ELEŞTİREL İRAN, Zagros Alanı ve Merkez Platosu'nun SANATI
16 Kasım 2017 22 Kasım 2019
Kendimizi, İran'ın mitolojik tarihine dayandırmak niyetinde olmamakla birlikte, hiçbir efsanenin, zamanının gerçekliği ile ilişki olmadan ortaya çıktığını hatırlamak gerekir. Gilgamesh ve onun destanı bu gerçeğin güzel bir örneğidir. Gilgamesh, daha sonra ilk önce ulusal bir kahramanın karakterini ve sonra sonsuzluk arayışında bir yarı tanrıçayı üstlenen bir Sümer kralı ya da Uruk prensiydi. Gılgamış sonsuzluk arayışı içinde dünya aslında hayatı boyunca böyle Eridu ve Vavar gibi veya çoğu Kişin bazı komşu şehirlerden, Uruk dışına ayak değil aynı Gılgamış, Uruk hükümdarı olduğunu geçecek. Birçok arkeolog, bazı halkların mitlerinin kökenini keşfetme çabasıyla, tarihsel gerçeklerine rastladı.
Ne yazık ki, İran'a bu konuya gereken önemi hiç verilmemiştir ve hatta İran'ın mitolojik tarihine çok fazla aykırı olmayan Batı arkeologları bile, Antik Yakın Doğu'nun tarihine alternatif bir yol bulamadılar. Bu geniş bölgede yürütülen birkaç kazı, genel olarak tam olarak yürütülmemiştir ve çoğu zaman işlerin yarısında terk edilmiştir. Bunun sebebi, belki de yerel uzmanların yokluğunda ya da olmasa bile, hükümetlerin mali güçsüzlüğünde ya da kıtlığında aranmalıdır.
merkezi İran'da son zamanlarda gerçekleştirilen hala tamamlanmamış kazı - Robat-e Kerim, Cheshme Ali Tepe Qeitarieh - İsa'dan önce ve hatta Mezopotamya'da, ya da genel Bereketli Hilal içinde bundan önce birkaç bin yıl bu topraklarda, içinde, göründüğünü gösterir erken Neolitik köy, müreffeh bir hayat yaşamış kırsal topluluklar var düzleşiyor.
halklar ve batı İran ve Orta yaşamış etnik gruplar için olduğu gibi, Oryantalistler tüm Mezopotamya ile ilgili olarak açıklandığı, farklı görüşlere sahibiz. Guti, Lullubi veya Cassites - - yazma veya belgelerin tescil büyük bir ilgi yoktu Ama ne su götürmez bir şekilde ortaya birçok İranlı hükümetler olmasıdır. Elamitler bile bu eğilime karşı bağışık değildir. Bu devletler, olayların ard arda oral olarak geçtiğini ve İran'ın mitolojik tarihinin nasıl doğduğunu ortaya koydu.
İran güneybatı, Susa ve Elam olduğunu, batı İran'da, urbanize ve Sümerlerden ve Babilliler ile elele geliştirmeye başladı ve Merkez çıktığımda bazı etnik akrabalık sayesinde daima saldırmaktan imtina olduğunu kralcıları edildi Elam. Bunlar, daha sonra Medi ve Persiani'nin katıldığı Cassiler, Lullubi, Guti, Mannei'dir. Bu eyaletler hakkında yazılı belgelerimiz yok ve bu yüzden uygarlıklarını, bize gelen sanatsal bulgular temelinde yeniden inşa etmeliyiz.
Bu halklar arasında en önemli olan Cassidler, kendilerini güçlü ve savaş benzeri bir devlet olarak ayıran ikinci binyılda ortaya çıktı; Babil'lilerle yüz yüze gelen Elamitlerin emrinde on altı okçu koydular. Geçmişte yaylaya yerleşmiş olan ve bu karışım sayesinde hızla ve kolayca gelişen Aryan halklarına kademeli olarak katıldılar. Ari-İranlı unsur, etnik özgünlüğünü üzmeksizin baskın hale geldi. Sıcak mevsimi tek bir yerde ve soğuk ayları bir başka yerde geçirdiler ve geçitlerinin izleri bize, çoğu zaman su kaynakları bakımından zengin bölgelere ulaştı.
Elimizdeki en eski eser, altıncı-yedinci binyıllara dayanıyor; uzatılmış bacakları, büyük baldırları ve belirgin göğüsleri ile oturan bir kadındır. Baş yok ama uzun boyunlu. Bu heykelcik, çok gerçekçi, Tepe Sarab'da bulundu. Bu dönemin Diğer bulgular arasında, doğal elementler ve yerel veya dağ hayvanların çizimleri ile dekore bazı çok ince seramikler vardır. Bu dönemde kassitler seramik ve dekorasyon belirli bir beceri sahip bulunan ve dekore çömlek yaklaşık üç bin yıl her yerde ihraç edildi. Bir Cheshme Ali bu dağ sakinleri ve Tepe Sialk olanlar arasındaki ilişkileri gösteren Zagros olanlar, benzer dördüncü binyıla beşte kalma seramikler bulunmuştur. Öte yandan, Tepe Hesar (Damghan) bulunan hayvan temalı seramik üzerine çizimler arasında bir karşılaştırma ve bu eserlerin tek giren tek kişi tarafından olanları Siyalk, Zagros ve hatta Susa önermek Kökeni farklı alanlarda dağılmasına rağmen.
