02 | Şubat | 2010 | İşte Türkiye!
Erdoğan’a hangi soruları soramadılar ?
Tags: başbakan, erdoğan, tayyip erdoğan
Yeniçağ yazarı Sabahattin Önkibar, Pazar günü TRT’de Başbakan Erdoğan’ın “karşısına siparişle oturtulan gazetecilerin öncelikli amacı kamuoyunu aydınlatmak değil, Tayyip Bey’e nasıl şirin görünebilirim düşüncesiydi” dedi.
Önkibar o sohbette sorulması gereken ama sorulamayan soruları şöyle sıraladı:
“Akşam Gazetesi Genel Yayın Müdürü İsmail Kılıçkaya’nın dışındakilerin tamamı yandaş medyadan.
Kılıçkaya da bozgunculuk yapmadı ve koroya uydu!
Önceki gün TRT’de Başbakan Erdoğan’a soru soran gazetecilerden söz ediyorum.
Tayyip Bey’i üzecek tek soru olsun sormadılar!
Programın tamamına yakınını izledim, ABD İstanbul konsolosluğu aracı ile Poyrazköy’de yapılan fotoğraf çekimlerinin ne anlama geldiğini sorarlar diye bekledim ama nafile sormadılar bu soruyu!
Sadece o da değil, gündemin en temel sorunlarına bile değinmediler!
Oysa Poyrazköy’deki o hadise fevkalade önemliydi. Zira o fotoğraf çekiminin birkaç gün sonrasında topraktan silah ve mühimmat fışkırmıştı!
Benzer bir şeyi mesela Alman Konsolosluğunun bir aracı Deniz Feneri depolarının civarında bir fotoğraf çekimi yapsaydı, emin olun yandaş gazeteci güruhu bunu ana gündem yapar ve Başbakan da kıyametleri koparırdı.
Görüyorsunuz AKP ve yandaşlarının tutumunu evrensel ilkeler değil, parti ve ideolojik çıkarları belirliyor!
Alınmasınlar ama Başbakan’ın karşısına siparişle oturtulan gazetecilerin öncelikli amacı da kamuoyunu aydınlatmak değil, Tayyip Bey’e nasıl şirin görünebilirim düşüncesiydi.
Öyle olmasaydı AKP, TSK ilişkilerinden darbe istismarlarına, işsizlikten yoksulluğa, Kürt açılımında gelinen noktadan AB’deki sefalete, Ekonomi yönetimindeki kaosdan IMF belirsizliğine ve Başbakan’ın anlaşma olmamasına rağmen bir hafta önce yaptığı IMF ile anlaştık açıklamasına, 8 yılda ikiye katlanan ülke borcundan eşikteki kredi kartı krizine, Kıbrıs’dan Kerkük’e ve Ermenistan’a kadar izlenen politikaların geri tepmesine, kamuoyunun merak ettiği soruları sorarlardı.
Bırakın bu soruları, EMASYA konusunu bile istismar eden Başbakan’a, “8 yılda bunu kaldırmak neden aklınıza gelmedi de, bugün bu sıradan düzenlemeyi adeta reform diye satıyorsunuz” diyen de olmadı.
Son bir şey, Tayyip Bey’in Emine Erdoğan hanımefendinin türbanla GATA’ya gidemediğini açıklaması da sadece istismar değil aynı zamanda acziyetin itirafıydı. Öyle çünkü AKP 8 yıldır iktidarda ve Anayasayı bile değiştirecek bir çoğunluğa erişti. Hal bu iken hâlâ ağlayıp acındırıyor.. Meslekkaşlarımız bunu da hatırlatamadı.
Eğer bunları bir hatırlatan olsaydı, o isim, değil o çembere bir daha girmek, Tayyip Bey’e üç kilometre bile yaklaştırılmazdı!”
Hükümetin Tekel’deki sinsi taktiğini açıklıyoruz
Tekel işçileri adına pazarlık eden Türk – İş ile Hükümet anlaşmadı.
Yani uzlaşma yok.
Peki, bu sonuç neden 2 Şubat’ta belli oldu?
Bir gazetenin başlığıyla “Tekel’de acı son” neden eylemin 49’uncu gününde ortaya çıktı.
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan haftalarca işçileri suçladı, itham etti.
“Yetim hakkı yiyorsunuz” dedi. “Eyleminiz ideolojik” dedi. “Kendinizi acındırıyorsunuz” dedi. “Ben sizden değil milletten oy alıyorum” dedi. (Böylece ümmet – i müslim arasında Tekel işçilerinin yer almadığını öğrendik.)
