O madenci anlatıtı: Bakın hayata nasıl tutunmuş!
O madenci anlatıtı: Bakın hayata nasıl tutunmuş!Maden faciasından canlı kurtulan 24 yaşındaki Yüksel Tanrıöven, içeride nasıl hayatta kaldıklarını anlattı.19 Mayıs 2014 / 09:14 Güncelleme: 19 Mayıs 2014 / 10:14
Türkiye günlerdir Soma’da şehit olan 301 madencinin yasını tutuyor. Faciada yanı başında hayatını kaybeden arkadaşlarına ağlayanların mucize hayatlar ise kurtulanları sevindirmiyor. “Keşke ben de ölseydim. Onun çocuğu var beni değil onu kurtarın. Ben yaşlıyım gençler kurtulsun” diyenler Türkiye’nin yüreğini dağlıyor.Ölüm madeninde saatlerce mahsur kalan işçilerin birkaç dakikayla hayata tutunması ise bir nebze olsun teselliye neden oluyor. Onlardan biri de 24 yaşındaki Yüksel Tanrıöven.4 saat boyunca ölümle sınavGenç madenci, 4 saat boyunca yaşamla ölüm arasında verdiği büyük sınavda kurtulmasını sağlayan ayrıntıları gözyaşları içinde AKŞAM'a anlattı. Can pazarının yaşandığı o günü hayatı boyunca unutamayacak olan Yüksel, faciadan sonra ilk kez eşyalarını almak için madene gitti.Yüksel, o günü şöyle anlattı:Saat 08.00 gibi yeraltına indim. Her şey normal gidiyordu. Saat 15.00 gibi işimiz bitmişti geriye dönecektik. Bir de baktık ki yukarıdan duman geliyor. Dumanı görünce yanımdaki arkadaşımla birlikte önce normal karşıladık. Dinamit patlatılıyor, sonuçta maden ocağı olur böyle dedik. Aradan 1 saat geçti duman bizi iyice sıkıştırmaya başladı. Bir şeylerin ters gittiğini anladık.Mavi borulardan basınçlı hava aldımDurumu amirlerden öğrendik. Benim bölümümde 142 ya da 147 kişi vardı. Herkes 'kelebek' diye tabir ettiğimiz yere doğru yöneldi. Oradan hava çıkıyormuş. 2 saat kadar bekledik ama tablo değişmedi. Bulunduğumuz yere yaklaşık 2.5 ila 3.5 kilometre vardı. En diplerdeydik. Baktık ki arka taraftan da duman geliyor bu kez tam sıkıştık. Aklıma mavi borular geldi. Bu borulardan makinelerin çalışması için basınçlı hava veriliyordu.Çizmelerime doldurduğum suyu içtim Borulara ulaştığımız zaman benimle birlikte gelmeyi başaran arkadaşlarımla birlikte testereyle kestik. Basınçlı hava çıktı. Havayı soluduğum zaman iç organlarımı kurutacağını düşünerek daha önce çizmelerime doldurduğum suyla ağzımı ıslattım. Zamanla çizmelerimdeki su da tükenmeye başladı. Bunun üzerine ıslak çorabımı ağzımda adeta bir limon gibi sıkarak ıslaklığı almaya çalıştım.Son ana kadar maskemi takmadımBaşladık sağa sola panik yapmaya. Ben gaz maskesini takmadım çünkü kendimi diğer arkadaşlarıma göre biraz daha rahat hissediyordum. O anda en son nefesime kadar maskeyi takmamaya karar verdim. Zaman kazanabileceğimi düşündüm. Çok büyük panik başladı. Art arda ölümler ve baygınlıklar başladı. İşte o anlarda ölümün nefesini ensemde hissettim.Yarım nefes bile yetiyorduYaşamak için kendimi yere attım. Başımı yukarıya kaldırmadım. Aldığım eğitimlere göre gaz tavandan duman ile birlikte geldiği için o anda böyle bir yönteme başvurdum. Kömürleri bir araya getirip arasına ağzımı soktum. Oralardan oksijen almaya çalıştım. Tam alamasam da yarım nefes yetiyordu. Arkadaşlarımın cenazeleri arasında sürünüyordum. Ayağa kalkmak hızlı ilerlemek istiyordum ama yıkılıyordum. AKŞAMYorum EkleArkadaşına GönderÇıktı AlYukarı