Nifak... 18 (Son bölüm)
Acı haberi anne-babaya kimse söyleyemiyor...
Tanyeri henüz ağarmıştı ki sabah namazı için abdest almaya kalkan Pınarcık Köyü’nün muhtarı, ev kapısının kırılırcasına çalındığını duyunca önce irkildi, sonra kapının yanına gelerek:
-Yavaş ol, kıracaksın kapıyı! Açıyorum acelen ne? dedi.
Kapıyı açtığında jandarma komutanını karşısında gördü.
-Bizi Hüseyin’in evine götür.
-Şu oğlu üniversitede okuyan…
-Oğlunun adı Murat mı?
-Bişey mi oldu? Önemli bişey mi var?
-Boş ver, birazdan öğrenirsin! Hemen gidelim.
Jandarma komutanı, Hüseyin ve Hatça Ana’ya oğullarının öldüğünü söyleyemedi:
-Yaralanmış mı ne, ben de kesin bilmiyorum. Vilayetten emir geldi. Bizim ciple sizi vilayete götüreceğiz. Oradan bir polis arabasıyla İstanbul’a gideceksiniz, dedi.
Polis arabası çok hızlı gidiyordu. Altı buçuk saatte İstanbul’a ulaştılar. Önce Sirkeci’deki Emniyet Müdürlüğü’ne gidildi. Orada Hüseyin ve Hatça Ana’ya bazı sorular sorulup çay ve simit ikram edildi. Soruşturma kısa sürmüştü, ama gerçek kimse tarafından bu ana ve babaya söylenmemişti, ta ki morga gidinceye kadar…
Vedat’ı o günden sonra gören olmadı. Bazı söylentiler çıktı, ama bunların hiç birisi doğrulanamadı. Babası sağdan soldan borç alıp iki tane İstanbul gazetesinde kayıp ilanı verdi. Buna rağmen Vedat ile ilgili bir ipucuna ulaşılamadı.
Ambulansın açık kapısını gençler kapattırmıyorlardı. Gelip içeriye bakıp geri çekiliyorlar, çekilenlerin yerine başkaları gelip bakıyorlardı.
Gökyüzü kalın bulutlarla örtülüp yağmur yağmaya başlamasaydı ambulansın kapısının kapanacağı yoktu. Kapı kapanınca yağmur şiddetini daha da artırdı, biraz sonra dolu ile karışık yağmaya başladı. Bulutlar ortalığı bir hayli karartmıştı. Yağmur ve dolu yağarken kimse yerinde kımıldamadı. Bu yağış üç-dört dakika sürdü ve aniden kesildi.
Morg’un üzerindeki bulutlar hızla uzaklaşıyorlardı. Mavi gökyüzü çok net bir şekilde görünmeye başladığında herkes kafasını yukarıya doğru kaldırdı. Herkes aynı noktaya bakıyordu, herkes tıpatıp olmasa bile aynı şeyi görüyordu. Topluluk hipnotize edilmiş gibiydi. Çünkü hepsi aynı şeyi söylüyorlardı:
-Murat yaşıyor, Murat yaşıyor…
Ambulans önü açılınca Topkapı otogarına gitmek üzere ağır ağır ilerlemeye başladı. Elli metre kadar gidip durdu, bazı gençler bir şey mi oldu diye yanına koştular, ama tekrar hareket edip biraz sonra kulaklarda siren seslerinin yankılanmasını bırakıp gözden kayboldu.
Gençler meydanı boşaltmışlardı. Toplum polisleri de gitme hazırlığı yapıyorlardı. Osman ise hala oradaydı. Bir toplum polisinin uyarısıyla yürümeye başladı. Yürürken bir şeyler mırıldanıyordu :
-Murat yaşıyor, Murat yaşıyor, Murat yaşıyor…