23 yıldır dinmeyen acı HOCALI / Selcan TAŞÇI : Yazı Dizileri | Genel & Güncel Konular - GuncelMeydan
23 yıldır dinmeyen acı HOCALI / Selcan TAŞÇI
gönderen Balasagun » Pzt Şub 23, 2015 15:41
Türk oldukları için katledildiler
Azerbaycan İstanbul Başkonsolosu Büyükelçi Hasan Sultanoğlu Zeynalov anlatıyor:
Selcan Taşçı Yazıyor
Ermeni işgalcilerin, 1992 yılında, Rus tankları, toplar, zırhlı araçlar ve roketlerle girdikleri, ulaşım ve iletişim yolları kesilmiş, savunmasız haldeki Hocalı’da, resmi rakamlara göre 63’ü çocuk, 106’sı kadın ve 70’i yaşlı 613 kişiyi öldürdüğü, 1275 kişiyi rehin aldığı, 487 kişinin sakat kaldığı ve 68’i kadın, 28’i çocuk olmak üzere 150 kişinin hala kayıp kayıp olduğu vahşet ile 1914-15 yıllarında Anadolu’da yaşanan mezalim arasında bağ bulunduğunu ifade eden Sultanoğlu “Büyük Ermenistan hayalleri ile hareket eden Ermenilerin düşüncesi, tarzı ve yöntemi her iki halde aynı olmuştur; Türkü Türk olduğu için yaşadığı tarihi topraklardan zorla çıkarmak, gerekirse çocuk, kadın, yaşlı demeden hunharca katletmek” diyor...
Doğup büyüdükleri evlerinde, henüz kan/nefret değmemiş hatıralarının üzerinde katilleri oturuyorken; işgal altındayken Karabağ hâlâ, kuru kuruya anmak ruhlarının ızdırabını dindirmeye yeter mi bilmem ama Hocalı şehitlerinin unutulmasına izin vermeyeceğiz bu yıl da.
Bu yıl da hatırlatacağız kafa derisi yüzülen Telinan Enveroğlu Orucov’un dramını... Bu yılda yazacağız tecavüze uğradıktan sonra gözleri çıkarılan Fitnat Ehedkızı Hasanov’un çığlığını... Gözleri ve göğüsleri kesilen Dilara Oruçgızı Nuraliyeva’yı, elleri telle bağlanarak kafası kesilen Hafiz Yusufoğlu Nuriyev’i, cinsel uzuvları kesildikten sonra yakılmış İkbal Kuluoğlu Aslanov’u, üç yaşında diri diri yakılan Agyar Salmanoğlu İmam’ı bu yıl da sokacağız gözünüze...
Ama önce söz, ateşin düştüğü yerde; Azerbaycan’da...
Türkiye’nin “Ermeni açılımı” na kalkıştığı 2009 yılından, Kars’ta görev yaptığı dönemden bu yana tanıdığım ve Anı’da ellerinde “Büyük Ermenistan” haritalarıyla dolananlarla, gözünün Ağrı’da olduğunu gizlemeyen Ermenistan’a sınırımızı açmaya çalışanlarla, “özür” cülerle, soykırım iftiracılarıyla mücadelesine yakından şahit olduğum Azerbaycan İstanbul Başkonsolosu Büyükelçi Hasan Sultanoğlu Zeynalov anlatıyor “insanlığa karşı işlenmiş cinayet” dediği Hocalı’da -aslında- ne yaşandığını:
“25 Şubat’ı 26 Şubat’a bağlayan gece Azerbaycan Cumhuriyetinin Dağlık Karabağ bölgesindeki Hocalı kasabasında 83 çocuk, 106 kadın ve 70’den fazla yaşlı dahil olmak üzere toplam 613 sivil Ermenistan silahlı kuvvetleri tarafından katledilmiştir.
Hocalı’da Ermenistan tarafından yapılmış bu toplu katliam Aralık 1948’de Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından kabul edilmiş Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi’ndeki soykırım tanımına tam olarak uymaktadır. 10’dan çok ülke Hocalı’da baş vermiş hadiseleri soykırımı olarak tanımıştır. Çok sayıda tanığın, tanık ifadelerinin, fotoğraf ve video görüntülerinin olmasına rağmen Ermenistan Hocalı’a yaptığı soykırımı hâlâ itiraf etmemiş, bundan dolayı özür bile dilememiştir. Bu vahim olayları planlayarak hayata geçirenler ise hâlâ cezalarını almamış, aksine Ermenistan’da ve Ermenistan tarafından işgal edilmiş Azerbaycan topraklarında kurulmuş illegal rejimin yönetiminde yer almışlar.”
Ermenilerin, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’nin (SSCB) çöküş sürecinde ülkeye yayılan ağır siyasi durum ve istikrarsızlığı kendi çıkarları doğrultusunda kullandıklarını hatırlatan Sultanoğlu, Karabağ’ın kaderindeki en önemli kırılmalardan birinin Gorbaçov’un Haydar Aliyev’i istifaya zorlaması sonrası yaşandığını savunuyor:
“Totaliter rejimin yürüttüğü politikalar neticesinde ülkede istikrar bozulmuş, ekonomi çökme eşiğine gelmiş, halk çeşitli zorluklarla karşı karşıya kaldı. İdari otoritesini kaybeden Sovyet yönetimi bu durumdan çıkmak için çözüm aradı ama bulamadı. Bu durumu kendi çıkarları açısından fırsat bilen Ermenistan ve diaspora Ermenileri Azerbaycan’ın tarihi topraklarının Azerbaycan’dan koparılarak Ermenistan’a verilmesi için faaliyete geçtiler.
