GastroEdebiyat : Haziran 2016
''I Don't have dreams, I have goals '' / Didem Aydın
İYİ BİR MODA TASARIMCISI NASIL OLMALI?
Moda dünyasının içinde yer edinebilmek, aslında dışarıdan görüldüğü kadar kolay değil. Bu büyülü kapıdan içeri girebilmek için öncelikle azim, sabır, ciddi bir eğitim, yetenek, büyük bir tutku gerekiyor. Yani hiçbir şey gözüktüğü kadar kolay değil. Hayaliniz, aşkınız, yolunuz moda ise o zaman sorularınızın cevabını öğrenmekle ilk adımı atabilirsiniz.
Öncelikle bu rüyalar ülkesine doğru çıkılan yolculuğun uzun ve zor olduğunu bilmeli, zaman zaman bu yolda kabusların da size eşlik edeceğini unutmamalı ve buna hazır olmalısınız. Ben bu yolculuğa her zaman istediklerimin, aradıklarımın farklı oluşuyla mağazaya ilk girdiğimde her yeri arayıp tarasam da istediklerimi bulamadığımdaki hislerimle beğenmeyerek, beğendiğim kumaşları, istediğim tasarımları hayal ederek karar verdim. Kendi markamı oluştururken, tasarım bilgim yanında piyasada öne çıkaran güçlü bir yaratıcı zekaya sahip olmam oldu. Eğer yaratıcı bir yeteneğiniz varsa ve güçlü bir tasarım bilgisine sahipseniz işte o zaman kombinasyon tamamlanmış demektir .Zirveye bu yolla çıktığımı çoğunuz duymuşsunuzdur. İyi bir tasarımcının denge ve oran duygusunun gelişmiş olması gerekir. İster eğitimli ister alaylı olsun, moda kariyerinde gerçek bir başarı yakalamak için, gerekli temel becerilere sahip olmak gerekir.
“Güçlü Bir Yaratıcılığa Sahip Olun”
Tasarımcılar için sahip olunması gereken en önemli yeteneklerden birisi güçlü çizim becerisidir. Tasarımcı ressam değildir, ama tasarımını yaptığı kıyafetin detaylarını anlatabilecek ve kendinden sonraki kadroları doğru yönlendirecek kadar çizim tekniğini bilmesi gerekir. Temel çizimlerin dışında tüm detayları takip edebilecek güçlü bir göze sahip olmak çok önemlidir. Çünkü tasarımları benzersiz kılan detaylarıdır. İyi bir tasarımcı renklerin dünyasını iyi tanımalı, hangi renkleri birbiri ile kombinleyeceğini bilmeli, kumaşların oluşum şekillerini, sınıflandırılmalarını, birbirinden ayıran özellikleri, hatta kalite kontrolü dahil her detayına hakim olmalıdır. Tasarladığı ürünün hangi kumaşta nasıl bir sonuç vereceğini önceden hayal edebilmeli, gelişen teknoloji ile beraber değişen kumaş endüstrisini yakından takip etmelidir. Kumaş seçmek, bu yola girmeden önce en zevk alacağım en heyecan duyduğum kısımdı içimde. Gelin görün ki dışardan aynı gözüken aynı desenlerde ki iki kumaşta bile dağlar kadar fark var. Her şey dokunup ele alana kadar. Ayrıca dikiş bilmeyen birisinin hayal ettiği şeyleri hayata geçirmesi çok zordur. Zira, her şeyin bir kalıbı, kalıpların da püf noktaları vardır. Hayal edersiniz, kalıba döker, keser ve dikersiniz. İyi modacı olmak için biraz değil en detayına kadar dikişi ve tekniklerini bilmek gerekir. Modelist sizi anlamadığında hayalinizi kalıba dökebilmeli, makineciniz uygulamak istediğiniz bir şeye yapılamaz dediğinde, makinaya oturup nasıl olacağını gösterebilmelisiniz. Kısacası piyasa tabiri ile iyi bir tasarımcının atölyenin tozunu yutması beyninde kurguladığı andan modelin askılandığı