06: 27 03 Haziran
В маленькой балканской Черногории — массовые беспорядки. Люди, вышедшие на улицу, протестуют против политики руководства страны на ускоренную интеграцию государства в ряды блока НАТО. В столице страны Подгорице демонстранты организовали палаточный лагерь, проводят митинги против политики правительства. Обстановка на улицах Подгорицы постепенно накаляется. Во время столкновений несколько офицеров полиции получили легкие ранения, один офицер — тяжкие телесные повреждения. Палаточный лагерь перед зданием парламента был развернут еще 27 сентября, однако 17 октября полиция страны получила приказ на его разгон с помощью специальных средств. Во время разгона палаточного лагеря полиция Черногории задержала 11 человек, среди которых — предполагаемые лидеры акции протеста, включая и депутатов парламента от оппозиционного Демократического фронта. Несколько журналистов оппозиционного толка были избиты полицейскими в ходе акции. Вот такой «Майдан наоборот», как уже успели прозвать волнения в Черногории ведущие российские СМИ. Российская Федерация, связанная с Черногорией давними tarihi культурными и политическими узами, уже выразила сожаление по поводу разгона палаточного лагеря в столице страны. Заместитель председателя Государственной Думы РФ Сергей Железняк высказался по поводу текущих событий в Черногории достаточно определенно: «мы осуждаем предпринятые в Черногории насильственные меры, включая избиения и аресты в отношении собственных граждан, депутатов парламента, общественных деятелей и журналистов. Наша ранее озвученная позиция заключается в необходимости общенационального диалога по урегулированию кризиса, направленного на стабилизацию обстановки, а также осуществление дальнейших легитимных политических преобразований. В сложившейся ситуации призываю противостоящие стороны сделать все необходимое, чтобы не допустить дальнейшей эскалации конфликта» (цит. по: http://www.vz.ru/world/2015/10/19/773001.html).
Bununla birlikte, birçok siyasi analist daha da ileri giderek - Podgorica'daki son olayların tüm dünyaya Karadağ siyasi rejiminin gerçek doğasını gösterdiğini savunuyorlar. “Karadağ'da tanınmış bir gazeteci olan Goyko Raichevich de dahil olmak üzere, muhalefet portalı IN4С'in önde gelen bilgilere göre komaya girdiğini gösteren muhalefet gazetecileri dövüldü. Liberalizm ortadan kalktı - rejim gerçek bir otoriter yüz gösterdi, ”diyor. RISS Rus Stratejik Etütler Enstitüsü'nün Balkan Araştırmaları Grubu başkanı Nikita Bondarev (alıntı: http://ria.ru/world/20151019/1304529968.html).
Karadağ: Bağımsızlık ve Sırp birliği arasında
Karadağ, eski ve ilginç bir geçmişi olan Balkanlar'daki en eski eyaletlerden biri. 7. yüzyılın başlarında, resmen Bizans İmparatorluğu'nun ayrılmaz bir parçası olarak kabul edilen Sırp kabileleri tarafından yaratılan Dukla devleti burada ortaya çıktı. Ancak Prens Vojislav, Bar şehri (1042) savaşında Bizanslıları yenmeyi başardı ve sonrasında devlet bağımsızlaştı. Aynı zamanda, yeni bir isim aldı - Zeta. 1185 civarında, Zeta Sırp prensliğine bağlıydı, sonra 1356'ta bağımsızlığını tekrar kazandı ve 1439'te Venedik'in koruyucusu oldu. Bu sırada Karadağ - “Kara Dağlar” adını aldı. Çetinje şehri, yerel Chernojevi klanının yetkisinin kurulduğu ülkenin başkenti oldu. 1499 tarafından Karadağ toprakları neredeyse tamamen Osmanlı Devleti'ne tabi kılındığında, Türkler prensliğin arkasında önemli imtiyazlar elde etti. Karadağ'ın kendi hükümeti, mahkemeleri ve hatta düzenli ordusu vardı. Zaten XVII yüzyılın ortasında. Karadağ siyasi bağımsızlığını tekrar kazandı. XVII yüzyılın sonunda. Petrovic hanedanının Karadağ'daki gücünün artması için de geçerlidir (Nigosh). “Spiritüel” bir kökene sahipti, çünkü XVII yüzyılın sonunda. Karadağlı klanlarının internecine çelişkilerini aşabilecek tek siyasi otorite neredeyse kırk yıl boyunca hüküm süren Büyükşehir Danilo Petrovich-Negosh Cetinje - 1696'ten 1735'e kadardı. Danilo Petrovich, Karadağ üzerinde kendi türünün yetkisini kurdu ve büyükşehir olduğundan, evlenme ve çocuk sahibi olma hakkına sahip olmayan “kara din adamlarının” temsilcisi, ülkede amcadan yeğene geçti. XIX yüzyılın ortasına kadar. Karadağlı yöneticiler aynı zamanda metropollerdi - yani, manevi iktidarın başkanları ve ülkedeki siyasi iktidar başkanları. Ancak, 1852’te, Bay Danilo I Petrovich, kendisini ülkenin ilk laik yöneticisi - prensi ilan etti ve papazlığı reddetti. Karadağ, Balkanlar'daki neredeyse tüm silahlı çatışmalara katılarak küçük ama etkili bir orduya sahip oldu. 1876’te ülke, Karadağ-Türkiye savaşına 1877-1878’e girdi. San Stefano barış antlaşması uyarınca 19 Şubat ayında yapılan Rus-Türk savaşına katıldı. 1878 denize ve Bar ile Ulcinj limanlarına erişim sağladı. 13 Temmuz 1878: Başlıca Avrupa güçleri, Karadağ prensliğini bağımsız bir devlet olarak tanıdı. 1905'te Karadağ'ın ilk anayasası kabul edildi ve Ağustos 13'taki 1910 Karadağ'a bir krallık ilan edildi. Osmanlı İmparatorluğu'na karşı askeri operasyonlar başlatarak Birinci Balkan Savaşı'na katıldı, daha sonra Avusturya-Macaristan'a karşı Birinci Dünya Savaşı'nda savaştı, ancak bir buçuk yıl sonra teslim olmaya zorlandı ve Avusturya-Macaristan birlikleri tarafından işgal edildi.
