Konu: Ağlayan ve ağlatan ekmek
Mesaj Gönderim Zamanı: 09.06-2010, 13:53 #1
İnsanoğlu, çoğu kere içinde bulunduğu nimetlerin farkına varmaz. Bilhassa elde çokça mevcut olan nimetler hususunda zaman zaman vurdumduymaz hâle düşer. Onları hoyratça kullanır. Hattâ sorumsuzca israf eder. Mahşerdeki hesabını zorlaştıracak davranışlar sergiler. Oysa onların, bize verilen bütün nimetlerin her biri o kadar değerlidir ki. Meselâ bir kuru ekmeğe kimse dönüp bakmaz fakat bir de ona ihtiyacı olanlara sorun. Aslında o ekmeği rahat bulanlar da ona muhtaç, ancak bu ihtiyaçlarını giderirken zorluk çekmedikleri için değerini fark etmiyorlar. Lâkin , üzerimizdeki sayısız nimetleri fark etmemizi ve daima O’na şükür hâlinde olmamızı emrediyor.
Bir akşam vaktiydi. Annem dışarıdan eve gelmişti. Bir yandan mantosunu çıkarıyordu, bir yandan da için için ağlıyordu. Sordum:
Tekrar sordum. Daha fazla ağlamaya başladı. Sonra hıçkırıklara boğuldu. İyice merak ettim. Acaba başına bir şey mi gelmişti. Soruyor, cevap alamıyordum. Bir müddet sonra yüzünü-gözünü silip anlatmaya başladı:
“–Anne, hiç bunun için bu kadar ağlanır mı?”
“–O ekmeği atan gibi sen de bilmiyorsun, oğlum!” dedi.
“–Yaşayan bilir. Bir lokma ekmeğin değerini, onun yokluğunu çeken anlar. Biz bu yokluğu yaşadık, gördük oğlum. Antep Harbi’nde ben 14 yaşında bir kızdım. Evimizde hiç yiyecek yoktu. O yokluk içinde geçinmeye çalışırdık. Amcam da harpteydi. Ona günde bir ekmek veriyorlardı. O da ekmeğin hepsini yemiyor, bizim durumumuzu bildiği için çantasına koyup eve getiriyordu. Hava karardıktan sonra eve gelirdi. Biz 24 saat hep o vakti beklerdik. Amcamın getirdiği yarım ekmek gelince kapışarak yerdik.
Mevsimlerden sonbahardı. Bir gün baktım ki annem asma yaprağı sıyırıyordu. Sonra ağzına atıp çiğniyor, ardından da bırakıyordu. Merakla sordum:
«–Anne, akşam sen bizimle ekmek yemedin mi?» dedim.
«–Hayır kızım, ben akşam amcanın getirdiği yarım ekmeği size dağıttım, kendim yemedim.»”
Annem, annesinin bu hâtırasını naklettikten sonra yine ağlamaklı oldu. Derin bir iç çekerek:
“–Şimdi böyle bir hayat içinde yaşamış bir kimse olarak çöpte hiç el sürülmemiş bir ekmek görüp de nasıl ağlamayayım? Sen benim yaşadıklarımı yaşasan, ağlamaz mıydın?” dedi.
Bana çok hizmet eden, özü doğru, sözü doğru fedakâr, cefakâr, vefakâr anamın o günkü hıçkıra hıçkıra, hüngür hüngür ağlaması hayatım boyunca gözümün önüne geliyor. Ne vakit zamane gençlerinin; «Ekmeğin içini ben yemem.» deyip de onu atması, hattâ kaşığını ve çatalını silip de çöpe fırlatması gibi acı davranışlarına rastlasam veya buna benzer hâllerini duysam, içim ürperir.
« Herşey görünenden ibaret değildir | İnternet bağımlılığı tanı kriterleri »