Kırlangıcın Adama AşkıKırlangıcın biri, bir adama âşık olmuş. Pencerenin önüne konmuş, bütün cesaretini toplamış, röfleli tüylerini kabartmış, güzel durduğuna ikna olduktan sonra, küçük sevimli gagasıyla cama vurmuş. Tık….. Tık……Tık…. Adam cama bakmış.
Yükleniyor... İlgili Galeriye Git Ama içeride kendi işleriyle uğraşıyormuş. Meşgulmüş! Kimmiş onu işinden alıkoyan? Minik bir kırlangıç! Heyecanlı kırlangıç, telaşını bastırmaya çalışarak, derin bir nefes almış şirin gagasını açmış, sözcükler dökülmeye başlamış.
Hey adam! Ben seni seviyorum. Nedenini niçinini sorma.
Lütfen pencereyi aç ve beni içeri al. Birlikte yaşayalım.
Olmaz, alamam, demiş. Gerekçesi de pek sersemceymiş:
Sen bir kuşsun! Hiç kuş, insana âşık olur mu?
Kırlangıç mahcup olmuş. Başını önüne eğmiş.
Adam, adam! Hadi aç artık şu pencereni.
Al beni içeri! Ben sana dost olurum. Hiç canını sıkmam!
Adam kararlı, adam ısrarlı: Yok, yok ben seni içeri alamam demiş. Biraz da kaba mıymış, neymiş lafı kısa kesmiş.
kırlangıç son kez adamın penceresine gelmiş:
Yoksa sıcak yerlere göç etmek zorunda kalırım.
Birlikte yemek yeriz,
bak hem de sen de yalnızsın´ yalnızlığını paylaşırım, demiş.
Pek bir sinirlenmiş: Ben yalnızlığımdan memnunum, demiş.
Kuştan onu rahat bırakmasını istemiş. Düpedüz kovmuş.
Kırlangıç, son denemesinden de başarısızlıkla çıkınca,
Yine aradan zaman geçmiş. Adam, önce düşünmüş,
sonra kendi kendine itiraf etmiş:
Hay benim akılsız başım; demiş. Ne kadar aptallık ettim! Beklenmedik bir anda karşıma çıkan bir dostluk fırsatını teptim. Niye onun teklifini kabul etmedim ki?
Şimdi böyle kös kös oturacağıma, keyifli vakit geçirirdik birlikte.
Gözü yollardaymış. Yaz gelmiş, başka kırlangıçlar gelmiş. Ama……Onunki hiç görünmemiş.
ÇIKAR; DEĞERİNİ BİLMEZSENİZ KAÇIP GİDERLER!