Yasin Suresi’nin Düşündürdükleri – Dr. Ahmet Girgin'in Gezi ve Yazıları
1. Yâ Sîn.
34,35. Meyvelerinden yesinler diye biz orada hurmalıklar, üzüm bağları var ettik ve içlerinde pınarlar fışkırttık. Bunları onların elleri yapmış değildir. Hâlâ şükretmeyecekler mi?
80. O, sizin için yeşil ağaçtan ateş yaratandır. Şimdi siz ondan yakıp duruyorsunuz.
 . Bu âyet şöyle de tercüme edilebilir: “Meyvelerinden ve kendi ellerinin yaptıklarından yesinler diye biz orada hurmalıklar, üzüm bağları var ettik ve içlerinde pınarlar fışkırttık. Hâlâ şükretmeyecekler mi?”
 . Bu âyette, Arapların “marh” ve “afar” adını verdikleri iki cins ağacı yaş hâlde iken birbirine sürterek ateş yakmalarına işaret edilmektedir.
Şimdi, önce ayetlerin mealini okuyalım, sonra düşüncelerimi mavi yazılar halinde sizlerle paylaşayım:
Gördüğünüz gibi Diyanet İşleri mealinde Kuran için “indirilmiştir” denmektedir. Aslında bu anlatım yanlış değil, ama en azından eksiktir. Doğrusunun “parça parça indirilmiştir” olması gerekir. Zaten diğer meallerde parça parça indirilmiştir anlamına gelen “inzal olmuştur” yazmaktadır ve doğrusu budur.
İnzal, “n,z,l” kökünden gelmektedir. Aynı şekilde, eskiden inmeye verilen ad “nüzül”dür. Nüzül, bir seferde inme demektir. Felcin eski tanımı olan nüzül hakikaten bir seferde iner ve hatırasını hemen bırakır. O da fark edeceğiniz üzere “n,z,l” kökünden gelmektedir. Yukarıdaki örneklere “nezle” yi de ekleyebiliriz. Nezle de “n,z,l” kökünden gelmektedir ve bir seferde inen burun akıntısını belirtmektedir. Ama Allah Kuranı uzun bir süre içinde parça parça indirdiği için nüzül kelimesini kullanmamakta, çok doğru olan inzal tarifini belirtmektedir. Bu incelikler ne yazık ki Türkçemizde yoktur. İşte Kuranın mucizelerinden biri de budur; tam olarak tercüme etmemiz çok zordur. Bu nedenle de kuranın tercümesi olamaz, ancak meali olabilir.
Bana göre de en iyi meal, dili günümüzde biraz eski ve ağır olmasına rağmen, Atatürk’ ün emriyle bu çalışmayı yapan Elmalılı Hamdi’ nin mealidir.
Allah burada Kuran’ ı kendi katında hiçbir değişikliğe uğramadan Levh-i Mahfuz’da kaydettiğini ve dolayısıyla koruduğunu yazmaktadır. Peki, Kuran Peygamberimize inzal olduktan sonra da acaba aynı şekilde korunmuş mudur?
Şurası muhakkak ki Kuran tüm kutsal kitapların içinde en bozulmamışıdır. Fakat Alak suresi ile başlayan Kuran’ ı, surelerin yerini değiştirerek Fatiha ile başlatmak Allah’a karşı yapılmış bir iş değil midir?
Kullar tarafından surelerin başına eklenen “Bismillahirahmannirahim” sözleri Allah’ın kitabında değişiklik yapmak anlamına gelmez mi?
Bu konuda İlhan Eliaçık’ın açıklamalarını desteklediğimi sizlere söylemem gerekir. İlhan Eliaçık da Kuran’ ın inene kadar Allah tarafından korunduğunu belirtmekte, fakat Peygamberimiz, Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer ve Hz. Ali zamanındaki Mushafların derlenmelerinde benimle aynı kaygıları paylaşmaktadır.
Bu ayette insanların bilmedikleri birçok şey olduğunu ne güzel anlatıyor. Peygamberimiz zamanında daha keşfedilmemiş bazı canlıları biz asırlar geçtikten sonra ancak mikroskop kullanarak, deniz altında araştırmalar yaparak fark etmedik mi? Hâlbuki Allah bize bunu kutsal kitabında 1400 sene önce o zamanın insanlarının anlayacağı dil ile açıklıyordu.
