MADA: Posts from November 2005
KISSADAN !!! HİSSE !!!!! TOLSTOY'DAN
EN ÖNEMLİ&nbsp; AN...   Bir zamanlar bir kralın aklına söyle bir düşünce
geldi: &quot;Eğer bir işe ne
olduğunu bilseydim, girdiğim her işi başarırdım.&quot;  Aklına böyle bir fikir düşünce, krallığın dört bir
öğretirse ona büyük bir&gt; mükafat vereceğini  ilan etti.   Bilgeler kralın huzurunda toplandı, fakat sorulara
birbirinden tamamen farklı çıktı.  İlk soruya cevap olarak; kimileri her hareketin
sıkıya buna uyarak yaşamak gerektiğini söylediler.  &quot;ancak böylece&quot; dediler &quot;her şey tam zamanında
yapılabilir&quot;.   Diğerleri ise her hareketin doğru vaktine önceden
kişinin kendisini boş eğlencelere kaptırmayıp, hep daha önce olmuş olayları
izleyerek en lüzumlusunu yapabileceğini iddia
ettiler. Bu defa başka
bilginler de kral neler olup bittiğine ne kadar
ederse etsin, tek bir
kişinin her hareket için en uygun vakte karar
vermesinin imkansız olduğunu;
kralın, her şeyin en uygun vaktini tespitte ona
yardım edecek bir bilge
kişiler konseyi kurması gerektiğini söylediler.  Fakat bu defa da başka bilginler; &quot;Bir konseyin
önünde beklemesi imkansız
bazı şeyler vardır, bu işlerin yapılıp
yapılmayacağına ancak tek bir kişi
anında karar verebilir&quot; dediler. &quot;Buna karar vermek
içinse neler olacağını  önceden bilmek gerekir. Neler olacağını önceden
bilenler de yalnızca
sihirbazlardır. Dolayısıyla her hareketin doğru
vaktini bilmek isteyen,
sihirbazlara danışmalıdır.   İkinci soruya da aynı şekilde türlü türlü cevaplar
geldi. Kralın en fazla
ihtiyaç duyduğu, en gerekli kişiler bazılarına göre
göre papazlar; bir kısmına göre hekimler; daha başka
bir kısmına göre ise
savaşçılardı.  Üçüncü soruya, yani en önemli işin ne olduğu
konusuna gelince; bazıları
dünyadaki en önemli şeyin bilim olduğunu söyledi.
Bir kısmı savaşta
ustalaşmak; daha başkaları da dini ibadet dediler.
birbirinden farklı çıkınca, kral bunların
hiçbirisini kabul etmeyip hiç
kimseye de ödül vermedi.   Ama hala doğru cevapları alamadığı için,
bilgeliğiyle ünlü bir münzeviye
danışmaya karar verdi.  Münzevi, hiç ayrılmadığı bir ağaç kovuğunda yaşar,
yanına sade halktan
başkasını kabul etmezdi. Bu yüzden kral üstüne sade
kendisini halktan biri gibi göstermeye çalıştı ve
yola düştü. Münzevinin
kovuğuna yaklaştıklarında atından indi ve muhafızını
da geride bırakıp yola
devam etti. Kral yaklaşırken münzevi kovuğunun önüne
kazıyordu. Kralı gördü, selamlayıp kazmaya devam
etti. Münzevi mecalsiz ve
zayıf birisiydi;   küreğini toprağa her sokuşunda bir parçacık toprak
çıkarıyor, soluk soluğa
kalıyordu.  Kral yanına gelip söyle dedi. &quot;Ey bilge münzevi,
size üç sorunun cevabını
sormak için geldim. Doğru şeyi doğru zamanda yapmayı
nasıl öğrenebilirim? En
fazla muhtaç olduğum, dolayısıyla diğerlerinden
fazla ilgi göstermem gereken
insanlar kimdir? En önemli ve her şeyden önce
kendimi vereceğim isler
nelerdir?&quot;   Münzevi kralı dinledi, ama cevap vermedi. Avuçlarına
tükürüp kazmaya devam
etti.&quot;Yoruldunuz&quot; dedi kral, &quot; Küreği bana verin de
&quot;Sağ olun&quot; diyerek küreği krala verip yere oturdu.  Kral iki tarh kazdıktan sonra durup sorularını
tekrarladı. Münzevi yine  cevap vermedi; bu defa ayağa kalktı, elini küreğe
uzattı ve söyle dedi:
&quot;Biraz dinlenin; bir parça da ben çalışayım.&quot;  Fakat kral küreği ona vermeyip kazmaya devam etti.
