emine minşah: Nisan 2013
Bu sandığa sadece sandık demek içimi acıtıyor.Ona her baktığımda ki bunu çok sık yapıyorum,onu yapan ustanın, gıyabında ellerinden saygıyla öpüyorum.Keşke zanaat teknolojiye bu kadar çabuk yenilmeseydi.Sırf ucuz ve kolay ulaşılabilir diye biz de fabrikasyona yönelip, el işçiliğinden bu kadar kolay vazgeçmeseydik:(
Babamın bana hediye ettiği çeyiz sandığından söz ediyorum. "Kız beşiğe;çeyiz sandığa"geleneklerimizin en güzellerinden biri bence.Kız büyüdükçe, bin bir özen ve umutla düşlerin biriktirildiği çeyiz sandığı da zenginleşir.Çeyiz sandığına nahoş,umutla yıkanmamış tek bir parça konulmuş mudur?Hiç sanmıyorum.
Sandıklara bakınca rahmetli babaannemin huşuyla sandığının kapağını kaldırışı gelir gözümün önüne.O sandıktan sevimsiz hiçbir şey çıkmazdı.Bence her kadının bir düş sandığı olmalı,şöyle oymalı süslü püslü.Hiçbir şey onun yerini tutamaz,tutmamalı.
Aslında sandığımın bu hali de muhteşem.
Ama yıllar geçtikçe cilası yıprandı.Ben de cilalamak yerine ona yeni bir yüz yapayım diğer eşyalarla uyumlu olsun dedim.Bunu için çok araştırdım .Bir bilene sordum. Profesyonel bir iş olmaz dediler.Ben de daha önce yaptığım boyamalardan (burada ve burada) cesaret alarak amatörce yaptım.1. kat boyadan sonra birden bir pişmanlık başladı,çünkü böyle görünüyordu:(
Önce zımparaladım.Oymalar beni çok zorladı, onlara zarar vermemek için çok uğraştım.Sonra sirkeyle sildim(çok güzel arıtıyor)tam dört kat akrilik boyayla boyadım,Son kat boyasını yine sentetik sprey boyayla yaptım.
Aslında tinerli bir bezle oymaları biraz silip eskitme yapacaktım,ama o kadar güzel oldu ki , boyasına dokunmaya kıyamadım.
Gönderen EMİNE MİNŞAH zaman: 18:02 16 yorum :
Etiketler: AHŞAP BOYAMA , AHŞAP SANDIK BOYAMA , AKRİLİK BOYA , MOBİLYA BOYAMA , MOBİLYA YENİLEME , ÖNCESİ-SONRASI
İlk çarpı işim olan güllü yastığı(burada)soluksuz işledim ve bitiverdi.Hemen ikinci proje için kolları sıvadım.Ama küçük bir sorunum vardı.Esenköy deydim ve yazlık bir köyde bulunabilecek son şeyler listesinde malesef nakış iplikleri de vardı.Benim elimde ise diğer yastıkta çok az kullandığım kahve tonları, biraz yeşil ve beyaz kalmıştı.Hüzünlü hüzünlü şemalara bakarken, bendeki ülkem kadınlarına mahsus "uydururum ben şimdi bir şey" genetiksel kodu çalışmaya başladı.Gözüm bu kuşlara takıldığında ise,ya mutlaka uydururum ben bir şey dedim.
Renklerle biraz oynadım.Vee ortaya bu güzellik çıktı.Ben de onu en sevdiğim birinci yastığım ilan ettim.Bu arada sadece bir yastığa bakıp kalbi ısınan,ağzı kulaklarına varan canlıya da kadın denir.
Bahar sizi nasıl etkiliyor bilmiyorum.Ama benim başımı döndürüyor.Sebepsiz mutluyum.Sebepsiz mutlu olmanız dileğiyle.
Sözümü Orhan Veli'yle bağlıyorum:)
Sanma ki, derdim güneşten ötürü;
Ben ki, her nisan bir yaş daha genç,
Ah dostum, derdim başka...
Gönderen EMİNE MİNŞAH zaman: 14:11 Hiç yorum yok :
Etiketler: CROSS STİCH , ÇARPI İŞİ , ÇARPI İŞİ KUŞ DESENİ , ÇARPI İŞİ YASTIK , DERDİM BAŞKA ŞİİRİ , ORHAN VELİ
Eşyaların da bizimki gibi hafızaları olduğuna inanıyorum.En azından benim orta sehpam için öyle.Ah bir dili olsa da bir konuşsa...Marangoz olan eniştem uygun bir ağaç bulunca benim üzerinde şöyle 4-5 kişi yemek yenilebilecek bir sehpa hayalim gerçekleşmiş oldu.Ben onu tepe tepe kullanırken o da hayattan payına düşeni aldı.Eskidi, cilası bozuldu.Sevgili yeğenim Nurbengü'nün elindeki bıçakla kenarına açtığı kocaman yarıkta son noktayı koydu.(oyma eğilimi çocukta genetik olarak var,babası marangoz:)Çok çirkinleşmişti ve artık bir seçim yapmam gerekiyordu.Ya atılacak ya da boyanıp geri kazanılacaktı.Ben ikinciyi seçtim.Ağaç olan hiçbir şeye kıyamam.Küçük bir sorun vardı.