Bazı ateistler, bilimin buluşlarını insanların yaptığını söylerler. Tabiatıyla buluşları insanlar yapmaktadır; ama o bilgiler Allah katında ezelden beri zaten vardı. Eğer Yüce Yaratan bize izin vermeseydi, acaba insanoğlu o buluşları yapabilir miydi?
Bu şekilde düşünenler olaya çok dar çerçevede baktıklarını ne zaman fark edecekler acaba?
Biz ancak Allah’ın bize müsaade ettiği bilgileri, zaman içinde ve belirli bir sıra ile öğrenebiliyoruz ve kendimizi Tanrı’ nın yerine koyarak Allah’ın olmadığını varsayımı gafletine düşüyoruz.
Naçiz düşünceme göre, kâinatta mutlaka bizden ileri düzeyde zekâya sahip varlıklar mevcuttur. Uçan daireler ve başka yollarla, o varlıkların bizim dünyamızı ziyaret ettiğine inanıyorum. Ama insanoğlu daha Mars’ a gidememişken, kendini birçok şeyin mucidi sanıp, böbürleniyor. Ne büyük gaf!
Bu konuda en güzel açıklamaları Einstein yapmıştır. Bakın geçen asrın en büyük âlimi, inancın, bilimden üstün olduğunu ne yalın bir şekilde açıklıyor:
“Bilimin bittiği yerde, inanç başlar.”
“Bilimin açtığı her kapının ardında insan Tanrı’yı daha iyi görebilmektedir.”
“Tanrım, Bana değiştirebileceğim şeyler için cesaret, Değiştiremeyeceğim şeyler için sabır, Ve her iki şey arasındaki farkı anlayabilmek için bilgelik ver.”
“Dünyanın Kainat’taki biricik meskûn yer olduğunu farz etmek bile düpedüz cehalettir. Yetkili kişileri “uçan daireler yoktur” iddiasına sürükleyen tabii bir korku veya beşeri bir kibir ve azamettir…”
Gündüz ve gecenin birbiri ardına gittiğini o zamanın cahil araplarına ne kadar güzel bir dil ile anlatmıştır: hem karanlık içinde kaldıkları, hem de insanoğlunun buna karşı hiçbir şey yapamadığı daha güzel anlatılamazdı…
İnsanoğlu 17. yy’a kadar dünyanın dönmediğini, güneşin dünya etrafında hareket ettiğini zannediyordu. Demek ki insanların güneşin yörüngesini öğrenmesinden tam 1000 sene önce Allah bunu Kuran’ da açık seçik olarak M.S. 7. yy’da belirtilmiştir!
Ayın yörüngesinin dairesel olmadığını artık biliyoruz. Bu eliptik hareketi şimdiki matematik bilgimiz ile tanımlayabiliyoruz ama, 7. yüzyıl dünyasında bu hareketi cahil araplara nasıl anlatılabilirdi? İşte Kuran’ ın bir başka mucizesi de budur: hurma dalı demiyor, “eğri hurma dalı gibidir” diyor. Yani ayın dünyamızdan zaman zaman uzaklaştığını, zaman zaman yakınlaştığını, o devrin insanlarına o zamanın anlayabilecekleri bir anlatımla sunuyor.
İnsan anne karnında “faetus” vaziyetindedir: yani eller ve dizler karna çekik, toparlanmış bir haldedir. Sonra dört ayak üzerinde emeklemeye başlar ve nihayet iki ayak üzerinde yürür.
Seneler geçer yaşlanır, beli bükülür ve aynı doğumunda olduğu gibi yuvarlak halde kalır, belki de yatalak olur ölür.
Olay yalnız fiziksel anlamda anlatılmamaktadır; nasıl çocuk annesine muhtaç ise, yaşı çok ilerlemiş biri de aynı bebek gibi bakıma muhtaçtır.
Son olarak, düşünce seviyesinde de benzerlik şaşırtıcıdır: nasıl ki küçükler bir olay sırasında fikir üretip, yorum yapamazlarsa, beyin hücrelerinin harabiyetine bağlı olarak ileri yaşta da insanlar unutkan olurlar, doğru düşünemezler ve yorum yapamazlar. Hele bir de buna Alzheimer gibi hastalıklar eklenirse, vay insanoğlunun haline…
Bir ayetin hayatı bu kadar güzel betimlemesini insan ancak hayranlıkla izleyebilir.
