Gezegenimizim Yağmalanması, Çevre Krizi ve Gerçek Devrimci Çözüm! | Yeni Komünizm
83 Dk. Okuma Süresi
ACİL DURUM! Gezegenimizim Yağmalanması, Çevre Krizi ve Gerçek Devrimci Çözüm
Durum, adeta yeryüzündeki yaşam bir kanser tarafından – büyüyen ve tamamen kontrol dışı olan bir şey, vücudun savunacak gücünün olmadığı hayatı yiyip bitiren bir şey tarafından – yenilip bitiriliyormuş gibi. Eğer acele edip dünya çapında hızla yok olan doğal ekosistemlerimizi korumazsak, büyük bir ihtimalle çok uzak olmayan bir gelecekte, eşi görülmemiş bir dizi domino etkisine – bu gezegen üzerindeki doğal hayatın nitel olarak çözülmesine ve bozulmasına – tanık olacağız.
Bu çevre krizi şimdiden, insanlık için geniş ölçekli sefalete sebep oluyor. Fakat tam gerçekle yüzleşmemiz gerekiyor: insanlık şimdiden, bu gezegeni kelimenin gerçek anlamıyla yaşanılamaz hale getirme yolunda. Ardea Skybreak, şunları yazmıştı: “Bu gezegende insan hayatının devam etmesi için gerekli fiziksel ve biyolojik koşulların, insanların çevreyle etkileşim kurma biçimi sebebiyle (nükleer savaş gibi bir şey olmadan bile) yok edilmesi ihtimali, kesinlikle tasavvur edilebilir bir durum. İnsan hayatı için gerekli koşullar, sadece uygun su ve hava kalitesini değil, aynı zamanda doğru miktarda ve kalitede, yeterince çeşitlilik arz eden yaşam alanlarını ve insanların içinde yaşamaya devam edebileceği genel bir ‘karma’ içinde birbiriyle iç içe geçen, yeterince çeşitlilik arz eden türlerin varlığını da içerir.” (The Science of Evolution and The Myth of Creationism: Knowing What’s Real and Why It Matters, Insight Press, 2006, s. 32)
Kapitalist sistem içindeki sebeplerinin kaynağı ve bu sistemin krizi çözmesinin imkansızlığı; İnsanlık için bir çıkış yolu ve ileriye giden yol: doğanın yağmalayıcıları değil, gerçek anlamda bekçileri olarak yaşayabileceğimiz devrimci bir toplum. Bu sayıyı okuyun. Onunla ilgilenin. İnsanları uyandırmak ve sözü yaymak için onu güçlü bir araç olarak kullanın. Geniş bir alana yayın: okul sınıflarına, sokaklara ve topluluklara götürün. İnsanların bu suçlara karşı iktidara karşı mücadele ettikleri yerlere götürün ve onların mücadelesiyle birleşirken, onu yayın. Hakkında tartışmalar örgütleyin. Bilim insanlarıyla, aktivistlerle ve başkalarıyla forumlar ve yuvarlak masa etkinlikleri düzenleyin. Bize onun hakkında ne düşündüğünüzü ve başkalarının ne düşündüğünü aktarın. Ve bütün bunları yaparken, devrim için inşa ettiğimiz hareketi inceleyin ve ona katılın.
Uyduya geri dönüyoruz ve Güney Amerika’da, Ekvator’un kuzeyindeki Amazon yağmur ormanına gidiyoruz. Yukarıdan bu güzel ormanın manzarasını görüyoruz. Yere indiğimizde, hoş görüntülerin yerini zehirli atık su sızdıran delikler alıyor. Nehirler ve akıntılar petrolden siyahlaşmış. İnsanlar kulübelerinden çıkıp, sevdikleri pek çok insanın kanserden öldüğünü veya ölüyor olduğunu söylüyor. Lösemili ve doğuştan özürlü çocukları nedeniyle ağlıyorlar. Burada, Oriente’de Rhode Island eyaleti kadar bir alan üzerinde Texaco Oil, insanlık tarihinin en kötü çevre felaketlerinden birine sebep olmuş. Texaco, nehirlere ve yağmur ormanlarına 17 milyon galon ham petrol ve milyarlarca galon zehirli atık suyu dökmüş ve yığmış. Karşılaştığımız insanlar bu yağmur ormanlarında yaşıyor. 30 bin kişilik altı yerli kabilesinin üyelerinin yaşamı buna bağlı.
