Ankara'da Bir Gün Daha Yaşamak — Şizofreni Dernekleri Federasyonu
Buradasınız: :Ana Sayfa/Jiletten gemi/Ankara’da Bir Gün Daha Yaşamak
Sinirlerin gerildiği, ölümün an meselesi olduğu, yaşamanın “hep kahır” ile süreceğinin düşünüldüğü Ankara’da bir öğrenciyim. Dün Kızılay’daki patlama sırasında orada değildim. Yarın Dil Tarih Coğrafya Fakültesi’ne tez danışmanımın yanına gideceğim. Bugün derneğe gitmek için yola koyulduğumda içimden “yaşamak görevdir bu yangın yerinde” diyordum. Yarın da aynı cümle ile yola çıkacağım ve eve sağ salim dönebilirsem iki kedime, başka şehirde yaşayan aileme ve arkadaşlarıma bir gün daha sağ olduğum için sarılacağım.
İnsanın en temel özgürlüğü yaşamak olduğu halde ülkemde yaşamak tesadüf ve bu tesadüf artık hiç güzel değil…
Yerin artık ayaklarımızın altında olmaması gibi bir duygu ile ne kadar sağ olsak da sağlıklı değiliz. Ne anlamı var şimdi yazmanın diyebilir biri ama ben de ona yemenin, içmenin ne anlamı var diye sorabilirim. Ne anlamı var düşünmenin, sorgulamanın diyebilir biri ve ben de ona yaşadıklarımızın temelinde yüzeysel düşünmenin, sorgulamadan inanmanın olduğunu söylerim.
Aklımı korumak istiyorum ama onu saklayamam.
Yüreğimi korumak istiyorum ama onu kaçıramam.
Sevgimi sürdürmek, özgürlüğe yaklaşmak ve umutlu olmak istiyorum ve bu yüzden dışarı çıkıyorum, yürüyorum, yürüyeceğim, düşüneceğim ve yazacağım. Aklımın olanları inkar ediyor olmasına kızamıyorum. Aklım ve yüreğim yüzleşiyor olanlarla. Kaçamam bir yere çünkü Kavafis’in o güzel şiirinde dediği gibi:
Öyleyse özgürlüğü yazarak, şiirler okuyarak, felsefe kitaplarını karıştırarak tüketeceğim ömrümü. Aklımı kaybetmemek adına ya da yüreğimi korumak adına odama kapanmayacağım. Biliyorum ki bizim birlikte söyleyeceğimiz şarkılarımız var. Biliyorum ki özgürlüğün, barışın ve sevginin şarkısı el ele söylenir.
Yarın üniversiteye gideceğim. Ertesi gün Güvenpark’ta durakta Ayrancı otobüsünü bekleyeceğim eve gelmek için…
En kötüsü insanın yüreğindeki hapishanedir der ya Nazım Hikmet. Yüreğimi hapishaneye çevirmeyeceğim. Ateşin düştüğü yerden boğazım düğümlenerek yazdığım bu yazı umut değildir, çare değildir, çözüm değildir ne yazık ki…
Yasemin Şenyurt 2016-03-14T20:37:08+00:00 14 Mart 2016|7 Comments
27 Nisan 2017 | 4 Comments
Mehtap 19:11 de 18 Mart 2016 - Yanıtla
Bayıldım kuzum yine harika yazmışsın kalemine sağlık
Yasemin Şenyurt 23:18 de 22 Mart 2016 - Yanıtla
Çok ama çok teşekkür ederim Mehtap. Sevgiler…
fatos canborgil 23:32 de 21 Mart 2016 - Yanıtla
Çok güzel dersem az olur ama başka ne diyebilirim bilemedim .
Yasemin Şenyurt 23:19 de 22 Mart 2016 - Yanıtla
Çok teşekkür ederim Fatoş Hocam. Sevgiler…
Zekiye 21:42 de 22 Mart 2016 - Yanıtla
Harika bir yazı.Yasemin, sen bir başkasın. Yerinde saymayı değil, kendini geliştirmeyi, coşkuyla yaşamayı, pozitif enerji saçmayı tercih ediyorsun. Mücadelene hayranım. Yürümeyi değil koşmayı tercih ediyorsun. Örnek bir karaktersin.
Yasemin Şenyurt 23:20 de 22 Mart 2016 - Yanıtla
Çok teşekkür ederim Zekiye Hanım. Sevgiler…
şeyma yılmaz 23:09 de 2 Ocak 2017 - Yanıtla
Çok beğendim. Ellerinize, zihninize sağlık !