Kitap Cinius Şiir Fuat Aytemiz Ve Bir Ah Düştü
Onlarca yazi yazdim onlarca siir, hepsinin merkezinde sen olan ama ne yazdiklarimda ne de seninle konusurken hiç ismini kullanmadim. Halbuki ismin hepsinde vardi ya basinda ya sonunda gizli bir imza gibi ama yine de hiç isminle hitap etmedim sana.
Bazen "gül güzeli" dedim sana en sevdigim sarkinin, en sevdigim çiçegin ismiydi bu, bazen de "gönlümün gülü" dedim. Niye gül biliyor musun, sen ve ben sevdigimizden mi, ya da çiçeklerin padisahi oldugu için mi, hayir, hiçbiri degil. Ben güllerle dolu bir bahçede büyüdüm, her rengini ve her kokusunu bilirim onlarin. Ve bana sunu ögrettiler güllerle ilgili; koklarsan solar, koparirsan ölür. Yani sevgili, ben sevmenin edebini ögrendim güllerden, sevmenin hoyratça olmadigini, sevilene zarar verecekse uzak durmayi bilmek gerektigini.
Evet, her isim bir isaretti ve biz isimlerimizle verdik bu isaretin hakkini, ben bastan ayaga "gönül" kesildim her seyiyle sana açik, sense o gönlün en büyük özlemi oldun.