Ardından Kuzey Kutbu’na gidiyoruz. Havadan, büyüleyici buz tabakaları sonsuz bir şekilde uzayıp gidiyor gibi görünüyor. Fakat bunları 30 yıl öncesiyle karşılaştırdığımızda, geçen yaz sonunda buzların Kaliforniya ve Teksas’ın toplamı kadar küçüldüklerini görüyoruz. Gezegen ısındıkça, buzullar eriyor. Artık deniz buzu da daha erken eriyor ve kutup ayılarının kritik zamanlarda yiyecek bulmak için buzda avlanmasını zorlaştırıyor. Ayılar güçlü yüzücülerdir, ama şimdi bazıları boğuluyor, çünkü avlanmak için hareket halindeki buz parçaları arasında daha uzun mesafeleri yüzerek geçmeleri gerekiyor. Ve mesele sadece ayılar da değil: küresel ısınma, bütün bir Kuzey Kutbu bölgesinin ekosistemini tehdit ediyor. Dahası, Kuzey Kutbu’nun erimesi tehlikeli sonuçlar yaratacak, gezegenin daha da ısınmasına sebep olacaktır.
Güney Kutbu’na gidiyoruz. Orada Antartik Yarımadası’nda şimdiden yarılmış dev buz tabakaları görüyoruz. Antartika’da görev yapan bir bilim insanı bize, orada ki uç nitelikteki, ama zengin ekosistemden bahsediyor ve ardından bizi, penguenler, foklar, balinalar, balıklar ve pek çok kuş gördüğümüz bir geziye çıkarıyor. Bu hayvanların iki büyük değişim nedeniyle bir tehditle karşı karşıya olduğunu, gelecekte ise daha büyük tehditlerle karşılaşacağını söylüyor: birincisi, deniz buzunun erimesi; ikincisi ise kril denilen küçük, karides benzeri hayvanların sayısının azalması. Pek çok hayvanın hayatta kalmak için gerekli beslenme ihtiyacı, bol miktarda kril olmasına bağlı. Kriller, Antartik beslenme zincirinin temelini oluşturuyor, ama şimdi sayıları düşüyor. Küresel ısınma, krilin yediği algleri içeren deniz buzunu erittiği gibi, balık çiftlikleri ve öteki kullanımlara yönelik besin amaçlı yapılan endüstriyel balıkçılık da krilleri hedef alıyor. Kril sayısının daha da azalması, sadece Antartika’yı değil, bunun çok ötesindeki deniz ekosistemlerini etkileyecektir.
Peki bu nasıl böyle olabiliyor? Doğaya gittiğimizde veya televizyonda doğa programları izlediğimizde, pek çok şey hep olduğu gibiymişçesine görünebilir. Ve gerçekten de dünyada halen büyüleyici doğa harikalarının ve zengin bir yaşam çeşitliliğinin olduğu büyük bölgeler var. Fakat bütünü görmek için merceği kaldırdığımızda ve çevrede gerçekten meydana gelen değişimlerin yüzeyinin altına baktığımızda, afallatıcı ve aşırı derecede korkutucu bir resim ortaya çıkıyor.
Bugün okyanuslarda neredeyse bütün büyük balıklar, memeliler ve kaplumbağalar, bunların yanı sıra pek çok kuş türü ve başka türler, soy tükenmesine doğru gidiyor. Neden? Bir yandan, kapitalist şirketler okyanusların diplerinde dev ağlarla balık tuttuğu için. Bu tarak avcılığı, çok fazla balığı alıyor ve onların yaşam alanlarını (içinde yaşayabildikleri çevreyi) yok ediyor; fakat kapitalistlerin bu işi yapmasının en kârlı yolu bu, o yüzden de böyle yapılıyor. Öte yandan, genel kirlenme ve iklim değişikliği de bu türleri tehdit ediyor – ki bu sayıda göstereceğimiz gibi, bunlara da genel olarak kapitalist üretimin düşüncesizliği yol açıyor.
