Kim yazıyor? – Hayat Sanat Meselesi
Burayı okuyorsanız dikkatinizi çekecek bir şeyler yakalamış olabilirsiniz; bu benim açımdan memnuniyet verici.
Burada yazılanlar, çizilenler amatör ilgilerin çıktılarıdır. Okumayı, yazmayı, izlemeyi seviyorsanız zaman içinde bir şeyleri köşeye atmaya başlıyorsunuz. Zamanla köşedekiler birikmeye ve bir şeylere dönüşmeye başlıyor. Hepsini kendine sakladığın ilgilerin de çok anlamı olmayabilir. Her şey paylaşıldığında güzelleşir çünkü.
Kitap okuyarak başlamıştır bir çok şey benim için. Küçükken uykuya gönderildiğimde bu benim için uyumaya değil de kitap okumaya gönderilmek olurdu. Herkes uyuyor zannederken gizlice kitap okuyan çocuktum çünkü. Odamın kapısının buzlu camları, onların da kenarlarında şeffaf boşlukları vardı. İçeriden gelen ışık, o boşluklardan sızar ve okumam için gereken asgari koşulu sağlardı. Atalarımdan yadigar sandığım 4,5 numara gözlerim belki de o gecelerin eseridir.
Sonrasında, yazmak okumaya eşlik etmeye başladı; birbirlerinden çalarak ve beslenerek ilerlediler. Bu mümkündür. Yazmak okumayı, okumak yazmayı tetikliyor sanki. Bir meseleniz olunca bunu bir yetkinden okumak ya da yazarak rahatlamak arasında dolanıyorsunuz. Bu size hem ihtiyacınız olanı hem de fazlasını sunuyor.
Bir şeyle ilgilenirken başka bir kapı aralıyorsunuz. Resim okumalarım böyle tesadüfi bir keşiftir mesela. Edebiyatın önüne ya da yanına koyabileceğim bir zevk alanı daha bulacağımı hiç sanmazdım. Şimdi ikisi kol kola gidiyorlar. Sanat ilgisi, yayılan bir şeydir zaten. İlgi sevgiye döner; kapsamını da gitgide genişlettiğini görürsünüz bir gün. Hayatımıza keşke daha çok sanat dahil edebilsek; bizi artıran bir şey bu. Sürekli bir katma değeri var; gelişimimiz için çabalıyor sanki.
Ben üzerine edecek bir kelamım oldukça yazıyorum, geziyorum, sanat tüketiyorum. İstiyorum ki bir yerlerde dursunlar ve yıllar sonra bana göstersinler o zamanlar ben kimdim ve şimdi kim oldum?