Ayrılığı Nimet, Kavuşmayı Zahmet Saymışken
16 0 Ece Evren 9.06.2017 Düzenle:
Evin; en ihtiyaçtan gidilen yerindeyken, birden düştü aklıma. Sanırım bazı giderler, gelirlere engel... İnsanız nihayetinde. Biyolojik bir döngü vücudumuzda, sadece hastalıklarda önemi ortaya çıkan. Bazılarımız, sorumsuz bir dille utanmadan yazarken bunu, ben yetiştirilmeme sadık kalarak oldukça terbiye dahilinde anlatmaya çalışacağım. Uzun süre oturup düşünme vakti olan bu yerde nedense tüm es geçtiğim, ya da gaflete düşüp unutabildiğim hakaretler ve bilumum kabul görmez şeyler bir bir aklıma düşüyor. Telefonumdaki not defterim imdadıma yetişiyor. Bir iki konsantre cümleyi hemen kayda geçiriyorum. Bunlar açar oluyor ve sonrasında konuyu işlemek daha kolay oluyor benim için... Çorap söküğü gibi akın ediyor aklıma yazacaklarım. Ama bir işe yarar mı, bir insanın hayat görüşünü değiştirmenin deveye hendek atlatmaktan zor olduğunu bilmek belimi büküyor mu? Evet büküyor. Belli ki boşa kürek sallıyorum ama bu işten bana kalan vicdanımın rahatlığı olacak, az şey mi, sorarım size ? Temiz olarak terk etmek bu dünyayı. Zaten gerçek çok daha üstün ve tüm bu üzüntülerimizin ve sorun ettiğimiz şeylerin belki de saçma şeyler olduğunu anlatacak bize. Hayıflanacağız. Gerçek bambaşka bence, böyle çok basit gibi görünmekte ısrar eden insan zaaflarından ibaret değil…
Şu saat itibariyle uzata uzata, yarın olmasında fikir birliğine varılan Milas yolculuğumuzda, arabamızla kızım ve ben yola çıkma hazırlığı içindeyiz. Torunumun babası, hem onu çok özlediğinden, sınıfını geçtiğini kutlamak için, hem de olabilecek masrafların tespiti için yan odada kızım, torunum ile toplantıdalar bir masanın etrafında. Torunum, boşanmış ailenin çocuğu olduğu için hep bir omzu düşük kalacak. Onun telafisi yok. Ama onarmaya bütün gücüyle istekli , sonradan babalığı öğrenmiş damadım, iş adamı olmanın tecrübesiyle her şeyin düzgün gidebilmesi adına çırpınıyor. Takdir ediyorum.
İlişkilerde; belki, çok da mesnetli olmayan ani bir heyecanla yapılan bir atakla, diğerini hayatına dâhil etmek istersen, bir manevi yükümlülüğü de beraberinde yüklenmelisin. Ben kendi ilişkimin bekleme tarafındayım. Karar hakkımı muhafaza edeceğim. Ve son söz maalesef kırıcı ve dağıtıcı olacak. Hiç bir düzelme formülü olamayacak. Tecrübeleriniz en kıymetli hazinelerinizdir. Onları kullanmaya çalışmak bile, böyle her şeyden bihaber kişinin engeline takılacak. Yani siz bir kör inadın tutsağı olacaksınız.
Sağlıcakla ve mutlu kalın. Size ve sizin de ona layık olduğuna inanabildiğiniz insanları alın hayatınıza. Kazıması keskin bıçakla ancak ve o kadar zor, üstelik çok acı veriyor. Sevgilerimle…
Karanlıktı her kuyu gibi
An evvel işaret ettin
Gerçekler sana ait ve fazladan görünen bendim
Kuyunun boş tarafı gizemli
Şifrelerden ibaretti söylediklerin
Manasızlık kapılarında sabitlenmiş
Kelimelerim anladılar ve kırgınlar şimdi
Onca aşk şiirleri yazmışlardı sana
Anlam veremediler, şaşırdılar
Yan yana gelmek istemiyorlar, cümle kurmak için
Zorla yerleştiriyorum onları
Çünkü bu ihanetin kaydı gerek…
“Nasıl bir aşk bu” diyorlar
Bir yığınlar onlar, anlam deryası, ama anlayamıyorlar
Ben söylüyorum onlara
‘Günden güne zehirleyen,
Sorulara boğan, yalan sarmalı bir aşk’
Ne gelecekten, ne geçmişten vazgeçmedikçe sen
Ne de varlığımı onaylamadıkça
Olanlar misalinden, asla olmayacaklara çıkan bu tali yol
Evindeki sessiz hakimiyetin sanıklarıyız?
Teyit gerekmez bir yasallığın emri bu
Önüne hiçbir şeyin geçemediği
Geçirmediğin, o senin sığınağın
Arada bir, gözümden bile sakındığım; umudumla uzattığım elimin
Değmediğini sana; uzatmadığını elimi tutmak için
Çok şeyin değiştiğini anlıyorum
Ben galiba ölüyorum… Böylesi benim için değil.
Alıştığın maceralara atıl sen yeniden
Bende yitip gitmektesin yavaş yavaş...
Ece Evren/İstanbul 09.06.2017
Ayrılığı Nimet Kavuşmayı Zahmet Saymışken Şiirlerim umutsuzluk vefasızlık
Ece Evren'in Kişisel Bloğu: Ayrılığı Nimet, Kavuşmayı Zahmet Saymışken