Taraftar sertliğe arka çıkar mı? - Bilal Yeşilkaya - Yozgat Sürmeli Haber
Taraftar sertliğe arka çıkar mı?
27 Aralık 2016 Salı 00:35
Futbolda şiddeti bir türlü engelleyemiyoruz. Zaman zaman tribünlerde, zaman zaman sahada yaşanılan inanılmaz görüntülerden biri önceki gün dikkatimi çekti. Şanlıurfaspor’un Manisaspor’u 2-0 yendiği maçta bir oyuncunun rakibine inanılmaz sert girerek kırmızı kartla oyun dışı kalmasının ardından taraftar takımını 10 kişi bırakan, rakip takım oyuncusunun futbol hayatını bitirecek olan harekete tepki göstermek bir tarafa desteklemez mi?
Hepimiz şiddetin olmamasını istiyoruz ama aslında hepimizde bir holiganız. Çünkü şiddet bir hastalık gibi bulaşıyor ve bizler de yaptığımız küçük hatalarla bu şiddeti tetikliyor, büyütüyoruz.
Peki ne yapmamız lazım? Ülkemizde şiddet için ortaka konulan önlemler gerçekten yeterli mi? Ben şahsım adına yeterli bulmuyorum. Örneğin sadece alkol kontrolü yapıp, alkollüleri stada almayarak bu olay kapanacaksa çok güzel. Ancak şiddetin bu kadar kolay sıfıra indirileceğini sanmıyorum. Nasıl yapabiliriz diye düşünürsek aklımıza ilk önce 'Eğitim' gelmelidir. Devletimiz evet konferanslar toplantılar ve projeler üretiyor; ancak, geleceğin holiganları maalesef kötü örnek olabilecek futbolcuları, taraftarları ve hatta bazı spor yöneticilerini örnek alıyorlar.
Okullarda beden eğitimi derslerinde çoğunlukla fair-play konularının işlenmesi gerekmektedir. Buna da tabii ki ilkokul seviyesinden başlanmalıdır. Şunu da belirteyim, maalesef, ilkokul (1-2-3-4) sınıflarında beden eğitimi derslerine sınıf öğretmenleri giriyor, beden eğitimi öğretmenleri görev alamıyorlar.
Her kim olursa olsun yapılan holiganlık cezasız bırakılmamalıdır. Biz her maç kesinlikle en az bir futbolcunun bu kurallara aykırı davrandığını görüyoruz ve bizle beraber çocuklar da görüyor. Bu da herkesi tetikliyor ve içinden çıkamadığımız durumlara sürüklüyor.
Medyanın müsabakalara veya derbilere yaklaşımı da çok önemli. Derbiler başlamadan 2 hafta önceden öyle haberler sunuluyor ki, insanlar yerinde duramıyor ve o günleri bekliyorlar. Ve sonunda yine o görüntüler...
İlk önce bu hususlara dikkat edilirse daha iyi yerlere geleceğimizi düşünüyorum. İngiliz holiganlar 80'li yıllar da bizden daha kötü durumdaydılar hatırlarsınız; hiç yoktan ben gibi o olayları izlemişsinizdir. Şimdi nasıl oluyor da sahalara 5 metre uzaklıkta ellerinde içkileriyle maçlarını izliyorlar ve o tribün kafeslerinden, tellerinden kurtuldular? İşte o 30 sene önceki holiganlar kayboldu ve eğitimle cezalarla yeni taraftarlarını oluşturdular. Bizim de bu hususlara uymamız gerekiyor, yoksa işimiz zor. Çünkü bu şiddeti kapatmak istiyorsak en az 30 seneye ihtiyacımız var.