elektra | hayat şaşırt beni
Posted on Mayıs 18, 2017 by ELEKTRA	günleri okul 15:30’da bitiyor. seviyoz Çarşambaları tabii. Ama dün saat 15:00 gibi bir geldiler bana. Çünkü yıl sonuna doğru sadece öğrencilerin değil örtmenlerin de sabrının sonudur. bitmek üzeredir yıl, uzun tatil tüm tembellik vaatleriyle azıcık önündedir, ama gelmiyordur da bir türlü, böyle vıcık vıcık uzar o son haftalar, son günler. ıyhhhh. tahammül edilemez hale gelir.
neyse işte, ben de dün kaç gün kaldı lan tatile hesabı yaparken bilgisayarın başında hem az kaldığını, ama hem de daha çok olduğunu fark edip bir anda pat diye bilgisayarı kapatıp müdüre “valla çıkmam lazım” telefonu ettikten sonra 15:00 gibi fırlayıverdim metroya doğru. I love Metro güzergahı iş. yarım saate alışverişini de yapmış olarak evdesin. nasıl sevmez insan, nasıııl?
bu hafta yemeği çokça geçiştirdiğim için hadi dedim içimden geldi, domatesli maydanozlu pirinç çorbasından başlayıp İzmir Köfte ve peynirli makarnaya uzanan yemyeşil salatayı bile sofranın ortasına oturtuveren bir mutfak terapisi ile erken eve varmış olmanın bedelini ödedim. pfffff neyse, sofra toplamaydı Binoche’la oynamaydı, sıpanın vize bekleme sabırsızlığının yarattığı bıdırdanmalarına katlanıp sakin sakin “olur yaa, olur, bak sen şuna odaklan ne koyalım şimdi yanına 2 ay uzun, gel bir liste yapalım”la odağını olumsuzdan olumluya çevirmeli sohbetler etmeydi falan derken, kendime ayırabileceğim 2 saat gibi bir süre kalınca gecenin 10’unda, haydi dedim İZLE listemden bir film seçeyim de izleyeyim. bu arada geçen seneden beri izlediğim filmleri izlediğim tarihleri de not düşerek kaydettiğim, tarz konusunda asla istikrar aramamanız gereken Pinterest listeme şuradan ulaşabilirsiniz. bazı tarihlere bakarsanız, günde 3-4 filmle nasıl da delirdiğimi gayet rahat görebilirsiniz. ben başkalarının listelerinde haftada 1-2 saat geçirip kendime izle listesi yapıyorum. izledikçe de oradan film listeme kaydediyorum. evet, işyerinde sadece iş yapmıyorum. siz çalışıyor musunuz hep? aaa, yazık ayol.
Bu arada Binoche dedim di mi demin? şunu da yazayım diye açmıştım yazı şeysini aslında. Bu bir kaç yazıdır bahsettiğim örgü hevesimde kol kesme yaka kesme gibi pratikler yapmak için Binoche’a bir kazak öreyim dedim. ördüm, onda sıkıntı yok da, Bİnoche kazağı giydirince resmen hayata küstü. küçükten alıştırıyor demek o süslü köpek ve kedi sahipleri çocuklarını giyinmeye. benimki resmen yerlerde süründü çıkartmak için, yürüyemedi falan, dört patiyi de yatay konumlandırıp yerle bir oldu, suratıma bakmadı kazağı çıkarmadıkça. ben de daha çok ısrar etmedim. başta epey bir gülüp gururunu incitmiş olabiliriz. utanarak hatırlıyorum lanet olsun. oysa ki çok yakışmıştı kazağı . Şimdi kazağı sakladığım yerden çıkarsam bile kafama patiyi yiyorum 🙂 hakettim ama ben, haklı yani. Kazak örmek ne demek Binoche’a ? başkasına öreceğim ve Binoche onu kendisinin kılacak. ilişkimizin kodlarının bu olduğunu bile bile Binoche’a kazak örmek ne demek yani?
o hooo, geveze günüme denk geldin yine blog, pardon ya. filmler diyorduk. gece anca 2 saat kalabildi bana diyorduk, bari örgü örerken bir film açayım dedim. -Hakan’a hırka başladım güvenimi toparlayıp, ya olur ya da “amaaan, giyilir işte köyde, evde falan” olur. bilmiyorum yani. şu hırkayı örüyorum. evet,Hakan niçin bir Dude olmasın, diy mi ama? Renkleri değiştirtti , ona biraz canım sıkkın. Bana kalsa aynı renkleri kullanırdım. Neyse. – toparlıyorum.
Ay işte örgü örerken ne zamandır ertelediğim What Happened, Miss Simone? belgeselini açtım. Açmaz olaydım, içimi kanırttı. bu yetenek bombası, deli dahi kadın öyküleri içeriğindeki öküz erkekler, sıkışıp kalınan toplumsal roller, kendini bilerek yok etmeye çalışarak varlığına sahip olduğunu göstermeye çalışan bizzat bu kadınlar hep mi aynı olurlar? Çok üzüldüm Nina’ya da, çook. Örgüyü falan attım, dolaptaki birayla ben kahırlana kahırlana Nina izledik gece. İzlemediyseniz izleyin. kadınlık hali diye izleyin, starlık hali diye izleyin, amerikada siyah olmak diye izleyin, Nina Simone diye izleyin, izleyin yani.
