Geçtiğimiz hafta 8. sınıflarda Cumhuriyet döneminin, kendine has şiiri ile önemli bir ismi olan Cahit Sıtkı’yı konu olarak işledik. En ünlü şiiri sayesinde ‘‘35 yaş şairi ‘’ olarak bilinse de -kader bu ya- yolun diğer yarısını tamamlayamadan 46 yaşında vefat etmesi öğrencilerimi çok şaşırttı. Belki de kendisine biçtiği hayatın yarısını ancak yaşayabilmiş olmasıydı onları bu kadar hayal kırıklığına uğratan.
Daha çok şair kimliğiyle tanınan Tarancı'nın düzyazıları zamanla -nedendir bilinmez- unutulup gitmiştir.
Bu yüzden işlediğimiz konu her ne kadar Cahit Sıtkı’nın hikayeciliği ise de şiire bir ihtirasla sarılmış, işini yani şiiri ciddiye almış, onda muvaffak olmayı hayatının biricik gayesi saymış, şiir yazmaya başladığı lise yıllarından ölümüne kadar “şâir” vasfına sadık kalmış şairimizin şiirlerine değinmeden geçemedim.
Ona ’sözcüklerin sihirbazı’ denmiş ve o bu sıfatı fazlasıyla hak etmiştir çünkü.
Bana şairin en sevdiğin şiirlerini sırala deseler : ‘’ 35 Yaş, Haydi Abbas, Memleket İsterim, Karasevda, Gün Eksilmesin Penceremden ve Desem ki ‘’ olurdu muhakkak.
Çünkü; Cahit Sıtkı demek biraz da yaş 35 demek aslında. Cahit Sıtkı demek bir yanıyla ölüm korkusu, diğer yanıyla yaşama karşı olan tutku demek…
Hayatımda ne zaman bir zorlukla karşılaşsam ya da yaşamanın sevincini hissetsem, dudaklarımdan hep onun ‘’Gün Eksilmesin Penceremden’’ adlı şiiri dökülüverir. Dua eder gibi tekrarlar dururum:
‘’Ve gönül Tanrısına der ki:
Gün eksilmesin penceremden!’’
Ve biraz da Cahit Sıtkı demek, Abbas demek bence. Kim bilir kaç yüz kere okudum bu şiiri ve her okuyuşumda tıpkı şiiri gibi, nev-i şahsına münhasır hikayesini de hüzünlenerek hatırladım. İçimi her defasında acıtacağını bilerek.
Cahit Sıtkı askerliğini yedek subay olarak yapmak üzere birliğine gider. O yıllarda yedek subay sayısı az olduğundan her yedek subaya emir eri verilmektedir. Birliğine gittiğinde bölük yazıcısından künye defterini ister. Sırayla isimlere bakmaktadır bir isim dikkatini çeker. Abbas oğlu Abbas. Sakat, çolak eli yüzünden çürüğe ayrılmış biridir Abbas. Talim bitiminde askerin yanına gönderilmesini ister. Öğle saatlerinde kapı çalınır. Karşısında civan mert yiğit biri selam çakıp:
-Abbas oğlu Abbas. Emret komutanım, der.
Askere eşyalarını toplamasını söyler ve kendi evinin altındaki boş yere taşınmasını ister. Zamanla askerin zekiliği ve sıcakkanlılığından etkilenir. Abbas her sabah erkenden kalkar, Cahit Sıtkı ‘ ya kahvaltı hazırlar. Öğle yemeğini sormadan hazırlar. Tüm ihtiyaçlarını karşıdan bir istek gelmeden düşünüp yerine getirir. Erkenden kalkıp Cahit Sıtkı’nın kıyafetlerini ütüler hazırlar ve evin temizliğini yapar. Zamanla aralarında komutan asker ilişkisinden daha güçlü bir dostluk bağı oluşur. Bu saf ve temiz Anadolu çocuğundaki sadakat ve temiz yürekten etkilenmiştir Cahit Sıtkı. Zaman zaman karşısına alıp dertleşir ve bu Anadolu çocuğunun ruhunda gizli şeyleri keşfeder.
Akşamları en güzel yemekleri hazırlar Abbas. Aralarındaki duygu bağları güçlenir. Böyle bir keyifli akşamda Cahit Sıtkı sorar:
-Orda benim bir sevgilim var. Sen kaçırıp onu bana getirir misin?
Sabah olur Cahit Sıtkı bakar ki Abbas yeni asker kıyafetleri giymiş, tıraş olmuş, hazırlanmış. Cahit Sıtkı sorar:
Akşam olur. Ağaç altında rakı sofrası kurdurur ve Abbas’ı karşısına oturtur. Birlikte yer içerler ve Cahit Sıtkı o meşhur şiirini kağıda döker:
Bu şiiri okuduktan sonra keşke hep yazsaydı olmasaydı vakit tamam, dediğim çok olmuştur ve aklımdan hep şu soru geçmiştir: Abbas’ın bu şiirden haberi olmuş mudur acaba?
Üstüne daha bir şey söylemeye gerek yok kanaatimce.
Kim bilir belki de ‘’Haydi Abbas, vakit tamam ‘’ dediği kendi ömrünedir, 46 yaşında vefat ettiği düşünülecek olursa…