MGKmedyaSahne Işıkları |
21 EYLÜL 2011 , MİNE G. KIRIKKANAT
Sanatçı, yazar ya da gazeteci, mesleğin ilk basamaklarını tırmanırken ne verilirse, hatta bazen bedava çalışmaya razıdır. Bir de son basamaklarda, yorulduğu, aşındığı, aşıldığı, soluğu tükendiği demlerde hala « varım » diyebilmek için herşeyi, herşeyi yapmaya hazırdır.
Kimi ego patlaması yapar. Ardında ne imzası kalacaktır, ne yapıtı ; hattaçoğunun ömrü şöhretini aşacak, unutulduğunu görecek kadar yaşayacaktır, ama yarışın ortasında burnu kaf dağındadır. Adının da imzasının da ölümsüz olduğunu sanır.
Kimi bilgelik kazanır. Şöhretin tuzaklarla dolu merdiven labirentinde her
çıkışın bir inişi, her inişin bir çıkışı olduğunu ne kadar zekiyse o kadar
çabuk anlar, zirvelerde başı dönmez, kapaklandığında toz yutmaz. Ve ister en
tepede olsun, ister en dipte, ne oldum delisi olmaz, neyse o kalır.
Çünkü gerçek yaratıcılar kadar, kendisini olağandışı sanan güdükler ya da
düpedüz, oportünist hödüklerden bile çıkan bu tür insanlar, sahne ışıklarına
öyle alışırlar ki, sahneden inmek boşluğa düşmek, karanlığa çekilmek ölümden beterdir, onlar için.
12 Eylül’de Türkiye’ye dönerken, her zamanki gibi bulabildiğim en ucuz uçak,
düzenli sefer yapan bir “charter”la geldim Paris’ten İstanbul’a. Yolcuları
uçağa götüren otobüste, ayakta balık istifi dizilen kalabalığın ortasında,
yapayalnızmış gibi duran bir adama takıldı gözüm.
Enrico Macias, Osmanlı döneminde Cezayir’e yerleşen Musevilerden, dededen
toruna müzisyen bir ailenin oğlu, Konstantin doğumlu bir Sefarad. BM Barış
Elçisi, Kurd Waldheim ödülü ve Fransız devlet nişanı “Legion d’Honneur” sahibi. Dünya çapında bir şöhret.
Ama daha da önemlisi, Paris’in en şatafatlı restoranı Laurent’ın sahibi Partouche grubunun yönetim kurulu üyesi. Yani para içinde yüzüyor… Oysa tüm orkestra üyeleriyle birlikte tıngır mıngır, İstanbul’a kalkan ucuz uçağa biniyor. “Nerede konser vereceksiniz?” diye sordum kendisine. “Daha bilmiyorum,” dedi. “Varınca öğreneceğiz.” Haydaaa.
Birinci sınıfı ve VİP servisi olmayan uçakta, en büyük itibar olarak ilk sıraya
oturttular Enrico Macias’ı. Orkestra üyelerini de arkalara.
Ertesi akşam, İstanbul’daki Açık Hava Tiyatrosu dolup taşıyor, Enrico Macias
Bırakın bir Sezen Aksu’yu, Ajda Pekkan’ı, zevzek TV dizilerinde göz süzüp,
dudak bükmekten başka yeteneği olmayan “artiz”lerin “business class” dışında uçak kullandığını düşünemeyen ben ;ne köşe yazarları görmüşümdür, uçağın kapısına VİP arabayla getirilip, VİP arabayla alınan…
Gazeteci Doğan Yurdakul, ülkemizin en seçkin ailelerinden birinde doğmuş ve “sosyalizm, aristokratların işidir” sözünü haklı çıkaran bir gönül soylusudur. Ankara Hukuk Fakültesi’nden sonra Sorbonnes, Vincennes ve Cenevre üniversitelerindeki lisanüstü eğitiminden edindiği entellektüel birikimi, çok rahat edeceği sermaye dünyasının hizmetine koymaktansa, o bencil dünyanın kurallarıyla mücadeleye, hunharca ezdiği kitlelerin hakkını savunmaya adamıştır. Türkiye’nin sosyal bir devleti, ulusal çıkarları gözeten bir hükümeti, eşit bir yurttaşlığı, adil bir hukuku olması için harcadığı ömründe, salt doğru ve insanca düşünceleri yüzünden defalarca tutuklanmış, hapis yatmış, ama mıh gibi durmuştur, ideallerinin ardında.
Son bir kez göremeden yitirdiği eşi ışıklar içinde yatsın. Doğan Yurdakul’un, o dik ve dürüst gazeteci başı sağolsun.