DOMINIQUE SİMONNET: Her ne olursa olsun, klasik hayallerde, prehistorik dönemdeki cinsellik zevkli bir uğraş olarak canlandırılmıyor. Erkek, eşini saçlarından yakaladığı gibi, deyim yerindeyse, dosdoğru yatağa sürüklermiş! Gene son derece basmakalıp bir düşünceye göre, insanoğlu günün birinde çok hayvani bir davranışı bırakıp daha insani bir davranışı benimsemiş: Yüz yüze sevişmeye başlamış.
JEAN COURTİN: Misyoner pozisyonunun keşfi! Prehistoryacılar buna çok gülüyor. Hayvan gibi sevişmemek ilk kimin aklına geldi acaba? Buna yanıt vermek mümkün değil. O zamanlar pek fazla “girizgah” yapılmıyordu herhalde. Hayvanları uzun süre boyunca gözleyen prehistorik erkeklerle kadınlar, sevişirken pek ince davranmıyorlardı belki, ama birbirlerini takdir ediyor, seviyorlardı büyük olasılıkla. Bulunan kadın iskeletleri, süs eşyalarıyla kaplıdır. Kadın cenazelerine de, erkek cenazeleri kadar önem veriliyordu. Hem ayrıca, az önce sözünü ettiğimiz konuşma dilini de bir kenara atmayalım. Neden duyguların karmaşıklığını, aşkı ifade etmek için kullanılıyor olmasın?
DOMINIQUE SİMONNET: Prehistorik mağara sanatı, onların birbirlerini nasıl sevdikleri hakkında bize bilgi sağlayabilir mi?
JEAN COURTİN: Mağara duvarlarında insan tasviri çok nadirdir; cinsel birleşme, hatta hayvanların çiftleşmesiyse hiç yoktur. Duvar resimlerinde sadece bazı hayvanlar (temel av hayvanı olan rengeyiği azdır, kuşlar, tavşanlar da öyle; oysa beslenmede daha küçük bir yeri olan at, bizon ve mamuta çok sık rastlanır) görülür. Neden? Çünkü resimlerde yer alanlar, günlük hayatı temsil etmek yerine, simgesel anlamlar taşırlardı. At gücün, geyik ise erkekliğin işaretiydi. Dolayısıyla, bunlara bakarak prehistorik dönem gerçeğini okumaya çalışmak boşuna... Doğrudur, bazı mağaralarda kadın cinsel organı ve fallus resimleri de vardır. Marsilya'daki Cosquer Mağarası'nda son derece gerçekçi bir fallus gravürü görülür, paleolitik sanatta hemen hiç rastlanmaz buna.