Hakikaten arapça bilenler için Kuran bir mucizedir:
Nesir hiç değildir.
Edebiyat kitaplarında okuduğumuz yazılara da benzemez.
Günümüz Türkiye’ sinde herkes kâfirin “Müslüman olmayan” tanımında birleşir. Hâlbuki kafir “k,f,r” kökünden gelir ve “üstünü örten” anlamını betimler.
Diyeceksiniz inanmayan ile üstünü örten arasında ne bağlantı var? Çok bağlantı var. Çünkü hak dinimiz Hz. Muhammed zamanında pırıl pırıl bir din idi. İslam’ ın üzerini birçok insan, asırlar boyunca, isteyerek veya istemeyerek örttü. Şimdilerde dinimiz bir şekilci hal aldı.
İşte her ne sebep ile olursa olsun, tertemiz Müslümanlığı bozan, yani İslamın gerçeklerini örten kişilere Müslüman görünümünde dahi olsalar Allah kafir demektedir.
Kafirin çoğulu küffar veya kafurundur: eskiler bilirler, ağrı kesiciler çıkmadan önce baş ağrısını geçirmek için şakaklara kâfurun sürerlerdi. Neden o merheme kâfurun denir? Ağrıyı örttüğü için, yani o merhem de bir kâfirdir.
Ben yapabildiğim kadar bu örtülerin kaldırılması için çalışıyorum ki saf, temiz İslam olabildiğince ortaya çıksın.
İnsanın bir nutfeden yaratıldığı belirtilmektedir. Nutfe “içten asılı şey” demektir. Sözün büyüklüğünü fark edebiliyor musunuz?
Erkek ile dişi çiftleşiyor, dişinin yumurtası dölleniyor ve bu embriyo ana rahminde içten asıllı kalıyor.
Allah insanın bu şekilde meydana geldiğini o zamanın cahillerine başka türlü anlatabilir miydi?
Diyanet işlerinin tercümesinde sudan (meniden) deniliyor. Aslında bu meal, bana göre uygun değil, su sözü kesinlikle geçmiyor, meni ise embriyonun döllenmeden önceki durumunu yani yalnız erkek tarafını belli ediyor.
Halbuki nutfe diğer adıyla embriyo erkek ve dişinin birleşmesinden oluşan hücreyi tam olarak betimliyor. Bu mucize değil de nedir?
Diyanet işlerinin meali en azından eksiktir, hatta yanlıştır, hatta siz Arapça bilmeyenleri yanıltmaktadır.
80. O, sizin için yeşil ağaçtan ateş yaratandır. Şimdi siz ondan yakıp duruyorsunuz.
Bu sureyi ilk okuduğum zaman herkes gibi ben de bildiğimiz normal ağaçtan ateşin oluşabildiğini düşünmüştüm. Hâlbuki bir zamanlar TGRT’ de Kuran mealini sunan Orhan Karmış Hocanın (Bulabilirseniz, Orhan Hocanın Kuran açıklamalı mealini herkese şiddetle tavsiye ederim) tarifi ile çok daha başka bir perspektif kazandı. Hocanın dediğine göre surede belirtilen yeşil ağaç, arap çöllerinde yetişen ve koparıldığı zaman dallarından su damlayan bir ağaçtı. Yani kurak ortamda yetişen kuraklığın karşıtı olan sulu bir ağaç.
Kuran mucizesi bu kadarla da bitmiyor; bildiğiniz gibi su ve ateş birbirini yok eden iki elementtir. Hâlbuki bu ayette belirtildiği üzere, o sulu ağaç, karşı elementin yani ateşin oluşmasını sağlayacak olan kaynak olmaktadır.
Bu kadar güzel tarifi siz başka hangi kitapta gördünüz?
 . Bu âyette, Arapların “marh” ve “afar” adını verdikleri iki cins ağacı yaş hâlde iken birbirine sürterek ateş yakmalarına işaret edilmektedir
Türkçe’mizi yabancı kelimelerle katledişimiz üzerine	Galatasaray Lisesi’ nden de karaktersizler çıkar