09:1323 Şubat 2020
En çok ağrıma giden benim bu çamur deryası ve gübre artıkları içerisinde harika renk ve şekillerle arz-ı endam etmemi insanların görmemeleri, takdir etmemeleri. Çünkü vazifemin en büyük kısmı onların beni görmeleri; benden, sanatıma, oradan üzerimdeki sıfat ve isimlere; en sonra da beni yaratan Sanatkara uzanan bir tefekkürle ilgili. İnsanlar buna Tevhit hakikati diyorlar.
Garipliğimden, adımın bile olmayışından, berbat bir zeminde çok zayıf bir halde bulunuşumdan bahsettim ama dahası da var. Akıl, şuur, ilim, irade gibi vasıflara da sahip değilim. İstesem de bir adım bile atamam. Beni koparmaya veya ezmeye kalksalar itiraz edemem, kendimi koruyamam. Çok muhtaç vaziyette ama buna karşılık aynı zamanda da çok aciz bir durumdayım.
Esasen hiçbir ihtiyacımı kendi kendime temin etmem de mümkün değil. Ancak sizin rızk olarak vasıflandırdığınız şeyler için bilemediğim, akıl erdiremediğim müthiş cihazlarla donatıldığımı, hayata gelince fark ettim. İnsanlar benim rızk temini için yaptığımı varsaydıkları fotosentezin formüllerini yazan bir ilim adamına milyarlarca dolar verip Nobel Armağanı ile mükafatlandırmışlar. Fakat ben çok açıkça itiraf ediyorum ki insan ve hayvanların artıkları kabul edilen karbondioksit benim bu foto sentezimde ana madde olarak ayarlanmış, çok miktarda bulunuyor ve ayağıma kadar adeta servis yapılarak arz ediliyor.
Okyanuslardan havaya bindirilip gönderilen, yüz milyarlarca galaksilerdeki yüz milyarlarca yıldızda ve bunlar etrafında dönen sayısız gezegenlerin hiç birinde bulunmayan harika sıvı su, kolayca üstüme akıtılıyor. Benim bu fotosentezde de inanın hiçbir dahlim yok.
Hele insanların kök dedikleri bir organım var ki anlatamam. En sert toprağı bile onunla delebiliyorum. İpek kadar ince ve nazik uçları sizi aldatmasın, bazı arkadaşlarım onunla kayaları bile delebiliyorlar. Geçenlerde bir grup insan yanımda bu meseleyi konuşurken bir Peygamberden bahsettiler. Galiba o Peygamber asâsıyla Yaratıcısının izniyle, mucize olarak kayaları delip su çıkarmış. Benim ondan hiç farkım yokmuş! Halbuki ben onun okuduğu ayeti, lisan-ı halimle okuyarak bu hâle mazhar oluyorum.
O zaman fotosentez yapmamı da böyle değerlendirmeliler. Çünkü kendini en akıllı varlık gören insanlar, hatta onların ilim sahibi olanları bile bunu yapamazken benim fotosentez yapmamı nasıl düşünebiliyorlar, neden doğru değerlendirmiyorlar acaba?
Benim bu maharetli köklerimin hemen yanındaki koca koca ağaçların o kalın köklerini, pek çok soydaşımın her tarafı kaplayan köklerini de görseniz bana çok acırsınız. Hatta bu kadar fazla ve güçlü kökün yanında muvaffak olmamın mümkün olamayacağını tevehhüm etmekte haklı olabilirsiniz. Fakat hiç de öyle olmuyor. Her şeye rağmen benim köklerim de toprağın derinliklerine iniyor. Lazım olan maddeleri, suyla birlikte kolayca oralardan, adeta lütfedilmiş depolardan alıpta yapraklarıma kadar gönderiyorlar. Gönderiyorlar diyorum, çünkü yemin ederim benim bunlara hiç aklım ermiyor. Zaten aklım da yok ama odun-soymuk boruları denilen bir çok ince iletim borularıyla her tarafıma hatlar çekilmiş; ben devamlı büyümekteyim ve yeni borular da devamlı döşeniyorlar.
Hatta duyduğuma göre inşaat mühendisi denilen insanlar, yaptıkları bir yapının tabandaki genişliğin, ancak 10-11 katı kadar yukarıya çıkabilen inşaatlar yapabiliyorlarmış. Çok tuhafıma gitti. Benim uzak bir akrabam olan buğdaylar, insanların inşaat ilmine meydan okuyarak en alt kalınlığının, tam 500 katı yükseğine çıkan bir nevî inşaat sayılan saplar yapabiliyorlar. Hatta bu inşa edilen saplar hemen hemen yere değecek kadar da sallanarak tekrar düzelebiliyorlar. Bu mühendis denilen akıllı varlıklar böyle sallanan binalar yapabiliyorlar mı? Sanmam. Ama bunu bizimkiler de yapamazlar. Biz sadece yapılanlara mazharız.
Çekirdeklerimizin, dallarımızın yaptığı sanılan her şey de hep aynı şekilde değerlendirilmeli. Yoksa insana yakışmayan akıl dışı bir hal olur.