1918'un sonbaharında, Avusturya-Macaristan'ın yenilgisinden sonra, Karadağ yeniden bağımsız oldu. Podgorica'da toplanan Büyük Meclis, koşulsuz olarak Karadağ'a Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler Krallığına girmeye karar verdi. O zamandan bu yana Karadağ siyasetinde iki ana kanat ortaya çıktı: Sırplarla tek bir devlette birleşme ve bağımsız bir Karadağ devletinin canlanması için. Yirminci yüzyılın başında ilk. “Belashi” adıyla ün kazandı ve genç “Belash” dan “Ulusal Muhafızı” oluşturan Sırp hükümetinin aktif desteğini aldı. Bağımsızlık destekçileri “seralar” olarak adlandırıldı ve Petrovich hanedanının Karadağ tahtına geri gönderilmesini savundu. Eski Karadağ kralı Elena Petrovich'in kızı İtalya Kralı ile evlendiğinden beri, Karadağlı “seralar” Victor Emanuel, İtalya'nın aktif desteğini aldı. İtalyan hükümetinin finansal araçları üzerinde 1919-1926 içinde "yeşil". Karadağ topraklarında Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler Krallığı yetkililerine karşı bir gerilla savaşı düzenledi. İtalyan yanlısı partinin zaferi II. Dünya Savaşı sırasında, ayrılıkçıların faşist İtalya'nın desteğini almaları ve Karadağ Geçici İdare Komitesi'nin (Nisan 17 - Mayıs 5 1941'i harekete geçmesi) daha sonra Karadağ Konseyi'ne dönüştürülmesini ilan etmesiyle gerçekleşti. Karadağ Konseyi'nden işbirlikçiler, Karadağ'daki İtalyan nüfusunun yönlendirilmesinde rehberlik ettiler.
Benito Mussolini, Karadağ'ı, "Büyük İtalya" nın bir parçası olan Balkanların bütün Adriyatik kıyıları gibi gördü. Buna karşılık, onları kendi aralarında paylaşmayı hayal eden Arnavutlar ve Hırvatlar Karadağ topraklarına baktılar. Ancak, sonuçta, İtalya Kralı Victor Emanuel ve eşi Kraliçe Helena'nın etkisi altında olan Mussolini, 1941'ten 1944'e kadar olan resmen bağımsız bir Karadağ Krallığı'nın kurulmasını onayladı. Bununla birlikte, krallığın "bağımsızlığını" ilan eden işbirlikçiler, taht adaylarının eksikliği ile karşı karşıya kaldılar. “Zelenashi”, son Karadağ kralı Nikola I Petrovich'in torunu Prens Mihail Petrovich-Negosh'i tahtına davet etti. Ancak Mikhail, kuzeni olan Yugoslav Kralı Peter II. Karageorgievich'i desteklediğini ve bu nedenle İtalyan himayesinde Karadağ tahtını işgal etmeyeceğini söyledi. Bundan sonra, taht Rus prensleri Roman Petrovich Romanov ve Nikolai Romanovich Romanov'a sunuldu, ancak Karadağ Kralı'nın görevini almayı da reddettiler. Bu nedenle, İtalyan yönetimi krallığı yönetti ve Karadağ işgal altındaki bölge olarak kaldı - önce İtalyanlar, sonra da faşist İtalya'nın Almanlar tarafından çöküşünden sonra. Zelenas’ın öncülüğünde, İtalyanlarla işbirliği yapan Karadağ’ın bağımsızlığını destekleyen aktif bir destekçi olan Krsto Popovic (1881-1947) komutasındaki dört taburlu Lovchen Tugayı kuruldu. Ancak Lovchen tugayının varlığı kısa sürdü - savaşçılarının bir kısmı Çetniklerin bir parçası olan Yugoslav partizanlarının tarafına geçti. Krsto Popovich'in kendisi taraflardan hiçbirini almadı ve bağımsız davranmaya çalıştı, ancak 1947'ta Yugoslav hükümet güçlerinin pusuya düştüğü için öldü.
Sırbistan'dan ayrı Karadağ
II. Dünya Savaşı'ndan sonra, Karadağ Yugoslavya'ya bir sendika cumhuriyeti olarak dahil edildi. Neyse ki, Yugoslavya'nın çöküşü sırasında, Karadağ toprakları üzerindeki kanlı savaşlardan kaçtı, ancak Belgrad ile bağlantısının kesilmesini savunan ülkedeki Batı yanlısı hareket daha aktif hale geldi. Milo Cukanoviç, Karadağ liderliğinde Batı çıkarlarını savundu. Karadağ'ın siyasi Olympus'unun tepesine yükseldiği zaman, Milo Cukanoviç çok genç bir adamdı. 1962'te doğdu ve 1991 yaşında, 29'ta Karadağ Başbakanı oldu. 1989'in başlarında, 27 yıllarında, iktidardaki Yugoslavya Komünistler Birliği Merkez Komitesine seçildi. Karadağlı komünistlerin “eski muhafızını”, Yugoslav’daki siyasi elit ve özel hizmetlerin desteğiyle Karadağ’daki iktidardan iten oydu. Milo Cukanoviç, Slobodan Miloseviç'in desteğiyle büyük ölçüde ihanete giren kişinin kısa sürede ihanet ettiği için, iktidara gelen birinin kısa sürede ihanet ettiği - otonominin genişlemesinin aktif bir destekçisi ve sonra da Karadağ'ın Yugoslavya'dan ayrılması konusunda önemli olduğu önemli. 1991-1998 içinde Cukanoviç, ilk defa Karadağ Başbakanı görevini 1998-2002’te gerçekleştirdi. 2003-2006’te ülkenin cumhurbaşkanı idi. - yine ülkenin başbakanı olarak, daha sonra 2008-2010. Cukanoviç yine prömiyerliği işgal etti. Şimdi yine Karadağ başbakanı oldu. Aslında, Karadağ liderliğinde “Batı yanlısı” partinin lideri olan ve ülkenin Avrupa Birliği ve NATO ile erken ve aktif entegrasyonunu savunan Milo Cukanoviç. Karadağ bir sendika devletinin parçası olsa bile, Djukanoviç Sırbistan'dan özerkliği gümrük ve para birimi engeli ile ayırdı. Ülkenin para birimi Alman markası ve ardından euro idi. 2006’te, Cukanoviç’in dosyalaması ile birlikte, Karadağ’da referandum yapılması, cumhuriyetin bağımsızlığına ve konfederatif devletten geri çekilmesine yol açtı.