Skoloff şunları söylüyor: “Mercan resifleri, beslenme zincirinin temelinin bir parçası. Dünyanın yediği balıkların yaklaşık yarısı onların etraflarındaki evlerini teşkil ediyor. Dünya çapında yüz milyonlarca insan – bazı tahminlere göre sadece Asya çapında 1 milyar kişi – gıda ve geçimlikleri için onlara bağımlı.” Uluslararası Doğa Koruma Birliği’nden Carl Gustaf Lundin ise, mercan resiflerinin ölümünün “Bütün ulusların varoluşları açısından tehdit altına girmesi” anlamına geleceğini söylüyor.
DAHA DERİNLERDE BİR ŞEY İŞLİYOR… KAPİTALİZM ÇEVRE KRİZİNİ NEDEN ÇÖZEMEZ?
Sermaye için doğa, ya el konulup yağmalanacak bir şey ya da cepte görülecek, sömürülecek ve kâr merkezli meta üretimine akıtılacak bir hediyedir.
Texaco gibi bir şirket Ekvator yağmur ormanından petrol çıkardığında ve zehirli atık su ve petrol püskürtüp sıçrattığında, el değmemiş yağmur ormanlarını yok etti ve fiilen insanları öldürdü. Shell Oil Nijerya’da benzer şeyler yaptığında ve Shell’in kazı yaptığı alanda yaşayan Ogoni halkı direndiğinde Nijerya hükümeti, oyun yazarı Ken Saro-Wiwa da dahil olmak üzere dokuz direnişçiyi tutukladı ve idam etti. Bu örneklerde özgün olan tek şey, bunların görece daha iyi biliniyor olmasıdır. Benzer ihlaller, büyük şirketlerin yerel hükümetlerle birlikte çalıştığı ve emperyalist güçlerin ordularından en üst derecede destek aldığı Asya, Afrika ve Latin Amerika ülkelerinde rutin bir şekilde meydana geliyor.
Tarım işletmeleri küreselleşmeden bütün dünyaya yayılmak için istifade ediyor; büyük miktarda petrole bağlı olan, gıda yetiştirme amaçlı dev endüstriyel sistemler kuruyor ve devasa miktarlarda atık meydana getiriyor. Bu durum, beraberinde doğal yaşam alanlarının yok olmasını da getirdi. Örneğin Amazon’daki yağmur ormanları, büyükbaş üretimine yol vermek ve soya fasulyesi üretmek için kesildi. Ve bu süreç aynı zamanda geleneksel tarımı ve yüz milyonlarca çiftçi ve köylünün geçimliklerini de yok etti. On milyonlarca kişi şehirlerin mega gecekondu mahallelerine sürüklenirken, başkaları da çiftçiliğe ancak, ormana doğru girerek ve ormanı açarak başlayabildi.
Yukarıda tarif edilen sürecin ve kapitalizmin öteki dinamiklerinin sonucunda Afrika, Asya ve Latin Amerika’da dev gecekondu mahalleleri ve şehirleri oluştu. Hınca hınç dolu olan bu şehirler, şimdi bir milyar insanı barındırıyor. Nijerya-Lagos’tan Mexico City’ye, Hindistan-Mumbai’den onlarca başka yere kadar insanlar, zehirli hava soluyarak ve zehirli su içerek yaşıyor ve çocukları, insan atığı ve kimyasal atık nehirlerinde oynuyor. Afrika ve Çin bölgeleri, gelişmiş kapitalist ülkelerden gelen, insanları, toprağı ve su yollarını zehirleyen toksik e-atıklar (yani, zehirli mineraller ve kimyasallar içeren hurdaya çıkarılmış bilgisayar ekipmanları) için çöp konteynerine dönüştü. Ve dünyanın çevresinin ve halklarının bu denli korkunç şekilde yağmalanması ve bunun eşitsiz ve baskıcı bir tarzda meydana gelmesi süreci, vahşi askeri güçler tarafından, özellikle de ABD ordusu tarafından savunuluyor ve pekiştiriliyor (ki anlaşıldığı kadarıyla ABD ordusu da dünyanın en büyük kurumsal petrol tüketicisi. Bkz: “A Dirty Little Secret of Capitalism: The U.S. Military Is One of the World’s Largest Polluters.”)
