Gönderen Konu: Ama Ben Sanıyordum ki... 7 (Okunma sayısı 1898 defa)
Kasım 25, 2011, 09:53:53 öö
Yazmaya çalıştığım bu öykünün bölümlerinin yayınlanışı arasındaki zamanın biraz uzun olması sebebiyle, bu öyküyü başından itibaren okuyan ve gelecek bölümleri merak eden kişilerden özür dilerim. Ancak. Bunun haklı sebepleri var:
Birincisi bu daha önceden yazılmış hazır bir metinin aktarımı değil. Bu gün yazıyor, yarın yayınlıyorum desem abartmış olmam.
İkincisi hepimiz gibi benimde günlük hayatta uğraşmam gereken başka işlerim var. Foruma ve bu öyküye ayırabileceğim zaman da sınırsız değil.
Anlayışınıza sığınarak tekrar özür diliyorum.
Bir de küçük bir rica:
Yazma işine öteden beri hevesli biri olarak fark ettiğim bir şey var. Daha doğrusu yaşadığım ve diğer yazıya meraklı tanıdıklarımın da katıldığı bir görüş; yazmak yalnızlığa muhtaç bir süreçtir, yazar da yalnızlığa mahkum. Bu yazarken yazanın katlanacağı ve göze alacağı bir durumdur... Tamam. Buraya kadar sorun yok. Ya peki eser bitirilip okuyucusuna kavuştuğu vakit? Bu yazarın da yalnızlığının bir sonu olmamalı mı?
Bütün bunları niçin anlatıyorum? Efendim çocukça bir arsızlıkla size şöyle seslendiğimi hayal edin ve beni anlayın: Ses verin!
- Bak genç dostum... Kafanda bir çok soru olduğunu biliyorum. Bu konuşmaları da zaten senin bu muhtemel sorularının yanıtlarını bulmak için yapıyoruz. Ben elimden geldiğince bu konuda sana yardımcı olmaya çalışacağım. Fakat bilmelisin ki her soruna seni tatmin edecek yanıtlar veremeyebilirim. Bu bazen yanıtı seninle paylaşamayacağım için, bazen de ne kadar anlatırsam anlatayım anlayamayacağını düşündüğüm için olabilir... Fakat dur! Beni yanlış anlamanı istemem. Bu anlayamayacağına olan inancım seninle ilgili bir durum değildir. Bizim mesleğimizde öyle konular öyle durumlar vardır ki, kişiye anlatamazsın. Anlatsan da anlamasını sağlayamazsın. Kişi yaşar, görür, ve kendi çıkarımını kendisi yapar... Fakat illa ki bunu kendisi yaşamalıdır. Buna en iyi örnek sanırım Masonluğa kabul törenidir, yani tekris. Şimdi ben sana bunu enine boyuna anlatabilirim. Fakat bunu tam manasıyla anlayabilmen için onu senin bizzat yaşaman kaçınılmazdır.
Söylediklerinden ne demek istediğini anlıyorum. Fakat Masonluktan bahsederken onu bir "meslek" olarak tanımlaması çok ilgimi çekiyor. Bunun yanında bu tanımlama hoşuma da gidiyor. O konuşmasına devam ediyor.
- Neyse sırası geldikçe hepsine değinmeye çalışırız. Şimdi konumuza dönelim. Sen Masonluğun içindeki düşünsel ve uygulama olarak var olan farklılıklara takılmışsın anladığım kadarıyla.
- Efendim, bu bir takılma değil... Diye konuya girecek oluyorum. Eliyle dur işareti yaparak beni durduruyor.
- Dur genç dostum, dur, bekle. Hepsine sıra gelecek. Sabırlı ol. Acele etme. Biz Adım adım gidelim. Şimdi biz Ne diyorduk? Masonluğun doğuşunun M.Ö. 4000 yılına dayandığını söylüyorduk Fakat bu doğuş yanlış anlaşılmasın. Bu Masonluğun savunduğu ilkelerin doğuşudur. Ya da başka bir bakış açısıyla şöyle de diyebiliriz: Masonluğun savunduğu, insan ve insanlık adına oluşmasını istediği ve benimsediği ilkeler, dünyanın ve insanlığın yaratılışından bu yana vardır. Fakat bunların yanında bir de Masonluğun kurum olarak ortaya çıkışı vardır. Bu ikisini birbiriyle karıştırmamak gerekir.
