Gülşah süper bir kız lan!: Temmuz 2008
Karavan durmuştu. Federica karavandan çıkıp bana
doğru koştu ve sarıldı. Gözlerindeki sevinç içimdeki güzel şeyleri dürtükledi.
Kelebekler çıktı kozalarından, gülüşmeye başladılar.
“Merhebe Gülşeh. Kusure bakme benim Turkça biraz bosuktur. Nasilsin? Emre
ögretmisti bana biraz. Come sta?”
“Grazie, va bene cosí.”
“Oha, Gülşah sen İtalyanca biliyor muydun?”
“Bir kitap vardı biraz baktım işte Emre. Bu kadar biliyorum sanırım. Nasılsın falan
“Ehehe. Ben ogretirim sana biras daha İtalyanca Gulşeh. Hadi binelim hemen,
sabirsizlaniyorüm ben gezmek icin buraleri.”
Bavulları karavana taşıdık, hareket ettik. Federica Riccardo Forte'un kasedini
taktı ve Storie di Tutti I Giorni isimli şarkıyı söylemeye koyuldu. Gülşah ile
ben arka tarafta eşyalarımızla uğraşıyorduk.
“Federica taşmış harbi. Manita falan mı Emre? Eheha!”
“Yapma be Gülşah böyle şakalar. Çok severim ben Federica'yı. Kardeşim gibi bir
şey oldu, kıskanacak bir şey yok ki.”
“Kıskanmak mı? Niye kıskanacağım oğlum seni?”
“Yani, şey, emm, kıskanmazsın tabi ki. Niye kıskanacakmışsın ki?”
Başımı öne eğip eşyalarımı çıkarmaya devam ettim. Gözlerim biraz yaşarmıştı ama
“Federica şakasına kızmadın değil mi Emre?”
“Yo yo, kızmadım tabi ki. Kızar mıyım hiç ben sana?”
“Kızabilirsin tabi ki. Bak sana ne diyeceğim, bu yolculuk boyunca, yani
tatilimiz boyunca bir sürü ilişki yaşamak istiyorum ben. Bunu problem etmezsin
umarım. Yani tatil sonuçta. Farklı insanlar tanıyıp sonra da çekip gitmek için
mükemmel bir ortam. Yani demem o ki, Federica ile biraz çapkınlık yapabiliriz,
kendini germe tamam mı canım benim?”
“Emre, hey, duymuyor musun oğlum beni?”
Biraz daha yaşarmıştı gözlerim. Mideme milyarlarca bıçak saplanmakta,
kaburgalarıma ciğerlerim baskı yapmakta, boğazımda yutkunmamı engelleyecek
tepkimeler ayaklanmakta, dudaklarım titremekte ve dişlerim gacırdamaktaydı.
“Ben sana derdimi anlatmaktan yoruldum sanırım Gülşah. Ben sana derdimi
anlatmaktan yoruldum. Hani birbirimizi tanıyacaktık, demeyeceğim mesela, ya da
hani o kadar seni sevdiğimi anlatmıştım unuttun mu onları demeyeceğim.
Susacağım. Uyuyacağım hatta. Uyumak istiyorum.”
“Hareket halindeyken mi?”
“Ehehe. Tamam be Emre, hemen kanıyorsun. Tamam. Şakaydı. Tamam. Üzülme bak.
Yüzünü göstersene bana bi'?”
“Yüzümü göstermek istemiyorum.”
Yanıma geldi, sarıldı, saçlarımı okşadı ve alnıma bir öpücük kondurdu. Yaşlı
gözlerimi yere bakmaktan kurtarıp yüzüne doğru çevirdim, anaç bir gülümseme
yayılmıştı yüzüne, huzur veriyordu. Omzuna yattım. Bir meleğin kanatlarına
kafamı koymak bile bu kadar huzurlu hissettirmezdi.
“Bak şimdi koca çocuk, sana bir masal anlatacağım, ama adını sen koy.”
“Naca, garip bir isim olmadı mı be? Öhöm. Tamam, Naca. Bir varmış bir yokmuş, Dünya'nın bütün toprakları tek bir krallığa aitmiş.
Güçlüymüş, hiddetliymiş kral. Ama son zamanlarda ülkesinin bir geleneği
yüzünden gözüne uyku girmemekteymiş. Gelenek ise şuymuş: Her kral elli yaşına
gelene kadar bir kız çocuk yapmalıdır. Kral öldükten sonra o kızın evlendiği
erkek yeni kral olur ve ülkeyi yönetmeye devam eder. Eğer kralın elli yaşına
gelene kadar kızı olmaz ise, kral öldürülür ve tahta Dünya'nın en güzel kızının
evlendiği adam geçirilir.