Bir saat geçti, bir saat
daha. Güneş, ağaçların ardından batmaya başladı;
sonunda kral küreği toprağa
saplayıp söyle dedi: &quot;Ey bilge kişi, senin yanına
sorularıma bir cevap
bulmak için geldim. Eğer cevap vermeyeceksen, söyle
de evime gideyim&quot;.   Münzevi, &quot;Buraya koşarak birisi geliyor&quot; dedi,
&quot;bakalım kim?&quot; Kral arkasına
döndüğünde bir adamın koşarak kendilerine doğru
geldiğini gördü. Adamın
karnına bastırdığı ellerinin altından kan sızıyordu.
Kralın yanına ulaşınca,
kendinden geçercesine inledi, sonra da bayılıp yere
düştü. Kral ve münzevi,
hemen adamın üstündeki elbiseleri çıkardılar.
Kral yarayı elinden geldiğince yıkadı, mendiliyle ve münzevinin havlusuyla
sardı. En sonunda kan durdu, adam kendisine gelince
içecek bir şey istedi.
Kral dereden taze su getirip ona verdi. Bu arada
aksam olmuş hava soğumuştu.
Kral, münzevinin de yardımıyla yaralı adamı kovuğa
taşıyarak yatağa yatırdı.
Yatağa uzanan adam gözlerini kapatıp derin bir
uykuya daldı. Kral,
koşuşturmadan ve yapmış olduğu islerden öylesine
yorulmuştu ki eşiğe çöktü
ve uyuyakaldı; kısa yaz gecesi boyunca deliksiz bir
uyku çekti.   Sabah uyanınca nerede olduğunu, yatakta uzanmış ve
canlı gözlerle dikkatle
kendisine bakan yabancının kim olduğunu uzun süre
uyandığını ve kendisine baktığını gören adam; &quot;Beni
affedin&quot; dedi,zayıf bir
sesle.  Kral, &quot;Sizi tanımıyorum, üstelik affedilecek bir şey
yapmadınız ki&quot; dedi.   &quot;Siz beni tanımıyorsunuz, ama ben sizi tanıyorum&quot;
dedi adam. &quot;Ben, kardeşimi
astırdığınız ve mallarını elinden aldığınız için
sizden öç almaya yemin
etmiş bir düşmanınızım. Tek başınıza münzeviyi
görmeye gittiğinizi öğrendim
ve dönerken yolda sizi öldürmeye karar verdim. Ama
akşam olduğu halde
dönmediniz. Ben de sizi arayıp bulmak için pusulaya
yattığım yerden çıkınca
muhafızlarınıza rastladım, beni tanıyıp yaraladılar.
Onlardan kaçtım fakat
yaramdan çok kan akıyordu. Yaramı sarmasaydınız kan
kaybından ölürdüm. Ben
sizi öldürmek istedim, siz ise hayatımı kurtardınız.
Eğer yaşarsam şimdiden
sonra en sadık köleniz olup size hizmet edeceğim ve
oğullarıma da aynı şeyi
emredeceğim. Affedin beni.&quot;   Kral, düşmanıyla bu denli kolay barıştığı ve onun
dostluğunu kazandığı için
çok mutlu oldu; onu affetmekle kalmayıp uşaklarını
ve kendi doktorunu
gönderip onun tedavisini yaptıracağını söyledi,
ayrıca mallarını iade
edeceğine de söz verdi.  Yaralı adamla vedalaşan kral, kapının önüne çıkıp
münzeviyi aradı.  Gitmeden önce, sormuş olduğu sorulara cevap
vermesini bir kez daha rica
etmek istiyordu. Münzevi dışarıda, bir gün önce
kazmış oldukları tarhlara
çiçek tohumlarını ekiyordu.   Kral ona yaklaştı ve söyle dedi: &quot;Sorularıma cevap
vermeniz için size son
defa yalvarıyorum!&quot;  yorgun dizlerinin üstünde çömelmeye devam eden
münzevi, gözlerini kaldırıp
krala baktı ve,  &quot;Cevabınızı aldınız&quot; dedi. &quot;Nasıl aldım? Ne demek
istiyorsunuz?&quot; diye sordu
kral. &quot;Anlayamıyorsunuz&quot; diye cevapladı münzevi.
