Ne güzel cevap öyle...
@____y·21 sa.·Kitabı okudu
Brif, bruf, braf:))) okuyunuz lütfen:)
İki küçük çocuk bahçede kimsenin anlamayacağı, sadece aralarında konuşabilecekleri özel bir dili keşfetme oyunu oynuyorlardı keyifle.
-Brif,braf dedi birincisi.
-Braf, brof diye yanıtladı diğeri ve gülmekten kırıldılar.
Birinci katın balkonunda, gazete okuyan halim selim yaşlı bir bey vardı ve tam karşıda yuzunu pencereye dayamış, biraz huysuz görünüşlü yaşlı bir kadın.
-Ne budala şeyler şu çocuklar, dedi kadın.
Yaşlı adam aynı fikirde değildi:
-Ben hiç öyle düşünmüyorum.
-Bana konuştuklarını anladığınızı söylemeyeceksiniz herhâlde.
-Bilakis hepsini anladım. Çocuğun biri"Ne güzel bir gün. "dedi. Diğeri "Yarın daha güzel olacak. "diye cevap verdi.
Kadın burnunu kıvırdı, ama karşılık vermedi çünkü tam o anda çocuklar tekrar oyunlarına başlamışlardı.
-Maraski, barabaski, pippirimoski, dedi biri.
-Bruf,diye yanıtladı oteki ve katılırcasına güldüler yeniden.
-Şimdi de anladınız mı yoksa ne konuştukları, dedi kadın öfkeyle.
-Evet tabii ki anladım, diye yanıt verdi adam gülümseyerek. Birincisi "İyi ki hayattayız. ",ikincisi de "Hayat bir harika. "dedi.
-Gerçekten de harika mı,diye sordu kadın ısrarla.
-Brif, bruf, braf oldu adamın yanıtı.
Gökçen Egem Değirmenci Ermiş'i inceledi.
@Egemmom·24 Nis 22:14·Kitabı okudu
İnsanın Yolunu Aydınlatan Bir Fener
Hayata dair bir kitap… İnsan nasıl yaşamalı? sorusunu soruyor ve bölüm bölüm kendi cevabını veriyor yazar. Bu kitabı benim gözümde iyi yapan özelliği ise cevapların hayatın içinden gelmesi ve hayatla gösterdikleri uyumdan kaynaklanıyor.
Kitapta bir ermiş karşılıyor bizi , hayata karşı sorular sormuş ve kendi cevaplarına ulaşmış bir insan . sorulara sahip olan halk ise büyük bir coşkuyla karşılıyor onu ve sorularını soruyorlar. Ermiş elinden geldiğince cevaplıyor soruları, kendi yanıtlarını veriyor halka fakat oda farkında cevaplar onlara asla uymayacak çünkü insan üstüne giyemiyor başkasının paltosunu, palto üzerlerine ya büyük ya da küçük geliyor . Asla ermişin üzerinde durduğu gibi olmuyor onlara. Kitapta en çok hoşuma giden kısım galiba burası. Her insan sorularına kendi cevabını bulmalı ,başkalarının yanıtları seni anca idare ediyor ama kendi yolunu başkalarının cevaplarıyla bulamazsın . Kendi paltonu giymek zorundasın.
İnsanlığa verilmiş bir öğüt kitabi ermiş. Eğer cevapları iyi sentezlersen kendi yolunda yürümene yardımcı iyi bir fener elde edebileceğin bir kitap. Yazarın değindiği ve benim hoşuma giden bir kaç başlığını sizinle paylaşmak isterim .
-Kitaptan alıntı sözler vardır-
Vermeye dair diyor yazar: “Gerçekten vermek kendinden vermektir.” Güzel bir soru ve cevap niteliğinde bir söz. Öyle bir cümle ki hem sorular oluşturuyor hem de beraberinde cevapları sunuyor bize. Ne kadar hoşuma gitti ve hak verdim bu sözlere. Evet, her şeyi verebilir insan ama kendinden vermiyorsa, gerçekten vermiş midir? Vermek senin kendinden, düşüncenden, niyetinden, arzundan ayrı değerlendirilebilir mi hiç? Vermekten korkanlar için yazar diyor ki: “Yoksulluk korkusu yoksulluğun bizzat kendisi değil midir?” . Evet, öyledir sanırım. Vermekten korkan bir insanın yüreği en büyük yoksulluğa, çoraklığa, sahiptir içinde.
