Eşiyle Gaza Gelip Evlenenler
Cuma, 12 Aralık 2014 20:31	M.Emin KARABACAK
Babaannem: Yok yavrum; bizim zamanımızda elektrik yoktu gaz lambası vardı… Gaza geldim aldım!
Eskiden evlilikler aileler arasında tanışarak ve istişare edilerek yapılırdı. Günümüzde ise gençler, daha kendilerini tanımadan duygusal içgüdülerine göre hareket ederek evlenmeye çalışıyorlar. Sonra kendilerini ve eşlerini tanımaya başlayınca soluğu mahkemede almaya başlıyorlar. Oysa kendini tanıyan ve evlilikten ne anladığını bilenler, duygusal içgüdülerine göre değil sorumluluk bilinci içinde yaparlar.
Cenab-ı Hakk’ın; “Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım.” (Zâriyât,56) buyurduğu ve görevi sadece Allaha kulluk olan insanoğlu, çoğu zaman yaradılış gayesi dışına çıkmaktadır.
Aile içindeki huzursuzluğun nedeni için seleflerden biri şöyle der: “Ben Allaha karşı isyan ettiğimi eşimin ve atımın huysuzlanmasından anlarım.” (Evliyalar Ansiklopedisi, İhlâs Gazetecilik (Türkiye Gazetesi) İstanbul,1992)
Mutsuzluğun Nedeni Haram Lokma mı?
Evlilikte Elleri Armut Toplamayanlar
Adamın biri Hz. Ömer (r.a)’e karısını şikâyet etmek üzere gelir. Tam şikâyet etmek üzere kapıyı çalacakken Hz. Ömer (r.a)’in karısının da Hz. Ömer (r.a)’e bağırdığına ve halifenin buna sessiz kaldığına tanık olur. Adam şikâyetten vazgeçip dönerken durumu fark eden halife adama derdini sorar. Adam:
“Ey Müminlerin Emiri!.. Karımı sana şikâyete geliyordum, baktım ki senin eşinde sana yapıyor, sen ise susuyorsun. Dönmeye karar verdim.” Hz. Ömer (r.a) gülümseyerek: “Evine dön. Unutma, hanımlarımız çok kahrımızı çekiyor. Malumun bütün ev işleri onlarda, bırak da o kadar söylensinler. Sen açma kimseye!..” der.
Yeni nesil el bebek gül bebek büyütüldükleri için (Anneler babalar, okuyan kızlarını ders çalışsınlar diye ev işlerinden uzak tuttuklarından üniversite okuyan) birçok kızın yemek yapmasını dahi bilmedikleri, erkekler çocuklarını da sen erkeksin diyerek sorumsuz yetiştirmektedirler.) evlilik hayatlarında da en küçük sıkıntılara sabır gösterememektedirler. Şimdiki kızlar, en küçük aile kavgalarında baba evine koşuyor. Birçok anne baba; kızına aile hayatındaki sıkıntıları anlatıp sabır göstermesini tavsiye etmek yerine; “Gel kızım, biz seni sokakta bulmadık.” demektedirler. Yine birçok anne baba çalışan kızlarına; “Sen de çalışıp para kazanıyorsun, sakın kendini ezdirme!” diyerek yangına körükle gitmektedirler. Sonrasında kızlarda “Ellerim armut toplamıyor” diyerek onlarda yangına körükle gitmektedirler. Sonucunda incir çekirdeğini doldurmayan eften püften şeylerden dolayı aileler parçalanmaktadır.
Erkek tarafı da oğullarına evlilikte sabır ve anlayış gösterilmesi gerektiğini ifade etmek yerine, onlarda yangına körükle gitmektedirler. Anne babalar; “Onun kahrı mı çekilir, sana kız mı yok!” demek yerine Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’i örnek göstermelidirler.
Peygamber efendimiz (s.a.v.) kadınları Allah (c.c.)’ın birer emaneti olarak görür ve onları incitmemeye çalışırdı. Eşlerine karşı son derece nazik ve kibar davranırdı. Ashabına da şu uyarıda bulunurdu: “Siz onları Allah’ın bir emaneti olarak aldınız. Onlara şefkatle muamele ediniz”. (Sahih-i Buhârî, Muhtasar, X. 398) buyururlardı. Yine Efendimiz (s.a.v.): “Sizin en hayırlınız kadınlara karşı hayırlı olanınızdır.” (El-Cemiu’s-Seğir C.2, 4012) buyurmuşlardır.
“...Onlarla iyi geçinin. Eğer onlardan hoşlanmazsanız (biliniz ki) Allah’ın hakkınızda çok hayırlı kılacağı bir şeyden de hoşlanmamış olabilirsiniz. (Nisâ,19)
Zamanın kutbu olarak bilinen Şeyh Ebü’l Hasan Harkani Hazretlerine eşi, hiç itibar etmez hatta kendisine nezaket dışı davranışlarda sergilermiş. Şeyh Ebü’l Hasan Harkani Hazretleri bir gün odun için dağa gitmişti. Onu ziyaret etmek için Horasan’dan gelenlere hanımı; her gelene olduğu gibi bunlara da kocası hakkında birçok olumsuz sözler söylemiş.
Horasan’dan gelenlerin kalbine şüphe düşse de yinede gelmişken görelim diyerek dağa gidereler. Birde bakarlar ki Şeyh Ebü’l Hasan Harkani Hazretleri aslana odunlara yüklemiş hatta yılanı da kamçı olarak kullanıyormuş. Selam faslından sonra Şeyh: “Ben hanımın tahammülsüzlüklerini çektiğim için bu aslanda bizim yükümüz çekiyor” demiş.
Daha sonraki ziyaretlerinde bakmışlar ki Şeyh Ebü’l Hasan Harkani Hazretleri odunu kendi sırtında taşıyor. Sebebini sorduklarında Şeyh: “Önceki hanımım çok huysuzdu hep benim yumağımı büyütürdü. Şimdiki hanım ise çok nazik ve kibar, kendi yumağını büyütüyor.” demiş. (Mesnevî, c.VI, beyit: 2044 vd.)