DOZ BUYUCUSU: Öğrenci BEN : Kendimi Sevdim . . .
Değişime bayılıyorum ben,dönüştürmeye,değiştirmeye,değişmeye.Parçalara ayrılmaya o parçalarla ve yeni eklediklerimle daha iyi ,daha güncel daha sağlam bir bütün yapmaya.Kolay değil parçalanmak,parçalara ayırmak,gözü karartmak lazım,riske girmek 'zor ama hallederim'diyebilmek.O gücü bulmak lazım önce içinde,değiştirebilmenin,değişebilmenin,parçalana bilmenin acı veren sürecine dahil olabilmek için cesur olmalısın önce.Bazen işler çokda yolundayken,keyfin yerindeyken bozacaksın oyunu,yeni kurallarla yeniden yazıp oynicaksın.Yeniden keşfedeceksin bilip unuttuklarını,sana utturulanları,yada hiç bilmediklerini.Harika bir kuaförün varken mesela,kendini onun ellerinde güvende hissederken ve işi bittiğinde aynada gördüğünü hep seviyorken,bigün kendin boyamaya karar vermelisin saçlarını,hemde hiçbir fikrin yokken,ne yapacağını bilmiyorken,sadece gidip bi kutu boya alıp bu basit ama hiç bilmediğin şeyi keşfetmenin hatta belki sonuca bayılmanın tadını çıkarmalısın,sonra kuaförünün bir dahi olmadığını düşün yada boşver sen iyisimi senin bir dahi olduğunu düşün :)Çomak sokmalısın kurulu düzenine,rahatın batsın bir yerlerine.Geceleri yalnız kalmaktan ölesiye korkarken ve bunu değil başkasına kendine bile söyleyemezken,1 gece yalnız kalmayı denemelisin,korkudan altına yapa yapa o geceyi o evde yalnız geçirip,sınırlarının üzerinde tepinmelisin.Sabaha karşı daldığın o tatlı uykundan uyandığında içindeki huzurla beraber bekle artık diğer yalnız ve karanlık geceleri ve o geceler korksun artık senden ve senin sınırları zorlayan özgürlüğünden.Gördün mü sen birşeyle daha başaçıkabilmeyi öğrendin,evet şimdi kendinle gurur duyabilirsin,Sen,korka korka,parçalara ayrıla ayrıla,değişe değişe SENİ SEVMEYİ ÖĞRENDİN...Notmuş : resimdeki ben ve annem . Seni seviyorum anne ...
hoşş olmuş :)eşinin yanında olmayışının payı büyük bu yazıda sanırım...ama güçlüsün hepte öyle olucaksın dimi.
19 Ocak 2011 04:10
Cok iyi yazmissin doz,sevdim su andaki ruh halini ozellikle su cesater olayini
ladin,teşekkürler,yaa aslında ben yalnız kalma olayını türkiyede ailem yurtdışında yaşadığı dönemlerde aştım,o zamanki hislerimi yansıtıyor,annem babam gittiğinde ben çalışıyordum ve 6 ay yalnız yaşıyordum koca evde ilk gece tüm gün sabaha kadar oturmuştum şimdi hatırlıyorumda :)hepsi öğrenilebilen duygular isteyince her korkunu aşıyor her hissiyatı tadıp öğreniyorsun ve bu muhteşem bişey.yaşam pınarım,beğenmene çok sevindim.mon clementier,sonunda yazabiliyorum çok mutluyum ilhamamım geri geldi gece tam yatacakken aklıma takılan 1 kelime bana bu yazıyı yazdırdı,artık alışıyorumm ve iyi hissediyorum...
korkuyub yenen kadın...
ben bi kere denedim o yalnız kalma işini.. hiç tasvip etmiyorum şahsen..tam elektrikler kesilince oda parfümü "fıss" şeklinde acı bir ses çıkarıp beni yerimden hoplattığı için.. işte o günden beri yalnız kalamam evde :Poha ben o fotoyu böyle... ne biliyim.. sanatsal bi çekim falan sandım ilk başta.. çok hoş :))
giyimskuşam hakkındaki görüşünüz var mı. O zaman sayfama buyurun..
20 Ocak 2011 14:24
DOZY ! Günden güne daha da çok seveceksin biliyorum..Özgür bir yanın olduğunu biliyorsun,eşin olmadığında da kendine yetebilmek hoş bir şey..biliyor musun onun hazzı da ayrı..özleşirsiniz..tatlı ayrılıklar olur..uğurlarsın,özlersin,özgür takılırsın,yabancı bir ülkede de özgürlüğün ayrı bir tadı var onuda doya doya yaşarsın..of ya ben bile istedim bak yurt dışında olmayı..özlediğimi anladım,oraları insanları,iletişim maceralarımı ..harika yaaa! BUNLAR YAŞAMININ BİRER KESİTİ OLARAK HEP SENİNLE OLACAK ;) Değerlendirmeye ve tadıyla yaşamaya bak..:))
25 Ocak 2011 05:56
sana cevap veremedim doz iyimisin senden haber yok esin gidiyordu yalniz kalmak zordur ilk gunlerde umarim hersey iyi gidiyordur
saclarini boyadin mi?
evet boyadım çok güzel oldu :)
26 Ocak 2011 09:47
Alışmak eylemi bana da tavada dövülen demir hissini verir ; bir şeylere alıştıkça şeklin değişmeye başlıyor, yeni bir biçim alıyorsun....ama denemeden de level atlanmıyorki:)
Dooozzyy! Ne renge boyadın bakalım saçlarınıı?? :D
aynen katılıyorum (:aşmak lazım artık bazı şeyleri :))foto ise harika :p
Çok hoş bir yazı:) Tanrılar Okulu adlı kitapta "mekaniğe takılan çelmeler" olarak bu konu derin derin işlenmişti. O zaman da çok hoşuma gitmişti. Daha cesur daha bütün olmak adına günlük rutini kırmak, özgürleşmek bir yerde..
29 Ocak 2011 13:32
yalnız, yapayalnız kaldığım ilk günleri hatırlattın bana.saatlerce tavana bakıp tv ışığından medet uman beni :)şimdi gülüyorum o hallerime ama arada da kabus görmüyor değilim :)
30 Ocak 2011 01:24
helal sana doz..
31 Ocak 2011 20:35