Ayşe'nin Kozası: Ama Anneciğim
Gönderen Ayşe'nin Kozası zaman: 00:15
yuzyillikkonak 4 Mart 2014 01:02
Ağladım, Yunus'un son cümlesinde koptum. Tıpkı Yunus gibi tertemiz, ince ruhlu, insani meziyetlerini kaybetmemiş, vicdanlı ve güzel ahlaklı bir çocuğun annesi olarak Yunus'u da bağrıma bastım. O'nlara acıyarak, bu dünyanın pisliklerinin ve pis insanlarının onlardan uzak, hep uzak olmasını dileyerek, ağladım...
Ayşe'nin Kozası 4 Mart 2014 01:22
Sevgili Yüzyıllıkkonak, sait faik son okuduğum kitabında şöyle diyordu;
herkesin iyi yanlarını araştırıp bulmaya mecburuz, yaşamak için ...
Yunus'un tüm arkadaşları aşağı yukarı böyle tepkiler verdiler,hiç biri
gönülden teşekkür bile etmedi, hatta bir arkadaşına doğumgünü hediyesi olarak kurabiye yaptık, haritaları seviyor diye kurabiyeleri delip içine bilgisayardan çıktı aldığımız haritaları yerleştirdik, bir kutuya koyup verdik, çocuk,yunus hediye getirmedi dedi şikayette bulunmuş, Yunus yine çok üzülmüştü..
nehircce 4 Mart 2014 01:09
Yunus'um sen ne güzel bir evlatsın maşallah sana ...Ayşem sen ne güzel bir annesin... Ben sizi işte bu yüzden tanımadan çok sevdiğim ender insanlar arasında hissediyorum...
Öyle çok tüketiyoruz ki bazı şeyleri maddi, manevi bu yazı kocaman bir ders hepimize...sevgiler.
Ayşe'nin Kozası 4 Mart 2014 01:25
Sevgili Nehircce böyle yazıları yazmak istemiyorum, ama çevrem böyle çocuk ve anneler ile dolu onları yazmaktan başka elimden bir şey gelmiyor...ben de seni çok seviyorum...sevgilerle..
Adsız 4 Mart 2014 01:50
Kitapsız Kedi 4 Mart 2014 03:01
Ayşe, sen çok güzel ve iyi bir insansın ve çok güzel bir çocuk yetiştiriyorsun. İçim sızladı okurken. En kızdığım şeylerden biridir, yetinmeyi bilmeyen insanlar ve doyumsuz ve huzursuz çocuklar yetiştiren anne babalar. Asıl önemli olan emekken, artık her şey maddi değeriyle ölçülür oldu. Tüketirken, insanlığımızı da tükettik.
Sevgiler sana, oğluna ve hala isimsiz kediciğe :)
Ayşe'nin Kozası 4 Mart 2014 04:10
Kitapsız Kedi, kediciğin bir dolu adı oldu, ben Pıtpıt koydum, sabahları yüzüme patileriyle pıt pıt ,akşamları kapılı kapıları açmam için pıt pıt diye vurduğundan, Yunus ( ensevdiği arkadaşı) şimşek olsun demiş,arkadaşına ayıp olur diye,şimşek adını, eşimde pofuduk diye çağırıyor...bizim kedi çok akıllı bunca isim arasından en sevdiğini bulabilir:))
Burcunun Dünyası 4 Mart 2014 03:37
Keşke tüm çocuklar Yunus olsa...güzel annenin güzel evladı...maşallah size...
Ayşe'nin Kozası 4 Mart 2014 04:12
Sizin gibi güzel insanlar ile, hayvan dostları ile dolu olsun sevgili Burcunun dünyası, iyi ki sizleri tanıdım...
Burcunun Dünyası 4 Mart 2014 05:05
Biz de iyi ki seni tanıdık Ayşe Anne :)
hüznün tadı 4 Mart 2014 10:00
O çocuğu düşündüm. Emek verilmiş bir hediyenin değerini bilmemesi ne kötü. Seni düşündüm. En büyük hediyeyi Yunus gibi bir çocukla sen kapmışsın.
Ayşe'nin Kozası 4 Mart 2014 11:58
Sık sık Yunusu da alsam,köyümüze gitsem ,hiç kimselerin bizi üzemeyeceği kadar uzaklaş diye düşüncelere dalıyorum..teşekkür ederim sevgili hüznün tadı...
anne kaleminden 4 Mart 2014 11:23
malesef çocuklar hediye olarak sadece oyuncak kabul ediyorlar bizim çevremizde de durum aynı... giysileri bile hediyeden saymıyorlar... ama onlara emeğin, düşüncenin önemini anlatmak da bize düşüyor... ayşecim sayende bir eksiğimi farkettim...
Ayşe'nin Kozası 4 Mart 2014 12:05
Hediyeleri anneler alıyor, (anneler çoğunlukla
giysi reyonlarında dolaştığı için indirimde ki çocuk kıyafetlerini alıyorlar,ileride hediye olarak vermek için) paketin içinde ne verdiğini bilmiyor çocuklar...benim yaptığım da iyi değil, gereğinden fazla önem vermek,empati kurmak işte böyle üzüyor...sevgilerle..
