Ana Sayfa Feminist Pencere “Aslında polisiyecilik oynuyoruz” / Ayfer Çalıkıran ile söyleşi
Televizyonların gün ortası kuşağında canlı yayınlanan programlar, izleyicilerin önemli bir kısmının ev kadınlarından oluştuğu varsayımıyla, “kadın programları” olarak da anılıyor. Bu kuşakta yer alan, Müge Anlı ile Tatlı Sert, Balçiçek İlter ile Olay Yeri, Serap Paköz’ün sunduğu Gerçeğin Peşinde gibi reality şovların ise hatırı sayılır bir izleyici kitlesi var. Söz konusu programların içeriği, polisiye bir vakanın ve ona bağlı olarak özel hayatların teşhirine dayanıyor: Faili meçhul kalmış bir cinayet, kayıplara karışan bir yetişkin ya da ergen, dolandırıcılık olayları, faili belli ama adaletin kayıtsız kaldığı taciz ve tecavüzler vb. Tahmin edebileceğiniz gibi bu olayların mağduru çoğunlukla ya kadınlar ya da çocuklar. Reality şovların arka planını, işin mutfağında görev yapan gazeteci Ayfer Çalıkıran* ile konuştuk.
Konular beş gün-on gün işlendikten sonra çöp oluyor; sonra seyircinin ilgisini çekecek daha güçlü bir tema bulunması gerekiyor. Orada da şöyle bir problem var: Özellikle cinayet mevzubahis olduğunda, ki en çok ilgi gören onlar, izleyici olayı hemen kavrayamıyor; olayın içerisine girmesi vakit alıyor. En güçlü temaların bile izlenme oranlarının artması için belli bir süre geçmesi lazım.
Anlık reyting diye bir şey de var. Halk bu vakayı satın alıyor mu almıyor mu; dakika dakika takip edebiliyoruz bunu..Reytingleri hava koşulları bile etkiliyor; güneşli günlerde izlenme oranları düşüyor. Başlangıçta pek izlenmeyen bir dosyanın, konu oturduğunda programı sürüklediği de oluyor. Neredeyse bir hafta geçmesi gerekiyor bunun için. Bahsettiğim Ecem dosyasında da böyle oldu. Olayın kendisi çok karmaşıktı; bir genç kız kayıp, işin içinde definecilik var, intihar ettiği söylenen bir anne var. Ecem ile annesi Esra’nın güzel kadınlar olması da reytingler üzerinde etkili oldu. Medyada bir güzellik fetişizmi de var. Gerek televizyonda gerekse yazılı basında güzel insanların başına gelenler her zaman daha çok ilgi topluyor.
Reality şovları izlerken dikkatimi en çok çeken şey, eski kayıp vakalarının sıklıkla görülmesiydi. En çok da kadınlar ve çocuklar kayıp. Aradan o kadar uzun bir zaman geçmiş ki artık çoktan ölmüş (ya da öldürülmüş) ve bir yere gömülmüş olabileceklerini düşündüm. Katilleri de ortalıkta dolaşıyor çünkü ceset yoksa cinayet soruşturması da yapılmıyor.. Belki kadın cinayetlerine, şüpheli intiharlara, bu kayıp vakalarını da eklemeliyiz. Yalnız bir programda -belki de Olay Yeri’nde- şöyle bir şey söylendi: Mahkeme ilk kez, maktulün cesedi bulunamadığı halde eldeki delillerden bunun bir cinayet olduğuna hükmetmiş.
Mahkeme kararı, kayıp bir avukatla ilgiliydi. Kendi vakalarımız adına biz de çok heyecanlanmıştık. İzlemiş olabilirsin, bizim de buna benzer bir kayıp Melike vakası vardı elimizde… Melike, altı yıl kadar önce, 12 yaşındayken kaybolmuş. Annesi daha önce de başka programlara katılarak kızını aramış ama ne dirisine ne de ölüsüne ulaşamamış. Kaybolduktan beş gün sonra, Flash TV’deki annesine telefon ederek “evden kendi isteğimle ayrıldım; beni aramayın” demiş; oysa yakın bir adreste, ailenin de şüphelendiği kişiler tarafından alıkonulduğu anlaşılmış. Emniyet zamanında telefon sinyali araştırması yapmadığı için o tarihte yeri tespit edilememiş. Polisler bu ciddi ihmalden dolayı yargılanmış fakat beraat etmişler.
gün ortası kuşağı
Bi' ÖncekiPatriyarkada bu hafta: 26 Mayıs – 1 Haziran
Bi' SonrakiGöç’ten Cebimdeki Taşlar’a / Sofya Kurban ile söyleşi