52. gün / Aile / Milliyet Blog
Öyle sakin, öyle anlamış yaşadım ki gidişini. Belki de buna mecbur kaldım etrafımın acısına çare olabilmek için. Belki de seni üzmemek içindi yanan alevleri içime gömmek gayreti... Belki de bana verdiğin güçtü öyle ayakta tutan beni... Kimsenin omzunda ağlayamadım, acımı paylaşamadım... Kimse görmedi gözyaşlarımı, içime aktı sızlata sızlata, içimde düğüm oldu haftalarca...
En büyük ablamın dizleri çürümüştü dövünmekten. Sakin kalmaya çalışan küçük ablam, son kez eve gelişinde sana isyan ediyordu "duy sesimi duy, böyle bırakıp gidemezsin bizi, böyle olmamalıydı, bağırmak istiyorum" diye. Ortanca ablamsa zaten kendinde değildi yediği iğne nedeniyle. Abim dışarıda koşturuyordu son gayretleri ile. Ben, evin en küçüğü bense ablalarımı toplamaya çalışıyordum. "Annemi üzüyorsunuz yapmayın" diyordum. Evine son gelişinde "güle güle anne bizi merak etme, seni seviyorum" diyebildim ardından sadece. Oysa ne çok şey vardı içimde...
"Hepimizin annesi babası vardı, biz dayandık siz de dayanacaksınız. Yapılacak birşey olsa ben yapardım geçen kırksekiz yıl hatırına" dedi babam. Yapılacak bir şey yoktu gerçekten de. Babamın ameliyatlı ve pil takılmış kalbi, kırksekiz yıldan sonra annemin yokluğuna dayanacaksa, bizim bencillik edip de kendimizi dağıtma hakkımız yoktu... Babamın yanında acısının sızısına dayanamayan ortanca ablama kızıyordum kendimi tutamayarak "acı hepimizin acısı, babamı hiç mi düşünmüyorsun" diye, yanan yüreğime, titreyen dudaklarıma hakim olmak gayretiyle...
Gün geçtikçe oturuyor acının sızısı yüreğime, ama yok işte elden gelen bir şey... Babamın da dayanma gücü azaldı ilk günlere göre. "Baktığım heryerde hatırası var" diyor çocukça çaresizliğinde.
Ağlasam sızlasam boş, isyanın ise hiç faydası yok... Annem bize güzel bir hayat algılayışı bıraktı. Bize düşen buna sahip çıkıp, onun kadar sevgi dolu ve hoşgörülü yaşayabilmek olmalıdır. Gidişinin ardından sevgi seliyle doldu evi... Nasılda hissettirmişti sevgisini, nasılda sarıp sarmalamıştı herkesi... Ne mutluydu ona, ardından söylenenler hep sevgi sözcükleriydi.
Gönlümce yazamadım nedense... Annemle babamın türküsü ile bitirmek istiyorum. Ben daha bebekken annem bir kasete bunu söyleyip babama göndermişti. O zamandan beridir bu türkü onların türküsü.
Okuduğum her Kur'an_ı Kerim'den sonra naçizane ettiğim her duamın bir kenarında Sevgili Anneniz ve sevdikleriniz var. Acınızı istesek de paylaşamaşayız lakin, güzel dileklere ve dulara ben sonuna kadar ortağım. Bir defa daha Allah rahmet eylesin. Ruhu şad olsun.
Çok teşekkür ederim o sevgi dolu yüreğindeki güzel dileklerine ortak ettiğin için. Sevgi ve selamlarımı gönderiyorum. 30.09.2007 9:51
Ben şu zaman denen mefhuma akıl sır erdiremez oldum. Ne çabuk geçti zaman ve 52 gün oldu. Ve ne büyük bir tesadüftürki Annemle babamın türküsü de aynı...Babam çok aceleci davranıp annemi hayatta yalnız bırakıp gitti...İçinde duyguların çağladığı, özlemlerin gün yüzüne çıktığı bir yazı okudum. Eline sağlık. Sevgilerimle.
Sevgi Yumağı; türkü konusundaki bu güzel tesaadüfe ne demeli bilmiyorum... Annemin en önemli dileği babamdan sonraya kalmamaktı biliyor musun. Bu kış çok kritik durumdaki babamı hayata döndürdü ve kendisi gitti. "Benden önce gitmek yok" demiş babama ve babamın yaşaması mucize şu an. Ne desek boş, hayatta bazen seçme şansımız olmuyor yaşadıklarımızı. Sevgilerimle. 05.09.2007 23:01
yaşanan en zor anda bile asla umutsuz olmamamlı insan. yoksa hayat nasıl çekilir ki? sevgi dolu yüreğin eminim annenin yüreğinde yaşıyordur.
Benimkisi bencilce bir özlem duygusu belki de. Yoksa o hala içimde, sadece bedenini göremiyorum. En son gördüğümde, saçlarını yıkadığımda ruhu o bedende yoktu zaten... 05.09.2007 13:13
Anneyi kaybetmek çok güçtür... Elden gelen birşey yok... Metin olmalısınız... Saygımla...
Zor bir gecede dökülmüş cümlelerdi. İsyanım yok hayata, her duygu biz insanoğlu için. 52. günde dokunabildim ancak içimdeki düğümlere. Zor ama başarmak zorundayız bu acıya dayanmayı. Sevgiler. 05.09.2007 13:08