Deyimler ve Hikayeleri | Sayfa 2 | Edebiyat Türkiye Meşveret Divanı
Azize Betül' Alıntı:
YERİN KULAGİ VAR
Vaktiyle Midas adımda bir kral yaşarmış. Bu kralın kafasında hiç çıkarmadığı kocaman bir şapkası varmış. Halk bu şapkanın niye hiç çıkmadığını merak eder, korkudan da araştırmaya çekinirmiş. Şapkanın altında ne olduğunu bir tek Midas’ın berberleri bilirmiş ki, ne yazık ki bu insanlar da sırrı öğrendikten hemen sonra öldürülürmüş. Zamanla ülkedeki bütün berberler ölmüş. İnsanlar da berber olmaya korkar olmuşlar zaten.
Kral tez elden bir berberin bulunması için askerlerini göndermiş. Askerler uzun aramalar sonucunda uzak bir köyle, vaktiyle berberlik yapmış, ama bu işi bırakmış birini bulup yaka paça kralın huzuruna çıkarmışlar. Zavallı berber ölüm korkusundan tir tir titriyormuş. Kral bir el işaretiyle odada berberle yalnız kalmış. Kaşlarını çatarak, “Bana bak, biraz sonra bir sırrımı öğreneceksin. Bunu dünya üzerinde senden ve benden başka bilen olmayacak. Eğer birine söylersen kendine ölümlerden ölüm beğen! Şimdiye kadar öğrenenlerin hepsi öldü. Senden başka berber yok diye canını bağışlıyorum. Ama ola ki, birine bir şey dersen hiç acımam haberin olsun” demiş.
Berber kafasını korkuyla eğerken “Emriniz başımın üzerine, efendim” demiş, kekeleyerek sırrını kimseye açmayacağına dair türlü türlü yeminler etmiş. Kral derin bir nefes alıp şapkasını çıkarmış ki o da ne? Kralın kafasının her iki yanında eşek kulağı kadar koca koca kulaklar sallanmıyor mu? Berber şaşkınlık içinde Midas’ı tıraş etmiş. Böylece aradan günler geçmiş. Adam, Midas’ın berberliğini yapmaya devam etmiş. Sırrı kimseciklere söylememiş ama içi de içini yiyormuş doğrusu. Bir gün saraydan çıkınca kendini daha fazla tutamayacağını anlamış. Bir dağ başına çıkıp kimsenin olmadığı bir yerde sun ifşa etmeye karar vermiş.
Yol üzerinde bir kuyuya denk gelmiş. “Midas’ın kulakları eşek kulaklarımı! Midas’ın kulakları eşek kulaklarımı!” diye kuyunun içine bütün gücüyle haykırmış. Rahatlamış rahatlamasına ama hiç tahmin etmediği bir şey olmuş. Kuyunun içinde sesi yankılanarak geri dönmüş. Yankı rüzgârın önüne katılmış, dağlara ulaşmış. O sırada dağ yolunda sürüsüyle eve dönen bir çoban bu yankıyı duymuş. Köyüne varınca duyduklarını diğer köylülere söylemiş. O ona, bu buna derken büyük sır Midas’ın kulağına kadar ulaşmış. Berberin sonu ne olmuş bilen yok ama Midas’ın kulakları aradan geçen bin yıllara rağmen konuşulmaya devam etmiş.
İşte böyle, iki kişinin bildiği, sır değildir. Duyulmaz sanılan elbet duyulur. Başkasına verilen sır bir kere söylendi mi başını alır gider, âlemin dört bir yanma yayılır, sağır sultana bile ulaşır.
Bu deyim, sevdiklerimiz içinde en birincisi anlamında kullanılır...
Tepkiler: Kâşif Çelebi, evla ve adlena
19. yüzyıl Fransız şairi Alfred de Vigny'nin, sanat çevrelerinden uzaklaşarak uzun süre içine kapandığı ve orada yaşadığı beyaz şatoya verdiği ad. Bu ad daha sonra sanatçılar arasından yada toplumdan uzaklaşıp kendi köşesine çekilme simgesi olmuştur.
Tepkiler: Kâşif Çelebi ve Mina
Günlük hayatta sürekli kullandığımız deyimlerin nereden geldiğini biliyor muyuz? Kimi zaman çok manidar, kimi zaman taşı gediğine oturtan, sıkıldığımızda, kızdığımızda, sevindiğimizde bir çok deyim kullanırız. İşte onlardan biri "GÜNAH KEÇİSİ"
Aslında bakıldığında çokta kötü bir anlamı varmış gibi durmuyor değil mi? Şimdi ilk önce bizim kullandığımız anlamını okuyalım.