Çalışmaya dair de konuşuyor yazar. O kadar hak veriyorum ki burada yazara. Hele günümüzde işini sevmeden yapan insanları gördükçe , yazarla aynı derdi paylaşıyorum. Yazarda işin bir lanet ve çalışmanın talihsizlik olduğunu düşünenlere karşı çıkıyor. Çalışmayacaksak neden varız dünyada? Eğer üretmeyeceksek neden düşünüyoruz? Hayatı sevmeyi yaptığın işi sevmeyi vurguluyor yazar. Yaptığın iş senin kimliğin değil midir? Sana uyan kimliği seç o zaman diyor. İnsanın varoluşunda üretmek var , kendi varoluşundan uzaklaşma, sana uyan kimliği bul ve kendi potansiyeli gerçekleştir diyor. Çünkü yazar da biliyor ki kendi potansiyelini gerçekleşmeden göçüp gidenlerin pişmanlığıdır işi lanetli kılan. Çalışmak bir dürtüdür, insanın içinde vardır ve eğer sen bu dürtüye karşı çıkarsan hayat karanlıktır. Bu dürtüyü harekete geçiren şey ise bilgidir. “İş olmadıkça tüm bilgiler boşunadır ve aşk olmadıkça tüm bilgiler boştur…” –“ Aşk ile çalışınca kendi nefsinize, birbirinize ve Tanrı’ya bağlanırsınız.” Yaptığımız her işte kendimizden bir parçamız vardır. Her iş bizi tamamlar ve biz de işi tamamlarız.
Sevinç ve kedere dair; “Keder varlığımızda ne kadar derin bir oyuk açarsa, taşıyabileceğimiz sevinç o kadar fazla olur.” Sevince yer açan kederdir. Burada biraz karşı çıkmak istiyorum yazara. Ne kadar acı çekersek o kadar halimize şükrederiz ,demek gibi geliyor bana. Evet, doğru olabilir bu ama bakmayı sevmediğim bir pencere. Küçük sevinçlerimiz olması için büyük kederlere gerek yok, olmamalı ama bu yazarı haksız yapmıyor tabiki . Aksine haklı sevinç ve keder dengededir bence ve biri olmadan diğeri de olamaz. Keder sevinci besler ve sevinç de kederi .Ve yazar gene galip geliyor. Sorgulatıyor cevabını ve bir noktada hak vermeye başlıyorum ona. Ve devam ediyor yazar: “Sizi şimdi sevindiren, bir zamanlar üzenden başkası değildir.”- “Bir zamanlar neşe kaynağınız olan için ağlamaktasınız.” Diyor. Buruk bir şekilde kabulleniyorum bunları. Bu zamana kadar sevdiklerim üzdü beni çünkü sevdiklerimdi değer verdiklerim ve değer verdiklerin kırabilir seni.
Suç ve cezaya dair: “Aranızdan biri düştüğünde, arkasındaki için düşmüştür, taşa takılıp tökezlenmeye karşı bir uyarı…” insanın hata yapabileceğini ve onu bağışlamayı kolaylaştıran bir cümle bence. Çünkü onun taşa takılıp tökezlediği için suçlayamıyor insan , herkes tökezleyebilirdi diyor ve onun tökezlemesinden ders çıkarıp emin adım yürüyebileceğini söylüyor sana. Aynı zamanda “suçlu mağdurun kurbanıdır.” Diyor. Elbette amaç burada suçluyu yüceltmek değil ama kurbanında düşünüldüğü kadar masum olmadığını söylemek istiyor. Bir problemle karşılaşıldığında tek tarafa sorunu atfetmenin mantıklı olmadığını ve madalyonun diğer yüzüne de bakmak gerektiğini söylüyor. Bence olayları doğru şekilde kavrayıp yorumlayabilmek için gerekli olan bir bakış açısı.
Yasalara dair : “ Yasa koymaktan haz alıyorsunuz. Ama onları çiğnemekten aldığınız haz daha fazla.” Neden konuşma denildiğinde daha fazla konuşmak isteriz ya da yapılmaması gereken şeyi yapmak bu kadar caziptir? İnsan neden bile bile kendini yakar ya da kurallar neden var? Bir cümle ve sorular gene geliyor ,cevap kısmı ise ne yazık ki buna kesin cevapların hala yok. Ama yazarın yasalarla ilgili bir fikri var, diyor ki: “Boyunduruğunuzu kırarsanız kimsenin hücresinin kapısına ilişmeden, hangi insan yasası sizi bağlayabilir?”-“ Giysinizi yırtıp atar ama kimsenin yolu üzerine bırakmazsanız kim yargılayabilir sizi?” Yasaları eğer biz koyuyorsak ve aynı yasaları gene biz çiğneyebiliyorsak insan kendi yolunda da kimseye zarar vermeden yürüyebilir o zaman. Kendi boyunduruğunuzun anahtarı sizde değil mi aslında?
Akıl ve tutkuya dair: “Tek başına hükmeden akıl, kısıtlayıcı bir güçtür; başıboş bırakılmış tutku ise, kendini yok edene kadar yanan alevdir.” Hayatta başarıya ve mutluluğa götüren ise bu ikisi arasında dengedir. İnsan hayatındaki dengeyi yakalayabildiği müddetçe keyif alır hayattan. Ne akla çok söz verilmeli ne de tutkuya , eğer ikisi de anlaşabilirse o zaman güçlüdür insan.
