Haykırarak yazıyorum: 2015
keşke hiç olmasaydım
Gönderen jihoo zaman: 21:39 2 yorum:
biraz kendinle ilgilen
İnsanın kendisiyle ilgilenmeye ihtiyacı varmış. Michelle Phan'dan gördüm, öğrendim. :D Gerçekten kişiyi rahatlatıyor, tazeliyor ve enerji veriyor. Michelle Phan youtube'da ünlenmiş bir makyaj uzmanı. İyi bir seviyeye ulaşmış. Makyajla falan çok da ilgilenmiyorum aslında. Makyaj tutkunu olduğum için izlemiyorum, izlediğim videoların makyaj uygulamasını da yapmıyorum. Ben daha çok havasını ve sesini sevdiğim için izliyorum. İnsanı rahatlatıyor, sakinleştiriyor. :)
Dün matematik sınavımdan sonra biraz kendime ilgi gösteriyim dedim. :) Banyodan sonra kil maskemi sürüp saçlarımı yaptım. Ruhumuzun ve vücudumuzun bakıma, ilgiye ihtiyacı var.
Bu yazıyı okuyan arkadaşlar, vaktiniz varsa bir deneyin.
Telefonunuza meditasyon uygulaması indirin. Basit ve küçük bir meditasyon bile olsa iyi geliyor.
(Birkaç gün öncesine kadar bu kısa meditasyonları yaparken uykuya daldığım da oluyordu :D şimdiyse yine zorluk çekiyorum uyumakta yorgun olmama rağmen.)
Ya da şu sakinleştirici zen müziklerini bir deneyin. :)
Yüzünüze maske yapın, olmazsa temizlediğiniz yüzünüze argan ya da kayısı yağı gibi yağlardan sürün.
Yatağınıza uzanıp müzik dinleyin veya en sevdiğiniz köşenize çekilip kitap okuyun.
Sadece ama sadece kendin için yaptığın şeyler de ayrı bir tat veriyormuş. Bilgi edinmek için değil, sadece öylece okumak istediğin için sayfalarını çevirdiğin kitap, insanlar için değil kendin için yaptığın bakım ve makyaj, beğenilsin diye değil, satmak için değil, canın istediği için çirkin olsa dahi boyadığın bardaklar,.. işte bunlar ruha hitap eden, ruha değen şeyler.
Başka insanlara gösterebileceğimiz ilgiyi de içimizde bulabilmemiz için önce kendimize ilgi göstermemiz gerektiğini düşünüyorum artık. Saydıklarımdan bazıları hafifte olsa bir suçluluk hissettiriyordu sanırım. Ama şunu fark ettim kendim için yaptığım şeyleri bencillik olarak görmemeliyim çünkü belki sadece kendim için yapıyorum ama kendim için yaptığım şeyler, kendime gösterdiğim ilgi sadece beni tazelemiyor, başkalarına verebileceğim ilgi ve enerjinin kaynağı da oluyor.
Belki de bunu herkes biliyor ama ben yeni kabul ettim. :D
Son günlerde ne kadar bahsetmek isteğidim konular olsa da yazdıklarım ve ne kadar yazma isteği kabarsa da içimde yorgunluktan dolayı mı ne yazdıklarım bana yavan geliyor ne acıki :( , ama umarım yazdıklarımı beğeniyorsunuzdur. :)
Gönderen jihoo zaman: 22:07 4 yorum:
Bugün okulda servislerin olduğu yöne doğru yürürken arkadaşla arkamızdaki iki çocuğun konuşmasına mecburen kulak misafiri olduk. Zaten fazlasıyla yüksek sesle konuşuyorlardı. Lafları da yeteri kadar anlamlı olsaydı bari. Hani güldük falan kendi aramızda ama aslında sinir bozucu sözlerdi.
x: Abi, Türkiye'de çok çok güzel kız yok ya, güzel ama çok güzel değil. Türkiye'deki kızlar çok çirkin. ( gibi bişiler demişti ilk)
y: Parası yok muymuş? (diğeri de böyle bi cevap vermişti)
Bana batan bi konuşmaydı birçok yönden. Yani ilki sen kendini nasıl bir dev aynasında görüp nasıl beğeniyorsun da böyle bir şeyi bu şekilde hiç rahatsız olmadan bangır bangır haykırabiliyorsun. İkincisi, ama bu fazla yüzeysel bir yaklaşım değil mi? Üçüncü güzel bulacağın kız seni yeteri kadar iyi bulacak mı acaba?
