﻿ Cinsiyet Hoşnutsuzluğu: Cinsel Gelişimin ve Toplumsal Cinsiyet Rollerinin Etkileri - Beyaz Bireysel Gelişim ve Danışmanlık Merkezi
· Erkek çocuğunun kız olmak istediğini söylemesi, kendisinin kız olduğuna inanması ve ilerde baba olmak yerine anne olmak istediğini belirtmesi.
· Erkek çocuğunun penisini sevmemesi, kız çocuğunun da vajinasını sevmeyip penise sahip olmak istemesi.
-Erkek çocuğunun vajinası varmış gibi tuvaletini oturarak yapması, kız çocuğunun da penisi varmış gibi ayakta çişini yapması
Karşı cinse ait kıyafetler giyme: (Çocuğun karşı cinse ait kıyafetler giymesi tercih etmesi-
· Erkek çocuğunun annesinin elbiselerini, topuklu ayakkabılarını, takılarını ve makyaj malzemelerini kullanmak istemesi)
· Kız çocuğunun elbise, etek gibi kıyafetler yerine pantolon gibi erkeksi kıyafetleri tercih etmesi, saçlarının kısa olmasını istemesi
· Erkek çocuğunun Barbie gibi kız bebeklerle oynamak istemesi, kız rolüne girmesi, kız süper kahramanlara özenmesi
· Kız çocuğunun erkek bebeklerle oynamak istemesi, erkek transformerslara ilgi duyması, erkek rolüne girmesi, erkek süper kahramanlara özenmesi
· Erkek çocuklarının el hareketleri, kalça kontrolü ve yüksek sesle konuşmaları
· Erkek çocuklarının itişip kakışmalı, güreş oyunlarına veya hokey, futbol gibi grup sporlarına katılmaktan nefret etmesi
· Kız çocuklarının itişip kakışmalı oyunlara ve özellikle erkeklerle birlikte grup sporlarına katılmaya çok fazla ilgisinin olması
Cinsiyet hoşnutsuzluğu yaşayan ve bedenini ait olmak istediği cinsiyete dönüştürmeye karar veren Max’ın hikâyesini ilginç bulabilirsiniz.
Max çocukken herkes ona daha fazla “kız gibi” davranması gerektiğini söylüyor ve Max bu duruma karşı çıkıyordu. 1.sınıftayken, kızlar tuvaletinin kapısında fiyonk resimleri varken erkekler tuvaletinin kapısında futbol topu resimleri var diye okuldan eve somurtarak dönüyordu. Öğretmeninin ona istediği kapıdan girme özgürlüğünü vermemesine çok bozulmuştu. Futbol oynadığı için o resmin olduğu kapıdan girmek istiyordu. 3.sınıfa geldiğinde annesi “sonunda” ona bir çift erkek ayakkabısı almıştı. Onları o kadar çok giyiyordu ki bir gün ayakkabının plastiği erimeye ve ayağını kesmeye başlamıştı. Max ayakkabısının ömrünün bittiğini ailesine söyleyememiş çünkü ona yeni bir tane daha almayacaklarını düşünmüştü. Ta ki ailesi Max’in bileklerinin arkasının kanadığını ve yırtıldığını görene kadar. Bu deneyim, Max’ın kendine zarar verme niyeti taşıyan ilk hatırasıydı. Bazen tamamen can sıkıntısından bile kendine zarar vermeye başlamıştı. Ortaokulda derisini kazımaya ve kesmeye başlamıştı. “Bazen sınıfta o kadar çok sıkılıyordum ki hemen tuvalete gidip kendimi kesip çaresizce yaşadığım bu can sıkıntısından kurtulmak istiyordum” diye anlatıyordu bu durumu. Bir süre kahvaltı ve öğle yemeği yememeye başlamıştı. Aç olmanın verdiği acıyla daha kolay odaklanabildiğini düşünüyordu. Kendisini aç bırakmasının ardında başka bir sebep daha yatıyordu tabii: görünüşünü geliştirmek istiyordu. Zayıf olmak kulağa hoş geliyordu ancak bu bile Max’ın bedeninden tiksinmesine çare olamayacaktı. Bedenine karşı duyduğu bu tiksinme hissi, erkeklerin ilgisini çekmeye başlamasından sonra daha da yoğunlaşacaktı. Çünkü o asla erkeklerle ilgilenmiyordu. 