Tip 1 Diyabetes Mellitusu Olan Çocuk ve Ergenlerin Yaşam Kalitesi Algılarının Değerlendirilmesi | Muhammed Ayaz, Nursu Çakın Memik, Belma Ağaoğlu, Ayşen Coşkun, Şükrü Hatun, Işık Karakaya | Makale | genclikbirikimi.org
Tip 1 Diyabetes Mellitusu Olan Çocuk ve Ergenlerin Yaşam Kalitesi Algılarının Değerlendirilmesi
Muhammed Ayaz, Nursu Çakın Memik, Belma Ağaoğlu, Ayşen Coşkun, Şükrü Hatun, Işık Karakaya
Amaç: Bu çalışmada tip 1 diyabetes mellitus (DM) tanılı ergenlerdeki psikopatolojiyi, ebeveyn tutumlarını, yaşam kalitesi algılarını ve bunların birbiriyle olan ilişkilerini belirlemek amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmaya tip 1 DM tanısı konan 50 ergen (12-18 yaş) ile 50 sağlıklı ergen ve anne-babaları alındı. Diyabetik ergenlerle psikiyatrik rahatsızlıkları taramak amacıyla “Okul Çağı Çocukları için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi–Şimdi ve Yaşam Boyu Şekli” kullanılarak klinik görüşme yapıldı. Çalışmaya katılan tüm ergenlerin Çocuk Depresyon Ölçeği, Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri, Çocuklar için Yaşam Kalitesi Ölçeği ve anne-babalarının Aile Hayatı ve Çocuk Yetiştirme Tutumu Ölçeği, Başa Çıkma Stratejisi Ölçeği, Çocuklar için Yaşam Kalitesi Ölçeği’nin anne baba formunu doldurmaları istendi. Bulgular: Diyabetli ergenlerde ruhsal hastalık görülme oranı %68 olarak tespit edildi. Diyabetli grupla sağlıklı grup arasında yaşam kalitesi algıları açısından anlamlı fark bulunmadı. Ancak ruhsal hastalığı olan diyabetli ergenlerin ruhsal hastalığı bulunmayan olgulara kıyasla yaşam kalitesi algıları daha düşük olarak izlendi. Ebeveyn tutumlarından otoriter tutumun diyabetli grupta daha fazla olduğu bulundu. Diyabetik grupta ebeveynlerin anksiyeteyle başa çıkma yöntemlerinden kaçınmayı daha fazla kullandıkları tespit edildi. Sonuç: Bu çalışmada Tip 1 DM’li ergenlerde yüksek oranda psikopatoloji saptanmıştır. Ayrıca tip 1 DM’de yaşam kalitesinin bozulmadığı, diyabete eşlik eden psikiyatrik bozukluk varlığında ergenlerin yaşam kalitesi algılarının kötüleştiği bulunmuştur. Diyabetik çocuğu olan anne-babaların sağlıklı kontrollere kıyasla strese karşı uygunsuz başa çıkma yöntemlerini ve olumsuz aile tutumlarını daha fazla kullandıkları saptanmıştır.
Ayaz, Muhammed - Memik, Nursu Çakın - Ağaoğlu, Belma - Coşkun, Ayşen - Hatun, Şükrü - Karakaya, Işık, Tip 1 Diyabetes Mellitusu Olan Çocuk ve Ergenlerin Yaşam Kalitesi Algılarının Değerlendirilmesi, Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 3, 2007, 133-138, pdf.