Hayatın Muhkem Mevkileri #7
nerelerine baksaydım, ellerin, sigaran, kırmızı eşantiyon çakmağın masanın üzerine desen diye serpiştirilmişti işte, nerelerine baksaydım, o anı tarihe vermemek için, o anı bir düşe esir etmemek için, o anı alelade bir perşembe günü akşamına hediye etmemek için... masanın yerinde durmayan tek bacağı, kazağımın eskimiş kolları, yoksulluğumdan utandığımdan değil, anı çirkinleştirmekten korktuğum için diyorum nerelerine baksaydım. o an bir şarkı çalardı arka fonda, bir hırsız yakalanırdı kıskıvrak tarlabaşında, bir kamyon biçip geçerdi masum bir otomobili, bir gemi batardı adriyatikte, bir atom düşerdi tekrar nagazaki'ye, bir hayvan nesli daha tükenirdi aniden, gazze'de toza bulanmış bir çocuk cesedi daha çıkardı enkazdan, ben seni azıcık öpmeye, azıcık koklamaya yeltenseydım eğer.
kazağımın eskimiş kolları, yoksulluğumdan utandığımdan değil. zaman:
Nurcan kuş11 Şubat 2015 13:10gözlerine baktım usulca.. o an bozulmamıştı. hapsolmuştuk çünkü anın kendisine. ne kazağımın eskimiş kolları ne masanın kırık bacağı... sanki devrim yapmıştık.. ne atom bombası atılmıştı artık ne savaş vardı..YanıtlaSilAdsız11 Şubat 2015 22:39Peki zeki murende bizi görecek mi YanıtlaSilYanıtlarAdsız12 Mart 2015 23:08Görücek tabiiSilYanıtlaYorum ekleDaha fazlasını yükle...