Ve tahmin ettiğin gibi, kralın hala kız çocuğu olmamışmış. Krallığıyla
Dünya'daki bütün toprakları ele geçirmiş, başarılı bir kral olmasına rağmen, bu
gelenekten kaçamayacak olması kendisini gerçekten üzmekteymiş.
Kral, kırkdokuz yaşına geldiğinde seksen erkek çocuğu varmış ama hala bir kız
çocuğuna kavuşamamış. Kelle koltukta yaşadığından kırkdokuzuncu yaş gününde,
artık kötü büyücüye akıl danışmaktan başka bir şansı kalmamış. Zira üç ay içinde
bir kadını kız çocuk için döllemezse halkı onu asacakmış.( Çünkü bir kız
çocuğun doğması dokuz ay alıyor anlarsın ya.) Kralın karılarının neredeyse
tamamı hamileymiş, ama kral daha önce hiç kız çocuğu yapamadığı karılarına
Ve bir gün, kötü büyücüye gitmiş akıl danışmaya. Kötü büyücü, ona demiş ki,
“Bir kız var, Afrika'nın tam ortasında. Eğer üç ay içinde ona ulaşıp onu
döllersen kız çocuğun olacak. Kızın adını sana söylerim, ama bana bütün
karılarını vermen lazım.” Kral hiddetle kalkmış oturduğu yerden, köpürmüş,
volta atıp düşünmeye başlamış. “Karılarını vermek, bir kral için, şerefini beş
paralık etmekle aynı. Bunu yapamam.” , diye söylenmiş durmuş kötü büyücünün
evinde. Bir saat sonra ise siniri geçmiş ve mantıklı olanı yapmış. “Karılarımın
hepsi senin olsun, söyle bakalım kızın adı neymiş?” “Kızın adı Naca. Eğer yarın
şafakla beraber yola çıkarsan üç ay içinde o kıza ulaşabilirsin. Eğer kızı
getirmelerini emredersen üç ay içinde o kız sana ulaşamayacak. Hazırlıklara
başla derim ve otuzaltı karını da bana göndermeyi unutma.” “Tamam”, demiş kral.
Başı önde kötü büyücünün evini terkederek sarayına dönmüş ve hazırlıklara
koyulmuş. Gözleri yaşlı halde karılarını da göndermiş tabi, karıları hamile
olduklarını söyleyip kız olma ihtimalini hatırlatsalar da işini garantiye
almaya kararlı olduğundan sözünden dönmemiş tabi ki ve de ertesi gün şafakla
beraber yola çıkmış.
Yolculuğu iki buçuk ay sürmüş kralın. İki buçuk ay sonra Afrika'nın tam
ortasına, Mantala köyüne ulaşıvermiş. Herkese Naca isimli kızı sormuş, köylüler
ise Naca'nın kız değil yaşlı bir kadın olduğunu ve köyün arkasındaki tepenin
başındaki bir evde yaşadığını söylemişler. Kral hemen muhafızlarıyla beraber
oraya gitmiş ve Naca'yı bulmuş. Naca, buruş buruş, çirkin mi çirkin, yaşlı bir
kadınmış. Kralın midesi bulanmış ama maalesef başka şansı yokmuş ve evlenme
teklif etmiş Naca'ya. Naca, hemen kabul etmiş tabi ki kralın teklifini ve
çiftleşmeye koyulmuşlar. On iki gün boyunca çiftleşmişler. Kral, çiftleşmeleri
sürekli sarhoş halde yapıyormuş çünkü Naca o kadar çirkinmiş ki midesi anca o
On üçüncü gün, Naca'nın oğlu Arana köye dönmüş. Hemen annesinin elini öpmeye
gitmiş. Arka kapıdan girdiği için ön taraftaki muhafızları görmemiş ve annesini
kral ile yatakta yakalamış. Arana'nın bu evlilikten haberi yokmuş tabi ki,
deliye dönmüş Arana, kral eğer çıplak halde yatakta olmasa kral olduğunu
anlayıp bu kadar kızmayabilirmiş ama tecavüzcü olarak düşünmüş kralı. Hemen oracıkta sırtındaki baltasıyla kralın kafasını ikiye yarmış Arana.
