Bazen daralır insan.Ne ellerini koyacak bir yer bulabilir ne de derdine kapı açacak bir dost yüreği.İçine sakladığın,biriktirdiğin tohumun patlama sıkıntısıdır bu.Rüzgarın fısıltısı kesilir,pencerede karanlık ruhuna ayna olur, kendini seyredersin.Kısılmış lamba fitili yalnızlıklara düşer aniden yağmur.Hüznün bereketine açılır çiçekler,yürek yangınlarının yakan,kavuran,külü savrulan gerçeğine...Müjdesini bırakır sabaha tüm renklerin her tonunda.Sıkıntıların yorgun uyku aralığında.Birden uyanırsın hayata.
Bazen daralır insan.Fena daralır.Dudağına yürek yakan türküler dolanır.Yarım kalmış bir şiir beynine saplanır.Korku pusatlanır geleceğe dair, sanırsın yüzüne hayatın bütün kapıları bir tokat gibi kapanır.Güneş perdelerini örter üstüne ve sana sadece kendi karanlıkların kalır.Masum çocukluk düşleri artık çok uzaktır.
Oysa bu darlanmaların yegane anahtarı unuttuğun ve cesaret edemediğin bir hıçkırığın ardından gelecek insani bir ağlamadır.
Bazen daralır insan,çaresiz kalır.Ama unutma insan çaresizliğinde çok daha insandır.Huzur ve mutluluk sıkıntıların ardına sakladığın sabrın rahmetinde gizlidir.
Pencereni ardına kadar geceye aç ve fısılda:
-Yaşıyorum ve yaşatacağım sevdalar var.
Arada ağlarsam yüreğim boşalıyordur.Hayata yağmurdur ruhlar.Islan dilediğince.
Benim içim kurudu.Tohum sakladım içimde.İlk sıkıntıda patlayacak.