İnsanlar kendilerini başka insanlara beğendirmek için değiştirmemeli, hem görünüş olarak hem de davranışsal olarak. Güney Kore'de çok yaygın estetik ameliyatlar. Ben genellikle oyuncuların, şarkıcıların, zenginlerin yaptırdığını düşünmüştüm. Halka kadar ulaşmış ama. Yapmayın, kendinizden vazgeçmeyin. Hem anlamıyorum. Kafamda oturtamadığım bir yanı da birisi seni estetik yaptırdıktan sonra beğense hatta çok güzel olduğun için senin için yanıp tutuşsa falan, şu düşünceyle nasıl baş ediceksin: Böyle görünmeseydim, bana yine bakar mıydı, eski halimle şu anda yine onunla olabilir miydim?
Hayır hayır... Biri sizi siz olarak kabul etmeli. Güçlü durun, kendiniz olmayı sevin. Kendinize tapınmanız gerekmiyor, sadece kendinizi kabul edin ve kendinize sarılın.
Ve birbirimizin kendiliğine saygı duyalım. :)
Gönderen jihoo zaman: 00:39 Hiç yorum yok:
Feministlik erkek düşmanlığı ya da bir şeyi protesto etmek için soyunmak demek değil.
Feministlik, kadınların da erkekler kadar birey sayılması, değer görmesi, ikinci plana atılmasını önlemek, ciddiye alınmak için mücadele etmektir.
Kadınların ciddiye alınmasını istiyorum.
Daha şimdiden saçma sapan kadın-erkek meselelerinden gereksiz tartışmalardan bıktım ve yoruldum ama vazgeçmemem gerek. Biliyorum, pes etmemeliyim. İnsanlar her ne kadar anlamamakta ısrar etse de kendimi unutmamalı, kendi inançlarım ve değerlerim için yürümeye devam etmeliyim.
KENDİ inançlarım ve değerlerim!
Toplumun değil! Bu toplumun bize dayattıkları değil, küçüklüğümüzden beri. Haraketlerimizi istemsiz bir şekilde etkileyen bu kafamıza yerleştirilmiş yargılar değil. Bunu istemiyorum.
Şu zamana kadar kendimi anlatamadığımı fark ettim ve yeteri kadar uğraşmamıştım, bazen susmayı tercih etmiştim.
Buna dur demeliyim çünkü her susuş içimde rahatsız edici bir şeylerin birikmesine neden oluyor. En belirgini ise öfke.
Susar ve mücadele etmezsem istemediğim biri olacağım.
Erkek olmadığım için bir takım kalıplara, duvarlara, kurallara sıkıştırılmak zorunda değilim, bunu anlayın.
Bir karar var.
Kendimi riske atmaya karar vermek...
Geri çekildiğim sürece daha fazla üzerime gelincek.
Kız bebekle erkek arabayla oynar.
Kız başarılı olursa çalışkandır, erkek zeki.
Erkekler hareketli olur, kızlar sakin,uslu.
Erkek dağınık olur, kız düzenli.
Bu ve buna benzer sayması güç derecede çok boktan yargı ve dayatma var.
A, boktan demişken kızın ağzına küfür yakışmaz, kız küfür etmesin aman ne ayıp, erkek yapar. Erkek her şeyi yapar zaten.
Yok kız kısmı bi saatten sonra dışarı çıkmaz, yok erkek adam şimdi yapsın evlilikten önce halletsin.
Bizler bile kendimizi küçük görüyor, geri çekiyor, edilgen kalıyoruz. Bizler kendimizi toplumun gözlerinden görmeye zorlanıyoruz.
Erkeklerin bizim hakkımızda bilmediği daha bi ton şey var.
Ama bizler de kendimiz hakkında az şey biliyoruz, haklarımızın bile farkında değiliz.
Kontrol erkeklerdedir, yok erkekler azgın olur, kadınlar daha sakindir, erkekler kadar aktif değildir cinsel olarak da. Böyle bir şey yok. Bu kadından erkeğe değil, kişiden kişiye değişen bir durum.
Hadi erkekler bilmiyor ama ülkemizin kadınları da kendi cinselliklerinden bir haberler.
Ulan bi de neden şunu anlamıyorsunuz? Yani neden cinselliği bu kadar abartıyorsunuz. Tamam, evet, cinsellik bir ihtiyaçtır, doğal bir şeydir, evet hayatımıza da etkisi var ama neden bu kadar abartılıyor. Sanki insan tümüyle cinsel içerikli. Ama her şey bu kadar cinselliğe bağlanmak zorunda değilki. Ulan ben konuşurken sadece bir insan, bir birey, jihoo olarak konuşamaz mıyım? Nasıl anlatayım? Demek istediğim iki dk oturup cinselliği bir kenara koyup konuşmak mümkün değil mi? Cinsellik konuşurken bile cinselliği bir kenara bırakabilirsiniz. Bu olabilecek, normal bişi bunun bi farkına varın.
Yoruluyorum. İnsanlar, bu toplum, bu dünya beni yoruyor.
