Kova ve Süpürge: Hoşçakal Bauman #ZygmuntBauman | bluesyemre
Posted by: bluesyemre | January 13, 2017
Kova ve Süpürge: Hoşçakal Bauman #ZygmuntBauman
Hoşçakal Bauman… Tutkuyla yazdıkların için tutkulu bir teşekkür.
1990 sonrası debdebeli postmodernizm tartışmasının etkili düşünürlerinden Zygmunt Bauman’ı kaybettik. Türkiye’de epey okuyucusu olan bir felsefeciydi. Bunda kolay okunur olmasının ve güçlü denemeci kaleminin etkisi büyük elbette. 1991 Sovyet sonrası, Fukuyamacı “Tarihin Sonu”nun ilan edildiği bir dünyada tartışılan bir çok kavrama öncülük etmişti. Totalitarizm, toplum mühendisliği ve modern bahçıvanlık, likid modernlik gibi birçok kavramın önemli referanslarından oldu. Bauman önemliydi elbette. Ama argümanları ‘kendinden bağımsız’ hegemonik neoliberal bağlamından azade değildi. Bütünlüğe karşı parçalılık, kesinliğe karşı görelilik, aynılığa karşı fark, belirlenime karşı belirsizlik gibi ya da sınıfa karşı ‘öteki’lik gibi dönemin hakim söylemine kendince haklı nedenlerle epeyce harç taşıdığı da söylenebilir.
Zygmunt Bauman tahrik edici ve kıvrak bir düşünürdü. En önemlisi de tutkulu ve insana içeriden dokunan bir yazı üslubuna sahipti. Yanılmıyorsam Türkçe’deki ilk çalışması 1990’ların efsane yayınevi Sarmal Yayınları’ndan çıkan Modernite ve Holocaust kitabıydı. Etkilenmiştik elbette. Kartezyen modernliğin içinde bulunan potansiyel soykırımı duyumsatmıştı bizlere. Adorno ve Horkheimer’in Aydınlanmanın Diyalektiği kitabındaki uyarısını daha bir günümüze getiriyor; küresel neoliberalizm ile yüzleştiriyordu.
Ölümü dolayısıyla e-skop Bauman’ın sanat üzerine görüşlerinden bir bölüm yayınladı geçtiğimiz günlerde. “Akışkan Sanat” isimli makalede anlatılanlar, koca bir çınarın çağdaş sanat karşısındaki deneyimi düşündürücüydü gerçekten. Bauman çağdaş sanatın (contemporary) modernizmden farkını iyi anlamıştı. Şöyle diyordu bahsettiğimiz yazısında: “Akışkan moderniteyi, daha önceki katı modernitenin çerçevesini oluşturan önemli karşıtlıkların ortadan kalktığı bir durum olarak tanımlayabiliriz: yaratıcı sanat ile yıkıcı sanat, öğrenme ile unutma, ileri adım ile geri adım arasındaki karşıtlıklar gibi. Hannah Arendt’e göre bir sanat eserinin tanımlayıcı özelliği, yüzlerce yıl önce uyandırdığı duyguların ve yaşattığı sanatsal deneyimlerin aynılarını uyandırabilme kabiliyetidir. Akışkan modernite çağının sanatçıları ise, kısa ömürlü olaylara yoğunlaşıyorlar – kısa ömürlü olacakları daha en baştan bilinen olaylar; yani sanat eserinin değil de, sanat olayının, çok kısa bir zaman içinde sona ereceği biliniyor.”
Posted in Art | Tags: art, çağdaş sanat, felsefe, filozof, modern art, philosophers, philosophy
« Başkentli: Osmanlı’dan Cumhuriyet’e Ankara’da Sokak ve İnsan Sergisi, 16-27 Ocak 2017, #AtılımÜniversitesi #KadriyeZaimKütüphanesi @atilimlibrary
Küçük kütüphanelerde halkla ilişkiler – İşbirliği için cesaret »