Unknown 4 Mart 2014 15:33
ayşeciğim merhabalar..ben Çankaya' da bir devlet okulunda İngilizce öğretmeniyim.Kızım bu sene 1.sınıfta. Sene başında bir özel okula vermiştim kızımı.Ama benzer çevre koşullarından dolayı kızımı özel okuldan aldım ve çalıştığım okula başlattım. Yunus da ilkokulda, çok güzel bir burs kazanmış,maşaallah ona,ama bence ilkokulda(1-4.Sınıf) özel okulda okumasına gerek yok.İyi bir devlet okulunda, benzer hayat şartlarına sahip arkadaşları arasında Yunus daha mutlu olur diye düşünüyorum.Bu dediğim artık buu sene olmaz ama seneye farklı bir okula almayı deneyebilirsiniz belki.Sen de akademik başarının çocuğun mutluluğundan ve gönül huzurundan daha az önemli olduğunu düşünen annelerdensin çünkü..Allah iyi insanlara karşılaştırsın Yunusu ve bütün evlatlarımızı..
not: geçenki yorumumda kedilerden korktuğum için bir süreliğine kedi temasına ara vermeni rica etmiştim,teşekkür ederim.Ayrıca hayvansever dostlarımız lütfen yadırgamayın beni lütfen..Tüm hayvanları çok seviyorum ve onlara merhamet ediyorum, yeter ki onlara dokunmayayım..aşmaya çalışıyorum bu fobimi selamlar. betül
Ayşe'nin Kozası 5 Mart 2014 06:17
Sevgili Betül öğretmen, haklısınız, özel okul konusunda, üstelik siz çalışansınız ben se ev hanımı...İyi insanlar ile karşılaşsın tüm çocuklarımız ama kötü niyetli insanlar ile karşılıaştıklarında güçlü olsunlar, iyilikler kötülükleri yensin...kedi konusunda haklıydınız, çok abarttım,korkmak sevmemek değil, tabi ki seviyorsunuzdur ve fobi konusunda ben de çok hassasım , sevgilerle...
Adsız 4 Mart 2014 22:26
off çok üzüldüm Yunus'un üzülmesine, sen uzaylı anne olmaya devam etmelisin, bir annenin çocuğuna verebileciği en güzel şey sevgidir bence, mutlu çocuk ilerde mutlu birey bence, herşeyin yeri doldurulabilir ama sevginin yeri asla dolmaz, Yunus büyüyünce anlayacak bugün yaşadıklarını, el emeği ile ona yapılan bir hediyenin kıymetini anlamıyorsa bir çocuk yada anne bu onların kaybı, çok daha söylenecek şey var ama iyikin sen ve senin gibi insanlar var iyiki seni tanımışım, sanki kendi duygularımı okuyorum, sizi çok seviyorum,Elif (umarım saçmalamadım)
Ayşe'nin Kozası 5 Mart 2014 06:20
Elifçiğim, Yunus ve çocuklarımız sanki daha olgun bizlerden ,ben ondan daha çok üzülüyorum ve işte böyle acına acına yazıyorum,keşke onların dayanma gücüne sahip olsam...İyi ki sen de varsın, ben de seni çok seviyorum,sevgilerimle,,
nihavent renkler 6 Mart 2014 10:33
gene birilerine nefret ve öfke duyduğum,herşeyden herkesten uzaklaşmak istediğim,böylesine sıkıntılı bir günde bu yazıyı okumak o kadar iyi geldiki...yunusun güzelliği,sıcaklığı içimi sevinç doldurdu,yüzümü gülümsetti...
Ayşe'nin Kozası 6 Mart 2014 22:44
Nihavent renkler, senin bloğunda, eşsiz yazılarında sıkıntılarımı unutacak kadar kayboluyorum ama artık eskisi gibi yazmıyorsun,nefretini,öfkeni bile yazsan ben sevinçle,umutla okurum...
Adsız 6 Mart 2014 14:19
Empati kurmak konusunda;keşke yunusu özel okula verirken empati kursaydınız ve o bunları yaşamak zorunda olmasaydı.Üzüldüm.
ters pabuçlar 7 Mart 2014 03:41
okulları ayırırızda ilerde bunlar aynı yerlerde çalışacaklar o zaman ne yapıcaz
Adsız 7 Mart 2014 05:29
O zaman büyüyecekler.
ters pabuçlar 10 Mart 2014 00:33
büyüyecekler sadece değişmeyecekler
lale 7 Mart 2014 14:47
Ne kadar üzülüyorum böyle maddiyata cok önem veren ve öylede yetistirilmis cocuklar icin. Tok evin ac kedileri. Sevgiler
cerenmus 10 Mart 2014 08:29
Kalbi çok güzel bu Yunus-çocuğun ya, inşallah benimki de böyle olur!