Soykırım Ve Gerçekçi Yüzleşmeler | Nasname
Tarih: 24 Nisan, 2018 Kategori: AçıklamalarEtiketler:
Tarihin gördüğü en büyük trajedilerden biri olan 1915 Soykırımı’nda yaşamını yitirenleri saygıyla anarken, soykırımcıları da bir kez lanetliyoruz…
Geçmişte yaşanan acı olaylardan ders çıkaramadığımız için bugün benzer acıları yaşamaya devam ediyoruz. Hedef halklar ve hedef yapılma gerekçeleri değişse de, acıları yaşatan güç değişmiyor.
Devletin en büyük avantajı, halkları, inançları birbirine düşürerek kendisinin gerçekçi bir şekilde sorgulanmasını engellemektir.
Dün olduğu gibi bu gün de Devlet, halkları kandırabilmekte ve halklar, inançlar arasında güvensizlik yaratarak kendisini yeniden üretebilmektedir.
Son dönemde yaşanan olaylar ve bu olaylara yaklaşımımız, geçmişten ders çıkarmadığımızı ve hâlâ devletin kirli oyunlarına alet olduğumuzu gösteriyor…
Öcalan-Devlet arasında yapılan görüşmeler, verilen mesajlar ve yaşanan tartışmalar hem bu günü hem de bu günden bakarak geçmişi doğru anlamamıza katkı sunabilir…
PKK’nin bir Devlet Projesi/örgütlenmesi olduğu ve misyonunun da Kürdistan’daki Ulusal Dinamikleri yok etmek olduğunu ısrarla yazdık.
PKK, teorik ideolojik yapısıyla (Kürdlerin devletleşmesine karşıtlığı, Demokratik Özerklik savunusu gibi…) bunu ortaya koyduğu gibi pratiğiyle de birçok somut olayda gerçek yüzünü gösterdi bu güne kadar.
PKK’nin şimdiye dek yaptığı eylemlerin yüzde doksanının sadece Kürdlere karşı yapılması da PKK’nin Kürd/Kürdistan düşmanlığını yeteri kadar gösteriyor.
PKK tabanının Kürd olması onu bir Kürd hareketi yapmaya yetmiyor. Bir hareketin Kürd hareketi olması, Kürdlerin Ulusal Hakları’nı savunmasıyla olanaklı olur ancak.
Bu gerçekliği dillendirirken PKK ve PKK’ye sıcak bakan herkesin hedefi olduk ve en ağır şekilde eleştirildik/tehdit edildik. Bu eleştiri sahipleri arasında PKK politikalarına sıcak bakan/katkı sunan Hıristiyan halkların (Süryani, Ermeni, Rum) politik temsilcileri de vardı.
PKK’nin tabanı genel olarak Kürd olsa da, farklı halklardan, inançlardan insanlar da PKK saflarında yer aldı/alıyor.
Aynı şekilde PKK’nin ideolojik şekillenmesinde ve karar merciinde de (özellikle Kemalist Türkler, Yalçın Küçük, Mihri Belli v.s.) her halktan ve inançtan insan vardır.
PKK vasıtasıyla örgütlenen Kürdlerin Ulusal Potansiyeli HDK, (Halkların Demokratik Kongresi) adlı yapıya teslim edilerek açıkça devlete peşkeş çekildi. HDK, Kürdlerin Ulusal Hakları karşısında ve Kürdler adına politika üreten en son ve en etkili karar merciidir ve içinde en az söz sahibi olan da yine Kürdlerdir. HDK bileşenlerinin ortak amacı “Türkiye’nin Demokratikleştirilmesi”dir; ortak hedefleri de bir Kürd devletinin kurulmasına engel olmaktır. HDK’nin bir devlet örgütlenmesi olduğunu ortalama politik insanlar görebilirdi. Çünkü HDK, İmralı’dan gelen talimatlarla kuruldu ve İmralı’dan gelen her talimatın aynı zamanda devlet tarafından hazırlanmış talimatlar olduğu da artık biliniyor. Ama her nedense bu yapılanmaya kimse itiraz etmedi. Yani kimse devlet çıkarlarını savunan bir örgüte itiraz etmediği gibi, Kürdlerin Ulusal Potansiyeli’nin bu devletçi potada eritilmesinden de rahatsız olmadı.
Kürdlerle birlikte ezilen, sömürülen tüm kesimler HDK çatısı altında birleştirildikten sonra, elde edilen potansiyel sisteme zarar vermeyecek şekilde kontrol altına alındı. Bu kontrolü sağlayan ise, kendilerine Sol, Sosyalist diyen ama Kemalist Cumhuriyete mutlak şekilde bağlı olan kesimlerdi; yani devletin sadık elemanlarıydı. Bu durum, bir kez daha halkların, inançların ve ezilenlerin “halkların kardeşliği” söylemi altında kandırıldıklarının ispatıdır.
