Kanayak - Gamze Arslan
İpek Kamuran Kanayak'ı inceledi.
Düzenlendi: 16 Tem 12:04Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@ipekkamuran·16 Tem 10:45·Kitabı okudu
“İnsanlarda kitapların kaderini değiştirir.”
Bu kitabın kaderini değiştirecek okur olmak dileğiyle..
Uzun zamandır okuduğum kitaplara inceleme yazmıyordum. Kendi yazdıklarıma tam manasıyla inceleme de demem. Yorum denebilir. Gamze Arslan ödüllü bir yazar olmasına rağmen 1k’da çok fazla bilinmiyor. Yeni yazarlara ön yargıyla yaklaşmaktan kaynaklanıyor sanırım. Bu sıra dışı yazarı tanıtmak boynumuzun borcudur diye düşündüm.
Hakan S. yaptığı kapsamlı incelemeyle sizi kitapta nelerin beklediğini ayrıntılı bir şekilde yazmıştı. Yazar 29 Haziran’da İzmir’de okurlarıyla buluştu. Ben daha çok kitap hakkında yaptığımız bu söyleşiden yola çıkarak bir şeyler yazmak istiyorum.
Kitabı okuduğunuzda ciddi manada bir -karşı çıkış- göreceksiniz. 13 öykünün 13’ünde de kahramanların içinde bulundukları koşullara karşı çıkışları var. “Benim iktidarla derdim var” dedi Gamze Arslan. Ama aklınıza gelen iktidardan söz etmiyor. Size nasıl davranacağınızı, nasıl giyineceğinizi, çocuğunuzu nasıl seveceğinizi, komşunuzla aranızda nasıl bir ilişki olması gerektiğini söyleyen iktidardan söz ediyor. Hayatın her alanına sızan mikro iktidarlardan. Öykülerindeki kahramanlar da hayatın her alanına hatta üzerimizdeki elbiseye bile ince ince işlemiş-işlenmiş tüm bu iktidarlara karşı koyuyor. Ders vererek, aforizmalar uydurarak değil. Büyülü gerçeklikle, göstermeyle, eşsiz anlatımıyla. İçinde yaşadığı toplumu çok iyi gözlemlemiş ve gözlemlerini öykülerine mükemmel bir şekilde aktarmış. Ben uzun süre unutamayacağım bir kaç öyküden bahsetmek istiyorum.
“Manıklar” öyküsünde Sütleğen’in karşı çıkışı ve Gamze Arslan’ın değimiyle elindeki imkanlarla cadılık yapan bir kadın var. Yaptıklarıyla bir şeyleri değiştirmeye çalışıyor. Yarattığı her karakterden gerçekte var olan bir insan gibi bahsetmesi çok güzeldi. Üzerine konuştuğumuz her karakterde böyle konuştu hemen hemen. Özellikle Sütleğen’den bahsederken saygı duyduğu bir büyüğünden bahseder gibi bahsetmesi çok dikkatimi çekti. Öyküsünü okuyunca ister istemez sizde benzer düşüneceksiniz. Bu öyküde içinde yaşadığı köye, adetlerine, kurallarına karşı koyan bir kadın var. Açık açık olmasada. Kurduğu düzenekle kuralların altını oyuyor yavaş yavaş.
“Beklemek Çürütür”de kargaların ahını almış biri çıkıyor karşımıza. Camlarını taşlayan, kendisini deliliğin eşliğine sürükleyen kargayı öldürmemek için Muharrem Orucuna başlıyor. Kültürel motiflerle harmanlanmış öyküyü unutmam mümkün olmayacak.
“O bir ağaçtır ki cehennemin dibinde çıkar” Gamze Arslan’ın bana öykü yazdıran öyküsü. Bu anlamda da kendisine verdiği ilhamdan dolayı sonsuz teşekkür ederim. Öyküde bir tiyatro metni karşılıyor bizi. Tiyatro metnindeki karakter deyim yerindeyse metni yazana kafa tutuyor. Parantez içlerinde nerede ne yapması yazarken parantezleri kaldırıp içlerini kendi yazıyor kahramanımız. Bu öyküde çiçekler, kadınlar, çiçekli kadındılar, çiçekten kadınlar, incinmiş, incitilmiş kadınlar var.