12 yaşındayken sadece kızların ilgisinden hoşlandığını fark etmişti ve kendi yaşındaki kızlarla çıkmaya başlamıştı. Bu deneyimi çok yaralayıcıydı ve Max yaşadığı yineleyici senaryoyu anlattı: kendisinin biseksüel olduğuna Max’ı inandıran ve onun ilişkideki ilerlemelerine karşılık veren bu kız aslında yalnızca erkeklerle çıkmıştı ve yaşadıkları ilişkiyi reddederek Max’ı kabaca terk etmiş ve yeni bir erkekle ilişki yaşamaya başlamıştı. Bu olaydan sonra Max “heteroseksüel olmayı deneme” ye karar vermiş ve kendinden yaşça büyük bir erkekle çıkmaya başlamıştı. Bu adamı memnun etmeye çalışmış ve arkadaşları gibi olmayı istemişti. Bunun bir şeyleri düzelteceğine inanıyordu. Bu sırada yaşıtları gibi giyinmeye özen gösteriyordu: destekli sütyenler, kısa üstler, kısa etekler ve atkuyruğu ile toplanmış uzun saçlar. Cımbız kullanıyor, ağda yapıyor ve kendini tıraş ediyordu. Yerine göre topuklu ayakkabı da giyiyordu. Fakat bunların hiçbiri hiçbir zaman doğru hissettirmedi. Max saçını kısa kestirmeyi ve erkek kıyafetleri giymenin özlemini çekti. 14 yaşındayken en yakın arkadaşının bir erkek tarafından saldırıya uğradığını gördü ve cinayet işlemekle ilgili fanteziler kurmaya başladı. Bir gün hayata atıldığında, internette gezinirken yeni bir kelime keşfetti “transseksüel”. Bedenleriyle iç dünyalarında hissettikleri uyuşmuyor gibi hisseden kadınların hikayelerini okumaya başladı. Max daha önce kendini hiç kız bedenine hapsolmuş bir erkek gibi hissettiğini düşünmemişti. Bu düşünce çok ilgi çekiciydi çünkü neden bedeninden nefret ettiğini ve bedeninin hiçbir zaman ona ait bir şey olduğunu hissedemediğini açıklıyordu. Bu düşünce, hissettiklerine iyi gelecek bir iyileşme için ona umut verdi. Düşündükçe “yanlış doğduğunu” hissetmek onu rahatlatıyordu. Problemin kaynağını bedeni olarak gördükçe bunun çözülebilir bir şey olduğunu düşünmeye başladı. 15 yaşına geldiğinde Max hiçbir zaman kız olmadığını ve kız gibi hissetmediğini herkese açıkladı. Bundan 6 yıl önce ailesine dönüşmek istediği söylediğinde çok şaşırdılar. Cinsiyet terapistine gitmeye karar verdiler. Kendisi de bir trans-erkek olan terapist Max’a depresyon, kaygı ve cinsiyet hoşnutsuzluğu teşhislerini koydu. Cinsiyet hoşnutsuzluğunu yenmek için bazı çözümlerin varlığından bahsetti. Bunlardan ilki sosyal dönüşümdü. İsmini değiştirmek, insanların ona hitap ederken kullandığı zamirleri değiştirmek ve arzulanan cinsiyete daha uyumlu olacak bir görünüşe sahip olmak sosyal dönüşüm için gerekli adımlar olarak belirtildi. 3 ay sonra terapistle görüştükten sonra testosteron hormonu almaya başladı. Hormon terapisi, cinsiyet hoşnutsuzluğu yaşayan kişiler için genellikle “hayat kurtarıcı tıbbi bir tedavi olarak tanımlanıyor çünkü bedenin arzulanan şekle girmesini sağlıyor. Terapisti ilk başta Max’a yaşayacağı dönüşümün, kaygısını ve depresyonunu kesin olarak ortadan kaldıramayabileceği söyledi. Ancak Max testosteron almayı ve bu ameliyatı olmak istediğini söyledi. En sonunda terapist pes etti ve pediatrik endokrinolojiste Max’ın hormon tedavisine başlamak istediğini belirten bir mektup yazdı. 18 yaşından küçük olduğu için, yasalar gereği Max’ın ailesinden bu tedavi için izin alındı. 17 yaşına geldiğinde Max testosteron hormonu almaya başladı ve sonraki iki yıl boyunca adet görmedi, vücudundaki bazı yağ katmanları yok oldu, kaslarının kütlesi arttı ve yüzündeki/vücudundaki kıllar çoğaldı. Sesi derinleşti, klitorisi şişerek genişledi ve libidosu canlandırıldı. (Transseksüel kadınlar östrojen aldıklarında meme bezleri gelişir ve vücut yağları kalçalara doğru yayılır.)
Bazıları 12 yaşından küçük olan ve cinsiyet kliniklerine başvuran çocukların sayısı arttıkça klinisyenlerin ve ailelerin kafasında soru işaretleri oluşmaya başladı: çocuk fikrini değiştirirse ne olacak?
Psikolog Dilay Celasun