Tarihe not: Paphia her yerde | Blogcu Anne
Amerika’ya gittiğimde çok güzel bir kitap almıştım Deniz’e. Adı The Tenth Good Thing About Barney. Kitabın kahramanının Barney adlı kedisi ölüyor. Annesi, ertesi gün kedi için bahçelerinde düzenleyecekleri cenaze töreninde Barney hakkında 10 iyi şey söylemesini istiyor oğlundan. Fakat o sadece 9 tane düşünebiliyor: yumuşacıktı, karnımın üzerinde yatardı, sadece bir kere kuş yemişti, beni ısıtırdı, vesaire.
Fakat 10. iyi şeyi bir türlü bulamıyor. Tamam, diyor annesi, sonra söylersin.
Barney’i gömdükten bir gün sonra babası bahçeye tohum ekerken çocuk da ona yardım ediyor. Babası ektikleri tohumların nasıl da kökleşeceğini, sonrasında kiminin çime, kiminin çiçeğe, kiminin ağaca dönüşeceğini anlatıyor oğluna. Ve işte o noktada Barney hakkında 10. iyi şeyi de bulmuş oluyor çocuk: Barney yerin altından, bitkilerin, çiçeklerin, ağaçların büyümesine yardımcı oluyor.
Deniz, ona çok isteyerek ve beğenerek aldığım bu kitabı okumayı istememişti hiç. Kitabın ne hakkında olduğunu anladığında, kapağına baktığında bile ağlamaya kalkıştı birkaç sefer, biz de hiç üstelemedik.
Geçenlerde, konu nasıl açıldı hatırlamıyorum, insanlar ve hayvanlar öldüğünde yerin altına gömdüğümüzü söyledim ona. Korkutmamaya özen göstererek, olağan bir şeymiş gibi söylemeye çalıştım. Normal geldi ona. Hiç üzerinde durmadı.
Bugün ormana piknik yapmaya gittik. Piknik dediysek, “ev hamburgerleri” hazırlayıp, ormanda yiyelim dedik. Güneş nihayet yüzünü gösterir gibi yapınca, hava azıcık ısınınca, fırsat bu fırsat değerlendirelim dedik.
Paphia’yla vedalaştığımızdan beri ilk kez gittik ormana. Paphia öldükten sonra ona ne yaptığımızı söylememiştik Deniz’e hiç. “Yeni bir evi var” demiştik, o da kurcalamamıştı.
Geçenlerde bu konuya değinmişken, eh hazır oraya da gitmişken, Doğan’la sorduk birbirimize: Deniz’e söyleyelim mi? İkimiz de hemfikir olunca Paphia’yı gömdüğümüz yerden geçerken söyledik Deniz’e:
– Deniz’ciğim, bak Paphia burada yatıyor.
– Burda… Şu toprağın altında…
– Yani, o çamurun altında mı?
– Evet. Çamurun da altında… Toprağın da altında.
– Yani… iyileşince onu ordan çıkarıcak mıyız?
– Hayır. Paphia artık orada kalacak. Toprağa dönüştü Paphia.
– Havaya dönüştü. Suya dönüştü. Paphia her yerde.
– Yani… Havada?
– Evet, her yerde.
– Evet. Paphia her yerde.
– Evet! Paphia her yerde!
Bu fikri çok sevdi Deniz. Piknik yapmak için masamızı kurduğumuzda sağda solda gördüğü bitkilere, tümseklere “Bu Paphia. Bu Polit. Bu da onların evi” deyip durdu.
Ormandan eve dönerken “Bay bay Paphia!” dedi.
Ne ilginçtir ki Deniz öyle derken Derin de el salladı.
Ve eve gelince The Tenth Good Thing About Barney kitabını okumak istedi Deniz. İlk kez. Kendiliğinden.
Ve ağlamadı bu sefer.
Ölüm Paphia Tarihe not	2011-05-01
EtiketlerÖlüm, Paphia, Tarihe not
Önceki: Nilü’nün Gebelik Günlüğü, 37. hafta
Sonraki: 7 Mayıs Cumartesi kimseye söz vermeyin
01 Mayıs 2011, 19:20
Ne zaman Paphia'yla ilgili bir yazı yazsan boğazıma bir yumruk oturup kalıyor… Bence biz yetişkinler pek çok şeyi kafamızda karmançorman dolaplara kaldırıyoruz ve bu tip olayları daha zor hazmediyoruz, oysa çocuklar yaşıyor, içinde düzenliyor ve arada sevgiyle anımsamak için gerekli yere kaldırıyor. Deniz'e de öyle olmuş sanki…
01 Mayıs 2011, 19:23
Harika! İste budur.
01 Mayıs 2011, 19:30
Deniz ağlamamış ama ben bu yazıyı okurken çok ağladım 🙁
02 Mayıs 2011, 00:14
Bu yaziyi okumak oglumu uyutup uzandigim su dakika ne iyi geldi bana:) afferim deniz e, akilli cocuk:))
02 Mayıs 2011, 04:02
Çocuklar daha mı soğukkanlı diye düşünüyorum!!!Bu kış başında anneannem vefat etti ve günbegün şahitlik etti,hatta vefatına ve cenazesine,ben onu etkilenmesinden çok korkmuştum ve özellikle gözlemledim,pek uzak tutamadım,Tam 2 yaşındaydı,sadece ölümü öğrendiğini farkettim.Atık hareketsiz yatan tün canlılar(hayvanlar vs.)için öldü diyor.Şimdilik korkmuyor,sadece o dönemde dua eden,başını örten görünce pek tedirgin bakıyordu!!!Aslında hassas bir konu ve çocuktan çocuğa tepkiler değişiyor galiba…
02 Mayıs 2011, 12:13
aferin Deniz'e. Size de bravo doğrusu okurken benim bile gozlerim doldu. bunu ufacık bircocuga anlatmak cok daha zor olmus olsa gerek. neyseki Deniz buyuk bir olgunluk gostermiş.sizin adınıza cok sevindim.
02 Mayıs 2011, 13:57
benim de gözyaşlarım akmaya çalışıyor ama işyerimdeyim tutuyorum mecburen.. ne güzel olmuş.. işte herşeyin bir zamanı var.. bazı bazı şeyleri nasıl yapsak diye düşünürüz ya bak nasıl geliveriyor zamanı kendiliğinden..
Ben ağladım ama bugün beni ağlatma günün sanırım Elif.
02 Mayıs 2011, 15:54
Aferin Deniz'e 🙂 Çocuklarımız büyüyor, farkedemiyoruz. Sadece onlardan beklemediğimiz olgunlukta sözler, hareketler gördüğümzde anlıyoruz.
ay şubede müşteriler beni bekliyor ve benim gözlerim dolu dolu. önce annesiz anne, sonra da paphia her yerde… çok fena oldum. eve gidip kızıma sıkıca sarılmak istiyorum, özledim 🙁
03 Mayıs 2011, 12:15
Gözümde canlandırdım kendimce okurken… duygulandım… ne güzel anlatmışsınız ne güzel anlamış…. ne güzel bir ailesiniz.. maaşallah..
Elifcim beni de aglattin…
29 Haziran 2012, 08:55
Cok tesekkur ederim Elif. Not ettim kitabı hemen…