MAHCUBİYETİMİZİ NE ZAMAN KAYBETTİK?
Vicdan, ahlak, sevgi, saygı, hoşgörü, dostluk, eşitlik, kardeşlik, merhamet…
Bu değerler, bize anlatılan masallarda mıydı yoksa? Biz bunları ne zaman kaybettik veya hiç bir zaman sahip olmadık mı?
Her yeni gün çevremizde, televizyonda, radyoda, gazetede veya sosyal medya haberlerinde insanlık değerlerimizin bir bir kayıp olduğunu veya olmadığını görüyoruz.
Gazeteyi elime alıyorum, manşet bir haber, sekiz aylık bir bebeğin donarak öldüğünü görüyorum. Haberlerle birlikte, merhametimiz kayboluyor. Alt karede henüz yedisine basamayan diğer bir çocuk hayata tutunmak için dalgaların çırpınışları arasında can yeleği ile boğulmuş bulunuyor, bir deniz kıyısında. Haberle birlikte vicdan ve ahlakın kayboluşu. Bir sayfa çeviriyorum, yaşamının en güzel yaşlarında genç bir kızı sıkıştırmışlar, bir köşede hunharca tecavüz edilip atılmış... Haberle birlikte özgürlük ve insanlığın bitmişliği. Hemen yan kutucukta başka bir haberde hırsızlığın boyutu şekil değiştirmiş, günlük rutin iş gibi karşılanıyor. Dürüstlüğün kayboluşu. 3. sayfada başka bir haber; iki küçük çocuğa telaffuz edemeyeceğim bir şekilde işkence yapan üvey (!)… Yanına anne kelimesini ekleyemeyeceğim. Nedeni, Anne kelimesi kutsaldır, koruyandır, sevendir, yüreğinde tüm değerleri taşıyandır. Eğer bu kutsiyet olsaydı, saçlarının bir teline dahi zarar vermezdi. Çünkü çevremizde o kadar çok tanım olarak üvey anne var ki, kendileri doğurmuş gibi sarıp sarmalayan. Haberle birlikte sevgi ve duyarlılık kaybolmuştur.
Sayfaları hızlı hızlı çeviriyorum, bulmak istediğim ufacık güzel bir haber, başka bir sayfada yürek burukluğu ile öylece kalıyorum!.. Bakmaktan sıkıldıkları için sokağa atılan bir köpek yavrusu ve buna benzer daha nice haberler…
Aslında okumak istediğim, beklediğim haberler imkansız olan değil, olması gerekli olan haberler; ”Kanserin çaresi bulundu.”, “Okunan kitap sayısında rekora koşuyoruz.”, Öğrencilerimiz sanatta Avrupa birincisi.”, “Okulsuz köy kalmadı.”, “Yetim ve öksüz çocuklara eğitim bursu.”…
İnsanın bireyselliğine ve özünde taşıdığı onura değer vermek, farklılıklara saygı, vefalı olmayı, paylaşmayı, güvenmeyi, insanların birbirleriyle, aynı insan doğasına sahip olmak bakımından, aynı konum ve değerde olma hali. Yaşanabilir bir toplum ve dünya için insani değerlerin hepsi önemlidir. İnsanlık bu değerlerle yücelir. Sevginin, saygının hoşgörünün olmadığı bir toplumda uyum bozulur. Özgürlük, barış, sevgi, saygı, birlik, hoşgörü, sorumluluk, dürüstlük ve diğerleri…
Hiç sahip olamadık mı ya da ne zaman kaybettik?..
Tarih: 17.01.2016, 22:31 Okunma: 921
Elbetteki sahiptik.. Cocuklugumda bu degerlerle buyuduk biz.Gunumuzda ne yazik ki bircok sey gibi bu degerlerimizde yok olmaya yuz tuttu...Degisen toplum yapisi,yetersiz hukuk sistemi,Cehalet daha bir dolu sebepler..Hukukun olmadigi yerde ahlaktan soz edilemez diye de bosa denmemis. Kaleminize saglik. Guzel bir yazi ve zaman zaman kendimize sormamiz gereken sorular...
Tarih: 18.01.2016 - 01:03 | Gönderen: Nur Niemela- USA
Çok güzel ifade etmişsiniz,yüreğinize ve emeğinize sağlık.Ben de klasik deyimle "eğitim şart" ifadesini vurgulamak istiyorum.Sağlıklı bir eğitim olmadan,yaygınlaşmadan yaşanabilir bir toplum olmamız ne yazık ki mümkün görülmüyor!
Tarih: 18.01.2016 - 12:36 | Gönderen: Perviz Özdündar
ne diyeyim sen engüzel şekilde insan olmayan ruhları anlatmışsın
Tarih: 18.01.2016 - 17:00 | Gönderen: selçuk tankaya