” Seyr-i Sukut “ – "Biz Edebiyattan İbaretiz."
Yine de denemeye değer , baharın raikasını sermeye hazır gönüller.
Şimdiler , an’ bütüncüllüğünde her vakit şimdi olsa da , zaman şeklen değişip kavramca öylece dursa da , ayaza kar sermenin vakti gelmiş -zaar-
Kardelenlerden bahsetmek gerek burada belki, belki de bilinenin aksine dokunmak gerek aslen. Ki ben çok severim karın saf halinin göz kamaştırıcılığını , güneşin gökkuşağı hükmünde üstünde dansını..
Zehri şimdi panzehir hükmünde sunmak gerek kelam ile. Dönelim ufukta tavaf ile.. külleri kar eyleyip bu demde , zikre duralım Allah ile.
Karanlıklar olmasa bilinir mi aydınlık diye bir klişe ile söze giriş yapalım.
Har olmasa yanmanın olgunlaşma evrimi bilinir mi diye devam edelim suallere. Ve soralım yine , acı derde sinmez ise şükrün huzurunu bilir miydi kalb’den yüreğe yükselmiş ;etten ruhu bürünmüş halvet.
Bakalım gündüzde gökyüzüne. Kara bulutlar indirirken çöle bir kaç damla yağmuru, karadır diye kızılır mı renge? Yahut gece… Setr ederken günü , dile gelen sorgulamaların vakti vicdana ulaşırsa , azabı neden diye küsülür mü geceye? Ölüm arzusu barınmasa içinde , yaşamın kıymetinden ziyade , şeb-i aruz dedirtebilir misin ölüme?
Toprak kokusunu neden sever insanlar , hele ki yağmur sonrasında? Kendi özünü anımsatmasından olsa gerek ?
Ve ankalığı benimsemese bu ruh , yanmayı yeniden doğuşa nasıl denk düşürebilir?
Hüdhüd olmak , Süleyman(a.s) gerektirir kıssalarda.
Süleyman(a.s) bulmaktan ziyade , yaşamak üzre bir yolda ,
kanatlarını yakmaya gönül vermiş bir kuşa,
kırılabilir mi Süleyman(a.s) bu uğurda?
Yol ki çatallıdır.
Yol ki yollar barındırır.
Varışı aynı yerde bir yolda ,
Yan yollar aynılığın farklı yansımasıdır!…
Devam ederdim söyleşime ,
Lakin zihnimi , kalbimi sayfa sayfa döksem de bitmez sualler ve görecelik bakışlar nefes tükenene dek.
Bundan boş yere , boş halle
demeyiz kendimize ; seyri sükut…