"Başarı"; herkesin ona ulaşmaktan mutluluk duyacağı, ancak ge-reğini yapmakta hepimizin eksik kaldığı bir kavram.
Annenin çocuğuna, kadının kocasına, patronun elemanına, öğretmenin öğrencisine tavsiye edip durduğu, ancak hep eksik gördüğü o sihirli kelime.
Hatta bir kişide çok görüldüğü zaman, tavsiye edende bile kıskançlık uyandıracak kadar kenarları keskin, çoğu insanın imrenerek, gıpta ederek, hayran hayran baktığı serüven.
İnsanın bir anlamda hayattan beklediği her şeyi barındıran, ken-disine sahip olan kişiyi güçlü kılan, koruyan, kollayan, gurur ve kibir sahibi yapan, kısaca yol haritasını değiştiren ivme.
Kısaca, "başarı" öyle bir kavram ki, herkeste başka anlam bulan, bulduğuna kimi zaman yolunu kaybettiren, kaybolana bazen sığınacağı bir liman sunan, kendi içinde çelişkili ateş par-çası…
Tutana el yaktıran, yakınını ısıtan, uzaklara kadar ışığını sunan, hayatın anlamını, varoluş sebebini içinde barındıran "eğimli kaygan çatı".
Bu kelimeler, "başarı" dendiği zaman havada uçuşurken yakalayıp yazdıklarım.
Bir anlamda başarıyı tarif ediyor, için-deki riskleri anlatıyor ve ona karşı nasıl davranılması gerektiği konusunda ipuçları veriyor.
Hayatın temeli de zaten başımıza gelen etkilere gösterdiğimiz tepkiler sayesinde şekillenmiyor mu?
Yoksa başımıza ne, niye geldi, keşke gelmese idi diye hayatımızı zindan etmek bize bir şey kazandırmıyor.
Ayrıca "sen olmasan olmazdı", "senin yüzünden oldu", "şöyle yaptın böyle oldu" di-yerek kendimizi ve etrafımızı sıkmıyor muyuz?
"Ama", "ancak", "zaten" derken bizden çıkan menfi duygular bize geleceğimizi sunuyor da farkına varamıyoruz.
Hayatın içinden hayatımızı çıkaracağımıza, hayata küsüyor, hayatın bize söylemek istedik-lerini duymuyoruz.
Hâlbuki hayatı geldiği gibi, bize denileni dendiği gibi, olanı olduğu gibi kabul etsek, oturup etraflıca 'bunlar bana niye oldu'yu düşünerek davransak, bir anda eskiler kararmaya, gelecek ve yapılması gerekenler önümüzde aydın-lanmaya başlayacak.
Başarıyı yakalamanın yegâne yolu da işte bu temelin üstünde.
Kısaca bize olanlar, bize olacaklar hakkında ipuçları veriyor.
Hepimizin geleceği geçmişimizde yatıyor.
Bizim sabitlerimiz, elimizde olmadan kucağımızda bulduklarımız, bizim dinamikle-rimizi oluşturuyor ve geleceğimizi işte bu dinamikler vasıtası ile şekillendiriyoruz.
Maalesef çok azımız bunları görüp, hem kendi hem etrafı adına doğru bir şeyler yapabilme şansına kavuşuyor.
Yoksa zanlarımız arasında, suçlamalarımızın stresinde, mutsuz-luklarımızın ekseninde, kendimize ve herkese zoru sunarak bir ömür geçiriyor da farkına varamıyoruz.
Hâlbuki başımıza gelen-lere kaçınılmaz gözü ile baksak, bu konuda kimseyi, hiçbir şeyi eleştirmesek, başımıza gelenin bizi neye yönlendirdiğini anlar hale geleceğiz.
Sakince olanı seyredecek ve önümüzü göreceğiz.
Bunu yapmak için durağan, sessiz, hisli olmak gerekiyor o ka-dar.
Hem yelkenlide olup, hem motoru çalıştırır isek, rüzgârın nereden ne kuvvette estiğini duyamamış oluruz.
Aslında rüzgâr bize doğruyu söyler, biz ise kendi egolarımıza kapılıp "En iyisi benim" dediğimiz müddetçe rüzgârın sesini hiç duyamayız
. "Rüzgârı rota yapan yelkenli her zaman rotasına ulaşır" sözü bu anlatımı ne güzel sunuyor önümüze değil mi?
Kendimizi bu yönde geliştirip, bize söyleneni duyabilen kulaklara sahip olursak, söyleneni yaparak, yani başımıza gelen etkileri eleştirmeden doğru tepkilerde bulunursak, bizden istene-ni yerine getirebilmiş olacağız.
Böylece mühim adam değil ama sevilen adam olacağız, anlamayan değil ama anlaşılan adam ola-cağız, başarılı olup kıskanılan değil herkesin "sevdiği" olacağız.
Böylece etrafımızla birlikte kalkınacak, onlardan bize yansıyan pozitif enerji ile daha çok yol alacağız.
Sevecek ve sevileceğiz, kısaca İNSAN olacağız.
Başarı, insanın beşer olmaktan insan olmaya geçişini tamam-laması ile son bulacak, belki sonrasında başka tatlar bulmaya başka âlemlere doğacağız…
Bu serüven ilanihaye böyle devam edecek ve Yaratan "her an bir şandayım" sözünün tezahürünü görecek ve kendi boy aynasında "nelere kadir olduğunun" res-mini seyre dalacaktır.