Devlet, katlettiği, asimile ettiği, soykırıma uğrattığı ve yok saydığı kesimlerin potansiyelinden yararlanarak kendisini restore etmeye çalışıyor. Yaşanan bunca acıya rağmen acıyı yaşayanların sistemin bir kanadını, sisteme rengini veren en katı, en ırkçı kanadını hâlâ “kurtuluş” olarak görmesi hüzün vericidir…
Öcalan’ın Kemalist devletçiliğinden rahatsız olmayan çevreler, Öcalan’ın Türk-İslam (AKP) devletçiliğinden rahatsız olmaya başladılar. Öcalan bir partinin/kanadın değil, devletin adamıdır. Bu nedenle devletleşen AKP saflarında yer alması şaşırtıcı olmadı bizler için. Aslolan Öcalan’ın devletçi kimliğine, rolüne karşı çıkmaktır; bir kanada yaslanmasına değil…
Öcalan’ın “İslam kardeşliği” söylemi devletçi rolünü açıkça ortaya koyarken, Sünni-İslam olmayan halkları/inançları da tedirgin etti. Bu tedirginlik ve tepkiler anlaşılırdır. Çünkü “İslam kardeşliği” vurgusu Sünni-İslam olmayan herkesin hedef olma veya dışlanma riskini taşıyor. Bu nedenle hem Hıristiyan halkların hem de AleviKürdler ile ÊzidiKürdlerin kaygılarını anlıyoruz. Ancak unutulmaması gereken nokta, Öcalan’ın bu söylemiyle birlikte dillendirilmeye başlanan Misak-ı Milli, bir ulus olarak tüm Kürdlerin Ulusal Hakları’nın satıldığıdır ve Kürdistan’ın parçalanmışlığını, işgalini kalıcılaştırmayı amaçlamasıdır. Bu nedenle, inancı ne olursa olsun Kürdlerin devletleşmesini savunan Kürdler herkesten çok etkilenmiş ve tarihi bir trajedinin, statüsüz kalmanın riski ile karşı karşıya kalmışlardır.
Bu gerçeklik orta yerde dururken, PKK ile Kürdleri özdeşleştirmek ve “Kürdler bizi sattı” gibi komik iddialarda bulunmak gerçekçi olmadığı gibi, Kürdlerin yaşadığı trajediyi hafife alarak önemsememektir de aynı zamanda.
Öcalan’ın devletçi kimliğini açığa vuran “Newroz Mektubu”, öncelikle PKK saflarında yer alan ve Kürdlerin Ulusal Hakları’nı savunan insanları hayal kırıklığına uğrattı. Çünkü en fazla bedel ödeyen bu kesimdi ve emeklerinin boşa gittiğini, davalarının satıldığını görmek doğal olarak en çok bu çevreyi rahatsız etti.
PKK politikalarını savunan, HDK ile birlikte PKK politikalarının militanlığını yapan bazı çevreler de Öcalan-AKP yakınlaşmasından dolayı rahatsız oldular.
Rahatsız olan kesimler arasında HDK politikalarını onaylayan bazı Süryani, Ermeni, Rum, KürdAlevi v.s. politik aktörleri/grupları ve kendilerine “sosyalist” diyen çevreler de var.
Yapılan açıklamalarda ve sosyal paylaşım sitelerinde dile getirilen tepkilerde, Öcalan’ın son manevrası haklı olarak eleştirilirken aynı zamanda PKK-Kürdler özdeşliği kurularak tüm Kürdler de eleştirilere hedef olabiliyor…
Oysa PKK’nin son otuz yıllık politikalarına en sert tepkiyi veren bazı Kürd politik çevreleriyken, bu kesimler genel olarak PKK politikalarını sempatiyle yaklaştılar, katkı sundular ve aklamak için her yolu/söylemi denediler…
Son seçimlerde “halkların kardeşliği” adı altında PKK’yi en çok sahiplenen yine bu kesimler oldu.
Bugün meclisteki BDP grubuna bakıldığında da her kesimden insanların PKK/BDP politikalarına destek verdiğini görmek mümkündür.
Ertuğrul Kürkçü, S.S. Önder, Levend Tüzel, Aysel Tuğluk, Altan Tan, Erol Dora, Gültan Kışanak, Ahmet Türk gibi farklı ideolojilerden, inançlardan ve halklardan insanların bir kombinezonudur BDP grubu…
HDK içinde de bütün halklardan ve bütün inançlardan insanlar temsilci olarak yer alıyor ve bu bileşenlerin hepsi de Öcalan’ın tek muhatap olmasında canla başla çalıştılar/çalışıyorlar.
