Kitaplardan İz Bırakan Cümleler...	|	bir mevzu çıkar
üye değil misin?haydi gel bizimle ol! aktivasyon mailim gelmedi! memento (şifremi hatırlamıyorum) -> bir mevzu çıkar! -> mesaj kutusu -> kitaplardan iz bırakan cümleler..."Kitaplardan İz Bırakan Cümleler..." başlığına cevaben...requiem_tik tak tik tak tik tak...
''Eğer bilimi seçerseniz, doğaüstü şeylerin teselli veren zincirlerinden kurtulmak isterseniz, eğer iddia ettiğiniz gibi inançlarınızdan sakınıp, tanrısızlığı benimserseniz, o zaman inananların o küçük rahatlamalarının özlemini duyamazsınız!
Tanrıyı öldürürseniz, onun tapınağına sığınmaktan da vazgeçmek, orayı terk etmek zorundasınız!''
Nietsche Ağladığında / Irwin YalomPaz, 12 Oca 2014, 20:30 (3 yıl önce)kakaler
Sessizliğin Anarşisi - Işık Ergüden
Hayatta, ayakta kalmaya çabalama hali ile çaresiz ve ümitsiz bir isyan arasındaki gerilimde yatar yüzyıl sonu insanlarının tevekkülü, deliliği..
Hakikat -hayat-, her bir ömür için, buradaysa ve bu kadarsa; tüm felsefe tarihi her koşulda -onaylayarak ya da reddederek, imkansızlıklar ya da ümitlerle, yokluklar ya da çarelerle, tespitler ya da ütopyalarla-
GÜNDELİK HAYATI KATLANILIR KILMA ÇABASINDAN BAŞKA BİR ŞEY DEĞİL değildir..
Ve toplum; insanın zavallılığının, doğa karşısındaki aczinin ürünü, diliyle, sözüyle, kurumlarıyla, hiyerarşisiyle, ritüeli ve gündelik hayatı, doğanın katili, insanın katili, toplum...
Kalıp koyucu, tekrarlatıcı toplum, ezberletir ve karbon kağıdıyla çoğaltılmış yaşantılar saçılır ortalığa, birbirinin aynısı ve soyut..
İnisiyasyon (sınavlara dayalı tarzda, metodlu olarak eğitimden geçirilmek) tamamlandığında, kişi, emir alan ve emreden, ezen ve ezilen özellikleriyle, hiyerarşinin bir yerine -yukarıya, aşağıya, ortaya; ama asla dışına değil - yerleşmiş olur..
Aile, okul, kışla, ibadethane sıralarndan başarıyla geçmiş, bir işe girmiş ve aile oluşturacak silsileyi devam ettireceğinden kuşku duyulmayan, çalışmaktan, ibadetten, toplumun tüm vecibelerini yerine getirmekten kaçınmayacağına emin olunan, güvenilir kişi, kendi gibi güvenilir diğer vatandaşlarla birlikte, seçme ve seçilme hakkını kullandıkça, bol bol görünüp bol bol konuşarak, görüntü ve gürültü bolluğuna katkıda bulundukça, sistem, sırtının yere gelmeyeceğinden emindir..
Çocuk, tüm yaratıcılığı, oyunculluğu ve hayal dünyasıyla doğar..Her şeye muktedirdir: Tekrar hariç.
Ama aile ve okul, TOPLUMSALLIK MİKROPLARININ İLK AŞILARINI YAPAN BU İKİ KURUM, yaratıcılığı, oyunculluğu ve hayali İĞDİŞ EDER..
Hapishaneye ve kışlaya özgü bir eğitim, gelecek kavramını şırıngalarken, bugüne dair arzu ve merak yok edilir..
Korku yoluyla öğretilen her şey, güvensizlik ve suçluluk duygusu yaratır..
Deneyim ve yanılgı - oyunun ve yaratıcılığın bu iki temel unsuru- yerini basmakalıp değerlere, modellere, bırakır; saldırganlık, hırs ve sahip olma, hiyerarşinin basamaklarında bir an önce yer alma güdüsü gelişir..
Aile ve okul, parazit bir toplumun, üretimin, tüketim ve GÖSTERİ TOPLUMUNUN BEKLEME SALONU´dur..
Kapı açılır ve herkes sahnedeki yerini alır; BİR YETİŞKİN OLARAK.
