Değerli Ümit Burcu, çok dertliyim. Derdimden daha büyük bir dert de derdimi anlatacak kimse bulamıyorum. Anlatınca da anlayan yok. Az buçuk beni anlayanlar da hemen savunmaya geçiyorlar. Bu sefer ben suçlu duruma düşüyorum. Sözü uzatmak istemiyorum. Güzel ülkemde olup bitenler sadece orada kalmıyor. Ucu buralara kadar geliyor ve bizlere de dokunuyor. Ben şahsım adına derinden yaralanmış durumdayım ve beni duruma düşenlerden Allah huzurunda davacıyım. Hakkımı da helal etmiyorum. Ben Türkiye’den İmam-Hatip Lisesi mezunuyum. Şimdiye kadar İmam Hatipli olduğumu gizlemedim, şerefle her yerde söyledim. Ve her zaman takdir gördüm, saygı gördüm. Fakat şu günlerde İmam Hatiplerdeki tecavüz olayları ve İmam-Hatipli bazı kişilerin insanlığa aykırı davranışları bütün imam hatiplilere mal ediliyor.
Kuşun küçük kalbi pır pır çarpıyor, birazcık nefeslenmek istese üzerine bir namlu doğruluyordu. Avcılar, onu ellerinden kaçırmak istemiyor, bu koşuşturma hırslarını tahrik ediyordu. Merhamet kalkmıştı yüreklerinden… Kuşun zayıflığı, acizliği, çaresizliği, medet ister hali hiç umurlarında değildi. Acımayacak, öldürene kadar saldıracaklardı. Zemin ölüm kusuyor, kurşunlar patlıyor, ba­rut kokusu etrafa yayılıyordu.
Neslimiz, kendisine insafsızca kasteden avcıların tuzak­larından sığınacak bir yer arıyor. Koca bir insanlık günah batağına düşmüş, çırpınıyor, ağ­lıyor. El uzatılamadığı için eroin komasında ölen her bir genç­ten, iffetini kaybeden her bir çocuktan insanlık mesuldür. Nerede, hangi ülkede, hangi milletten ve renkten olursa olsun… Hapishaneler, hastaneler, sokaklar, mezarlıklar feryad ediyor.