ibüyütebilir miyiz bir aşkı ayrılırız korkusuylaiiçok önce miydi, elimizdeydi bir masada saatlerce susmakboynumuzda güvercin gölgeleriyle kalkardık çınaraltındangelirdin, su çağıltısını çoğaltırdın adımlarınlakandilin fitilini kısar, rüzgarımla çözerdim saçlarınıomuzlarından topuklarına inerdi elbisençok önceydi, kulak memelerine koşacak kadar haylazdımkirpiklerinden yüzüme dökülürdü ay kırpıntılarıiiibir saçak altında bileklerine yapışarak söyledim bunları"her sabah çiçeklerle, serçelerle resim çektiriyorumdudaklarına dokunsam yine sular yürür ellerimeyine panayırlar kurarım yüzünde, meddah oynarımçimlerdeki nar lekelerinden bulur, gideriz yolumuzubeyaz izler bırakırız beyaz gömleklerimizden"gecikmiş sözlerdi, tırnaklarımı yiyerek kaçtım uzaklaraivkullandığım her mum aydınlatıyor dibiniyanıyor yatsıdan sonra da, her an sönebilir diyerekkara gözlükler takarak doğruluyorum kendimibeş mevsimdir yeşil ışıkları duruyorumkırmızı ışıkları koşuyorum kimseler görmedenyalnızlığıma hazırlanmış sözlüklere başvuruyorumkanını içine akıtmış aşkları anlatmak içinbütün sonlar küçük unutkanlıklarla başlıyorher zaman bir kumral oluyor küçük suçlarımın ortağıvsürdürebilir miyim bir aşkı ayrılamam korkusuylaakif kurtuluş
o bana suda birşey aramaktayardım etti. yaşamımdakisaklanmış şey bulundu.bir inci kolye dizdimkadın olmanın anlamını düşündüm.onun için elinde çam dalıtutan bir gelin olmak isterdim.yok aşk değil,uyuşmak,anlaşmakbütün o boktan şeyler değil.yok yok aşk değil, aşk hiç değil. Onun bir sözcüğüyle yaşamımdaYer alan herşeyi çöpe atmak isterdim.Gelgelim aşk değil bu, aşk hiç değil.Bir şey arayan bir kadının aradığı şeyleKarşılaştığında kendine iskambillerdenKurduğu bir hayatın yıkılması gibiBir şey bu. Doppler etkisi...ONA YAKLAŞARAK YOK OLDUM.yaşamımdaki Y-faktörü yok oldu.yok aşk değil bu, aşk hiç değilbeta ışınına dönüşmek belkiama aşk değilhep böyle kaybederek migalip oluyor o?hep böyle umarsızcakendini silerek?hiçbir şey beklemediği için mibenden, ben herşeyimi vermekistiyorum ona?yoksa benden daha çoküzülmesi mi eski yaralarıma?ama kaldı mı böyle kişiler şimdi,ben mi yapıyorum kafamda yanılmasa?tende kalan bir parıltı belkiaradığım şeyi bulduğumdakarşıma çıkan eterhep o aradığım gizemli pürlük –TADZİO –nasıl tanımam onu karşımaçıkarıldığındanasıl asetonlamam beyniminasıl çam yeşili bir eter ve eteragözlerini hep ayak uçlarınadikip durduğundabelki Tadzio da değil obelki başka bir şeygizli tutulması gereken bir şeyama nasıl nasıl tanımam onukarşıma çıkarıldığında.enerjiye bağlanıncaraslantılar derin bir anlamkazanıyor: esrarengiz peruyazmalarının 9 sezgisindenikincisi söylüyor bunu.gözlerimi kapadığımdanasıl bir sitar ve eter ve eterayok yok aşk değil bu, aşk hiç değil saf olana duyulan çılgın bir tutku bukuğu sürülerine duyduğum özlemyüreğime eldiven gibigeçen birşeyeskiden önemsediğim ne varsaşiirim, dostlarım hatta gururumhepsi iskambil kağıtları gibiyıkılıyorve belki de ben ilk kez aşık oluyorum. (Defter,33)//Lale Müldür
O günahsız kadına, benim ilk taşı atan,Parmakları doğrayan o şehlâ nigâh benim.Suçluyum, bukağıya vurulmuş cinler kadar,İnsanı yeryüzüne döndüren günah benim.Sen kırılmış bir dalı, zeytin ağaçlarının,Ben, Kura Vadisi’nde parçalanmış bir taşım,Sustukça derinleşen kuyulardan gam çeker,Efsunlu bir hayalle gezer talihsiz başımGidip de kaybolursan bir yalnızlık ilinde,Bu ülkede sadece ismim kalır geriyeNe hayal ülkem olur, ne hayal eden biri…İmge olmaya hasret bir im kalır geriye.Başı döner ebenin, tutunamaz oyuna,Ben kaybeden çocuğun bahtıyla üzülürüm.Kanlı bir ihtilalde can veren ağaçlara,Nazire olsun diye ben ayakta ölürüm.Mehmet Taştan
