Cüneyt Arkın’ın 6 Nisan 1968’de kızına yazdığı mektup
Bu haber 02 Temmuz 2016 - 13:20 'de eklendi ve 2.855 kez görüntülendi.
Cüneyt Arkın’ın 6 Nisan 1968’de kızına yazdığı mektup ortaya çıktı. Eşi Güler ile boşanma noktasında olan Cüneyt Arkın, 2 yaşındaki Filiz’e, 18 yaşına gelince okuması için bir mektup yazdı. İşte Cüneyt Arkın’ın 48 yıl sonra ortaya çıkan duygusal mektubu…
Cüneyt Arkın ile eşi Güler arasındaki anlaşmazlığın tohumları bundan üç yıl önce atıldı. O sıralarda bir gazetenin «Cüneyt Arkın’ın, eşinden boşanıp Zeynep Aksu ile evleneceğine» dair verdiği haber, ortalığı bir anda karıştırdı, karı-koca şiddetli bir ağız münakaşası ile bugün aralarında bulunan uçurumun ilk işaretini verdiler. Sonra söylentiler, skandallar birbirini kovalamaya başladı. Artık gazetelerin, mecmuaların sayfalarında Cüneyt Arkın’ın maceralarına ait haberler baş köşeyi işgal ediyordu.
Bunların hangisi doğru, hangisi yanlış, tahkike imkan yoktu. Belki Cüneyt haklıydı, belki de eşi Güler… Nihayet geçen yıl, genç kadın Levent’teki evini terk etti, babasının Suadiye’deki evine sığındı. Araya dostları girdiler, «Yapmayın, etmeyin, ayıptır» dediler ve ikisini barıştırdılar.
Fakat bu zoraki beraberlik pek uzun sürmedi. Güler Cüreklibatır, Ses mecmuasında çıkan, bir gece kulübünde çekilmiş fotoğraf yüzünden gürültülü, polis romanlarına, filmlere konu olacak bir şekilde evini ikinci defa terk etti, tekrar «baba evine» yerleşti…
Cüneyt Arkın bundan yirmi gün önce avukatına kızı Filiz’e 18 yaşını bitirdiği gün verilmek üzere beş daktilo sayfası uzunluğunda bir mektup bıraktı. Gayesi,
ileride kızına karşı kendini savunmaktı. Kızının bir gün karşısına geçip «Baba, sen anneme bunları nasıl yaptın, utanmadın mı?» demesinden çekiniyordu. Gerçekten de bir baba için geçmiş günahlarından ötürü çocukları tarafından suçlanmak acı, çok acı bir şeydi…
Canım yavrum Filiz’im
Sana bunları yazmamın bir sebebi var. Bugün 10 Mart 1968, Kurban Bayramı’nın birinci günü. Bugün yine annen seni bana göstermedi. Telefonları yüzüme kapıyor, mektuplarımı okumuyor.
Senden ayrılalı iki ay oldu. Seni bin yıl görmemiş gibi özledim. Artık tatlı yüzün, yavaş yavaş hafızamdan siliniyor, göğsüme dokunan o küçücük elinin sıcaklığı azaldı. Günlerdir cehennemin dibindeymiş gibi acılar içindeyim. Nedense bayram insanları daha hassas yapıyor. Akşama kadar sokakta balon uçuran çocukların çığlıklarına kulaklarımı tıkadım. Bin kere adını fısıldadım, bin kere Allah’a dua ettim seni bana göstersin diye. Korkular içinde sana geldim. Bana kapıyı açmayacaklarını bile bile…
En baştan başlayacağım…
Annenle elleri kitap dolu, zayıf, elmacık kemikleri çıkık, uzun saçlı, yeşil gözlü bir delikanlı iken tanıştım. Sevgi arıyordum. Anneni buldum, incecik bir yüzü, ufak benekli iri gözleri vardı. Bana her şeyini verdi. Onunla güzeldim. Toprağımdı, güneşimdi, su üzerinde kayan bir çiçek gibi yürürdü yanımda. Eskişehir’de hastalarımı, acımı, kötü yemeğimi paylaştı.
Ah çocuğum! Dünya onun sevgili yüzü için yaratılmıştı sanki. Sonra garip bir tesadüf oldu. Eskişehir’e gelen bir film ekibiyle tanıştım. Annenin ve benim Sağlık Bakanlığı’na 80 bin lira borcumuz vardı. Yaşadığım hayatı umutsuzluğa götüren, beni korkutan, erkek olarak üzen bir sorumluluktu bu borç. O zaman bu umutsuzluk önünde kendimi ortaya koymam gerektiğini düşündüm.
Duru Film’e küçük bir rol için günlerce gidip geldim. Resimlerimi çekmek istediler. Beni birisinin önüne katıp Taksim Parkı’na gönderdiler. Artık ona tabi olmuştum. İki yıl doktorluk yapan insan için delice bir acıydı bu. Ne yapacağımı bilmiyordum.
Odama girerken ceketini ilikleyen 50 yaşındaki hastalarımı düşünüyor, bana gösterdikleri saygıdan utanıyordum. Eve gelip eşyalarımı topladım, annene Anadolu’ya gideceğimi söyledim. Bana karşı koydu, «Başarmalısın, başaracaksın» dedi. Tekrar çileli günler başladı. Annen tek gücüm, tek dayanağımdı. İlk filmime başladığım zaman içim bomboştu. Subay trençkotum eskimiş, ayakkabılarım su alıyordu. Günlerimi bir sandviçle geçiriyordum. Annen hem operada çalışmak, hem okula gitmek zorunda kaldı, içkiye alıştığım, doymamacasına içtiğim günlerdi. Dünya bana haksızlık etmişti.
Yağmurlu bir gündü, ince trençkotumun altında üşüyordum. Ayaklarım sırılsıklam olmuştu. Evden kahvaltısız çıktığım için midem acaip bir şekilde kaynıyordu. Paramı saydım, ancak yola yetecekti. Taksim’e geldiğimde fırın taze ekmek çıkarıyordu. Bir ekmek aldım ve onu yedim.
– «Ayrılır ayrılmaz Zeynep Aksu ile evlenecekmişim.»
– «Selda Alkor ile Bursa’da maceralarımız olmuş.»
– «Evli bir kadınla ilişkilerim varmış.»
İnsanlar başkalarının hayatlarıyla oynamaya, onların mutluluğunu yıkmaya bayılırlar. Benim yüreğimin dünyada bundan daha fazla iğrendiği başka şey yoktur. Annenin son iki yıldır bana gösterdiği korkunç sahnelerde kendisinden çok teyzen Gül’ün ve çevresinin payı vardır.
Annen dışarıda görev almak istiyordu. Kırklareli’ne tayini çıktı. «Kendime güvenim gelir, oyalanırım» diyordu. Doğru söylemediğini biliyordum, gitmek istemiyordu ama, «Gitmem gerek» diye dayatıyordu.
bilmiyordum. Neden razı olduğumu da… Ama o günler ölümüme bile razı olacak
Elimin kolumun neden zincirlendiğini, utanç ve azap içinde ona yazdığım güzel mektupları neden yırttığımı, Kırklareli’ne gidemeyip belki bin kere yoldan neden
Ah çocuğum! Annenin benim yanımdan başka bir yerde mutlu olabileceğini bilsem… Buna inanabilsem… Filiz’im. Bugüne kadar sevgime bağlı kalmak için her şeye katlandım. Bir yerde artık annene de karşı çıkmak zorundayım. Bunca haksızlığa