septy: Şubat 2011
neyse o zamanlar gördüğüm kabuslardan uyandığımda sıkı sıkı anneme sarılırdım. gördüklerim her neyse dünyada annemden başka hiç kimsenin beni koruyamayacağını düşünürdüm. sonrada ona sımsıkı sarılmış bir şekilde tekrar uykuya dalardım.geçen gece yine birlikte uyuyalım dedik. geçmiş günlerdeki gibi.. biraz sohbet ettik. sonra birbirimize sırtımızı dönüp uyuduk. günlerdir gördüğüm kabusları yine görmeye başladım. hıçkıra hıçkıra uyandım. korkudan nefes bile alamayacak hale gelmiştim. anneme döndüm. bi an ona sarılmakla sarılmamak arasında gittim geldim. düşündüm. artık hayatımda onun beni koruyamayacağı nelerin olduğunu düşündüm. bir sürü şey geldi aklıma.. ve artık onun değil, beni koruyabilecek tek insanın yine ben olduğuma karar verdim. bu sefer ona sarılmadım. yanağına küçük bi öpücük kondurup, korktuklarımla, kabuslarımın içine attım kendimi gözlerimi kapayarak.. kaldığım yerden devam ettim..
sessiz bi gece yine kapımda ruhumu almaya gelmiş gibi. kırıklarıma kırık eklemeye hazırlanıyor. duygusuzlaştırmaya çabalıyor beni. yine yenilmekten korkuyorum. bu kadar toplamışken kendimi yine yenilemem.yapamam bunu kendime. unutmak kolay olsa keşke yaşanmışlıkları. en ufak yeni bir pürüzde hepsi yeniden canlanmasa. ölü bir insan gibi olsalar keşke ölüp tekrar dirilemeseler. onlar gibi unutulmayan sadece alışılan olmasalar. yok olup gitseler. geçmiş geçmişte kalsa ya gerçekten peşimizi bıraksa, canımızı yakmaktan vazgeçse olmaz mı? olmaz dimi? olmaz!