Daha önce elime hiç boya fırçası almamıştım.Ne yapalım herşeyin bir ilki vardır.Sehpa iyice zımparalandı.
Kenarındaki oyuk macunlandı.Ve boyandı.Önce sentetik bazlı parlak bir boya kullandım.Sentetik boyanın kapatıcılığı yüksek fakat çalışması zor.Ayrıca benim acemiliğimden olacak boya kalın oldu.İçime sinmedi,herşey kusursuz olacak ya:( Sonra akrilik boyayla tekrar boyamaya karar verdim.Çilekle(kardeşim)sehpayı tekrar zımparaladık.Hiç eğlenceli değildi,çok zorlandık.Ama başardık:)Akrilik boya zor kapatıyor tam dört kat boyadım.Ama çalışması kolay ve boya oldukça ince oluyor.Son kat boyası için sentetik sprey boya kullandım.
Vee muhteşem oldu.Bir parça boya sen nelere kadirsin öyle:)
Bir süre önce boyayıp keyifle kullandığım sehpama bir çekmece detayı ekledim.Kulpunu enamel boyayla pembeye boyadım.Ve çok sevdiğim bir kırlangıç grafiğini,çekmece kapağına transfer ettim.
Transfer tekniğin de, resmin yüzeyine tutkalı sürüp,zemine yapıştırıyoruz.Kuruduktan sonra ıslatarak kağıdı tamamen temizliyoruz.Görüntü çok daha orjinal oluyor.
çok güzel oldu çook.Sevgiyle afiyette kalın inşaALLAH.
Gönderen EMİNE MİNŞAH zaman: 18:27 5 yorum :
Etiketler: AHŞAP BOYAMA , AHŞAP SEHPA BOYAMA , AKRİLİK BOYA , DEKUPAJ , DIY , EMİNE MASAL , ESKİ EŞYALARI YENİLEME , HOBİ , MASALSI , MOBİLYA BOYAMA , ÖNCESİ-SONRASI , SEHPA BOYAMA , SEHPA YENİLEME , SPREY BOYA
Kuğu gibi oldular.Heyy kızkardeş itiraf et pişmansın dimi:)
Gönderen EMİNE MİNŞAH zaman: 11:24 Hiç yorum yok :
Etiketler: FERFORJE BOYAMA , METALLERİ BOYAMA , ÖNCESİ-SONRASI , ŞAMDAN BOYAMA
Gönderen EMİNE MİNŞAH zaman: 23:20 2 yorum :
Okuduğum bir yazı da mutluluğun tanımı için "insanoğlunun yüzyıllardır peşinden koştuğu o lanetli duygu"diyordu.Gerçekten ulaşılamayacak hep özlemle anılacak kadar uzak mı,yoksa fark edemeyeceğimiz kadar yanı başımızda mı?Siz ne düşünüyorsunuz bilmiyorum ama,bana kalırsa tüketmekten gözümüz döndüğü ve güzel şeylere hemen alıştığımız için kıymet vermeyi unuttuk.Böyle böyle kendinizi mutluluğun ulaşılmaz lanetli bir duygu olduğuna inandırdık.Halbuki ömür çok uzun değil,her anımız değerli,tüketimin ise bir sınırı yok.Mutlu olmak, şu an değilse ne zaman.
Durup sakinleşmeli ve sahip olduklarının keyfini çıkarmalı insan.
uzun uzun şükretmeli her sabah gözlerini açabildiğine,sevdiklerinin güzel yüzlerini görebildiğine,yüzünü güneşe dönüp ciğerlerini havayla doldurabildiğine.O zaman mutluluk kapımızı bir türlü çalmayan bir lanet olmaktan kendiliğinden çıkar.
Geçen yaz Esenköy'den getirdiğim nane dalları kışı atlatıp baharda filizlenip boy attılar.İki cılız dalın bu kadar inatçı olmasıyla gurur duydum.Pazarda nanenin demeti 2 lira diyenler keyfimi kaçıramayacak :) Bu gün ilk nane hasadımı yaptım.Sanki dört beş dal nane değilde, on dönüm pamuk hasat ettim.Öyle mutluyum yani.Ne de olsa ben çiçek-böcekle mutlu olabilen bir familyaya aitim.(Yaşasın kadın olmak :)Küçücük dokunuşlar hayatımıza kocaman mutluluklar katar.Sevgiyle kalın.
Gönderen EMİNE MİNŞAH zaman: 20:31 1 yorum :
Etiketler: BALKON BAHÇESİ , BİTKİLER , EVDE NANE YETİŞTİRMEK , mutluluk
Gönderen EMİNE MİNŞAH zaman: 22:58 Hiç yorum yok :
Gönderen EMİNE MİNŞAH zaman: 18:11 4 yorum :