Devletin piyasaya sürdüğü ve farklı kesimler tarafından beslenerek büyütülen Öcalan en büyük darbeyi Kürdlere vururken, Öcalan’ın “Tanrılaştırılmasında” rol oynayanların “Kürdler bizi sattı” demesi tuhaf, tuhaf olduğu kadar da düşündürücüdür/çirkindir…
Bir kişi/grup ile bir halkı özdeşleştirmek ve bu özdeşlikten yola çıkıp bir halkı mahkûm etmeye kalkışmak bilimsel olmadığı gibi, gerçekliğin görülmesine ve sorunların çözülmesine de hizmet etmez…
PKK, 1999’dan itibaren açıkça Kürdlerin Ulusal Hakları’ndan vaz geçtiğini açıkladı ve sistemin Kemalist kanadı ile birlikte hareket etti. Sistemin en köklü faşist partisi CHP ile direkt, dolaylı ittifaklar kurarak Kemalist statükonun resmen bekçiliğini yaptı. Bu süre içinde sadece sistemin iç kavgasında figüranlık yapan PKK, Güney’deki Kürd kazanımlarına “emperyalizm uşağı” diye saldırdı ve istikrarsızlaştırmaya çalıştı. Suriye’de yine faşist Esad Rejimi yanında yer alarak sadece ve sadece Kürdlere saldırdı. Binlerce gerillayı bile bile ölüme göndererek sistem içi dengeleri bozmaya çalıştı. Muhalif Kürdleri öldürerek, tehdit ederek ve susturarak Kürdistan’da Kürdler üzerinde resmen terör estirdi.
PKK, Kürdlere yönelik bu çirkin politikaları hayata geçirirken ve devletin Kemalist kanadıyla içli-dışlı olurken sessiz kalanlar veya bu politikaları destekleyenler, Öcalan-AKP yakınlaşmasıyla uykudan uyandılar. Bu uyanış gösteriyor ki, bu kesimlerin sistemle değil, sistemin belli bir kanadıyla sorunu vardır sadece…
Düne kadar PKK-Devlet bağlantısını (Kemalist kanat ile) eleştirmeyen, dahası eleştiren bizlere saldıran bu kesimler, PKK-Devlet (Türk-İslam kanat ile) bağlantısını yeni eleştirmeye başladılar. Ama bu eleştiride hızlarını alamayıp bütün Kürdleri de PKK’ye suç ortağı yapmaya çalıştılar/çalışıyorlar…
Örneğin, Özgür Bireyler Topluluğu olarak, hep PKK’yi eleştirdik ve bir Devlet Projesi olduğunu iddia ettik. Bu duruşumuza tepki gösterip PKK’yi yıllarca destekleyenler, bu gün bizi de PKK ile birlikte anarak mahkûm etmeye çalışıyorlar. Bu örnek tek başına PKK-Kürdler özdeşliğini kurmanın yanlışlığını, handikabını göstermeye yetiyor.
PKK-AKP yakınlaşmasını bir bildiriyle eleştiren ve haklı kaygılarını dile getiren bazı Süryani grup ve kişiler de, yukarıda değindiğimiz yanlışlığa düşerek PKK-Kürdler özdeşliğini koruyor.
Söz konusu bildiriyi yayına vermeden önce, bazı yanlış tanımlar üzerinde durmak istedik. Dahası bildiri 1915 Soykırımı’na da atıfta bulunurken, benzer yanlış özdeşlikler kurduğu ve yanlış kavramlarla olaya yaklaştığı için konuyu tartışmak istedik. Gizli devletçilerin halklar adına konuştuğu, siyaset yaptığı ve tarihi olayları devlet lehine olacak şekilde çarpıttığı bir dönemde Soykırım ile ilgili gerçekçi yüzleşmeler yapmalıyız. Bu gerçekçi yüzleşmeleri yapmadığımız sürece halklar arasında güven sağlayamayız ve halkların devlet politikasının bir parçası olmalarına engel olamayız…
Başta Ermeni halkı olmak üzere Asuri-Süryani, Rum ve ÊzidiKürdlere karşı işlenen bu insanlık suçunun ismini net olarak ortaya koymada ve “bu bir Soykırım’dır” demede hiç tereddüt etmedik/etmeyeceğiz.
Hiç dolaylı yollara başvurmadan bu Soykırım sorumlularını lanetledik/lanetlemeye devam edeceğiz.
Bir kez daha 1915 Soykırım mağdurlarını saygıyla anarken, Soykırım’dan sorumlu olanları bir kez daha lanetliyoruz…
1915 tarihin gördüğü en büyük Soykırım’lardan biridir kuşkusuz.
Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi, Aralık 1948’de Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından kabul edilmiş ve Ocak 1951’de yürürlüğe girmiştir.
Sözleşmenin ikinci maddesinde Soykırım suçları tanımlanırken (e) fıkrasında, “Grup bünyesindeki çocukların başka bir gruba aktarılması” da bu suçlar arasında sayılıyor…
Soykırım her ne kadar “modern” çağın bir insanlık suçu olsa da, bazı anlayışlarda geçmişten gelen ve Soykırımı “doğal” gören uygulamalar vardır.
Osmanlı döneminde normal bir işleyiş olan “devşirme uygulaması”, kabul edilen Soykırım sözleşmesine göre bir insanlık suçudur ve Soykırım kapsamına girer.