Başbakan, Tekel işçileriyle görüşme talebine “olumlu baktığını” ne zaman söyledi?
26 Ocak Salı günü…
Yani direnişin 43. gününde…
Ama hemen görüşelim demedi. “Üç gün sonra gelin” dedi.
28 Ocak Perşembe akşamı…
Başbakan’la görüşmeler sıcacık makam odalarında gerçekleşirken işçiler halen Ankara ayazına, soğuna rağmen direnişteydi…
Görüşme oldu. Çıkan sonuç tahmin edilebilir bir sonuçtu. Başbakan, bakanlarına ara formül için çalışma yapın talimatını verdi.
Bu talimatı Hükümetin geri adım attığı şeklinde yorumlayan da oldu, “oyalama” diyen de…
Hafta sonu Bakanlar, güya yeni formülü belirlediler ve Başbakan Erdoğan’a sundular…
Ve geldik 2 Şubat Pazartesi tarihine…
TÜRK-İŞ yöneticileri iki defa Başbakanlığa gelip gittiler. Sonuçta uzlaşma çıkmadı.
Çünkü işçiler, “Biz işçi kalalım. Başka bir kamu kuruluşunda çalışalım” diyor. Haklılar, devlet işçi alımına devam ediyor. Yani devlette imkan var. Mesela halen Devlet Demiryolları işçi alım ilanları veriyor.
Ama hükümet “Sizi istemiyoruz. Biz başkalarını alacağız” dedi. Kaldı ki bu başkalarının kimler olduğunu tahmin edersiniz. Referans kağıtları ya tarikat liderlerinden ya da AKP teşkilatlarından alınıyor. Örnekler çok. En basitini İstanbul’un itfaiyecileri yaşadı.
Hükümet Tekel işçilerinin memur statüsünde ama geçici olarak çalıştırmak istiyor. Yılda “11 ay çalışırsınız, 22 günde izin yaparsınız” diyor.
Sosyal güvencelerden söz eden yok. Mesela işçi hastalandı. Doktor rapor verdi. İşçi işe gidemedi. Ne olur? Tabi ki ücretinden kesinti yapılır. Öte yandan 1.300 lira alan işçinin ücreti de bir hamlede 770 liraya düşer.
Nasıl teklif ama ?
Okumaya devam edin ‘Hükümetin Tekel’deki sinsi taktiğini açıklıyoruz’
İşte TRT canlı yayınında yaşanan skandalın görüntüleri
Başbakan Erdoğan’ın talimatıyla, Bulgaristan Başbakanı ile yapılan basın toplantısında doğalgaz zammını soran TRT “muhabirini” biliyorsunuz.
Önce kısaca hatırlatalım…
Canlı yayınlanan basın toplantısında; Başbakan Erdoğan bir kağıda yazdığı notu yetkililerden birine uzatıyor.
Yetkili Başbakan’ın talimatını ilgili TRT “muhabirine” iletiyor.
TRT “muhabiri” ‘Sayın Borisov Türkiye’ye sattığınız doğalgaza zam yapacak mısınız?’ diye soruyor.
Türkçe sorunun çevrilmesinin ardından Bulgar Başbakan şaşkına dönüyor, çünkü Türkiye’ye doğalgaz satmıyorlar. Doğal olarak da verilecek bir cevabı yok.
Bir sessizlikten sonra Tayyip Erdoğan hemen devreye girmek zorunda kalıyor. “Soru yanlış oldu” diyor. Ve Başbakan Erdoğan, tüm bu skandala rağmen “soruyu” cevaplıyor…
Şimdi canlı yayında yaşanan bu skandalın görüntülerini yayınlıyoruz.
Okumaya devam edin ‘İşte TRT canlı yayınında yaşanan skandalın görüntüleri’
Hasan Ali El Mecid’in idamı, Halepçe ve Kürt ihaneti
ABD, Irak’ı “demokrasi götürme” adı altında işgal ettiğinde tarih Mart 2003’tü.
ABD için işgalin nedeni olarak Irak’ın antidemokratik bir şekilde yönetilmesine, başında Saddam Hüseyin adlı bir “diktatör”ün olmasına ve bu “diktatör”ün sahip olduğu ama nedense bugün bile bulunamayan kitle imha silahlarına bağlamış ve Bağdat’a girmişti.