VIIbu türkü hiç bitmeyecek karanlık sular akıyor içimeher dizesi bir fırtına belki soluğum yetmeyecekkorkarım teninden avuçladığım buğu uçup gidecekyastığım sımsıkı yastıkta aralanmıyor dudaklarınkış üşümesiyle durma sırtını dönüyor yatağımbir yangından çıkmışım tepeden tırnağa yanıkçekip almışım bir çocuğu çığlığı bende kalmışyana yana dost kapılardan yüzgeri olmuşumsu dökenimi aramışım inatla beni ağzınla susturbeni suskunluk kapkara suskunluk öldürecek benisesi türkümün sesi sağanak yağmurları isterimdur altına sen de sağalır belki ateşi gövdeminduvarla başladı duvarla mı bitecek türkümşu dağlar eteği kuşatma tepesi karlı dağlarşu okul şu sokak şu ev şu ağaç şu bulvardüşünüyorum da sanki bir varmış bir yokmuşbenim türküm yangın yeri sevgilim sesli konuşsesli konuş dışarda kalmasın çiçek yüklü dallarıyla baharbalçık gecelerden balçık gecelere çıkıyorumayaydınlık sabahlara bir de sana inanıyorum Nevzat Çelik
Soruyordunİlkyaz işteUyanıp bir bahçeyi dinliyoruzTenhalık böyleDallar mı kırılmış, sarmaşıklar mı toz içindeBeklesem hemen gelecek olduğunTam öyle olduğunOysa hep yanımdasın, seninle her şey yanımdaKırık dökük de olsa yanımdaMesela çok sevdiğin bir deniz bile yanımdaO deniz ki aramızda hiç kımıldamadanErkeğini iyi tanıyan bir kadın gibi yorgun.Yarısı yenmiş bir elmaydık bana sorarsanİkimizdik, iki kişi değildikBakıyorsak birlikte bakıyorduk gözlerimin içineBirlikte gözlerinin içine bakıyorduk seninYanlıştı, doğruydu, hiç bilmiyorumSanki bir bakıma ayrılık böyle.Karşılıklı otursak da ne zamanMasa örtüsünü ikiye bölen ellerimizdiBir tırnak yeşilinden gerisin geriyeAyak bileklerimizden gerisin geriyeBütün bunlar gereksiz, bilmiyorum sanmaGereksiz ama yalnızlık böyle.Bir hüzün kaç kişinin hüznü olurduÇıkarsak toplamak yerineHer hüzün başka türlü olurduNe yaparsan yap saati kurmaÖyle dağıldık ki hepimizHer günün geçmesi bir gerçek oluyorSeninle her uzaklık gibi böyle..edip cansever
Etkileyemiyorsun,herşey ruhsuz kalıyor,Kendini üzme!Bataklığa düşen bir taş,halkalar oluşturmaz.En mutlu söz bile komik duruma düşerDinleyen kulak çarpıksa eğer.goethe
Ben sana teşekkür ederim, beni sen öptün,Ben uyurken benim alnımdan beni sen öptün;Serinlik vurdu korulara, canlandı serçelerim;Sen mavi bir tilkiydin, binmiştin mavi ata,Ben belki dün ölmüştüm, belki de geçen hafta.Sen bana çok güzeldin, senin ayakların da.
İşte şu yağmurlar, işte şu balkon, işte benİşte şu begonya, işte yalnızlıkİşte su damlacıkları, alnımda, kollarımdaİşte yok oluşumdan doğan kentHiçbir yere taşınıyorum, kendime sızıyorum yalnızBen dediğim koskocaman bir oyukKoltuğun üstünde, aynadaki yansıdaBir oyuk! sofada, mutfakta, yatağımdaYaşamayı tersinden kolluyorum sankiYetişip öne geçiyorum sık sık. SözgelimiBir iki saatte bitiveriyor bir mevsimİyiBugün pazartesi mi? kapının, pencerenin durumuSalıyı gösteriyor.Salondaki büyük saati sattımSaatin ölçebileceğiHerhangi bir zaman parçası yokGittiği yeri bilmeyen böcekler gibiyimBir oyuğa, oyulmuş bir yaşamaNe gereği var ki saatinBalkona çıkıyorum sürekliYollar yollar yollar katediyorum sanki böyleceBir semtin ilk rengini alıyorumÖrneğin Ümraniye'de bir çay bahçesindeyimBazanAnılardan anılara bir yolVeAnılardan anılara sallanan bahçeHangi yaprağı koparsam son anı avucumda kalıyorİyi.Yeniköy'de bir kahve içer miyiz, dedim bu sabahBu sabah bu sabahOralı olmadı kimse —pazartesi miydi—Oyuğumdan çıkmıştım tam, begonyamsa güller içindeNasıl?Güllerse güller içinde yaniVe balkon demirinde bir martı. Dedim kiDeniz şuralarda bir yerde olmalıÇıt yok evin içindeDeniz şuralarda bir yerde olmalıÇıt yokSanki dünyadaki bütün çay ocakları kapalıVe göklerden tepelere inen bir sokakYa da bir akarsuyum benDenizseŞuralarda..Yok önemi bir iki gün kaldı —martı—BalkondaDeniz de öldü sonra, martı daİyi iyi.Suyu tutmak gibi bir şeydi hepsiGünler —seni anımsadığım zaman—Birden Kurtuluş'tan Taksim'e giden bir tramvay görüntüsüMavi bir elektirik çakımı tellerdeSanki kar yağıyor da sürekli, Tepebaşı'ndayızKarlar gıcırdıyor ayaklarının altındaBesbelli Gümüşsuyu'ndayız, Rus lokantasındayız—Ne tuhaf, biz her zaman her yerdeyiz ikimiz—Şarap içmişiz, üşüyoruzDışarda dünya silinmişİkimiz ikimiz ikimizBöyle birkaç defa ikimizSonra ki bir fotoğrafa dönüşüyor her şeyNasılsaSarı emmiş, mordan çekinmiş, kahverengi bir fotoğrafaSahi, kalınca bir şeyler giyinmeliyim benÜşümüyorum daBende