“Teyelleme”yi okurken hissettiklerimi ifade edemem. Midem bulandı. Üzüldüm. İçim acıdı. Bir yazarın okura bunları hissettirebilmesi büyük ustalık ister. Kendisine neden böyle bir öykü yazdığını sorduğumda “bu hayatın kendisi. Öyküyü yazacağım sırada haberlerde sürekli patlamalar ve parçalanmış bedenler görüyordum. Bu bedenler nasıl birleştiriliyor ? Birleştirildiğinde ortaya ne çıkar diye kendime hep sordum. Ortaya insanlık ayıbı çıkar diye cevapladım soruyu. Bir anda bir kafeye girip yazdım öyküyü” dedi. Hem öykünün kendisi, hem verdiği cevap hafızama kazındı.
“Katı ve Disiplinli Bir Organ” öyküsünde isminden de anlaşıldığı üzere kahramanımız bir organ. Seri katil olmaya karar vermiş bir organ. Gamze Arslan öykülerinde büyülü gerçeklik var dedik :) Okuyunda görün okuru nasıl ters köşe yapıyor.
Büyülü gerçeklik olmasına rağmen inandırıcılığı yüksekti öykülerin. Sıradışı kahramanlarla dolu bir kitap. Bir öyküde kıyafetler sahiplerini kurtarmaya giderken, diğer öyküde içinden çıktığı bedenin intikamını almaya giden bir organla, bir diğerinde duvarları camları binasıyla direnen bir fabrikayla karşılaşabilirsiniz. Her nesne, her karakter özellikle seçilmiş ve bir anlam taşıyor. Bu yüzden dikkatli okunması gereken bir kitap. Gamze Arslan’ın olağanüstü bir bakış açısı var. Onu özel yapan bu. Olayları, nesneleri kavrayışı ve aktarışı muazzam. Öykülerin sıralanışında da belirli bir düzen ve kasıt var. Hayatla, hayat vermeyle başlıyor kitap, sonrasında gençlik dönemlerine şehit olduğumuz aile içi çatışmalar yaşayan ve çatışmaları aklınıza bile gelmeyecek şekilde verilmiş kahramanlar var. Sonlara doğru ölüm korkusu ve yaşlılık. Son öyküde ise yaratılış mitleriyle bezenmiş bir son öyküsü var. Son öyküyü okurken her şey bitti mi yeniden mi başlıyor bilemeyeceksiniz. Çok sert bir kitap bunu belirtmeliyim. Bu kadın bunu nasıl yazmış diyorsun.
Söyleşiyle ilgili kısımları harfiyen aktaramamış olabilirim :) Aklımda kaldığı kadarıyla yazdım. Şimdi neden her anını kaydetmedim diye pişmanlık duyuyorum. Dilerim Gamze Arslan hak ettiği değeri görür. Okunması ve okutulması gereken bir kitap.
@HakanS·18 Haz 22:16
8.0/10 (31 Oy)17 beğeni65 okunma98 alıntı915 gösterim
2. Deli Bal
7.6/10 (27 Oy)13 beğeni55 okunma79 alıntı4.539 gösterim
3. Çimen Türküsü
7.4/10 (22 Oy)12 beğeni71 okunma52 alıntı1.224 gösterim
4. Vapurlara Küsmek
7.3/10 (20 Oy)15 beğeni61 okunma35 alıntı946 gösterim
8.3/10 (20 Oy)17 beğeni61 okunma53 alıntı841 gösterim
8.6/10 (44 Oy)34 beğeni83 okunma25 alıntı771 gösterim
7.9/10 (40 Oy)27 beğeni94 okunma74 alıntı1.051 gösterim
8.2/10 (40 Oy)28 beğeni104 okunma28 alıntı949 gösterim
8.1/10 (50 Oy)86 beğeni210 okunma192 alıntı3.199 gösterim
9.3/10 (39 Oy)46 beğeni126 okunma157 alıntı1.503 gösterim
Turhan Yıldırım Kanayak'ı inceledi.