Tabii ki, küçük ve zayıf bir Karadağ, modern koşullarda bağımsız bir politika izleyemez. Ancak, Batı’nın ihtiyacı olan şey bu, ilk olarak ABD’nin, Karadağ’ın ayrılmasının Sırbistan’a bir kez daha darbe yapması, denize ve Balkanlar’daki Rus konumlarına bir kez daha yansıması oldu. Doğal olarak, Avrupa Birliği gibi Amerikan liderliği, ulusal ya da bölgesel bağımsızlık hakkındaki fikirlerine derinden paraleldir. Karadağ'ın bağımsızlığı kesinlikle Rusya ve Sırbistan'ın zirvesinde ilgi çekiyor, dolayısıyla Avrupa Birliği, Amerika Birleşik Devletleri ve NATO Karadağ'daki ayrılıkçı eğilimleri aktif olarak desteklerken, aynı zamanda Baskların, Katalanların, İskoçların ve diğer Avrupalı ​​halkların kendi belirleyiciliğini savunan ulusal kurtuluş hareketlerini de bastırıyor. Aslında, Karadağlıların Sırplardan tamamen ayrı bir halk olarak yaratılmasının tarihi, Sırp kültürel alanını bölme ve yok etme yönündeki Batı planları ile bağlantılı. Yani, 1992'ten önce Resmen, "Karadağ dili" yoktu, ancak Karadağ'ın SFRY'nin bir parçası olarak resmi dil olduğu düşünülen tek bir Sırp-Hırvat dili vardı. 1992-2007 yıllarda. Karadağ'ın devlet dili, bölgede konuşulan Sırp dilinin Iekav lehçesiydi. Ancak, Karadağ'ın Sırbistan'dan nihai olarak ayrılmasından sonra, Karadağ dili devlet dili ilan edildi. Bu bildirinin kendisi bile dil uzmanlarını bile garip bir duruma soktu, çünkü Karadağlı lehçeler arasındaki Sırp diline ait lehçeler arasındaki gerçek farklılıkların dikkate alınmasıyla değil, Karadağ'ın bağımsızlığını daha ikna edici hale getirme zorunluluğu gereği siyasi nitelikteki düşünceler tarafından belirlendi. Karadağ dilinin ayrı varoluşunun destekçilerinin bağımsız Karadağ devleti tarafından neredeyse tamamen desteklendiğini söylemek yeterlidir. 1992’e geri dön Batının finanse ettiği Karadağlı siyasetçiler ve kamuoyuna verdikleri rakamlar, Sırp kimliğine rağmen, aslında Sırpça'nın diyalektik biçimleri olan Bosnalı veya Makedonca gibi ayrı bir dil olduğunu iddia ederek, Sırpların Karadağ devlet dili olarak ilan edilmesine karşı çıktılar. siyasi nedenlerden dolayı ayrı dillerde ilan edildi. Karadağlı dilin tecrit edilmesi, Karadağlıların Sırplara, Karadağlı kültürün Sırp kültürüne karşı muhalefetini meşrulaştırmak için yürütülen, Karadağ yanlısı liderliklerinin amaçlı bir eylemi haline geldi. Bu nedenle, 2003’te düzenlenen Karadağ’ın nüfus sayımına göre, cumhuriyet nüfusunun% 63,46’i Sırp, ana dili ve% 21,96’i Karadağ dili olarak belirledi. Genel olarak, Karadağ dili, Karadağ - Podgorica ve çevresindeki bölgenin tarihi bölümünün nüfusunu anadili olarak görmektedir. Karadağ dilinin onaylanmasına ilişkin devlet politikasının, 2003 nüfus sayımından on yıldan daha az bir süre sonra şut çektiği önemli. 2007’te, Karadağ’ın hükümeti, Karadağ’ın hükümeti ülkenin devlet dili ilan edildi. Ve 2011 kentinde Karadağ diline zaten ülke vatandaşlarının% 37'u denilen bir nüfus sayımı yapıldı. Sırplardan uzaklaşma yönünde atılan bir başka adım, Kiril ve Latince yazı haklarının resmi denklemi oldu. Ülkenin bağımsızlığından önce, Karadağlılar Kiril'i kullanıyorlardı ve doğal olarak, onları büyük bir kalem darbesiyle Latin alfabesine çevirmek imkansızdı, bu, iki senaryo versiyonunun eşitliğinin doğrulanması şeklinde başlayan önemli bir çalışma gerektiriyordu. Ancak, Karadağ’ın Avrupa Birliği’ne ve ABD’ye daha da güçlenmesiyle, ülkede Latince yazı kullanımının, Latin alfabesinde öngörülebilir çeviriye kadar artacağından emin olabilirsiniz. Latin alfabesinin Karadağ dilinin ihtiyaçlarına daha uygun olduğunu özenle haklı çıkaracak maddi nişanlılar var. Doğal olarak, “bağımsız” Karadağ dili ve Latin alfabesinin propagandası, Karadağ tarihinin çarpıtılması, her zaman son derece arkadaşça olan Rus-Karadağ ilişkileri dahil olmak üzere, Rus karşıtı propaganda yayılımının arka planında gerçekleşiyor.
