Biz Denizkentli Değiliz - Eren Ağkoç
“Biz Denizkentli Değiliz, boşlukta asılı kalmış, kendini yaşamın akışına bırakmış, çoğu zaman kırılıp köşesine çekilmeye dahi takati kalmamış insanların seslerini barındırıyor. Bu seslerdeki babasız çocuklar, içlerindeki ve dışlarındaki boşlukla çevrelenmiş yetişkinler, denizli ve denizsiz kentlerin insanları yaşamın ruhlarında yarattığı sıkıntıyı alışılmadık bir dille anlatıyorlar. Eren Ağkoç’un şiirleri alacalı bir gölge gibi yer yer kendini ele verip yer yer saklıyor. Şiirlerindeki soyutluğun en büyük iki yardımcısı dil ve hayal gücü. Fakat bu soyutluk okuyucuyu şiirden bütün bütün dışlayan bir tavra dönüşmüyor. ‘Aşağısı uçurumdur yataklarının‘ derken hayal gücünü kullanmayı bilen, ‘Küt kesilmiş şekilsiz kalbimle sancıyor‘ ve ‘Aklımız yassı, aynamız eksik ama her şeyimiz aynı‘ derken ise dilin sınırlarını zorlayan genç bir şair. Bu iki özellik onun şiirlerine okuyucuyu sarsan bir hava katıyor. Dilinin duruluğu ve keskinliği bu havayı tamamlıyor. Eren Ağkoç, insanın milyonlarca yıldır, içinde debelendiği varoluş sancısını yeniden yorumluyor. 21. yüzyılda varoluş sancısıyla ezilen yitik ruhlar genç şairin dizelerinde canlanıyorlar.”
* Hacettepe Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı Dr. Öğretim Üyesi
Boşun çekimi kırılgan ya
Unuturuz hep bir ağızdan
Gölgemizde büyük yara,
Yalayarak yassı kordonu
Gezeriz hiçlik kayrasında
Göğsümüzde kırık kafes,
Yeşim Deveci Biz Denizkentli Değiliz'i inceledi.
@yesmdvc·04 Ara 20:07·Kitabı okudu
Duymak için seni sünerdi kalp kafesim,
Bir gün elbet geçer dedin.
Geçmedi geçer dediğin.
Artırılmış çiçeklerini de sevmedim
Tohumun derviş olsa bile gölgeme zarardın.
Beni böyle sevme.
Dizeleriyle bitirmiş canım arkadaşım kitabını. Anlamı var, hatırası büyük.. Bu şiir aynı zamanda Akdeniz sahillerinde akşamları birlikte söylediğimiz bir şarkı sözü.. Yıllardır artık kitabını bastır demekten dilimizde tüy bitmişti. Sonunda oldu. Umarım başarıları devam eder. :)
@yesmdvc·04 Ara 17:49·Kitabı okudu
Kim bilir kaç defa sarkıtıldı o kör gülüşler, pencerelerden.
Kaç defa çekildi tabureler altından yalnızlıkların.
Ama şimdi bak!
Cesetler de ağlar, göğü toprak bedenlerde.
Biz Denizkentli Değiliz, Eren Ağkoç
Sayfa 14 - Anima Yayınları
@yesmdvc·04 Ara 17:45·Kitabı okudu
Sayfa 13 - Anima Yayınları
Düzenlendi: 04 Ara 19:34Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@yesmdvc·04 Ara 19:23·Kitabı okudu
Kaç kolu var yalnızlığın
Dedi kırılanın diyeti.
Yorgan oluverdi insansız bedene
Örttü tüm ayıbını ölünün.
Karanlık dayandı kapıya ve tanıdık ölüm.
Ardında gövdesiz güç, salyalı ağıt.
Açlıktan geberdi sabah, güneşsiz odada.
Bir daha olmadı sabah,
Sayfa 18 - Anima Yayınları
@yesmdvc·04 Ara 19:54·Kitabı okudu
İçimde yaşadıkları deniz kentinde
Babalara yer yok
Anneler cam tabut içinde
Tüm mahalle ve baskıları
Peruk takan ve
Her gece aynı yalanla sevişen
Bu deniz kentinde;
Kalp kafesine ağır bir tutsak değil
Bakmak tuzağı görmek acısına yatak değil.
Yarının ağrısı bugünden değil.
Bu kentin sakinlerinin
Sol omzu sağ omzundan küçük değil.
Sayfa 36 - Anima Yayınları
@yesmdvc·04 Ara 19:39·Kitabı okudu
Evlerimiz ki tabuttan ince
Ödünç birer ölüyüz, başkasının cenazesinde
Cesedimiz kıvrak ve parlak,
Çıplak ve kavlak.
Satılıktır kefenlerimiz bile;
657'ye tabi memura, fahişeye, bekâra ve öğrenciye...
Sayfa 19 - Anima Yayınları