Okunma Sayısı : 9169
Aile büyüklerinden Rahmetli Hacı Zalif (Zeliha)’da bunu torunlarına söyleyerek doğrulamıştır. Ayrıca “ufak-tefek” anlamında kullanılan KÜÇÜMEN sözcüğü Orta ve İç Anadolumuz’un şive özelliği olarak “GÜCÜMEN” şekline dönüşerek kullanılagelmiştir.
Köyümüzün Allı Mahallesinde şimdi halen yukarı harman olarak bilinen köy çeşmesinin üzerinde bulunan bu görkemli yüksek ev Gücümengile ait idi. Sonra bu evi, Gücümengil Konya ya göçünce, Madi Mehmedi yani Mehmet Acaroğlu merhum almıştı. Merhum Gücümen Hoca namı ile bilinen hoca efendi, bu evlerine yakın olan bir mescitde çok yıllarca namaz kıldırdığı için, bu mescide de “Gücümenin Camisi” der köylüler ve öylede bilinir. Ama aslen bu mescit Gücümen mescidi değildir, başka bir ismi vardır.
Neyse biz gelelim konumuza; Gücümen lakabı ile tanınan İbrahim Hoca’nın iki oğlu varmış Hafız Mehmet Fevzi, diğeri de Tapucu Mevlit. Mevlüt’ün çocuğu olmamış. Hafız Mehmet Fevzi’nin de iki oğlu varmış: Merhum Hazim Bey: Hazim Gücümengil ve İbrahim Ayık. “Peki, burası çelişki değil mi?” der gibisiniz. Evet, devlet tarafından soyadı verildiğinde bu sülale Ayık soyadını almıştır. Sonraları Hazim Bey, Gücümengil lakabı unutulmasın diye resmi makamlara müracaat ederek Gücümengil soyadını almıştır. Yani soyadları Ayık’tır ve kardeşi İbrahim Ayık amca halen Arapoğlu Makası yakınlarında Sahipata Mahallesi, Altay sokakta Ayık Apartmanında ikamet etmektedir. Hazim Bey’inde bu civarlarda bir evi vardı. Ankara’ya göç ederken satmıştı.
Merhum Hazim amca rahmetli, benim babamın arkadaşı, köylüsü ve köyde yakın komşusu olduğundan babam merhum onu çok severdi
Hazim amcanın ismini 1980’li yıllarda Bozkır’a bağlı Sarıoğlan Kasabası’nın girişinde yeşilliklerle meşhur olan köylülerin “Büyük Bunar” dedikleri su deposu kapalı kaynak suyunun ön cephesinde görüp okumuştum.
Bu pınarımızın su deposu değerli Nahiye Müdürümüz Hazim Ayık tarafından tarih 1950’ler sanırım yapılmıştır. İbaresi 1980’li yıllara kadar mevcut idi. Büyük punto yazı ile de yazılı idi pınarın duvarında. Hatta bizim Konya’da şu an halen Hasan Ali Topbaş merhumun eşi ev komşumuz Sarıoğlanlı (yeni ismi Belören) Hacer Tobbaş teyzemiz, halen onu anarken “irahmetli amma ne kadar eyi müdürüdü, ne kadar eyi adamıdı, Allah rahmet eylesin, Hazim beğ” der. Bizi de onore eder sağ olsun.
Hazım AYIK’ın (Gücümengil) 8.Teşrinievvel 1941 yılında Konya’da kaleme aldığı, KENDİ DUYGULARIM adını verdiği şiir defterinin ilk sayfasında el yazısı ile “kısaca hayatım” da şöyle yazmış:
“Rumi 1337 (1921) senesinin 1. Kanunda Konya’nın Hatıp nahiyesine bağlı Kilisıra köyünde doğdum. Babam 6 sene orduda çalışarak muamele ve hesap memurluğu yaparken ölen Mehmet Feyzi’dir. İlk tahsilimi Urfa’da (babasının memuriyeti nedeniyle), orta tahsilimi de Konya’da yaptım. İlk şiiri orta mektebin II. sınıfında karaladım… ……. ……….
Şiirde mana, vezin ve kafiye arayan taraftara mensubum… Çok duyar az yazarım…
Şu anda yeğeni Yurdagül ARMAĞAN’ın (Manavın Muhitin’in oğlu emekli arkeolog Mehmet Armağan’ın eşi, Bursa’da ikamet ediyorlar) kitaplığında ki mutena yerini koruyan şiir defterinin ilk sayfasında şair şöyle seslenmiş
EY KARDEŞLER BU HAYAT NE MUAMMA BİLEMEM
YA İMTİHAN EDERSE; BÖYLE ZORA GELEMEM ! . .
BİR BAKARSAN TABİAT, NE GÜZEL; NE HOŞ GİBİ
BİR LAHZA DÜŞÜNÜRSEN RÜYA GİBİ; BOŞ GİBİ . . .
Hazim Bey; Konya’nın Fariske (burası Ermenek ilçesinin Göktepe Kasabası şimdi) ve Sarıoğlan Kasabaları’nda Nahiye Müdürlüğü, Konya Vilayet Tahrirat Kâtipliği (İl Özel Kalem Müdürlüğü) yaptıktan sonra Ankara’ya tayin olmuş, Tarım Orman Köy İşleri Bakanlığı Topraksu Genel Müdürlüğü Personel Daire Başkanlığı’ndan emekli olmuştur. Eşi Makbule Hanım, çocukları Feyzi, Fazıl, Mukadder ve Ahmet’tir. Fazıl GÜCÜMENGİL Topraksu Genel Müdürlüğü’nde göreve başlayıp Personel Genel Müdür Yardımcısı olmuş, Vakıflar Genel Müdürlüğü Personel Genel Müdürlüğü Yardımcılığından emekli olmuştur.
