İyi geceler küçük Joe: 'En önemli iş' defteri.
Hakkımda Cuma, Ekim 28, 2016
Öğle yemeğini hazmederken yazayım şuraya keyifle. Keyifliyim çünkü bugün. Çünkü erken uyandım, ve tekrar uykuya dalmadım. Biraz oyalandığım doğrudur. Ama olsun. Kalktım ya sonra. Ekmeği fırına attım. Çayı demlenmeye koydum. Sonra defterimi açtım. Bu hafta yapılacaklar listesindeki iki maddenin en sıkıcısını haftanın ikinci günü halletmişim. Mis. Bugün de son maddeyi hallettim. Ve bu iş çok hoşuma gitti: bir yere bu hafta halledilmesi gerek diye not almayı. Ve sonra üstünü çizmeyi. Aylık, haftalık ve günlük yapmaya karar verdim. Günlük zaten yapıyorum da, diğerlerini pek yapmıyorum. Hatta senelik ve üç-beş senelik bile yapılır. Sene başında yapmıştım senelik esasında. Ama kaynadı gitti. Değişime uğradı. Gözden ırak düştü. Ve unutuldu. Hatta onunla ilgili bir fotoğraf kolajı bile yapmıştım. Baktım geçen gün Pucca da yapmış. Methediyordu. Oraya ne resmi koysam oluyor diye. Celes'in ve daha birçok kişisel gelişimcinin önerisi: her zaman gördüğün bir yere as. Pucca da aynısını demiş, twitterda denk geldim. En verimli geçen günlerim çok sabit şekilde: bugün yapmam gereken en önemli iş nedir, onu belirleyince ve ilk iş olarak onu yapınca oluyor. Günlük olarak güne verim katıyorsa, haftalık, aylık ve seneliğini düşün. Ve üç ya da beş seneliğini. Ve hatta ömürlüğünü. O yüzden dedim sırf bu iş için bir defter almalıyım. En Önemli İşler defteri. Ve aldım. Sert kapaklı, çizgili, janjanlı bir defter aldım dışarıdaki işlerimi hallederken. Bugünlerde üstüne yazdığım, arka sayfası basılı, ozalitçide ciltlenmiş benim tersten açıp beyaz sayfalarını defter diye kullandığım uyduruk bir şey. Önemli işler, güzel defterler hak eder dedim. Yalan mı?
Bankalarla işim vardı dışarıda. Ne var ki bugün arife sayılıyormuş ve en yakınımdaki iki şubesini kapatmış, dolayısıyla beni yirmi dakika yürütmüş bankaya vardığımda, tam paydos saatine denk geldim. Pazartesine kaldı bazı işler. Pöf. Döndüm gerisin geri. Dönüş yolunda, yemeklik malzeme aldım. Eve vardığımda yorulmuştum. Kısa süre sonra acıktım. Dedim boşver ara öğünü, sen öğlen yemeği ye şimdi. Saatleri geri çekmiş olursun bir nevi ve bir nebze. Minestrone'm bitmişti. Tekrar ezogelin yaptım kendime. Bu sefer düzgün bir tarifle. Amanın bir kokular yayıldı ki eve, amanın bir kokular, öyle böyle değil. Sanırsın en pamuğundan bir anneannen var ve sana yılların tecrübesiyle içebileceğin en iyi ezogelini pişirmiş. Sarmısak ve soğanı rondoda çektim, elde rendelemeyeyim dedim. Ve çabucak oldu. Düdüklüde pişir diyor tarifte ben normal tencerede pişirdim. Gene de hızlı pişti. Yemek yapmaya o kadar bayılmıyorum da, çorba pişirmenin değişik bir keyfi var sanki. Böyle, sanki kuzinen var, dışarısı soğuk ve yağmurlu, ve sen kapağını açıp içine odun atıyorsun, iliklerinden başlıyorsun ısınmaya har har, üstünde kestaneler pişiyor, bir de çay, bir de müthiş bir iş başarmışsın epey uğraştıktan sonra, arkadaşın gelmiş beraber seviniyorsunuz. Evet ezogelin. Evet bu kadar keyif verdi bana. Belki annemin evinde pek değişik çorba pişmediğinden. Benzer bir keyfi kek pişirdiğimde alıyorum ya da kurabiye. Ya da başarılı olacağını önceden tahmin ettiğim ve ilk defa denediğim bir tarifte. Tamam, belki sırf ezogelin değil. Bir haber aldım. Güzel bir haber. Ve bu haberin güzel olmasında biraz benim de payım var. Ama henüz sevinmeye korkuyorum. Kesinleşsin istiyorum. Anlatırdım ayıla bayıla da, artık burası isimsiz değil. Bir de nazar değer diye resim bile paylaşmıyoruz, böyle de komik bir durum var. İki gün önce epey keyifsizdim aslında. Sıkıntılıydım. Bir post yazdım. Beğenmedim. Yollamadım. Ama bugün, bugün biraz daha farklı.
Anıl Ateş28 Ekim 2016 22:15Özlemişim kulaklığımda kulaklık küçük joe'dan haberler almayı ^^ Çok mantıklı şu ''en önemli işleri'' ayırma işi,hoşuma gitti.Ben yapılacaklar işleri o günün okul saatlerinde ya da bütün işler bitince ajandama yazıyorum.Nedense bütün işleri hallettikten sonra neler yaptığımı yazmak-kutucuğu boyamak çok daha tatmin edici geliyor.(Unutmamam gereken şeyleri genelde sabah post-itlerle masama yapıştırıyorum.)Sanki her günüm çok verimliymiş her gün bir şeyleri başarıyormuşum gibi hissettiriyor.Küçük adımlarla büyük işler küçük joe,devam! xoxoxYanıtlaSilküçük Joe28 Ekim 2016 22:54Anıl senin on beş- yirmi-otuz sene sonraki halini hiç düşünemiyorum, şimdiden bu kadar tertiplisin, ne kadar güzel bir şey. Bende çok geç başladı maalesef ama ne yapalım işte ben de böyle bir insanım. Şimdi ben de senden haberler almaya gidiyorum :)YanıtlaSilsibel durmaz30 Ekim 2016 09:07Ezo Gelin çorba benim için heralde:)) Hep güzel haberler alman dileği ile sevgiyle kal.YanıtlaSilküçük Joe30 Ekim 2016 12:50Tüm tarifler öncelikle sana, afiyet sağlık sıhhat ve keyifle :))) Sevgiler.YanıtlaSilYorum ekleDaha fazlasını yükle...
Mis gibi başladı sonbahar.