O kınalı soluğu kim yakabilir?
"yıldızlı bir gece, ay da vardı;
Sevgilisini henüz yolculamış; kentin işlek meydanında bir başına, gelip geçenlerin ellerine, yüzlerine dalmış bir adamın sözleriydi belki bunlar. Önceleri büyük bir küskünlükle, giderek duyarsızlık, umursamazlıkla baktığı kenti, ona sinmiş bir sevda sayesinde sevmeye başlamıştı belki de. Belki de, bütün o sokaklar, binalar, heykeller, eskiden beton grisinden başkası değilken, bir renkler yumağıydı şimdi. Sevda sinmişti de bakışlarına, gecenin yıldızları ve dolunayı ilk kez bunca ilişmişti gözüne. Göbeğinde yaşanırken uzak kalınan o koca kenti, ancak bir aşk güzelleştirebilirdi. İşte o gün, belki de sevgilisini henüz uğurlamışken evine, "yüreğinde bir balık oynadı."
Yaşamaya, nasıl yaşanacağına dair sözler edilen zamanlar, genelde kendine "geri dönüş" anlarıdır. Öyle her an, bir görev emri gibi durup parmak sallamazlar zihinde. Kimbilir, belki bir aşk geri dönmesini sağlamıştı da, tekrar coşkuyla anlatmaya, anlamaya çalışıyordu, nasıl yaşamak gerektiğini...
uzun karanlık saçlarını
gece gibi serdi yastığıma;
dolunaydı sanki yüzü.
öptüm yeşil dudaklarını.
işte böyledir benim bu
kendine yeni derinlikler edinir.
bense batar çıkarım
boz bulanık bir tutkuyu.
O gün, kentin o işlek meydanından evine uğurladığı kızın adı, Elif'ti belki de. Uzun, karanlık saçları vardı. Karanlığın tam ortasında, dolunaya benziyordu yüzü. Yeşil dudaklarında doğanın uyanışı... Kınalı bir solukla, tekinsiz yalnızlığı yeni bir derinliğe kavuşturan.
Bazı sözcükler, bir başlarına şiir gibidir. Bir büyü vardır ki üstlerinde, kulağa değdikleri anda bin yılların ötesinden hatıralar ayaklanır. Elif, böyle bir sözcüktü belki, onun için. Başlangıcı imliyordu; her başlangıç gibi sonu da ama. Karanlığın tam ortasındaki dolunay, başlangıcı anlatıyordu, Elif'ti; ama ya, karanlığın kendisi? Hangi başlangıç kazanabilirdi, bu büyük karanlığa karşı?
Sonra, belki de Elif'i daha öteye uğurladı bu kez. Belki terk edildi; belki uzak bir kente göçenin ardından bakakaldı. -Ki ardından bakmak, ardına bakmaktan daha fenadır, her zaman. 'Elifim noktalandı.'
Onca sevdayı üstlenmiş de anlatmaya mecbur olmuş o adamın söyledikleri, binlerce yürekte yankı buldu belki sonra. Başka kentlerin, başka meydanlarından Eliflerini uğurlayan binlerce kişi, şiirleriyle doldurdu yüreklerini. Kimbilir, kaç uyku bölündü, onun şiirleriyle? Kaç aşık, Elifine bu şiirle anlatmaya çalıştı, "yüreğinde oynayan balığı".
yaşamdan korkak oluşundan...
Bir sevdanın ardından bakan hayata, onu yeterince ciddiye alamayan karşısında kıvranır durur. Bütün bu temaşa, sevdanın ardından bir başka görünür. Kimseye anlatamaz; anlatmak ister ama... Hiç değilse Elif, öyle baksın bir kez; baksın ki, bilsin. Bilmeyince, üç büklüm olur sevda. Bilmeyince, güvensizlik ve korkuyla duruyorsa hayatın karşısında, sevdaya rağmen, yalnızlık çöker o en hakiki halin üzerine bile.
Gün döndü, başında kızıl güneşle kentlerin ve köylerin arasından geçen o adam, Anadolu'nun kendi büyük adı küçük bir kentinde, nice yalnızlığa tanık bir otelde, buluştu dostlarıyla. Şiirleriyle kent meydanlarını arşınlayanların misafiriydi; ama başkaları karşıladı onları.
"Şiir bitti!" Her şey, vahşetin denetimindeydi artık. Elinde ateşle, bağırtılar arasında gelmişti vahşet. Ellerinde ateş, kendilerinin değildi. Öfkeleri, öfkeleri bile kendilerinin değildi. Bir kez olsun, kentin işlek meydanındaki o yüksek kuleye çıkarıp da zihinlerini, yukardan bakmaya çalışmamışlardı kendilerine. Bir kez olsun, uzun, karanlık saçları olan, yüzü karanlığın içinde dolunay gibi beliren bir kıza aşık olmamışlardı. Kederle dolmamıştı yürekleri; gerçek bir kederle.
O oteli ateşe verdiler.
Yananlardan biri, belki de Metin Altıok'tu. Ve belki de, tam öleceği sırada, "Elifim noktalandı" diye mırıldanmıştı, kendi kendine.
sorular sordum sormamam gereken
kendime bir kefen biçtim kendi tenimden
Metin Altıok ve başında kızıl güneşle yananlar Sivas'ta... Sadece kavgamızda değil, sevdamızda, hüznümüzde, öfkemizde...