Yazılı basın nereye!
Evet muhterem okuyucular… 2018’i uğurlayıp 2019’u karşıladığımız şu günlerde yine kendimizden bahsetmek ve geçmişimizden bugünümüze kısa bir yolculuk yapmak istiyorum. Meslekte geçirdiğim 42 yılın acı ve tatlı yanları oldu elbette ama en acısı son yıllarda özellikle de son birkaç ayda yaşanan ekonomik gelişmelerle birlikte yazılı basında geri sayım; adım adımdan öte koşar ayak devam ediyor. Sanırım meslekteki an acı hatıralardan biri bu olacak.
Bizim nesil geçmişten bu yana hafızayı biraz olsun karıştırınca karşımıza neler çıkıyor neler… Tek televizyonun yayın yaptığı ve herkesin izleyemediği televizyon yayınlarından tutun da daktiloyu bulmakta zorluk çektiğimiz yıllar ne çabuk geçti. Rahmetli Turgut Özal’la gelen özel televizyonların yayın hayatına girmesinden tutun da bilgisayarların hayatın bir parçası olmasına kadar..
Bunlar yeterli olmadı ve arkasından internet ve cep telefonları geldi. Hem de ne cep telefonu… Şimdiki telefonların büyük bir bölümünün hafızasına yetişmek mümkün değil. Sanırım günümüzdeki telefonların kapasitelerinin tamamını kullanabildiğimiz bile yok. İşte bütün bu gelişmeler yazılı basını adım adım geriye götürürken ekonomik sıkıntılar da tuzu biberi oldu.
Gelişmeler karşısında giderek zayıflayan yazılı basın günümüzde tabiri caiz ise can çekişir hale gelirken geleceği de çok parlak görünmüyor. Elbette bunda çalışan bizlerin de payı büyük ama bu saatten sonra çalışmanın da çok önemi kalmadı sanırım. Çünkü insanlar elektronik medyada habere de yoruma da bilgiye de çok daha erken hatta erken bile değil anında ulaşma imkanına kavuşunca yazılı basına ihtiyaç duymaz hale geldi.
Yazılı basının genel hali böyle iken bir de bunu yerel bazda düşününce maalesef durum daha da vahim bir hale gelmeye başladı. Çünkü; okuma yazma alışkanlığımız yok denecek düzeyde olursa elbette yazılı basının da değeri yeteri kadar anlaşılamaz. Geçmişte de çok okunmuyordu belki ama şimdi yok denecek düzeye inince tamamen önemsiz konuma geliverdi.
Yazılı basın varlığını belki bir süre daha devam ettirecek. Ancak bunun kalitesinin yok olmaması ve çalışanların mağdur duruma düşmemesi için devlet desteğinin sağlanması ve ayakta kalması için güçlendirilmesi gerekir. Daha iyi şartlarda tekrardan görüşmek umut ve temennisiyle gelecek günlerin insanlık için daha sağlıklı ve mutluluk dolu olmasını diliyorum.
Sinema Bizim OlmalıGazetecilik emektir!