Karadağlılar NATO'ya karşılar, ancak hükümet onları duymuyor
Eylül 2015’in başlarında başlayan Podgorica’daki isyanlar, Karadağ nüfusunun önemli bir kısmının ülkenin liderliğini NATO’ya entegre etme planlarını paylaşmadığını gösteriyor. Ancak Karadağ’da ve komşu Sırbistan’da Batı yanlısı medya, halkın protesto eyleminde bulunduğu iddia edilen kişiyi çoktan belirledi. Tabii ki, bu Rusya, Balkanlardaki konumunu zayıflatmakla ilgilenmiyor. Batı medyası, Karadağ başkentinin merkezindeki kitlesel protestolara ve polisin özel kuvvetlerinin gösterdiği sert gösterilere ve çadır kampına sert bir şekilde dağıtılmasına dikkat etmedi, ancak “Rusya'nın huzursuzluğu sağlamadaki rolünü” unutmadı. Karadağ ve Sırbistan’ın Batı yanlısı siyasetçileri, Karadağ’ın başkentinde protesto gösterileri düzenlediği iddia edilen Moskova olduğundan emin oldukları için Rusya’yı eleştirdiler. Bu yüzden Sırp Batı yanlısı analist Dusan Janiç, Rusya'nın kendisini “Suriye'yi bombalayan” organize eden “büyük bir güç” gördüğünü iddia ettiğinden Karadağ'ın NATO'ya katılması için her türlü engel yarattığını iddia ediyor (http://www.vz.ru/world/2015/ 10 / 19 / 773001.html). Batı yanlısı Sırp basınının Rusya'yı suçladığı da çok önemli. Tarihsel olarak İngiltere ve İtalya ve ABD’nin pahasına beslenen Karadağlı ayrılıkçılık sayesinde, Sırbistan, denize ve etnik dilde konuşan ve Sırp Ortodoks Kilisesi’nin Ortodoksluğunu konuşan etno-yakın ve kültürel olarak konuşulan nüfusa çok yakın olanların önemli bir bölümünü kaybetti. Fakat şimdi Amerikalı ustaları için çalışan bu "Sırp" medyası, Karadağ'ın egemenliğini savunduğu iddia edilen Rusya'ya düzenli saldırılar yapıyor. Saçma değil mi? Hayır çıkıyor. Gerçekten de, Sırbistan’ın kendisinde Batı parasını etkileyen ve NATO’ya Sırp devletinin kalkınması için en önemli görev olarak katılmayı düşünen çok etkileyici siyasi güçler var. Doğal olarak, bu güçler Sırp halkının tamamını kişileştirmiyor, ancak Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliği'nden mali destek işini yapıyor - ve bugün Sırp devleti politikasını büyük ölçüde belirleyen Batı yanlısı çevreler. "Batılılar", Karadağ ve Sırbistan'ın Rusya ile Sırplara ve Karadağlılara yakın olan Ruslarla olan asırlık dostluk ilişkilerini imha etmeyi başardılar. Mart Ayına Dön 2014 Karadağ, Avrupa Birliği tarafından Ukrayna'daki olaylarla ilgili olarak Rusya Federasyonu'na uygulanan yaptırımlara katıldı. Aynı zamanda, Karadağ, ülkenin turizm sektöründeki ülke odaklı Rus ve Rus tüketicilerinden aldığı finansal kaynaklara dayanarak, birçok yönden gelişmeye devam ediyor. Podgorica'daki kitlesel protestoların başlamasından sonra Başbakan Milo Cukanoviç, muhalefetin NATO bloğunun doğuya gitmesini önlemeyi amaçlayan Rusya Federasyonu tarafından desteklendiğini söyledi. Cukanoviç 'e göre, Rusya Karadağ' ın ve Balkan Yarımadası 'nın diğer ülkelerinin NATO' ya katılmasını önlemek için her türlü tedbiri alabilir. Bu nedenle, Karadağ Başbakanı aslında ABD ve NATO'nun çıkarlarının, NATO üyeliğine aktif olarak karşı çıkan kendi halkının çıkarlarından daha önemli olduğunu kabul ediyor.