Ama şunu istiyorum; Sylvia Plath, Virginia Woolf, Marilyn Monroe, Pamela Spence gibi etkilendiğim, sevdiğim, anladığım kadınlarımı içime alıp biriktirip yürümek istiyorum.
Ve şu da var hayatında sağlam duruş sergileyen, güçlü, baskın karakterli kadınların da kadınlıklarının zayıf görülmesini, zayıflatılmasını anlamıyorum.
Lütfen, genel olarak, sadece bu konuda da değil, zihinlerimizi bi açalım ve biraz geniş bakalım şu dünyaya, ha?!
Bunlar daha söyleyebileceklerimin sadece küçük bir kısmı; aklımdaki bütün o yığılmışlığın özeti gibi. Bu bile üzerimdeki ağırlığın bir kısmını aldı, rahatlattı.
A, bir de feministlik kadın hakları savunulurken kadınların yanında yer alan, destek veren erkekleri sırf erkek oldukları için susturmak da olmamalı.
Eşit olmalıyız. Eşitten kastım, herkesin aynı şekilde bir birey olarak sayılması. Sadece kadın-erkek durumunda da değil. Farklı ırktan insanlar arasında da. Ama iş adalete gelince, adaletin eşitlikle değil, tarafsızlıkla sağlanması gerektiğini öğrendik de görüyoruz da.
Ya da belki mevcut durumlardan bazı pozitif ayrıcalıklar sağlanmak zorunda kalınabilir günlük hayatta. Hem cinsiyet hem de ırk konusunda. Ama bu ayrıcalıklar, toplumdaki eşitlik düzeyinin olması gerektiği şekilde sağlanmasına kadar ve daha beter ayrıcalık sağlanan kesimi toplumdan koparmayacak şekilde olmalı diye düşünüyorum.
Nerden başladım nereye geldim.
Bugün şunu da düşündüm. Kadınlara hani duygusal oldukları için yargılarında pek güvenilmez ya. Öte yandan bugün şunu da görüyorum; belki kadınlar duygularına kapılarak hareket ediyorlar ama erkeklerde dürtülerine kapılıp hareket ediyorlar.
Bunları buraya sıralamam gerekiyordu. Anlatmaya bir yerden başlamam gerekiyordu, konuşmaya. Umarım iyi bir şekilde devamını getirebilirim.
"Demo koko ga boku no ibasho naraba mitasanai kara" - Abnormalize (Ling Toshite Shigure)
Yani, "Ama eğer burası ait olduğum yerse benim için yeterli değil."
bunları anlatmaktan aciz anne babalar
gerçeklerden uzak düşmüş tüm kanunlar
"evet" demeye alışmış kadınlar
Gönderen jihoo zaman: 00:16 6 yorum:
Yani ne var şimdi ha?
If there is something you want to say
Söylemek istediğin bir şey varsa eğer
Sen hiç böyle değildin
(What was I like?)
I feel like these days
O günlerdeki gibi hissediyorum
You get annoyed at
The way I talk, do my makeup, hair and clothes
Konuşma tarzımdan, makyajımdan, saç ve kıyafetlerimden
(That’s just what you think)
Bu sadece senin düşüncen
Weve been dating for
Neredeyse 10 aydır çıkıyoruz
And I guess you get sick of
Seeing a face you see everyday
Ve sanırım her gün aynı yüzü görmekten bıktın
But like you, I have lots of people
That say they like me
Fakat senden hoşlanıyorum, benden hoşlandığını söyleyen bir sürü insan var
(Um, I’m not going to stop you
If you want to go to someone else)
Başka birine gitmek istersen seni durdurmayacağım
But what is this thing called affection
Fakat nedir bu etkileşim dedikleri şey?
I’m sick of it,
But my body won’t leave!
Kalbime ve vücuduma söz dinletemiyorum, bu beni deli ediyor.
Sanırım bu aşk
(Okay, well listen to me now)
Pekala, şimdi beni dinle
You’re to clingy
(Um, no I’m not)
(You’re possessive too!)
It’s not like we’re even married
But then why are you hanging on me
Like a wife, in all of my business?
Üstelik henüz evlenmedik bile, o zaman neden karımmış gibi her şeyime karışıyorsun?
Because I wanted you to notice me
Çünkü beni fark etmeni istiyorum
I cut my long hair and
Gave it a perm
Saçımı kestirdim ve perma yaptırdım
But when I asked you about it
Ama sana fikrini sorduğum zaman
You said in a contemptuous tone
“You look old”
Küçümseyen bir ses tonuyla "yaşlı görünüyorsun" dedin
(I loved you because your long hair)
Uzun saçını seviyordum çünkü
Because I wanted to see you so badly
Seni görmeyi çok istediğim için arıyordum
And asked you if your love me
Ve beni sevip sevmediğini soruyordum
But you sounded annoyed and simply said
Fakat sesin rahatsız olmuş gibi geliyordu ve sadece "meşgulüm" diyordun
(I’m sorry, I guess I’ve been acting badly)
Üzgünüm, sanırım kötü davranıyordum
(We might as well break up)
I didn’t know you felt like this
Böyle hissettiğini bilmiyordum
(Don’t try to just pass it off)
Because you were always next to me
Her zaman yanımda olduğun için
I guess I started to take you for granted
Sanırım sana alıştım/ sana kesin gözüyle baktım
And stopped thinking of your feelings
Ve duyguların hakkında düşünmeyi bıraktım
Birbirimizi sevmemize rağmen
Why do we make each other hurt
By saying unnecessary things?
