Gülgiller (Rosaceae) familyasından meyve ağacı ve bu ağacın besin olarak yararlanılan sert çekirdekli (tohumlu meyvesi), Çin kökenli bir bitki olan kayısı Orta ve Güney Asya’da, Amerika’da, Avrupa’nın güneyinde ve Kuzey Afrika’da yaygın olarak yetiştirilir. Kayısı ağacının koyu yeşil ve enli yüreksi yaprakları genç dalların düğümlerinde tek tek ya da çiftler halinde bulunan pembemsi beyaz çiçekleri vardır. Meyve büyüklüğü çeşidine göre değişiklik gösterir. Şeker, A ve C vitaminince zengin bir ürün olan kayısıda, dayanıklılık ve sağlamlık veren potasyum ve magnezyum mineralleri, kan yapıcı demir, güzel bir cilt ve saç için faydalı silikon ve kanseri önlemede betakaroten bulunur. İranlı bir şair, bu sağlık ağacına “güneşin tohumları” adını vermiştir.
Kayısı özellikle kansızlık çekenlere, gözlerinden ve ciltlerinden rahatsız olanlara birebirdir. Bu tarımsal meyve taze olarak tüketildiği gibi kurutularak ya da pestil yapılarak da değerlendirilir. Reçel ve komposto yapımında da kullanılan kayısı, adındanda (Prunus armeniaca) anlaşıldığı gibi bir Ermenistan yöresine özgü bir eriktir. Büyük Arap Cerrahi Meshuğ, kulak hastalıklarında ve hemoroide karşı kayısıyı ilaç olarak kullanmıştı. Kayısının çekirdeklerinin de solucan düşürmede kullanıldığı bir gerçektir.
Yalnız içinde bulunan asitsiyanidrik nedeniyle az miktarda alınması yeterlidir. Haziran ayında, semt pazarlarında da bulabileceğiniz kayısıyı, kan temizlemede bol bol kullanabilirsiniz; tam olgunlaşmamış kayısı da betakaroten daha fazladır. Ülkemizde belli başlı kayısı çeşitleri; şekerpare, paviyo, şam kayısısı, tokaloğlu, imrahor, ethembey, karacabey, macar kayısısı ve royal’dir.