Farklı olmadıklarını, genelin, vasatın içinde yer aldıklarını, iktidara, modaya (ve medyaya) uyduklarını, paraya ve sopaya itaat ettiklerini gösterebilenlere -tüm bunları farklılık söylemi içinde yapanlara- bu hayatta yer vardır..
İlişkiler, hayatı hayat olmaktan çıkaran, imkansızlaşmış yaşantılarla, kopuk, kesintili sekanslar ve çoksesli monologlarla birlikte, iktidarın ve tahakkümün birer işareti..
Süreğen bir koma halini ilelebet yaşamaya mahkum bu zombi uygarlığnıın kapısı, ancak bir faciaya, herkesi kapsayan bir felakete açık..
--->Yazar 50.sayfadan sonra kendini sık sık tekrarlamaktadır, belki de bunu BİLEREK yapmaktadır..
Kitabın genelinde anarşist söylemlerini birer havai fişek gibi patlatır Ergüden, ancak kendini tekrar ettiği ve çıkarım (tesbit)dan çok genelleyici/yuvarlak kelimelerle okuyucuyla olan bağını kesintiye uğratır..
Yazarın diğer kitabı, -Hapishane Çağı-Kapatılan İnsan- kendisinin de söylediği gibi Michel Foucault´´un HAPİSHANELERİN DOĞUŞU adlı kitabından esintidir..
Ama pek gerekli (okunması şart bir eser değil) olduğunu söyleyemem..
Cts, 11 Oca 2014, 20:44 (3 yıl önce) güncellendi: 3 yıl önce (2014-01-11 20:50:53)kaptankancageç kalsam da bağışlanır
..işte ondan sonra kardeşim Hidayet, insanlığa öfkem başlıyordu; belki de ilk öfkelerimi bu oyunlar sayesinde duymuştum çünkü bütün gücüme rağmen oyuna geliyordum. kendime kızıyordum .çünkü oyuna geliyordum, anlıyor musun oğlum Hidayet? Oyuna geliyordum. Oyuna gelmemeliydim bana oyun oynanmamalıydı. Bütün gücümle uyanık kalmalıydım; başkalarının rüyalarını görmemeliydim. Ve kardeşim Hidayet, öfkelenince de onların bütün kusurlarını, küçüklüklerini, daha önce hoşgörüyle karşıladığım kendini beğenmişliklerini daha şiddetle görüyordum ve unutmuyordum. Onları kıskanıyordum onları beğenmiyordum. Oynadıkları oyunu hiç anlamıyorlardı. Yaşamak istiyorlardı; en çok buna kızıyordum. oğuz atay
tehlikeli oyunlarSa, 7 Oca 2014, 23:29 (3 yıl önce)	reklamlar
Ümit Anaç / Kırık SalıncakPaz, 29 Ara 2013, 16:37 (3 yıl önce) güncellendi: 3 yıl önce (2013-12-29 16:38:05)AleksandrKaydanovskiyhttp://www.youtube.com/watch?v=4GmViOsBun8
''... İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine.'' Edip CanseverPaz, 8 Ara 2013, 02:00 (3 yıl önce)	reklamlar
pekipissana bir avuç tozda korkuyu göstereceğim
sana bir avuç tozda korkuyu gösteceğim
stephen king çorak topraklarPaz, 8 Ara 2013, 00:18 (3 yıl önce)AleksandrKaydanovskiyhttp://www.youtube.com/watch?v=4GmViOsBun8“Aldatıldığımız önemli değildi yoksa herkesin unuttuğunu biz hatırlamasak ...
Turgut Uyar- Geyikli GeceCts, 7 Ara 2013, 20:54 (3 yıl önce)Mrvszr''Elimdeki bira ve buz tutmuş hüzünlerim bile, insanlardan daha değerliydi. Toplumu sevmezdim; çünkü sevilecek hiçbir yanları yoktu, menfaat uğruna domalmış kitlelerdi. Kaçık ve saldırganlar arasında yaşıyorduk, derin bir uykudaydık.''
Beklentisi yüksek kadınların yalnızlığı daha koyu olur...
Murathan Mungan / Yüksek TopuklarPaz, 10 Kas 2013, 13:48 (3 yıl önce)BUDHAfestivallerdeki popülaritesi düşük filmler neden 2 sene sonra piyasaya düşmeye mahkum? hep aynı terane..