Çığlıklar içinde ölmüş kral, kral ölürken Naca oğluna durumu anlatmış ama artık
çok geçmiş, muhafızlar ses yüzünden gelmeden oğlu kaçmış ve Naca muhafızlara
baltayı kendisinin sapladığını söylemiş. Muhafızlar onu hemen orada öldürüvermiş,
ama bilmiyorlarmış ki Naca hamileymiş. Kral bu şekilde hem ölmüş hem de
saltanatı sona ermiş.
Kral öldükten üç ay sonra ise , kötü büyücüye bağışladığı karılarından
birisi altın saçlı bir kız doğurmuş. Ama artık çok geçmiş çünkü halk çoktan Dünya'nın
en güzel kızının kocasını tahta geçirmiş durumdaymış. Ve son.”
“Peki bu masaldan çıkarmamız gereken ders nedir Gülşah?”
“Kral eğer acele etmeseymiş hem ölmeyecekmiş hem de saltanatı devam edecekmiş,
ama telaşlanmış ve sonuçları kötü olmuş.”
“Anladığına sevindim, hadi şimdi şu eşya işlerini halledelim de şu İtalyan kız
ile konuşalım biraz, ne hikayeleri var çok merak ediyorum.”
“Türkçe'yi pek berrak konuşmuyor ama.”
“Ehehe, senin öğrettiğin Türkçe o kadar olur.”
Gülümsedik. Kafamı omzundan kaldırdımve onu izlemeye koyuldum. Sonra
eşyalarımızı çıkarmaya devam ettik.
Ve büyük yolculuğumuz işte, böyle başlamış oldu.
Purom bitmişti. Havadaki nem
beni sıkmaya ve hareketsiz olmama rağmen yormaya devam etmekte, gözlerim Güneş'in
fizyon ve füzyonlarına bakmamayı kafalarına koyduğundan görüş alanımı iyice
daraltmakta ve ara ara geçen arabaların gürültüsü iyice canımı sıkmakta idi.
Gazete bayiinden bir gazete almıştım ve onu okumaktaydım. Gülşah tam olarak
altı dakika geç kalmıştı ve bu geç kalma eylemi yüzünden her saniye içime bir
uzak doğulu tarafından cam delmek için atılmış iğne gibi saplanıyordu.
Gazete, matbaa kokuyordu. Boya
ve kağıt. Ekşi ve keskin. Yoğun ve vurdumduymaz. Gazetedeki haberler ise, en
azından hava kadar ağır ve boğucuydu. --İlk haber; Rio Çevre ve Kalkınma Bildirgesi
kabul edildi, ikinci haber; Haliç'te yapılan yeni Galata Köprüsü Törenle
hizmete açıldı, üçüncü haber; Estonya'da Kron tekrar kullanılmaya başladı ,
dördüncü haber; Ankara'da bir kadın kocasının parmağını kesti ve çocuğuna
yedirdi, beşinci haber; yeni vergiler yolda, altıncı haber; ünlü aktristin donu
göründü, yedinci haber; kız arkadaşına sarkan adamı göle soktu ve sopa ile
döverek öldürdü.-- Son on
yıldır; her gün aynı haberleri okuyorduk. Ve o günden sonraki on yıl boyunca da
yine aynı haberleri okuyacaktık. Sadece isimler ve tarihler değişiyordu
haberlerde. Kendini tekrarlayan medya ve onun sessiz takipçilerinin memleketi
Güneş nedeniyle tam açamadığım
gözlerimi sağa doğru çevirmem ile elinde bavuluyla gelen Gülşah'ı gördüm. İyice
terlemişti. Ter damlaları yanaklarını tırmalayarak çenesine doğru inmekte,
oradan da yere doğru ölüm atlayışı yapmakta ama yere değemeden buharlaşıp
atmosfere karışmaktaydı. Dudakları kurumuş, belirginleşmiş, bakım gerektiren
bir hal almış, omuzları, bavul taşımaktan hiç olmadığı kadar çökük bir hale
gelmiş, gözleri, Güneş'in tacizlerine karşı yorgunluk bayrağı sallamakta,
pantolonu, bacaklarını baya emmiş ve yol boyunca emmeye alıştığından iyice yapışmış,
iç çamaşırı, benim bilmediğim alemlere yelken açmış, göbek deliği ise tahminim
ciğerleri misali kasılıp gevşemelere başlamıştı.