Oysa Irak’ın asıl işgal nedeni Baasçı olmasıydı.
Baas, yani Arap milliyetçiliği, Arap laikliğinin ve Arap sosyalizminin teşkilatlanmış
Türkiye’de Atatürkçülük, Latin Amerika’da Bolivarcılık neyse; Irak’ta da Baasçılık
Ve emperyalizm tarafından hep aynı şekilde suçlandı, çünkü milliyetçilik,
devrimcilik ve laiklik demekti !
Irak işgali edildiğinde TÜRKSOLU “Dayan Irak dayan Saddam!” diye çıkmıştı.
Çünkü Irak’ta Arabın direnişi Türk’ün de direnişiydi, ezilen halklar cephesinde.
Hasan Ali El Mecid aynı zamanda Saddam’ın kuzeni ve ABD’nin Irak işgali sonrası arama listesinde de “as”lardan birisiydi ve “Halepçe Katliamı”nda insanlığa karşı suç işlemekten işbirlikçi mahkeme
tarafından hakkında verilen idam kararı geçen hafta infaz edildi. Tıpkı Saddam gibi o da idama giderken dik duruşunu hiç yitirmedi ve son kez “Özür de dilemiyorum. Ben bir hata
1968’de Irak’ta iktidara gelen Baas Partisi, devrimin üzerinden geçen iki yıl gibi kısa bir süre sonra 11 Mart 1970 tarihli bildirisinde Irak’taki
Kürtlerle ilgili tarihi kararlar aldı. Bugün bakıldığı zaman, Baas
Partisi’nin tüm iyi niyetine rağmen giriştiği ve bugünkü sonuçlarına
baktığımız zaman da bir hata olarak değerlendirilebilecek politikasını parti kongre raporlarından okuyabiliyoruz.
Kürtler başta Kerkük olmak üzere Kuzey Irak’ta Arap ve Türkmenlere yönelik saldırılarla bölgenin demografik yapısını Kürtler lehine değiştirmektedir. Bölgede Kürtlerin saldırganlıklarından kaynaklanan gerginliği kontrol altında tutmak bahanesiyle ABD Irak ordusuyla operasyonel birlikler oluşturup Kerkük’e görevlendirmeye başladı.
Bu operasyonel birlikler de
Saddam 2006’nın sonunda bir bayram günü sabaha karşı idam edildiğinde, birileri daha bayram ediyordu.
Amerikan işgalini ellerinde ABD bayrağı ile kutlayan Kürtler ve Türkiye’de de onları aratmayan Amerikancı basın.
ABD’nin emir eri gibi çalışan basına göre Saddam Irak halkını yoksulluğa terk ederken kendisi lüks içinde yaşıyordu.
Saddam bir anda burjuva ilan edilirken, ABD de en büyük komünist devlet oluvermişti!
Aynı basın bugün de Ali Hasan El Mecid’in idamı için aynı hazzı alıyor.
Şeriatçısından Kürtçüsüne tüm medyanın başlığı neredeyse aynı: “Sonu Saddam gibi oldu.”
Ali Hasan El Mecid kim?
Irak’ın devrimci bir evladı.
1968 Irak Devrimi sırasında bir posta eri olan El Mecid, devrimden sonra Baas Partisi içinde yükselerek üst düzey görevlerde bulundu.
El Mecid aynı zamanda Saddam’ın kuzeni ve ABD’nin Irak işgali sonrası arama listesinde de “as”lardan birisiydi ve “Halepçe Katliamı”nda insanlığa karşı suç işlemekten işbirlikçi mahkeme tarafından hakkında verilen idam kararı geçen hafta infaz edildi.
Tıpkı Saddam gibi o da idama giderken dik duruşunu hiç yitirmedi ve son kez “Özür de dilemiyorum. Ben bir hata yapmadım.” dedi.
Peki Halepçe’de yaşanan neydi ?
Kürtlerin dillerinden düşürmedikleri, ABD’nin Saddam ve El Mecid’i sorumlu tuttuğu bir katliam mi ?
Tabiu ki değil !
1980-88 yılları arasındaki İran-Irak Savaşı’nda Helepçe’deki Kürtler ayaklandılar.
1988’deki ayaklanmanın, savaşın sonunda ve İran ordusu çekilirken gerçekleştirilmiş olması da dikkat çekicidir.
Halepçe’de çok bilindik bir ihanet senaryosu daha yaşanmıştı.
