Yazar Rumuzu: kitapkurdu3134
Eser Sıra Numarası: 170218eser01
İnsanın egolu ya da öz güvenli olmasını ayıran ve hep aşılan bir çizgi vardır. Bu çizgi o kadar incedir ki bu iki farklı şeyi karıştırmamak elde değildir. Gerçekte ise bu iki kavram, birbirlerine fazlasıyla uzaktır. İnsanoğlu bu iki kavramı ayıran çizginin neresinde durmayı bilmelidir çünkü bulunduğu yere göre toplumdaki yerini belirler.
Egoist insan, kendini herkesten üstün tutar ve en iyisinin kendisi olduğunu düşünecek kadar da körleşmiştir. İnançları kendi doğrularından ibarettir. Sadece kendi nefislerini yüceltirler. Ardından yücelttikleri nefisleri altında ezilirler. Bir Nemrut gibi ya da bir Firavun gibi kendi nefislerine taparlar ve yok olurlar. Mutlu olduklarını zannederler ama hayatları hep sancılı geçer. Kendi egolarını tatmin edeyim derken kendi ruhundan parçalar koparırlar ve en çok kendilerine zararları olur. Sevmek ve sevilmek duyusunu hapsederler benliği dışına ve hep kaderlerini gizlerler güçlü görünmek adına. Tüm sonuçların merkezi olmaya çalışırlarken tüm sorunların merkezi oluverirler. İlginç olan ise bunu da asla fark etmezler. Güç, kendini bilen insanların elinde olduğunda anlam kazanır, bir amaca hizmet eder. Şayet güç, kişinin kendi isteklerinin kölesi olursa merhamet duygusu kaybolur, zalime döner dünya. Kendi düşüncelerine haksızlık yaptığı yetmezmiş gibi çevresindeki insanların da umutlarına pranga vurmaya çalışır. Çevresindekileri kendi dikenleriyle çevrelemeye çalışır ve her şeye “Ben hâkimim.” der. Bilmezler ki hâkimiyeti yalnızlığına delalettir egoları yüksek olanların.
Ben, kendi becerilerimin ve bu becerilerimin getirdiği başarılarımın farkındayım. Daha da başarılı olacağım çünkü yeterli tecrübeye sahibim. Hayallerim var ve bu hayallere ulaşmak adına benlik duygusundan uzak çabalarım var. Her çabam, niteliklerim ölçüsündedir, kendimi bildiğim kadardır. Benim bilgim ve becerilerim icraatlarıma yansır sonra da insanlığa. Yücelmem sadece bu şekildedir. İnandığım şey, elbette kendi güvendiğim doğrularımdır ama taptığım değil. Unutmamak gerek ki insan kendine güvendiği ölçüde var olur, başarının basamakları engel olmaz, her şeyden haberdar şekilde yürür hayat yolunda. Aksi durumda düşüncelerimiz törpülenir, bedenimizin de şekli değişir.
Omuzlarımız çökük, bedenimiz bükük ve başımız da önde gezeriz. Kendime ait her zerreyi çok iyi biliyorum, anlamlandırıyorum. Bunun verdiği güç ve güvenle hayata bakıyorum. Biliyorum hayata nasıl bakarsak hayatta bize o şekilde bakar. Ben hayattan korkmuyorum çünkü en kıymetli ümitlerimi hayatla paylaşıyorum. Çevremdekileri de buna şahit kılıyorum. Kendine güven duyan insanlar çevresindekilerin varlığından rahatsız olmaz hatta onların varlığı ve desteğiyle büyür. Mütevazılık, vefa duygusunu kamçılar. Kendine güvenen insanlar vefa göstermekten çekinmez çünkü zarar gelmeyeceğini bilir. Benim de alçakgönüllülüğüm vefam kadardır. Sabretmeyi bilirim çünkü gelecek olanın geleceğinden kendim kadar eminim. Ruhumu besleyen kendime inancımdır. Bu inanç doğrultusundaki asıl marifet kendimi bilmek değildir, kendimde var olan bildiğimle olmaktır. Beni farklı kılan bu izahatlardır.