Altı Aylık Şehid Ali Asqar
En Çok Hüzünlendiğim Resimlerden Biri. Evladını Kendi Ellerinle Toprağa Defnetmek.
"Allah'ım, Muhammed ve Âl-i Muhammed'in hakkına ilk zulmeden kimseden, ona bu konuda en son tâbi olan kimseye kadar hepsine lanet et."
Seyyidi Şühada Mövlam İmam Huseyin (aleyhisselam) Kerbelada Vedalaşmak için sırada en küçük yavrusu Ali vardı. Kerbela’nın en küçük kahramanı Ali Asgar’dan da vedalaşmak istiyordu şehitler serveri.
Zeynep’e (salamulahualeyha)'ya dönerek minik yavrusunu istedi:
Bir müddet sonra Ali Asgar da (aleyhisselam) getirildi. Kızgın güneşe karşı gözlerini sıkı sıkı kapayan minik yavru, susuzluktan neredeyse kurumak üzereydi. Hüseyin (aleyhisselam), yavrusunun kuruyan dudaklarına son kez sıcak bir buse etti. Ancak yüreği onun acı feryadına dayanamıyordu. Minik yavruyu havaya kaldırıp Kûfelilere seslendi:
-Ey Yezid'in yandaşları! Sizin gözünüzde ben zalim ve dinden çıkmış biri de olsam en azından şu masum çocuğa Muhammed'in (sallalahu aleyhi ve alih) dini hatırına su verin!
O sırada Kûfe ordusu içerisinde Harmele b. Kâmil adlı bir okçu da onları sinsice izliyor, şeytani planlar kuruyordu. Özel olarak hazırladığı üç başlı çatallı oku torbasından çıkarıp yayına yerleştirerek minik yavruyu nişan aldı.
Kısa bir süre sonra ok yayından çıkmıştı bile... Hüseyin’in (aleyhisselam) veda öpücüğü henüz sıcaklığını kaybetmemişken Ali Asgar’ın (aleyhisselam) narin bedeni bir anda sarsılmış, bembeyaz kundağı bu okla al kanlara bulanmıştı.
Ali Asgar (aleyhisselam) babasının elinde can verirken düşman saflarından yükselen sevinç çığlıkları daha da fazlalaşmıştı. Küçük yavru, gerdanına saplanan okla birlikte babasının kucağından halası Zeynep’in (salamullahualeyha) kucağına taşındı. Hüseyin (aleyhisselam) , avuçlarına dolan kızıl kanları gökyüzüne saçarken bir yandan da bağırıyordu:
İmam Huseyin (aleyhisselam)'ın Son Sözleri
Hz.İmâm Huseyin (aleyhisselam) , vasiyyetlerini tamamladıktan ve emanetleri oğluna teslim ettikten sonra savaş elbiselerini giyindi ve “Ehl-i Beyt’e”; “Allah’a ısmarladık” diyerek meydana yürüdü ve dedi ki; “Ben Resûlullah’ın oğluyum, ben Allah’ın velîsi Ali Murtazâ’nın evlâdıyım.”
Hz.İmâm Hüseyin (aleyhisselam), daha sonra o zâlimler topluluğuna son bir defa söz söyleyerek dedi ki;
Ey zâlimler! Eğer kazâ dîvânının Hâkimine, Hz.Resûl’ün şeriâtına inanıyor ve bunlara boyun eğiyorsanız bu işlerin sonunu anın, bu zulümlerden tövbe edin. Bana amân verin ki; bu çocukları bu kadınları gurbette ayak altında ezdirmeden, Habeş diyârı yönlerine veya başka yere alıp gideyim. Bu Arap adası ile Babil topraklarını size teslim edeyim. Eğer muharebeden vazgeçme imkânı yoksa, bâri birer birer meydana gelin!”
Hz.İmâm Hüseyin’in (aleyhisselam) bu sözlerinden sonra, askerlerinin inançlarını değiştireceğini anlayan Yezîd ordusunun başındakiler; “Ey Hüseyin! Bizim savaşımız Yezîd’in emriyledir. Senin kurtuluşun ona bey’at etmektir. Ya kabul edip bey’at edersin, ya ölüme boyun eğersin!” dediler. Sonra ok atıcılara şu emri verdiler:
“Hüseyin’i göz açtırmadan ok yağmuruna tutun!” ...