herkes var, diyen bir kızın titrekSesleri dökülüyor kucağımaDudaklarım kan mavisi bugün.Biz burda iyiyiz, biz burda çok iyiyizBiz burda kırk yaşındayız hepimizDördümüz bir kişiyiz de ondanİçimizden biri uyuyor olsa, falan filanOnu bekliyoruz bir kişi olmak içinEvet evet, yanılmıyorum benBir iki kişi kaldığımız zaman yanılabilirimDoğrusu yaYanılmak her şeyi yeniden görmek gibi bir şey oluyorDuvardaki vitray, begonyaBegonya, vitrayKurtuluşla Asmalmıescit birbirine geçiyorBir tramvayın durmasıyla durmaması arasındaki ayrımKaranfil kokuyorsa birazYeni koparılmış bir demet karanfilim benSaçlarını soğuk ve uzun.Ne diyordum? yağmurlar, evetÜşümüyorum ürperiyorum sadeceBiçimini zorlayan bir kedi gibiDur birazKapı çalındı, hayır, telefonTelefon kapı telefonİkisi birden mi yoksaYoksaNe telefon ne kapıBir şimşek sesi hiç olmazsaO da değilSes filan duymadım ki benYuvarlandıkça büyüyenBir kartopunun yumuşak sesi mi? belkiİki sesi taşıyan bir sesNeden olmasınBiraz önceki gibiÜstümden biri kalkmıştı —yok canını—Öyle değil, bir gölgeydi hepsi hepsiYer değiştiren gezgin bir gölgeBahçedeki ceviz ağacındanİçeri sürüklenen.
Susmanın su kenarındayız bugünNe kadar sevgiyle konuşsak —konuşuyoruz da—Korkuyoruz gözgöze gelince Hilmi BeyKorkuyoruzSanki gözler rakiptir de birbirine —öyle değil mi—Ve bir yokuştan iner gibi oluyoruzBir yokuştan bir yokuşa sürekli— Nereye?— Bilmem kiEllerimizde alkol sesleri, saçlarımızdaAlkol sesleriDağlarımızda, içdenizlerimizdeVe günler günlerin içinde öyle yavaş kiYerine saplanıyor bir sürahiPencereler şaşkınPerdeler bir uzak yol kadar uzunVe balkonKendi dudaklarında şimdiDonmuş bir tavus kuşuBir tavus kuşu yontusu belkiNe tuhafDemin de aşağıdan bir bando geçtiSormak isterdim sanaBir bando şefinin hüznü nedir Hilmi BeyBir bando şefinin uykusuNasıl bir uykudur ki Hilmi BeyNe kötüElimde bir çiçekle yaz geçti.Ve bugünÇepçevre oturduk masanın başına geneBezik oynadık Hilmi Bey —her gün oynuyoruz ya—Giysisiz, sadece kombinezonlarımızla —öyle işte—Oda çok sıcaktı —lal renkli çini soba—Seniha korse takıyor, yahudi matmazelNerdeyse çıplaktı —terliyor terliyor terliyor—Ve Cemal bir köşeden bize bakıyorduBakmıyor gibi bakıyorduDurmuyor gibi duruyordu daBenim anlamadığım işte buDün dudağını kesti çarşıdaKırmızı bir balıkla oynuyorduÖptü bir ara balığı —neden—Öperken dudağını kestiBalık da kırmızıydı, kan daVe balık yüzerekten geçti —gördüm iyice—DudaklarındanDurdu Cemal gibi biraz ötedeDurmuyor gibi durduAğlamadı, hiçbir şey söylemediBu çocuk anlaşılmayanın ta kendisiYalnızca sordu, bu yüzden sana soruyorum ben deMelekler dişi midir Hilmi BeyDişidir diye tutturduYani ben..Öyleyse neyimElimde bir yapma çiçekle.Adım Cemile ya, çok seviyorum adımı benÇocukluğudur insanın adıCemal şimdilik Cemal'dir —evet, öyledir—Benimkisi bir anımsama —Cemile—Cemal - Cemile: yeni fışkırmış bir marulun sesiEzilmiş iki vişneVe akşamAkşam ki sallanacak hamağını bulduBuluyorSular menekşelendi Hilmi BeyKarpuz lambanın altındaYorgunum biraz —bütün gün içtim—Hepimiz içtikCemal odasından çıkmadı hiçTangolar çaldık üstüsteEski tangolar —bin dokuz yüz on beşlerde ne vardıBen pencereden bakarkenKimseler ölmemiştiÖlüm diye bir şey yoktu ki Hilmi BeyVar mıydı?—Yüzümden bir şeyler aktı aktıİçim de menekşelendi Hilmi BeyGökyüzü gibi bir şey bu çocuklukHiçbir yere gitmiyor.Nedense odasına kapandıkça CemalSoyundukça soyunuyor yahudi matmazelHırslı bir dişi gibiEster, diyorum, EsterGülümsüyor hafifçeBir başka gülümsemeyi karşılar gibiÖpüşürken gördün mü sen iki öpüşmeyiHilmi BeyTam öyleHızla giyiniyor sonra, dışarı çıkıyorÜç kişi kalıyoruz birdenYeni ısırılmış bir elma gibi kalıyoruzParlıyor yeşil tarafımız kendi aydınlığındaİçimde bir soğuklukDışımda bir begonya.Karanlık iyice dışarısıRakımızı bitirdik —üçümüz—Cemal odasından çıkmıyorBirazdan Ester de gelecekKoltuğa çökecek, bir sigara yakacakGene bir haç gibi olacağız dördümüzBir evin içinde kocaman bir haçKutsal değil, kirliCoşkulu değil, kırık dökükSevinçle çekeceğiz onu kendimize.