Her şey metadır ve her şey kâr için yapılmalıdır.
Kapitalizmle birlikte, her şeyi meta olarak ve potansiyel bir kâr kaynağı olarak görme zihniyeti her şeyin içine siner: insanların birbirlerine bakma biçimine, kendilerine bakma biçimine ve evet, doğaya bakma biçimine. Sermaye için doğa, ya el konulup yağmalanacak bir şey ya da cepte görülecek, sömürülecek ve kâr merkezli meta üretimine akıtılacak bir hediyedir. Çevre felaketleri bile ilk ve öncelikli olarak, “kâr fırsatları” olarak görülür – tıpkı bugün dur durak bilmeden fosil yakıtlarının yakılması sonucunda kutup buz örtülerinin erimesinde gördüğümüz gibi. Bu korkunç bir kayıp ve trajedidir ve insan yaşamı da dahil olmak üzere her türlü yaşamı ağır bir tehlikeye atmaktadır. Fakat ABD, Kanada, Norveç ve Rusya’nın kapitalistleri için bu, giderek buzsuz hale gelen Barents ve Arktik denizlerinde ortaya çıkan ve zengin olma potansiyeli taşıyan yeni fosil yakıtı rezervlerini sömürmek için harekete geçme çağrısıdır. Küresel ısınma sapkın bir şekilde, kapitalizmin “istifade edeceği” – ve bu ısınmayı daha da korkunç bir düzeye taşıyacağı – yeni alanlar açıyor.
Texaco’daki kapitalistler, yukarıda tartıştığımız gibi Ekvator’daki insanların sularını zehirlediği zaman, mesele yalnızca aç gözlülük değildi (tabi canavarca düzeyde bir açgözlülük olsa da); onlar, mümkün olan bütün kârları elde edememeleri halinde, başka bir yerde, maliyetleri sapına kadar azaltacak olan başka bir kapitalist tarafından alt edilmekten korkuyorlardı.
Bugün kapitalizm, ezilen uluslar üzerindeki emperyalist tahakküm ve emperyalist güçler arasında stratejik rekabet üzerinden ilerlemektedir.
Krizin boyutlarıyla ilgili makalemizde gösterdiğimiz gibi bu korkunç küresel eşitsizlik, yoğunlaşmış ifadesini, insanlığın şimdi karşı karşıya olduğu çevre krizinde buluyor. Ezilen ülkelerdeki insanlar, sularını ve havalarını tamamen kirlenmiş, tarımlarını yıkıma uğramış, topraklarını verimlilikten yoksun bırakılmış halde buluyor; çocuklarının doğum kusurlarıyla ve emperyalist ülkelerdeki insanların pek de hayal edemeyecekleri ölçekte çürümüş bir gelecekle dünyaya geldiklerini görüyor; kendilerini, açlık ve ihtiyaçlar nedeniyle, karşı karşıya oldukları durumu daha da kötü hale getirecek şeylere – yağmur ormanlarını açmaya veya ormanlarda avlanmaya – sürüklenir halde buluyorlar. Her sabah, fosil yakıtlarının yakılmaya devam edilmesi sonucunda, Pasifik’in ada ülkelerinin ve Bangladeş gibi yoğun nüfuslu, alçak rakımlı ülkelerin varlığının devam edeceğinin şüpheli olduğu bir gezegene uyanıyorlar. Nitekim bu gidişatta, bu toprakların sular altında kalması yalnızca zaman meselesidir.
