anne olunca anlarsın: Aralık 2012
Çok özledim. Çok mutluyum. Çılgın tekmelere maruz kalıyorum. Yaza göre 10 kilo daha ağırım. Mayıs 1, hiç aklımdan çıkmayan tarih. Hem sabırsızlıktan bayıltacak kadar uzak, hem de hazır hissetmeme yetmeyecek kadar yakın. Aynı ultrason videosunu bin kere izledim. Parmaklarına, kafasına, dudağına, pipisine, kulağına, bacaklarına defalarca baktım, ağladım. Kıyafetlerini ortaya döktüm, tekrar katlayıp yine kaldırdım. Konuştum, şarkı söyledim. İçimden konuşsam da beni duyacağına inandım. Artık hiç yalnız değilim. Hem O'nu kucağıma almak için can atıyorum, hem de karnımın içinde hep benimle olmasına, ben nereye gitsem hep yanımda olmasına bayılıyorum. Benim oğlum, minik arkadaşım, hadi gel uyuyup, biraz daha büyüyelim.
Tarih bizim için 20+4*. Artık tekmeleri gözümle de görebiliyorum. Ben dinlenme poziyonunda ayaklarımı uzatıp otururken, oğlum da cimnastiğe başlarsa karnım dışardan ya seğiriyor gibi görünüyor ya da daha acaip şekillere giriyor. An itibari ile yine çok uzaylı ve çok mutlu hissediyorum. Bırakın ağlıycam.
*Bu ne diye düşünene, gebece 20 hafta + 4 gün oldu demek. Evet manyağız, günleri sayıyoruz:P
gebelikte ilk kez tekme ne zaman görülebilir,
hamilelikte tekmeleri hissetmek
Hayatımın en heyecanı dorukta, en pırpır, en duyguları çoşkun günlerini yaşıyorum sanırım. Hep bu tekmeler yüzünden. Tekmeler güldürüyor, şaşırtıyor, dünyanın en sıkıcı işini yaparken mesela pıt diye gelip gözlerimi dolduruyor, ağlatıyor. Tam bir duygusal karmaşa içindeyim ve bu durumdan inanılmaz keyif alıyorum. Tekme bağımlısı olmuş olabilirim. Erkeklerin bu hissi eşleriyle aynı şeklide hissetmemeleri büyük talihsizlik. Sanırım tekmelerle ilgili günlerce konuşabilirim. Uzatmayıp, devam ediyorum.
Hamilelik bir kadının hurafelere karşı en savunmasız olduğu dönem muhtemelen. Nazara inanmam gibi altı boş ama fazlaca iddalı açıklamalar yapan(ve şimdi bu açıklamalarından bir miktar tırsan) biri olarak hurafeler meselesine de şimdiye kadar hep gülüp geçtim. Ama hamileliğin başından beri kendimi o şımarıklıkta hissetmediğimden, daha çok duymamaya, dinlememeye, maruz kalmamaya çalıştım. Yine de mesela hamileyken saç kestirme ile ilgili o gergin hurafeyi öğrenmiş bulundum. Ama saçlarımın ucundaki 5 cmlik ölü kısımı daha fazla başımda taşıyamadığım için, haftasonu artık dayanamayıp kuaföre gittim. Pişman değilim, hiç olmamış gibi davranmaya çalışıyorum.
Kilo almaya da devam ediyorum beklendiği üzere. 19 haftada 8 kilo aldım, 40 haftada başıma neler gelecek matematiksel hesaplara girip kendimi germek istemiyorum. Yalnız +19 kiloda kalırsam sevinicem, 20'nin psikolojik baskısı çok ağır geliyor.
Henüz elmizdeki bir poşet bebek kıyafetinden başka hiçbir alışveriş yapmadık. Odayı ne zaman yapmalıyız, boyayacak mıyız, duvar kağıdı mı yapacağız, nasıl bir yatak alacağız, arabayı ne zaman alacağız, hastane çıkışı denen o çirkin setlerden almak zorunda mıyız, ben doğumdan sonra ne giyeceğim(bu çok kritik:P), başıma takacağım kırmızı kurdelayı ne zaman alacağım(şaka ya sanırım almayacağım:)) gibi onlarca sorunun cevabı yok henüz. Bazılarını birbirimize sormadık bile. Ay bi rahatlık, bi şımarıklık. Sanki olayın esası elimiz göbeğimizde tekmelere kikirdemekti. Tekme demişken, bitirelim de ben elimi göbeğime koyup bekleyim biraz. Belki cimnastik saatine denk gelirim, kim bilir. *Fotoğraftaki gereksiz ciddiyetimin sebebini hiç bilmiyorum:)