Her şey bir gaz ve toz bulutu ile başladı. Nasıl olduysa oldu bu şahane gezegen insan denen varlığın hükmü altına girdi bir zaman. Ya da o öyle sandı.
İnsan varlığının Dünya üzerindeki hikayesine dair çeşitli rivayetler ve inanışlar olsa da geldiğimiz noktada moraller epey bozuk. Modernizm adı altında doğadan kopan insanın, kendi gerçek doğasıyla da ilişkisi epeyce bozulmuş durumda.
Ne zaman bir afet olsa gökler bize insanın hükmünün geçersizliğini büyük acılarla ve şaşkınlıklarla hatırlatır. Hafızamız zayıftır, çabuk unuturuz o başka.
Çoğumuz kendimizden sonra çocuklarımıza kalacak geleceğe dair umutlarımızı korumakta epeyce zorlanıyoruz bu yüzden. Sırf bu sebeple anne baba olmaktan korkanlar da var.
Yaşadığımız şu Dünya’da yepyeni dönemler başladığında bunu o çağda yaşayanların çoğu hemen fark edememişti. Ne ampulün keşfinde ne de matbaanın bulunmasında, o çağı yaşayanlar Dünya’nın bunlar sayesinde ne büyük bir değişim yaşayacağını anlayamamışlardı.
O zamanlar da savaşlar vardı, insanlar başka insanların zulmü altında inliyor, bugün olan vahşetten daha azı yaşanmıyordu.
Ama bir yerlerde birileri insanlığın iyiliği için çalışmaya, güzelliğin, yeniliğin peşinde koşmaya devam ediyordu. Bugünkü yaşantımızda iyiye, güzele dair ne varsa o zamanın çocuklarının sayesinde.
İnsan varlığı hakkındaki umudunu yenilemek isteyenlerin bugün doğan çocuklara bakması gerekir. Onların aslında olan biten her şeyden haberi var. Büyüklerinin acizliğinin, bir şeyleri güzele doğru değiştirmek konusundaki cesaretsizliğinin, tutunduğumuz ‘hepsi benim olmalı’ dağlarının birer birer çöküşünün farkındalar. Ve biz nasıl kendi büyüklerimizin hataları için ‘ben böyle yapmayacağım’ demişsek, onlar da bize öyle diyorlar.
Bugünlerde bir yerlerde bir şekilde yeni bir çağı başlatacak çocukların var olduğunu bilmeliyiz. Onlar bizim henüz farkında olmadığımız kadar büyük ve güzel, yeni bir akla sahipler. Söylediğimiz, yaptığımız, tutunduğumuz her şeyi geride bırakıp, önlerinden çekilsek bile çok şey yapmış olurduk.
Süresi : 00:52 İzlenme : 5098