NATO’nun NATO Parlamento Meclisi’nde yapılan bir toplantıda konuşan NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenberg, NATO’daki üye ülkelerin Karadağ’ı Kuzey Atlantik İttifakına davet etme kararını giderek daha fazla desteklediğini söyledi. Aynı zamanda, NATO Genel Sekreteri, ABD’nin Karadağ hükümetinin kararına asıl destek sağladığını, Karadağ’ın hukukun üstünlüğünü yerine getirmesi, yolsuzlukla mücadeledeki durumu iyileştirmesi ve ülkenin Kuzey Atlantik İttifakı’na üyeliğinin “kamu desteği” seviyesini artırması şartı ile birlikte kendisinin doğru olduğunu belirtti. 2015’in sonuna kadar NATO, Karadağ'ı bloğa davet edip etmemeye karar vermeli. Örgütün genel sekreteri, bakanlar toplantısından sonra Aralık ayının başında Karadağ'ın Kuzey Atlantik ittifakının bir parçası olup olmayacağı sorusuna daha ayrıntılı bir cevap vermesi için söz verdi. İki aydan kısa bir süre içinde NATO dışişleri bakanları Karadağ'ı ittifaka katılmaya davet edip etmeyeceklerine karar verecekler. Karadağ çoktan önemli reformlar yaptı, hukukun üstünlüğünü güçlendirmede önemli ilerleme kaydettiniz, üyeliğe olan halkın desteğini artırmaya devam etmenizi istedim. Reformların tam olarak uygulanması çok önemlidir. Bu yapılabilir ve Karadağ doğru adımlar atıyor ”dedi. Jens Stoltenberg, Karadağ Başbakanı Milo Djukanoviç ile Podgorica'da (Cit. tarafından: http://ria.ru/world/20151015/1302534230.html). Bu arada, hükümet yanlısı tüm Karadağ medyası, toplantıyı “sahibinin” “yöneticiye” gelmesini daha iyi anlamasına rağmen, en önemli siyasi olay ve Başbakan Djukanoviç'in gerçek zaferi olarak geçmiş toplantı hakkında bilgi yayınladı. Karadağ’ın NATO’ya üyeliğine kamu desteği verilmemesi de dahil olmak üzere ülkenin ittifak üyeliğine önündeki ana engel hala devam ediyor. Sosyolojik çalışmalara göre, ülke nüfusunun yarısından fazlası Karadağ’ın Kuzey Atlantik bloğuna üyeliğine karşı çıkıyor ve bu hala çok ılımlı bir veri. Karadağlı yetkililer ülkenin NATO’ya girişini desteklemek için aktif bir bilgilendirme kampanyası yürütmelerine rağmen, çoğu Karadağlı Milo Cukanoviç ve kendisi tarafından kontrol edilen ve Batı yanlısı medyanın ve liberal odaklı kamu kuruluşlarının onlarla çizdiği parlak umutlara inanacak kadar naif değiller. NATO üyeliğinin savunucuları, halkın bilincini manipüle etmeye çalışıyor, Kuzey Atlantik bloğuna entegrasyonun ülkenin siyasi ve sosyoekonomik durumunun iyileştirilmesine yardımcı olacağını savunuyorlar. Karadağlıların çoğunun NATO üyeliğini onaylamadığı gerçeği hakkında, 2011'e geri döndü. Ülkenin liderliği şöyle bir şey ifade etti: “Nüfusun çoğunluğu onları anlamıyor ve desteklemese bile devlet için faydalı olan bazı kararlar alınabiliyor.” Karadağ liderliği, kitlesel kitle iletişim araçları yoluyla doğrudan kandırarak halktan gelen desteği artırmayı bekliyor. Doğal olarak, bilgilendirme kampanyasının finansmanında ABD'den gelen çok para yatırılır. Ek olarak, NATO’ya katılmanın anahtarı, Karadağ’ın geleneksel müttefiklerine (örneğin Rusya’ya karşı) yönelik yönlendirmeler de dahil olmak üzere, Amerika Birleşik Devletleri’nde yapılacak her türlü eylem için koşulsuz destek ve aynı zamanda ülke ekonomisine ve halkının gerçek çıkarlarına tamamen zararsız olmaktır. Mesela, Karadağlı askerler bir dizi NATO askeri misyonuna çoktan katıldılar - Afganistan, Somali ve Liberya'da, bu ülkeler Karadağ'dan çok uzak olmasına ve jeopolitik çıkarları olmamasına rağmen.
"Artılar" ve NATO'ya Katılma Eksileri
Karadağlı "Batılılar" arasında Kuzey Atlantik ittifakına katılma savunucuları bu kararın ülkenin savunmasını güçlendirmeye yardımcı olacağına inanıyorlar. Gerçekten de, Karadağ silahlı kuvvetleri çok az ve zayıf. Sendika devletinden ayrılmasının ardından, henüz tamamlanmayan Karadağ silahlı kuvvetlerinin reform süreci başladı. Karadağ silahlı kuvvetlerinin yapısı, öncelikle ayrı bir tür olarak seçilmeyen kara kuvvetlerinden oluşur. Bir kara kuvvetleri birliği (bir dağ taburu, bir piyade taburu, bir özel kuvvet şirketi, bir iletişim şirketi, bir mühendislik şirketi, bir topçu bataryası, onur bekçisi, bir askeri polis şirketi ve bir elektronik istihbarat şirketi) içermektedir. 2006'te Yugoslav Hava Kuvvetleri'nin 172 Havacılık Tugayı temelinde oluşturulan Karadağ Hava Kuvvetleri, 1 helikopter filosu, 3 helikopter filosu - destek, nakliye ve genel amaçlı, aeroteknik şirketi, hava üssü bekçi ve hava savunma şirketidir. Hava kuvvetleri, bir kısmı Podgorica'nın uluslararası havaalanı olarak kullanılan Golubovtsy hava üssünde bulunuyor. Karadağlı deniz kuvvetleri Bar limanında konuşlandırılmış ve devriye gemileri, bir deniz gözlem ekibi, bir kurtarma ekibi, özel bir deniz kuvvetleri ekibi, bir eğitim gemisi, bir lojistik müfrezesi ve bir müfreze müfrezesini içeriyor. Bağımsızlıktan hemen sonra, Karadağ silahlı kuvvetleri sözleşmeli askerler alarak işe alımlara devredildi. Karadağ’ın mevcut liderliği NATO’ya katılmanın ülkenin silahlı kuvvetlerinin etkinliğini artırmaya yardımcı olacağını umuyor; çünkü ABD ve diğer NATO ülkeleri Karadağ’a ülkenin silahlı kuvvetlerini yeniden düzenleme ve yeniden düzenleme konusunda yardım edecek.