Öyle bir kültürle yoğrulmuş olan ve başkalarına karşı böyle pervasızca davranma hakkını kendinde bulan İttihat Terakki, 1915 Soykırımı’nı planlı, projeli ve soğukkanlılıkla yaptı. Çünkü kültürel olarak yabancısı olmadıkları bir insanlık suçunu işlediler…
Soykırım’ın temel özelliği, örgütlü yapılar (devlet) tarafından ve bir amaca varmak için belli bir plan çerçevesinde, tasarlanarak yapılmış olmasıdır. Öyle olmasaydı ilk toplumlardan günümüze kadar devam eden topluluklar, toplumlar arası olayları “Soykırım” olarak nitelemek durumunda kalırdık.
Bu gerçeklik, Soykırım’cıları lanetlerken Sistemi, Devleti, Rejimi işaret etmemizi sağlıyor.
Kürdler sayısız Katliam ve Soykırım yaşadı bu güne kadar. Daha birkaç gün önce Enfal Soykırımı’nın yıl dönümüydü. Enfal Soykırımı’ndan dolayı Arap halkını değil, Saddam Rejimi’ni lanetledik. Soykırım yapan bir devletin vatandaşı olan Araplar, Irak’ta yaşanan sorunlardan dolayı Güney Kürdistan’a sığınabiliyor ve kendilerini Soykırım mağduru bir halkın yanında daha güvende hissedebiliyor. Baas Rejimi’nin Soykırım hesabını Arap halkına sormayan Kürdler, misafirlerini doğal bir şekilde karşılayabildiler ve sahip çıkabildiler. Bu örnek, sorunun halklar arasında olmadığını, devletlerin suçlarını halklara mal etmememiz gerektiğini çok net bir şekilde göstermektedir…
Türk devletinin Kürdlere karşı (yüz yılı aşkın bir süredir) yaptığı birçok Katliam ve Soykırım’a rağmen hiçbir zaman Türk halkını sorumlu tutmadık. Üstelik Türk halkının büyük bir bölümü devletine bağlı olmasına ve onun politikalarını desteklemesine rağmen…
1915 Ve Kürdler…
1915 Soykırımı’ndan söz edilirken, Soykırım mağduru halklara sahip çıkıyormuş gibi bir görüntü veren Kemalist Sol çevreler, “Kürdler” diye başlayan değerlendirmelerinde olayları ince bir kurnazlıkla çarpıtmakta ve devleti aklama, en azından suç ortağı yaratma çabasına girmektedirler. Devletin kendilerine verdiği bazı “belgeleri” büyük araştırmacı(!) edasıyla değerlendiren, tekil olaylardan yola çıkarak Kürdleri Soykırım ile birlikte anan bu Kemalist Solcular’ın tek amacı halklar arasında sorun yaratmak ve hem bu sorundan beslenmek hem de devletlerini aklamaktır.
Bu sahtekarlar değerlendirmelerinde öyle bir görüntü veriyorlar ki, sanki Kürdler Soykırım’dan palazlandılar ve kendi devletlerini kurarak lüks bir yaşam sürmeye başladılar…
Ne yazık ki Kemalist Sol’un düşünce yapısını benimseyen veya propagandasının etkisini kıramayan bazı Kürd, Ermeni, Süryani politik çevreleri de yanlış değerlendirmelerle Kürdleri devlet ile birlikte suç ortağı yapmaya katkı sağlamaktadır. Hatta bazı sosyal paylaşım sitelerinde o kadar ileri gidiliyor ki, Kürdler bir bütün olarak “hırsız”, “talancı”, “vahşi” ve “başka coğrafyalardan” gelip başkalarına ait toprakları işgal eden bir toplum olarak gösterilmekte ve Soykırım’ın tek sorumlusu olarak sunulmaktadır; tıpkı devletin Kürdlere biçtiği rol gibi…
Yine bir devlet politikası olan, ‘Kürdleri inanç ve lehçe üzerinden bölme ve farklı göstererek ulus olmadıkları’ yalanını benimsetme de, Ermeniler ve Süryaniler adına politika yaptığını iddia eden bazı çevrelerde de rastlıyoruz…
Kürdlerin Türk devleti ile birlikte anılmasına, bazı Kürd politik çevreleri de açıkça zemin hazırlamaktadırlar…
Örneğin, “Çanakkale savaşını birlikte yaptık”, “Kurtuluş savaşı iki halkın ortak mücadelesiyle gerçekleşti” gibi değerlendirmeler Kürdlerin devletle birlikte anılmasına neden olabiliyor.
a- Çanakkale savaşı, devletçilerin ve onların etkisindeki Kürd politik çevrelerinin sunduğu gibi bir kurtuluş savaşı değil, egemenler arası bir paylaşım savaşıydı.