Neden gereksiz şeyler söyleyerek birbirimizi incitiyoruz?
Bir hevesle şarkıyı çevirmeye başladım.
İngilizce çevirisi pek de iyi değilmiş aslında ve daha düzgününü de bulamadığım için buna devam etmek zorunda kaldım. Umarım Türkçe çevirim de fena olmamıştır. Bazı cümleleri sözlerin aslında ne demek istemiş olabileceğini düşünerek çevirdim.
Gönderen jihoo zaman: 22:05 7 yorum:
Gücüm yok, ne başkası için ne kendim için
Hiç bir anlamı yok konuşmanın
Kimse birbirini anlamıyor
Ucundan bir tutsunlar hemen kendilerini insan sarrafı sanıyorlar.
Bilmiş bilmiş bakıyorlar.
Ne insanlar geldi geçti sen mi alimi oldun bu dünyanın?
Artık anlatmaya uğraşmak da istemiyorum.
Ben de gözlerimi kapayıp kendimi uçuruma mı bırakmalıyım, aynı sizin gibi?
Her gelen yaşta dünya daha çekilmez oluyor, insanlar ve kendin...
Birisine anlatmak da ucuzlatıyor ya işi, ne bekliyorsun karşındakinden, o acıyı gidermesini mi? En iyisi susmak.
Gönderen jihoo zaman: 12:55 6 yorum:
Gönderen jihoo zaman: 22:08 1 yorum:
going and then coming back my blues... uuuu uuu uuu mmm...
Vauv! İlk hafta beklediğimden iyi geçti aslında. :) Tanıştığım yeni insanlar oldu, gayet de sıcak ve bana yakın hissettiriyorlar. Bölümün soğukluğunu onlar da fark etmiş bu arada. Geçen sene aptallık yarı dönemde bölüme geçerek aptallık ettiğimi düşünüyordum. Şu an bilemiyorum, belki de götürüleri getirilerinden daha fazladır ama geçtiğim için pişman değilim. Şunu da fark ettim. Birinci sınıflar için bu sene bölüme alışma senesi olacak. Bölümü, okuldaki insanları daha önceden gözlemleme fırsatı yakaladığım için ve alışma faslını yarı dönemle atlattığım için kendimi biraz daha rahat hissediyorum.
Yalnızlığı çokça hissettiğim için grupların dışında kalmış kişilerle iletişim kurmak ve yanlarında olmak istiyorum. Yakın bir arkadaş gibi hissettiremesem de en azından onları da rahat hissettirmek istiyorum ortamda ama bunu her zaman ve herkese yapamıyorsunuz. Yalnız hissettiren biri olmak da korkularım arasında. Fakat siz ne kadar istemeseniz de insanlara yalnız hissettirebiliyorsunuz ve bu sizin elinizde de değil her zaman. Ne kadar uğraşsanız da öyle hissettiriyorsanız öyle hissettiriyorsunuzdur. Hatta böyle durumlarda aşırı çabalamak işi daha da berbat ediyor. Biraz da sizin ve karşınızdakinin kim olduğuyla alakalı. Uyuşmuyorsa uyuşmuyor.
Bazen de ipleri bırakmak gerekiyor. Sal açılsın, olacağı varsa bir bakmışsın kendiliğinden bağlanıvermiş.