ana kadar her adımına hakim olması gerekir. Moda tasarımcıları hep diğer insanlardan bir adım önde olmak mecburiyetindedir. Bunu yapmak için de güncel moda olaylarını ve diğer tasarımcıların yaptıklarını sıkı sıkıya takip etmek gerekir, gelişen dünya şartlarına ve trendlere hızla adapte olunmalı, teknoloji kesintisiz takip edilmelidir. Tasarımla ilgili Adobe Photoshop, Illustrator, Excel gibi CAD-tipi yazılım programlarına hakim olmak günümüzde moda tasarımcıları için hayati önem taşır. Başlarda benim de bu alanda çok zorlandığım doğrudur. Genel olarak bu piyasada rekabetin çok sert olduğunu unutmamak gerekir. Ama bu rekabet, yeni tasarımların oluşmasında büyük bir motivasyon sağlayacak ve yeni fikirler konusunda sizi teşvik edecektir. Eğer ki siz de benim gibi bu işi yapıyor veya yapmak istiyorsanız eleştiriye açık olmanız çok önemli. Çünkü tasarım zevke ve beğeniye dayanan bir iş ve bu tür işlerde eleştiri kaçınılmaz bir sonuç. Bu harika söz de gölgemizdekilere gelsin. Sevgiler
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 14:19 Hiç yorum yok:
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 14:15 Hiç yorum yok:
Gastronomi dediğimizde kültür ve yemek arasındaki ilişkiyi inceleyen bir disiplin olduğunu görebiliriz. 1801’de ilk defa yazar Joseph Berchoux tarafından kullanılan bu terim, Yunanca mide ile ilgili "Gastro" ve kanun, kural anlamındaki "Nomos" kelimesinden türeyen "Nomy" kelimelerinin birleştirilmesinden oluşmuştur. Böylece yemek sadece yaşamamız için bir unsur değil de başka bir boyuta taşınmıştır. Peki ya yemek ve gastronomi sanatla birleşince aklınıza neler geliyor? Yemek ve sanatın benzerlikleri nelerdir? İkisi bir araya geldiğinde nasıl bir sonuç ortaya çıkıyor?
Andy Warhol. Campbell’s Çorba kutuları, 1962. 32 tuvale sentetik boya, her tuval:20 x 16″ (50.8 x 40.6 cm).
©2015 Andy Warhol Vakfı /ARS, NY/TM Campbell’s Soup Co. izinli.
Gıda ve içecek tarih boyunca sanat akımlarında önemli rol oynamışlardır: ikisinin de birbirinden farklı malzemelerde kullanıldığını görebiliriz. Hiç akla gelmeyen formlarda bile gıdanın kişisel, ve geniş kültürel belleklerde, çeşitli politikalarda ve duygusal tepkilerimizde yer aldığını görebiliriz. Yiyecek ve içecekler akıl, duygu ve hislerimizi kuvvetlendirmek için sanat üretimine ödünç verirler. Son yüzyılda en ikonik natür-mort resimlerinden bir tanesi ise Andy Warhol’un ‘Campbell’in Çorba Kutuları’ (1962) eserleridir. 32 bireysel tuval ‘den oluşan bu seri, kavramsal sanatsal sürecinde önemli bir yer taşımaktadır.
20. yüzyılın başından bu yana birçok sanatçı yemeği bir malzeme olarak sanatlarında sosyo-politik, kimlik meselesinde, tarihsel veya birçok bağlamda kullanmıştır. Peki resim, heykel, video, enstalasyon, fotoğraf gibi materyallerin ifade edemediği neyi temsil ediyor yemek? 1960’lı yılların başında kavramsal sanatın doğuşuyla birlikte sanatçılar, bir resim veya heykel yapmak üzere yola koyulup bu amaca yönelik fikirler üretmek yerine geleneksel gereçlerin ve biçimlerin ötesinde düşünüp fikirlerini uygun malzemeler ile ifade etme amacı güderler.
