frambuazlı ruh pastasıyım: wind of change...
Bu sevimli şeyler nasıl beceriyorlarsa bilmiyorum,kendilerine tutsak ediyorlar.Kardeşimin yeni bebeğini bir gün görmesem dayanamıyorum.Görene kadar gün sayıyorum.Bakıcı işi çok zor.İnşallah iyi birine denk gelirsiniz.Aslında tanıdıklardan bulabilme şansınız olsadaha iyi olur diye düşünüyorum.Kolaylıklar diliyorum size.Bebişinizi öpüyorum.
3 Ağustos 2011 16:31
hayatta hic kimseye ya da hicbirseye boylesi baglanamaz herhalde insanoglu :) bakicimizi tanidik araciligi ile bulduk aslinda bir arkadasmiz onerdi onun arkadasinin ikizlerine bakmis 4,5 sen. cocuklar bu sene krese basladiklari icin bakici bosa cikiyormus. referansi saglam ama insan yine de urkuyor. Allah iyi insanlarla karsilastirsin derler ya, cok haklilarmis. insallah bu bayan da oyledir :)iyi niyetleriniz icin cok tesekkurler...
bu nasıl resim ya,yerim ben onun dudaklarını.bakıcı işi çoooook zor,kolay gelsiniallah yardımcın olsun. içindeki sıkıntı tam da bundan başka sebep arama.
pur dikkat tavsanini agzina sokma planlari yaparken goruntulendi, yaramaz fare.haklısın, gun gectikce katlanarak buyuyen sikintimin sebebi bakici arama-bulma, bulduktan sonra da güvenip emanet etme sorunundan kaynaklaniyor sanirim.nasil rahatlar, nasil sakinlesirim bilemiyorum. var mi bir yolu?
ayyyinşallah gönlüne göre olur herşeymaşallah tobiye çok tatlı olmuş