Hükümet Değişikliği Siyasi Tıkanıkları Açmaya Fırsat Olabilir… | INTELTURK
Updated on 9 Haziran 2016 31 Ocak 2018 Categories Anasayfa No Responses
Adalet ve Kalkınma Partisi’nde yapılan temayül yoklaması sonucunda, üyelerin yüzde sekseninin oyunu alan Binali Yıldırım’ın 22 Mayıs’ta yapılacak kongreye genel başkan adayı olarak gireceği açıklandı. Yıldırım’ın adının her ne kadar AKP’nin temayül yoklaması sonucunda öne çıktığı vurgulansa da, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın en güvendiği aday olduğu ortada. İkilinin yakınlığı Erdoğan’ın İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı dönemine kadar uzanıyor.
Yıldırım’ın adaylığı öncesinde oğlunun Singapur’da bir kumarhanede oyun oynarken çekilen fotoğrafları yayınlandı. Daha sonra yeğeninin içki masasındaki bir fotoğrafı servis edildi.17-25 Aralık sürecinde de bacanağının İzmir’deki bazı ihaleler öncesinde rüşvet aldığı haberleri ve görüntüleri servis edilmişti. Bunların hepsi muhafazakar yönünü öne çıkaran bir siyasi parti için olumsuz algı sebebidir.
Türkiye’de siyasilerin ve üst düzey bürokratların rüşvet ve yolsuzluk ile anılmaları bu döneme has bir olgu değil. İnsani, ahlaki, etik ve mevzuat açılarından da asla kabul edilebilir bir durum değil. Ancak bu süreçte siyasi karalama faaliyetinin neden ısrarla Binali Yıldırım’a yöneltiğini, bunu hangi kişi ve/veya grupların yaptığını, perde arkasında kimlerin olduğunu, hedefinin sadece Yıldırım’ın AKP genel başkanlığı ve muhtemel başbakanlığının önünü kesmek mi olduğunu, yoksa Yıldırım üzerinden Erdoğan’a da uyarı mı yapılmak istendiğini tespit etmek gerekir.
AKP’nin, 28 Şubat süreci ve koalisyon hükümetinden duyulan hoşnutsuzluğun uluslararası konjonktürle birleşmesi sonucunda ortaya çıkan, köklü bir ideolojisi ve tarihi gelenekleri olmayan, toplumun belirli bir ekonomik, sosyal ve siyasi kesimine dayanmayan bir siyasi parti olduğunu gözden kaçırmamak gerekir. Milli Görüşçü partilerin belediyelerde göreceli başarıları, Erbakan ve arkadaşlarının Sovyet Politbürosu görünümü ile geçmişte kamuoyunda yerleştirdiği imajın yenilenmesi, merkez sağ partilerin başarısızlıkları ve MHP’nin erken seçim istemesi AKP’yi iktidara taşımıştır.
AKP’yi iktidar yapan tıpkı Özal’ın ANAP’ı gibi milliyetçi, muhafazakar, liberal ve sosyal demokrat seçmenden başkası değildi. Bununla birlikte parti, Cemaatler, tarikatlar, çeşitli sivil toplum kuruluşları, medya organları ve diğer kesimlerden destek aldı. Bu kesimlerin her birinin farklı siyasi ve ekonomik hedefleri ile çıkarları bulunmaktaydı. Erdoğan’ın her defasında “aldatıldık” demesi, yol arkadaşlarının farklı gündemleri, amaçları, hedefleri ve beklentileri bulunmasından kaynaklanıyordu. Milletvekilleri, bakanlar, bürokratlar, dernekler, vakıflar, cemaatler, medya ve sivil toplum kuruluşları, Erdoğan’ın seçmen üzerindeki ikna kabiliyetinin getirdiği yüksek oy ve iktidar şemsiyesi altında Erdoğan’dan da seçmenden de çok daha farklı çıkarları göz etmekteydi.
Gündem farklılıklarından biri de Ahmet Davutoğlu’nun dışişleri bakanı olduğu dönemde, Bakanlık Müsteşarı Feridun Sinirlioğlu, MİT Müsteşarı Hakan Fidan ve Genelkurmay Başkanlığı yetkilisi arasında Suriye konusunda geçen bir görüşmenin sızması sonucu ortaya çıktı. Erdoğan’ın yol arkadaşlarından ya da güvendiği bürokratlardan bazıları Türkiye’yi Suriye’de bir savaşa sokmaya çalışıyordu. Aynı tutum Rus uçağının düşürülmesinde de kendisini gösterdi. Nitekim Türkiye, Davutoğlu’nun uyguladığı politikalar sonucunda geleneksel barışçı Türk dış politikasından uzaklaşmış, saldırgan ve terörizmle işbirliği yapan bir ülke olarak görülmeye başlanmış, komşularıyla ve daha geniş coğrafyadaki rejimlerle ilişkilerini bozmuş, Rus uçağını düşürmesini müteakip kuzeydeki büyük ticari ve stratejik ortağıyla arasını bozmasının yanısıra Moskova’nın nüfuzu bulunan onlarca ülke tarafından da kuşkuyla bakılan bir ülke konumuna getirilmiştir.
Böylece Davutoğlu ve bürokrasiye yerleştirdiği refikleri Erdoğan’ı ABD’ye ve Körfez’deki müttefiklerine mahkum bir lider haline getirmiştir. Erdoğan ve yakın çalışma arkadaşları bu oyunu daha önce fark ederek değişik zeminlerde tedbirlerini almaya başlamışlardır. Erdoğan’ın haklı ya da haksız Gülen Cemaati unsurlarıyla mücadelesi (Cemaat lideri çevresinde farklı halkalarda, farklı amaç ve beklentileri bulunan kişilerden oluştuğundan bunların tümünü aynı kefeye koymak haksızlık olacaktır.) ilk önemli adımdır. İkincisi ise 7 Haziran sonrasında PKK’ya yönelik askeri operasyonları sonuna kadar desteklemesidir. Üçüncü adım ise Davutoğlu’nun görevden ayrılması telkini olmuştur. Sıra, Davutoğlu’nun başta MİT olmak üzere istihbarat ve güvenlik mekanizmasına yerleştirdiği arkadaşlarının hassas pozisyonlardan alınmasına gelmiştir.
İşte bu aşamada Binali Yıldırım’ın sakin kişiliği ile Başbakanlığa getirilmesi, hükümetin politikalarında değişiklik yapılabilmesi için pragmatik bir lider olan Erdoğan’ın elini rahatlatacaktır. Erdoğan başta Suriye olmak üzere Ortadoğu ve Afrika’da rejim değişikliklerini destekleyen politikaları terk edebilecek, Rusya ile siyasi ihtilafları giderebilecek, Türkiye’yi Suriye bataklığı, terör ve Atlantik ötesi kumpas üçgeninden çıkarabilecektir. Böylece Erdoğan ve AKP, kendilerini iktidara taşımalarına karşın küstürdüğü toplum kesimleriyle barışabilecek, Türkiye’yi yeniden geleneksel barışçı ve uluslararası hukuka dayalı dış politika mecrasına sokabilecek, laik devlet sistemini ve milli eğitimi bozarak ülkeyi karanlık güçlerin emelleri doğrultusunda yönlendiren çıkar gruplarını etkisiz hale getirebilecektir…
Tags fırsatlar, türkiye, yeni hükümet