Türkiye, mutluluk endeksinde dünyada 78. sırada yer alıyor. Ülkemizde insanların mutsuz olmalarının birçok sebebi var.
Gent Üniversitesi’nden Prof. Arne Roets, 40 deneği bir bilgisayarın önüne oturtuyor ve bazı rakamları ipuçlarını kullanarak tahmin etmesini istiyor.
Denekler, bazı durumlarda rakamları doğru tahmin edip etmediğini biliyor, bazı durumlarda ise bilmiyor.
Deney sonunda keşfediyor ki bir grup denek, deneyin sonucunu öğrenemeyince strese giriyor, diğer grup girmiyor.
Acaba bu iki grup arasındaki fark ne?
Size aşağıda bazı sorular soruyorum. Bu soruları ‘evet’ ya da ‘hayır’ diye yanıtlayın.
Düşüncesi benimkinden farklı olan insanlarla konuşmayı severim.
Farklı fikirleri öğrenmeye çalışırım.
Problemleri çözerken, yanıtı açık olsa da farklı yolları denerim.
Belirsiz durumlar beni germez.
Sadece tek bir yanıtı olan soruları sevmem.
Bazı kişiler bu soruları evet diye, bazı kişiler hayır diye yanıtlıyor. Peki, kimler ‘evet’ diyor, kimler ‘hayır’ diyor?
Görüyoruz ki sorulara ‘hayır’ diyenlerin, kapatma ihtiyacı (the need for closure) düşük. Bu kişiler yeni bilgi arayışına girmiyor ve daha kapalı fikirli oluyor. Çünkü yeni bilgiler, merak, arayış ve belirsizlik onları geriyor.
‘Evet’ diyenlerin, kapatma ihtiyacı yüksek. Bu kişiler, açık fikirli. Onlar sürekli yeni bilgi peşinde koşuyor. Yeni bilgiler öğrenerek, kapatma ihtiyaçlarını karşılıyor.
Peki, deney ile kapatma ihtiyacının ne ilgisi var?
Prof. Koets kapatma ihtiyacı anketini bu deneklere yapıyor. Kapatma ihtiyacı ile stres seviyesi arasındaki ilişkiye bakınca, çok enteresan bir şey keşfediyor.
Çünkü kapatma ihtiyacını karşılayamıyor.
Ama deneklerin kapatma ihtiyacı düşükse; sorusuna yanıt bulamaması onları çok rahatsız etmiyor ve dolayısıyla strese girmiyor
Peki, bunun Türkiye ile ne ilgisi var?
Türkiye’deki çoğu insanın kapatma ihtiyacı maalesef düşük. Yani kapalı fikirli. Neden? Çünkü eğitim insanlara eleştirel düşünmeyi ve merak etmeyi öğretmiyor.
Ama Türkiye’de bir grubun da kapatma ihtiyacı çok yüksek. Peki, bu kişiler neden mutsuz oluyor?
Çünkü gündeme dair çok az şey biliyoruz.
Darbe gecesi tam olarak ne oldu bilmiyoruz. FETÖ’yü kim kullandı bilmiyoruz. ABD’nin rolünü bilmiyoruz. NATO’nun rolünü bilmiyoruz. Gerçek üs Akıncılar mı İncirlik mi bilmiyoruz. Rusya’nın desteği ne boyutta bilmiyoruz. Bundan sonra ne tür pazarlıklar yapıldı bilmiyoruz. PKK tehditlere neden başladı bilmiyoruz. Türkiye, FETÖ’nün siyasi ayağını bilmiyoruz. Kim hangi tarafta ve neyi destekliyor bilmiyoruz.
Tüm bu bilinmezlikler, kapatma ihtiyacı yüksek insanlar için tam bir mutsuzluk kaynağı.
Bu kişiler kafalarındaki bilgi boşluğunu bir türlü dolduramıyor.
Bu mutsuzluk duygusu öyle yapay bir his de değil. Direkt fizyolojik sonuçları var.
Bunun çözümü de araştırmacı gazeteciliğin yaygınlaşmasından ve daha demokrat ve şeffaf bir toplumun yaratılmasından geçiyor.
Çocuğun mutluluğu ne zaman zararlıdır?
Hocam o zaman cehalet mutluluk sözü doğrulanmış mı oluyor ?
Russel’in bir sözü geldi aklıma “akıllılar hep kuşku içindeyken ahmaklar küstahça kendinden emindir” her ne kadar sistem bizi birer bitki yapmak üzere evirdiyse de bilgiye olan açlığı olan insanlar sayesinde dünya dengede duracaktır …
3 September 2017 at 02:39
Şeffaf medyayla Türkiye’deki genel mutsuzluğun azalacağını söylüyorsunuz. Bu da medyanın üzerindeki baskının kalkmasından geçiyor.