Bu tarihi hikayeyi niye anlattım. Siyasi literatürde bu olaya atfen, benzer şekilde kazanılan mücadelelere Pirus zaferi denir. Bir çoğunuz mutlaka bu tabiri duymuş yada okumuşsunuzdur. Her galibiyet aslında zafer olmayabilir, bazen bu bir sonun habercisi dahi olabilir. Neticede daha dün, yani çok değil daha bir gün önce bu hikayeyi günümüze uyarlayabileceğimiz bir referandum yaşadık. 16 Nisan itibarıyla Türk siyasi tarihinin belki de en önemli kararlarından birisinin alındığı, yaklaşık 200 yıldır bir türlü çözülemeyen Hükümet sistemimiz 6 aylık bir süreç sonunda oylandık ve çok az bir farkla Evet cephesi, dolayısıyla bunu en çok isteyen Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan ve destekçileri kazandı. Hayır diyenler ise ilk başladıkları günün çok ilerisinde % 48,6 lık bir oy oranı ile kaybettiler.
Fakat, kendisi ne kadar memnunmuş gibi görünmeye çalışsa da, durum kendisi için o kadar iç acıcı görünmüyor. Atı alan Üsküdar’ı geçti geçmesine ama, başta Sayın Cumhurbaşkanının ikamet ettiği Üsküdar dahil, ömrünü verdiği İstanbul dahil, Hükümet sistemini inşa ettiği Ankara dahil birçok bölgede seçimi kaybetti. Büyükşehirlerde, kent yoğunluğunun yüksek olduğu kesimlerde, okumuş, yazmış, düşünce insanlarının yaşadığı birçok yerde, çok iyi hizmetler yapmış olmasına rağmen kaybetti.
Bundan sonrası için Türk siyasi hayatı, yeni aktörlere, yeni politikalara gebedir. 16 Nisan itibarı ile, toplumdaki bu değişimi fark eden, kendini yeni sisteme ilk adapte edenlerin yolu sonuna kadar açık olacaktır.