Anasayfa » Bir masal » en değerli hazine masalı » en popüler çocuk masalları » kısa masal oku » En Değerli Hazine Masalı
Bir masal, en değerli hazine masalı, en popüler çocuk masalları, kısa masal oku
Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ülkelerden birinde Hasan, Pelin, Deniz isimlerinde üç kardeş ve babaları yaşarmış. Bir gün sohbet ederlerken babaları:
"Ben gençken tüm ülkeyi dolaşmıştım. Gezdiğim, gördüğüm yerleri hiç unutamadım. Aradan bunca zaman geçti. Neler geçti, neler aynı, çok merak ediyorum," demiş.
"Biz de hep kasabamızın dışındaki yerleri merak edip duruyoruz," demiş babasına. "İzin verirsen üç kardeş, ülkemizi gezip görelim. Döndüğümüzde sana gördüklerimizi anlatırız."
"Ama ben sizden ayrı kalmaya dayanamam ki," demiş babaları.
Deniz, babasının bu sözleri üzerine onu ikna etmek için:
"Eğer üçümüz de ayrı yönlere gidersek, altı ay içinde tüm ülkeyi gezer döneriz," demiş.
Babaları çocuklarının heyecanla baktığını görünce, isteklerini kabul etmiş.
Yolculuk hazırlıklarına başlamışlar. Yanlarına biraz altın, biraz da yolluk yiyecek almışlar. Babalarının elini öperken:
"Altı ay sonra mutlaka döneceğiz," demişler.
Atlarına binerek köyden çıkmışlar. Yol ayrımına geldiklerinde Hasan kuzeye, Pelin doğuya, Deniz de batıya yönelmiş.
Aradan bir ay geçmiş. Babaları bahçede odun kırarken Pelin'i karşısında bulmuş bir anda:
"Hoş geldin gözümün bebeği, hoş geldin, çok da tez geldin," demiş.
"Hoş buldum bey babam. Az dolaştım çok buldum. Bir sandık altınla döndüm."
"Seni özledim, erken döndüm. Gelirken de bir sandık elmas getirdim."
Babası bir şey sormadan elmasları altınların yanına kapatmış.
Aradan dört ay geçmiş. Babaları ve ağabeyleri her gün Deniz'in dönmesini bekliyorlarmış.
Babaları bir gün, iki çocuğunu yanına çağırmış:
"Çocuklarım, sizin evden ayrılmanızdan bu yana iki mevsim geçti. Siz döndünüz ama Deniz dönmedi. Ondan bir haber de çıkmadı" demiş.
"Ben yola çıktığımda yollarda eşkıyalar vardı. Atımı hep kuytuda sürdüm. Gündüz saklandım, gece dolaştım. Bir sandık hazine bulunca da eve döndüm. Belki Deniz'i eşkıyalar yakalamıştır," demiş.
Benim gittiğim yönde ise bir ejderha nam salmıştı. Halktan çaldığı altınları sarayına kilitler, yakaladığı insanlara türlü türlü işkenceler edermiş. Ben bir gün bir sandık elmas bulunca, ejdarha yakalar, diye korktum hemen eve döndüm. Belki de Deniz'i ejderha yakalamıştır," demiş.
Babaları sessizce düşünmekteymiş. İşte tam o sırada kapı vurulmuş, gelen Deniz imiş. Babasının elini öpmüş, kardeşlerine sarılmış.
"Bunca zaman ne yaptın, anlat hele demişler," demişler.
Deniz anlatmaya başlamış:
"Yola çıktığımda yolumu eşkıyalar kesti. Tüm varımı yoğumu, atımı aldılar. Eve dönmeye karar verdim. Yolda bir kuyudan su çekerken kuyuda eşkıyaların hazinesini buldum. Onları çıkarttım. Eve getirecektim ama eşkıyaların onları halktan çaldığını anlayınca, en yakın köye gittim. Köylülerin yardımıyla hazineyi taşıdık ve halka dağıttık. Beni baş asker seçtiler. Sonra eşkıyalara savaş açtık, onları yendik. Kazandığımız hazineleri aramızda paylaştık.
Komşu şehirlerden bir haber geldi; bir ejderha, halkın parasını toplayıp sarayında saklanmakta ve halk yoksulluktan inlemekteymiş. Onlara yardım etmeye karar verdik. Komşu şehirle güçlerimizi birleştirdik. Ejderha bizi karşısında kalabalık görünce, hepimizle başa çıkamayacağını anladı, sarayı bıraktı kaçtı. Saraydaki hazineleri de halka dağıttık. Sonra ben eve dönmeye karar verdim. Ama halk beni bırakmadı. 'Sen bizim beyimiz ol,' dediler. Ben de sizi görmeye gelebilmek için bir hafta müsaade istedim. Üç gündür yoldayım. Yarın sabah dönmek için yola çıkmam gerekiyor."
Deniz anlatmayı bitirince Pelin ayağa kalkmış:
"Baba müsaaden olursa, benim getirdiğim hazineyi de bizim kasabadaki yoksullara dağıtalım," demiş.
"Benim getirdiğim elmasları da dağıtalım herkese," diye eklemiş.
"Hazine sadece altın, elmas değildir. Sizler gibi çocukları olması, bir baba için en büyük hazinedir," demiş.