Şeyh Abdurrahmân-ı Tağî (k.s) Hayatı
Ana sayfa » Şeyh Abdurrahmân-ı Tağî (k.s) Hayatı
Abdurrahmân-ı Tâğî (k.s) Hz.lerinin ailesinin bulunduğu ev, halk arasında sûfi evi olarak meşhurdur.
Seyda´nın (k.s) annesi de kemâl sıfatları ile meşhur idi, gıybet yapmaz ve boş sözlerle meşgul olmazdı. Kocası evinden ayrıldığında, kadınların arasına gitmez, evinin kapısını kapatır, uzlete çekilirdi. Allah (c.c)´ın zikriyle ünsiyet ederdi.
Seyda (k.s) Hicrî 1247 miladi tarihinde Şirvan´da doğmuştur. Seyda (k.s) o zamanın adeti veçhile doğarken göbeği; Hz.Yusuf ile Züleyha hakkında yazılan bir aşk kitabı üzerine kesilerek Allah (c.c)´a aşık bir zat olması arzu edilmiştir.
Cenab-ı Allah (c.c)´ın bize lütfettiği bu çocuk, başka çocuklara benzemez. Bunun beslenmesini eller ile değil kalbimize yerleştirerek ihtimamla yapmamız gerekir.
Boş işlerle meşgul olmazdı. Seyda (k.s) şöyle derdi: “Annemin güzel terbiyesi ile ervah alemiyle ilişkim kesilmezdi. Allah´tan gafil olmazdım.”
Şafiî fıkıh kitaplarından İmam Râfii´nin “Muharrer” kitabını okudu. Daha sonra arapça gramer ilmine başladı. “Had-âikû´d-Dekâik” kitabına kadar babasının yanında okudu.
Daha sonra, memleketin meşhur âlimlerinden Molla Abdüssamed´in yanına gitti. O vefat edince Gavs-ı Azam (k.s) Hz.lerinin kardeşinin oğlu, büyük alim Molla Diyâuddîn´in yanına gitti. Onda Molla Cami´ye kadar okudu. Molla Diyâuddîn´in o kadar sevgisine mazhar oldu ki, gece-gündüz O’ndan ayrılmazdı.
Meselelerin cevabını (çözümünü) Allah (c.c)´tan isterdi. Seyda-i Tâğî (k.s) bu dönemi için şöyle buyuruyor:
-Bana yol gösteren bir mürşid, bağlı olduğum bir tarik olmadığı halde, Cenab-ı Allah (c.c), beni günahlardan koruyordu. Bir gece, kötü bir yere gitmeye niyet ettim.
Yolda giderken, çamur yerde ayağım kayıp yere düştüm. Eve dönüp elbisemi yıkamaya başladım. Temizliğimi sabah olduğunda bitirebilmiştim.
O, kendisini Allah (c.c)´a ulaştıracak bir Mürşid-i Kâmil arıyordu.
Abdurrahmân-ı Tâğî (k.s), son hastalığı sırasında, Gavs-ı Hizâni´ye (k.s) intisap edişine kadar geçen hayatını, sohbet ve yakıcı bir muhabbet üslûbu ile şöyle anlatmıştır :
Doğduğum zaman, annem göbeğimi Mevlana Molla Cami Hz.lerinin eserlerinden biri olan “Yusuf ile Züleyha” kitabı üzerinde kesmiştir. Meme dönemimin nasıl geçtiğini bilmiyorum. Yalnız beni görenler halimi beğeniyorlarmış. Memeden kesildikten sonra bir emirin yetişkin çağa gelmiş bir kızından hoşlanır olmuşum.
Öyle ki o kız beni taşısa veya yanımda dursa susuyor aksi halde ağlıyormuşum. Daha sonra, yedi yaşımda iken annemin vermiş olduğu terbiyenin etkisi ile, sevgiye dönük tabiatım, korku tabiatına dönüştü.
Böylece ölümü, azabı ve diğer korkutucu akibetleri düşünmeye başladım. O sırada anneme “Çocuklar için azap yoktur” deyince, annem bana “Evet, öyledir. Çünkü; onlar cahildirler.”
Oysaki sen âlim bir sülalenin çocuğusun. Sana çok şeyler anlatıldığı için sen artık âlim oldun ve bu yüzden senin için azap vardır” dedi. Ben de çocuklarla oynarken onlar çirkin bir söz söyleyince veya günah olan bir hareket işleyince onlara:
Ben böyle yapmam, böyle bir söz söyleyemem, derdim.
Çünkü Allah (c.c)´tan korkuyorum, derdim. Bunun üzerine çocuklar bana: Bizler günahları yazılmayan çocuklar değil miyiz? diye sorunca kendilerine: Annem bana diğer çocukların günahları yazılmaz ama seninkiler yazılır, dedi diye cevap verirdim.
