Ansiklopedilere göre spor, "bireysel ve kollektif oyunlar seklinde yapilan, genellikle yarismaya yönelik olarak bazi kurallarla uygulanan ve geç dönemde yararli olmasi beklenen beden hareketlerinin tümü" seklinde tanimlanmaktadir. Sportif aktiviteler bir amaç ugruna yapilir ve bu amaç çogu kez rakipleri geçmek, daha fazla sayi yapmak, belirli bir uzakligi baska bir yarismacidan önce asmak gibi hedeflere yöneliktir.
Bu amaçlar dogrultusunda insanlar, tarihin çok eski dönemlerinden itibaren birbirleriyle yarismislar ve çok degisik sportif etkinliklerde bulunmuslardir. Bilinen en eski sportif etkinlikler Türk, Yunan, Çin ve Hind uygarliklarinda baslatilmislardir.
Eski Türk boylarinda basit sporlarin baslangici, dinsel ve geleneksel kaliplar içersinde. M.Ö. 1000 yillarina kadar eskilere dayanmaktadir. Bu dönemde en yaygin olan yarisma sekli kosu sporlaridir. Daha sonraki avcilik ve göçebelik devirlerinde ise atli sporlar ön plana geçmistir. Anadolu’nun çesitli kesimlerinde atli sporlarin bazi türleri, otantik kaliplara çok benzer sekilde devam etmektedir.
Eski Helen uygarliklarinda da sportif etkinliklerin baslangici gerilere gitmekte ve olimpiyatlara benzer ilk organize oyunlarin yapilisi M.Ö. 2000 yillarina dayanmaktadir. Ancak, belirli bir sayi vererek çok daha sistematik biçimde olimpik oyunlarin baslatilmasi M.Ö. 776 yilina rastlamaktadir. Elimizdeki ilk olimpiyat sampiyonlarinin adlari bu tarihten itibarendir.
Modern olimpiyat oyunlarinin tarihi ise oldukça yenidir. 1896 yilinda Pierre de Coubertin, asirlarca süren bir aradan sonra olimpiyat fikrini yeniden canlandirmis ve çagdas olimpiyat oyunlarinin bu tarihten itibaren her dört yilda bir yeniden yapilmasini saglayan kisi olarak tarihe geçmistir.
Olimpiyatlarin yeniden organizasyonu ile birlikte tüm dünyada spor ön plana çikmis ve toplumun ilgisi giderek artmistir. Radyo ve televizyon gibi kitle iletisim araçlarinin yayginlasmasi ve yazili basinin giderek yakinlasmasi sonucunda, sportif olaylar her
ülkenin gündeminde en önemli konulardan biri haline gelmistir. Böylece spor daha genis kitlelere yayilmis ve çok sayida insan tarafindan degisik düzeylerde yapilmaya baslanmistir.
Günümüzde spor yalnizca yarisma amacina yönelik olarak yapilan bir aktivasyon toplulugu seklinde degil, "Kisinin saglik durumunu gelistiren veya gelismis saglik durumunu devam ettiren hareketler toplulugu" seklinde ifade edilmektedir. Görüldügü gibi, sagligi koruma veya bozulmus olan saglik durumun düzeltilmesi düsüncesi, giderek ön plana çikmakta ve insanlar bu düsünceyle spor yapmaya davet edilmektedir. Bu davet özellikle gelismis ülkelerde yerini bulmakta ve genis insan kitleleri çok degisik sportif etkinliklere katilmaktadir.
Spora ilginin bu denli artmasinin nedenini biyolojik bir dengelemeye olan gereksinim biçiminde açiklamak mümkündür. Zira spor yapan ve yapmayan insanlarin bedensel kapasitelerinde, zamanla bir takim farkliliklar ortaya çikmakta ve bu farklar, daima
spor yapanlarin lehinde gelismektedir.
Düzenli olarak spor yapan kisilerin sahip oldugu bedensel avantajlardan bazilarini su sekilde siralamak mümkündür :
-	Solunum, kalp, dolasim sistemleri daha düzenli ve verimli çalisir,
-	Sindirim ve bosaltim sistemlerindeki aksakliklar en aza iner,
-	Eklem, tendon, ligaman gibi hareket sistemi elemanlari daha saglam ve daha elastik duruma gelir,
-	Istirahat nabizlari ve kan basinçlari daha düsüktür,
-	Kan yaglari ve kolesterol düzeyleri daha düsüktür. Böylece damar sertligi daha az görülür,
-	Otonom sinir sisteminin regülasyonu daha iyidir,
-	Sismanlik, düz tabanlik, postür bozuklulari ve kas atrofileri daha azdir,
-	Çevrelerindeki kisilerle, arkadaslariyla iliskileri daha iyidir; paylasma ve özveri duygulari daha gelismistir, kendilerine güvenleri daha fazladir.
O halde; insanin anatomik, fizyolojik ve psikolojik yönden iyi bir durumda olmasi ve gereken hallerde yedek fiziksel kapasitesini kullanabilmesi için spora ihtiyaci vardir ve bu ihtiyacin karsilanmasi bir zorunluluktur. Uygun kosullar saglandiginda spor, koruyucu hekimligin yani sira tedavi hekimliginin de bir araci olabilmekte, kisilerin saglik durumlarinin düzeltilmesinde ve gelistirilmesinde çok önemli bir rol oynamaktadir.
Saglam kisiler tarafindan bedensel, ruhsal ve sosyal yararlar saglamak amaciyla yapilan sportif etkinliklerin bedensel özürlüler tarafindan yapilabilecegi uzun yillar hiç düsünülmemistir. Hatta, ciddi bedensel sakatliklarin rehabilite edilmesinin gerekliligi dahi kabul edilmemistir.
Ancak 20. yüzyilda kisa süre içinde art arda iki dünya savasinin çikmasi ve geride çok sayida hasta ve yaralinin kalmasiyla birlikte, bu kisilere rehabilitasyon sansi verilmeye baslanmistir.
Rehabilitasyon, kelime anlamiyla "yeni aliskanliklarin kazanilmasini" ifade eder. Ancak günümüzde, rehabilitasyon kavramim dar bir alanda sinirlamak yeterli sayilamaz.
Çagdas tanimiyla rehabilitasyon, hastalik ya da kaza sonucu bedensel yeteneklerinin bir kismini yitirmis olan kisilerin, geride kalan güçlerini kullanarak kendi kendilerine yeterli, ailesine ve topluma yararli, üretime katkisi gerçeklesmis, yeni bir meslege adapte olmus ve vergi ödeyebilir duruma gelmis olmasini amaçlamaktadir. Bu genis kapsam içinde özürlü kisinin, saglam kisilerin yapabilecegi her türlü etkinligi üstlenmesi ve bunu basarmasi beklenmektedir. Kuskusuz, bu amacin gerçeklesmesi hem kisi bazinda, hem de toplum içersinde bazi düzenlemeleri gerekli kilmaktadir.
Özürlü kisilerin en kisa zamanda kisisel ve toplumsal ihtiyaçlarinin karsilanmasi ve topluma adaptasyonlarinin gerçeklesmesi, modern rehabilitasyon programlarinin temel ilkesini olusturur.