verir. Tanrıcılık oyununda amaç, oynadığınız objelerin daimi olarak cansız kalmasını sağlamaktır. Çünkü siz ancak o zaman istediğiniz otoriteye sahip olacaksınızdır. Karşınızdaki düşünemiyor, konuşamıyor hatta hareket edemiyorsa; siz kazanırsınız. Her konuşan ve düşünen bir tehlike oluşturmaktadır “mutlak gücünüz” için. Sizin gerçekliğinizi ölçecek bir bilim, yaptıklarınızı tartacak bir denetim, yanlışlarınızı cezalandıracak bir yargı, bunları yapacak olanlara bu işi nasıl yapacağını anlatan eğitim ve yaptığı her işe kendi özgünlüğünü katması gerektiğini bağıran “sanat” olmadığı sürece huzurda olacaksınız. O zaman kapatın bütün okulları, araştırma yuvalarını, adliye saraylarını, sanat bostanlarını… Biz donup kalalım bir resimdeymiş gibi, yaşamamış olalım hiç. Aylardır derin sessizliğe terk edilmiş tiyatro salonları gibi, birbiri ardına çıkarılan o iğrenç yasalar gibi, bilmem kaç paraya alınıp “amcaoğulculuğuna” hibe edilen dev arsalar gibi, İstiklal’in her yıl “bir sebepten ötürü” yenilenen taşları; “tarihi havasını bozduğu için” kesilen ağaçları gibi, yakılan yıkılan kütüphaneler gibi, öldürdüğünüz her düşünür gibi… Biz de hiç yaşamamış olalım. Nasıl olsa cahillikle uyuşturduğunuz beyinler, hepsini kendiliğinden unutacak.
Gönderen The Pigskin zaman: 18:32 Hiç yorum yok:
Gönderen The Pigskin zaman: 02:05 1 yorum:
Yürüdüm minik minik minik adımlarla bugün.
Geçmişe biraz daha yakından baktım, sanki dünmüş gibi..
Yaptığım hatalara kızdım en çok. Ama hiç biri canımı sıkmadı, sevindim..
Bana yapılanlara baktım en çok. Hiç biri derinleşmedi, affettim..
Ama bana dokunanlara takıldım en çok. Talihsizliklere hiç gücüm yoktur. Hemen yıkıverir beni.
Açık yaradan kurşun çıkaracak kadar cesur olsam da, doğa düzeninin en ücra köşeleriyle yüzüme güldüğünde hep çaresiz olurum. Buna gülmek de değil, sırıtmak derler zaten.
Onları kabullenmekten başka şansım olmadığı düşüncesinin beni rahatlatacağını sanarım hep.
Ama lanet olası arzular... Ah onlar.. Değiştirebilmek adına!
Yok, tek bir seçeneğim olmadı, belki olmamalıydı..
İşte olmadı. Yapacak yok, talihsizliğe ağladıkça bu haykırışın daha da çaresizleştiğini her seferinde görmeme rağmen bir yol bulamadım.
İşte bu durumun en acımasız yönü de şuydu; "bir yol olmadığını" anladığını sanmanın, aslında yolun başında olduğunu sanmak ile aynı anlama gelmesi.. Bunlar hep ilk zamanlar.
Ta ki "BİR YOLUN OLMADIĞI" na emin oluncaya kadar.
Değiştirmek için bir şans, tek bir şans.. Şansı! Şansı değiştirmek için tek bir şans lazımdı. Olmadı.
Bunu sindirmektan başka kalan seçenek yok. Talihsizliği sindirmek.
Sindirmenin en zor yönü ne bilir misin?
Sindirmek için sebebin olmaması...
Bir "yol" bulmak burda gereklidir insana. Acı da olsa, bulursun.
Sindirmek için bu talihsizliği hak ettiğimi düşünmekten başka bir yol bulamadım.
Zengin olmadığı için zenginlerden intikam almayı bekleyen kız gibi. Kibritçi kız! Benim kibritçi kızım iyi değil. Oldu bir kere, talihsizlik...
Hak gördüm kendime bu olanları, "hak ettim" dedim defalarca.
Kimse sakın sormasın "neden, nasıl" ve benzerlerini. Açıklamam bir inananın lafları kadar aptalca olur.
Yok, bir mantık yok. Talihsizlik...
Ben kendimi inandırmaya koyulayım, zaman ve doğa asıl intikamını alıyor.
Buna inanmak rahatlatıyor kibritçi kızı.. Kötü kibritçi kız! Ne kötü kız!
Titrediğim kadar titreyecek her seçim yapan.
Her bir seçen ve her bir seçim..
Benim titrediğim kadar...
Ne kadar uzak ceza ve intikamlar mantıkta birbirlerinden.
Ama bir "talihsiz"in beyninde buluşuyorlar sessizce.
Zaman ve doğa gibi
Değişen arzular gibi
Anlık yalanlar gibi
Boş gururlar gibi
Ve dökülüyor bir kaç anlamsız satır kağıda, diyor önce "KAÇ", vazgeçiyor yırtıyor yaprakları.
Diyor sonra "KAL", kızıyor kendisine bunu hak etmediği için..
Hatırlamaya kadar geldim ama unutmaya karar verdim.
Unuttukça sinecek, sindikçe büyüyecek derdim...
Gönderen The Pigskin zaman: 01:15 Hiç yorum yok:
Google Türkiye Soru(n)ları:
12 Ocak 2010 Google Türkiye arama sonuçlarına göre :
Hamilelik ve cinsellik oldukça merak konusu sanırım.
Kilo vermek yerine kilo almak konusunda Google'ın daha çok söyleyecek şeyi var.
Peki ya bu format atanlarla cinsel bilgi arayanların aynı kişiler olduğunu varsayarsak?
Hamilelik yine merak içeriyor.
Peki ya Google'a yaşınızı sormak?
Emekliliğin ne olduğunu Google'a daha yazmadan öğrenebilirsiniz.
Ya da çaresizce ne zaman öleceğinizi öğrenmeyi umabilirsiniz.
Neden hıçkırdığını ve rüya gördüğünü merak edenler aslında neden-sonuç ilişkisi ile de ilgililer :)
'Niçin'i en karmaşık soru seçiyorum. Bakın bizim kafamızı en çok karıştıran şey neymiş?
En sevdiğim, Google bile farkında....
Gönderen The Pigskin zaman: 02:26 2 yorum:
Yazsam da yazmasam da biliyorsun, bu sadece bir du...