Bu savaşta Osmanlı egemenliğinde yaşayan tüm halklar gibi (kimi cephe gerisinde, kimi vergi vererek kimi de cephede savaşarak) Kürdler de zorunlu olarak yer aldılar.
b- Söylendiği gibi Türkiye bir “kurtuluş savaşı yapmadı ve direkt emperyalist bir proje olarak kuruldu. Emperyalist ülkelere karşı tek bir çatışma bile yaşanmadı söz konusu dönemde. İttihatçıların Malta sürgünü, dönüşte Almanya yerine İngiltere’yi efendi olarak kabul etmeleri sonucu TC kurulmuş oldu. TC ile yapılan anlaşma gereği İngiltere tarafından Soykırım suçundan yargılamalar durduruldu ve Soykırım suçlusu ittihatçılar yeni cumhuriyetin kurucuları oldu…
c- Kemalistlerin iddia ettiği gibi TC İttihat Terakki’den kopuk değil, onun devamı ve maske takılmış kendisiydi. Yakın zamanda ortaya çıkan belgelerde, Enver Paşa’nın İngiliz istihbaratıyla görüşmelerini ve bu görüşmelerde Mustafa Kemal adına da konuştuğunu gösterdi…
Soykırım sürecini de kapsayan birinci dünya savaşından en çok etkilenen ve birçok devletin hedefi olan Kürdistan tarihinin en büyük yıkımını yaşadı. Farklı zamanlarda Rusya, İngiltere, İran ve Türkiye gibi devletlerin hedefi oldu Kürdler.
“Antiemperyalist” mücadele sonucu bağımsızlığını kazandığını söyleyen TC, İngiltere’den tek bir saldırı görmezken, Kürdler, İngilizler tarafından misket bombalarıyla bombalandı…
Kürdlerin birçok devletin ortak hedefi olmasının tek nedeni, Kürdistan’ın stratejik önemi ve yeraltı zenginlikleriydi. Topraklarının zenginliğine rağmen dünyanın en yoksul halklarından biri olmaya devam eden Kürdler, ülkeleri talan edilirken “talancı” gösterilebiliyorlar.
Bu iki neden (stratejik önem ve yer altı zenginliği) hâlâ bütün dünyanın Kürdler üzerine oyun oynamalarını sağlıyor ve en doğal hakları olan devletleşmelerini de engelliyor.
Çok kültürlü, çok uluslu ve çok inançlı bir coğrafyada “tek devlet, tek millet, tek inanç” anlayışını hayata geçiren İttihat ve Terakki, bazı halkları (stratejisi gereği) öncelikli hedef yaptı. 1915 Soykırımı’nda öncelikli hedef Ermeni halkı olmasına karşın, Süryaniler ve ÊzidiKürdler de Soykırım’dan nasiplerini aldılar. Çünkü Soykırım’da “inanç” argümanı kullanıldı.
Her halkın iyisi-kötüsü olduğu gibi Kürdlerin de iyisi-kötüsü vardır kuşkusuz. Bazı Kürd aşiretler hem inanç propagandasının etkisiyle hem de devlete bağlı birlikler (Hamdiye Alayları) olmaları nedeniyle bu Soykırım’da rol oynadılar; tıpkı bugün de devlete bağlı bazı kesimlerin (Köy Koruyucuları) olması gibi…
İsminden de anlaşılacağı gibi Hamidiye Alayları, Osmanlı devletine bağlı birliklerdi, dolayısıyla Kürdlük ile hiçbir ilişkileri yoktu. Ve bu birlikleri “Kürdler” diye nitelemek doğru değildir…
Hamidiye Alayları’nın ilk saldırıları Kürdlere (AleviKürdler) karşı yapılmıştır ve daha sonra da yani Soykırım sürecinde de Hıristiyan halklarla birlikte yine Kürdlere (ÊzidiKürdler) de saldırmışlardır. Bu durum tek başına her şeyi açıklamaya yetiyor ve Hamidiye Alayları ile Kürdlük arasında bir bağ kurmanın olanaksız olduğunu göstermeye yetiyor.
Bu gün Türk ordusunda, TC vatandaşı olan her halktan (Kürdler, Ermeniler, Süryaniler) insan zorunlu olarak görev yapmaktadır. Kürdler sayıca fazla olduğu için belki de ordunun yarısına yakını Kürd’tür. Peki bu Türk ordusunun askerleri ile Kürdlük arasında bir bağ kurabilir miyiz?
Bir insanın bir milliyete mensup olması ile o milliyetin politik aktörü olması çok farklı şeylerdir.
Kürdlük kavramı, Kürdlerin Ulusal Hakları için mücadele etmeye işaret eder. Bu gün de köken olarak Kürd olan ama Kürdlük kavramının karşısında yer alan birçok insan vardır. Bu insanlar Kürdleri yok sayan, katleden devletin hizmetçileridirler. Bu nedenle bu insanlar ile Kürdlük arasında değil bir bağ, tam bir karşıtlık vardır…
Soykırım sürecinde yer alan bir tek Kürd Ulusal Kurumu yoktu.
