GaMe Başlıyor...: 2010
İki yaz önce Bodrum’ da tatildeyim. Bir arkadaşımın yanına gitmiştim, O gündüzleri çalışırken ben de kendi kendime vakit geçiriyordum.
Genellikle sakin iskelelere konuşlanıyordum. Ruh halim sebebiyle hiç sosyalleşesim yoktu, sadece kitaplarla ilişki kurduğum bir tatildi işte…
Kimse umurumda olmadığı için herkesin müthiş dalga geçtiği fakat lens kullanan biri olarak beni çok rahat ettiren su geçirmez, eski tip, kocaman, büyüteç camlı deniz gözlüğü ile giriyordum denize.Biraz tuhaf görünüyordu evet ama dedim ya pek de umursamıyordum.
O gün yine gözlüğümü taktım ve denizler alemine daldım, ilk kez bulanıktı Gündoğan’ın suyu. Hatta görüş mesafem o kadar kısıtlıydı ki, biri yakınıma gelene kadar seçemiyordum.
Ve her şey birdenbire oldu. Sıradan, güneşli, masum bir yaz günü o talihsiz kazayla alacakaranlık kuşağına dönüşecekti.
Suyun altında önümü bile doğru düzgün göremeyerek- ama nedense ısrarla su altında gitmeye devam ederek- ilerliyordum. Birdenbire beyaz bir insan butu gördüm ve çarpmadan sudan çıkabildim. Çarpışacakmış gibi olduğumuz için nezaketen “pardon” demek üzere yeltenirken, butun sahibi feryat etmeye başladı:
- N’aaptığınızı sanıyosunuz siz? Az daha bana çarpacaktınız…
Ama neredeyse ağlayacak, o kadar feci durumda yani…
-Pardon, su çok bulanık bugün, son anda gördüm sizi
Ben onun “ok sorun değil” diyeceğini konunun da burada kapanacağını düşünürken kadının annesi olduğunu sandığım daha olgun ve dolgun bir kadın yaklaşıp sazı eline aldı:
-Kızım ne kadar büyük badire atlattı farkında mısınız?
Ben cidden anlayamıyordum, bir an için gözümdeki dev deniz gözlüğünden şüphelendim. Belki de beni insan değil de garip bir deniz canlısı falan sanmıştı…
-Kusura bakmayın , görememişim.
Tam arkamı dönüp kulaç atmaya hazırlanıyordum ki tekrar bir ok geldi;
-Ya çarpışsaydık? Ne büyük panik yaşadım, ya çarpışsaydık? Neden önünüze bakmıyorsunuz?
Artık sinirlerimin ve sınırlarımın zorlanmaya başladığını hissettim. Alttan, üstten alacak halim de kalmamıştı, ayrıca dehşet bir merak duymaya başladım:
-Yahu otoban mı burası, ne demek suyun altında önüne bakmak, farlarımı da yakayım bari oldu olacak. Yahu çarpışsak ne olacaktı acaba ben de merak ettim, tır mıyım ben sizi biçip geçicem, 50 kilo bile değilim kaldı ki su altındayız, deniz altı hızında da değildim, kendi kendime süzülüyordum öyle. En fazla birbirimize değebilirdik hepsi bu. Alla Alla yaa, delirttiniz beni!
İnanılmaz ama devam ettiler bir süre daha, kadının annesi etraftakilere falan anlatıyor; “yaa evet kızıma oldu, çok büyük badire atlattı, nerdeyse ya, ya yaa sormayın, nerdeyse çarpışıyolardı”
Neredeyse ağıt yakacak!
Ayyy anlatırken bana yine sinir geldi şimdi! N’olurmuş çarpışsak yahu Allah aşkına biri bana açıklasın, ben hala anlayamadım…
Sanırım tek suçlu dev deniz gözlüğü,
Yok yok olamaz, başka bir şey olamaz…
Badire atlatmış hanımefendi!
Otoban sanki suyun altı…
Gönderen GaMe zaman: 01:44 2 yorum:
FOTOĞRAF HİKAYELERİ - 2
Kızsa mı gülse mi karar veremiyor dünyaya...