Çıkan her dal ve dalcığımızın çıktığı bölümlerimiz, daha kalın dalla irtibatının sağlam olması için, kainatın yaratılmasıyla birlikte bizlerde olan, Etriye Sıklaştırması denen bir sisteme, insanlar da belli bir tarihten beri önem veriyorlarmış. Çünkü depremlerde filan binalar hep kolon-kiriş birleşme yerlerinden harap oluyormuş. Oralarda, demir bağlantılar üzerine sarılan tellerin mesafeleri 7-8 santime kadar indiriliyormuş artık. Bize bakıp ders de alamamışlar. Enaniyet onlara çok şeyler kaybettirmiş. Yazık.
Bir de bütün özelliklerimizi tohumlarımıza aktarabilme özelliğimiz de bize hediye edilmiş. Her hücremiz tane tane artarken her birinin içine elli bin cilt kitap tutarında yazılım ekleniyormuş.
Bunlara RNA mı DNA mı, bir şey deyip, bir isim vererek adileştirmek istiyorlar ama siz sakın aldanmayın. Bu iş o kadar basit değil. Rengimiz, şeklimiz, kök ve odun soymuk borularımıza kadar bütün özelliklerimizi en ince detaylarına kadar, gelecek neslimize aktarabiliyormuşuz ki, vallahi bizim bundan da hiç haberimiz yok.
Bazı arkadaşlarıma tuhaf şekilli tohumlar verilmiş. Yere düşerken tohumun üstünde daha hafif ama tohum yere deyince adeta vida gibi üstte dönerek tohumu toprağa yerleştiren bir mekanizmaları var. Bazı akrabalarımızın ise binlerce tohuma adeta ince tüycüklerden paraşütler takılmış. Rüzgar onlara çarptığında uçuşarak, havaya binerek çok uzaklara gitme melekesi kazandırılmış. Hatta, uzaktan dedemiz sayılan Palamut ağacının tohumlarının, yere, yan olarak gömülmesi gerekiyormuş. Bu sebeple onlar; ceviz, fındık gibi yuvarlak değil de, biraz uzunca, Pelit denilen tohumlar şeklinde şekillendirilmişler. Hayret!
Bizi Yaratan hem çok merhametli, hem de çok Âdil. Her şeye lazım olan bütün özellikleri kazandırıyor. Yaratışında adalet hakim, merhamet hakim…
Bizi bazen hayvanlar yerken hemen bütün arkadaşlarımız hayvan mertebesine çıkacakları için düğün bayram yaparlar. Hele insanlara ve hele hele Müminlere yiyecek olursak; bunu, Yaratıcımızı müşahedeye kadar gidecek bir yola adım atmak gibi telakki ettiğimizden, inanın kendimizden geçeriz. Aldığımız lezzeti size anlatmak imkansızdır. Belki çok akıllılarınız, tefekkürü iyice geliştirenleriniz; bizim yokluk yerine, varlığa sahip oluşumuzdan; taş yerine canlılığın ilk basamağı da olsa bitkiliğe nail oluşumuzdan aldığımız o mukaddes lezâizi ancak anlarlar. Esasen siz de bu mânâları yaşarsanız, o zaman ancak idrak edebilirsiniz. İşte biz, bu tarzımız ve düşüncelerimiz sayesinde dertsiz ve çok mesuduz.
Eğer idrakli bir çiçek olarak, tam kalbime karşı bir kalp bulabilseydim, daha çok anlatacaklarım vardı. İnşallah, pek çok insan, mânâ-yı harfiyle bakmayı öğrenir de, belgesellerde bizim anlatmak istediğimiz her şeyi öğrenirler. Ancak insanlar, uzun yazı okuyamıyorlar. Canları sıkılıyor. TV ve dizileri ve maç gibi şeyleri daha çok beğeniyorlar. Halbuki onların Peygamberleri ki -Bizim dedelerimiz de O (asm) kainata teşrifinde, bizlerin de, her şeyin de hakikatini insanlara ve her varlığa çok açık bir tarzda ifade ettiği için hoşâmedi ettiklerinden, bizim dünyamızda O Zatın çok ehemmiyeti vardır- “Bir saat tefekkürün bir sene nafile ibadetten hayırlı olduğunu” söylemiştir. Hatta insan olup, O’nun Sünnetine râm olmak için, asırlarca, halden hale geçerek çalışan çok fedailerimiz vardır.Tarihimiz bunların kahramanlıklarıyla doludur. Gelecek nesillerimizin belki hemen hepsi, bu davanın müdavimleri olacağına size garanti verebilirim.
Dediğim gibi şimdi siz çok sıkılmışsınızdır. Ben de beni dinleyecekleri buluncaya kadar, lisan-ı halimle, ömrümün sonuna kadar, Rabbimin isimlerini yansıtmaya devam edeceğim. İsterse beni hiç anlamasınlar. İsterse bu mânâları çok kısa bir süre ilan edeyim. Her şeye razıyım.
O’nun isimlerine bir an bile mâkes olsam, bu bana yeter de artar bile.
Dil belasıGezi desem yık! Darbe desem çık!