hadi bir sonuç yazbir teselli uzatgöğüs ağrılarına, çırpınışlara,korkularave bir çıngırak gibi öten zamana...CAHİT ZARİFOĞLU
gitme, bir kez daha bak bugün olmazsa yarın hep böyle s/ağır, böyle kör değil hayat/ gülecek... "aydanur saraç"
sana tanık bulunur şehre salınmış gövdekaldır artık şu göğsünden lekesizliğisoyunup başımız önde şehri çıkalım!dünya beni acıtacak kadar büyükmüş, demek içinküçük yalnızlığını dünyaya bağışlayan!bakışlara kalplere kurulmuş aynalardaherkes öyle yalnız ki yalnızlığı bilen yokve insanın insana uzun cehennemindekendi yüzüne bakacak kadar güzel değil hiç kimseyüzüne benzettiği maskelerden ağlayan kadın,inceyken kara kalemlerin ezdiği bir resim gibikitaba düşünce kelimenin şerrindensevişmekten yorulunca aşktan korkuyorhayatı başka hayatların çıplak gövdesi gövdelerin gecesi:benzerinin yüzünde ölümü öpenve soyunan yalnızlık korkusuyla benzerlerineyok çünkü, cezasını bir cezaya ekleyen gezginayna tutup boynundaki ipi kıran yokyataklar ter kokan cesetlerin buluşma yerigölgelerin çiftleştiği şehirdeben kendimi sevseydim cinayetler işlerdimey, yüzüne bakmadan aynalar tasarlayan, sen derüzgârın buruşturup atılan bir kâğıt gibiparçalanmış bir kuş gibi alnıma konmadan önceşehir tüylerini yolup beyaz karnını paylaşmadan,sen, aşkına olmayan şehirler aramadanve kanatların küllerle ağırlaşmadanşehrin dışına çık ve tanış benimle!Haydar Ergülen
1.Olmamış iki hayvan gibiydik.O gece,Salınan bir kabuğun kalbindeKaranlığı duyduk,Bizden ötedeVe geride.Ay kendini dünyadan esirgemekle,Aşkı veriyordu bize. Ben anladımVe dedim ki sevgilime,Seninim. Göğün karanlık bir köşesindeKüçük bir yıldız olmak arzusundayımVe bu istek,İkimizi öldürmeye yeter.2.Sevişmek bir sarmaşığın kalbiyle düşünmektir.Açmaktır kendini sonsuzluğa.Açtım ruhumuÇıplaktımÇırılçıplak.Birleşmek istiyordum karanlıkla.Kainatın boşluğunda,Peltemsi bir karanlıklaGövdeme bulandı yıldızlar.Ruhum inceldi.Ve bir çiçeğin taze aklıyla uyandı aklım.Gözlerim yok.OlmasınOlmasın.3.Açtım kendimi bir zambak arzusuyla.Bir zambak nasıl isterse çiğini sabahınVe gece nasıl gölgeli ve nemliyse,Öylece açıldı ruhum.Son arzusuyla yöneldim suyaKöklerimle bir kuyunun ıslakDuvarlarına tutundum.Köklerimin bana fısıldadığı yol,Ölümümdü.Bitti aşkımYoruldum.Bitirdim aşkımıVe onu bir zambağınGövdesine sakladım.Bir zambağın kendini açma arzusuyla,Kapanma isteği arasında geçen an,O andı hayatı yapan.Ölümü ve aşkı içiçe kılıpBizi kuyuda tutan o an.4.YaşlıYorgun bir hayvanın yatağına çekiliyor içimDağılıyorum.Ağır kokuyor dünya, kan kokusu bu, korkunç.Sevgilim döndü yalnızlığımaÖptü alnımdan ve güzelleştim.Böyle sabahlarda beni sevgisiyle acıtmışHerkesi hatırlarım.Eskidendi, koca bir ruhla giriyordum bahçeyeMavi çiçeklere bakıyordum ve işte şu diyordumNasıl da benziyor bana.Öyle ya,Sevişmek bir sarmaşığın kalbiyle düşünmekti.BEJAN MATUR
iki şehri var gecenin, biri gözümdetütüyor, birinin dumanı üstünde yağmurgibi çöken siste, bana bu uykusuzşehri niye bıraktın, göze alamadığımbir şehrin yerine bütün şehirlerdesin,gece değil istediğin hayli karanlıkbakışlı bir şehrin gözleriyle çarpışmakhevesindesin! gözlerini anlıyorum henüzbağışlayabileceği gözleriyle çarpışmadı kimsenin;gözlerimizi uzaklıklar değil ki yalnızgöze alamadığımız yakınlıklar da acıtır,ve gözleri ancak gözler bağışlayabilir,öyle acıyor ki gözlerim kim bağışlayacak,sis değil, uykusuzluk değil, iki uzakşehir gibi ayrılıktan kavuşmuyor gözlerim:biri hepimizle gözgöze gibi hala uykusuz,biri sis içinde kirpiklerine kadar açık,bu sessizliği kim bıraktıysa, göremiyorumkonuşkan gözlerinde tek sözcük bile,gözlerimiz birbirine değmiyor gecenin iki şehrindekimsenin kimseye gözü değmiyorsa, şiir niye?(tam adıyla;günlerden pazartesi)