GÜNAH KEÇİSİ: Günah keçisi, suçsuz olduğu halde başkalarının suçununun üstüne atıldığı, sürekli suçlanan, her gelenin öfkesini ondan çıkardığı kimse vb.
Şimdi de GÜNAH KEÇİSİ deyiminin tarihçesine kısaca bir bakalım.
Bazen de, bireysel olarak insanlar işledikleri her bir günah için bir günah keçisi alıp tapınağa giderlerdi. Tapınankta, günah işlemiş olan kişi elini keçinin ya da koyunun başı üzerine koyup günahlarım için bu hayvanı günah kurbanı olarak sunuyorum dedikten sonra hayvanı boğazlayarak öldürürdü. Böylece o kişi işlemiş olduğu günahın bedeli hayvanı boğazlayarak ödemiş sayılırdı.
Devam edelim; Hristiyanlar da Hz. İsa (as)'nın göğe çekilmesini toplumunun günahlarının bedelini ödemek için olduğuna inanırlar ve onu günahlarının kurbanı ve yaşamlarının kurtarıcısı olarak görürler.
Zorunluluk ortaya çıkınca bu kurum hocalarını ve öğrencilerini cepheye yollar.
Yaralılar iyileştirilir, tabip komutan sırayla hastalarını dolaşır. Hastanede, kışlada, revirde, cephede, çadırda, savaşta kıyamet kopmaktadır.
Tabip subay iyileşenleri, tekrar silah tutabilecekleri savaşa, yani taburlarına yollar, kısacası ‘’taburcu’’ eder.
İyileşenler eve gitmez, taburlarına gider.
Bazı değerleri, yaşamının içine böylesine sindirmiş başka bir millet daha yoktur.
Yine duygusal bir klişe ile karşı karşıyayız.Bunları kim üretip çoğaltıyorsa bir ömür kaimvalidesiyle müge anlı izlesin.
Bu hikaye gerçek midir araştırmadım bilemiyorum ama çok gerçekçi duruyor kaynağı varsa paylaşırsanız sevinirim.
Madem öyle taburcu kelimesinin esas kökenini açıklamak size düşer o zaman
Sigortamı da yaparsanız olur zira bu gidişle ihtiyacım olacak gibi
Tepkiler: EnesBey, Mina ve Kâşif Çelebi
"16. ve 17.yüzyılda feodal düzenin tüm haşmetiyle hüküm sürdüğü zamanlarda asilzadeler denilen zümre adeta kutsal bir kisveye bürünmüş,alt tabaka denilen halk ile ilişkiler en aza indirilmiş ve kendileriyle fikri veya fiziki temastan dahi aracılar vasıtasıyla kaçınılmıştır.
Hal böyle olunca bu üst sınıfa mensup kişilerin çocuklarının alt tabaka çocukları ile aynı okula gidip onların arasına karışmaları düşünülemezdi.o devirde günümüz anlamıyla okul olmasa bile kiliselerde ve misyonlarda bir takım eğitim ve okuma yazma öğretme girişimleri olduğu biliniyor.bu eğitim sırasında cezalandırma,aşağılama ve özellikle dayak son derce sık kullanılan bir yöntemdi.
işte bu cehennemi şartlara haiz bir yerde asilzade çocuklarının gidip eğitim alması ve aynı şartlara sahip olması akla gelebilecek en son şeydi.
fakat asilzadeler bu sorunu çok aklıcı bir yöntemle çözdüler.çocuk okula gitmiyorsa ,okul çocuğa gelirdi.nitekim öyle yapıldı.devrin en önde gelen alimleri,öğretmenleri ,profesörleri şatolara,malikanelere ,konaklara asilzade çocuklarını eğitmeye geldiler.
fakat bir sorun vardı.bir eğitim yöntemi olan dayak asilzade çocuklarına karşı kullanılamıyordu.
derhal bu soruna karşı da bir çözüm üretildi.hiç bir imtiyazı olmayan alt tabakadan bir çocuk karın tokluğuna bu görevi üstlendi.bu çocuğun görevi ders sırasında asilzade çocuğunun yanında hazır bulunmak ve öğretmen çileden çıktığı zaman dayak yemekti.ders bitince genellikle mutfakta aşçı yamağı olarak görevlendirilirdi.
bu çocuklar ders sırasında hazır bulunduğu için bir şeyler öğrenip ileride dert çıkarmasından korkulduğu için özellikle sağır çocuklar seçildi bu göreve.sağır çocuk bulunamadığı zaman ise sağlam bir çocuk sağır edilerek bu işe uygun hale getirlirdi.