Elleri, belki Güneş'in ışığının
yoğunluğundan, ayın yakın çekilmiş fotoğraflarındaki renk tonuyla iyice olmuş
kayısının içinin renk tonunun karıştırılmasıyla renklendirilmiş gibi
görünmekteydi. Nefesini havaya karıştırıp havayı kendisine aşık ederek bana
doğru yaklaştı. Dudaklarında yorgun ve endişeli bir ifade vardı. Bavulunu
oturduğum bankın önüne koydu, gerindi, derin bir nefes aldı ve sonra kendisini
banka doğru, yeni serilmekte olan bir çarşaf misali bırakıverdi. Birkaç
oflamadan sonra gözlerini bana dikti ve gülümsememe sinir olmuş halde
gamzelerini öne doğru ittirip dudaklarını bükerek derin bir nefes daha aldı.
“Arkadaşının adı neydi bu
“Evet, İtalya'daki bir numaralı
kankamdı benim. Seni de mutlaka sevecektir.”
“Peki, gelse de gitsek be!” Bir süre dinginleştik ve iyice
arkamıza yaslanarak kemiklerimizi özgürleştirdik.
“Gökyüzüne karışmak senin
tercihin olabilir. Ben deniz gibi kokmak istiyorum.”
“Toprak gibi kokmak da güzel.
Islak kokmak. Deniz kuru kokar değil mi?”
kategorilere sokmamak lazım bence. Ege, Roman kızı gibi kokar, Karadeniz, büyük
memeli Alman çiftçi kızı olabilir, Akdeniz ise, zeytinyağına bulanmış Akdeniz
erkeği, yeşil gözlü, kumral, güzel bir gülümsemeye sahip.”
“Akdeniz'e kesinlikle gitmemiz
“Hey, geliyor sanırım. Bu onun
20 Haziran 1992 saat 9.34
Beşiktaş'ta, havadanın yoğunluğu ve hafif rüzgar nedeniyle oradan oraya koşan beyaz bir poşet dışında bir hareketlilik mevcut değildi. Dudaklarım, pırıldayan su damlalarına olan hasretten kurumuş, ellerim bavul taşımak yüzünden hafif kızarıklıklar edinmişti. Gökyüzünün kucağında, bir melek oturuyordu. Elinde bir saat, parmaklarının arasında keskin bir bıçak, gözleri pancar rengi, ayakları olmayan ya da görünmeyen buralardan. Yarım saattir gözlerini bana dikmiş, beynimin içindekileri analiz etmek istercesine bakmakta, gümüş dudaklarıyla kırgınlığını belli etmeye çalışmaktaydı. Ve ben Gülşah'ı bekliyordum. Ve ben...
Melek, gökyüzünün kucağında oturmaktan sıkılmış gibi görünüyordu. Birden kalktı ve bana doğru uçmaya başladı. İyice yaklaştığında, beyaz eteğinin altından siyah ayaklarını görüverdim. Kıllarla örtülü, büyük ihtimalle kötü kokan, nallanması gerekilen, simsiyah deri sahibi ayaklardı. Gümüş dudakları, bana yaklaştıkça somurtma eylemine daha bir inanmakta, gözleri daha bir keskinleşmekte idi. Yaklaştı, yaklaştı ve yaklaştı. Dibime kadar geldikten sonra gelip karşıma oturdu. Bacak bacak üstüne attı ve bir Küba purosu yakıverdi. Gözleri hala üzerimdeydi ve yüzü iyice somurtmaya alışmıştı.
“Düş dediğin, yeni alınmış bir televizyonun yeni açıldığında yaydığı radyasyonu ciğerlerinde hissedebilmektir. Yeniliğin kokusu. Tabi ki radyasyon seni öldürür. Ama düşler de seni öldürür. Yine de ölümsüzlük zaten sana bahşedilen bir şey olmadığından bunun için sıkıntı duymanın gerek olduğunu sanmıyorum. Ölümsüzlük, insan oğlunun yarattığı tek bir olguya hediye edilmiştir. Aşk. Aşk ölümsüzdür. Senin aşkının enerjisi diğer aşk enerjilerine karışarak, sen öldükten milyarlarca yıl sonra bile atmosferde özgürce dolaşmaya devam eder. Bütün bu aşk enerjilerinin birleşimi de Aşk'ı var eder. Eğer bunlar yalan olsaydı on altı yaşındaki bir çocuk ile cinsel ilişkiye giren otuzlarındaki kadınları cennete kabul etmememiz lazımdı. Dünyadaki her gariplik buna yorulabilir. Musa'nın denizi ortadan ikiye ayırması, yoğunlaşmış aşk enerjilerinin başarısıdır. Peygamberlerin din kitapları yazabilmesi, Noel Baba, Meryem'in hamile kalması, büyük tufan, depremler, Atlantis'in denizin dibini boylaması ve komünizmin yıkılması, hepsi Aşk'ın işleridir. Evrendeki tek tanrı, Aşk'tır. Evet, Aşk'ın kendisi tanrıdır. Ve dünya üzerinde aşk var oldukça beslenecek, ebedi olmaya devam edecektir. Ben, Aşk'ın haber meleğiyim. Aşk'ın suretlerinin, yani aşkın bulunduğu her yerde olmam gerekiyor. Ve sana da bu yüzden geldim.”
