Alright Now, Won't You Listen?: Bir Cennet ve Cehennem Tasviri Olarak: Sasalı Doğal Yaşam Parkı
Önce hayvanat bahçesi kısmında gezip öncelikli olarak mirketleri ve lemurları arıyoruz, lemurlar, "Maymun Adası" adındaki macera oyununu anımsatan ayrı bir bölümdeler, mirketler ise girişte oldukları için ilk amacımızı gerçekleştirip mirketleri izliyoruz. İkinci amacımız (lemurlar haricinde) su aygırını görebilmek ve su aygırını izlerken "I like big butts..." diye şarkı söyleyebilmek. Bu yüzden dosdoğru su aygırına doğru gidiyoruz. Su aygırları da tam bizim amacımızı anlamış gibi arkalarını bize doğru dönmüş, yemek yiyorlar, gülerek şarkı söylüyor, fotoğraflarını çekiyoruz. Sonra "Sırtlan Ayı Kurt" tabelasına gülerek kurt görmeye gidiyoruz, Eren ve Özge ayı görmek istiyorlar, Onur sırtlan, Cem ve eşi Nisan da daha önce geldiklerinde kurt görmediklerini söyleyerek kurtlara yöneliyorlar. Ben zaten kendimi kaybetmiş gibi bir oraya bir buraya koşup duruyorum, sırtlanlar sıcaktan mayışmış yatıyorlar, ayılar sırılsıklam, orada bir durgun su birikintisi, bir de akış halinde bir su yatağı var, devr-i daim yapıyor gibi, herhalde kendi kendilerini akan suda duş alır gibi yıkadılar diyoruz, durgun su pis görünüyor. Kurtlar da sıcaktan olacak, ortadan kaybolmuşlar. Koral, "Keşke gizli yerlerindeki bir duvarı da camdan yapsalar da oradayken de görebilsek hayvanları..." diyor, Eren, "Sonra hayvanlar kendilerini kessinler artık hiç özelleri kalmayınca, gizlenemeyince, intihar etsinler..." diye yanıtlıyor. Her şeye gülüyoruz çünkü BİRSÜRÜ hayvanla çevriliyiz ve hepimiz hayvanları çok seviyoruz. Vaşağı izlemeye giderken tam cama yaklaştığımız anda vaşak tıpkı kedilerin bir yere atlamadan önce gerildikleri gibi geriliveriyor ve biz "Oley!" derken bir kayanın üzerine hop diye atlayıveriyor. Tabelasında bir haftada yedi kilo kadar et ve iki tavukla beslendikleri yazıyor, Eren "Aslında bir haftada bu kadar yemek çok değil, eve alsan beslenir, bizim kediler yalan, böyle büyük kedi lazım, ele gelsin hayvan, diğer kedilerle anlaşabilecek olsa alırım eve hiç düşünmem..." diye ciddi ciddi konuşarak hepimizi güldürüyor. Zürafa gördüğümüzde iki metre boyu olan Eren'e "Bak, ağabeyin..." diyoruz, sonra oralarda bir yerde kayboluyoruz. Maymun Adası kısmına gidip lemurları da göreceğiz ve daha da geç kalmadan piknik alanına gidip mangal yapıp rakı içeceğiz. Maymun Adasının ne tarafta olduğunu elimizdeki haritadan çözmeye çalışırken gerçekten bir macera oyunundaymışız gibi mutlu oluyoruz, nerede olduğunu bulabildiğimizde de lemurlara doğru sevinçle ilerliyoruz. Daha önce buraya geldiğimizde lemurlar, tropik kısımdaydı ve o daldan bu dala atlıyorlar, izleyenlere türlü oyunlar yapıyorlardı. Bu sefer sıcağın tam göbeğinde, kurak bir kısımda, hiç dalı, bitkisi olmayan bir yere alındıklarını görüyoruz, hayvanlar miskin miskin oturuyor, bir şeyler tıkınıyorlar, izleyenlere bakışları bile sinirli, keyfimiz kaçıyor. Yine de gülerek birbirimize gösteriyoruz "Bak şunun kuyruğu diğerinden daha kısa, bak nasıl yemek yiyor, bak bak buraya çıktı..." diye ama ı ıh, pek keyif yok hayvanlarda. Lemurları da gördükten sonra hızlı hızlı tüm grup rakının yanında su getirmedikleri için oradaki kafeteryadan yarım litrelik birsürü pet şişe içinde su almaya yöneliyorlar, Koral'la ben geride kalıp diğerlerinin bakmaya yanaşmadıkları pumalara ve aslanlara bakmaya gidiyoruz. Tam biz oradayken iki puma birbiriyle oyun oynamak için birbirlerinin üzerlerine atlıyorlar, "Diğerleri yokken atraksiyon oldu, yanlarına gidince bir puma diğerinin boynuna atladı, kanlar fışkırdı, görevliler ayırmak için yanlarına gidince görevlilerden birini de öldürdüler diye anlatalım," diyoruz. Sonra çıkışta herkesle buluşuyoruz ve oraya geldiğimiz iki arabaya doluşup yakındaki piknik alanına gidiyoruz. Giderken yine kayboluyoruz, kimse daha önce burada piknik yapmamış, birkaç dönüşten sonra piknik alanını buluyor, mangalımızı yakıyor, önce tavukları, sonra köfteleri pişiriyoruz, rakımızı içiyoruz ve evlere dağılıyoruz.