Keyfi her zaman yerindeydi. Çevresindekilerin çok sevdiği insanlardan biriydi. Her zaman söyleyecek olumlu bir şey bulurdu.
16 Şubat 2018 - 6:04 'de eklendi ve 265 kez görüntülendi.
“BİRAZ MUTLULUK” Keyfi her zaman yerindeydi. Çevresindekilerin çok sevdiği insanlardan biriydi. Her zaman söyleyecek olumlu bir şey bulurdu.
Hatta bazen etrafındakileri çıldırtırdı bile. Bu adam, bu halde bile nasıl bu kadar iyimser olabiliyor? Birisi nasıl olduğunu sorsa; “Bomba gibiyim” diye yanıt verirdi hep.
Bu adam bir doğal motivasyoncuydu. Yanında çalışanlardan biri, o gün, kötü bir günündeyse, yanına koşar, duruma nasıl olumlu bakılacağını anlatırdı.
Bir gün iş arkadaşları dayanamaz ve sorarlar; “Nasıl olur da, her zaman, her koşulda bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun. Nasıl başarıyorsun bunu?”
Aynı yüksek motivasyonla cevap verir; “Her sabah kalktığımda kendi kendime bugün iki seçimin var: Havan ya iyi olacak, ya kötü, derim.
Havamın iyi olmasını seçerim. Kötü bir şey olduğunda gene iki seçimim var: Kurban olmak, ya da ders almak. Ben başıma gelen kötü şeylerden ders almayı seçerim. Birisi bana bir şeyden şikayete geldiğinde, gene iki seçimim var.
Şikayetini kabul etmek ya da ona hayatın olumlu yanlarını göstermek. Ben hayatın olumlu yanlarını seçerim.” Hayretle izleyen arkadaşları “Yok yahu, Bu kadar kolay yani?” diye kabullenmek istemese de cevap hazırdır;
“Evet.. Kolay. Hayat seçimlerden ibarettir. Her durumda bir seçim vardır. Sen her durumda nasıl davranacağını seçersin. Sen insanların senin tavrından nasıl etkileneceklerini seçersin. Sen havanın, tavrının iyi ya da kötü olmasını seçersin. Yani sen, hayatını nasıl yaşayacağını seçersin.”
Bu sözlerden herkes oldukça etkilenir. Uzun yıllar içinde bu ekipteki arkadaşları kimi işten ayrılmış kimi başka yere başka şehirlere taşınmış bir çok gelen ve giden olmuştur.
Çoğu da şunu öğrenmiştir; ” Hayatımdaki talihsiz olaylara dövünmek yerine, seçim yapmayı tercih etmek”. Yıllar sonra, bu pozitif adamın başına çok tatsız bir olay gelir.
Bir markette alışveriş yaparken soygun için gelen hırsızlarla güvenlik görevlileriyle arasındaki silahlı çatışmada ağır şekilde bir kaç yerinden yaralanır. Ameliyatı 18 saat sürmüş, haftalarca yoğun bakımda kalmış.
Taburcu edildiğinde, uzun süre tedavi görmüş. Tabi olayı tüm arkadaşları duymuş. Onu yakından tanıyan ve ondan çok şey öğrenen arkadaşları olaydan bir zaman sonra ziyaretine gider ve Nasılsın? diye sorduklarında, Bomba gibiyim, Bomba gibi, diye cevap verir.
Olay sırasında neler hissettiğini sorduklarında ise kendi yaşam felsefesini en zor zamanlarda bile nasıl hayatında uyguladığını anlatacak ibretlik cevap verir; ” Yerde yatarken, iki seçimim var diye düşündüm. Ya yaşamayı seçecektim, ya ölümü.
Ben yaşamayı seçtim. Ambülansla gelen sağlık görevlileri harika insanlardı. Bana hep İyileşeceksin merak etme dediler. Ama acil servisin koridorlarında sedyemi hızla sürerlerken, doktorların ve hemşirelerin yüzündeki ifadeyi görünce ilk defa korktum.
Bu gözler bana; Bana adam ölmüş diyordu sanki. Bir şeyler yapmazsam, biraz sonra ölü bir adam olacaktım gibi gelmişti. Bir hemşire yanıma yaklaştı ve bağırarak herhangi bir şeye alerjim olup olmadığını sordu. Evet diye yanıt verdim.
Doktorlar ve hemşireler merakla sustular. Derin bir nefes alarak kendimi toparladım ve bağırdım: Benim kurşunlara alerjim var. Doktorlar ve hemşireler gülmeye başladılar. Tekrar bağırdım.. Ben yaşamayı seçtim. Beni bir canlı gibi ameliyat edin. Otopsi yapar gibi değil.”