“Batılılar” görüşüne göre Karadağ’ın NATO’ya girmesi, Karadağ devleti için ekonomik açıdan faydalı olacaktır. “Batılılara” göre, küçük Karadağ'a bu, Karadağ halkına ek mali kaynaklar ve işler sağlayacak. Öte yandan, Batı için Karadağ şu anda sadece Rusya ile yüzleşme bağlamında önemli. ABD ve NATO, Karadağ’ın ardındaki toprakları “tehlikeye atmak” istiyor, böylece gelecekte, Balkanlar’daki siyasi durumdaki olası bir değişiklikle Rusya, Karadağ’daki kendi askeri üssünü almayacak. Bunun için, Karadağ topraklarında en azından küçük bir NATO “kalesi” oluşturmak yeterlidir. NATO bayrağının altındaki birkaç düzine asker ve subaydan dörtte birine bölünmüş bir yardımcı birim olmasına izin verin, ancak Karadağ'ın Kuzey Atlantik İttifakına ait olduğunu zaten garanti ediyor. Karadağ topraklarında böyle bir üs olarak kalmanın ekonomik yararlarına gelince, çok şüpheli. Şey, düzinelerce Karadağlı aşçı, böyle bir temelde aşçılar, temizlikçiler ve şöförler gibi bir işe giriyor, Amerikalı ya da İngiliz askerleri birkaç pub ve yiyecek tezgahını ziyaret edecek - yani ne? Böyle şüpheli bir fayda sadece Rusya ile ilişkilerin kasıtlı olarak bozulmasına değil (ve bugün Rusya'nın Karadağ'daki en büyük yatırımcılarından biri olmasına değil, aynı zamanda ülkedeki politik durumun dengesizleşmesine de değer midir?) Karadağ’ın ABD ve NATO’nun liderliğinin reddedilmeyecek tekliflerde bulunduğu açık. Aynı zamanda, Djukanoviç 'e Podgorica' da hükümet karşıtı gösterinin sert bir şekilde bastırılması ve muhalif milletvekillerinin ve gazetecilerin taciziyle ilgili olası sorular olması durumunda "hoşgörü" de sağlandı. Amerikan ve NATO çıkarlarının yararına giden her şey - bunu yapabilirsiniz, bu çıkarlara aykırı yapılanlar - mümkün değildir. Mantık açık, ancak Karadağlı halk liderlik politikasına katılacaklar mı?
Muhalefet fikirli Karadağlılar, liderlerinden biri olan Yeni Sırp Demokrasi Partisi'nin Başkanı Andria Mandiç olan Demokrat Cephesi koalisyonu tarafından bir araya geldiler. Cumhurbaşkanı, ülkedeki güç değişikliği ve Başbakan Milo Cukanoviç'in gönüllü istifası lehinde konuştu. Mandiç 'e göre, Karadağ Parlamentosu (Meclis) seçmenlerinin çoğunluğunun görüşlerini yansıtmadığı için meşruiyetini yitirdi. Cukanoviç'in istifa etmemesi durumunda Mandiç, tüm Karadağ'ı Podgorica sokaklarına getirmeyi ve Başbakanlıktan ayrılıncaya kadar protestoları sürdürmeyi vaat ediyor. Yani durum, bir zamanlar ABD’nin Gürcistan, Ukrayna’da, Arap Doğu’daki ülkelerinde, ABD’nin Gürcistan’da test ettiği “Doğu Devrimi” ülkelerinde “renk devrimleri” ve “Maidans’ların klasik senaryosuna göre gelişiyor. Karadağ’ın Doğu Avrupa’nın “Amerikan karşıtı Maidan” zincirinde ilk bağlantı olacağı dışlanmıyor, çünkü Amerika Birleşik Devletleri, NATO ve Avrupa’nın Doğu Avrupa’daki politikası, Orta Doğu ülkelerinden göçmenlerin Orta Doğu’daki ülkelerden Amerika’ya göç etmesinden hoşnut olmayan sayıda Doğu Avrupa ülkesi vatandaşı kurmayı başardı. Brüksel ve Washington'dan mal sahipleri ”, ABD ve NATO tarafındaki çatışmalara katılım, ekonominin Rusya ile ekonomik yüzleşmeye katılımından zarar görmektedir. Karadağ, turizm sektörünün gelirinin% 50'inden fazlasını Rus tur operatörlerinden alıyor; bu nedenle, Rusya ile ilişkilerinde bozulmanın Karadağ’ın ekonomik refahına katkıda bulunmayacağı ve Amerikalı, İngiliz veya Belçikalı turistlerin Karadağ’ın yerine Karadağ tatil beldelerine koşmayacakları anlaşılıyor. turist. Doğal olarak, pek çok Karadağlı, ülke sahillerinde kendi cüzdanları için bir NATO üssü oluşturmanın sonuçlarının farkındadır - sonuçta, ülkenin işadamlarının ve çalışanlarının önemli bir kısmı, Rusya'ya odaklanan turizm işinden “beslenir”. Karadağlıların turizm işinde istihdam edilenlerin sayısı, NATO üssü ülkede belirirse ortaya çıkacak işlerden yüzlerce kat fazla. Turizm işine ek olarak, devlet hazinesine ve Karadağ vatandaşlarının ceplerine gelirin ana kaynakları, yabancıların, özellikle de Rusların, turistlerin ve “gayrımenkullerin satışı ve kiralanması” ile turizm sektörüyle yakından ilişkili olan ve buna bağlı olarak, Rusya'ya odaklandı. Karadağ’ın NATO’ya girişi, Karadağ ekonomisinin ana direklerinde - turizm, hizmet ve emlak - grev olacaktır. Bu nedenle, Podgorica'daki hükümet karşıtı gösteriler, Rusya ile ilişkilerin kötüleşmesi ve ülkedeki NATO tesislerinin ortaya çıkmasıyla ilgilenmeyen sıradan Karadağlıların ekonomik çıkarlarını da yansıtıyor.
