Melih (@melihh) Kitap Alıntıları
Okullar, her ne kadar öğrencilerini insan ruhunun ve aklının en yüce değerleriyle dolduklarını savunuyorlarsa da, yaptıkları şey, bilgi paketleri üretmektir ve bu açıdan bakınca, okulları üretim fabrikasına benzetmek mümkündür.
Bilmek ve Hayalkırıklığı üzerine
''Olmak'' ilkesine dayanan bir otorite, belirli bazı toplumsal görevi yerine getirebilme temelinin yanı sıra, o kimsenin kişiliğine de önem verir.
Tüketilen şeyin kişiden geri alınması imkansız olduğu için, bu durum korku duygusunu azaltmaya yarar. Ama her tüketilen şey, tüketildiği andan itibaren, tüketiciyi tatmin edemez hale geldiği için de, insanlar yeniden ve daha fazla tüketime yönelmek zorunda kalırlar. Bu şarkın sonu bir türlü gelmeyince, hep tatminsiz bir çırpınış içinde bocalayan modern tüketiciler, kendilerini şu formülle ifade etmek durumunda kalırlar.''Ben, sahip olduğum ve tükettiğim şeyler dışında bir hiçim.''
Yaşamak yorulmaktır. İnanmak cesaret ister:Olmak cesareti. Yola çıkmak, Kierkegaard'ın dediği gibi kaygıyı çoğaltmaktır, yola çıkmamaksa kişinin kendi benliğini yitirmesi. Yola çıkmak kendinin farkına varmaktır, kendini bilme çabasıdır. Kişi, kendisiyle yüzleşmekten mutlu olmaz, farkındalık kaygıyı çoğaltır. Ama kaygıların başı anlamsızlık kaygısıdır. Bütün anlamları anlamlandıran bir anlam isteriz; bu dünyadaki varoluşumuzu açıklamak, deryalar içre bir katre olmanın dayanılmaz uçuculuğunu gidermek isteriz. Kolay mıdır milyarlarca canlıdan biri olmak ve yine de biricikliğine inanmak? Üstelik bu hayatın sonu olduğunu ve bir gün herkes gibi toprağın altındaki o serinliğe uzanacağımızı da biliriz. Her geçen gün, ölüme bir gün daha yakınızdır.
Kırdıysam özür dilerim, onu demek istemedim. Sorduğunuz için söylüyorum, evet sizde sübyancı tipi var. Ama bu öyle olduğunuzu göstermez elbette. Belki de bu yönünüzü bastırmışsınızdır. Ayrıca sübyancıysanız bile bu beni hiç ilgilendirmez.
Neden bütün manyaklar kendinden bu kadar emin konuşur ?
ama duyularım uyuşmuyordu bir türlü...onun kahkahası aklımdan çıkmıyordu, tiz ve kötücül kahkahası...
Özellikle de geçmek bilmeyen öfkem elimi ayağımı felç etmişti..
Bu alıntı diri diri gömülen, sağlıklı bir şekilde yaşanamayan duygunun nasıl bir somatik(bedensel) hastalığa dönüştüğünün bir numunesi olmak yönünden dikkat çekicidir.