Gözlerin yağmurdan yeni ayrılmışgibi çocuk, gibi büyük, gibi sımsıcakSen bir şehir olmalısın ya da narbelki Granada, belki eylül, belki kırmızıGövden ruhunun gecesi mi neçok idil, çok deniz, çok rüzgarÇocukluğun tutmuş da yine aşık olmuşsunsanki bana, sanki ah, sanki olur aAşk bile dolduramaz bazı aşıkların yerinidiye övgü, diye sana, diye haziranHeves uykudaysa ruh çıplak gezergazel bundan, keder bundan, sır bundanGözlerin şehirden yeni ayrımışgibi dolu, gibi ürkek, gibi konuşkanHadi git yeni şehirler yık kalbimize bu aşktanHaydar Ergülen
2Ruhum ne ondan önce vardı, ne ondan ayrı bir sırrın kemâlidir,ruhum onun, o dışımdaki âlemin bende akseden hayâlidir.Ve aslından en uzak ve aslına en yakın hayâlbana ışığı vuran yârimin cemâlidir... 3Sevgilimin hayâli dile geldi aynanın üzerinde :«— O yok, ben varım,» — dedi bana günün birinde.Vurdum, düştü parçalandı ayna, kayboldu hayâlve lâkin çok şükür sevgilim duruyor yerli yerinde... 4Muşambanın üstüne resmini bir kerecik çizdim amagünde bin kere resmin çıktı bende tepemden tırnağıma,fakat ne tuhaf şey hayâlin onda daha çok kalacakbenden uzun ömürlüdür muşamba... 5Sarılıp yatmak mümkün değil bende senden kalan hayâle.Halbuki sen orda, şehrimde gerçekten varsın etinle kemiğinleve balından mahrum edildiğim kırmızı ağzın, kocaman gözlerin gerçekten varve âsi bir su gibi teslim oluşun ve beyazlığın ki dokunamıyorum bile... 6Öptü beni : «— Bunlar, kâinat gibi gerçek dudaklardır,» — dedi.«Bu ıtır senin icâdın değil, saçlarımdan uçan bahardır,» — dedi.«İster gökyüzünde seyret, ister gözlerimde :«körler onları görmese de, yıldızlar vardır,» — dedi... 7Bu bahçe, bu nemli toprak, bu yasemin kokusu, bu mehtaplı gecepırıldamakta devâmedecek ben basıp gidince de,çünkü o ben gelmeden, ben geldikten sonra da bana bağlı olmadan vardıve bende bu aslın sureti çıktı sadece... 8«— Paydos...» — diyecek bize bir gün tabiat anamız, — «gülmek, ağlamak bitti çocuğum...»Ve tekrar uçsuz bucaksız başlayacak : görmeyen, konuşmayan, düşünmeyen hayat... 9Ayrılık yaklaşıyor her gün biraz daha,güzelim dünya elvedâ,ve merhaba k â i n a t . . . 10Balla dolu petekyani gözlerin güneşle dolu...Gözlerin, sevgilim, gözlerin toprak olacak yarın,bal başka petekleri doldurmakta devâmedecek... 11Ne nurdan ne çamurdan,sevgilim, kedisi ve kedinin boynundaki boncukyuğrumlarındaki farkla hepsi aynı hamurdan... 12Lahana, otomobil, veba mikrobu ve yıldızhep hısım akrabayız.Ve ey güneş gözlü sevgilim, «Cotigo, ergo sum» değilbu haşmetli ailede varız da düşünebilmekteyiz... 13Aramızda sadece bir derece farkı var,işte böyle kanaryam,sen kanatları olan, düşünemeyen kuşsun,ben elleri olan, düşünebilen adam... Nazımhikmet
Aykırı bir uzaklığım, konuşmayı unuttum... Bozbulanık gecelerde sevişmeyi unuttum... /Yeter ki yasaktaki tadı kuşanıp, yenibaştan... O yasak özlemleri giyin gel, yenibaştan!/ Şimdi bu göçebe aşklar, takvimsiz ayrılıklar. Artık adın bir ayrıntıdır; mevsimler eskidi, eskidi yollar... Beklemeyi unuttum...Yılmaz Odabaşı
Tavrım bir şeyi bulup coşmaktırSonbahar geldi hüzünKış geldi kara hüzünEy en akıllı kişisi gündüzünsevgim acıyorKimi sevsemKim beni sevseEylül toparlandı gitti işteEkim falan da gider bu gidişleTarihe gömülen koca koca atlarTarihe gömülür o kadarturgut Uyar
