Tüm Şahitliklerimden Vazgeçiyorum! - e-vren günlüğü
blogblog yazarlığıblogger	18 Ağustos 2014	by e-vren günlüğü	e-vren günlüğü
4 Yorumlar	Yanıtla	İlim
19 Ağustos 2014 at 19:40
İki haftadır bir blogum var. İki yıldır yapmayı planladığım şeyi yapmaya başladım. İki yıl boyunca başlıyorum, dedim; cesaret edemedim. Şimdi bakıyorum da ne kadar da ciddiye almışım. Şimdiye kadar ne facebook ne instagram hesabım oldu, sadece mail adresim vardı; sanal alem unsuru. Blog dünyasına girince adeta kaosun içinde buldum kendimi. Bu hız ve hazdan beslenen dünyada kendime bir yer bulabilir miyim acaba diye düşünmeye başladım. Körler sağırlar birbirini ağırlar misali ben sana geldim, sen de bana gelciler. Ben seni ekledim sen de beni ekle tamam mı’lar. Takipçi sayısını arttırmak için türlü türlü çekilişler, kampanyalar. Böyle bir yer mi gerçekten blog dünyası.
Sultan Hanım’ın sözlerine tümüyle katılıyorum, aynını ben de yazacaktım. Popülerlik kesinlikle kalitenin ölçüsü değildir. Fabrikasyon üretimle el işi bir olmaz.
Şu iki haftalık blog tecrübem beni oldukça hayal kırıklığına uğrattı, senin 10 yıllık emeğin sonrası bu ruh halinde olmanı anlamam zor değil. Ama ben seni takip ediyorum; neyi yazdığını değil, nasıl yazdığını da merak ettiğim için. Türkçe hassasiyetinden ötürü takip ediyorum; ayrı yazılmamış de’lere mi’lere sinir olmadan okuyabildiğim için. Zevkle okuduğum söyleşilerin ve söyleşinin röportaj olmadığını öğrenebildiğim için.
Yanıtla	Arda YM
18 Ağustos 2014 at 10:22
Seni blog yazarlığında farklı bir yerde değerlendirmek gerek artık Evren abi. Belki de bu yüzden insanlar senden çekiniyorlar, hiç bulaşmayalım mı diyorlar olabilir bence. Çok profesyonel olmak böyle bir şey. Aynen devam!
Yanıtla	Ayşe Sosyal
18 Ağustos 2014 at 02:20
Bu artık değiştirilemez bir gerçek. Sosyal hayatında 3 sağlam arkadaşı olmayan kişiler tanıyorum, face’te 5 bin takipçisi var. Düğün yapıyor davetli yok salon bomboş. Cenazesini düşünemiyorum bile!
18 Ağustos 2014 at 00:29
Sizin bloglar aleminizde durum nedir işin içinde olmadığım için pek anlayamam belki ;ama inan bu dünya artık etiket,imaj ve gösteriş yüklü.Kocaman bir “ben” duygusuyla hareket ediyor insanlık.İçi boş bir özgüven duygusu… Tavan yapmış “ego”.
Ticari kaygılarla yapılan müzikle,ticari kaygılardan uzak yapılan müzik aynı tadı verebilir mi?Farkı, gerçek müzik kulağı ve belirli bir yaşam felsefesi olan herkes çok rahatlıkla anlar.
Okuma zevkine varan her kişi de matematik sorusu çözer gibi yazılmış şeylerle,yürekten ve belirli bir düşünce kanalından süzülen cümleler arasındaki uçurumu anlamakta güçlük çekmeyecektir.
Demem o ki,Evrenin kendini anlatmasına gerek yok,Evren yaptığı işlerle belki sessiz ;ama kendinden emin adımlarla ilerliyor.:)