‘Nouveau Realisme’ akımının bir parçası olan 1930 Romanya doğumlu İsviçreli sanatçı Daniel Spoerri değişik objeleri, nesneleri ve yemek artıklarını bir masaya yapıştırıp derleyen en çok ‘tuzak resimleri’ (trap paintings) ile tanınmaktadır. Montaj resimlerini devam ettiren sanatçı 1963 yılında ise Fluxus akımında yer almaya başlamıştır. 1960 yılında ise Joseph Beuys ‘Fat Corners’ adlı enstalasyonunda bozulmaya bekletilen üst üste yığılmış domuz yağını sergilemiştir. Kısa bir süre içinde galeride çalışan temizlik ekibi yanlışlıkla Beuys’un eserini mahvederler. Carolee Schneemann ‘Meat Joy’ adlı performansını ise ilk defa 1964 yılında Paris’te vücutları et, balık, sosis, ve başka yemek artıklarıyla kaplı yarı çıplak dansçılarla gerçekleştirir. 1970 yılında performans sanatçısı Adrian Piper kıyafetlerini yumurta, süt, sirke ve yağdan olan bir karışıma ıslatıp giydikten sonra bir hafta boyunca New York sokaklarında halkın arasında gündelik hayatını sürdürür.
Daniel Spoerri, Nesir şiirler (1959-60).
Kredi: Tate websitesi.
1990 yıllarının başında ise sanatçı Felix Gonzalez-Torres ‘isimsiz’ adlı şekerlerden oluşan enstalasyonunu AIDS e kaybettiği partnerinin anısına oluşturmuştur. Eseri görmeye gelen ziyaretçiler şeker almaya teşvik edilmektedir, böylece Torres’in partnerinin kilosu kadar olan şekerler yavaş yavaş azalır ve yok olur.
Kara Walker: Incelik/ Muhteşem Şeker Bebek (enstelasyon), 10 Mayıs- 6 Temmuz 2014, Domino Şeker Fabrikası
Son zamanlarda çağdaş sanatta yemek hala kullanılan malzemelerden biridir. 2014 yılının baharına Creative Time Kara Walker tarafından yapılan ilk büyük ölçekli kamu projesini sundu. Brooklyn'in efsanevi Domino Şeker Fabrikası’nda yapılan devasa boyutta şeker kaplı sfenks, binanın köleliğe dayanan tarihiyle bir hesaplaşma niteliğindeydi. Geçen 2016 yılının Mart ayında ise Art Dubai’nin bir parçası olan ve Delfina Sanat vakfı tarafından organize edilen ‘The Wedding Project’ (Düğün Projesi) gerçekleştirildi. Son iki seneden beri Delfina Vakfının gerçekleştirdiği ‘Politics of Food’ (Yemeğin Politikası) adlı program tarihi ve güncel konuları sorgulamak amaçlı sanatçıları, ünlü şefleri ve önde gelen bilim adamlarını bir araya getirdi. Art Dubai fuarında ise Delfina’nın geçmişte yapmış olduğu yemek performanslarından, ve yemek temalı etkinliklerinden bir seçki gösterildi. Katılımcılardan Sunoj D, Larissa Sansour, Candice Lin, Nile Sunset Annex, Hind Mezaina, Manal al Dowayan, Taus Makhacheva ve Matheus Rocha Pitta gibi sanatçılar da vardı.
Bu bütün saydığım örneklere dayanarak yemekle sanatın birleştiği noktada daha değerli ve farklı bir anlam kazandığını görebiliyoruz.
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 14:07 Hiç yorum yok:
“Bu kadar zor mu anlamak?” dedi;
“Kalbim avuçlarının içinde ve sen sıktıkça ben ölüyorum!”
Kıskanmak, hep sevmeye eş değer görülür. “Seven kıskanır” avuntusu biraz olsun tahammülü mümkün kılar. Sahip olmak, kendine ait hissetmek ve başkaları ile paylaşmak istememek doğurur bu duyguyu ve kaybetme korkusu tuz biber eker.
