sea to land: pazartesi
içimdekileri yazmışsın sanki özlemcim. ben de çınar a bakıp bakıp seneler sonra bu gülüşmelerimizi öpüşmelerimizi hatırlamayacak olması ne acı diye iç geçiriyorum hep. ama çınardaki mızmızlık hala devam ettiği için öyle pazartesi sendromu falan da yaşamıyorum. yaşasın okul yaşasın iş modundayım daha çok :)
25 Şubat 2015 09:21
Yalnızlığımın tek yoldaşı.Ne güzel bir tanımlama.