Düzenlendi: 13 Kas 22:30Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@ty1983·13 Kas 20:29·Kitabı okudu
İlk kitabı olan Çerçialan'la 2016 yılında Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülünü alan yazar, bu eserinde çıtayı daha da yükseğe taşımış. Çerçialan kitabında yer alan öyküler, kimi zaman anlaşılması zor ve dikkatli bir okumayı isterken, bu kitapta dil çok daha rafine ve akıcı bir hale gelmiş.
Bilenler bilir Gamze Arslan'ın öyküleri serttir, bu toprakların kadim sorunlarından beslenir. Edebiyat dediğimiz şey dertten, sıkıntıdan, üzüntüden doğar. Gamze Arslan'ın öyküleri ise bu kaynağın sonuna kadar işlenmesinden oluşur. Bu toprakların çok çok iyi bildiğimiz sorunları, dertleri her bir öyküde farklı farklı şekillerde son derece özel bir içerikle anlatılmış. Ceset diken adamdan tutun da sütlerini sağıp buzdolabında şişe şişe saklayan Sütleğen'e kadar birçok sert ve vurucu öyküyle karşı karşıyayız kitap boyunca.
Fakat bu sert öyküler öyle güzel bir dille bezenmiş ki yazarın anlatımına hayran olmamak elde değil. Hem çok farklı bir gözlem ve hayal gücünün ürünü bu öyküler, hem de anlatım bakımından büyülü bir dile sahipler. Kitapta yer alan on üç öykünün her birinde yoğun bir yaşanmışlık ve insanın içini kanatan buram buram bir acı mevcut. Ama içlerinde bir öykü var ve öyle bir kanatıyor ki, bittikten sonra kanı durdurabilecek bir ilaç var mıdır bilinmez. Öykünün ismi, "O Bir Ağaçtır ki Cehennemin Dibinde Çıkar". Tıpkı ismi gibi acı ve dert dolu bir öykü. Daha doğrusu bir öyküden çok yirmi sayfalık bir drama anlatımı. Çiçek isimleriyle anlatılan kaybolmuş, heba edilmiş yitip giden kadınlar...
Kanayak kitabında yazarın anlatım dili belki çok güzel ve akışkan ama en önemlisi de her bir öykünün içeriği son derece özel. Okura içerik açısından zor öyküler vadediyor kitap. Ama bütün bu zorluğun yanında on üç öykülük, yüz elli sayfalık bu kitabı okura bir günde okutabilecek kadar da yüksek bir edebi dile sahip.
Ondandır ki, okuyun ve her ne kadar içerikleri içinizi kıyım kıyım doğrayacak olsa da bir edebi şölene hazırlıklı olun.
Son olarak incelemeyi de kitaptan şu alıntıyla bitirmek istiyorum:
"Buzsuz rakı olmaz, adaletli baba olmayacağı gibi." -Sayfa 51
Hülya Açılan Kanayak'ı inceledi.
@hulyacilan·15 Haz 08:14·Kitabı okudu
‘Etin bir bildiği var, beklemek çürütür.’
Gamze Arslan, bedenleri sayfalara sığdırıyor. Koca koca bedenleri, ufalandıkça-yara aldıkça kemikten ibaret kalanları, dikilmeyi/bir bütün olmayı bekleyenleri, doymayan ve doyduğunu anlamayanları, teni kavruk kanayakları..
On üç öykü, uğursuzluktan bihaber. Sarıp sarmalanmışlar birbirlerine. Topraktan besleniyorlar.
Arslan, kargaların ahını da elmanın günahsızlığını da biliyor çünkü.
On üç öykü de okundukça içe işliyor. Yan yana gelen kelimelerin her biri özenli,akıcı değil çünkü boğaza düğümlenen onca şey var.
İlk öykü misal.. Manıklar. Sütleğen’e öyle kızdım,öyle acıdım,öyle sevdim,öyle saçlarını okşadım ki..Onun manolya kokulu sütleri aktıkça benim ellerim kanadı..
Bakmayın çürümekten gamlandığımıza, Kanayak pek taze. Okundukça da tazelenecek her söz gibi~
Utku Lomlu, kapak tasarımında yine,yeniden sahipleniyor tüm varlığıyla eseri~
@Gkyksk·25 Ağu 02:28·Kitabı okudu
Eda Kaçmaz Kanayak'ı inceledi.