Gönderen jihoo zaman: 16:41 2 yorum:
Elin Oğlu'nu bilir misiniz bilmiyorum. Bir kaç kere denk gelip izlediğim oldu. En iyi hangisinin Türkçe konuştuğunu merak edip dikkat kesildim. İlk Antonio gibi gelmişti ama sonra Chaby'nin daha iyi olduğunu fark ettim. Adamda da havalı bir duruş vardı benim izlediğim bölümde, çok fazla da konuşmuyordu. Kafamda öyle bir yer etmişti. Dün bir arkadaşımla birbirimize Kore dizisi, anime tavsiyesi verirken youtuberlara da değindik ve bana annyong chingu tr'yi söyledi. Kafama uyan youtuberları takip etmeyi sevdiğim için hemen açtım baktım. Chaby ile çektiği videolardan birine denk gelip "Aa, bu Elin Oğlu'ndaki adam mı?" sorusunun da cevabını bularak sonrasında Chaby'nin de bir youtuber olduğunu keşfettim ve art arda videolarını izledim. Şunu gördüm; evet, bu adam Koreli ama Türk kültürünü de edinmiş içine almış bir Koreli. Üstelik Türkiye'deki olaylara, değerlerimize sıradan bir Türk'ten daha fazla sahip çıkıyor. Annyong chingu tr'de Senem ile yaptıkları soru-cevap videosunda da gayet dürüst cevaplar veriyor. Hem Kore hakkında hem Türkiye hakkında gerçekçi değerlendirmeler yapabiliyor. Çoğu insan anavatanının eksiklerini dile getirmekten çekinir. Ama o bizim yanlışlarımızı yüzümüze çarparken kendi ülkesindeki yanlışları da aynı şekilde dile getiriyor. Geldiği bu noktada onu bir yabancı olarak görmek pek mümkün değil. Çoğumuzdan daha bi ait buraya. :) Sırf bu adamın yazdıklarını takip edebilmek için tumblr indirdim telefonuma ve hesap açtım. Sevdim ben bu adamı.
Bunu burda paylaşmam da bi sakınca var mı bilmiyorum ama paylaştım. Daha önce bir youtuberın videosunu paylaşan görmedim de. Düşününce yok gibi yani neden olsunki internet de başka şeylere göre daha rahat bir ortam ama yine de bir blogger olmanın gereklerinden emin olamadığım için henüz-öyle bir şey yok belki ama yazısız kurallar, hassas olunması gereken noktalar falan vardır, kendi kendime gereksiz sorunlar çıkarıyorum belki de- buralarda yeniyim çünkü. Yanlış yaptığım bir şey olursa beni güzelce uyarın lütfen. :)
Bu yazıda başka bir konuya da değinmek istiyorum. Yazıyı yazarken annem akşam yemeğine çağırdı. İşte haberleri izlerken yiyoruz. Usain Bolt'un düşme haberine sıra geldi. Kameraman gingerla çekim yapıyormuş da kenarda bir yere çarpıyor, ordan da dengesini kaybedip hep Usain Bolt'a çarpıyor aynı zamanda kendisi de düşüyor bununla beraber kamerasını da düşürüyor. Herkes Usain Bolt'un yanına koşuyor falan. Annem şunları söyledi: Böyle durumlarda da hep ben de bir diğer tarafı düşünürüm, yani herkes Bolt'a koşuyor ama arkada kameraman düşüyor kimse ona bakmıyor. Adam düştüğünde hemen kamerasına bakıyor, ekmek parasını onunla kazanıyor. Kameraya bir şey olsa parasını da ona ödetirler.
Doğru, yani tabiki Usain Bolt için sakatlık normal bir insandan birazcık daha farklı bir önem taşıyor. O da hem bu işten para kazanıyor hem de tutkusu koşma yönünde ama adamın dünyaca ünlü bir atlet oluşu diğer adamın durumunu neden önemsizleştiriyor?
Gönderen jihoo zaman: 21:05 3 yorum:
Ben burdan gitmek istiyorum
Bütün mağlubiyetlerimi silmek istiyorum
Başka bir yerde yokmuşçasına yaşayasım var
Burda olmak istemiyorum
Yanıma gelme ve konuşma
Tek başıma huzurla oturabileceğim bir yere gitsem daha iyi
Bir gün konuştuğunuz için pişman olacaksınız
Ve beni suçlayacaksınız
Ben yine yok olacağım
Arama beni, bakma bana :)
Burada paylaşacağım videoyu kaldırmışlar. Ling Tosite Sigure'den Telecastic Fake Show'u paylaşacaktım, başka video aradım ama sesler o kadar temiz değil. Yani aslında adamlar işini biliyor, iyi de yapıyorlar yani klipler pek yok youtube'da, bazıları kaldırılıyor ve duranlar da her an kaldırılabilir gibi korkuyorum, konser görüntüleri çoğunlukta ve grubun sayfasında da yeni çıkan şarkıların kısa halleri paylaşılıyor. Çok dokunuyor bu durum bana ya. :( Bir ara bir çıktığımda bakarım artık albümü var mı burada diye.
Gönderen jihoo zaman: 05:30 2 yorum:
Tokyo Ghoul animesindeki Kaneki Ken'i çok sevdim, sevimli şey ve geçirdiği evreleri, yaşadığı gel-gitleri, içindeki mücadeleyi, bütün o sesleri düşününce zamanla kendimle özdeşleştirdim. Zaten sürekli kitaplarda, filmlerde, animelerde vb. kendimi hep bir karakterle özdeşleştiriyorum, küçüklükte çizgi film izlerken yaptığım gibi. Küçüklükten kalan bir alışkanlık mı yoksa bir "öz"üm olmadığı için mi kendimi sürekli kurgusal karakterlerle özdeşleştiriyorum? Ama o karakterler kadar güçlü olmadığımı, olamayacağımı da biliyorum. Artık vazgeçme zamanı Jihoo. Vazgeç, gerçek hayata dön ve kendin ol. Şimdiki sorun da bu: Kendimi bilmiyorum.