Bazıları, mevcut sistem altında yeni “yeşil teknolojilerin” geliştirilmesinin, iklim krizine çözüm olabileceğini savunuyor. Buna göre mevcut “temiz” teknolojilerin – enerji için su gücünün, rüzgarın ve güneşin kullanılması gibi – daha fazla kullanılması ve yeni teknolojilerin geliştirilmesi, örneğin iklim sorununun çözülmesi için sihirli değnek olacak. Onlara göre bu işin püf noktası, bu teknolojileri kapitalistler için, bu alanda yatırım yapmaya cezbedilmelerini sağlayacak şekilde yeterince kârlı hale getirmek. Bu olmazsa, hükümetlerin sübvansiyon sunmasını sağlamak. Bu çözüme yakından bakalım.
Her şeyden önce, bahsettiğimiz tüm “kural”lardan ötürü kapitalistler, en kârlı olduğunu hesapladıkları şeye yönelirler. Ve şu anda petrol, kömür ve doğalgaz çıkarmada kullanılan enerji sistemi muazzam derecede kârlıdır. Bu yüzden, hem sürdürülemez hem de aşırı derecede yıkıcı olmasına rağmen dünyada büyük ölçüde hakim olan enerji kullanım tipidir ve şu anda potansiyel olarak felaket boyutuna varabilecek bir iklim değişikliğini beslemektedir. Şirketler ve ülkeler, fosil yakıtlarını son kırıntısına kadar kazıp çıkarmalıdırlar, çünkü eğer yapmazlarsa başka bir rakip gelip onları kapacak ve ötekiler üstün hale gelecektir. ABD yeni teknolojiler geliştirme yönünde büyük bir proje başlatıp bunları sübvanse etse bile, bu sübvansiyonların vergi geliri şeklinde, sermayenin meydana getirdiği genel kârlardan gelmesi gerekecektir. Öteki ülkeler – fosil yakıtı üretiminde kendi kaynak avantajına güvenenler dahil – burada bir fırsat görecek ve ABD’nin ekonomik hakimiyetinin ve ona bağlı olan siyasi ve askeri gücünün altını oyacak bir takoz olarak daha ucuz enerjiyi kullanacaktır.
İkinci olarak, daha şimdiden fosil yakıtı üretimine muazzam kaynak, altyapı ve bilgi yatırımı yapılmaktadır. Yine kapitalizmin “kural”larına göre, bütün bu yatırımların tazmin edilmesi gerekecektir. Ama eğer artık fosil yakıt enerjisi kullanılmayacaksa bu nasıl olabilir? Bunun yanı sıra, “yeşil teknolojiye” geçişin kendisi, dev bir sermaye harcamasını gerektirecektir. Bu yüzden kapitalizm koşullarında fosil yakıtına duyulan bu bağımlılıktan çıkıp, çok da fazla kâr vadetmeyen yeşil teknolojilere geçiş o kadar da kolay değildir. Bu, büyük enerji şirketlerinin şu anda fosil yakıtlarına yaptığı yatırımlarda da kendini göstermektedir – kamu yayıncılığı yapan kanallardaki silik kamu spotlarının aksine bu yatırımlar, “yeşil teknoloji” yatırımlarından kat kat fazladır. Nitekim petrol şirketleri “yeşil teknolojilerden” bahsederken Batı Afrika’da daha da derin deniz sondajları yapıyor – bunun yanında da ABD hükümeti, bölgedeki yozlaşmış yönetici klikleri destekleyip güçlendiriyor ve hatta orada ABD ordusunun özel bir “Afrika komutanlığı” (AFRICOM) bile kuruldu.
