2=1: Potansiyel ölüler, biz.
Öyle günler geçiriyoruz ki, rahat uyuyorsanız "lütfen uyanmayınız" diyecek hale geldik. Zira bana dokunmayan yılan bin yaşasın zihniyetinden tiksiniyoruz artık.
Siz de farkındasınızdır elbette ama ben bir kere daha söylemek isterim ki:
Türkiye Cumhuriyeti demokratik bir ülke değil;
Anayasamızın 34. Maddesinde yer aldığı gibi "Herkes, önceden izin almadan, silahsız ve saldırısız toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme hakkına sahip -değil";
İfade özgürlüğümüz pozitif anlamda veya negatif anlamda korunur - değil;
Can ve mal güvenliğimizin olduğunu söylemek mümkün -değil;
Adalet mülkün temeli -değil;
Bağımsız ve tarafsız bir yargı söz konusu -değil;
Ve son olarak bir haktan yada korumadan söz edilirken "biraz" denmesi de mümkün -değil.
Senin hakkın vardır da diğerinin "birazcık" hakkı vardır -olmaz.
Öyle güzel demokrasi yok canım.
O konuşacak, sen de konuşacaksın.
Siz oturup da tartışabileceksiniz.
İki ses yükselecek ama sonra susmayı, iki çay söylemeyi bileceksiniz.
Ben demokrasi tanımının "çoğunluğun istediğinin olduğu azınlıkta kalanların da işte yeri gelince konuştuğu, bir şeyler mırıldandığı" bir sistem olduğunu düşünmüyorum. Demokrasinin tanımı kısaca, herkesin de anlayacağı bir dille "tahammül etmektir." Bu tahammül etmenin sağlanması için de ilk olarak başımızdaki sağduyulu olması gereken insanların herkesi kapsayıcı ve birleştirici bir tutumla olaylara yaklaşması gerekir.
Siyasilerin kendisinin "biz ve onlar" diye ayrıştırdığı yada şöyle söyleyeyim "biz ve teröristler" diye ayrıştırdığı bir ülkede "biz" sınırları içinde kalmak ne kadar mümkün?
Hangimiz potansiyel suçlu veya terörist değiliz?
Kim hangi hukuktan, hangi demokrasiden, hangi korumadan söz ediyor?
4 yıldır aldığım hukuk eğitiminin tamamının Muz Cumhuriyeti için geçerli olduğunu düşünmeye başladım. "Neden ?" diye sorarsanız okuduğum bölümde ilk günden son güne kadar tüm hocalarımın ve asistanlarımın söylediği bir cümle hiç değişmedi:
İfade özgürlüğü demokrasinin temelidir. Eğer zararsızsa herkesin söylemleri korunma altına alınmalıdır. Ben artık ülkemizde bunun geçerli olduğunu düşünmüyorum. Türkiye Cumhuriyetinde sağlıklı kalan bir birey olduğunu da düşünmüyorum.
"Geleceğe umutlu bakın gençler" cümlelerinden de sıkıldım artık. Kim ne konuşursa konuşsun sonunda Gezi günlerinde olduğu gibi ( ve tabi 20 yıl önce olduğu gibi) olan yine gencecik insanlara oldu, ailelerin yüreklerine ateşler düştü, rant sağlamak isteyen siyasetçiler yine kendilerine yer edindi.
Bizse artık hissizleştik.
Ölüme hissiz hale geldik.
Gencim ya ben, 22 yaşındayım, aşık olacağım- dans edeceğim- gezeceğim- güleceğim, hayal dünyamın içerisinde kaybolup yazacağım yaşta düşündüğüm gelecek senaryosuna bak. Onca trilyonlar çalındı, ayakkabı kutularıyla-gemilerle kaçırıldı bu kadar koymadı da ülkemin geleceğinden umutlarımı çaldılar ya bunları yapan insanlar yargılanmadan ölmesinler diye uyanıyorum her gün. Böyle gençlik mi olur?!
Benim burada söyleyeceklerim yapanlardan, destekleyenlerden çok asıl sessiz kalanlara..
Arkadaşım, aklım almıyor bu boşvermişliğine. Derdin ne senin?
Lütfen artık farket;
Hepimiz potansiyel ölüyüz ve yaşıyorsak tesadüfen.
Kendine gel ve konuş, zira sen de konuşmazsan her gün gizli gizli değil göz önünde teker teker öleceğiz.
10 Ekim 2015 Türkiye Cumhuriyetinin "sözde" demokrasi olduğunu bir kez daha göstermiştir. Ankara'da yaşamını yitiren herkesin ruhu şad, yeri güzel olsun.
Etiketler: 10 Ekim, Ankara, Diren, gezi park, gösteri hakkı, ifade özgürlüğü
Madam Dö Gonç 12/10/15
İyice paranoyak oldum.
Değil geleceğe umutla bakmak her gün biraz daha karamsar oluyorum...
Eylül Köksümer 12/10/15
''İyi değilim, iyi olmayacağım, iyi olmayalım.'' sözlerini unutamıyorum Suruç'tan kurtulan o kızın. Kalbi ve aklı olan herkes için geçerli bu sözler, iyi olmamıza imkan yok. Devletin her kurumuna ve en tepesine yerleşmiş, kanımızı emen kim varsa, senin de bir parçası olduğun düzgün hukukçular tarafından yargılanacaklar, en ağır, en gerçek şekilde. İçimdeki öfke bitmeyecek, eğitimle, hukukla, barışla kuracağız yeniden bu ülkeyi.
someone new, never you-
Bilge beni neden yalnız bıraktın?
From Milano-Como with Love