Öğretmeye dair: “Gerçekten bilgeyse, sizi kendi bilgelik evine girmeye çağırmaz, kendi aklının eşiğine götürür.” İlk paragraflara geri dönüyoruz burada. Eğer sizi kendi yoluna takıp sürüklüyorsa o bilge değildir ve sizi de bilgeliğe ulaştırmaz ama size eşlik edip kendi yolunuzu bulmaya yardımcı bir fenerse işte o insan bilgedir ve sizi kendi yolunuza-arayışınıza- sürükler.
Bütün mesele de bu galiba bu kitapta yazılan her cümle bir soru ve cevap niteliğinde. Sorular ve cevaplar ise dallanıp budaklanıyor. Eğer iyi sorularınız varsa aklınızda ermiş size yardımcı olabilir , yolunuzu aydınlatabilir. Fakat size birer palto veremez ,paltonuzu siz bulmalısınız. Dilerim bu arayışta hepimiz kendi yolumuzda paltolarımıza sahip oluruz.
HUNOK-Gökçen Egem Değirmenci
8.4/10 (2.545 Oy)
Düzenlendi: 24 Nis 07:19Gönderiyi direkt paylaşGönderi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Kitap04·24 Nis 07:19·Kitabı okudu
Jack Bohem Sınırın Güneyinde, Güneşin Batısında'yı inceledi.
@jackBOHEM·23 Nis 15:39·Kitabı okudu
"Çok güzel bir kitaptı" diyeceğim ama birisi "Neden ?" sorusunu sorsa cevap veremem herhalde. Çünkü Murakami'nin öyle bir yazım tarzı var ki ne Grange gibi gerilim yaratıyor ne Dan Brown gibi heyecanlandırıyor ne de Sabaattin Ali gibi hüzünlendiriyor . . .
Sanırım duygularla veya kelimelerle tarif edilebilir bir yanı yok bunun. Sadece kitabı elinize alıp okumaya başlıyorsunuz ve o artık sizin dünyanızın bir parçası haline geliyor ; gayet sıradan , normal , olağan bir şey olup çıkıyor . . .
Sanki yemek yiyor , su içiyormuş gibi hissediyorsunuz . . .
@Suhanpezir·21 Nis 10:11
Vaktiyle bir adam vefat etmiş, ecel gömleğini giymişti. Tabutu eller üstünde ebedî istirahatgâhına doğru sessizce yol almaktaydı. Bu durumu gören esrârengiz bir meczup, bir ibret dersi verebilmek maksadıyla etrafındakilere seslenerek şöyle sordu:
“–Bu ölen kimdir ki, ölüm arslanı olan Azrâil, onu hiç beklemediği bir anda kapıvermiş?”
Oradakiler bu suâle, hep bir ağızdan:
“–Ey taşkın meczup! O, tuttuğunu yere deviren, karşısına çıkmaya kimsenin cesâret edemediği, pek güçlü-kuvvetli, pehlivan bir gençti!” dediler.
Meczup, aldığı bu cevap üzerine; bâzı gâfil gönülleri uyandırmak ve kaçınılmaz bir hakîkat olan ölüm gerçeğinin, sînelerde mâkes bulması düşüncesiyle şunları söyleyerek sükûta büründü:
“–O gösterişli ve kuvvetli yiğit, güreşte ustalaşmış ama bugün Azrâil’le güreş tutacağını hayâline dahî getirmemiş, sahip olduğu güç ve kuvvetin kendinde dâimî kalacağını zannetmiş. Lâkin an geldi, ne olduğunu dahî anlayamadan, o güçlü pehlivanı, hiç hayal etmediği bir zamanda Azrâil ansızın yere serdi. Hem öyle bir yere çarptı ki, bütün gücü tükendi, bitti. Tamamen âcizleşti. Düştüğü yerde acziyet içinde kaldı ve o yerden kalkması da artık imkânsız hâle geldi. Fakat o, sâlih bir kul ise, Allâh’a yine de hamd etmesi gerek. Çünkü esrârengiz bir hayata doğacak.” (Osman Nûri Topbaş, Şebnem Dergisi, Yıl: 2012 Ay: Ekim Sayı: 92)
Hayat denilen şey, son nefesle gün gelip bitecek ve insan bütün sevdiklerine bir anda vedâ edecek. Sonra da meçhul bir mezar âleminin garip bir yolcusu olacak. Orada da kim bilir neler neler görecek ve hangi sürprizlerle karşılaşacak?..
Bilinen bir dili olmamasına rağmen ölüm, sessiz ve sözsüz öyle tesirli bir nasihattir ki, rakîk ve hassas gönüllere, en salâhiyetli ağızlardan daha mükemmel bir ibret ve hakîkat tablosu sergiler. Ölümün öğüt vermekteki yüksek belâgati karşısında dünyadan gelen bütün cevaplar, ancak sıcak gözyaşları ve kuru hıçkırıklardır.