@Edakcmz·09 Tem 23:18·Kitabı okudu
Baştan sona bütün öyküleri çok severek okudum yazar çok akıcı ama bir o kadar da okuyucu düşündürücü hikayeler yazmış.
Birçok öyküsünde doğrudan değil simgesel bir anlatım kullanmış bütün karakterler toplum tarafından benimsenmemiş dışlanmış olan insanlar yazar rahatsız edici bir üslupla ifade etmiş.
Özellikle kadın hikayelerini çok beğendim ilk hikayesi “Manıklar”uzun süre akıldan çıkmayacak türden.
Başarılı okunası bir öykü kitabı.
cansu tekcan Kanayak'ı inceledi.
Düzenlendi: 13 Eki 15:01Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@cansutekcan·13 Eki 14:58·Kitabı okudu
Öncelikle, bir kadın olarak böyle yazarları tanıdıkça mutlu oluyorum. Neden mi? İşte nedenini anlamak için siz de okuyun derim. Hem isminden (kanayak: kadın, eksiketek) hem girişte bizi karşılayan o ilk hikayeden girmekte olduğumuz dünyanın aslında aşina olduğumuz o çok iyi bildiğimiz dünya olduğunu anlıyoruz. Peki zaten bildiğimiz şeyleri anlatıyorsa bizi sıkmaz mı? Büyülü gerçeklikle harmanlayıp, sıradışı isimler, sıradışı kahramanlar seçmişse yazar asla sıkmaz, hatta soluksuz okursun. Sanılmasın ki sadece “kadın”lık üzerine meseleler el alınmış, hikayeler aslında bir güce/iktidara karşı olma derdinde. Eh, bu coğrafyada da ne yazık ki bu meseleden en büyük payı alan “kadın”. Kurgular o kadar güzeldi ki, yazar gözlem gücünü muazzam bir şekilde yedirmiş hikayelere, dili, kahramanları, isim seçimleri, mekansızlığıyla bana gayet özgün geldi. “o bir ağaçtır ki cehennemin dibinde çıkar” özellikle bu hikaye beni çok etkiledi, eminim okurken hepimizin gözü önünde aynı kareler canlandı, ne acı.. Aslında hepsi tek tek incelendiğinde dolu dolu hikayeler, içlerinde burada hiç bahsetmediğim meseleler bile var ama bu sefer de sürpriz bozan olmayalım, sizler edinin ve okuyun ne demek istediğimi anlayacaksınız. Mesela bir hikayede seri katilliğe soyunan bir organ var, nasıllll ya ? :) Netice olarak kitap bittikten sonra rahatsız hissettim bence derdini geçirebilmiş ve bu bir başarıdır. Teşekkürler Gamze Arslan.
Ezgi Özbek Şenel Kanayak'ı inceledi.
Düzenlendi: 12 Kas 10:55Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@zencefilos·12 Kas 09:25·Kitabı okudu
Gerçeğin Üstüne Binenler
Çerçialan’ı okuduğumda hissettiğim şok halini unutamadığımdan, Kanayak’ı okurken de yerin dibine girip oralarda saklanacağımı biliyordum. Yine de bu kadarını tahmin etmemiştim. Kadının toplumdaki yeri, büründüğü roller, aile ilişkileri –zulümleri dahil–, itilişi, kakılışı, kanayışı, kanı, boynu, rahmi, beyninde tüm gizledikleri, şiddetin her türlüsünü, vahşeti, çaresizliği ve en çok da topyekûn direnişi vardı bu öykülerde. Öyle gizli saklı da değil. Alıştığımız örtülü dilden uzak ve sertti, bize sunulan alabildiğine gerçeküstüye sığınarak yumuşama gayretinde olan halis muhlis dünya gerçekleriydi. Her öykünün arkasında işitmeye alıştığımızı düşündüğümüz ve bundan kahrolduğumuz bir hikâye vardı. Okurken rahatsız, gergin, kaygılı, sinirli, kırgın ve çok daha fazlasını hissetme garantili bir kitap Kanayak. Her okurun harcı mı bilmiyorum beni zorladığı fazla an oldu. Gerçeklikten beslendiğini bilmekti bunca çarpan. Dönüp baktığımda daha dün adalet savaşında bir babanın kızının otopsi görüntülerini izlemek zorunda kaldığı bir ülkede, dünyada yaşadığımızı görmek kitaptaki öykülerin daha insaflı olduğuna inanmama sebep oluyor. Yorulsanız da, istemeseniz de, kulaklarınızı da tıkasanız artık susuşlar yok, gözbağlarımızın böyle haşince çekilmesi gerekiyor belli ki. Kanıksadığımız her bir haltla yaşamanın ağırlığı tepemize binmeden bir yerde ayıkmamız gerekiyordu.
