Sayha | Kentin Gizemi - Süleyman Sönmez
Anasayfa/Hikayelerim/Sayha | Kentin Gizemi
Süleyman Sönmez Follow on Twitter 25 Ocak 2009
10 1.459 1 dakika okuma süresi
Cipin arkasında kazı araçları takırdıyordu. Yol bozuktu. Ben ve kameraman Hasan arkadaydık. Arkeolog Melek Hanım önde şoför yanında oturuyordu. Uçakla İstanbul’dan geldiğim halde kendimi yorgun hissediyordum. Erzincan’dan ayrıldığımızdan beri toprak bir yolda sarsılarak ilerliyorduk. Kazı alanına gelmemize fazla kalmamıştı. O an bilmiyordum ama dünyanın en ürpertici keşiflerinden birisini yapmak üzereydik.
Fotoğraf: rosemanios | Creative Commons lisansı ile kullanılmıştır. Tasarım: Süleyman Sönmez
Melek Hanım iner inmez Jandarma Komutanı’na doğru gitti. “Bir şey alabilmişler mi?”
Binbaşı hemen elini uzatıp “Hoş geldiniz” dedi “Hayır, alamamışlar. Bir şey alabileceklerini de sanmıyorum.” Melek Hanım güneş gözlüğünü indirdi. “Anlayamadım Binbaşı…”
Adam, canı sıkkın bir ifadeyle kaçak kazı alanını gösterdi. “Şurası, gelip kendi gözlerinizle görün.”
Hasan omuzuma dokundu “Abi, biz gitmeyelim. Burada bekleyelim.” Yüzünde korkmuş gibi bir ifade vardı.
“Neden Hasan? ”
“Abi yatır matırdır? Kazmışlar, gitmeyelim. Melek Hanım baksın” dedi.
Tavrı hiç hoşuma gitmedi. “Hasan ne yatırı? Herifler hazine avcısıymış. Hazine ararken arkeolojik bir yerleşimi açığa çıkarmışlar. Ne yatırı? O zamanlar evliya mı vardı? Boşuna mı geldik buraya oğlum. Süper haber olacak demiyor muydun uçakta?”
Hasan pek rahatlamışa benzemiyordu. “Öyle deme abi. Her devirde evliya vardır. Adı başkadır belki…”
“Ya Hasan, Allah aşkına kalıbından utan. Yürü ya. Seni boşuna mı getirdim? Fotoğraf çekeceksin. Kameranı da ayarla. Hayret bir şey ya…”
Kazı bölgesinde yirmi jandarma eri toprağı genişletmeye çalışıyordu. Yanlarında getirdikleri küreklerle saatlerdir uğraştıkları belliydi. Binbaşı mola vermeleri yönünde astsubaya işaret verdi. Askerler gidince Melek Hanım’ı çukura indirdiler. Ben de peşinden indim.
Çok kalın bir taş duvar vardı zeminde. İçinden bir taşı çıkarmaya çalışmışlardı ama başaramamışlardı. Her bir taş tuğla gövdemin yarısı kadardı. Melek Hanım “Tuhaf” dedi. “Bu çeşit duvar örgüsü. Çok tuhaf”
Binbaşı yılların arkeoloğuna merakla sordu “Neden, Melek Hanım?”
Blok taş parçalarının birleşme yerlerini gösterdi. “Harç yok. Bu parçalar birbirine geçmiş. Bu tarz yapıyı sadece Amerika kıtasındaki bazı binalarda gördüm”
“Ne tür binalarda?” diye sordu binbaşı. Melek Hanım bir saniye kadar tereddüt edip. “Maya piramitlerinde” dedi. Binbaşı “Ciddi misiniz?” diye sordu bir kaşı havada.
Hasan’a dönüp fısıldadım. “Kaydediyorsun değil mi?”
Arkeoloji asur Bilim Kurgu bilimkurgu Biraz Tuhaf Bir Kitap Hikaye medeniyet sayha urartu
Güneşin Tam İçinde'ye iPhone Dopingi
Numan Arda Çebi dedi ki:
25 Ocak 2009, 11:50
Süleyman üstad, yüreğine sağlık, etkileyici ve merak uyandıran bir öykü olmuş. Bir çırpıda okuyuverdim. Ayetlerle desteklenmiş olması da önemini ve ilgiyi artırıyor.
25 Ocak 2009, 12:22
Numan, çok teşekkür ederim. 🙂
25 Ocak 2009, 15:51
Dostum hepsini bir kitapta birleştirsen? Bence harika olur. İyi tutulacağına da eminim. Ellerine ve hayal gücüne sağlık )
26 Ocak 2009, 22:52
Yine bir nefeste okudum. Hatta nefes almayı unuttum da denebilir. Ama böyle olunca TV dizisi gibi elim böğrümde kala kalıyorum. Kitap gibi olsun, kısa öykü olmasın, uzun uzun okuyabileyim. Ellerin dert görmesin, teşekkürler yazmaya devam ettiğin ve bizlerle paylaştığın için.
Hamiş: Seni tanımayan çevrimdışı dostlarıma anlatmak için “Türkiye’nin Asimov’u, Chricton’u, Koontz’u, King’i aslında, ama sakin bir hayatı tercih ediyor sanırım” diyorum.
26 Ocak 2009, 23:13
TEAkolik bu ara herkesten duymaya başladım. Hatta genelde yazdıklarıma burun kıvıran kardeşim bile 🙂 Kitap halinde yazdıklarımı yayınlamak giderek yaklaşıyor.
Müge Abla, roman da yazıyorum 🙂 Ama yayınlamıyorum. Tek farkı bu. Burada yayına aldığım hikayeler çoğunlukla duygusu, anlatımı, bilgisi yoğun, akıcı olması hedeflenen ve özellikle her bir hikaye ayrı bir dünyayı, zamanı olayı anlatsın diye verilen öyküler. Birçok kısa öykü yazdım. Sadece çarpıcı olanları sunuyorum. Türkiye’nin Asimov’u King’i olmak çok büyük övgüler. Ama bu övgüleri duymak ne kadar mutlu etse de nesnel bir bakışla bakarak diyorum ki, “tamam geliyorum sıkı geliyorum” ama daha bayağı yolum var ablam 🙂
27 Ocak 2009, 22:43
Yolun açık olsun o zaman Süleyman abi 🙂
3 Şubat 2009, 20:10
Abi ben yeni takipcilerindenim. Seni tanımak ve öykünü okumak bir zevkti. Takipçin oldu bilgine 🙂
Durukan Duru dedi ki:
13 Nisan 2009, 14:42
Süleyman Bey, bu öyküyü kesinlikle roman haline getirmelisiniz. Da Vinci Şifresi gibi yankı getirebilir doğru reklamla. Ardından filmi çekilir, devam kitapları yazarsınız, onların da filmi çekilir, hatta bunlar sayesinde yöreye arkeolog ve turist akını bile olabilir.
25 Temmuz 2009, 17:00
Süleyman Bey ben Harry Potter ve Yüzüklerin Efendisi gibi filmleri görünce bizim binlerce yıllık tarihimiz var ama bırakın böyle film çevirmelerini bu tür roman yazarlarımız bile yok diye üzülürdüm. Şimdi sizin yazılarınızdan birkaçını okudum hoşuma gitti öncelikle çocuklarımızı ve gençlerimizi düşünmeye, araştırmaya sevk etmesini sevdim. Başarılarınızın devamını dilerim saygılar.
şeyma tarkan dedi ki:
7 Eylül 2012, 16:15
gerçekten çok güzel ilgi çekici bi senaryo yazdım ama bu kadar etkili olduğunu düşünmüyorum eline sağlık abi 🙂