Karadağ'ın başkentindeki kitlesel protesto gösterilerinin Karadağ yanlısı rejimi ve aslında Batı ülkelerinin kendilerini belirsiz bir konuma getirdiği görülüyor. Nitekim, Karadağlıların çoğunluğu, öncelikle ülkenin NATO’ya girmesine karşı çıkıyor, çünkü bu kararda ülke için herhangi bir olumlu sonuç görmüyorlar ve ikincisi, şu anda Karadağ’da mevcut olan sosyo-ekonomik durumdan son derece memnun değiller. Milo Cukanoviç 'in yirmi yıldan fazla süren gerçek yönetimin doğrudan sonucu olduğunu düşünüyorlar. Karadağ'da yolsuzluklar artıyor, nüfusun sosyal kutuplaşma seviyesi çok yüksek, özellikle ülke ve nüfusu ile kıyaslandığında, Karadağlıların gelirleri diğer Avrupa ülkelerine kıyasla oldukça düşük. Bütün bunlarda Karadağlılar Cukanoviç'i suçluyorlar. İkincisi, gücünden ve kendi kişisel güvenliğinden korkan, ülkedeki çadır kampını parçalayan protestoculara zaten güç uygulamıştı. Ancak, görünüşe göre, daha radikal protestolar hala devam ediyor ve bu arada Karadağ Başbakanının Slobodan Miloseviç'i deviren girişimcilerinden birinin sandalyesini tutabildiğini söylemek zor. ABD ve Avrupa Birliği ülkeleriyle ilgili olarak, Karadağ'daki olaylar hakkında net bir panik var. Rusya'yı Karadağ'daki protestoların organizatörü olarak iddia eden suçlayıcılara aykırı olan Rus karşıtı açıklamalara ek olarak, Batılı siyasetçiler bu durumda ne yapacaklarına henüz karar vermediler. Zaten, ABD Dışişleri Bakanlığı temsilcisi, "halkın barışçıl protesto hakkı" nı onayladığını ve Karadağ'ın "bağımsız bir ülke olduğunu ve NATO bloğunun saflarına katılma kararının ancak bağımsız olarak alınabileceğini" söylediğini açıklamak zorunda kaldı. Karadağ’ın NATO’ya girme kararının, ABD tarafından aktif olarak itilmesi, Almanya ve Fransa tarafından engellenmiş olabilir. Birincisi, bu ülkeler Amerikan girişimi sırasında ortaya çıkan Rusya ile ilişkilerin bozulmasından büyük sıkıntı yaşıyor. İkincisi, Karadağ’da, Djukanoviç’in siyasi gücünü koruma ve Karadağ’ın Kuzey Atlantik İttifakına daha fazla girmesini sağlama girişimlerini takip edebilecek siyasal durumun istikrarsızlaşması onlar için avantajlı değil. Ne de olsa, mülteciler ve göçmenler, Karadağ'daki siyasi durumun ağırlaştırılması durumunda ABD'ye değil, Avrupa Birliği'nin aynı ülkelerine başta Almanya'ya koşacaklar. Son olarak, Avrupa ülkeleri, Cukanoviç rejimini desteklemek ve Karadağ’ın NATO’ya girmesini sağlamakla ilgili maliyetlerin mali yükünü üstlenmek istemiyorlar.
Polis grevde. Kolluk kuvvetleri Paris'te neden protesto ediyor ve çeşitli ülkelerdeki polislerin çıkarlarını nasıl koruduğunu
Karadağ: geçmiş ve modern kendini belirleme krizi
Sergey-8848 23 Ekim 2015 07: 04 Yeni
Ve dil icat edildi - “Karadağlı” ve vektör tamamen batıya seçildi (özellikle komşu Sırplara rağmen) ve hikaye mevcut politika lehine çarpıtıldı, mektubun grafikleri bile Latince itildi.
Senaryo en ufak bir değişiklik olmadan karbon kopya olmadan tekrarlanır. Sadece şu andaki amaç farklı - komşularımız gibi bir darbe düzenlemek değil, kendi halkımızın iradesine karşı NATO'ya sürünmek
ydjin 23 Ekim 2015 14: 45 Yeni
Sana katılıyorum Sergey! Bir zamanlar Rus, Büyük Ruslar, Küçük Ruslar ve Belaruslular bölündü. Böl ve yönet! Kardeşlerin, hayali farklılıkları unutarak hayatta kalma uğruna bir araya gelme zamanı! Kibirli Saksonların ve “Tanrı'nın seçtiği” dünya diktatörlüğüne ne kadar müsamaha gösterilebilir?
MÜHÜR 23 Ekim 2015 15: 04 Yeni
Ah, şu Amerikan çifte standartları. Sonuçta, atlıyorlar. ABD'de üretilen malları boykot etmeye çağırıyorum. Üstelik kalite olarak Avrupa ve Asya'nın gerisinde kalıyorlar.
Alex_Rarog 23 Ekim 2015 07: 06 Yeni
Slav Kardeşler) güzellikleri!
slavianwolf 23 Ekim 2015 07: 14 Yeni
Vazgeçmeyin, Karadağlılar, aksi takdirde NATO sizi Çek Cumhuriyeti, Slovakya ve eski doğu bloğunun tüm ülkeleri gibi köle edecek. O zaman şikayet etmek için çok geç olacak.
Parusnik 23 Ekim 2015 07: 41 Yeni
Bir şekilde Batı'da değerlerle ilginç, NATO'ya ve Rusya'ya karşı kimin olduğu ortaya çıkıyor ... Rusya'ya karşı ve Rusya'ya karşı olan, diktatörün ve Batı'nın iktidarda olup olmayacağına karar verdikleri .. Örneğin Çek Cumhuriyeti'nde cumhurbaşkanı Zemana, görüşleri için ... Bay Nom ile karışmaya hazırlar .. Ve Yugoslav halkları demek istiyorlar, çocuklar ... Eskiden bir demet dal gibiydiniz, sizi kırmak zordu ... Şimdi, her biriniz kendi başınasınız, sizi istedikleri gibi korkutuyorlar, bazıları kamçı, bazıları havuç var ... Basit Karadağlılar, Tanrı size yardım et, bekle ..