“Aşığım diye mi?”
“Tanrı ölebilir. Evet. Duydun bunu. Aşk ölebilir. Çünkü Aşk günümüzde artık çok güçsüz. Dünya üzerinde, gerçek aşk, iyice azaldı ve bu da Aşk'ı güçsüz kılıyor. O yüzden sana görünmem gerekti. Senin duyduğun aşk gerçekten çok büyük. Şuan o kadar büyük bir yansıma olarak görünmeyebilir, ama gerçekten büyük. Aşk, bu yüzden senden rica etti. Ne olursa olsun, aşktan vazgeçmemeni istiyor. Ne olursa olsun, Aşk'ın senin yanında olduğunu bilmeni ve aşkının peşinden sonsuza kadar koşman gerekse bile koşmanı söylüyor. Çünkü senin aşkın, onun için şifa olabilir. Belli bir süre olsa da, aşkın, Aşk'ın ebediliğine yardımcı olabilir. Evrende aşkın dışında ölümsüz olan hiçbir şey yok ama bu da tabi Aşk yaşadığı sürece mümkün. Eğer o tanrı ölürse, senin aşk enerjinle beraber tarih boyunca süregelmiş bütün aşkların enerjileri yokluğa karışacak. Aşk'ı baki kıl. Bizi güldür. Unutma ki, Aşk, senin en iyi yoldaşın. DÜŞLERİNDEN VAZGEÇME!”
Ve kalktı. Kalktığında Küba purosu bitmemişti, puroyu yere atıverdi. Sonra uçarak uzaklaştı. Siyah ayakları o arkasını döndüğünde iyice görünür olmuştu. Kırmızı kanatları havayı okşar gibi çırpınıyordu. İyice uzaklaşmıştı ki, birden bire yok oldu ve havaya karıştı. Belki de aşka karıştı. Evet evet , aşka karışmış olması gerekiyordu.
Ben ise Küba purosunu tekrar yaktım ve Gülşah'ı beklemeye devam ettim.
20 Haziran 1992. Saat 02.00
Hava uyunamayacak kadar sıcaktı. Ama benim uyumak gibi bir niyetim yoktu .Yaklaşan
yolculuğumuz için eşyalarımı toplamayı bitirmiştim ve anneme mektup yazmakla
meşguldüm. Derken içeriye annem girdi. “Bu bavul ne böyle? Bir yere mi
gidiyorsun?” Mektubu alelacele çarşafın altına yolladım ama annem bunu fark
etmişti. “Anne niye uyumadın sen?”
“Hava çok sıcak uyuyamadım. Ne
sakladın sen çarşafın altına bakayım?”
“Ne bileyim. Boş bavul işte
duruyor orada.” Annem sinsi sinsi baktı. Bir şeylerden şüpheleniyordu. Daha
sonra yatağa doğru hızla atıldı ama ben bunu tahmin ettiğimden daha hızlı
davranıp mektubu aldım. Mektup elimde evde biraz kovalamaca oynadık. Oturma
odasında kıstırdı beni. Yakaladı, mektubu aldı ve üzerime oturdu. Annem
küçükken üzerime oturunca hareket edemezdim. Ama büyüyünce de bunun devam
etmesi beni fena bozmuştu. Mektubu okumaya koyuldu.
“Sevgili anne. Böyle mektup
girişi de ilk kez görüyorum. Değerli anneciğim der insan. Sevgili anne de
neymiş. Beceriksiz seni.”
