Bir kez daha mimlenerek karşınızdayım :) Herseydenkonusmali.blogspot.com beni yeniden mimledi, bu sefer sorular epeyce zordu. Allah Allah şimdi buna da ne denir ki diye diye doldurdum cevapları :) Ara ara da "Ahh, ah ki ne ah!" dedim :)
1) En çok incindiğin / kırıldığın kelime?
Beni üzen ya da kırıldığım bir kelime yok , önemli olan ağızdan çıkan tüm kelimelerin iyiniyetle ve samimiyetle söylenmiş olması. Bazen başka zamanlarda hakaret sayılabilecek bir kelime, sizi çok seven birinden öyle bir anda çıkar ki, boynuna atlayasınız gelir. : )
2) "Herkesin kullandığı bir kelime olur, ama senin için bir insan olur ve o insan o kelimeyi kullanınca alınırsın" ne düşünüyorsun?
Epeyce güldükten sonra fark ettim ki eşimin bana adımla seslenmesi beni çok geriyor. Oysa bundan doğal ne olabilir ki, değil mi?
4) Daha önce biri geldi ve senden ikinci bir şans istedi sen de verdin ama buna rağmen yine bırakıp gitti. Şimdi ne yaparsın ne hissedersin?
İkinci, üçüncü şanslara inanmıyorum. Bir kez bittiyse, bitmiştir bence. Hem bitmese ne olacak ki, ikinci şans veren aynı sen olamazsın hiçbir zaman. Diyelim ki ikinci şans verdim. Sonunun öyle olmasına hiç şaşırmam. İnsanlarla ilgili önsezilerim hep doğru olsa da saf yanım genelde daha baskın gelir. “Ah benim şu kör merhametim yok mu?” diye sızlanırım sonunda. (bknz. Mazhar Alanson-Her Şey Çok Güzel Olacak unutulmaz repliği)
Aşk. Ama her konuda... Yani sadece bir adama, kadına duyulan aşk değil de hayata karşı, bu dünyaya bir şeyler bırakma arzusuna, bazen sahip olunan mesleğe, bazen edinilen hobilere karşı...
Benim, aşk tanımım çok güçlü. Dolayısı ile, diğer tarafında nefretin olması ve o tarafa geçmem durumunda aynı güçte olacak olması hep olumlu tarafta durmaya iter beni.
Kek yaparım, gülerim güldürürüm, en son özür dilerim. Hiç yapamadığım ise karşısına geçip ciddi ciddi özür dilemek.
7) Nasıl ağlarsın bağırarak mı içine akıtarak mı?
Bir standart yok :) Genellikle sessiz sessiz ağlar bol burun ve iç çekerim. Ama bağırarak ağladığım zamanlar da olmadı değil. Ağlamayı, hatta karşılıklı ağlaşmayı severim :) Mesela eskiden kuzenlerimizle yazları ağlama seanslarımız olurdu, ağlayıp ağlayıp güldüğümüz ve çarşafıma gözyaşımı sildiğim geceleri hatırlarım. (Erkekler ağlamaz değil de anlayamaz sanırım bunu.)
Sevdiğim insanlara zarar gelmesi. Hatta bazen o kadar çok kuruyorum ki kalbim sıkışıyor, sonunda kendi sağlığımı etkileyecek diye korkuyorum.
9) Ruhun sıkıldığında ne yapmayı seversin? Kendini nasıl sakinleştirir/nasıl dinlendirirsin?
Yemek yaparım ve mümkünse bir şarap açarım. Çalışırken, mutsuz ve yorgun olduğum zamanlarda bile, evime gece 10-11’de gelmişken mutfağa girer ve o saatte yemek yapardım. Benim için terapi gibiydi. Özellikle, aynı masada ve eş zamanlı yenen aile yemekleri beni çok mutlu eder.
Eğer bu yolu izlemiyorsam, sıkıntı işten değil de içten geliyorsa, kendimi daha da çok sıkarım. Bu ruh sıkıntılarının yakın arkadaşlarımız olduğunu düşünüyorum. Ayağımıza çelme takıyorlar, kulağımızdan çekiyorlar; "Bak kızım, sen tuttun bir yol gidiyorsun; ama, ben sıkıştım kaldım, mutsuzum. Gör artık, bir şey yap, bir şeyi değiştir." diyorlar. Ben böyle net konuşan bir arkadaşı neden sakinleştireyim? Neden uyuşturayım? Ama bu süreyi de asla bir günden uzun tutmam. O bir gün, çatlayıncaya kadar of çekip sızlanarak yeni kararlar alırım ve yoluma devam ederim. (Yakınlarımın tepkisi hep aynıdır: Yine ne karar aldın?”)
Sevmiyorum ama varsın kızılacaksa öyle olsun.
İncelikler, kendimi başkalarının mutluluğu için kötü tabirle paralamam, karşılığını görmediğimde üzülmem, mükemmeliyetçilik, usanmak bilmeyen iyiniyetim ve insanların aslında iyilik yapmak içgüdüsüyle hareket ettiklerine dair inancım...
Şiir ve müzik konusunda ne yazık ki hiç yeteneğim yok. Öykü ve denemede, okul yıllarımdan gelen başarılarım var ama şimdi blog yazmak dışında bir faaliyetim yok.
Şiiri, hiç sevmediğimi düşündüm yıllarca. Sonra bir gün, tiyatro dersi alırken şiir zekasından bahsedildi ve o gün ilk kez sahnede "Tahir ile Zühre Meselesi"ni okudum. Sonra Nazım Hikmet şiirlerini evde sesim kısılıncaya kadar sesli okudum, büyülendim. En sonunda fark ettim ki, ben hep şiir severmişim de farkında değilmişim. Bazen iki dizenin anlattığını sayfalar anlatamaz o zaman sıkı sıkı tutunursun o iki dizeye. Motton olur, her yere yazmak, haykırmak istersin. Bu nedenle, kıyısından da olsa şiir zekasından nasibini almış, ama doğrusu henüz çok da yol alamamış bir şiirseverim :)
"Yürüyoruz bütünlemeye kalmış bir sessizlikte/ Keşke yalnız bunun için sevseydim seni" C.S.
O kadar saçma bir mesele ki, ağladığım aklıma geldikçe sinirden gülüyorum. Yazmamayı tercih ederim.
13) Birinden hemen etkilendiğin özellik?
Samimiyet, içtenlik, gülen gözler, heyecan ve hayata yansıttığı duygu (hüzün, aşk, tutku, mutluluk, asalet, mağrurluk... Nötr olmadığı sürece etkiler beni.)
Şimdi uzun uzun bunlara dayanamıyorum dediğim şeyleri yazsam, biliyorum ki o dayanamadığım şeyleri yapan insanlar da, olur ya okurlarsa, evet ben de bunlara dayanamıyorum diyecek. Keşke insanlar yüzlerine tuttukları aynayı, ruhlarına da kalplerine de tutabilseler.
Hayatın çok akıllı bir enerji olduğunu düşünmeye başladım. Karşına çalı çırpı da geliyor bu akışta, çok değerli bağlar, bahçeler de. Önemli olan, kendini olumlu safta tutabilmek, sen kötüsün diyenlerin kendi kötülüğünde bataklığına çekildiğini gözlemlemek. Varsın, çalı çırpı da gelsin, önemli olan kimin senin enerjine uyum sağlayamayıp gittiği, kimin seninle kaldığı. Bu nedenle, dayanamadığım şeyler çok ama dayanaklarım onlardan çok, dayanamadıklarımı hayatın güzel ellerine teslim ediyorum, o onlarla ne yapacağını iyi bilir biliyorum. :)
Mutluluk ve huzur.
Mim için çok teşekkür ederim Sinem. Bu vesileyle birbirimizi uzun süredir görüşen arkadaşlar gibi tanıdık sanırım :) Kimse bana böyle sorularla gelmemişti :)
Umarım keyifle okursun.
Etiketler: blogger herseydenkonusmali.blogspot.com kelime dökümü mim
Sinem Demirdöven 22 Ekim 2013 18:12
Sorular beni de çok zorlamıştı. Böylece daha iyi tanışmış olduk dediğin gibi :)
Yeliz Küçükkoner 23 Ekim 2013 00:00
Ne mutlu bana :) Çok teşekkürler!