Kime hizmet ettiği, nasıl bir kültür ile şekillendiği dikkate alınmayıp sırf kökeninden yola çıkıp olaylar değerlendirilirse, bazı Kürdlerin yanlış bir şekilde “Dersim Soykırımı’nı Sabiha Gökçen yaptı” demelerine itiraz edilemez. Sabiha Gökçen, Soykırım’da ailesini kaybetmiş ve bir Türk gibi yetiştirilerek Kürdleri yok etmenin gerekliliği aşılanmış bir yetimdi. Bir Soykırım mağdurunun bir başka Soykırım’da rol oynaması aslında tam bir trajedidir. Sabiha Gökçen’nin Ermeni kökenine atıfta bulunup dolaylı da olsa Dersim Soykırımı’nda Ermenilere pay çıkarmak ne kadar yanlış ve aptalca bir yaklaşımsa, devletin propagandasının etkisiyle devletin hizmetinde yer alıp Ermeni, Süryani Soykırımı’nda yer alan bir işbirlikçi ile Kürdler arasında bir bağ kurmak da o kadar yanlış ve aptalcadır…
Kemalist “araştırmacılar, “tarihçiler”, sanki bir Kürd devleti varmış veya Soykırım ganimeti üzerine inşa edilen bir Kürd devleti söz konusuymuş gibi değerlendirmeler yaparken, Ermeni, Süryani topraklarının Kürdler tarafından “işgalini” gerekçe gösteriyorlar.
Devlet, kendi politikalarına hizmet eden kesimlere “ödül” olarak bazı topraklar verdi. Devlet onayı olmadan Kürdler tarafından el konulmuş topraklar söz konusu değildir. Zaten devletin Kürdistan’da hâlâ egemen olduğu gerçeği bu durumu yeteri kadar açıklıyor. Ciddi bir araştırma yapılırsa, Soykırım’ın yapıldığı yerlerde toprağın büyük bir bölümü hâlâ “hazine arazisi” veya “vakıf” malıdır. Yani söz konusu toprakların tapusu büyük çoğunlukla hâlâ devletin elindedir ve devlet bu toprakları kira karşılığında ancak insanlara geçici olarak (işletmeyle sınırlı) veriyordur. Devlet belli dönemlerde bu arazilerin bir kısmını da satışa çıkarıp sattı. Aynı devlet sınırlı sayıda da olsa bazı işbirlikçilerine bu topraklardan bir kısmını da hibe etti; yaptığı hizmet karşılığı…
Mor Gabriel davasında olduğu gibi, Hıristiyan halklara ait mülklerle ilgili son sözü devlet söyler…
Son otuz yılda yaşanan savaştan dolayı birçok köy boşaltıldı. Bu köylere fiilen Köy Korucuları el koydu ve toprağı işleyerek yararlandılar. Devlet bu Köy Korucuları’na olur verirken arazilerin tapusunu onlara vermedi; sadece işletmelerine izin verdi. Bu günkü uygulama ile 1915 Soykırımı’ndaki uygulama arasında nitelikçe bir fark yoktur…
Devlet çok yönlü propagandalarla ve her halktan kiralık insanlarla kendi politikalarını hayata geçirirken, yanlış bir tarih, yanlış bir bilinç oluşturarak halkları birbirine düşman etmektedir. Halklar arasında yarattığı çelişkiden yararlanarak varlığını sürdürüyor devlet.
Duyarlı her insana düşen görev, işgalci, faşist devletin oyunlarını bozmak ve halklar, inançlar arasında dayanışmayı, işbirliği ve güveni geliştirmektir…
1915 Soykırımı’nda bazı Kürdlerin devlete alet olması, hiçbir Ulusal Kurumu Olmayan Kürdleri devletin suç ortağı yapmaz. Soykırım sürecinde Ulusal Bir Kuruma sahip olmayan Kürdlerin Soykırım’dan dolayı hukuki bir sorumluluğu yoktur/olamaz da…
Ancak Kürd politik çevrelerinin, aydınlarının ve sorunun bilincinde olan şahsiyetlerinin insani bir sorumluluğu vardır.
Bu sorumluluk, Soykırım’ın tanınması için çaba sarf etmeleri ve mağduriyetlerin giderilerek halkların kendi topraklarında güven, barış içinde yaşamalarını sağlamak gibi insani bir sorumluluktur…
Özgür Bireyler Topluluğu olarak, kişilerin, grupların olumsuzluklarından yola çıkarak halkları, inançları bir bütün olarak mahkûm etme, rencide etme, hedef olarak görme gibi ilkel bir anlayışı benimsemedik bu güne kadar ve bundan sonra da asla benimsemeyiz…
Bazı kişi ve grupların Kürd halkına yönelik haksız ithamlarına tepki olarak Ermeni, Süryani ve diğer halkların haklı davalarına sırt çevirmeyiz.
Soykırım konusunda tutumumuz çok nettir!
Bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da bu konuda sorumluluklarımızı yerine getireceğiz…
a- Devletin Soykırımı tanıyıp mağdurların mağduriyetini gidermesi gerekiyor…
b- 1915 Soykırımı’nda topraklarından kopan halkların varisleri topraklarına geri dönmelidir…
c- Geri dönenlerin toprakları malları iade edilmelidir…
d- Ermenilerin, Süryanilerin yoğun olarak yaşadıkları yerlerde kendi kendilerini yönetecek kurumları olmalıdır…
Bu konuda Kürd politik çevreleri Soykırım mağduru halklarla dayanışma içinde olmalı ve gelecek için kendilerine güvence vermelidir.
Bu güvence, ‘Kürdler kendi kendilerini yönettiğinde tüm halkların ulusal, dinsel, siyasal haklarına saygı gösterilecektir’ şeklinde olmalıdır…
Özgür Bireyler Topluluğu olarak, devlet politikalarına alet olmadığımızda birlikte kardeşçe yaşayabileceğimize inanıyoruz.
Aslında bunun örneği de var. Her ne kadar Kemalist Sol, PKK ve onlara yakın kişi/kurumlar görmese de veya görmek istemese de, Güney Kürdistan’da bu birliktelik hayata geçirilmiş durumdadır…
Bu gün yarım yamalak bir devlet olmasına rağmen Güney Kürdistan’da, Süryani, Ermeni ve Türkmen halklarının parlamentoda/yönetimde kontenjanları var; kendi kültürlerini, inançlarını yaşama ve geliştirme noktasında bir sıkıntıları, sorunları bulunmamaktadır. Güney Kürdistan, her devletin yapısından kaynaklanan olumsuzlukları barındırsa da, farklı halklara, farklı inançlara saygı gösterme noktasında Ortadoğu’da örnek bir model teşkil etmektedir…
NOT: 1915 soykırımının 100. yılında, 23 Nisan 2013 tarihinde yayınladığımız değerlendirmemizi (sorun, koşullar, çözüm yolları ve Nasname’nin ilkesel duruşu aynı olduğu için) okuyucularımızla paylaştık..
Süryaniler adına yayınlanan bildiri
Biz, Bethnahrin halkının (Süryani-Asuri-Keldani-Arami) politik örgütleri ve yurtsever aydınları olarak, Türkiye’nin doğusunda [Türkiye’nin doğusu nere komşular, Kürdistan demeye diliniz varmıyor mu? NASNAME] ve anavatanımız Bethnahrin’de silahlı çatışmaların bitmesini selamlıyoruz. Biz her zaman barışı destekledik ve destekliyoruz, ama bu barış “bin senelik Türk-Kürt Sünni kardeşliği” temelinde gerçekleşemez. Tarihimizdeki Sünni Ümmetçiliği temelinde yeniden tesis edilmeye çalışılan bu kardeşlikten kaynaklanan toplumsal yaralar ve acılı deneylerimiz, böyle bir “bin senelik kardeşliği” reddetmeyi zorunlu kılıyor.
Türk ordusu ile PKK gerillaları arasında silahlı çatışma, on binlerce kişinin, bu arada onlarca masum halkımız mensubunun da hayatına mal oldu. Binlerce yıl yaşadığımız yerleşim yerlerimiz boşaltıldı ve yıkıldı. Halkımız kitleler halinde göçe zorlandı, şimdiye kadar hiçbir suçlu cezalandırılmadı ve bilinen katillerden hesap sorulmadı.
Tarihimizdeki acılı deneyimler Türk ve Kürt savaşları nedeniyle değil, aralarındaki sözde “İslam kardeşliği” nedeniyle oldu. Halkımıza karşı yapılan 1846, 1895-96, 1909, özellikle 1915 yılında Ermenilere ve halkımıza karşı yapılan soykırımın (SAYFO) ve 1915’ten sonra 1922-23’teki Rum Pontus ve 1937-38 Dersim Alevi Kızılbaş soykırımın yaraları hala kanıyor. Ne Türkiye hükümetleri ne de Kürtler şimdiye kadar bu katliamlardaki tarihi sorumluluklarını kabul etmediler. O yüzden bugünkü “barış süreci” örtüsü altındaki “açılıma” haklı bir şüphe ve mesafeyle yaklaşıyoruz. Bu “sürecin” tarihi anavatanımız Bethnahrin’de ve Suriye’de halkımıza barış değil de çok acılı sonuçlar getirmesinden endişe duyuyoruz.