Şevket Gündüz'den "Şamar oğlanı " nın kısa hikayesi
Tepkiler: Kâşif Çelebi, evla ve Mina
Osmanlılar döneminde savaşta ağır yaralanan askerlere hekimler müdahale ederek tedavi etmeye çalışırlarmış. Ancak yapacak birşey kalmayınca o askere şehit olmadan önce su yerine sürekli yanlarında taşıdıkları ve fotoğrafta görülen Tabip- Hekim matarası denilen küçük fıçıdan zemzem ile hazırlanmış şerbet içerirlermiş. İşte şehadet şerbeti içmek deyimi buradan gelir.
Tepkiler: EnesBey, ferahsan, mehmet baki ve 4 diğerleri
Ilk defa duydum bunu ufkum acıldı resmen
İlginç teşekkür ederim Dilhun bu tarz bilgiler bünyeye iyi geliyor
"Aklı kesmek" deyiminin hikâyesi:
İbn-i Sina henüz küçük bir çocukken, matematiğe önem verilen bir medreseye yazdırılır. Ancak burada gördüğü cebir ve geometri derslerinde bir türlü başarılı olamaz. Bu yüzden, medreseden kaçar ve bir kervana katılır.
Kervan yolda dinlenmeye çekilir. İbn Sina'yı su alması için bir kuyuya gönderirler. Kuyuya varan İbn-i Sina, buradaki ipin kuyu taşını keserek aşındırdığını fark eder. "Bir ip taşı nasıl keser?" diye düşünür ve aslında taşı kesenin ip değil, süreklilik olduğunu anlar.
Başarının, azim ve gayretin sonucu olduğunu anlayan İbn-i Sina, yaşadığı bu olaydan sonra medreseye geri döner. "Bir ip taşı kesebiliyorsa, benim aklım da cebir ve geometriyi kesebilir" diyerek çalışmaya başlar. Yıllar sonra da devrinin en büyük bilginlerinden biri olur.
Keskin sirke kupune zarar nerden geliyor acaba
Bugün öğrendim ve koşa koşa tuttum divanin yolunu size de haber vermek icin
Eskiden eserler okunurken yanına not alınırmış.Sual yerine sual kelimesinin son harfi olan lam harfi,"cevab"yerine cevab kelimesinin ilk harfi olan cim harfi koyulurmuş.Eğer metinde lam ve cim yok ise metin gayet açık demekmiş.Lamı çimi yok tartışma yok anlamına gelirmiş.
Tepkiler: evla, mehmet baki, UluğBey ve 1 kişi daha
Benzer bir hadise de ibni hacer için nakledilir. Suyun taşı damlaya damlaya aşındırmasına şahit olunca medreseden ayrılırken sığındığı mağarada... mübarek o günden sonra ibni hacer deyu anılır olur.
Bu arada aklı kesmek tabiri unutulmaya yüz tuttu. Annem veb ben kullanıyoruz ama.
"Pişmiş kelle gibi sırıtma"
Kelleler ısıtıldığında derileri çekilir ve sırıtıyormuş gibi bir görüntü oluşturur. Yüce kitapta(müminun suresi) şöyle geçmektedir.
"Cehennemin ateşi yüzlerine vurup yakacak,onlar orada ,dişleri sırıtıp kalacaktır".
İbret olmayı değil ibret almayı nasip etsin Rahman.
Eskiden bir ayakkabı kalitesiz yapıldığında ,ayakkabıyı ,yapan ustanın damına atarlarmış.Bunu gören halk bir daha oradan bir şey almaz,irtibatını kesermis."Pabucu dama atıldı" deyimine bir de burdan bakalım
Kitap ve kahve Serbest Kürsü 3 99 22 Tem 2020
Heidegger ve Varlık Problemi Felsefe Bölümü 1 56 17 Tem 2020
Felsefe ve Düşünce Felsefe Bölümü 0 30 17 Tem 2020
Meşveret Divanı 1.Fotoğraf Yarışması Anketi Sinema-Tiyatro-Fotoğraf-Müzik 33 693 15 Tem 2020
Acı ve ızdırap arasındaki fark Serbest Kürsü 1 72 8 Tem 2020
Ve Bir Haber, Yoldaki Alıntı Şiirler (Nazım) 0 56 4 Tem 2020
Nikolay Berdyaev ve felsefesi.. Felsefe Bölümü 0 55 2 Tem 2020