Düşmanı kendi tuzağına düşürelim
İlk defa bir kaplıcayı gezmeye gitmiştim.
Baktım kaplıcaya gelenler, ellerini sıcak suya sokuyorlar ve dayanma yarışı yapıyorlar.
Kazanan kişinin diğerlerinden farkı bir iki saniye sonra elini çekmesinden başka bir şey değil.
Yanımdaki arkadaşa, “Biz de katılalım ve şu adam elini çekinceye kadar biz elimizi çekmemeye kendimizi şartlandıralım” dedim, katıldık ve ben kazandım.
Dayandım ama suyun sıcaklığı, derimizi tahriş edecek durumda değildi.
Suyun derecesi bir derece fazla olsa ben de dayanamazdım.
Kaynar suyun içine elimizi sokmamız bile mümkin değil.
İslam’ın ilk şehitlerinden Yasir bin Amir ile değerli eşi Sümeyye bin Hubbat, “Azimet”i tercih edip Mekkeli kâfirlerin işkenceleri altında şehit olmayı seçmişler ve imanlarından zerre kadar taviz vermemişler.
Bu şehit anne ile babanın gördüğü işkenceyi seyrettirilen çocukları olan Ammar ise “Ruhsat”ı seçmiş ve o kâfirlerin istediği cümleyi söylemiş ve işkenceyle öldürülmekten kurtulmuş.
Kurtulmuş ama ağlayarak Sevgili Peygamberimize gelip durumu anlattığında Sevgili Peygamberimiz:
“O halde iken kalbini nasıl buldun” dediğinde, “İmanla dopdolu idi” deyince Sevgili Peygamberimiz: “Tekrarlarsalar sen de aynısını tekrarla” buyurmuş (Beyhaki, Süneni Kübra, K. Mürted, bab Bab’ül mükreh).
Aynı hadisi, Hakim, “Müstedrek”inde Nahl süresindeki 106’ncı ayetin tefsirinde rivayet etmiş.
Rabbimiz Nahl süresinde:
“Kim imanından sonra Allah’ı inkâr ederse ve göğsünü küfre açarsa, Allah’tan bir gazap onların üzerinedir ve onlar için büyük bir azap vardır. Ancak kalbi imanla mutmain iken, inkâra zorlananlar (kalbi imanlı iken diliyle inkâr edenler) hariç” buyurmuş (Nahl süresi ayet 16/106).
“Müminler, müminlerden başka kâfirleri dost (ve yönetici) edinmesinler. Kim bunu yaparsa, ona Allah’tan hiçbir şey yoktur. Ancak onlardan sakınmak için dost görünmeniz başka. Allah sizi kendisiyle sakındırır. Ve dönüş Allah’adır” (Al-i Imran süresi ayet 3/28).
Hazreti Aişe anamız (Allah ondan razı olsun) anlatıyor: “Bir adam, peygamberin yanına girmek için izin istedi. Peygamberimiz: ‘Kabilesinin en kötü çocuğuna izin verin’ dedi.
Hiç sevmediğiniz bir insanı, makamıma, servetime, şanıma, şöhretime zarar gelmesin diye sever göründüğünüz olmadı mı?
İslam âlemi de işte şu anda bizim durumumuzdadır.
Onun için korkudan düşmanın yanına geçenleri, karşınıza dikilenleri, size istemeyerek diş bileyenleri değil, onları o hale getirenleri hedefleyelim.
Yoksa hep Müslümanlarla boğuşmak zorunda kalırız.
Korkudan karşımıza dikilenlerle, el altından ilişki kurabilenler kursunlar ve düşmanın tuzağına düşmanları düşürsünler.