Yunus Emre, Bir Çizgi Roman « doctorsamurai
Tem3 by doctorsamurai
Bahar yayınlarından mı çıkmıştı o vakit hatırlayamıyorum. Şimdi o kitap nerede, kontrol kapasitemizi bir hayli aşan kütüphanelerimizin, kitap kolilerinin hangisinde bilemiyor, bulamıyorum. Bu problem başka bir konu gerçi. (Nadir Kitap’tan kontrol ettim, Bahar Yayınları baskısı imiş bendeki.)
İşte bu çizgi romanı eskitene kadar, defalarca çevirip çevirip okuduğumu hatırlıyorum. Sanırım yine aynı seride Malazgirt Zaferi’nin anlatıldığı bir çizgi roman da vardı. ***Spoiler*** Yunus’un Taptuk Emre’nin kapısına başını koyup şeyhinin “Acaba hangi Yunus diye soracak mı yoksa Bizim Yunus mu diye soracak” diye beklediği sahne dün gibi aklımda. Veya odun taşımakla görevlendirilen Yunus’un kırk sene boyunca dergaha hep düz odun getirmesi ve bunu soran hocasına “Sizin kapınızdan eğrilik girmez şeyhim” diye cevap verişi, aslında defalarca okuyunca kitabın tamamı kazınmış aklıma ***Spoiler***.
Ne zaman bahsi açılsa da aklıma bu kitap mutlaka gelir. Ortam müsait ise mutlaka bahsederim.
Peki tekrar gündemime nasıl geldi, çocukken okuduğum kitabı henüz tekrar elime almış değilim. İBB Kültür A.Ş.’den çıkan İstanbul’un 100’leri serisinden bir iki kitap sipariş edecekken yayın listesinde karşıma iki çizgi roman çıktı: Yunus Emre ve Mevlana. Kapağı görür görmez tamam dedim, bu o. Hemen sipariş verdim. Evet çocukken okuduğum kitabı İBB tekrar basmıştı. Üstelik büyük boy, tamamı renkli ve 32 kısım tekmili birden! 🙂
Hemen sayfaları çevirmeye başladım. Aynı kareler, aynı haz ile bir kez daha elimden düşürmeden bitiriverdim. Diyaloglar içerisinde benim hatırladığımdan çok daha fazla Yunus Emre şiiri varmış. Çok da güzel olmuş. Hikayeyi yazan ve çizen Erol Abasız (bir gün tanışmak isterim). Döneminin ve beslendiği ekolün çizgilerini yansıtıyor. Suat Yalaz’ın Karaoğlan’ı, Gürbüz Azak’ın Deli Baltası… Gibi. Modern değil ama ne eksik ne fazla. Vadettiğini veriyor.
Keşke böyle daha çok kitap olsa diye düşünüyorum. Veya elimizde bir avuç var yok olan mevcut eserler daha fazla insana, çocuğa ulaşsa. Hem çocuklar hem de yetişkinler için. Benim büyüdüğüm yıllardan sonra çok şeyler değişti. Hala bugünün çocuklarını yakalar mı bilmiyorum. Yazılı basın ölüyor mu, basılı yayınlarına son veren dünya devi gazeteler, dergiler, kapanan kitap satış zincirleri gibi 2010lar sorularının hepsi konuyla ilgili.
Tabi bir diğer tarafta ise hem ülkemizde hem dünyada güçlenen bir çizgi roman “endüstrisi” söz konusu. Lego, anahtarlıklar, oyuncaklar ve binlerce yan ürünle ve özellikle de sinemayla birbirini besleyerek büyüyen Amerikan çizgisi, diğer tarafta animelerle dünyayı kasıp kavuran Japon Mangaları, fumettiler, frankofonlar… Hele hele ülkemizde yayın çeşitliliği, çeviriler, yeniden baskılar, farklı şehirlerde açılan çizgi roman mağazaları ile bu sanat ikinci altın çağını yaşıyor. Yani bunca gevezeliği niye yaptık, demek ki bu anlatım biçimi ölmemiş, halen çocukları/gençleri yakalayabiliyor. Bende rahatlıkla keşke böyle daha çok kitap olsa diye düşünebilirim o halde.
Kuru, propaganda kokulu, ısmarlama işler değil özlem duyduğum. Samimi, heyecan duyduğu şeyleri yazan çizenlerin ürettiği “bizden” hikayeler. Bunlar lazım, çünkü beni nasıl etkilediğini biliyorum. Başka çocuklar da benim gibi hatıralar biriktirsin istiyorum.
This entry was posted in Edebiyat and tagged çizgi roman, erol abasız, ibb kültür aş, ibb yayınları, türk çizerler, türk çizgi romanları, yunus emre, yunus emre çizgi romanı.
Beraber Yaşamak →