İşte aynı Kaneki Ken gibiyim. Çocukluğum Kaneki'nin ilk hali, etrafı gözlemleyip kendime kılıf yakıştırmaya çalıştığım zaman beyaz saçlı Kaneki ve şimdi de hafızasını kaybetmiş, kim olduğunu bile bilmeyen, kim olduğunu hatırlayamayan, geçmişini kaybetmiş Kaneki.
3. sezonun çıkması için de sabırsızlanıyorum, Kaneki bu durumdan nasıl çıkacak acaba? Belki dayanamayıp mangaya geçip kaldığım yerden devam ederim.
Gönderen jihoo zaman: 15:40 4 yorum:
Gönderen jihoo zaman: 15:47 Hiç yorum yok:
Bloğumdaki ilk yazımı okudum. İtiraf ediyorum, o kitap da okumaya başlayıp devam edemediğim kitaplar arasına katıldı. Bu durum küçükken aile üyeleri tarafından "kitapkurdu" diye tanımlandığım zamanlarda okuduğum bir kitaba nasıl bağlandığımı, bir kitapla vakit geçirmekten nasıl zevk aldığımı, her yeni kitapta duyduğum o kaşif merakını hatırladıkça beni çok üzüyor. Yani ben, okuduğu kitabıyla sofraya oturan, her yere kitabını götüren ve hatta başucunda, yastığının yanında kitabıyla uyuyan ben şimdi başladığım kitapların çoğuna devam edemiyor, odaklanmakta zorluk çekiyorum. Uzun bir zamandır kendime yeni özellikler katmaya çalışırken özümdeki karakteri kaybettim gibi görünüyor. Eski Jihoo'nun en güzel özelliklerini yeniden kazanmak istiyorum, artık kaybettiğime göre o özelliklere ancak kazanarak ulaşabilirim gibi görünüyor.
Yine bir kitabın ortalarındayken başka bir kitaba başladım: Nevrozlar ve İnsan Gelişimi- Kendini Gerçekleştirme Mücadelesi. Nevroz hastasıyım, gibisinden net bir sonuca varabilecek durumda değilim ama kendimde gözlemlediğim şeyleri kitabın içindeki nevroz anlatımında buldum. Önceki hallerime kıyasla daha iyi bir durumda olduğumu düşünüyorum açıkçası fakat hala bir labirentteyim. İnsanın kendi içindeki labirentten çıkması mümkün mü bilmiyorum, pek de sanmıyorum. Sonuçta bizler için dünyadaki bütün bilgilere ulaşmak ütopik bir çaba. Sylvia Plath şu sözleriyle içimi kemirip duran fakat dile getirmekten kaçındığım sıkıcı bir konuyu aktarmayı başarmış:
I can never read all the book I want;
I want to live and feel all the shades, tones and variations of
Fakat şunu biliyorum; ne olursa olsun, ne kadar kısıtlı olursak olalım bizler, uğraşmalıyız. İşte aradığım da bu çabalama, çalışma, harekete geçme... sadece bir şeyler yapma arzumu arıyorum.
