Yoldaki Kalemler: KEMAN AĞLAMIYOR / Ferhat ALTUN
Parmak uçlarından öptü ölüm,
Sunarken ömrünü altın kadehte -bade-i aşk- diye;
Bir pervazdı dans eden
Eriyen muma aldırış etmeden.
Ve kılıç kılıç doğranırken alev sehpasında;
Şahit oldu bu alem ki;
O nigahınla baltasını körelttin uşşakın;
Ve ey yâr!
Canı Canana düşman edensin.
Göz dokunamadı bakışlarına
Ve yürek dudağından öpmedi
Bu hasret-i yar ile
Bu tende can kırıldı..
Bir duman sessizce ağlatır seni
Bir ateş, kuş gibi çırpınırken ocakta
Aya meftun gözlerin, karanlığa alışmakta
-Düşürülmüş bir meleğin nefreti bu-
Henüz sararmazdan taze ellerin
Gören bendim seni
Dalından bir çiçek gibi koparıldığın gün
Şiir içimdeki sırrın aynasıdır
Bir kelebek uçtu
Toz kanatlı rengarenk
Bir zerresinde var olduk biz o tozun
Asıldık galaksinin ışık huzmesine
Asıldık çırparak kanatlarımızı
Ve kanayan ruhumuza ilaç diye
Nakşettik kutsal bildiklerimizi Gök kubbeye.
Bir duman hakikati sundu bize
O patlamada ben katil
O patlamada ben ölü
O patlamada ben bebektim henüz
Kanlandı biberonumdaki süt
Değildim ki mitlerden fırlayan bir kahraman
21. Yüzyıla düşmüş bir bebek.
Unknown 8 Temmuz 2019 08:54
Kalemin keskin olsun hocam o patlama bizde de var.
ferhataltun 12 Temmuz 2019 07:18
Teşekkür ederim. Cümlemizin keskin olsun inşallah.