Bununla birlikte daha önce Mine Söğüt’ün Deli Kadın Hikâyeleri’nde benzer bir okuma haline düşmüştüm. Öyle ki hassas bünyem kaldırmamış bir sene ara vermiştim öykülere. Nasırlanmış bir zihnim mi var artık bilemiyorum, bu sefer kesintisiz okudum. Oysa Gamze Arslan’ın dili daha şiddetliydi, ortak noktalarıysa sanırım lirik bir anlatıma sahip olmaları. Sesli okusanız her kelime sizi çıldırtacak bir tınıya sahip olacak gibi geliyor. Başka bir dünyanın tasasızlığında bambaşka öykülerini de okuyabileceğimizi derinden hissettiğim bir yazar oldu Gamze Arslan. Daha aydınlık bir evrene özlemle.
Evren Erarslan Kanayak'ı inceledi.
@Evren_Erarslan·27 Ağu 17:49·Kitabı okudu
Halk dilinde kadın anlamına gelen Kanayak, aslında kadının çığlığını yansıtıyor. Zorla evlendirilen, gönüllü evlendirilen, kocaya kaçan, dayak yiyen kadınların hikayesi. Sadece ruhu ile değil organlarıyla ve bedeniyle acının tanımını yapan karakterlerin hikayesini okuyoruz. 13 hikaye arasında en akılda kalıcı hikaye en baştaki Manıklar öyküsüydü. Roman olsa merakla okunurdu. Gamze Arslan edebiyattaki yeraltı boşluğunu güzel biçimde kapatıyor. Bazı hikayelerdeki zorlama kısımlar harici öykülerin genelini çok beğendim. Bazı yazarların da radarına girmiş durumda Gamze Arslan.
@OzturkkEcemm·27 Eyl 18:19·Kitabı okudu
İnsan zihni birbiriyle alakasız şeyleri bağlamayı çok iyi beceriyor.
Kanayak, Gamze Arslan
@OzturkkEcemm·27 Eyl 02:03·Kitabı okudu
Saçlarını parmaklarımla tarayayım mı?
@OzturkkEcemm·27 Eyl 01:17·Kitabı okudu
Ben kız çocuğu, babayı cennetlik yapandan hani.
@Haticekara·17 Ağu 19:13·Kitabı okudu
Ölüm, soluk yokluğundan öte bir şeydir ona göre.
@Gkyksk·16 Ağu 00:42·Kitabı okudu
Hamra Beyoğlu’nun kıyafetleri
“Sosyete terzisinde ne işimiz olur bizim. Camları bizim geleceğimizden parlak” derdi, gülüşürdük..
@DuyguBas·30 Eki 11:06·Kitabı okudu
Ortadayım. Yolsuz bir yolda, çizgisiz bir çizgide.
@OzturkkEcemm·27 Eyl 23:04·Kitabı okudu
Evet Kadına Şiddet olgusundan bahsediyor
Burada sizin isimleriniz geçmez, isimde az, varlıkta çoksunuz. Eliniz, bedeniniz, gözünüz, diliniz yok burada. Şahin dedim, Yasemin'i ipe götüren o yüce kuş? Kuş mu? Ne? Size hiçbir ismi yakıştırmıyorum, küfürler dahil buna. Kelime yok sizin için. Biz size "adam" diyelim.
10 üzerinden 7.5 Puan (42 Okur)
1.902 defa gösterildi.