Ne yapabilirim – Nilhan Fidan
“Daha ne yapabilirim, bilmiyorum”, dedi.
“İyi bir insanım ben, kimseye kötülüğüm dokunmaz, kin tutmam, kimsenin acı çekmesini, üzülmesini, kötülük görmesini istemem. Sükunet ve huzur, barış isterim, birliktelik, mutluluk ve paylaşım isterim hayatta.
Ben herşeyiyle mükemmel bir hayat sürmesem de bu böyle. Mükemmel nedir ki, hem. Ben bunu öğrendim, hiç birşey öğrenmesem. Mükemmellik aramıyorum. En azından, hemen farkedip kendimi topluyorum.
İnsanlar kırıyor, üzüyor, umursamıyor, gidiyor, düşünmüyor, aramıyor, aramalara cevap vermiyor.. Tamam diyorum, onları kendilerine bırakıyorum.
Kendi ruhumu temiz tutmaya çalışıyorum. Çocuk saflığında, pürüzsüz, şeffaf renkte olmasa da, kirleri silip, tozunu alıp, sevgiyle besliyorum her gün.
Her sabah şükrederek uyanıyorum, her akşam şükrederek koyuyorum başımı yastığa. Dua ediyorum, tüm sevdiklerim ve kendim için dua ediyorum.
İnanarak, sevgiyle, şefkatle takdir ediyorum. Yüreğimi koyuyorum ortaya, ruhumla sesleniyorum.
Çiçeklerimle konuşmaya başlamıştım, artık eşyalarla bile konuşuyorum. Hallerini hatırlarını soruyorum, bana nasıl davranılmasını istersem kendime ve çevreme öyle davranıyorum. Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol, diyorlar, ben bundan farklı birşey düşünemiyorum.
Bütün bunları yaparken bencillikle değil, yine doğayla ve yaşamla ve ailem ve dostlarımla bütün düşünüyorum kendimi. Kendimde tam ve bütün, onlarla bir başka bütün…
Kendi içime gömülüp çevremde olanları görmezden gelmeye çalışmıyorum. Arıyorum, sesini üzgün duyduğumda, senin için ne yapabilirim diyorum. Uzun bir sessizlik karşılıyor beni, en yakınımdaki insanın bu kadar mutsuz olmasını istemiyorum.
Arıyorum, baştan savma bir cevap bile alsam en pozitif halimle konuşuyorum. İyi dileklerimi sunup doğumgününü kutluyorum.
Arıyorum, telefonlarıma çıkmıyor. Üzülsem de, peki, nasıl istersen, diyorum. Onu olmak istediği yerde bırakıp artık kimseyi ve hiçbirşeyi oldurmaya çalışmıyorum.
Ama daha ne yapabilirim bilmiyorum.
Öyle güzel bir ışık var ki içimde, pırıl pırıl bir sevgi, kıpır kıpır bir dans gibi… Öyle mutluyum ki ben, daha çok paylaşmak istiyorum. Sevdiğime sarılmak, bir sabah uyandığımda da onu seyredip varlığına şükretmek istiyorum. Öyle bir hal var içimde; ama ne yapabilirim bilmiyorum.”
Hiçbir şey diyemedim. Sessizce yaşlar süzülürken, elini tutabildim sadece.
Ne yapabilirim, 10.0 out of 10 based on 1 rating