Hazim Bey, Benim küçüklüğümde 1959-60’lı yıllarda köye geldi. Köyün büyüklerinden ihtiyaçlı gençlerini devlet dairelerine koymak için çok çaba sarf etti. Ama köyün büyükleri “çift sürdüreceğiz, odun-yaprak kestireceğiz, davar-sığır güttüreceğiz” diyerek göndermediler adamın peşinden. Bunlardan sadece sanırım üç veya dört gencimiz faydalandı yani adamın ısrarlı isteklerine rağbet etmediler ama ona rağbet edip işe girenler çok memnun olup hayatlarını kurtardılar. Onun teşviki ile toprak su işlerine işe giren köylülerimiz Rıfkı Uluer, Osman Çalışır ve rahmetli Kocarap Ali’si Ali Kaymakçı idi. Başka var mı bilemiyorum.
Hazim amca, hem şairdi hem iyi bir yazardı ama onun görevi başka idi. O güzel insan köy ve doğa aşığı idi onu tanıyabildiğim kadar.
Hazim amca merhum, iki kitap çıkardı. Az nüshalı idi ama çok şeyleri içeriyordu şiir olarak. İlki Hazım AYIK adıyla 1955 baskılı “KÖY YOLLARINDA”, İkincisi Hazım GÜCÜMENGİL adıyla 1966 baskılı “ALLAH YOLUNDA Dini ve Ahlaki Şiirler” adını taşıyordu.
Köy yollarında adlı kitabından iki dörtlüğü hatırımda kalmıştı.
Çıktık sabahleyin güneş doğarken
Fatma bacı ineğini sağarken
Yamaçlarda dertli çobanlar varken
Arkadaşlık tatlı köy yollarında
Köy düğünlerini överken ata binen gelinin damat evine getirilişine de Hazim amca şöyle derdi bir dörtlüğünde:
Gelini bindirirler eyerli ata
Önde gider davul ile kırnata
Yanda gelir dayı ile kaynata
Gönlümden çıkar mı köy düğünleri.
Diye köy hevesinin sürdüğünü yansıtırdı.
Ankara’dan emekli olduktan sonra merhum, Konyamız’da çıkrıkçılar içinde bir büro tuttu ve “Hayırlı Emlak” adı altında emlakçılık yaptı bir süre. Kendisini ben babamın dostu ve şair ruhlu bir köylümüz olarak sürekli ziyaret ederdim çok sevinirdi..
O yıllardan bir hatıram:
Sene 1976 yılları idi sanırım. Bir kamyon almaya karar verdik köyden üç arkadaş.
Hanımımın üç tane beşibirlisi var, onları bozduracağım, kamyonun peşinatına yatıracağım. Kendisine gelip bu işi danıştım baba vekili olarak, ama kamyon almakta kesin kararlıyım.
Hazim amca merhum bana şöyle dedi :
“O altınlar kaç para eder?”
“30 bin lira eder” dedim.
“Oğlum gel, sen benim çok sevdiğim arkadaşım merhumun oğlusun, fakir aile çocuğusun. Hatıp yolunda, Deli Osman’ın Hanı’nın arkasında 4 dönüm 10 bin metre bir tarla var. Oraya 32 bin lira isterler. Ama ben sana orayı 30 bine alırım. Komisyon filanda istemem. İyi düşün. Kamyon dediğinin altından yel geçer, dört teker üstünde bir şey. Ama toprak gibi var mı? Sonunda çok işine yarar” dedi.
Ben artık kamyon almaya karalıyım ya, kapıdan çıkmak için acele ediyorum, onu sanki hiç duymuyorum. Merhum sertçe bağırdı :
“Ulen! sen beni dinlemiyorsun değil mi?”
“Peki, hangisinde karalısın?”
“Çık dışarı kerata, sizde akıl yok! Onacağınız yerden gece geçersiniz. Hadi kamyon alda biraz hovurt bakalım (hava at)” dedi kovaladı.
Onun dediğini yapmış olsaydık şimdi maddi durumuzu çok farklı olurdu diyorum ama işte bazen insan yanılıyor. Rahmetli, çok genç denecek bir yaşta aniden vefat ediverdi. Allah rahmet eylesin, kabri cennet mekanı olsun.
Bana ısrarla Hazim amcamızı hatırlatıp mutlaka yazılması konusunda yazılar yazıp gönderen merhum Çerezci Ramazanı’nın oğlu Ahmet Turan kardeşime çok teşekkür ediyorum. Bu vesile ile dileğini yerine getirdiğim için de ayrıca mutluyum.
Şimdi köyümüzün sitesinin yöneticisinden ricam şu esas köyümüzün ünlüleri arsında ilk sıralarda yer alması gereken bir amcamızdır Hazim Gücümengil. Teklif benden sahip çıkmak onlardan.
Yorum Sayısı: 4 / 4
8    3    2     4RO
DX5   PTA   3T7
D      5      N   BC4