Ah ulan Yusuf..!
Kategori: Ferhat Tunç	 04 Mart 2013 tarihinde yayınlandı.
Sana senin kelimelerinle, eski aşık atışmalarımızın alışkanlığının etkisiyle sitemdir tüm bu yazdıklarım! Sen olmasan da senin anıların, sözlerin, eserlerin hala benimle! Ah ulan Yusuf! Bu mahallenin nesini beğenmedin de öte yana taşındın! Ara sıra gıcıklaşırdın ama inan ki benim en kral arkadaşımdın!
Hiç sapanın olmadı senin. Ne kuşları vurdun ne de camları kırdın. Çok uslu bir çocuk değildin ama hiç kırmadın anneni, ne bizleri, hep boynunu kırdın. Sen hayatın boyunca bir tek kendini vurdun! Suskun görünsen de fırtınalı ve mağrurdun ve bir mızrak gibi hep aynada dik durdun. Sen ne annene ne ailene ne bize hiçbir gün laf getirmedin, leke sürmedin ama göğsünü çok hırpaladın, kalbini çok yordun. Belki bir sapanın olsaydı senin, belki başkalarını kırsaydın, bu kadar hassas olmaz, dünyanın acılarını böylesine taşımazdın ruhunda. Bu kadar da erken gitmezdin belki o zaman
Ah ulan Yusuf! Deniz mavisi gözlerine, o güzel yüreğine, sözüne, şiirine kurban olduğum… Neden böyle erkenden, zamansız gittin?! Neden aceleyle habersizce ayrıldın bir veda bile etmeksizin aramızdan? Saymadım, saymak istemedim kaç yıl oldu sen gideli. O gün seni kaldırdık ve gönderdik ama hicranın kaldı teneşirde ve içimde. Abi’nin ölümü mü, Ahmet’in gidişi mi yoksa annenin acısı mı alıp götürdü benden ve yaşamdan seni. Yoksa sözün bitti, inancın tükendi mi bu nankör hayata dair de ondan mı şiirlerini, şarkılarını da alıp gittin öte tarafa!
Ah ulan Yusuf! Daha nice yeni albümler yapacak, nice nice şarkılara, türkülere imza atacaktık seninle. Daha nice şeyler konuşacak, yazacak ve çizecektik seninle. Ağız dolusu gülecek, kızacak, küfredecektik birlikte. Birlikte yeniden ve yeni yollara, yolculuklara çıkacaktık. Yeni serüvenlere atılacak, yeni yüzler ve yaşamlar tanıyacaktık. Yolda karşılaştığımız eski dostlarla eski güzel günleri yad edecektik. Ve döndüğümüzde oturup bir gece gördüklerimizi, duyduklarımızı, bildiklerimizi sen şiire, ben saza dökecektim, türkü olup ulaşacaktık, savaşa, zulme ve acıya inat, karanlık gecelerine yıldız olamasak da, ses ve nefes olacak, umudu, barışı, kardeşliği, aşkı ve güzelliği ekecektik insanların yüreklerine.
Ne hayallerimiz vardı oysa ne acayip şeyler yapacaktık seninle! Belki hiç toto oynamayacak haliyle de totoyu bulup dükkan açmayacak ve adını da dostlar meyhanesi koymayacaktık. Belki hiç sıfır Mercedes’te almayacaktık ama gene de eninde sonunda talih gülecekti bir gün bizimde yüzümüze. Rızayı değil ama tüm diğer nemrut karısı olanları o nemrut karılardan boşatacaktık.
Vay be Yusuf! Sonunda sende düşüp gittin Azrail’in peşine! Öylemi? Dünya Özgür Müzik Gününde söylediler. Yusuf öldü dediler. Nede kolay söylediler. Sanki dev bir taş ocağını kökünden dinamitleyip üstüme devirdiler! Ah dostum o kocaman gövdene o beyaz kefeni nasıl kıyıp giydirdiler. O zalim tabutun tahtalarını senin üstüne nasıl böyle çivilediler. Yani sen şimdi gittin, yani yoksun, bir daha olmayacak mısın? Bir daha hiç şiir yazmayacak, bir daha hiç şiir okumayacak mısın? Bir daha gülmeyecek, konuşmayacak, bana fırça atıp, posta koymayacak mısın? Bir daha sarılmayacak mısın bana dostlukla, inançla ve aşkla. Peki, beni şimdi bu köhne dünyada senin anladığın ve anlattığın kadar kim anlayıp, anlatacak. Peki, ben şimdi içimden geçenleri kime anlatıp, kiminle atışarak dile dökeceğim bestelerimi? Sensiz kelimelerimin boynu bükük kaldı Yusuf’um, farkında mısın? Sensiz türkülerim yetim, ben eksik kaldım Yusuf’um, duyuyor musun?
Ah ulan Yusuf! Ben şimdi bu koca deryada tek başıma ne halt ederim, senden ayrılacağımı sanma birkaç güne kalmaz bende kalmam gelirim, demeyeceğim sana! Beni bilirsin, her şeye rağmen yaşamalı derim ben hep, daima! Gittin ve gitmekle hiç de iyi halt etmedin bilesin. Bende ölüm kapımı çalana dek senin sözlerinle şimdilik idare ederim. Ve penceresiz bir dünyanın bilinmez labirentine doğru yol alırken sana ve tüm yitirdiklerime doğru, söyle Ahmet’e, annesinin değil ama yaşamın saçlarındaki yıldızları da kopartır, size öyle gelirim!
Elbet bizimde var kendimize ve ülkemize dönük umutlarımız, belki bıraktığımız yerden sürdürür, dostlarımız, karımız ve çocuklarımız! Şimdi sen gittin, beni sensiz bıraktın ama sen yine de endişe etme ve bil ki ben sen olmadan da söylüyorum, seninle olduğu kadar keyif alamasam da, eski ve yeni tüm türkülerimizi. Ve ölene dek, sesimin çıktığı, ellerimin sazımı tutup, parmaklarımın tellerine bastığı sürece de söylemeye devam edeceğim. Hatta kapatılsam da dört duvar arasına, kırsalar ellerimi, tutmasa artık parmaklarım, çıkmasa bile sesim, ben o zaman da içimden söylerim! Gittiğin yerde bekle beni Yusuf, geldiğim gün yine tüm türkülerim senin!
Ve geldiğim vakit, yüz binlerce mağdurun, mazlumun gönlünde, üçümüz yeniden, yüzyıllardır sesini kaybetmiş bir masum türküyü söyleriz, mahşerin birinci gününde. Ve bir yayla rüzgarı şefkatiyle dostları kirpiklerinin ucundan öperiz senin deyiminle. Hiç kimse, hiçbir dilde, hiçbir zaman anlamasa da bizi ve biz yeniden ve yeniden gelecek olsak da dünyaya, linç edileceğimizi bile bile, yine de türkümüzü söyler, bu canım hayat, gül-gülistan memleket, dünya ve insanlar için başımızı veririz her seferinde!
Türkiye-ABD Görüşme-leri Ve Gereksizleşen Koalisyon Hükümeti
10 Ekim’deki 'Savaşa inat, barış hemen şimdi' mitingine katılım çağrıs…
"Academy İzmir-Özgür Tiyatro" 2017-2018 Sanat sezonunu açıyo…