Bir gün inandığınız bütün değerler tersyüz olabilir ve doğanın derin sırlarını aramaya karar verebilirsiniz. O gün bir karınca kadar cesur olmalısınız.
Şimdiki anı yaşayabilmek, hem cesaret ister, hem de sabır. Cesaretli olmalısın; her yeni anın sana ne getireceğini bilemezsin, sadece kabul edersin. Sabırlı olmalısın; şimdiki andaysan, aldığın her nefes daha bir uzun sürer.
Ben bütün bunları tek bir gecede öğrendim. O gün hava kararmadan önce yolum ikiye ayrılmış ve hiç bilmediğim bir yolu seçmiştim. Geceyi kuytusunda geçireceğim kayanın dibine uzandığımda, karanlığın ve sessizliğin içinde en küçük kıpırtı bile kulaklarımı yırtıyordu. Bir an, derin bir korkunun içinde buldum kendimi. Sabahı asla göremeyeceğimi sandım ve doğrulup köyüme dönmeyi düşündüm.
Gece boyunca korktuğum gelecek ağır ağır geliyor, geldiği gibi geçmiş oluyordu. Birkaç nefes sonra bile ne olacağını kestiremiyordum. Yine de, her nefesin ardından bir başka varlığa dönüştüğümü görebiliyordum. Yeni halimi tanıyamadan daha, başka bir şekle bürünüyordum. İşte diyordum bazen, şu an nefesimi tutmalı ve sonsuza kadar bu halde kalmalıyım. Sonra yaşam beni çağırıyor, nefesimi bırakmamı sağlıyor ve yine bambaşka bir şekle sokuyordu.
Kayanın dibinde, tehlikenin ortasında nefes alıp veriyor ve sanırım bundan büyük keyif alıyordum. Bir an artık eskisi kadar korkmadığımı fark ettim. Sanki yüzyıllardır o kayanın bir parçasıydım. Gözlerim kapanırken, yaşlı adamın bana gülümsediğini gördüm.
Bir gecede sanki silbaştan başlıyordum hayata. Sabah, yattığım yerde doğrulduğumda daha iyi anlamıştım. Biraz cesaretti hayatın beklediği, ya da bizim hayattan beklediğimiz. Üstelik değiştirmeye çalışmak yerine kabullenmek, bazen daha cesur olmayı gerektiriyordu.
Ayağımın ucuna tırmanan bir karınca gördüm. Hiç kımıldamadan izlemeye başladım. Belli ki yiyecek bir şey arıyordu. Ayağımın üzerinde sabırla dolaştı. Serçeparmağıma ulaştığında sendeleyip düştü. Tam karşısında küçük bir tohum uzanıyordu. Vücudunun neredeyse yarısı büyüklüğündeki tohumu yakalayıp sürüklemeye başladı.
Açlığımı bastırıp karıncayı izledim. Yağmurun açtığı ince oluğa girip yürümeye başladı. O mümkün olduğunca hızlı adımlarla koşturuyor, bense yerde sürünüyordum. Sanki birbirimizin nefesini duyuyorduk. Başka karıncalar da belirdi. Her biri aynı yöne ilerliyor, bulduklarını yuvaya taşıyordu. Bu hayvanları izledikçe, bulundukları mekânı ne kadar derin bir incelikle kullandıklarını fark ettim. İsteseler bir araya gelip pek çok şeyi yok edebilirlerdi. Oysa yaşadıkları yerin içine karışıyor, buldukları kadarını topluyorlardı. Aynı inceliği birbirlerine de gösteriyorlardı. Bulduklarını koşulsuzca paylaştıkları için, hepsinin yaşamı aynı derecede zor veya aynı derecede kolaydı.
Gördüklerim köyümü, yaşlı adamın sözlerini ve beni yollara düşüren `insan efsanesi'ni hatırlatmıştı. Köyde herkesin neden birbirine yardım ettiğini, bencilliğin neden gerçekdışı olduğunu anlamaya başlıyordum. Peki insan efsanesiyle asıl anlatılmak istenen neydi? Biz canlılar gerçek veya gerçekdışı bir hayat sürmekte özgür müydük yoksa?
Tüm bunlar aklımda uçuşurken, karıncaların kayanın arkasına ilerlediğini fark edip izledim. Yüzlerce karınca... Etrafında dolaştıkları delikten kimi içeri giriyor, kimiyse dışarı çıkıyordu. Kalabalıkta, az önce ayağımda dolaşan karıncayı aradım. Yuvaya doğru eğilip dikkatle baktım. Onu gördüğümde nasıl tanıyacağımı dahi bilmiyor, şimdiki zamanın içinde sessizce bekliyordum. Birden aklıma zor bir soru takıldı:
Ben de bir karınca kadar cesur olabilecek miyim?