Belgesel boyunca sevdiğim pek çok şarkısı çaldı, ama en sevdiklerimden olan Sinnerman niye yok ya diye düşünürken kapanışa sakladıklarını gördüm, gecenin bir yarısı o piyanosunu uçuştururken ben de salonun ortasında deli deli dans ederek kalan son birayı ruhuna dikiverdim kafama. Pek güzel deliriyorum ben bu şarkıda. Size de tavsiye ederim.
Bir ara da AMY’yi izlerken nasıl içim sıkışa sıkışa “Ölmesin Alllaaam n’olur “diye diye ağladığımı anlatayım size. Belgesel falan anlamam, mutlu sonları severim. Üzmeyin beni.
Posted on Nisan 17, 2017 by ELEKTRA	hani nasıl derler?
ÇOK ÖFKELİYİM ULAN!
Posted on Nisan 14, 2017 by ELEKTRA	Sevgili youtuber, bir ricam olacak. bi tarif bi şey verirken azıcık alçakgönüllü olur musun? bence ennnn iyisi bu, ay siz oyle mi yapıyosunuz, bunun en doğru yolu bu diye diye gözlerini belerttiğin zaman dil çıkarıyorum sana, malum falan olursa kızma sonra.
Posted on Nisan 6, 2017 by ELEKTRA	dedemle birlikte bitti sanırım “aç bakalım kızım radyoyu, ajans haberlerini dinleyelim” diyenler. artık soşıl hesaplarımız arasında zarif parmak tıkırtılarıyla gezerken alıveriyoruz bir sürü haberi. haber dediysem bizim buralarda her gün aklın sınırlarını zorlayan ne var diye bakar olduk sadece, başka da bi haber yok aslında.
bugün ajanstwittır’dan aldığımız bilgiye göre memleket sathında aptallıklar yine bitmiyor. film festivali kapsamında ülkemizde bulunan canımız gandalfımız ayn makkellın – ki tüm dünyada bir lgbt aktivisti olarak da meseleyle derdini açık etmiş bir sevdiğimiz insan- onur ödülünü alırken yaptığı konuşmasında kendinin apaçık bir eşcinsel oluşunun altını çizmeye çalışırken memleketimin geri beyni sahnede çevirmen olarak zuhur etmiş bu kez. kendisine çevirmen diyen zat, şahane bir sansürle yok saymış ifadeyi. skandal aptallığı tepki alırsa yanlış çevirdim pardon deme yolunu bile bizzat kendi kapatarak apaçık bir geri beyinlilik sergilemiş, atlamış adamın kendini ifade ederken seçtiği en önemli ayrıntıyı. ba ba ba . cürete bak
dişlerim ağrıyor oğlum sıkmaktan artık benim bu ve benzeri saçmalıklar karşısında. daha 4 sene önce gidip eşek yükü para bayılıp ağzımı toplattım oğlum ben ya. 4 sene geçti ben yine diş ağrıları çekmeye başladım. gece dişimi sıkmaktan uyuyamıyorum ben ya. soyut canavarlarımın neden olduğu panik atağım bile somut canavarlıklar karşısında köşesine çekildi ruhumda uslu uslu.
ekrana falan tükürüyorum bazen hızımı alamayıp. bu derece iyi değil ruh halim bilog. bazen de ama kalakalıyorum. taş kesiliyorum. her zaman küfredeceğimiz şey bir aptallık olmayabiliyor çünkü, bazen de salt kötülük sızıyor telefonlarımızdan ekranlarımızdan içeri . küfür bile edemeyip donup kalıyorsun öyle. özellikle twitırda twit altı yorumlardaki doz “hepimizi öldürcekler bunlaaaaaaar ” diye bağırarak kapıkuleye doğru koşturacak kadar korkutuyor. elin ayağın zangırdıyor korkudan, sigara yakamadığım oldu elimin titremesinden benim öyle bir korku anında. Metin Altıok’un kızına yazılan bir yorumdu sanırım. ölmeye ya da delirmeye yakın olduğunu düşündüğün korkular yaşatılıyor bize. öyle böyle değil. uyuyamıyoruz ya. öyle böyle değil. öyle böyle değil. nasıl?bilmiyorum. bilemiyorum.
onun için keşke çevirmen skandalıyla kalsa aldığımız haberler diyorum sadece. “aptal! aptalllll! aptallllllllllll!” deyip kızarız en fazla.
ben burada bunları yazarken ölümünden 3 yıl sonra ya da şöyle diyelim 1270 gün sonra ya da şöyle diyelim soruşturmanın tam 5 savcı değiştirmesinden sonra nihayet davası görülmeye başlanan Berkin Elvan‘a yapılanlar var mesela. alanlardan milyooooorlara yuhlatılan anneciğinin gözünde hâlâ o acı görülebiliyor videolardan bile, fotoğraflardan bile. dava başlar başlamaz başlayan avukatlara müdahale var meslela bugün twitır ajans haberlerinde.
dedem olsa, “kapat kızım ajansı, bi kadeh rakı koy bana bi de fasıl aç radyodan” derdi. şimdi ben de kendime diyorum ki “kapat kızım twitırı, git öreceğin kazak için excelde desen şablonu yap” diyorum.
gideyim de geyikler, kar taneleri nakşedeyim excele hücre be hücre.
bugün 6 nisan 2017. Elektra iyi günler diler. Elektra! Elektra! Elektra!
