Askerler Anlatıyor: 2011-07-24
2001 yılında, Ankara'da 1011. Ana Tamir Fabrikasında yedek subay olarak askerliğimi yaptım.
Muhafız bölük komutanı bir yüzbaşı vardı, şimdi adını hatırlamıyorum. Pek çok dayak olayını duyduk ama benim şahit olduğum olayda iki askerin ellerine olanca şiddetiyle ve sayamadığım kadar çok kez copla vurmuştu. Çocukların halini hala unutamam.
Daha sonra başka bir olayda bir çocuğun retinasının yırtılmasına ve neredeyse kör kalmasına sebep olacak şekilde dövdüğünü de duyduk. Ne yazık ki bu insan birileri tarafından kollanıyordu. Bence askerdeki şiddet bilinçli ve sistematik ki yarın bir gün darbe yapıp Diyarbakır'da, Mamak'ta olduğu gibi emir verdiklerinde hiç sorgulamadan işkence yapabilecek, hatta öldürebilecek askerler her zaman el altında bulunsun.
Görevin ikinci günü uzman çavus,astsubay ve asteğmenle kola ve lahmacununa batak (iskambil oyunu) oynadık. Oyun sonunda bütün hesap Eskişehir'li Astsubay Metin'e kalmıştı.
Bir gün askeri hastaneden geldik, saat 15-16 civarlarında idi. Hemen namaz kıldık, tabii karakolumuzda sular kesik olduğu için biraz zor oldu. Elektrik de kesik olduğu için karanlıkta kalmıştık. Birden içtima sesi duyuldu. Hepimiz bu sesten korkardık çünkü içtima demek azar ve işkence zamanı demektir.
Yemek yapmayı bilmedğim halde bana zorla yemek yaptırıyorlar. Gece nöbet tutuyorum, gündüz aşhaneye bakıyorum. Karamürsel'de erlere 5 sivil aşçı yemek yaparken Arnavutköy Karaburun'da bir tane er aşçı yemek yapmayı bilmedigi için aşağılanıyor ve hakarete maruz kalıyor.
Şikayet edersek haberlerinin olmasından korkuyoruz, askerliğimizi yakaçaklarından korkuyoruz. Sanki bir acık cezaevindeyiz. 9 hafta çarşım kesildi.
Bahriyeli miyiz, inşaatçı mıyız, temizlik elemanı mıyız, neyiz biz?
Sıra benden geçti. Benden sonraki ikinci askerin gayri ihtiyari erkekliği uyanmış. Kontrolü yapan İstanbul Fatih'te oturduğunu hatırladığım çavuşun "lan sende olandan bizde yok mu" deyip savurduğu yumruk, askerin kendini geri çekmesi sonucu bir sonraki askerin çenesinde patladı. Asker (Mustafa Balyemez-Şanlıurfa) boş bulunduğu için çenesi çıktı. Askerin konuşamadığını farkedince çenesine ufak ufak vurarak yerine oturtmaya çalıştılar. Olmadı, revire gönderdiler. Sonrası İzmir Hatay Hastanesine git gel. O asker benimle beraber Kırkağaç'a dağıtım oldu. 17.bölüktü sanırım, çay ocağına vermişlerdi. Oradan da Mardin'e sürgüne gönderdiler.
Kısacası o arkadaş sapasağlam geldiği devlet evinden çenesi kayık olarak gönderildi. Sağ-salim babaocağına döndü mü bilmiyorum. En azından nefes alarak...
Aslında ben vatansever bir insanımdır. Askerde yaşadıklarım beni vatanımı sevmekten uzaklaştırmadı ama askerliğin mantıksızlığı beni hayretler içerisinde bıraktı.
1996 yılı 28 Şubat. İskenderun Deniz Eğitim Alayı.Saat 16 gibi Lumbarağzı'na geldim. Biraz kuyruk bekledikten sonra nihayet giriş yaptım. 18 saat yoldan sonra tam 6 saat ayakta anfilerin önünde hazırol vaziyetinde bekledik. Saat 22'de artık bizim işlemlerimize o gün başlamama kararı vermiş olacaklar ki koğuşlara uygun adım, marş marş gittik. Herkes bulduğu yere yatıverdi ama uyumak ne mümkün. Usta askerler sırf hava atmak için koğuşlarda sabaha kadar muhabbet ettiler. 18 saat süren uykusuz yolculuktan sonra bir de bunların yüzünden sabahladık.
En son Çukurca'ya doğru intikale başladık. Şırnak Beton Karakolunda ilk mola verildiğinde abim ve arkadaşları çay demlemişler, beni de çağırdılar. Beraber sohbet edip karnımızı doyurduktan sonra istirahat ettik. Sabah tekrar Çukurca'ya doğru yola çıkmak için araçlara bindik