“Büyük bir bilgin ve idareci olan Kıral David’in ölümünden sonra oğlu Şelomo memleketin yönetimini ele aldı. Mişkan ve Mizbeah o zamanlar Givon şehrinde bulunduklarından, şelomo büyük bir kafileyle oraya kurban kesmeye gitti. İsrael Oğulları’nın büyük bir kısmı, uzakta bulunan Givon şehrine gidemedikleri için kurbanlarını bulundukları şehirde Bama denilen yerlerde yapıyordu. Bunu gören Şelomo, milletin büyüklerine danışarak Mişkan ve Mizbeah’ın bulunduğu yerden David’in şehri olan Yeruşalayim’e getirilmesine karar verdi.
Givon’da bulunan Şelomo’ya, Allah bir gece yarısında görünür ve ona şöyle der: Şelomo, arzu ettiğin bütün şeyleri sor, onları yerine getireyim.
‘Yüce Tanrım, milletimi idare edebilmem için bana bilgi ve zeka ver. Çünkü bu iş için henüz çok küçüğüm.’
Bunun üzerine Allah Şelomo’ya şöyle der: ‘Madem ki sen ne zenginlik, ne şan, ne de düşmanlarının ölümünü arzu ettin, bilgi ve zeka ile beraber zenginlik, şan, şeref verip ömrünü uzatacağım.’
Uykusundan uyanan Şelomo, Yeruşalayim’e döndü.
Ne kendi zamanında, ne de ondan evvel Şelomo gibi milletini adilane bir şekilde yargılayan ve yöneten bir kıral olmadı. Şelomo, anarşi yaratmak isteyen ve emniyeti bozan kimseleri ortadan kaldırmak zorunda kaldı. Çünkü o, bu adamların yaşadıkları müddetçe millette birlik ve barış olmayacağına kani idi.”
(İbraniler’in Öyküsü, Rabbi Nisim Behar,s.93)