Endonezya, 1997 yılında Asya ekonomisi çökünceye kadar emperyalist güçler tarafından “Asya mucizesinin” kilit önemdeki bir unsuru olarak gösterildi. Dünya Bankası Endonezya’daki bu “mucizenin”, “Endonezya’yı tropikal orman ürünlerinin ihracında bir dünya lideri haline getiren” bir stratejinin sonucu olduğunu ve ülkedeki ormanların “büyüme stratejisini desteklemek üzere likide edilecek bir varlık” olduğunu kabul etti. Çöküşten sonra Suharto nihayet iktidardan uzaklaştırıldı ve ABD ve IMF, Endonezya hükümetini sosyal programları kesmeye ve ülkeyi yabancı yatırımlara daha da fazla açmaya zorlayan yeni “kemer sıkma önlemlerini” dayattı. ABD, IMF ve Dünya Bankası kredileri ve mali yardımları, Endonezya’nın mali krizden “çıkış” yolu olarak daha fazla ihraç mahsulü – kereste, kağıt hamuru ve palmiye yağı – üretmesini dikte etti.
Sosyalist devrim bir ütopya vaat etmez. Sosyalist bir toplum, devasa zorluklarla, basınçlarla ve çelişkilerle karşı karşıya olacaktır. Çevre krizinin ağırlığı olacaktır. Bir devrim, insanları kapitalist mülkiyet ve kâr sisteminden özgürleştirecek ve teknik ve bilimsel potansiyeli bu sistemin prangalarından kurtaracaktır. Fakat devrim aynı zamanda zorlayıcı da olacaktır. Emperyalistler kendi egemenliklerini korumak için hiçbir şeyden geri durmayacak, büyük yıkıma ve altüst oluşa yol açacaktır. Ve iktidara ulaşan her sosyalist devrim, bir süre boyunca, düşman emperyalist-kapitalist dünyanın hâlâ kayda değer düzeyde olan tırpanlarıyla karşı karşıya gelecektir.
Yeni sosyalist toplumda ekonomik hesaplamaya, geniş kriterler ve amaçlar yön verecektir: eski toplumdan devralınmış eşitsizliklerin sökülüp atılması; ekonomik sürdürülebilirlik; sanayi ve tarım arasında rasyonel dengelere ulaşılması; kafa ve kol emeği arasındaki bölünmenin üstesinden gelinmesi. Bu toplumda fonlar ve kaynaklar, bu tür sorunları ele almak için bir sektörden başka bir sektöre, yahut bir bölgeden başka bir bölgeye aktarılabilir. Sosyalizm koşullarında planlama, entegre ve çok boyutlu olacaktır. İnsanların iş nedeniyle deneyimleyebileceği yabancılaşma ve sağlık meselelerini dikkate alacak, yeni topluluk ve işbirliği ilişkileri şekillendirecektir. Maliyet ve etkinlik meselelerine de dikkat edilecektir, ancak bu artık kâr peşinde koşma ve buradan çıkar elde etme doğrultusunda olmayacaktır.
Bu, birleşik bir sosyalist ekonomi olacaktır. Bunun için merkeziyetçiliğin – genel liderlik ve koordinasyonun ve işlerin nereye gitmesi gerektiği konusunda genel yön göstericilik hissinin – olması gerekir. Birleşik ve merkezileşmiş sosyalist planlama, ırkçılığın kalıntılarının üstesinden gelmek gibi temel öncelikler oluşturmak için, üretimde ve teknolojide temel gereksinimleri ortaya koymak için ve bilgiyi ve pratik atılımları yaymak için hayati önemdedir. Fakat merkeziyetçiliğin kapsamlı ademi merkeziyetçilikle, yani yerel yönetimle, taban inisiyatifiyle, toplumun her alanındaki, her türden deneyimlerle ve keşiflerle birleştirilmesi gerekir. Bütün bunların toparlanması ve bunlardan öğrenilmesi gerekir. Her türlü bilgi ve deneyim akışının olması gerekir. Bu, sosyalist toplumun dinamizminin parçasıdır.
Bob Avakian’ın yeni sentezi yeni olanaklar açıyor!
