KİMSE OKUMASIN DİYE ...: Eylül 2011
Bizi sisteme adapte edip korkularımızı tamamen inşaa edene ve başarısız olma korkusu ile yaşamaya başlayana kadar eğitim şart.Haydi okula!
Not: Sistem bende istediğini aldı. Darısı mini 1'ler,taptatlı 2'ler ve onların şahsında hepimizin başına inşallah.
Tam hatırlamıyorum daha önce yemeklerle ilgili alışkanlıklarımdan bahsettim mi ama şimdi benim için çok özel bir kokudan bahsedicem. Pasta kokusu!
Bu gün briç turnuvasından sonra eve dönerken küçük bir dükkanın önünden geçiyordum. Muhteşem bir koku buram buram dışarıya sızarken ben de dayanamayıp içeri girdim. Burası bir pastaneydi. Ama ilginç bir yerdi açıkçası. 80'lerden kalma pastanelere benziyordu. Tabii ben İstanbul'da doğup büyüdüğümden bu tür yerlere Anadolu'da rastlayınca zaman tüneline girmiş gibi hissediyorum kendimi. İnanılmaz yerler var bu şehirlerde ama konumuz bu değil :)
Ben oldum olası pasta börek vb hamur işlerini çok severim. Bu yiyeceklerle ilgili olarak sadece tatları değil pişerken çıkarttıkları mis kokulara da bayılırım. Pasta börek yapıldığı günlerde bizim evde çifte ziyafet vardır: Hem tat hem de koku açısından. Bugün de bahsettiğim salaş pastanenin önünden geçerken sanki annemin evde pişirdiği böreklerin kokusunu hissettim. Sırf bu koku yüzünden gidip elmalı pasta ile havuçlu kek aldım. Aslında hiç de aç değilim ama kokusu o kadar güzeldi ki dayanamadım.
Pasta deyince ben kuru pastları seviyorum. Çayın yanında süper gidiyorlar. En favorimse tartışmasız elmalı pasta. Ama havuçlu keki neden aldım hiçbir fikrim yok :)Artık onu da kahvaltıya inşallah...
Hangi süper gücüm olsun isterdim?? Birkaç ay evveline kadar bu soruya süperzeka olmak ya da görünmez olmak diye cevap verirdim.
Şu an, sadece ve sadece unutmak istediklerini unutabilen biri olmayı istiyorum. Neler unutmak istediklerimi buraya yazmak ise kendi için de tutarsız bir davranış olacaktır muhakkak. Unutmak istediğin şeyleri listeleyerek yazıya geçmek tam bir ironi olurdu değil mi?
Bir film serisi vardı: ROCKY. Bir boksörün hayatını anlatan sylvester stallone'un oynadığı ve çocukluğumun en popüler yapımlarındandı. O zamanlar sadece dövüş sahneleri ile yumruk atınca etrafa yayılan kan ve ter görüntüleri için izlerdim. Fakat, geçenlerde tekrar izleyince daha önce pek ehemmiyet vermediğim bir yönünü gördüm Rocky efendinin.
Şimdiye kadar yazdığım bir çok konuda hoşlanmadığım insanları betimleyip onları eleştirmişim. Bu sefer değişiklik olsun ve özendiğim insan tipini betimleyeyim istedim. Rocky bana bu konuda ilham verdi. Şöyle ki; adam her film en az bir kere eşek sudan gelinceye kadar dayak yiyor. Ağzı burnu dağılıyor ama kalkıyor pes etmeden tekrar dövüşüyor. Sonunda da her zaman kazanıyor.
Burada işin kazanma kısmından ziyade adamın her dayaktan sonra tekrar ayağa kalmasını çok ilginç ve takdire şayan buluyorum. Bende neredeyse hiç olmayan bir özellik. Birşey istediğim gibi olmadığında darma duman oluyorum ve bir daha canım o şeyi yapmak istemiyor. Halbuki hayat hiç kimse için herşeyi 4-4'lük sunmuyor. Başarılı bir insanla ile diğerleri arasındaki farkı aslında yediği her dayaktan sonra ne kadar çabuk ve az hasarla yerden kaltığı beliryor. Çoğumuzun sandığı gibi, para, zeka ya da güzellik bu bahsettiğim irade olmadan herhangi bir değer ifade etmiyor.
Asıl insanı güçlü kılan yumruk karşısında sendelese ve hatta yıkılsa bile küllerinden doğması. Etrafımda bu tür insanları görünce ciddi bir saygı ve hatta kimi zaman da hayranlık duyuyorum. Ben ise bir kez yumruğu yedim ve yıllarımı kayıp ettim. Bu devletin eğitim sisteminin demir yumruğu beni knock-out etti. Halbuki, ilerleyen yıllarda gördüğüm üzere orada kalkıp ringe dönebilseydim maçı kayıp etmeyebilirdim. Daha da kötüsü 2. kez yumruk yememek için hayata dair iddialarımdan da birer birer vazgeçtim. Acayip korkakça bir davranış aslında. Gülün dikeni eline batacak diye gülü koklamamak gibi birşey. (Bu metofor bana ait değil)
Yılmadan istediklerinin peşinden gidebilen insanlar bence bu hayattaki en güçlü insanlar. Hayata sivil iteatsizlik gösteren tipler bunlar. Asi değiller. Emo da değiller. Sadece istedikleri şeyleri gerçekten istiyorlar ve yüreklerini ortaya koyabiliyorlar. Herkesin etrafında az sayıda da olsa bulunduklarını düşünüyorum. Bazılarımızın iş hayatında, bazılarımızın okul, bazılarımızın ise aile etrafında bu kişiler mevcut olmalı ve eğer mevcutsa mutlaka bunları yakından izlemek gerekir. Bana en çok ibret veren ve kendilerinden birşeyler öğrendiğim kişilerdir. Yaşları ne olursa olsun hepsinin önünde saygı ile eğiliyorum.
Tabii burada ki hassas ayrım, iradesi güçlü, yılmaz insanlarla etrafını yakıp yıkan kırıcı ve hırslı tiplerin arasında ki ayrımı yapabilmek. İradesi güçlü insanlar ne kadar takdir edilesi ise hırslı tipler de bir o kadar itici ve zararlılar. Hiç hazzetmediğim tiplerdir kendileri. Ama konumuz iyi örnekler olduğundan onları uzun uzun betimlemeyeceğim.
Sadete dönecek olursam, ben de büyüyünce bu tür güçlü bir tip olmak istiyorum. Hayatın karşımıza çıkardıklarından bize imtihan olan birşey olduğunda ve terslik çıktığında "küstüm oynamıyorum" demek yerine, "bu maçı kayıp ettik ama önümüzdeki maçlara bakıcaz" diyebilmek beni çok rahatlatırdı eminim.