yazmak üzerine: Aralık 2016
sürekli düşmelerin var. iki arada sertçe gidip gelirsin.
göz açıp kapayıncaya kadar biri yok olur. yok olan biri var olur.
aşağıda izleyenler için büyük bir coşku, belki bir daha karşılaşma olanağı bulunmayacak bir şölen
Durum böyleyken, geçtiğimiz aylarda bu konu üzerine düşündüm taşındım ve anladımki, aslında onlara kızmıyordum, onları kıskanıyordum. Çünkü herkesin içinde beni öpen veya öpecek biri yoktu. Bundan dolayı da kıskançlığım, kızgınlığa dönüşüyordu.
Tabii neden kızdığım üzerine düşünmeyince, sadece öpüşmenin ulu orta yapılmasını irrite bulduğumu sanıyor ve böyle olduğuna inanıyordum. Ama üzerine düşününce gördümki, benimki sadece kıskançlıktı, kızgınlık değildi. Bunu anladıktan sonra ise öpüşen çiftleri çok sempatik bulmaya başladım ve üstelik öpüşen birilerini gördüğüm zaman içimde inanılmaz şekilde, huzur verici bir duygu oluşuyor. Hatta öpüşlü koklaşmalı çift görünce resmen mutlu oluyorum. Lütfen hep öpüşün. Herkesin içinde ve üstelik; evet, herkese göstere göstere öpüşün. Çünkü sizin birbirinizi sevdiğinizi gördüğü için mutlu olan insanlar var. İçi huzur dolan insanlar var. En birinci de benim :)
Geçen yıl güzel sanatlar fakültelerine başvurup, yetenek sınavlarına girip baya güzel dereceler yaptığımı söylemiş miydim? Söylememiştim ama şimdi söyliim;Geçen yıl össs ösyssss öhöm öhöm falan sınavlarında barajı aşınca 3 tane üniversitenin Güzel Sanatlar Fakültelerine başvurdum. İlkini geçemedim ve diğer ikisinde ise güzel puan aldım ve hatta 60-70 kişinin içinde ilk 15 kişinin içine girdim :)
bilmediğini bilmenin verdiği rahatlık huzur ve bilumum şeyseller
(aşağıdaki yazıyı geçen yıl yazıp taslaklara kaydetmişim)Geçen haftalarda farkettim. Artık kızgın ve kırgın değilim kimseye. Hatta kendime bile.
sonbahar'dan nefret eden ben ve beni benden alan son bahar