Irak ordusu ise dünyanın her yerinde olduğu gibi çıkan ayaklanmayı, hele hele ülkenin içinde bulunduğu savaş zamanı gibi olağanüstü bir durumda çıkan bir ayaklanmayı bastırdı.
Dünyanın hiçbir yerinde çıkan bir ayaklanmanın demokratik yöntemlerle bastırıldığı görülmemiştir.
Böyle olduğu halde başta Saddam ve Helepçe’deki isyanın bastırılmasında görev yapan Ali Hasan El Mecid yargılanıp idam edildiler.
Bugün ülkemizde de aynı tezgah işlemiyor mu ?
PKK ile mücadele eden Türk Ordusu, Kürtçü terörle mücadele ettiği için suçlu konuma getiriliyor, katliamcılıkla suçlanıyor.
Atatürk döneminde de çıkan Kürt isyanları da sertlikle bastırıldı.
Atatürk için de benzer söylemlerin dile getirilmesi Kürt ihanetini ve ardındaki emperyalist desteğinin bütün Ortadoğu coğrafyasında değişmez özelliğini ortaya koyuyor.
Halepçe’de yaşanan ABD ve Kürtlerin iddia ettikleri gibi bir “sivil katliamı” değil, savaş sırasında çıkan silahlı bir ayaklanmanın bastırılmasıdır.
Baas Partisi iktidarında Kürtlerle ilgili anlatılan yalanlara da inanmamak gerekir.
1968’de Irak’ta iktidara gelen Baas Partisi, devrimin üzerinden geçen iki yıl gibi kısa bir süre sonra 11 Mart 1970 tarihli bildirisinde Irak’taki Kürtlerle ilgili tarihi kararlar aldı.
Bugün bakıldığı zaman, Baas Partisi’nin tüm iyi niyetine rağmen giriştiği ve bugünkü sonuçlarına baktığımız zaman da bir hata olarak değerlendirilebilecek politikasını parti kongre raporlarından okuyabiliyoruz.
1974 tarihli Arap Baas Sosyalist Partisi 8. Irak Bölgesel Kongresi Siyasi Raporu, 4 yıllık süreçte Kürt meselesindeki durumu göstermesi bakımından önemlidir.
“Arap Baas Sosyalist Partisi liderliği 11 Mart çerçevesi içinde Kürdistan Demokratik Partisi’yle işbirliği yapmaya karar verdiği zaman, sözü geçen partinin üyeleri tarafından izlenen hatalı politikaların onların ayrılıkçı ve gerici çevrelerle olan kuşkulu bağlantıları ve eğilimlerini bir yana bırakmadığı özellikle belirtilmelidir. Arap Baas Sosyalist Partisi bu gerçekleri bilmesine rağmen tarihi kararını aldı.”
Raporun devamında da şöyle deniliyor:
“Şunu üzülerek söyleyebiliriz ki, Mart Bildirisi’ni takip eden ilk günlerden beri, Kürdistan Demokratik Partisi’nin liderliğinde hiç olmazsa bu liderlikteki etkili akımdan beklediğimiz içtenlik ve sadakati göremedik.
Aksine adı geçen liderliğin otorite ile olan çatışmasında çok olağanüstü metinler üzerinde ısrar ediyor ve dış güçlerle kuşkulu ilişkilerin sürdürülmesinde kararlı olduğunu hissettiriyordu.”
Saddam ve Irak Baas Partisi hiçbir zaman Kürtleri hedef göstermemiştir, ancak raporda da geçtiği gibi Barzani birçok kez devrimci Baas iktidarının düşmanlık etmiş ve rejim de bu karşı devrimcilikle mücadele etmiştir.
1974 raporunda geçen “Dış güçlerle olan kuşkulu ilişkiler” bugün de sürmektedir.
ABD’nin kontrol ve himayesindeki Kürtler başta Kerkük olmak üzere Kuzey Irak’ta Arap ve Türkmenlere yönelik saldırılarla bölgenin demografik yapısını Kürtler lehine değiştirmektedir.
Bölgede Kürtlerin saldırganlıklarından kaynaklanan gerginliği kontrol altında tutmak bahanesiyle ABD Irak ordusuyla operasyonel birlikler oluşturup Kerkük’e görevlendirmeye başladı.
Bu operasyonel birlikler de peşmergelerden oluşuyor!