kanıyor takvimden gamsız ağaçsızevlatlarını döver gibi seven bir sonbahargüvertesinde adresini şaşırmışkayıp bir nisan yağmuruömrümün sol anahtarısınhazan makamının kapısını açanne nisanlar gördüm benilkbahardan kaçarkenbir mızraba tutunanne bileyim benböyle bir seydir herhaldebir mevsimin şarkısıya da mevsimlik bir vivaldi sancısı...ekim kasım işlerini öğrenirken bir kemanağlamayı bir deşarkıya söz yürüryeşile aldanır suyun kudretive sen hiçbir zamansol anahtarı yaptıracak bir çilingir bulamazsınbana kalırsa senömrünün sonuna kadaro şarkının kapısında kalacaksın!yılmazerdoğan
Dinle Küçük Adam;Kendini sefil, küçük, miskin, güçsüz, duygusuz, cansız ve bomboş hissediyorsun. Kadının yok, ya da eğer varsa,içindeki insanı kanıtlamak için yalnızca üstüne çıkmak istiyorsun. Sen sevgi nedir bilmiyorsun!Wilhelm Reich
Nerede tükettin ömrünü?bir hareketin hatırası,bir tutkunun işareti,bir maceranın parıltısı,güzel ve firari bir cinnetgeçmişinde bunların hiçbiri yok;hiçbir sayıklama senin ismini taşımıyor,seni hiçbir zaaf onurlandırmıyor.iz bırakmadan kayıp gittin..senin rüyan neydi peki?CİORAN
Bu sensinVe sesinBu terin ve tenin haklı ıslaklığıKal öyleIsıt gözlerimi gülüşlerinleBirazdan kapılar kırılacak belki deBirazdan kapkara bir örtü olabilir gözlerimizdeBiz diz kırarken sinesinde sancınınYolunur papatyaDeşilir tenVe yara da !Çünkü ölmek günleri biraz daGülmek günleri(de), inadınaGün gülümsemeleri ardındaGün gülümsemeleri ardındaDağlandıkçaDağlaşmakVe dağları sevmeye yaraşmakYaraşmayaYanaşmak günleriSen de yanaş kıyılarıma bir vapur gibiÇarpıp durayım güvertelerde gözlerineYılmaz Odabaşı
Sevgilim ben şimdi...
Sevgilim ben şimdibüyük bir kentte seni düşünmekteyimElimde uçuk mavi bir kalemcebimde iki paket sigaraHayatımız geçiyor gözlerimin önündenÇıkıp gitmelerimiz,su içmelerimiz,öpüştüklerimizAğlarım aklıma geldikçe gülüştüklerimizcemalsüreya
bütün yalnızlıkların ilencikorusun çoğulluklarınızıcinnet koyun erdemin adınımaskeleriniz kuşanıp,yalanlarınızı çoğaltınhepiniz mezarısınız kendinizinnilgünmarmara
Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey,Dünyanın en güzel sesindenEn güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...Fakat artık ümit yetmiyor bana,Ben artık şarkı dinlemek değil,Şarkı söylemek istiyorum.Nazımhikmet
...Sen, cehennemin üzerinde kurulduğu arsanın hissedarı olacak kadar kötüsün. Şeytan bu yüzden göz yumuyor yaptıklarına ve seni hayatta tutmaya çalışıyor, bütün oynadığın ölüm oyunlarına rağmen. Ölüp de onun yerine göz koymaman için....hakangünday
*her yeri boyamışsın, çok güzel, ama burada biraz kan kalmış. zincir kalmış, kırbaç kalmış. sahneye çıkan hayvanların büyük uzantılarıyla ayaktasın, çok güzel, ama burada biraz aşk kalmış. sana dokunduğum günlerde bana 'sevgilim' derdin, şimdi 'i*n*' diyormuşsun, çok güzel, ama burada biraz sonbahar kalmış. ihanet kalmış, bencillik kalmış. korkunç yolculuklar planlardık insanlardan uzağa. ellerimizi bırakıp, ayaklarımızı bırakıp gidecektik,çok güzel, ama burada benim çocuksu saflığım kalmış. aptallığım kalmış düşlerim kalmış.bu gece benim için en iri şeyi ağzına al! evrendeki en iri şeyi:geldikadımı! ve sonra tükür onu havaya. altına geç ve bekle. çok güzel!ama burada biraz herşeye rağmen hala benim sana hasretim, benim senin göğsünü yumruklaya yumruklaya ağlayışım,benim...küçük iskender