V.ic 23 Ekim 2015 08: 31 Yeni
Tanrı Karadağlıların sağlık ve siyasi ölümüne "Amerikan lezzeti olan Gorbaçov yerel döküntüsü" versin.
Belousov 23 Ekim 2015 09: 05 Yeni
Sorun şu ki, bizim böyle bir durumdan yararlanamayacak. Böyle durumlarda nasıl çalışacağımızı bilmiyoruz .. Talep: Nulando-McCain planlanmamış olsa bile orada olurdu.
Zumich 23 Ekim 2015 09: 06 Yeni
Politikacılar yumuşak kıçlarını sandalyelere koyduklarında, bir nedenle derhal, derhal büyülü bir şekilde değişirler. Sıradan sıradan vatandaşların görüşleri "müdahaleci" bir arka plan haline gelir. Umarım Karadağ halkının görüşü duyulur, ama hayır ... savaştıkları şey için, onlar bir süpürge ile koştular ... ama çok yumuşak bir noktada.
Sivastopol 76 23 Ekim 2015 09: 27 Yeni
Bir seferde gerçekten kaç kişi sokağa çıkıyor? Bir drone veya yukarıdan bir yerden herhangi bir video yok, ölçeği değerlendirmek ilginç!
knn54 23 Ekim 2015 09: 35 Yeni
Rus dış politikası için sadece Karadağ üçüncü sınıf görünüyordu. NATO horozu kontrol ettiğinde, çok geç olacak ... Ve Dzhukanovich, Batı'nın sıradan bir kuklası, insanlar hakkında lanet vermeyen bir tiran. Turistler Rus işinden ayrılacaklar. Ülke (kesinlikle, bu bölge)! Craps "PS Moderatörleri, yıldız boşluğunu kaldır" "
Victor M 23 Ekim 2015 09: 50 Yeni
Dışişleri Bakanlığımız gayri meşru Karadağ yetkilileri Şiddeti ve polis keyfiliğini durdurun, cumhurbaşkanı ve tüm devlet organlarında erken seçim yapın. yetkililer ve NATO üyeliğine referandum yaptıklarından, dünya medyasının bir dereceye kadar buradaki şiddeti kapsaması gerekecekti.
slizhov 23 Ekim 2015 10: 30 Yeni
Yakında Amerikalılar AYNI TEKNOLOJİLER tarafından berbat olacak, ancak ...
Her gün, giderek daha çok ANCAK SAM'IN HIMSELF'TE NE DEMOKRASİ İÇERDİĞİNİ anlamaya başladılar! :)
Dimka kapalı 23 Ekim 2015 11: 33 Yeni
Umarım Karadağ'da Cetinje Aziz Peter'in iradesini hatırlar:
“Sizi sadakatten dindar ve Mesih seven bir Rusya'ya ve tek bir kabile ve tek inançlı Rusya'ya karşı giden Karadağlılardan herhangi birine götürmeye çalışan da lanet olsun, Tanrı, yaşayan bir insandan et ve kemikler almasını yasakladı ve olmayacak Bu hayatta ve gelecekte onun için iyi. "
Ve bu teklif tek bir iman ve yarı yürekli Ukrayna'da gösterilmelidir, böylece inkar ettiklerini görüp anlarlar
kukla 23 Ekim 2015 12: 16 Yeni
Bir şekilde Batı'da değerlerle ilginç, NATO için ve Rusya'ya karşı kimin olduğu ortaya çıkıyor ... diktatörün ve Batı'nın iktidarda olup olmayacağına karar veren “demokrat”, Rusya'ya karşı ve Rusya için.
Monarşinin sürdürdüğü ve pahasına tuttuğu değere bakarsanız, bu bir mülktür. Asil doğumun temelleri tahta sığmaz.
Teokrasi dini savunuyor ve din tutuyor. Kutsal yazıları yorumlayabiliyorsanız, o zaman siz sorumlusunuz.
Zorbalar - güçlenmeye devam et. Sadık bir ordunuz yoksa, devrildi.
Demokrasiler paraya ve katılma yeteneğine dayanır. Paranız yoksa veya manipülatör değilseniz, seçimler arasında sürünmeyeceksiniz ve rüşvet veremeyeceksiniz. Sonuçta, Ukrayna, Libya, Gürcistan ve diğer çöplerde demokrasiler nasıl kazanıyor? Nakhalny gibi liberallere rüşvet veriyorlar, Makaronichev gibi yozlaşmış ideologları eğitiyorlar, bankacılık sistemini tüm Merkez Bankalarıyla eziyorlar, False gibi bozuk medyaları besliyorlar ve derecelendiriyorlar. Bu nedenle, ABD büyükannelerine ve beyin ısırıklarına karşı olanlar demokrasiye karşıdır.
Rusya, yöneticilerin bazen "Hakikatte Güç, Kardeş" i gösteren birkaç ülkeden biri. Belki de hala Kardeşlik var?
aleks.29ru 23 Ekim 2015 14: 14 Yeni
Ya da belki katılabilirsin? Doğadaki insanlarımız bize zarar vermeyecek ...
Mamut oldu 23 Ekim 2015 23: 45 Yeni
Doğadaki insanlarımız bizi engellemeyecek.
Bir şeyde tuz var. Ne kadar küçük ülke olursa, karar verme o kadar yavaş olur.
Makale benim için bilgilendirici.