&quot;Dün eğer benim
dermansızlığıma acımayıp su tarhları kazmasaydınız,
gidecek ve su adamın
saldırısına uğrayacaktınız ve yanımda kalmadığınıza
pişman olacaktınız. &nbsp;  Yani en önemli vakit, tarhları kazdığınız vakitti;
en önemli kişi bendim ve
en önemli isiniz bana iyilik yapmaktı. Daha sonra bu
adam yanımıza koşarak
vakitti, çünkü eğer onun
yaralarını sarmasaydınız, sizinle barışmadan
ölecekti. Dolayısıyla en önemli
kişi oydu, en önemli iş de onun için&gt; yaptıklarınızdı.&quot;   &quot;Bundan sonra şu gerçeği unutmayın:  Tek önemli vakit vardır, içinde bulunduğunuz an. O
an en önemli vakittir,
çünkü sadece o zaman elimizden bir şey gelebilir. En
önemli kişi, kiminle
beraberseniz odur, zira hiç kimse bir başkasıyla bir
görüşmeyeceğini bilemez; ve en önemli iş iyilik
yapmaktır,  çünkü insanın bu dünyaya gönderilmesinin tek sebebi
budur.&quot;   &nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp;    EN ÖNEMLİ VAKİT,&nbsp; İÇİNDE BULUNDUĞUNUZ AN'DIR,
KIYMETİNİ BİLİN...  Posted at 17:12 in "ALINTI" | Permalink
ADAMLA KADININ HİKAYESİ : 2
...Karşılıklı oturmuşlar, kadının elindeki çay kaşığı ile kahve fincanındaki kahveyi dalgandırmasını; büyük bir olaymışta o ana kadar kainatta kimsenin haberi olmamış, ilk onlar keşfediyormuş gibi hayranlıkla ve susarak izliyorlardı. Havada hiç olmadığı kadar elektirik olduğu o kadar belliydi ki: bunu zaten susarak adeta kanıtlıyorlardı. Ansızın ortama gitmeyen bir gürültü ile biraz bağırarak, çokçada yargılarmış ses tonunu bürünerek adama: - " Korkusuzca, biraz cesurmuşçasına, çabuk davranarak zamana, kendi alemine sığınmak bumu acaba?" diye soruyor kadın. Adam karşısındaki kadından beklenmedik bir hareketmişçesine soru sorması, kaşlarını kaldırarak ve sanki sohbeti başlatan kendisi olmak istemiyormuşçasına konuşmadan sadece kaşlarını havaya kaldırdırarak bir anlamda kadına cevabını veriyor. Kadın oralı olmadan -" Kaybedecek birşeyleri olmayanlar ancak cesur olabilirler bu oyunda oysa" diye tiz ses tonunu ve tavırlarını değiştirmeden devam ediyor konuşmasına. -" Korkusuzca kendime çoğalmayı öğrenmeliyim" diyerek o an şekillenen ses tonunun haricinde duyulmayacak kadar az işitilir bir sesle söylüyor ki bunu, Adamın tepkisini görmek için başını kaldırdığında hala aynı pozisyonda ve artık hareket etmeyen eline baktığını farkediyor adamın. -" Biliyorum sende herşeyin bir fazlası var" diye de devam ediyor istifini bozmadan. -" Ve o denli uzaksın ki şimdi bana, yakını uzağımda seyretmeyi öğreniyorum böylece" diyor Kadın adamın belkide olmayan ilgisini çekebilirmiyim diye? Adam ismi konmamış oyunu başlatmışçasına kafasını kaldırıyor ve boğazını temizleyerek tekrar bir önceki pozisyonunun farklı bir versiyonuna bürünüyor. Sanki o pozisyon olacaklardan onu koruyacaktıda, adam bunu bilinçli yapıyor gibit davranışı o aşamada.
Kadın bu kısa hareketlilik anında kahvesinden ufak bir yudum almayıda ihmal etmiyor bu arada. Tekrar konuşacağının şifreside bu harekette gizli olmalı. -" Sarsılıyor birşeyler, adını aklıma dahi getiremediğim, telaffuz edemediğim korkudan, aklıma geldiğinde ise düşüncemi ışık hızı ile değiştirdiğim, korkudan kaynaklanan ama aslında onunla son bulmayacak olan şeyler değişiyor, sallanıyor hayatımda. Sallantının şiddeti ile çok uzun soluklu ve geçmişi olanlar artık dermanları kalmadığı için mi bilemem ama yıkılıyorlar birbirlerinin üzerine. Bir kere daha, bir kere daha... Yalnızlıklarla beslenmiş, küçük ama loş bu dünyada, dünyamızda, sessiz sedasız, ortamına asla ayak uyduramayacak yeni bir harabe doğmuş oluyor!"
Kadının susması ile adam sanki rahatlıyormuşcasına bir önceki es'in adeta aynısı yapıyor. Önce kafasını kaldırıyor, ardından bir öncekinden daha şiddetli bir şekilde boğazını temizliyor ve eski pozisyonuna yakın bir pozisyon daha yaratıyor kadının karşısındaki modern ama bir o kadar rahatsız gözüken sandalyede kendisine.
