"bi gün...": huzur
canımı sıkan, insanlardan tiksindiren bu kadar çok şey olurken nasıl bu kadar mutlu olabiliyorum? hatta nasıl oluyor da hayatımın en güzel dönemini yaşıyorum? şaşırıyorum ama açıkçası eskisi gibi kurcalamıyorum bu şaşkınlıkları, kendimle ilgili bir şeyler söz konusu olunca şaşırdığımla kalıyorum. açıkçası iyi de oluyor. başından beri can sıkıcıların üzerine düşünmenin kar getirmeyeceğine inandım zaten. yine de insanın mazoşitst yanı uyanıuyanıveriyor işte bazen...
eve giderken içimde bir mutluluk, evdeyken şöyle sağıma dönüp karşı kanepeye bakınca bambaşka bi mutluluk ve bir de inanamama hali. kusursuz olmayan güzelliğimizin kusursuzluğuna bakıp bakıp sevinme hali. mesela huysuzlukları telafi edebilme şansı, mesela gece korkularından kaçabilme şansı, mesela bile isteye una, yumurtaya bulanma hali... bu kadar güzel ve ulaşılabilir bir şeymiş yani şu mutluluk...
iki ayrı ve birbirinden bağımsız insan bizimle duyduğu huzura sevindi/şaşırdı...
ve onlar bana bunu söylediklerinde ben mutluluğumdan mutluluk duydum...
dilerim hiç değişmesin...
ve allah nazarlardan saklasın :)
imza: sherlotte holmes vakit: 09:36
kümeler dilek, huzur
4 Eylül 2008 21:07
fantazmagorya dedi ki...
ovv.. kem gözlere şiş :)
5 Eylül 2008 00:52
bazen salonda ve koridorda da gerginiz :)
ne demişim nisa hanım
"kusursuz olmayan güzelliğimizin kusursuzluğuna bakıp bakıp sevinme hali. mesela huysuzlukları telafi edebilme şansı.." o demek bu demek..
ama yine de mutfakta gergin diiliz :)
5 Eylül 2008 10:39
▼ Eylül 2008 (5)