Varsın her şey sonraya kalsınSonraya, en sonrayaSözgelimi iki bin altı yüz kırk bir mil. Bir papatya ne kadar uzağı görebilirseO kadar yakın kalplerimiz birbirineÖlü bir denizi bile bir tartışmaya çevirdikKayaları taş devrine göre ölçtük biçtikKalemlerimizi kesilmiş çiçek sapları gibi attıkKapıları açarken birbirimize ağladık.(Ne kadar da çok severmişiz birbirimiziSahi ne kadar da çok severmişizYıllarca, yüzyıllarca öpüştükSigaralar tuttuk, içkilerin en iyisini sundukİstersen bu gece burada kal, dedikSağlığımızı sorduk, bir sürü ilaç adları saydıkSık sık görüşelim, olmaz mı dedikİyi bildiğimiz ne varsa yaptık, ayrıldıkOrtadaHer zamanki gibi bir karanfil kaldı.)Köşedeki tütüncü silaha çevirdi sigaralarınıÖdemesi çok güç sigaralaraManav yarı anlamlı güldü biz geçerkenEriklerden, çileklerden, o canım kirazlardan bile utanmadanHani o çocukluk küpesi olan kirazlardanHani rengi içimize göre değişen: mor, mavi, pembe, sarıİlk defa merhaba dedi bir balıkçıÇırparaktan elindeki suyu ölgün bizlereSigarası dudağında:merhaba!Ya peki biz ne dedik, ne dedikYoldaki bir taşı şöyle bir kenara koydukYakamıza rastgele bir çiçek iliştirdikSu satılan dükkanlara baktık, yüzümüz cam cam ışıdıVe leylak kokuları gibi kendi kokumuza uzandıkKöşeyi döndük, bütün köşeleri hızla döndükSu birikintilerinin ağaçlandığı eski bir sokağın tarihindeŞöyle yazdı:Her şey sonraya kaldı.Ey ayaklarımızın dibindeki yoksul gülGölgesi yüreklerimizinÖfkemiz sevgiye benziyor şimdi, sevgimiz öfkeyeVe tartışmaya çevirdiğimiz deniz ölüler bırakıyorÇıplak ölülerBirbirine kenetlenmiş ölüler halinde.Bir otobüse biniyoruz, sahiden biniyor muyuzSöyle, nerde “Göğe bakma durakları”, nerdeBirinin elinde gazete ve sütGazete mi, evet gazeteBütün manşetler tutsaklığı ve yenilgiyi çağrıştırıyorParamızı veriyoruz, üstünü alıyoruz, bozuk paralarCebimizde nikelCebimizde sarılmış ölüler halinde.Her şey bir hızlı adım olmamayaAma dün gibi taşıdığımız bir umut gözlerimizdeSaatlerimize bakıyoruz hiç yoktanÇok uzaklara bakmaktır, diyoruz, durmadan saate bakmakYemyeşil bir su takılıyor akrebe, bir çavlanYüzü akide gibi parlayan bir gün takılıyor yelkovanaAnılardan anılardan çoktan vazgeçtikYaşadığımız bugün nasılGüzelliğimiz hangi güzellik.Biliyor muyuz, hayır, bilmiyoruz daAcılarımızdan bir yaz kurduk onarıyoruzBelki bir hazırlık bu başka yazlaraYakın yazlara, uzak yazlaraÇünkü her şey eskiye kaldı, anılar bileHer şey, ama her şey eskiye kaldıVakit yok bir daha yemyeşil eylül tramvaylarına edipcansever
Nefesini yüzümde tutuyorumGülüşünü aklımdaMorarmış yüzleriniIsıttım kaç gece, ısıtıyorumİçimdesin, büyütüyorum seniSeni yepyeni bir dünya yapıyorum kendimeTam kralca yaşanacak!Şimdi yoksun üstelik uzaktasınEllerin yapayalnız biliyorumGözlerin dalıyor yineHep benim için olmalı...Cahit Zarifoğlu
Sanki bir hayal gibiNasıl da dolaştın hayatımdaBİr yudumda doğmakBir sevgide ölmek istedimGeceleri bir gölge olmakİstedimSonsuza doğru akıp gitmekİstedimBir resim bir rüyaBelki bir şarkıAynı bedendeİki gönül olmak istedimVe de yanımda bir tekSeni istedimOysa bir yanlış gibiSilinmeye yazıldım satırlaraHer ölümle doğmakHiç yok olmamak istedimSensizliğe öfkeliSabır istedimGönüllerde sevgiyeYol ver istedimBir kere gördümBir kere sevdimBİn kez istedimAynı şarkıda iki gönülOlmak istedimVe de yanımda bir tekSeni istedimMFÖhttp://www.youtube.com/watch?v=42U2lzbuTOE
1.Eylülde mavi bir gündüGenç bir erik ağacının altında sessizSardım onu, solgun bir aşktıKollarımda tatlı bir düşVe üstümüzde güzel yaz göğüBir bulut vardı uzaktaÖylesine beyaz ve öylesine yukardaSonra baktım, sanki hiç yoktu2.Aylar geçti o günden sonraŞöyle ya da böyle sessizErik ağaçlarının hepsi kesildiSorarsan, aşka ne olduAnımsayamıyorum derimAma bilirim ne düşündüğünüYüzünü unuttum gerçektenTek bildiğim, onu öptüğüm o zaman3.Öptüğümü de unuturdumOlmasaydı o bulutAnıyorum hala ve hep anacığımBembeyaz ve uzakErik ağaçları belki yine çiçek açarBelki o kadının şimdi yedi çocuğu vardırO bulut yalnızca bir dakika göründüBaşımı kaldırdığımda uçup gitmişti.bertolt brecht