- Buraya kadar tamamız öyle değil mi? Sorun yok?
- Yok efendim. Devam edebiliriz.
- Masonluk kurum olarak çok sonra ortaya çıkmıştır. Bu asıl olarak operatif dönem olarak adlandırdığımız taş ustalarının dönemine denk düşer ama biz daha çok resmi ve günümüzde de geçerliğiliği kabul edilen başka bir başlangıçtan söz ediyoruz... İşte o tarih de 1717 dir. O tarihte Masonluk kaçınılmaz olarak bir yol belirlemiştir. Kaçınılmaz olarak diyorum çünkü o tarihe kadar Masonluğun bu yol haritasının belirlenmesine sebep olacak durumlar zaten yaşanmıştı, yaşanıyordu.
- Yani bizim Operatif Masonluk dediğimiz yapılanma, içine "kabul edilmişler" dediğimiz dönemin aydınlarını ve aristokratlarını kabul etmeye başlamıştı. Hoş, bu durum kaçınılmaz olmakla birlikte o dönem Kilise'nin baskısından bunalmış aydınlar içinde bir kurtuluş gibiydi ama, neyse... Yani sonuçta bu süreç kaçınılmaz olarak bir değişimi beraberinde getiriyordu. Öyle de oldu. Masonluğun içinde "kabul edilmişler" çoğaldıkça (ki duvarcı ustalığı önemini yitirdikçe bu da kaçınılmazdı) bu da doğal bir süreç oldu.
- Yani bizim bu gün Masonluğun doğuşunu incelerken değindiğimiz oluşum başka bir hal alıyordu öyle mi?
- Yani Masonluk zorunlu bir değişime uğruyordu, öyle mi? Sırf duvarcı ustalığı önemin yitirdiği için. Kabul edilmişler de ne yapacaklarını şaşırdığı için.
Bu defa daha da ciddi düşüncelere daldığını hissediyorum. Fakat bu kez daldığı düşüncelerin kaynağı benmişim gibi geliyor. Kendime kızıyorum. Of be oğlum! Bir tut be şu ağzını. Bir sus! Ne güzel hızını almış gidiyordu... Ama yook! Tutamam ki çenemi. İlla karışacağım.
Kasım 25, 2011, 04:53:32 ös
Ynt: Ama Ben Sanıyordum ki... 7
Sayın enelsır özellikle mi tam bu noktada bıraktı acaba?
Bundan sonrası pek ilginçleşecek gibi geliyor bana. Sanki Masonluğun tarihinin klasik benimsenişi gündeme gelecekmiş gibi bir gidişi var.
Bekleyelim görelim bakalım o genç ne sanıyormuş ama nasılmış!
Kasım 26, 2011, 08:03:11 ös
Sayın enelsır, elimde olmayan nedenlerden dolayı epeydir formdan uzaktım. "Ama Ben Sanıyordum ki!" başlıklı yazı dizilerinizi zevkle izlediğimi daha önce de belirtmiştim. Bunu da zevkle okudum. Yanlız , gerek bu sohbetlerinizi ve gerekse formdaki katılımcıların yazılarını ve özfikirlerini değerlendirdiğimde , sohbet ettiğiniz büyüğünüzü sanki gıyaben tanır gibi oluyorum. Ne dersiniz ?
2707 Gösterim Şubat 04, 2012, 01:25:51 ös
4317 Gösterim Ekim 22, 2011, 12:43:50 öö
1935 Gösterim Şubat 04, 2012, 04:46:37 öö
1629 Gösterim Kasım 08, 2011, 02:58:31 ös
1288 Gösterim Kasım 17, 2011, 05:29:42 ös
1436 Gösterim Aralık 21, 2011, 12:19:39 öö
1308 Gösterim Ocak 09, 2012, 11:08:29 ös
1561 Gösterim Ocak 13, 2012, 08:50:44 ös
1392 Gösterim Ocak 30, 2012, 12:53:14 ös
1082 Gösterim Şubat 01, 2012, 12:22:34 ös