Solmuş tutkuma bakınıyorum; kapılıp gitmek için değil yolumda arkadan itici bir güç olması için. :)
Gönderen jihoo zaman: 20:12 Hiç yorum yok:
Sigara içmeye başladım. Ne kadar bir yeniyetmenin hayata dair küçük ve hatta saçma deneyimini anlatıyormuş gibi görünse de yazım, öyle değil. Küçüklükten beri sigarayı sevmiyordum, sigara içenlere karşı ise bir önyargım varmış yavaş yavaş açığa çıktı kafamda. Annem de babam da sigara içiyordu sonra bazı sebeplerden ötürü babam bıraktı. Annemse hala devam ediyor. Bir ara çok söyledim bırakmasını, tepki gösterdim ama sonra bıraktım. Kişinin kendi istemesi gerekiyor, kendini hazırlaması gerekiyor. Ayrıca fazla tepki de ters tepebilirdi. Bende sigaraya karşı sert bir yargının oluşmasındaki büyük etken-şimdi başladıktan sonra bu etken daha mantıklı görünüyor- belki de abimdi. Abimden gördüğümü sergiliyordum belki de. Şu an sigara konusunda nasıl bir durumda o da benim gibi gizliden mi içiyor bilmiyorum. Arkadaş etkisiyle başlayanları az da olsa ve çaktırmadan da olsa küçümsüyordum. Benimki de arkadaşla oldu fakat bir hevesle değil. Evet, yakın arkadaşım içmeseydi hala içmiyor olabilirdim ama dediğim gibi hevesle başlamadım. Hayatımda bazı şeylerin istediğim gibi gitmemesi, benim istediğim gibi olamamam, aşk isteyip de aşk için yeterli cesareti gösterememem sonucundaki çöküntüm, çevremdekilerin başarılarını izleyerek kendimi kendi içimde bir kuyuya bırakmam falan bu ve saymadığım küçük de olsa daha birçok yaşantının sebep olduğu içimdeki buhrandan sıyrılıp iki nefes alma ihtiyacı... İşte bu nefesi de sigaradan alıyorum. Henüz bağımlı değilim. Evde risk alıp annemlerden uzak bir köşede bir nefes olsun çekiyim diye fırsat kollamıyorum, bir sigara içmezsem uyanamam demiyorum, okuldaki çevresi dumandan üstü başı ise kokusundan geçilmeyen tayfayla da takılmaya niyetli değilim. Sadece arkadaşıma eşlik ediyor ve bazende sigaradan yalnızlığıma eşlik etmesini bekliyorum. En çok dışarının görmediği, benim sakin sakin yerimde oturuyormuş gibi durduğum ama içimde ruhsal sıkışmalarımdan sızan karanlığı bastırmaya çalıştığım zamanlarda istiyorum.
Hayalliyorum, yalnızlığın derinliğine düştüğüm zamanlarda kendimi sigara içerken hayalliyorum. Bir kış günü soğuğun ortasında ya da sonbaharda yaprak dökümü zamanı...Hayır, bunları hayallediğimden emin değilim. Belki hayalimin bir unsuruydular, şimdi de aklıma üşüşmüş olabilirler. Ama şu net, kendimi hayalliyorum, çocukların parklara hücum edemediği saatlerde, havanın soğumaya başladığı mevsimde, günün eve koyulmam için acele etmeyebileceğim bir vaktinde, semtin yüksek bir yerinde ıssız bir parkta bir salıncağa oturmuş ayaklarım yerde hafifçe sallanırken sigaramı içer vaziyette, batarken yumurtanın sarısı gibi patlamakta olan güneşin ışınlarının sızdığı yaşamı, yaşantıyı, hayatı, gerçeği, acıyı, komediyi şöyle bir süzdüğümü hayalliyorum. Bir an uzaklaşıp yine kendime kapılıyorum. Ne kadar her bir insanın birden kahramanı olmayı arzuladğım olsa da küçüklüğümden, bilgisizliğimden, zayıflığımdan, korkaklığımdan bencilliğe tutunuyorum. Aşkı istiyorum. İçimde aşkı bulamıyorum.
Gönderen jihoo zaman: 16:37 Hiç yorum yok:
Psycho-pass adlı bir animeye başladım. Hikayesinin yanında ilk açılış şarkısı da beni baya bir etkiledi ve bu şarkının bütün halini bulma isteğiyle youtubeda yaptığım ufak araştırmayla Ling Tosite Sigure adında bir Japon grup keşfettim. Vokaldeki adamın sesi ince olmasına rağmen ilginç bir havaya sahip, insana ulaşıyor. Tokyo Ghoul'un açılışındaki parçanın baş kısmındaki yaptığı vurgular ruhuma hüzün salıyor.
Akustik halini paylaşmak istedim. :)
Psycho-pass'te de o ince sesin deli çınlamasına bayıldım. :) Sadece adamın sesi yok tabi burada.
Fakat sadece Ling Tosite Sigure'yi değil aynı zamanda youtube'da Pellek diye de bir metalciyi keşfettim. Psycho-pass'in "abnormalize" şarkısını grup kadar etkili söylüyor. Başka da şarkının uzun halinin güzel bir söyleyişle biraraya geldiği video bulamadığım için mp3'ümde bu adamın sesi yer buldu. Dünden beri tekrar tekrar döndürüp dinliyorum, heveslenip çevirisini bile yaptım, ne kadar yeterli bir çeviri oldu bilemiyorum ama fena değil bence. :)
Aklımı kimseye gösteremeyeceğim şeyler basıyor
Hataların bile var olmadığı bir dünyada kayboldum
Bu, sadece görünür şeylerin gerçek olduğu ve inanılmaz bir dereceye tutturulduğu(?) bir dunya olgusu
Ne olduğunu açığa çıkarabilir miyim peki?
Plastic tac tic
Artık kimse delirtilemiyor
Sen de bu güzel naylon dünyanın içindesin
Çok şirin bir dünyada, bazı sebeplerden ışığı göremiyorum ve benim bozulmuş kalbim sonsuz bir yansıma
Gizem senin için devam ediyor, sahte renkleri ve geleceği açığa çıkarma
Sahtenin naylon dünyası, gizli hareket sende kalsın(?) :p :D
Gizemli ve kapalı
Görünür şeyler bile benim sahte gösterim
Onlar gerçeğin karşıtı
Telecastic tac tic
Şimdiye kadar her şey normal görünüyordu değil mi?
