Toplam Ziyaret 438619
Üç buçuk yıl süren KURTULUŞ SAVAŞI'nın son safhası.. Sene 1922. Yaz başı.. Vatan toprakları dış düşmanlar ve İÇ HAİNLERLE sarılı!
Fransa, Suriye ve Güney Doğu’da kıskaçtaydı.. İngiltere işçi hareketleriyle yanmaktaydı, İrlanda’da iç savaş vardı. Avrupa, Osmanlı topraklarına gönderecek asker bulamıyordu.. (bkz. Metin Aydoğan - Mustafa Kemâl ve Kurtuluş Savaşı)
Image resized to : 64 % of its original size [ 780 x 480 ]
“İçimizde hakikaten büyük bir boşluk vardı. O da İran milletinin mümessilinden mahrumiyet. Bugün ona da muvaffak olduğumuzdan dolayı bahtiyarız. Türkiye halkının şark milletleriyle, Rusya ile Azerbaycan ile Afgan ile İran ile olan revabatı yalnız hissi hayat üzerine mübteni değildir. Hakiki maddi gayr-ı kabil-i bedel bir takım esaslara dayanmaktadır... Türkiye’nin bugünkü mücadelesi yalnız kendi nâm ve hesabına olsaydı belki daha kısa, daha az kanlı olur ve çabuk biterdi.... Müdafaa ettiği dava bütün mazlum milletlerin, bütün şarkın davsıdır... Şimdiye kadar Devlet-i Aliye-i Osmaniye unvanı altındaki imparatorluk ile Devlet-i Aliyye-i İraniye arasındaki münasebatın İranlıların ve Türkiye halkının ciddi temayüllerine mutabık tecelli edememiş olduğunu itiraf etmek lazımdır. Fakat bugün İranlı kardeşlerimiz emin olabilirler ki Türkiye’nin başında bulunanlar aynı adamlar değildir... İran Millet ve Devleti hakikî temas noktalarını bulmuştur. Bunun tecellisi pek feyizli olacaktır. Bu feyizden yalnız Türkiye ve İran değil bütün şark milletleri mütefeyyiz olacaktır....”