Yaratılan her şeyin bir kaderi vardır.
Onlar da doğar ve ölür. Üzülür ve güler. Kendilerine çizilen hayatı yaşar.
Ben de o şehirlerden biriyim. O şehirlerin en mutlusu ve en mahcubuyum.
Issız, sessiz, yalnız bir toprak parçasıydım. Kuş uçmayıp kervan geçmediği gibi, tek bir ot dahi bitmezdi üzerimde. Kimsenin yüzüne bakmayacağı çorak bir araziydim. Ama hikmet-i Hüda, insanlar akın akın bana geliyorlar şimdi. Kilometrelerce ötelerden. Zahmetli yolculuklarla. Çocuk, genç, yaşlı demeden.
Hz. Âdem’e kadar uzanıyor geçmişim. İnsanlık tarihi kadar eskiyim.
İlk Peygamber, Allah’ın emri ile Kâbe’yi kondurdu üzerime.
Hacer validemizin çaresiz koşturması ile bir kaynak çıktı topraklarımdan. Suyun olduğu yerde hayat da oldu. İnsanlar yurt edindi, yuva kurdu.
Baba-oğul peygamberler eski temelleri üzerinde Kâbe’yi yeniden inşa ettiler.
Zaman böyle geçiyorken, bir gün çok büyük bir damla “Şıp!” dedi.
Bir evladı olacağını öğrenen Abdullah’ın sevinç gözyaşı sandım. Tekrar aynı damla: “Şıp!”. Yavrusu henüz karnındayken eşini kaybeden Amine’nin döktüğü gözyaşı sandım. Bir kez daha: “Şıp! Şıp! Şıp! ” Ara ara yağmurlar yağardı topraklarıma ama bu başka türlüydü. Abdulmuttalib’in evinden yayılan ferah bir koku ve ardından ismine “Muhammed” dedikleri “yer ve gök tarafından övülen” bebeğin doğum müjdesi. Düşen damla toprağıma yağmur değil, âlemlere rahmet olarak gönderilmiş son peygamberdi. Çöllerimde güller açtırdı bu haber. Ama dikenleriyle beraber. Hangi rahmet, zahmetsiz yaşanmış ki?
O’na çok yakındım. Babasız kalışına O’ndan önce şahit oldum. Annesinin O’nu hüzünle bağrına nasıl bastığını ilk ben gördüm. Dedesini kaybettiğinde döktüğü gözyaşları ile topraklarım ıslandı. Cebrail’in ilk gelişinin ardından yaşattığı korkuyu da şaşkınlığı da ben örttüm. İslam’ın tohumları ilk benim topraklarıma serpildi. Ama inkârcılar da ilk benim topraklarımda boy gösterdi. Şehirlerin kaderi varsa, güllerin de var. Dikenler de onların kaderi.
O’nu bunca iyi tanımama ve sevmeme rağmen, O’na zulmedenlere “Durun!” diyemedim. Gitmesini engelleyemedim. Yazgımı değiştirmeye gücüm yetmedi elbette, boyun eğdim. Ebu Bekir’le birlikte topraklarımı terk ederken; “Allah’ım,” dedim, “bir şehrin imtihanı bu kadar ağır olur mu?” O duydu sesimi, döndü bana: “Ey Mekke!” dedi, “Senden çıkarılmasaydım, vallahi seni terk etmezdim!”
O zaman ant verdim. “Size yurt olmayacağım!” dedim inkârcılara. “Değil mi ki beni O’na yurt etmediniz?”
Sonra, şükürler olsun fethi müjdeledi Rabb’im. O, yeniden ayak bastı topraklarıma. “Bugün size korku, kınama yok.” dedi. Buram buram güven koktu her yanım. Kâbe de yeniden doğdu o gün. Putlarından arındı, yüklerinden kurtuldu. Ve gözümüzün nuru, iki rekât namaz kıldı Kâbe’de. “Artık müminlerin yurdudur burası.” dedi. Ama kendisi yeni yurduna, Medine’ye döndü. Orada yaşamaya devam etti.
İki yıl sonra Medine’den gelip haccetti. İhramı, tavafı, say’i, vakfeyi, hepsini öğretti. İlk ve son defa. Vedalaştı benimle.
Kabri de bana nasip olmadı. Kendisine kucak açan Medine’ye defnedildi. Ben de Kâbe’yi bağrımda taşımakla teselli buldum. Dünyanın dört bir yanından gelen insanların topraklarımı ıssız ve yalnız bırakmaması ile avundum. Bu yüzden hem en mutlu hem en mahcup şehir dedim kendime.
İnsanlar da bu yüzden “Mekke’nin havası hem çok güzel hem çok sert.” diyorlar işte. O’nunla yaşamanın sevinci ile O’ndan uzak kalmanın hırçınlığını taşıyan bir şehrin havası başka nasıl olur?