Zeliha Demirel | Semerkand Aile Dergisi
Ana Sayfa TECRÜBE KONUŞUYOR
Kırşehirli, 6 çocuk annesi Zeliha teyzenin 30 torunu var. Tüm hayatını Kırşehir’in Bayramuşağı köyünde geçirmiş olan Zeliha Teyze, 87 yıllık ömründe acı tatlı pek çok tecrübe yaşamış, Türkiye’nin önemli tarihi olaylarına da tanıklık etmiş.
Çocuktuk, Çalışırdık Ama Oyun da Oynardık
Annem, ben 9 yaşındayken vefat etti. 5 aylık kız kardeşim, bir oğlan kardeşim, bir de ben kaldık. Kardeşime baktım 3 ay. Sonra o da vefat etti. Babam yeniden evlendi. Sonra 6 kardeşimiz daha oldu. Babam en çok beni sever, bana güvenirdi. Elimden her iş gelirdi. Küçücük yaşta ırgatlık yapardık. Okula hiç gitmedim ama öğrenmekten de geri durmadım. Köyde bana “Zalha hemşire’’ derlerdi. Babam küçük yaşlarda beni eşeğin arkasına bağlar, yanında tarlaya götürürdü. Ekin biçerdik tarlada. Onlar biçerdi ekini, ben desteleri toplar, yığardım. Yerleri tırmıklardım.
Çocuktuk, çalışırdık ama oyun da oynardık elbette. Arkadaşımın “davar çardağında’’ toplanırdık hepimiz, orada oyun kurar oynardık. “Karatavuk” oyunumuz vardı. Birbirimizin üstüne atlardık, altta kalan karatavuk olurdu. Şimdiki çocuklar gibi değildik, rahat hareket ederdik biz. Şimdiki yavrucaklara çok üzülüyorum. Hiç hareket edemiyorlar evlerin içinde.
Şafak Vakti Kalkar İşime Koyulurdum
17 yaşında evlendim. Daha uşaktım, gönül işlerini bilmiyoruz o zaman. Bizim köyde dışarı kız verilmezdi. Dayımın oğluna istediler beni. Babam ile amcam uygun gördüler. Biz asla itiraz etmezdik, edemezdik. Saygısızlık olurdu. Evlendik. 6 çocuğum oldu, elhamdülillah.