İnsanlık tarihi kadar eski midir bilinmez; ancak Othello’nun ellerini, sevdiği kadının boynuna dolayandır o. Çünkü kaybedeceğine inananlar, sevildiğine güvenemeyenler iyice kuşatır etrafını sevdiğinin ya da sevdiğini sandığının... Sahip olmak ile sevmek karışır birbirine. Sahiplik galip gelir. İşte o zaman başlar itiş kakış... Yapmadığın şeyden, söylemediğin sözden şüphe eder olursun. Neredeydin, kiminleydin, neden güldün, neden gülmedin, neden baktın, neden çalıştın, neden annenle konuştun, neden onu giydin, neden bana hayır dedin? Uzar gider bu liste, ta ki seni soluksuz bırakıncaya kadar. Nefes almak zorlaştıkça itiraz etmeye, daha çok hayır demeye başlarsın. Bu kez de sevginle utandırır seni, “yoksa sen onu sevmiyor musun?” diye. İşte bu anda başlar kıskançlık sarmalı, sevildiğine inandığın ilişki seni boğazından sarar. Bazen gerçek bir el dolanır boynuna! Ya da sıkıştığını hissedersin aşkla atan kalbinin bu kez korkudan… Ne yapsan suçluluk duygusu, her çığlık isteğinde kendi elindir artık dolanan. Boynundaki bir ilmiktir artık sevilmek. Çekiştirmezsen acıtmaz, ancak sessizce daralır yine de… Sen ilmiği çözmezsen!
Dilerim ki hayatınızdaki kıskançlıklar tatlının içindeki bir çimdik tuz kadar olsun :)
Klnk Psikolog Handan Ergün Hoşrik
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 13:59 Hiç yorum yok:
Modern insanın iç buhranlarına eşlik eden yabancılık duygusunu fark edip tanıdığı her yerde kendine sorduğu şudur; “Ben burada ne yapıyorum? Bu hayatın içinde ne arıyorum, yani birisi neden elimde dondurmayla cebimdeki madeni paranın şıngırtısını dinleyip rüzgârda uçuşan saçlara baktığımı açıklayabilir mi?” Hayat bir sinema filmidir ve jenerikler kimsenin umurunda değildir. Orada akan isimler patlamış mısırı lezzetli yapmaz ama birini kurtarabilir. Yan koltukta oturan, bir insan değil cevaptır. Kimse kendini kullanma kılavuzuyla takdim etmez.
Görkem Kızıldağ, modern insan için bir kullanma kılavuzu yazmış. Sürekli ve her yerde hissedilen o yabancılık duygusuna gözlerin üzerinizde olduğu anı ekleyin, tam olarak bu durumun tahliline girişmiş. Camus’nün ‘Sisifos Söyleni’ adlı yapıtıyla tartıştığı insanın tek ve gerçek meselesi olan ‘intihar’ı ele almış. İnsana, kendini bir belgesel izler gibi dışarıdan göstermek için köstebekleri ve antik Yunan tanrılarını kullandığı bu absürt eserle Kızıldağ, her gün yeniden başlamak için kendimize sunduğumuz bahanelerin antolojisini tutuyor.
Sayfa Sayısı: 96 Baskı Yılı: 2016 Dili: Türkçe Yayınevi: Sola Yayınları
Mutsuz çocuklar ülkesinde miyiz?
Bilyelerimi ve topaçlarımı, güzel bir kumrunun kanadında saklamıştım.
Hatırlıyorum da yediğim taze simitlerin çocuksu tatlarını sol cebimde unutmuştum.
Düşerken sakladığım yaraları sağ cebime saralı çok olmuştu.
Platonik aşklarımı koymuştum utanmadan arka cebime ama öyle değilmiş, sığmazmış çocukluk ceplere...
Mutsuz çocuklar ülkesi kendi mutsuzluğundan ve anılarından beslenen bir nesil mi yarattı? Öyle ya da böyle bu kitap size bazı unuttuklarınızı hatırlatacaktır.