Bir kadın, içine nüfüz edilmeyen sert bir kütledir:
Rebeca´yı o kadar çatlatmıştım ki, artık bir harabe yığınına sarılmış gibi oluyordum.
Üzerinde sınırsız bir nüfuzum vardı.İrade gücünü kırmış, onu boynuna geçirdiğim demir bir halkayla kendime sıkıca bağlamıştım.
Terör estirdiğim beyninde hakimiyet kurabilmek için bedenini kendi haline bırakmıştım.
Ruhuna egemen oluyor, düşüncelerini değiştiriyor, ağzından bir saat önce kendi kurduğum cümleleri duyuyordum ve sinir sistemi ellerimin arasında bir hesap makinesi gibi tuşlarıyla gelişigüzel oynadığım bir oyuncaktı adeta..
O benim canlı karikatürüm, gölgem, komik yansımamdı, kurban kendi mahvı için cellatla işbirliği yapıyordu.
Her zaman kollarımda asılı çılgın bir yaratığa dönüşmekteydi..
Kabusunda, kendisini düze çıkaran iğrenç bir yaşama nedeni bularak bana kene gibi yapışıyordu.
Zulüm onun yalnızlıktan kurtulmasını sağlıyordu ve beni kaybetme korkusu içine öyle sinmişti ki, benim olmadığım bir yaşamın boş olduğunu düşünecek noktaya gelmişti..
Aldığım her şey - hatırlarım, ailemin tek çocuğuydum- kaba kuvvet yasasına alıştırmıştı beni.
Başkaları tarafından yutulmamak için benim başkalarını yutmam gerekiyordu..
Her şeyi alma alışkanlığıma eklenen hiçbir şeyi paylaşmama alışkanlığı, sistemli bir sinsilik adeti, bana yardım eden kimselerinkinden geride kalmayan bir kinle birlikte sürekli bir yardım ihtiyacı, iliklerime varıncaya dek bozulmama katkıda bulunmuş olan onca unsur..
ŞIMARTILMIŞ OLDUĞUM İÇİN güçsüz düşmüştüm, her şeyim vardı, en önemli şey hariç: Başkalarının algısı.
Etrafım dalkavuklarla, hizmetçilerle ya da yağcılarla çevrili halde, insani duyguları ancak kıskançlığın, kaprisin ya da küsmenin çocuksu çeşidi olarak anladım..
Hizmet edilmeye alışmıştımm, Rebecca´nın özverisini onun bana borçlu olduğu bir sungu gözüyle görüyordum..
HAYATIM BOYUNCA DOST OLSUN, AKRABA OLSUN, SEVGİLİ OLSUN BİRİNE İŞKENCE ETMEDEN YAŞAYAMADIĞIM İÇİN - tıpkı lokomotifin kömüre olduğu gibi benim de bir kurbana gereksinimim bardı - bu ateşli ve dürüst insandan benliğimin bir şubesini yarattım..
HINÇ AYLARI, PASCAL BRÜCKNER
(kurbanlarımdan birinin -ona öldürücü darbeyi vurmadan önce-(aslında darbenin şeklini değiştirmiştim sonradan) bu kitabı okuyor oluşu (ve bilinçlenmesi) ne garip bir tesadüf..
Onda bu kitabı görmesem bu kitabı alma ihtiyacı bile hissetmeyecektim..
"BAŞKALARINI YOK EDEMEYENLER, KENDİLERİNİ YOK EDERLER.."
Bu mantığı aşılamak güzel..)
(Okunacak kitap kalmaması benim kendi yarattığım bir sorun-sal)Paz, 10 Kas 2013, 00:55 (3 yıl önce) güncellendi: 3 yıl önce (2013-11-10 00:59:00)Mrvszr''Elimdeki bira ve buz tutmuş hüzünlerim bile, insanlardan daha değerliydi. Toplumu sevmezdim; çünkü sevilecek hiçbir yanları yoktu, menfaat uğruna domalmış kitlelerdi. Kaçık ve saldırganlar arasında yaşıyorduk, derin bir uykudaydık.''
Insan ruhunun yarası dikiş tutmaz...
Ahmet Ümit / Istanbul HatırasıPrş, 7 Kas 2013, 09:45 (3 yıl önce)« önceki12345...1011sonraki »şu sayfaya yaz, çiz..