Bir chamois'in muazzam, karmaşık ve asimetrik boynuzlarla temsil edilmesi belki de bu sanatın bağlantı noktasıdır. Bu dönemde çekilen diğer hayvanlar su kuşları, köpekler, leoparlar ve panterlerdir. Dördüncü binyıl yaklaştıkça, çizimler daha gerçekçi hale geliyor, geometrik şematikliği kaybediyor, dördüncü binyılda kalıyor, burada daha kaba, daha az süslü ve daha az rafine seramiklere yol veriyorlar.
Yaylada tasarlanmayan en güzel seramikler, Susa'yı dikkate almazsak, Fars'ta ve Persepolis civarında bulundu; Bunlar genellikle bazen içte ve diğerleri dışında dekore edilmiş teraslar, sürahiler ve vazolardır.
Batı İranlıların, orta ve güney İtalya'nın aksine, seramikle birlikte metalurji gibi başka sanatlara da kendilerini adadıkları belirtilmelidir. çıkarılan metal eserlerin çoğu - hançer, kılıç, gürz,, kalkanlar, eksenleri, ok uçları, at, ortak dizginleri ve geçit sürdürür eğitmen, çıngıraklar ve çan ve tank ekipmanları, abartı, kemer bridles, bilezik dahil kancalar ve gözler, düğmeler, aynalar, kolye, yüzük, küpe, saç klipleri, güzellik aksesuarları, tabaklar, fincanlar ve bardaklar, hayvanların veya çizi süslemeleri ile basit, stilize formlarla bardak çeşitli - bronzdan yapılmış.
dokuma sanatlarında öncüleri, erime metaller ve seramikler vardı bu bölgelerin, sakinleri, cam keşfetmek ve cam mühürler ve vitreus minesini tanıtmak için ilk olmuş gibi görünmektedir. Sümer hakimiyetinin sınırlarını aşan Gılgamış efsanesinin yayılması sayesinde, bölgede üretilen mühürler başta olmak üzere birçok bronz tasvir, Sümer kahramanının destanından etkilenmiştir. Gılgamış bulmak ve büyük olasılıkla o Mezopotamya'da vardı kahramanca karakterini kaybetmiş, sadece süs deseni haline bronz üzerine değişik biçimlerde kabul edilmektedir. Babil sanatının etkileri ve daha sonra ve o daha, Asur, bu dönemin bronz eserlerinde belirgindir.
Broşlar daha çok tunçtan yapılmış ve Luristan'dan gelen bir başka eserdi. Bu iğne, çoğunlukla, geriye ikinci bin kalma ormanın (Şek. 6) ait oymalar ve Gılgamış rölyefler ve diğer doğurganlık tanrıları ve koruyucular ile dekore büyük bir daire ile sonunda. Bu broşların birçoğu, yeminlerini yapan kadınların çoğunun bir portresini taşıyan tapınaklara bağışta bulundu. Bazıları bir doğum sahnesini temsil ediyor ve muhtemelen zor bir teslimat için şükranlara getirilen hediyelerdi. Buna ek olarak, en küçük 4,8 santimetresi olan 8,5'i ölçen heykelcikler bulunmuştur. Bu heykeller, korku ya da utanç hali temsil giyinmiş ve silahlı diğerleri, diğerleri çıplaktır ve oy genellikle af ve yardım için bir savunma olarak tapınağa tamamlanmış olduğunu göstermektedir.
Lorestan üretildi bu pimleri, insan ve hayvan heykelcikleri (atlar, köpekler ve diğer hayvanlar), bazen bronz mühürler ve kalıplı tabletler birçoğu, Asurlular tarafından emredildi. Bu sayede Luristan halkı damak zevkine göre üretildi ve dışarıdan verilen dini ve politik objeleri ihraç etti.
Elde edilen bulgular arasında, Luristan'da bulunan ve üçüncü ve ikinci binyıla kadar uzanan diğer bronzlar dikkat çekicidir. Bunlar silahlar, kılıçlar, hançerler, eksenler ve koşum takımları ve at yargılarını içeren nesnelerdir (Şekil 7). Bu nesneler, Mari ve Tell Ahmar'daki bulgularla kanıtlandığı üzere Mezopotamya'ya ihraç edildi. Luristan'ın bu eserleri de Babilliler tarafından kullanılmıştır. Eksenlerden birinde elamitti şöyle yazılmıştır: “Bali Sar, güçlü kral, herkesin kralı” ve tarihi Akad dönemine çağdaştır.
İkinci milenyumun sonuna doğru ve ilkinin ilk yarısına kadar, Luristan'da demir, sadece küçük miktarlarda ve sadece eksenler, hançerler ve kılıçlar için alaşımlı çelikte kullanılmış olsa da, süslemeler sadece bronzdan yapılmıştır. . Luristan'da özellikle dokuzuncu yüzyılda demir objeler üretildi. C.