Ateşkes ve kanlı çatışmaların durmasının ilanı PKK ile Türk ordusu arasındaki barışa bir çözüm için önkoşuldur. Ancak, yapılan çeşitli açıklamalar, özellikle Hıristiyan azınlıklar ve diğer etnik ve dini azınlıklar (Ermeni, Alevi, Ezidi) arasında güvensizlik oluşturmaktadır. 21 Mart 2013’te Diyarbakır’daki Newroz bayramında okunan PKK lideri Abdullah Öcalan’ın mesajı milliyetçi İslamcı sloganlar ihtiva etmektedir. Örneğin “bin senelik İslam bayrağı altında ortak tarih“,”Türk-Kürt kurtuluş savaşı”, “Türk-Kürt 1920 meclisi” ve “Çanakkale’de ortak savunma” ve benzeri tarihi olarak şaibeli kavramlar ihtiva etmektedir. “Türk kurtuluş savaşı”, şimdiki Türkiye topraklarında tarihin ilk gününden beri yaşamış olan Hıristiyan halkların tarihi anavatanlarında imhasından başka bir şey değildir. PKK liderinin Rum, Ermeni ve Yahudi diasporası ile ilgili söyledikleri, dostluk işaretleri değildir. Milliyet Gazetesine nasıl aktarıldığı halen belli olmayan ve tüm Türk ve Kürt medyasında iktibas edilen PKK lideri Öcalan’ın açıklamasında, “Rum Ermeni ve Yahudi diasporasının kaybettikleri toprakları geri almak için Türk ve Kürtleri birbirine düşürmek istediğini” iddia etmektedir. BDP ve diğer Kürt yöneticilerinin bu açıklamaları zararsız gösterme çabaları bu sürece gölge düşürmekte ve şüphemizi daha da artırmaktadır.
Ayrıca Türkiye hükümeti bu süreçten beklentilerinin önemli bir kısmının Suriye’de devam eden iç savaşla ilgili olduğu açıktır. Türkiye’nin bu adımı ve Suriye’ye yönelik İslamcı muhalefeti destekleme tutumu, Suriye’de yaşayan halkımız (Süryani-Asuri-Keldani-Arami) ve Suriye Hıristiyanları ve Aleviler gibi diğer etnik ve dini halklar için çok kötü sonuçlar doğurabilir.
Bu sürecin TC’de yaşayan tüm halklara ve bölgedeki (Suriye’dekiler dahil) etnik ve dini azınlıklara gerçek bir barış getirebilmesi için, aşağıdaki taleplerimizin yerine getirilmesini istiyoruz:
• Tarihin tekerrür etmemesi için, Türk ve Kürt halkının 1915’te Osmanlıda yaşayan Hıristiyan halklara yapılan soykırımı (SAYFO) kabul edip tanımalarını ve tarihte örneği az rastlanan katliam ve cinayetlerinden dolayı Hıristiyan halklardan özür dileme ve 1937-38’de Dersimli Alevi-Kızılbaşlara karşı yapılan soykırımla yüzleşme ve yaptıklarının sorumluluklarını kabul etmelerini talep ediyoruz.
• Türkiye’de gerçekten bu atılımla barış isteniliyorsa, Türkiye’nin doğu illerindeki koruculuğun tümden kaldırılması.
• Türkiye, Suriye’deki uluslararası hukuka aykırı saldırgan politikalarından ve Suriye’de İslamcı teröristleri desteklemekten vaz geçsin.
• Suriye Kürtlerinin İslamcı teröristlerin cephesine geçmesi bölgede son derece tehlikeli sonuçlar doğurabilir ve yeni bir Hıristiyan, Dersim Alevi ve Ezidi soykırımını getirebilir. Özellikle Kürt halkını bu kirli oyunda rol almamaları konusunda dostça uyarıyoruz.
• Dünya kamuoyundan, özellikle AB ve ABD kamuoyundan, Türkiye ve Suriye’deki gelişmelere daha yakın ve gerçekçi bir analizle bakmalarını talep ediyoruz. Türkiye’nin kendi Kürt problemini Suriye aleyhine kötüye kullanmaya kalkışmasına yardımcı olmamaları gerekir. İslamcı teröristlerin Suriye’deki olası bir zaferi, başta Hıristiyanlar olmak üzere bölge halklarına ve dünyaya korkunç bir tehlike getirecektir.
BETHNAHRİN AYDINLARI VE AKTİVİSTLERİ
Turabdin Kalkındırma Dernekleri Federasyonu (DETA)
HSA (Almanya Süryani Federasyonu)
Almanya ve Orta Avrupa Asuri Federasyonu (ZAVD)
Mor Gabriel Derneği Hamburg
Hamburg Süryani Kültür Derneği
Sabri Akbaba (DETA Başkanı)
Şabo Akgül (ZAVD Eşbaşkanı)
Fehmi Aykurt, Mor Gabriel Dernegi Başkanı
Aziz Kurt, Hamburg Süryani Kültür Derneği Başkanı
Metin Akyol, Hamburg Süryani Kültür Derneği ikinci Başkanı
Papaz Shemun Bagandi
Adnan Oyal Awrohum Geliyo
Süryani Demokratik Birliği
Hanna Beth Sawoce
İsviçre Antakya Süryani Derneği
Dr. Yusuf Güney
BETHNAHRİN VE TÜRKİYE:
Hamurabi Beth Shammas Stayfo
Suphi Beth Shmuel
Sami Kawme Dik
Dr. Zeitoun Athour
Julia Challma Kulhan