On iki yaşına girinceye, bulûğ çağının eşiğine dayanıncaya kadar bu korku ile yetiştim. On iki yaşındayken bir arkadaşımın teşviki ile yabancı bir kadına âşık olmaya kalkıştım. Bu işe çok önem vermeme rağmen sırf Yüce Allah´ın lütuf ve keremi sayesinde isteğime eremedim.
Bu zât, muhabbet ve ülfete fazlasıyla dönük tabiatlı bir insandı. Bana: Muhabbete denk gelecek hiçbir şey yoktur, dedi. Ayrıca bana muhabbetin özelliklerini açıkladığı gibi muhabbet sahiplerinin abidlerden ve zahidlerden daha üstün olduğunu anlattı.
Bir süre O´nun müridi olarak kaldım. Bu arada muhabbet ve cezbe halim kuvvetli bir şekilde devam etti. Bir süre sonra Yüce Allah (c.c) gözlerimi kâmil bir mürşidin ellerinde açtı.
Bana oruç tutmak, az yemek, az uyumak, kirli elbiseler giymek ve sık sık mezarlıkları ziyaret etmek gibi çok riyazetler yaptırdı.
Öyle ki, bazen geceleri bir iki saat mezarlıkta kalırdım. Hatta Tahi köyünün mezarlığında açık bir mezar vardı. İçinde ölü kemikleri yoktu.
–Kalbini ateş taşı (çakmak taşı) ve Lâilâheillallah cümlesini de ateşin demir parçası (çakmak) say.
Kalbini bu yüce cümle ile muhabbet ve cezbe ile döv. Böylece demir darbeleri altında kalan taşlarda görüldüğü gibi, kalbinden kıvılcımlar çıksın.
O´nun müridlerinden biri olan Süleyman Erbusi, arasıra Kulat Köyüne gidip dönmüştü ki, kendisine alaylı bir ifade ile:
O sırada halife olarak görevli idim. Bir kaç müridim vardı. Bu müridlerimden birine “başımı ve sakalımı traş et” dedim. Oysa daha önceden içimden sakal traş etmemeye karar vermiştim. Zaten Kadiri halifeleri sakallı oluyordu. Müridim bana;
-Vallahi falanca kişinin sözleri beni çok etkiledi. Kulat´a gidiyorum, dedim. Bunun üzerine müridim bana:
O gece içimde büyük bir endişe ve sıkıntı belirdi. Sabaha kadar uyuyamadım. Seher vakti gelir gelmez derhal Gavs-ı Azam (k.s) hazretlerinin o müridinin evine vardım, kendisini uykusundan uyandırarak.
-Gelirim, dedi. Böylece seher vakti yola koyulduk. Daha önce o müridin sözünü ettiği dereden geçerken kalbimde acayip bir etki hissettim.
Böylece Kulat´a varınca Yüce Allah gözlerimi Cennet bahçelerinden bir bahçede açtı. Başkasının bir yılda üzerimde sağlayamayacağı tasarrufu Gavs-ı Azam (k.s) hazretleri bende bir günde sağlamıştı.
O sırada dillerin ifade edemeyeceği, kulakların duyamayacağı acayip bir haller duydum ve gördüm.
Abdurrahmân-ı Tâğî (k.s) daha sonra Gavs´ın (k.s) yanına gitti. Bütün dünya işlerinden ayrılarak onun yanında kalmayı istedi.
Gavs (k.s) kendisine “Lafza-i Celâle” devam etmesini emretti. Sabahleyin Abdurrahmân-ı Tâğî (k.s), Gavs´a (k.s) şöyle dedi:
İkincisi; O´na ayrılık eziyetini çektirerek arzu ve iştihayı artırmak. Gerçekten de kadılık müddetince devamlı mürşidi için kaside söyleyerek aşkla meşgul oldu.
Muhabbeti gün be gün artardı. Bu müddet içerisinde zaman zaman mürşidinin yanına giderek hasretini giderirdi.
Bu arada cahil kimselerin kendisine layık olmayan sözleri söylemelerine kulak asmadı. Daha önce ailesiyle birlikte izzet ve bolluk içerisinde yaşarken, o kadar fakirliğe düştüler ki ekmeklerini başka kapılardan isteme durumuna geldiler.
Çocukları küçüktü. Hizmetlerini görecek, başkalarının zulmünden muhafaza edecek kimseleri yoktu. İki saliha hanımı vardı. O kadınlar bölgenin şerefli ailelerinden oldukları halde Abdurrahmân-ı Tâğî (k.s) Hz.lerinin, içine düştüğü fakirliği onunla birlikte teslimiyet içerisinde paylaştılar.
Aile efradından, durumu ve fakirliği hakkında kendisiyle konuşmak isteyenleri dinlemezdi.
– Allah´a şükürler olsun,
– Bana hiçbir tesiri olmaz.” Ben kendisine;
– Elhamdülillah hepsinin durumu iyidir dedim.
By Mehmed|2018-06-28T22:27:31+03:00Cuma, Ağustos 14, 2015|İşaretler, Kitaplar|