kuşlar. – Mert Can Duman
7 Haziran 2017 8 Haziran 2017 Mert Can Duman
Bundan onlarca yıl önce Maslow o meşhur İhtiyaçlar Hiyerarşisini bulduğunda bugünün insanının ihtiyaçlarının o piramitin neresinde sınıflanabileceğini düşünmüştü acaba sayın okuyucu? Ya da buna ihtiyaç duymuş muydu, asıl soru bu. İnsan ihtiyacını hissediyor bazen sayın okuyucu. O sınıflamanın nasıl olacağını değil ama… Çaya, kahveye koymadığı bir miligram şekerin ömrüne fazladan bir gün kazandırıp kazandırmayacağını bilmeye ihtiyaç duyuyor mesela. Ya da ağızlarından tek bir kelime dökülmeyen kuşların nasıl olur da delirmediğini…
Bilir mi diye soruyorsun, aklından geçiriyorsun. Cevap veriyorum: bazen çok konuşuyorsun, mütemadiyen de yazıyorsun sayın okuyucu; bilirim. Bazen bir defterin satırlarına akıtıyorsun kaleminin mürekkebini, bazen bir peçete kenarına yazıyorsun; bazen de ‘akıllı’ olduğunu iddia edilen telefonunun ekranını okşayarak döküyorsun içindekileri, zihnindekileri. Bazı anlarda kelimeler ceplerinden sızıyor, sanki delirmemek için yazıyorsun, konuşuyorsun. İnsan niye korkar ki? Mezarlıklardan mesela… Nihayetinde biraz soğuk, bir o kadar da sessiz beyaz taşlar beklemez mi orada? Ya da delirmekten mesela? Ne diyorduk hep; delirmek sayın okuyucu, ne güzel şeydir kim bilir, düşünsene aklın yok bir kere. Delirmemek için yazıyorsun, zor olanı yapıyorsun; yoksa savaşmayıp da delirmek en kolayı…
Kötü haber, hadi çabucak yayılsın sayın okuyucu! Bazen kelimeler de yetmiyor insana. Düşün bir kere; çok da medeni olmayan bir medeniyetin ortasındasın. Elinde tuttuğun akıllı mı akıllı telefonunun ekranına birkaç kez dokunarak şu ceviz kadar dünyanın diğer ucuna ulaşabiliyorsun. Fotoğrafını çekip de ölümsüzleştirdiğin anların ömrünü bir kelebeğinki ile bir tutup birkaç saniyede yüzlerce kişiye ulaştırabiliyorsun. Teknoloji çok gelişti sayın okuyucu; gökyüzünde nasıl süzülebildiğini hala çözemediğim tonlarca ağırlıktaki demir bir kuşta çikolatalı mus yiyebiliyorsun mesela. Bu kadar imkanın ortasında yer alıyorsun, lakin an geliyor o çok sevdiğin kelimeler de yetmiyor sana. Kelimesiz kalmak ne kötü şey… Ne çok acı var, kelimesiz kalmak da bunlara dahil. Kelimeler işte sayın okuyucu, bazen bazı anlamlara gelmiyor. Söylemek var, söylemek var… İşte tam da o an, başını gökyüzüne çeviriyorsun, kuşlar geçiyor üzerinden. Ne de olsa onlar da kaderle uçuyor ve gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çabuk kirleniyor.
‘Toprağın üstü mezar, zevke dalmış ölüler; can sıkmaya yetiyor, canlı kalmış ölüler’ demiş şair. Bilime kafa tutuyorum adeta, yolda öylesine yürürken dahi bir insan yılgınlıktan, yorgunluktan nasıl usanır‘ın deney grubu olarak hizmet veriyorum bilim camiasına. Etraf zaten hep beton, uzun uzun binaların gölgesinde insanın içi rutubetleniyor. Bir de yüzlerdeki o yenilmişlik ifadesini görmek o meşhur ihtiyaçlar hiyerarşini güncelleme ihtiyacı doğuruyor. Bilime hizmet ettiğimi söylemiştim değil mi? Canlı kalmış ölüleri gördükçe ihtiyacını duyuyor insan; dünyaya yeniden gelip de oyuna yeniden başlama ihtiyacını…
Bugün Abdurrahim Karakoç’un ve Türk şiirinin en ‘zarif’ abisi Cahit Zarifoğlu’nun ölüm yıldönümü ve şimdi bu iki üstada da kuşlarla selam gönderme zamanı. Kelimelerle oynayıp bazı anlamlara getiren gönüllerine selam olsun. Allah insanları üç cins yaratmış; kadınlar, erkekler ve kelimelerle dans edebilenler. En karmaşığı olarak da üçüncü cinsi bellemiş. Karmaşığız vesselam… O yüzdendir ki bize kelimelerimizden değil kalbimizden anlayanlar gerek.
Kelimeler uçar uçar, ağızda acı bir nikotin, biraz da kahve tadı bırakır.
Kuşlar uçar uçar, insanlar vardı sanır.
Önceki yazıFiyatlar Zirveden Geri Dönüşte
Sonraki yazı5 – 9 Haziran Haftasında Ekonomide Ne Oldu Ne Bitti?
“kuşlar.” için 2 yorum
8 Haziran 2017, 11:35
Muhteşem.. Kaleminize sağlık 👏
8 Haziran 2017, 19:13