Neo'nun Köşesi: Eylül 2011
Film Amerika'da 1950'li yıllardaki bir hikâyeyi anlatıyor. Başlangıçta dinsel bazı öğütler ile başlıyor ve devamında postacının acı haberi getiren mektubu ile devam ediyor. Askerlik görevini yapan daha 19 yaşındaki oğullarının ölüm haberidir bu. Mektubu alan annesi ağlamaya başlıyor ve eşine haber veriyor. Telefonda haberi alan eşi evine geliyor ve buradan sonra vicdan muhasebesi başlıyor. Çünkü babası bütün çocuklarına çok kötü davranan birisidir. Askerde gördüğü disiplini evinde de uygulamaya çalışıyordur. Fakat bu davranış çocukları kendisinden soğutuyordur. Öyle ki babalarının ölmesini isteyecek duruma geliyor çocuklar artık. Filmin devamında üç kardeşin başlarından geçenler ve tam bir aile dramını izliyoruz.
Film basit gibi görünse de değişik bir yaklaşım tarzıyla yaratılışı, insanların üzerindeki psikolojik baskının nelere yol açabileceğini anlatmış. Özellikle anne karnındaki çocuğun seslenişi kısımları çok iyiydi. İnsanı bambaşka diyarlara ve duygulara götürüyor. Etkileyici bir film ama çok sıkıcı. Nedeni ise çok az konuşma olması. Bu tür filmleri izlerken insan boğuluyor. Müzikler, görsel şölen vs bunlar iyi ama konuşmadan bir film yapıldı mı ben çatlıyorum :) İki saatin üzerindeki bir filmde 500 satırı bile bulmayan bir çeviri var ki içler acısı. Çeviri için demiyorum tabii ki. Bir şeyler söyleyin artık lütfen durumuna geldim. Zaten ilk seyredişimde son bölümlerde sızmışım.
Her şeye rağmen yönetmen iyi iş çıkartmış. Az konuşma yapılan filmle ilk olarak Kim-ki duk sayesinde tanışmıştım. İlkbahar, Yaz, Sonbahar, Kış.. ve İlkbahar filmiydi bu. İzlerken yine böyle sıkılmıştım. İzlediğim en sıkıcı filmlerden diyebilirim. Ama konuşmadan da film yapılabileceğini göstermişti yönetmen o filmde.
İzlemesenizde olur diyorum. Bu tür filmleri seviyorsanız izleyin tabii ki :)
Gönderen Neo zaman: 22:56
Etiketler: 2011, Amerika, Brad Pitt, Jessica Castain, Sean Penn, Sinema, The Tree of Life
Koryu hanedanlığı M.S. 1375 yılında Çin'deki Ming hanedanlığının elçilerinden birinin öldürülmesi yüzünden sürgün edilmiştir. Koryulular devamlı elçiler göndermişlerdir ve sonunda araları düzelmiştir ancak evlerine geri dönemeyenlerde vardır. Bu hikayede bir grup Koreli diplomatın ve onun adamlarının mücadelesi anlatılıyor.
Film için hiçbir masraftan kaçınılmamış. Bu çok belli oluyor. Kaliteli bir yapım çıkmış ortaya. Oyuncu kadrosundan gördüğünüz gibi önemli isimlerde var. Kore'de en önemli filmlerde oynayan Woo-sung Jung en dikkat çekeni. Çin'in dünya sinemasına kazandırdığı güzellik Ziyi Zhang'ı da anmadan olmaz :) Açıkçası film izlemeden önce kadrosuna bakarım mutlaka. Sevdiğim oyuncular varsa izlerim. Birde Sung-kee Ahn var. Adamın oynadığı film sayısı inanılmaz :) Bu kısa bilgiden sonra hikayeyi anlatmaya devam edelim.
Koryulular çölde ilerlerken büyükelçileri Moğolların saldırısı sonucu ölür. Büyükelçi öldüğü için göreve devam etmenin bir anlamı olmadığını düşünen General Choi Koryu'ya geri dönme emri verir. Yolda elçi yardımcısı yaşlı adam daha fazla dayanamaz ve vefat etmek üzeredir. Elçi yardımcısının muhafızı ve kölesi olan Yesul artık özgür birisidir.
Çünkü efendisi ölmeden önce onun artık herkes gibi özgür biri olduğunu ilân etmiştir. Grubun başındaki general bu durumu pek beğenmez. Bir süre sonra mola verdiklerinde yolda Moğollar tarafından kaçırılan Çin'li prensesi görürler.
Onu kurtararak kendilerini affettirmenin daha kolay olacağını düşünmüşlerdir. Bu planı uygulamaya koyarlar ve ölüm kalım savaşı artık başlamıştır. Çin'li prenses bir görüşte Yesul'un ne kadar cesur biri olduğunu anlamıştır. İkili arasında yakınlaşma belirtileri başlar.
Artık yeni hedefleri evlerine dönmek değil prensesi korumak ve onu sağ salim sarayına götürmektir. Filmin bundan sonrası büyük bir mücadeleye sahne olacaktır. Yine çok fazla uzatmamak için bu kadar diyorum :) Sonunu beğenmedim.
Biraz resim verip bu yazıyı bitireyim.
Gönderen Neo zaman: 17:22
Etiketler: 2001, Güney Kore, Jin-mo Ju, Musa, Sinema, Sung-kee Ahn, Woo-sung Jung, Ziyi Zhang