Posted on Mart 31, 2017 by ELEKTRA	hafta sonu önerileri diye yazıp gugılladım ama çıkan sonuçlar beni daha da depresyona soktu. bavulunuzu hazırlayın türü öneriler elimi bile kaldırmak istemeyen ruhumun vetosuna uğrarken, yeyin için gari önerileri “heee önümüz yaz akıllım, bi de ay çok şüşko oldum”bunalımı ile mi uğraşayım”çemkirmelerimle göz ardı edildi. alın, çılgınca tüketin, alış veriş veriş alış şahane bacım türü öneriler çocuk okutan sorumlu ebevyn taraflarımdan kınandı. ve sonra ensesi kalın bir elektra olarak şunu sordum kendime: overdose belgeselden ölebilecek misin bakalım elektra?
şöyle de bi site buldum buyruuun yarın eve giderken iki günlük mutfak alışverişimi falan yapıp artık allah ne verdiyse dalıyorum belgesel diyarına. pijamalarım ve Binoche’un annesi olarak adlandırdığım eskilikten ölecek pofuduk peluş montumla 2 günlük 1. kanepe festivaline beklerim.
Posted on Mart 28, 2017 by ELEKTRA	şu saate ulaşmam sanki aynı zaman dilimindeymişçesine yoğun bir gün bugün.
Posted on Mart 25, 2017 by ELEKTRA	sabah daha işe gelirken açtığım twitterda şununla başladı olaylar:
tam daha alllaaam üzerime kahve atın anlayamıyorum derken şu geldi:
töbe estafurullah demeye kalmadım şununla sarsıldım:
şehit pastası acaipliğini anlamaya çalışırken şu geldi:
ben şimdi işten çıkıyorum. Beşiktaşa gideceğim, martı falan görmeye bile razıyım -ki kuş korkum malum. – razıyım, çünkü hala dünyanın benim bildiğim dünya olduğuna inanmaya ihtiyacım var. hadi çıktım.
Posted on Mart 24, 2017 by ELEKTRA	arasında kalıp şiddete uğramış bir elektra olarak günaydın diyorum bugün sizlere.
detaylar bildik detaylar.yan baktın düz baktın vay efendim ters baktın.
memleket ne ki gençler ne olsun.
onlara mı kızayım yani.
tehdidin, dayılanmanın bini bir para olan memlekette büyüyen bu çocuklardan ne beklenir ki.
onlara mı kızacağız şimdi.
etlerine butlarına bakmadan dünyadaki her şeye kafa tutup posta koyanlar, portakal kesip bayrak yakıp falan dayılanların dünyasında bu çocuklara davranışlarının yanlış olduğunu mu anlatabiliriz?
yok aslında valla sinirli değilim, hatta şu anda odamda bunları yazarken gülüp duruyorum. anaaa, şiddet mağduruyum la ben deyip deyip gülüyorum. yavaş çekim olayı canlandırınca zihnimde yeniden, halimi düşünüp pek gülüyorum. daha koridorun dibindeki öğrencimin manyak bakışlarından bir terslik olduğunu sezip ona doğru yürümem, arkadan koşarak gelenin ayak sesleriyle olayı tam olarak çözüp senkronize olarak çıkan iki yumruk arasına kendimi can siperane atışım ve böğrüme inen yumrukla ohaaaa deyip yumruk atanı duvara yapıştırmam. duvara yapıştırdığıma “ama çok ayıp ama yaa, canım yandı ama” falan diye dert anlatmaya çalışmam. ahahah, düşününce okulun duvarına şöyle bir sloganlama yapma hakkım doğmuş gibi hissediyorum:
aksiyonu bol bir sabaha dönüşmeden önce, iyiydi sabah oysa ki. bir kahve eşliğinde sınav oturumları falan hazırlıyordum sığınağım odamda. lys karneleri çıkmış 12’lerin, onlara laflar hazırlıyordum “ulan bu netler ne, tüüüü” diye diye.
Bir de Spotify’da Can Kazaz açıp dinliyordum ki, en çok bunun için kızdım bak şimdi. Can, modumu gün içinde kullanacağım iyi bir hale eviriyordu. şimdi hiç dinleyesim yok. dur daha sert bi kaç müzik bulayım.
ama siz Can dinleyin. mesela şunu:
ya da Marc Aryan cover’ı olan şunu.
Dur ben gidip duvara sloganımı yazayım da geleyim. ü hü. dayak yedim laaaaan. | Yorum yapın