O kadar önem verdiğim bir konu ki şu güven... Hele bir de insanları tanıdıkça sarsılmışsa artık dürüst kişiye de, palavracı birine de güvenemez oluyor insan. İnsan dürüst birine nasıl güvenemez? Şöyle efendim: Bakıyorum ki güvenmek istediğim kişi aşırı dürüst, olur olmadık dürüstlük yapıyor, hiç sormamışsam bile nerede olduğunu söylüyor ve bir şekilde gerçekten orada olduğunu öğreniyorum falan. Ne güzel, değil mi? Güzel güzel olmasına da, bu sefer aklıma şöyle bir şey geliyor; başka türlü bir şeyler saklıyor da aşırı dürüst imajı oluşturup güven kazanmaya mı çalışıyor? Evet maalesef bu durum fazla paranoyakça. Ama artık nasıl bir güven kaybı yaşamışsam -çok özür dileyerek tabiri caizse- osuruktan nem kapar olmuşum. Zaten bir kişinin daha önce bir palavrasını (küçük sevimli pembiş olanlar da dahil) yakalamışsam ona tekrar güvenmem imkansıza yakın. Ama işin kötüsü hiçbir güven-güvensizlik durumu yaşamadığım insanlara da, aşırı güven veren insanlara da güvenmekte zorlanıyorum. Belki de o aşırı güven veren insanlar bunu yapmaya belirli bir süre devam ederlerse onlara güven duyabilirim. Ama bu neden bu kadar zamanımı alsın ki? Ben de hemen güvenmek istiyorum. Çok sevdiğim bir Kızılderili Atasözü var (yanlış bilgi de olabilir iddiam yok); "Ben neden insanlara güvenmemeyi öğrenip ruhumu kirleteyim, onlar güvenilir olmayı öğrensinler." Galiba benim ruhum çoktan kirlendi. Çok üzgünüm.
Git. Uzunca bir süre düşün, kararlar al, sonra yine gel.
Git. Yenil, yine gel.
Git. Yeneceğim de, yen gel.
Git. En güzel şehirleri gez, çık gel yine.
Ovaları geç, bayırları aş, hayvanları sev, gel.
Git. Terk edil, ağır aksak gel yine.
Yeni Yılın İlk Umresi Semersah.com’da
-haunted by a memory