Kadın kısa es'inden aldığı güçle, aynı şevkle, başlıyor kaldığı yerden -" Birbirimizi tüketme olanağımız olmadı hiç, olmayacakta. Aramıza katmanlar katılacak geçecek zamanla, yıllar geçecek yığılacak ve o kocaman boşlukta harabelere inat yeniden dikilecekler ayakta. Zamanla alışkanlıktan sebep soğukluk kaplayacak etrafımızı belli belirsiz bir hare gibi, uzaklıksa aramızda ki tüm olanların bahanesi yerine geçecek. Zamanım yok'a çıkacak her kapıyı kapattığımda ve açılacak başka bir boyutta unutulacak."
Kadın tam kahvesinden yudumunu alıp, devam edecekken konuşmaya etrafı kulakları sağır edici bir gong sesi kaplıyor. Adamda kadında irkiliyorlar bu sesin yüksekliği ve çoskusu karşısında.
Adam neredeyse ilk sözlerini ediyor: -" Hadi bir an önce kalkalım filmin ikinci yarısı çok daha güzel diyorlar"... Posted at 14:04 in DENEME | Permalink
MARJİNAL BEBEKLER !
Bu bebekler bizim aşina olduğumuz bebeklerden değil, çünkü vücutlarında dövmeleri var, evet evet kesinlikle dövme. İsterseniz çıkartabiliyor yada aynen satıldığı gibi dövmeleri vücutlarında bırabiliyorsunuz.
Posted at 13:09 in ZOOM | Permalink
KILL BILL Posted at 17:05 in KOMİK | Permalink
Sözümü tuttum, alın size 2 tane daha....
Devamı da gelecek. Yani yolda...
Posted at 14:02 in SEVDİKLERİM | Permalink
Acaba çok mu sevdim fotoğrafı yoksa rengimi çaldı kalbi mi ? SİZCE ???
-"Çoook korkuyorum herşeyden." diyor yan tarafımızda oturan kız, oldukça yakın olduğunu tahmin ettiğim arkadaşına. Çocukça bir lisanla ve üstün körü ama bilinçsiz bir bilmişlikle. O kadar azına bile konuşmalarının kulak misafiri olmam, kafamda hemen bir şeyleri ortaya çıkarıveriyor, bilmediğim konu ile ilgili :) O çocuksu hava beni aşağıda yazacaklarımı düşünmeye itiyor bir anda. Sanki biri varmışta karşımda, onunla bu diyaloğa girmiş gibi jestler yaparak düşünüyor olmam, etrafımda hayli yanlış anlaşılmış olsa da hayali bir diyalog o karmaşada benim için adeta bulunmaz hint kumaşı. Gerçi sözde yaratmış olduğum diyalogda konuşan sadece ben olsam da, kabul etmeliyim ki sonuç gayet tatmin edici benim açımdan. "Dayanacağım güç, sebeplerim, herşey evet herşey sende gizli. Ve belki de birgün gelipte potansiyel olarak herkesin yapabileceklerinden korkmaktayım. Bu kadar kör olamaz hayatta sanırım hiçbirşey! Vede bu denli kör edici. Varolduğunu düşündüğümüz, sarıldığımız gerçekler, ya yoksalar gerçekte!
Kendi kendine çırpınan, bataklıktan çıkmak için uğraş veren birer yitik uzuv gibiyiz aslında. Çırpındıkça umutlanan ama aslında bu umutla dibe daha da dibe batan. Zamanla kabullenip koy vermeyide öğreneceğiz. Ve zamanla: konuşamamak, değinememek, çiğnenmek dayanmaya gayretkeş anların vermiş olduğu baskıyla, tüm bunlarla yaşamak fikri, basitce onuda aşacağız. Tıpkı ölümü kabullenmek gibi ister istemez. Sırf kelimeleri de alet etmek için kurduğumuz sahte ilişkilerimizde, onlara davrandığımız taraflarımız, yorgun düştüğünü kabullenememiş bayandan temiz beynimizle, basite indirgemeyi ve kolay cevaplarla süslemeyide tabi ki. Sorulan basit cevaplara bir cevabımız dahi olmadığını kafamıza dank ettirdiklerindeyse yapacak tek şey, hiç istemesekte susup oturmak olacak popomuzun üzerine. Herşey böyle yada daha iyi çan eğrisiyle sıralanmış olmalı çoktan seçenekli sınav kağıtlarımız ve benzeri gibi olmayacak bu karar verişle. Bacakları titretip, _"Seni daha iyi anlıyorum" teraneleride olmayacak yapmış olduğumuz seçimle. Hayat o noktadan çoktan geçip gitmiş olacak, ki bu seni adeta kavuracak!!! Düşündüğün herşeyin aslında olmuş olanları basitleştirmeye yarayan bir "Airbag" olması, yapılan bir milyonuncu kazada da seni herzamanki gibi korumayacak. Posted at 12:06 in DENEME | Permalink
ANTİ MANTAR / ANTİ VİRÜS
FAZLA SÖZE GEREK YOK DEĞİL Mİ?
Posted at 01:27 in GENEL | Permalink