Bütün bunlar beraberinde sorgulamayı, yeni fikirleri, protestoları, memnuniyetsizliği, mücadeleleri, hatta isyanları getirecektir. Avakian bunu, devrimin sürdürülmesi için itici bir güç olarak görür. Yeni toplumun büyük çelişkileri ele alması gerekecektir. Örneğin:
Devrimin savunulması için bir askeri kapasiteye ihtiyaç olacaktır. Fakat bu, emperyalizmin canavar ve baskıcı ordusuyla aynı türden olamaz. Yeni toplum, yeniden inşa yönünde ve halkın büyük çoğunluğunun, özellikle de eski toplumda en altta yer alan ve muazzam acılar çeken kesimlerin maddi ve kültürel ihtiyaçlarını karşılama yönünde büyük ihtiyaçlarla karşı karşıya olacaktır. Elbette kısa vadede, barınma, gıda ve sağlık hizmetleri sağlama yönünde kısa vadeli keskin ihtiyaçlar olacaktır. Bu tür ihtiyaçlar, ekosistemler üzerindeki uzun vadeli etkiler görmezden gelinerek karşılanamaz. Ve “acil durum” adına işleri yürütmenin eski biçimine dönmek kolay olacaktır. Bu türden çelişkilerin, gerçek anlamda özgürleştirici ve ekolojik açıdan sürdürülebilir bir toplum ve dünya vizyonu temelinde analiz edilmesi ve bu temelde eyleme geçilmesi gerekir. Bu yüzden sosyalist toplumun en büyük zorluklarından biri, uzun ve kısa vadeli gereksinimleri dengelemek olacaktır.
Sosyalist devlet iktidarı ve bilimin zincirlerinden kurtarılması!
Yeni sosyalist devlet, derhal bütün askeri üsleri dağıtacak ve işgalleri sonlandıracaktır. Askeri sanayiyi büyük oranda küçültecek ve dev yerleşkeleri üretim ve sosyal amaçlı kullanım için dönüştürmeye başlayacaktır.
Nitelik kriteri. Üretim, toplumun büyük çoğunluğunun ihtiyaçlarını karşılayacak – yaşam kalitesini yükseltecek – ve dünya devriminin ilerlemesinin ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde örgütlenmelidir. Doğal sınırlar ve kırılgan ekosistemlerin birbirinin içine geçmiş ağı hakkında farkındalık. Sosyalist toplum, el değmemiş bölgelerin ve kritik doğal alanların geniş çaplı muhafazası için gerekli adımları atmalı ve bu bölgeleri zorla girme eylemlerinden ve kalkınma faaliyetlerinden korumalıdır. Kaynakları, insanların yenilenebilir kaynakları yeniden üretmelerini ve yenilenemez kaynakları korumalarını sağlayacak şekilde kullanmalıdır.
ABD emperyalizminin iklim değişikliğine katkıdaki tarihsel mirasının kabul edilmesi. Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa, şu anda atmosferdeki, fosil yakıtlarından kaynaklı karbondioksit emisyonlarının yaklaşık yüzde 60’ından sorumludur. Yeni toplum karbon emisyonlarını kesmek için radikal ve acil bir şekilde eyleme geçmeli ve bütün alanlarda enerji muhafazasını amaçlamalıdır. Bu genel yönelim, sadece yeni sosyalist toplumda neyin üretildiğinin ve nasıl üretildiğinin özgün karmasını etkilemeyecektir. Bu yönelim, iklim değişikliğine katkı yapan ve gezegenin ekosistemlerini zorlayan sektörlerdeki büyümenin bilinçli olarak sınırlanması veya kesilmesi ve azalan bazı kaynakların kullanımının frenlenmesi yönündeki kararlar da dahil olmak üzere, çıktı düzeylerini de etkileyecektir.
Taşımacılığı özel otomobil sahipliğinden ve otoyollar ve fosil yakıtı merkezli taşımacılık sistemlerinden uzaklaştırmak için büyük adımlar atılmalıdır. Yeni kalkınmada, yeniden yapılandırmada ve tüm araştırmalarda öncelik, güvenli ve etkili toplu ulaşıma verilecektir. Uzun vadeli arazi kullanımı planlaması, kapsamlı toprak ve su koruması ve tarımsal biyolojik çeşitlilik prensiplerine dayanan tarım sistemleri geliştirmek gerekecektir. Büyük, orta ve küçük ölçekteki bu tarım sistemleri, yerel düzeyde uyarlanabilecek, özel koşullara uygun hale getirilebilecek ve iklim değişikliğine ve rağbet gören değişimlere yanıt verebilecek teknolojilere ve pratiklere olanak vermelidir. Tarımı yeniden yönlendirirken amaç, kaynak kullanımını ve doğaya ve insanlara verilen zararı asgariye indirecek, yüksek ve sürdürülebilir tarımsal ürünlere ve sağlıklı gıda ürünlerine erişmek olmalıdır.
