13 Aralık 2019 4 Nisan 2020 editor
Tarih boyunca bize güzel eserler bırakan ünlü ressamlar ve eserlerini bugün hayranlıkla ve keyifle izliyoruz. Peki bunlardan bazıları tarihe miras olarak intikal etmişken bazılarının isimlerini pek duymayız.
Elbette tarihin tam bir adaletle yaşandığını söyleyemeyiz. Denk gelişler ve belki rastlantılar, zaman ve mekan içindeki bulunuş pozisyonu gibi bir sürü etken bunda rol oynamıştır muhtemelen.
Ama bugün üzerinde konuşmaya devam ettiğimiz ve eserlerini izlediğimiz ünlü ressamların hepsinin ortak bir özelliği var; hepsi yaptıkları işte çok ustalaşmışlardır. Evet, yaratıcı zeka ve vizyon ve diğer etmenler çok etkili olmakla birlikte ortak özellikleri ustalıkları yani hünerli oluşlarıdır.
Her usta ve hünerli ressam ünlü olmuş mudur? Elbette Hayır. Ama adını andıklarımızın hepsi istisnasız büyük ustalardır. En detaylı klasik resimden çağdaş soyut ressamlara kadar hepsi iyi ustalardır.
Ve elbette hemen ardından gelen hayal etme gücü. Gördüklerini resmedenler bile aslında hayal ettiklerini resmetmişlerdir. Yoksa niye izleyeceğiz ki onları.
İnsanda resim yapma isteği aslında güçlü bir içtepiden doğar. Bu isteğin bir yüzüne çocuklarda sık sık rastlanır. Küçükler hayatın henüz bozup değiştirmediği saf duyarlıklarını, rengin ve çizginin yalın sembollerine aktarmada büyük başarı gösterirler. Gerçekle düş arasını bölen çizginin bütün sırları da çocuklara açıktır.
Çevrelerini içtenlikle resim diline aktarmakta pek rahattırlar. Resimde teknik kuralların ötesinde çalışan imgelemleri (muhayyileleri), onlara çocukluğun özgür duyuşunu sağlar. Nice resim sanatçısı, çocuk içtenliğine ve saflığına erişebilmek için çabalar, ama bilinçle saf yalınlığa varan büyük ustalar dışında birçoğu başarısız olur.