Güncelleme : 2020-04-28 09:25:05Bu içerik 313 kez okundu.
İnsanoğlu merak etmiş, cennette durum nasıl, diye. Çünkü, bakmışki dünyada durum çok bozuk. Alıp götürmüşler cennete. Cennetin melekleri karşılamış. Cenneti gezdirmiş. Çok güzel. Sormuş insanoğlu, siz burada ne satıyorsunuz da bu mutluluğa eriştiniz, diye. Melekler yanıtlamış; biz burada sevgi, adalet, barış, merhamet dağıtıyoruz. Herkes nasibini alıyor. İnsanoğlu, onlardan tonlarca almak, dünyaya dağıtmak isterim, verir misiniz, diye istekte bulunmuş. Elbette, demiş melekler.
İnsanoğlu beklerken, melekler gelmiş. Elinde eskilerde kullanılan para kesesi büyüklüğünde bir torbayı uzatmışlar. İnsanoğlu şaşırmış. Ben dediklerinizden tonlarca istemiştim. Siz ise küçük bir torbada veriyorsunuz, demiş. Melekler yanıtlamış; bu kesenin içinde sizin istediğiniz sevgi, barış, adalet, merhametin tohumları var. Bu tohumları alıp, dünyadaki insanoğullarının yüreklerine ekin. Böylece çoğalsınlar. Herkes nasibi kadar alsın…
Son yaşadığımız olaydan anlıyoruz ki, insanoğlunun yüreği kurumuş. Bütünüyle benlik kaplamış. Dünyanın nimetlerini, sevgiyi, adaleti, merhameti yaşamak, paylaşmak yerine kendi hücrelerine hapsetmeyi seçmiş. Gönencini böyle bulacağını sanmış. Halbuki gönenç, varlıkta, benlikte değil kendi yüreğinin hoşluğundadır. Yüreğinizde olmayan hiçbir şey size ait değildir.
Öyle duruma düştük ki, ne din adamları vaaz ettiklerini yaşıyor, ne de politikacılar vaat ettiklerini yerine getiriyor. Gönenci başka yerlerde arayan insanoğlu da bunların peşine düşüyor.
O zaman dünyada sevgi, adalet, barış, merhamet diye insanoğlunu yücelten değerler yitiyor. Gönencimizi çoraklaşmış başka diyarlarda, başka hükümlerde, sonucu olmayan kişisel çıkarlarda aramaya çalışıyoruz. Bu alem hepimizin ortak kullanımına açık olarak var edilmiştir. Önemli olan onu vaaz edilen ve vaat edilen gibi kullanmaktır.
Var edilmiş diğer varlıklardan farklı olarak insanoğluna verilen nimetin değerini bilelim. Hayvanlarla, bitkilerle, tüm canlı cansız varlıklarla beraber yaşamanın zorunluluğunu artık anlayalım. Çevremize değer vermenin gerekliliğini kabul edelim.
Bu sevgiyle olur.
Bu adaletle olur.
Bu barışla olur.
Bu merhametle olur.
Bu paylaşımla olur.
Bunları anımsayıp, yüreğinizin bir köşesine yerleştiriyorsanız ve bunları yaşamınızın ana ilkeleri durumuna getiriyorsanız yolunuz açık olsun. Mutluluğunuz bol olsun. Gönlünüzü ramazanın bereketi ve huzuru kaplasın.
27 Nisan 2020/İstanbul