“Peki, okuyayım geri veririm
hatıra olur. Neyse devam edelim.” Mektubu okumaya devam etti. Yüzündeki
gülümseme mektubu okudukça sinir bozukluğuna dönüşmekte, gözleri endişe ile
dolmaktaydı. Mektubu okumayı bitirince gözlerinden yaşlar süzüldüğünü gördüm.
Üzerimden kalktı ve karşıdaki koltuğa oturdu. Doğruldum. Ağlamaya başlamıştı
ama hala çok kızgın bir şekilde bakıyordu. Yutkundu, konuşmaya başladı.
“Demek gidiyorsunuz Emre bey,
harika, mükemmel, müthiş. Hem de Gülşah ile. Hem de o kadının biricik kızı ile.
Hem de haber vermeden.”
“Karavanla gezip gelecektik
“Dur sen dur. Öncelikle şöyle
bir sorum olacak. Gülşah ile neden görüşüyorsun? Şuan sinirden seni
gebertebileceğimin farkında olduğunu biliyorum o yüzden güzel cümleler kur.
“Şey, anne, dostluk işte.
Kızdığını biliyorum ama biz eski dostuz onunla. Görüşmeyi kesmeyi istemedik.
Bizim arkadaşlığımız bu, size yansıtmıyorduk ki.”
“Ben sana demedim mi
“Dedin, ama işte dostluklar
öyle kolay sonlanmıyor.”
“Dostluk, dostluk demek.
İnşallah öyledir. İnşallah. Peki neden başka dostun değil de Gülşah ile
çıkıyorsunuz bu seyahate? Sen daha 16 yaşındasın ulan! 16! Biraz genç değil
misin böyle maceralar için? Yok efendim neymiş, o kadınla beni
barıştıracakmışmış bu yolculuk. Yok efendim neymiş, yalnızmışım. Yok efendim
neymiş, birbirimize muhtaçmışız. Bravo oğlum. Bravo! Çok güzel şeyler
yapıyorsun sen. Çok güzel. Mükemmel. Bravo. Ben seni okutmak için deli gibi
çalışayım, sen anneni İstanbul'da yalnız bırakıp görüşmediğimiz komşunun kızı
ile seyahate çık. Bravo!”
“Biraz fazla genç sanırım. Yani
böyle atraksiyonlar yapman için en azından salçalı ekmek yediğin zamanların
üzerinden yedi, sekiz sene geçmesi lazım bence. Öldürecek misin sen beni?
Eşşoğlusu! Bok kafalı! Boşuna büyütmüşüm ben seni!” Ağlamayı kesmişti. Ama daha
da sinirlendiğini fark edebiliyordum. “Anne, bir sakinleş. Tamam
haklısın, ama ben bu seyahati yapacağım kafaya koydum. Eğer yapmazsam içimde
bir ukde olarak kalacak. Sen demez misin hep, şu hayatta her şeyi yapmak lazım
diye? Yapacağım işte. Kusura bakma.”
“Tamam, yap bakalım... Tamam...
İçinde kalmasın... Ama neden Gülşah ile?”
“Çünkü seviyorum tamam mı?”
Annem bu lafım üzerine kızgınlığını attı ve şaşırdı. Ve ağlamaya başladım.
Gözlerim kıpkırmızı olmuştu. Sonra yanıma gelip bana sarıldı ve saçlarımı
okşamaya başladı. Aradan baya zaman geçtikten sonra konuşmaya başladık.
“Ehehe. Koca sıpa seni. O zaman
işler biraz değişir. Ama o kızdan gelin olmaz söyleyeyim.” Ağlamam durdu ve
“Peki izin verecek misin
“Eğer izin verirsem gitmenize
Gülşah hanımın annesi beni öldürür.”
“Haberin yokmuş gibi
“O olabilir. Yine de çok ani
oldu. Hala baya kızgınım sana. Eğer uyuyabilseydim herhalde yarın kahrımdan
ölecektim bu mektubu okuyunca. Ama aşık olman biraz toparladı sanırım olayı.”
“Gidemezsin desem de gidecek
misin? Gideceksin tabi. Bok!”
“Çare yok o zaman. Ama bir daha
benden habersiz bir iş yapmayacağına söz ver?”
“Söz. Söz. Anne be, çok
seviyorum seni ben.” Ve sarıldık. Saçlarımın başladığı yerden öptü beni. Çok
çok çok mutluydum. O gece, sabaha kadar ona Gülşah
ile yaşadığımız olayları bir bir anlattım. Güneş doğduğunda ise, artık bavulumu
alma vaktim gelmişti...