Dudağının ucu utangaç utangaç kıvrılırken gülmek ister gibi, gözlerinde muzip bir ciddiyet var
Hünerli ellerinden ne çocuklar, ne çiçekler, ne ağaçlar uçuştu kimbilir
Kaç kahraman hayat buldu zihninden kağıda
Umutlu bir "düşüncelilik" içinde bakıyor uzaklara
"olacak; iyi birşeyler olacak" der gibi
O hep beklediği gemi ufukta görünür görünmez ayaklanıp limana koşacak gibi...
Olacak dostum; İyi birşeyler olacak , uzaklarda olsun hep gözün...
Gönderen GaMe zaman: 00:50 Hiç yorum yok:
Komiklikler Şakalar 1:Çanakkale Geçilmez!
30 yıllık ömrümde başıma pek çok komik olay geldi. Bir kısmını unuttum malesef ama hatırlayabildiklerimi de bu blok aracılığıyla paylaşmaya karar verdim. Anılarımı kronolojik sırayla değil içimden geldiği gibi yazacağım . Hatta şu anda bu satırları yazarken ben bile hangi komik olayı anlatacağımı bilmiyorum. Artık zihnim hangi durakta durursa...
18 Mart 1984 veya 85...Çanakkaledeyiz. Boğaza nazır bir apartmanda yaşıyoruz; "Derya Apartmanı", altıncı kat...Fırtınalı günlerde annem pencereden çok bakarsa kadıncağızı deniz tutardı:) Henüz ilkokula başlamamışım ve doğumgünüm olan 18 Mart' ın Çanakkale'nin kurtuluşu olduğunu da bilmiyorum. Ayrıca yeni taşınmışız şehre, daha önce kutlamalara şahit olmuşluğum da yok.
Yaşgününün içinde olan her 5-6 yaş çocuğu gibi mutlu ve şımarığım. Yanlış hatırlamıyorsam bir yakınımızdan 50'li falan pastel boya seti gelmişti. İnsan çıldırmaz da ne yapar? Gece olup da pasta masta evrelerine geçildiği zaman annem bana bir sürprizlerinin olduğunu söyledi. Bendeniz saftirik de kimbilir ne heyecanlar içinde kendimi kaybettim. Tüm aile (ve belki misafirlerimiz ) balkona çıktık. Boyum kısa olduğu için beni bir sandalyenin üzerine çıkardılar ve az sonra şehrin benim yaşgünümü kutlamak üzere bir tören başlatacağını söylediler. Tamam tamam cidden çok saçma biliyorum ama 6 yaş için "imkansız" veya "anlamsız" var mıdır söyleyin? İnandım ben de çocuk aklımla. Hiç unutmuyorum o anı; en güzel kıyafetlerimle balkonda sandalyenin üstündeyim, heyecandan kalbim güm gğm atıyor ve derken fener alayı başladı. Daha neler neler...Boğazın üstünde havai fişekler, alkış halinde insanlar...Tüm şehir şu küçük bedenin 6 yıl önceki doğuşunu kutluyor. Düşünün bir ; ne gurur!
Gözlerim yuvalarından, kalbim yerinden fırlayarak töreni izliyorum. Annem yetinmiyor; "kızım halkı selamlamalısın bak senin için geçiyorlar" ...Aaa doğru nasıl da düşünemedim küçük kraliçe Gamelot olarak, tabii ki halkımı selamlamalıyım edalarıyla ve masallardan gördüğüm kadarıyla halkı selamladım. Heyecan ve mutluluktan ailemin abartılı şekilde gülmekte hatta muhtemelen altına işemekte olduğunu fark edemedim. Selamladım selamladım selamladım...
Sonra bunun bir şaka olduğunu, aslında şehirn kurtuluş günü kutlamaları olduğunu ne zaman ve ne şekilde öğrendiğimi anımsayamıyorum. Ama diyorum ki, iyiki de yapmışlar bu şakayı. Hayatımda bir kez olsun tüm şehrin benim için sokaklara döküldüğünü ve herkes tarafından alkışlandığımı deneyimleyebildim:)
Gönderen GaMe zaman: 08:53 2 yorum: