SÖZLER BULDUM: Mart 2013
Dükkanın kepengini kaldırdığında gün ışığı içeriyi aydınlattı. Eski camlı vitrinini neredeyse üç aydır silmiyordu, camın üstünde biriken toz günden güne kalınlaşıyordu. Kafesleri dışarı koyup sergilemese ve büyükçe ''Pet Shop'' yazan mavi bir tabelası olmasa, ne sattığı belli olmazdı.
Sol dükkandaki berber Mustafa Bey, kepengin çıkardığı gürültüyü duyar duymaz hemen her sabah yaptığı gibi elinde havlu, gözlüğü burnunun ucunda, telaşla dışarı çıkıp bağırdı:
-Günaydın Ali Bey! Benim çırak yine geç kaldı.
Ali Bey, Mustafa Bey'i severdi sevmesine ama bazen, aynı yaşta olmalarına rağmen onun kurduğu ve kendisinin kuramadığı, yıllar geçtikçe de iyice bu konudaki şansının azaldığını düşündüğü aile düzenine; akşam eve gittiğinde onu sevgiyle ve sıcak yemekle karşılayan eşine, içerde ödev yapan; babaları geldiğinde koşarak yemeğe oturan, biri ilkokul biri ortaokula giden çocuklarına çok imrenir; bu imrenme duygusunu bazen öyle yoğun hissederdi ki, neredeyse ondan nefret etmeye başlayacak gibi olurdu. Sonra da tüm bu saçma düşünceler için kendine kızardı.
Çayını beklerken, kedilerden birinin biraz huzursuz davrandığını fark etti. Kapının tam karşısına denk gelen kafese yöneldi.
Kapı tarafından gelen ayak sesine:
-Neden sordunuz? diye karşılık verdi Kadın.
-On iki sene önce bir kazada ben de ailemi kaybettim. Bursa'da, şu meşhur zincirleme kaza. Ölen beş kişiden ikisi annem ve babam.
Ali Bey arkasına yaslandı. Notu elinde çevirmeye başladı.
Çok sonra fark etti; kağıdın arkasında bir telefon numarası yazılıydı...