“sen beni sevdikçe ey yar derdim artar daima”çünkü beni sevsen degüvenmezsin bana bilirimama artan her şeyle birlikte yanlışlık da artarmesela her su gözyaşı olurher dönem bir hazin geçişsuya boşversem yanılsamaaya baksam bir bulutsevgisizlikle birlikte yanlışlığın hükmü başlarbir düşün kaç kişiyiz bildirilerdeşimdilik kaç paralığız hele akşam oluncabunca sütsüzün kahrını çektik düşün kigene de soluğumuzbir orman yangını sanılır oralarda buralardaezildik gerçi ama horlanamadık bunu hatırlarsınmutlaka hatırlarsın bunutut ki enver bırakır tehdidiniethem başlarçünkü beni sevsen de bana güvenmezsin iyi bilirimapoletim sırmasız hatta hiç yoksu içsem ağzımın kenarlarından dökerimneyi hatırlatır benim sana uzak bir bakışımbilirimaslında mutsuz yaşayıp gidiyoruzölüme direnerek şimdilikşimdilik alımlı bir başka mutluluklara özenerekaşkımız ve mutfak rafları ve uçaklar üstüne korkumuzbir yudum gelecek ve mutlu saatler üstüne korkumuzama birlikte biliyoruz: eğilecek bugünkü başlarsev beni, alış banakimse ürkütemez bağlandığımız güzelliğin utkusunusev beni, bir dağ gölgesi kadar sevşimdilik bırak musluğun sızmasını damın akmasınıbir tırnak gibi büyü domuz bir tırnak gibizorlayarak her bir yanıçünkü biraz sonra umut başlar her günkü, başlaraslında bir alıştırmadır umutöbürlerinin azıcık nefes diye bağışladığı-baharı beklemeye benzer-hain ve olmayanadır çünküumutsuzluğu taşır yanındaoysa nasıl olsa gelecektir bahar denen tarihönüne durulmaz mantığıyla doğanınyeşilden olma birimsudan gelme itmeyleumut yokturkimse yoktur umut etmemeyi önleyecekçünkü umut kaçınılmaz gelecektirbütün gümbürtüsüyleumut kaçınılmaz gerçektir çünkübiri Asya’da biterken sözgelişi, Şili’de öbürkü başlarturgut uyar
Belki de yenilenmeli ağaçlar.Boyalar devşirilmelimevsimin yapraklarından,haşarı erguvandan.Yepyeni fırçalar alınmalı çarşıdan,insan eliyle germeli bezi tahtaya :Herkes kendine görülmemişbir düş aramalı.Sen, penceredeki suskun kadın :Hayatımda ol, kal, öl, istiyorum.enisBatur
Rengini dünyaya ilk defa sunanAdsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerimSevgilimBana "sen bir şairsin" dediğin zaman.Yalnız sana yazıyorum bu şiiriİstersen bir şiir gibi okumaÇünkü her yıl yeniden yazacağım onuSoğuklar başlayınca havalanıpMillerce yol katettikten sonraGüneyi tadan bir kuşun sevinciyle.Ve yazmış olacağım bir deHer dönemde her çağdaSevdanın kendine özgü diliyle edipcansever
Biz kusursuz günlerde....
Biz kusursuz günlerde durdukve indik arabamızdan.Rüzgar izin saçlarını sıyırıp geçti.Bu kadar basit.Bir şey söylemek için döndüm*
Küstahlığımı nezaketim götürdüSadece kendime bakakaldım.Kararsızlık bir an sürdüGizlenen insanların ortasında ben kaldım,ÇırılçıplakSelamımı tanıdıklar götürdü.Saygı bekleyince alçaldım.Kararsızlık bir an sürdüKendini beğenmişler ortasında ben kaldım,Çırılçıplak.Ağlamayı ölenler götürdü.kendimi ölmez sanınca ufaldım,kararsızlık bir an sürdü.Ölülerle dirilerin arasında bir ben kaldım,Çırılçıplak.Sonsuzluğu ufuklar götürdü.Yarattığım dünyaların içinde daraldım.Kararsızlık bir an sürdüBaşlangıç ile bitiş ortasında ben kaldım,Çırılçıplak.Aydınlığı bulutlar götürdü,Yıldızlara doğru yol aldım.Kararsızlık bir an sürdü.Varanlar ile duranlar arasında ben kaldım,Çırılçıplak.özdemirasaf
Önceden söyleyebilecek bir sözüm yok... Söylenmesi gereken ne varsa söylemeye çalıştım. Bu benim gibi biri için çok kolay değil. Bir çırpıda anlatmaya çalıştım her şeyi. Durup düşünürsem anlatmaktan vazgeçebilirdim.Bazı şeyleri, anlatmaktan ötürürü de pişman olacağımın farkındayım.İnsan, duygularının apaçık bir biçimde başkalarınca bilinmesini istemez sonuçta.Bir öykü kahramanı olmanın rahatlığına bırakıyorum kendimi...Tarık TUFAN