O yıllardaki bazı olayları romantik bir şekilde sunan Özgür Bacaksız hızlı bir şekilde çok satanlar listesinde yerini aldı. Okurken çok zevk alacağınıza inanıyorum.
“Acı zamanla geçer, acı çekmiş olmak geçmez…”
Sayfa Sayısı: 144 Baskı Yılı: 2016 Dili: Türkçe Yayınevi: Destek Yayınları
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 13:55 Hiç yorum yok:
Yine bir gün elimde bir kadeh kırmızı şarap, altımda gündelik hayatımın en büyük parçası olan yoga taytım, İnstagramda resimlere bakıyorum, birden önüme yukarıda gördüğünüz resim çıktı. Daha önce bu karikatürü defalarca görmeme rağmen bu sefer sanki beynimde şimşekler çaktı; Acaba yoga, farkındalık ve şarap tadımı birbirleri ile bağlantılı olabilir miydi?
Yaklaşık bir iki saat farkındalığımı arttırarak geçmişe döndüm ve yaptığım meditasyonlar ve şarap tadımı arasında ki bağlantıya odaklandım. İki saat sonunda fark ettim ki, yoga ve meditasyon ile artan farkındalığım sayesinde, farklı şarap aromalarını kolaylıkla ayırt edebilmeye başlamıştım.
Benim için yoga sadece bir spor dalı değil, aynı zamanda zihnim için en gerekli terapi. Özellikle benim gibi devamlı düşünen, bir günde 100 aktivite yapmaya çalışan ve bir oraya, bir buraya koşturan herkes için en ideal spor. Her ne kadar yoga hayatıma 2010 yılında girmiş olsa da, farkındalık fenomeni ile 2014 yılında tanıştım. Katıldığım 6 haftalık farkındalık kursu hayatımı inanılmaz bir şekilde değiştirdi. “Mindfulness” yani “Farkında olma sanatı” bir çok insanın hayatını farklı yönde etkileyebilen bir meditasyon tekniği. Yoganın da en temel taşı.
Kısaca “Minfulness” anı yaşayabilmeyi ve andan keyif alabilmeyi öğreten bir yaşam stili. Gündelik yapılan küçük meditasyonlar farkındalığınızı arttırmanızı sağlıyor. Artan farkındalık sayesinde hayattan çok daha fazla keyif alabilmeyi öğreniyorsunuz.
Peki bunların şarap tadımı ile ne alakası var?
Genelde şarap tadımı sırasında, burunda ve damakta hangi aromaların ön planda olduğu konuşulur. Eğer şaraba karşı özel bir ilginiz varsa bu aromaları kolaylıkla ayırt edebilirsiniz. Ancak eğer yoksa, ilk söyleyeceğiniz cümlenin “Bu şarap kırmızı şarap kokuyor!”, olacağına eminim. J
Her şarabın kendine özgü bir aroma profili vardır. Örneğin bir kadeh kırmızı şarapta çilek, kiraz, yaban mersini, tarçın, vanilya, kakao, tütün vs. gibi aromalar bulabilirsiniz. Ne kadar çok tadım yaparsanız, burnunuzun o kadar gelişir. Bunun en büyük nedeni, yaptığınız her tadımda farkındalığınızı artıyor olmasıdır. Her şarap içişte hangi aromaların ön planda olduğunu anlamaya çalışırsanız, çok kısa zamanda bir çok aromayı ayırt edebileceğinizi göreceksiniz. Tek yapmanız gereken, farkındalık ile kadehinizi yudumlamak. İşte bu kadar basit!
“Mindfulness” yani farkındalık egzersizleri çevremde ki güzellikleri daya iyi görmeme yardımcı oluyor. Hem yediğim yemekten daha fazla keyif alıyorum, hem de içtiğim şarabı artık daha iyi anlıyorum. Hayatı dolu dolu yaşamayı seven biri olarak, herkese bu yaşam stilini tavsiye ederim.
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 13:48 2 yorum:
Gönderen Firkan Gülaydın zaman: 13:47 Hiç yorum yok: