Kilis’in Unutulmayan Ozanlarından Muhittin Özaktaş
İnsanlar var doğar, yaşar, ölürler. İnsanlar var cismen ölür, fakat insanların gönlünde yaşamaya devam ederler. Çünkü hayatta iken güzel yaşantısını ve sözlerini, eserlerini, kendinden sonra gelen kuşaklara aktarmıştır. Yaşadığı süreçte olduğu gibi, ölümünden sonra da hâlâ in-sanlara hitap ediyor olması, onu ölümsüzleştirir.
İşte bu güzel insanlardan birisi de halk şairimiz merhum Muhittin Özaktaş’tır.
Şairimiz 1920 yılında Kilis’te doğmuş, hayatı boyunca, yurdun dört bucağını gezmiş, dolaşmış, her çiçekten bal alan arı misali, yediğini içtiğini saklamış ama gördüğü güzellikleri şiirlerine yansıtmış, bazen hüzünlü, bazen neşeli, bazen şahin olup bazen serçe olduğu gibi, bazen de memleket hasretiyle yanıp tutuşmuştur. Halk Türkçesini kullandığı şiirlerinde Kilis’e olan sevgisini, hasretini de sık sık dile getirmiştir. O zaman yolların müsait olmadığı bir ortamda, en zor mesleklerden biri olan şoförlük mesleğinin yorgunluğu ve bezginliği içinde, yaşadığı zorlukları da şiire dökerek, hayatından kesitler döktürmüştür.
Bir bakarsın hakkı övmüş, yakarmış, bir bakarsın zor günlerden yakınmış. Ama yine de göğsü çelik, kafa gülle, eli tok. Dili tatlı, içi temiz sözü tok, olmuştur.
Çok sevdiğim ve saygı duyduğum merhum Muhittin Özaktaş bir gün bir vesileyle dairemde beni ziyarete gelmişti. Özel sohbette kendisine çilekeş ve vefalı annemin hayatından, ortopedik özürlü kardeşlerimin bakımı ve eğitimleri için kendi hayatını feda edercesine çırpınan muhterem annemin hayatından bahsetmiştim. Ertesi gün geldiğinde çilekeş annem için yazdığı şiirleri bana takdim edince, çok duygulandım ve memnun olmuştum.
Bu çok sevdiğimiz ve saygı duyduğumuz ozanımızın “Gönülden Damlalar” adlı kitabını bir gözden geçirirseniz; kimini taşlamış, kimini yermiş, kiminin hakkını hakkıyla vermiş. Barda harman savuranları, buzda ciğer kavuranları görmüş. Neler gelmiş o kel başa, çok yorulmuş koşa koşa. Namerde boyun eğmemiş, ince kalbe hiç değmemiş. Ezelden kaderle arayı bozmuş, asla pes etmemiş, ayakta durmuş. Elin kazancında olmamış asla, kazanmış kaşıkla harcamış tasla. Doğduğu şehri hep özlemiş durmuş, geri dönmüş Kilis son durak olmuş, 1983 senesinde çok sevdiği ve doğduğu yer olan Kilis’te ebedi hayata göçmüştür.
Ölümünden yıllar sonra oğlu İzzettin Özaktaş tarafından şiirleri derlenip kitap halinde bastırılmak suretiyle ozanımızın şiirleri gün yüzüne çıkarılmıştır. Sayın İzzettin Özaktaş’a da bu duygulu davranışından dolayı teşekkür ediyoruz.
“Gönülden Damlalar” adlı şiir kitabını okudukça, hayatını ve yaşantısını sanki konuşuyor gibi şiirlerle anlatan bu cennet mekân şairimizi biz de gönülden yâd ediyoruz ve onu her zaman rahmetle anıyoruz.