Görülen o ki saldırılar bu kez “kontrol altında” ve tamamen resmi olarak yapılacak.
Irak’ta önce Saddam’ın ardından da kendisine Kürtler tarafından “Kimyasal Ali” lakabı takılan Ali Hasan El Mecid’in idamı ve Halepçe’deki Kürt isyanı; Kürtlerin başından beri izledikleri Amerikan işbirlikçisi siyasetle birlikte değerlendirilmeli.
Okumaya devam edin ‘Hasan Ali El Mecid’in idamı, Halepçe ve Kürt ihaneti’
Filme yöneltilecek eleştiriler elbette olabilir. Sonuçta kapitalist bir film endüstrisinden büyük devrimci bir film de beklenemezdi. Ama
kapitalist endüstrinin ürünüdür diye üzerinde de tepinmemek gerekir. Filmde dünyalı bir kahraman yaratılması ve bunun da iyi Beyaz Adam olarak simgelenmesi elbette insanı rahatsız edebilir ama bu da herhalde Amerika’da film yapmanın ön şartı olsa gerek.
Avatar filmi epeyce tartışıldı ve hâlâ da tartışılıyor.
Bu film solcu mu, antiemperyalist mi, Amerikan karşıtı mı, savaş karşıtı mı, çevreci mi yoksa aslında Batılı mı, ırkçı mı, Beyaz Adamın filmi mi?
Türklere göre dünyanın bir direği vardır.
Yer ile göğü birleştiren bu direk aynı zamanda atalarımızın yaşadığı tipik Türk çadırının da direğine benzer.
Bu, yer ile göğü birleştiren Gök Ağacı, Hayat Ağacıdır.
Bu ağaç dünyanın direğidir.
Göğün direğine “Bay Terek” de denir ve kimi kavimlerde bu bir kayın ağacıdır.
O nedenle “Bay Kayın” adı da verilir.
Na’vi son oku kapitalist işgalcinin yüreğine saplarken aslında tipik bir savaşçı Amazon Kadınını andırır. Elinde ok, atına binmiş, oku tersten atan ve tüm kavimleri yıkan bu savaşçı kadınlar, Amazonlar, Türk savaşçı kadınlarıdır.
Bu kadınlar özgürdür, hatta mitolojide genellikle filmdeki gibi çıplak tasvir edilir. Filmdeki kadın Na’vi kahraman bu kadından açık bir esinlenmedir.
Hayat Ağacı Türklerde doğanın ve evrenin birliğini sağlayan, yeryüzü ile gökyüzünü birleştiren bir kavramdır. Günümüz ekoloji bilminin henüz ulaştığı, ekosistemin temel döngüsünü sağlayanın ağaçlar olduğu gerçeği de burada yatmaktadır. Ormanın ve ağacın kutsallığı, ağaca adak adanması, bez bağlanması gibi ritüeller günümüzde bile Anadolu’da ve diğer Türk coğrafyasında devam etmektedir.
Okumaya devam edin ‘Na’viler Türk mü?’
İnsanlıktan nasipsiz malum eşşoğlu eşek,
Beşeri köprüleri yaktırdı bu hergele.
Serseri mayın oldu, sandılar deli fişek,
Benzinlikte kıvılcım çaktırdı bu hergele.
Babası anırırdı geçmişte soldan soldan,
Sıpası da gidiyor bak şimdi aynı yoldan.
Neler neler ezdiler tepindikçe dört koldan,
Ne onurlar devirip, yıktırdı bu hergele.
Dinciyle, bölücüyle buluştu aynı safta,
Her mazlumun boynuna astı bir iğrenç yafta.
Büyük yalan söyleyip hergün karşı tarafta,
Öküzleri trene baktırdı bu hergele.
Arkasını güçlüye dayayıp rahat yattı,
Güvenli ahırında asil atlara çattı.
Sahibinin emriyle çok iftiralar attı,
Kaç suçsuza çileler çektirdi bu hergele.
Suyu sebil gibiydi, teknede yemi boldu,
Dışardan beslenirdi, sanki beşinci koldu.
Dile doladığına yaşamak haram oldu,
Çok yiğidi canından bıktırdı bu hergele.
Taşları bağladılar, bu saldıran it oldu,
Yağlıca kuyruklarda beslenen bir bit oldu.
Karakteri oynaktı, sürekli gelgit oldu,
Namusu diz üstüne çöktürdü bu hergele.
Okumaya devam edin ‘Karşı taraftaki hergele’