Gezegene özen göstermek ve değer vermek gibi bir ahlaki zorunluluğumuz bulunuyor. Gezegenin hizmetkarları haline gelmek için, parçası olduğumuz, her zaman etkileşimde bulunduğumuz ve dönüştürdüğümüz doğal dünyanın koruyucuları ve geliştiricileri haline gelmek için çabalamamız gerekiyor. Doğal dünyayla olan bağlılıklarımız ve onun karşısındaki sorumluluklarımız hakkında daha fazlasını bilmek, insanlık olarak bizi de zenginleştirir. Eyleme geçmek için zaman bizi sıkıştırıyor: eğer dünya çapındaki hızla tükenen doğal ekosistemleri korumaz ve muhafaza etmezsek, eğer iklim değişikliğinin önüne set çekmek için harekete geçmezsek, bu gezegenin milyarlarca insan için, belki de bütün insanlık için yaşanamaz hale gelmesi pekâlâ mümkündür.
Ekosistem: Bir ekosistem, bir bölgedeki tüm canlı organizmaları (bitkiler, hayvanlar, yanı sıra da bakteriler gibi mikro-organizmalar) ve fiziksel çevreyi (iklim, toprak, sular, vs.) içeren sistemdir. Verili bir ekosistemdeki organizmalar birbirine bağımlıdır ve birbiriyle etkileşimde bulunur.
Kapitalizm: Toplumsal emekle kullanılan üretim araçlarının (toplumun, ihtiyaçlarını karşılayacak şeyleri var ettiği kaynaklar, fabrikalar, çiftlikler, laboratuvarlar, vs.) özel mülkiyetine ve denetimine dayanan ekonomik ilişkiler ve bu ilişkileri savunup genişleten siyasi iktidar sistemi. Bu sistem, bu tür üretim araçlarına sahip olmayanların sahip olanlar tarafından sömürülmesine ve bu şekilde üretilen servete el konulmasına dayanır. Bu üretim sistemine itki veren şey, rakip sermaye sahipleri arasındaki rekabettir ve bu da anarşik, planlanmamış yayılmaya yol açar.
Küresel iklim değişikliği: İklimde, on yıllar veya yüzyıllar içinde meydana gelebilen ve bir bütün olarak dünyayı etkileyen değişiklikler. İklim değişiklikleri bölgeden bölgeye farklılık gösterse de, küresel iklim değişikliği karada ve okyanusta ortalama küresel sıcaklıkta meydana gelen değişimleri, bölgesel ısı değişimlerini, küresel yağış biçimlerinde, fırtına yoğunluklarında veya sıklıklarında değişimleri, okyanus akıntılarında, okyanus seviyelerinde, rüzgar ve hava biçimlerinde değişimleri, vs. içerir. İklim doğal olarak pek çok faktöre göre değişiklik gösterir, fakat bugün dünyada iklim değişikliği, doğal değişimlerin çoğundan veya dünya tarihinde geçmişte meydana gelen değişimlerden çok daha hızlı bir şekilde gerçekleşmekte olup, temel olarak insan faaliyetlerinin sonucudur. Başlıca sebebi, sera gazlarının (karbondioksit, metan, su buharı ve ötekiler) artışı nedeniyle gezegenin ısınmasıdır. Bu artış kapitalist üretimle beraber 200 yıldan daha uzun bir süre önce başlamış olup, günümüzde fosil yakıtlarının (kömür, petrol ve doğalgaz) yakılması, ormansızlaşma ve başka sebepler nedeniyle ivmelenmektedir.
Çevre Ekoloji Emperyalizm Kapitalizm