İnadına mutlu diyeti | Cincüce Bobin Hizmetleri
Mesela geçtiğimiz hafta beni neler mutlu etti bir bakalım:
“Mutlu olmak = vicdan azabı mıdır?” diye sorduğum için hiç tanımadığım birinden “Mektup arkadaşım olur musun?” teklifi aldım. Aslında o beni Bir Dolap Kitap’tan tanıyor da ben de onu Dolap’a bıraktığı mesajlardan biliyorum. Bir annenin başka bir anneye “Yazacak çok şeyimiz var, haydi bunları kâğıda dökelim!” demesi sizce de güzel bir şey değil mi?
Urla’ya taşındığımızdan beri hayatıma girip çıkan mektup sayısında hayli artış var. Yine de istediğim kadar istikrarlı bir mektup arkadaşı olamadım. Bunu bir düzene oturtmaya karar verdim.
İki gündür yine çıkardım mürekkeplerimi, Dedikodulu Evler boyuyorum. Bir nevi sırıtıyorum yani. 🙂 Yeni bir şey deniyorum; evler bitti, montajı kaldı.Bitince paylaşacağım.
Orman Tayga’ya bir süredir “Da-da” diye sesleniyor. Mam(a), meme ve anne sözcüklerini saymazsak (çünkü onları zaten her bebek söyler) “Da-da” onun ilk sözcüğü sayılabilir.
Tayga ne zaman böğürmeye başlasa araya Orman’ı katıyorum. onu gördüğü anda bağırmayı kesiyor ve gülümsüyor. (Bi nevi Orman’ı kullanıyorum ama iyi bir amaç uğruna.) İkisinin de gözlerindeki ışıltıyı görmek için buna değer.
Tayga’nın boyu uzamış. Denge bisikletine artık kendi başına binebildiğini keşfettik geçen gün.
Orman da emeklemenin eşiğinde. Sürünme konusunda hayli teknik geliştirdi. şimdi dört ayak üstünde durup bukalemun gibi bir ileri bir geri sallanıyor. geçen gün tek dizini ileri itmek yerine iki dizi aynı anda ileri hoplattı. Yöntemi keşfetmesine çok az kaldı.
Tayga’nın 2 yai, 3 yaş vs. sendromundan kaynaklanan uyuzlanmalarına karşı hafiften meşinleşmeye başlıyorum sanırım. Yine gıcık oluyorum ama eskisine göre daha tahammüllüyüm gibi geliyor. (Hiç değilse öyleymişim gibi davranıp kendimi kandırıyorum. Kırk kere söylersen olurmuşsun.)eskisi
Tayga’dan, Orman’dan bahsediyorum ama bir yandan ben yarı babaanneyim biliyor musunuz? Ablam babaanne olmuştu çünkü birkaç ay önce. Kendi bebeğimin derdine düşüp bu yeni bebekle – adı Noah- çok ilgilenemedim. Ama o bile büyüdü bile bu zaman zarfında. Geçen gün bana ilk kez sırıttı. iPad ekranından ama olsun. John Cage sırıtması falan da değil ama. İki küçük gamzeli, muhteşem bir bebek sırıtmasıyla. İnsanın içi eriyor!
Bir Dolap Kitap’ın 6. yaşını kutladık.
Cincüce Bobin Hizmetleri tekrar kapılarını açtı. Seviyorum burayı.
Moli ve Olaf kitaplarımın 2. baskısı yapılmış. (Daha da basılmaz sanırım. O yüzden bu ilk ve son tekrar baskıyı kutlamaya değer.)
Olsun, ben de yeni kitap yazarım! Ne zamandır notlar aldığım kurgu olmayan bir kitap fikrim vardı. Kitabın ana metninin ilk taslağını geçen gece tamamladım.
Bahçeye ekip, sonra ilgilenmeyip kendi hallerine bıraktığım karnıbaharlarımdan biri baharlanmış! Tesadüfen fark ettim. Hafta sonu deli yağmur yağdı. Ortalık biraz sakinleşsin, hemen bahçemle ilgilenicem, söz!
O kadar güzelsin ki hapır hupur yiyeceğim seni! (Günlerdir dönüp bakmadığım bostan, lodos yağmurlarıyla iş çeviriyormuş meğer!)
Cincuce (@cincuce) tarafından paylaşılan bir fotoğraf ( 16 Oca 2016, 05:07 PST )
This entry was posted in BİRAZ LAFLAYALIM and tagged 2-3 vs. yaş sendromu, anne olmak, bağ bahçe, Cincüce bahçede, çocuklu yaşam, Guçi, karakter, mektup, Micinik, Moli & Olaf, Mutluyum çünkü..., televizyon dizileri by Cincüce. Bookmark the permalink.
3 thoughts on “İnadına mutlu diyeti”
aşçı fok on 18/01/2016 at 16:03 said:
🙂 Herkese iyi gelecek bir yazı…
Cincüce on 19/01/2016 at 21:46 said:
Mutluluk bulaşıcıdır derler. 🙂
Esra on 20/01/2016 at 11:32 said:
Oooo harikasın Cincüce,
bu yazı favorim oldu, canım sıkılınca şu dansı yapacağım artık 🙂