Sapkın naylon dünya, bütünüyle duygusuz dünyanın sonsuz yansıması
Bu yer çoktandır bir Gestalt yanılsaması; her bir birey ayrılır ve hologram içinde gerçeğin bütün renkleriyle boyanır
Gizem senin için devam ediyor, sahteni naylon dünyası
Eğer her şeyi açığa çıkarırsak fark edeceğiz, anılar varlığa kavuşacak
Her şey tersyüz edilir ve yanılsama şimdiden arkada kalır(?)
Böylece ben bile gerçekten korkuyorum
Bu sadece görünür şeylerin gerçek olduğu, sahteliklerin elden ele her şeyi etkilediği bir dünya olgusu
Aklımı kimsenin memnun olamayacağı şeyler basıyor
Fakat eğer bu, ait olduğum yerse benim için yeterli değil
Gönderen jihoo zaman: 15:11 Hiç yorum yok:
Şeker Bayramı'na birkaç gün kala odamı toplamaya karar verdim. İki senedir mi ne toparlama işini doğru düzgün yapmıyordum. Toparlamadan kastım verileceklerin ve atılacakların ayırılması, odanın yeniden düzenlenmesi. İki günde halledebildim düzenleme işini ve düzenlerken kaybettiğimi düşündüğüm ve artık umudumu kestiğim kitabımı yani Cyrano de Bergerac'ı buldum. :) Raflara yığıverdiğim diğer kitap ya da dosyaların altından çıktı. Hala bende ve istediğim zaman açıp "Eksik olsun!" tiradını bağıra bağıra okuyabilirim.
Ayrı olarak yeni başladığım ve fazlasıyla etkilendiğim bir mangadan bahsetmek istedim: Shingeki no Kyojin yani Attack on Titan. Bu manganın fotoğraflarını bir telefondaki bir fotoğraf paylaşım uygulamasında görmüştüm, hayran kitlesi geniş. İlk başlarda pek takmadım ama sürekli karşıma çıkmaya başlayınca ilgimi ve merakımı çekti. Genelde çok populeritesi yüksek olan şeyler ben de bir itici etki oluşturur, mangadaki titanlar da ayrı bir itici olmasına rağmen merakla okumaya başladım. Beni bir hikayeye bağlayan en etkili unsur gizem sanırım. Şu ana kadar beni etkileyen kitapları, filmleri, dizileri ve animeleri düşününce devam etmemi sağlayan hala çözümlenmemiş şeylere karşı duyduğum meraktı. Şu an 21. bölümdeyim ve hikayede tamamiyle açığa çıkarılmamış noktalar, henüz bütün yönleriyle tanıtılmamış karakterler var. Görsellerde beni tedirgin eden bazı resimlerin olmasına rağmen okumaya devam ediyorum. Henüz animesini izlemeye cesaret edemedim ama o da aklımda.
Gönderen jihoo zaman: 20:55 Hiç yorum yok:
Bence trip atmalıyız!
Benim bulunduğum nesil ve belki de benden bir önceki ile bir sonraki de dahil "trip atma" diye tutturmuşlar gidiyor. Artık bıktırıcı olan tavırlar söz konusuyken hadi neyse diyorum, trip atma lafı kulağıma hiç hoş gelmese de ama bir sitemi bile kaldıramıyorlar. Bence trip yemek gerekli. Bir odun olarak kalmak istemiyorsan o tribi dinlemen gerek. Sonuçta kimsenin duygularını duymadan, davranışlarının insanlarda ne tür hislere yol açtığını öğrenmeden nasıl bir insan olduğunu tam anlamıyla bilemezsin. Sen sadece düşündüğün sen değilsin insanlarda ortaya çıkardığın etki de seni sen yapan unsurlardan biri. Düşüncelerini her dakka direkt löp diye söyleyebilen biri değilim. Biri ban bi laf söylediğinde tabi ki saldırıya uğramış hissediyorum ben de ve sinirleniyorum ama sonrasında kendimi sorgulayabiliyorum. Bunu yapmam gerektiğini biliyorum. Kendime çok yüklenip haksızlık etiğim de oluyor. İnsanların durumlara, olaylara hep "ben" diye yaklaştığını görünce fark ediyorum kendime haksızlık ettiğimi. Ne yazık ki bu eşekliklerim ve aptallıklarımın da olduğu gerçeğini değiştirmiyor.
Gönderen jihoo zaman: 22:35 Hiç yorum yok:
Bugün okulda servislerin olduğu yöne doğru yürürke...