Sit Alanı’nın Seyir Defteri Sit Alanı’nın Seyir Defteri
Musiki | Yorum Yok » Kabak Kayığı
Yimmek | Yorum Yok » Rokalı Peynir Mezesi
Yimmek | Yorum Yok » Yoğurtlu Enginar Mezesi
Yimmek | Yorum Yok » Yapıcılar ile 55 Dakika
Bugün İstanbul’a geldiğim gibi akşam gidebileceğim konserleri aramaya başladım. Koca şehir, Cumartesi akşamı olmasının etkisiyle seçenek çok, hiç de fena değiller. Birkaç konser not alıyordum ki “Yapıcılar”ın konserine denk geldim. Konserin yapılacağı Kadıköy’deki Nazım Hikmet Kültür Merkezi 8 kişilik bir grup fotoğrafı ile şöyle tanıtmış grubu:
“Orkestra, adını, sosyalizm mücadelesinin ortak değeri, büyük şairimiz Nâzım Hikmet’in ‘Yapıyla Yapıcılar’ şiirinden aldı. 2015’ten bugüne, onun sanata olan yaklaşımını kendi müziğiyle buluşturuyor. Yapıcılar, hep birlikte, bir ağızdan söylenen ve boyun eğmeyen şarkılar söylüyor. Büyük insanlığa olan umutla yarını örgütlüyor!”
Musiki | Yorum Yok » Dana Nuar Pişirmek
Yimmek | Yorum Yok » Fırında Patlıcan Mücveri
Yimmek | Yorum Yok » Kıymalı Patlıcan
Yimmek | Yorum Yok » Enginarlı Pilav
Enginarı bugüne kadar hep bütün çanak halinde yedim, kendim yemek sırasında keserek. Hep düşünmüşümdür, bir yemeğin içinde ufak ufak doğranmış halde olsa nasıl olur diye.
Bugün yaptığım enginarlı pilav ile denedim, güzel olabiliyormuş :)
6 küçük enginarı yıkayıp, sote doğradım ve düdüklünün buharda pişirme kabına koydum. Üzerlerine irice bir yarım limon sıkıp, karıştırarak limonun tüm enginar parçalarına yayılmasını sağladım. Sonra da düdüklüde 5 dakika pişirdim.
Bir soğanı doğrayıp, bir kaşık tereyağı ve bir kaşık zeytinyağında kavurmaya bıraktım. Üzerine 1 bardak yıkanmış pirinç ekleyip, hafif çıtırlaşana kadar kavurdum. Üzerine pişirdiğim enginarları ekleyip karıştırdım. 1.5 bardak sıcak su ekleyip, tuzunu da koyup kapağını kapattım. Kısık ateşte 15 dakika pişirdim, sonra altını kapatıp 15 dakika da dinlendirdim. Sonrasında kapattım doğradığım dereotlarını içine attım, karıştırıp kapağı geri kapatıp bir 15 dakika daha dinlendirdim.
Aslında niyetim 2 bardak pirinç ile yapmaktı. Fakat evde sadece 1 bardak pirinç kalmıştı :P. Elbette bu hali ile gerçekten enginarlı pilav mı, pilavlı enginar mı oluyor tartışılabilir :). Ama sonuçtan pek memnun kaldım. O derece ki, kokusuna ve görüntüsüne tav olup sabah kahvaltısında bir miktar yedim daha taze pişmişken.
Özellikle çanağı çok kullanışlı olmayan ya da görünümü güzel olmayan enginarları değerlendirmek için güzel bir yemek. Enginarları kattığım aşamada biraz da bezelye pişirip katsam mı diye düşündüm ama enginarın tadını çok boğabilir diye düşünerek vazgeçtim. Bir ara hem daha çok pirinçle hem de bezelye ile kombinasyonlarını denemeyi düşünüyorum.
Yimmek | Yorum Yok » İş Yaşamında Vazgeçilebilir Olmak
02 Mayıs 2017 Salı, 12:19
İş yaşamında insanların işini sağlama almak için izlediği ya da insanlara önerilen yöntemlerden biri işyeri için “vazgeçilmez” olmak: O gittiğinde işlerin duracak ya da aksayacak olması, o olmadan bir işyerinin düşünülememesi.
Tek neden iş güvencesi olmak zorunda değil. Vazgeçilmez olmak insana ciddi bir tatmin de sağlayabiliyor. Sürekli kendisine bu kadar ihtiyaç duyulması insana kendin iyi hissettirebiliyor.
Herhangi bir amaç gütmeden, çeşitli etmenlerle tamamen kaza eseri bu duruma düşmek de çok mümkün. Hatta sık rastlanabilen bir durum.
Ben ise tam tersini uygulamaya çalışıyorum: “Vazgeçilebilir olmak”.
Nedeni ne olursa olsun, aslında vazgeçilmez olmak pek akıllıca değil. Evet, işinizi elinizde tutarsınız. Ama aynı zamanda işinizi bırakamazsınız da. Yaşamınızın geri kalanında sürekli aynı işi yapmak istiyor musunuz? Belki sıkılırsınız, elinizdeki işi başka birine devredip, işyeri içinde başka bir görev almak isteyebilirsiniz. Akşam yemek yerken, gecenin bir yarısı uyurken, tatillerinizde (eğer tatile çıkabiliyorsanız tabii) bile “her an ulaşılabilir” olmak ve yanınızda bilgisayar taşımak zorunda kalabilirsiniz. Çünkü vazgeçilmezsiniz, siz olmadan işler yürüyemez. 365 gününüzü, 24 saatinizi her an çalışabileceğiniz biçimde yaşamalısınız.
Vazgeçilmez olayım derken özgür değilsiniz artık. Ne sizin için, ne de çalıştığınız işyeri için iyi bir durum değil bu.
Vazgeçilebilir olmak ise elimizde. İşimizle ilgili tüm bilgilerimizi işyerinizin kurumsal (ortak) belleğine akıtmalı yani başka bir deyişle belgelemeliyiz. Bunu düzenli, sistematik ve işyerinde başka bir kişinin okuduğu zaman anlayabileceği biçimde yapmalıyız. Öyle bir bellek yoksa, bunun oluşturulması, bir kurum kültürü haline gelmesi için çaba göstermek de bizim işimiz. Çünkü ucunda özgürlük var!
Her an ve her işyeri şartlarında bunu sağlamak elbette mümkün değil. Vazgeçilemez bir noktaya doğru gidiyorsak, ilk fırsatta tekrar vazgeçilebilir hale gelmemizin planını yapabiliriz. Her an bir başkasına elimizdeki işi devredebilecek halde tutabiliriz. Tüm süreçte “hasta olduğumda ne olacak”, “ailemde biri rahatsızlanırsa ne olur” ve daha nicelerini düşünmeli. Çünkü bunlar gerçekten olacak, robot değil insanız.
Birinin işimizle ilgili bizde var olan bilgilere, bize ihtiyacı olmadan kolayca ulaşabilmesi gerekiyor. Böylece gerçekten istediğimizde gönül rahatlığıyla işten sıyrılabilir ve özgürleşebiliriz.
İşyerimizin bizim gelecekte yapacaklarımız için bizimle çalışmaya devam etmesi gerekiyor. Mevcut durumda bize “mecbur” olduğundan değil. Böyle olunca gerçekten bir gün işimizden ayrılmamız gerekirse, yeni bir iş bulmamız da daha kolay olacaktır. Çünkü bizim gelecekte yapacaklarımız çalıştığımız işyeri için değerliyse, başka bir işyeri için de değerli olur.
İş | Yorum Yok » « Önceki Yazılar