Haydar Aliyev’i istifaya zorlayan Mihail Gorbaçov’un atadığı
idareciler, Azerbaycan’ı silahsızlandırarak, Sovyet ordusunun desteklediği Ermeni işgalciler karşısında savunmasız bıraktı.
Aliyev’e istifa baskısı
Ermeniler Azerbaycan’ın nadide bölgelerinden olan Dağlık Karabağ bölgesini Ermenistan’a bağlayarak ” Büyük Ermenistan “ yaratma planının önemli bir halkasını hayata geçirmek istiyorlardı. Lakin Ermeniler ve Ermeni diasporasının satın aldığı SSCB lideri Mihail Gorbaçov çok iyi biliyordu ki, Politbüro üyesi olan ve Sovyetler Birliği’nin Bakanlar Kurulu başkanının birinci yardımcısı görevinde çalışan Azerbaycan’ın büyük oğlu Haydar Aliyev görev başında olduğu sürece onların planları yürüyemezdi. Hedeflerine ulaşamazlardı. Bu yüzden Haydar Aliyev’e çeşitli baskılar uygulamaya başladılar ve neticede -zorla- istifa ettirdiler. Bu istifadan sonra Dağlık Karabağ’ın Azerbaycan’dan koparılarak Ermenistan’a verilmesi faaliyeti açık ve daha geniş şekil almaya başladı...”
Dağlık Karabağ’ın Ermenistan’la birleştirilmesine itiraz eden Azerbaycan Türkleri’nin “Ermenilere ve onları destekleyen Sovyet totaliter rejimine karşı sımsıkı birleşerek” vatanları için nasıl mücadele kararı aldıklarını anlatan Sultanoğlu, 200 binden fazla Azerbaycan Türkü’nün göç etmek zorunda kaldığı katliamların bizzat “Ermeni aydınlar(!)”ca kışkırtıldığını belirtiyor:
“Sovyet yönetimi ve onun başkanı Mihail Gorbaçov Azerbaycan halkının bu mücadelesini geçtiğimiz Ocak ayında 25. yıldönümünü andığımız Kanlı Ocak ve bu türden diğer olaylarla kırmaya çalışsa da bunu başaramadı. Aksine bu olaylar Azerbaycan’da özgürlük ve milli hareket dalgasını daha da güçlendirdi.
Sovyet yönetiminin ileri gelenlerini çeşitli yöntemlerle ele almaya çalışan, Politbüro’ya ve Gorbaçov’a yakınlığı ile bilinen Abel Aganbegyan’ın, Georgi Şahnazarov’un, Ermeni ” entelektüelleri “ Zori Balayan’ın, Silva Kaputikyan’ın, Sero Hanzadyan’ın ve Ermeni diaspora mensuplarının tetikledikleri Dağlık Karabağ sorunu çok geçmeden Ermenistan’ın ve Azerbaycan’ın Dağlık Karabağ’da yaşayan ermeni nüfusunun Azerbaycan Türklerine karşı silahlı saldırılarına, çeteler halinde Azerbaycanlıların yaşadıkları köy ve mahallelere silahlı baskınlarına dönüştü.”
Azerbaycan İstanbul Başkonsolosu Sultanoğlu, 1987-88 yıllarından Sovyetler Birliği’nin çöküşüne dek (Aralık 1991) geçen zaman zarfında Ermenistan’da ve Azerbaycan’ın Dağlık Karabağ bölgesinde Ermeni çeteleri tarafından yüzlerce Azerbaycanlı’nın “sadece Türk oldukları için” katledildiğini ifade ediyor. Sultanoğlu’na göre bu zulüm ile 1915’te Anadolu’sundaki Ermeni mezalimi arasında hiçbir fark yok:
1915’ten farkı yok
“Tarihe baktığımızda, bu olaylarla 1914-15 yıllarında Osmanlıda Ermeniler tarafından çıkarılmış kanlı olaylar arasında ne kadar benzerliklerin olduğunu fark etmemek mümkün değildir. Ütopik ” Büyük Ermenistan “ kurma hayalleri ile hareket eden Ermenilerin düşüncesi, tarzı ve yöntemi her iki halde aynı olmuştur - Türkü Türk olduğu için yaşadığı tarihi topraklardan zorla çıkarmak, gerekirse çocuk, kadın, yaşlı demeden hunharca katletmek...”
Ermenistan’da yaşayan 200 bini aşkın Azerbaycan Türkü maruz kaldıkları ayrımcılık ve şiddet sebebiyle 1988-89 yıllarında evlerini terk etmeye mecbur edilerek mülteci olarak Azerbaycan’a göç ettiler. Yüzlerce soydaşımız Ermenistan’da katledilirken, bir çoğu da göç esnasında soğuktan ve çeşitli sebeplerden hayatını kaybetti. Dağlık Karabağ’da da aynı yöntemlere el atan Ermeniler, bu kadim Türk yurdundaki Azerbaycan Türklerini silahlı saldırılarla köy ve kasabalarını terke zorladı...
YARIN: BATILI ÜLKELERİN ROLÜ
Selcan TAŞÇI, 23 Şubat 2015
Re: 23 yıldır dinmeyen acı HOCALI / Selcan TAŞÇI
gönderen Balasagun » Sal Şub 24, 2015 21:16
Azatlık için savaşırız
“Hocalı için adalet” sağlamak üzere yürütülen diplomatik mücadele sonuç vermezse, ‘askeri çözüm’ masada!
BM’nin, aradan 23 yıl geçmesine rağmen Hocalı soykırımı ve Karabağ’da devam eden işgal konusunda Ermenistan’a yaptırım öngören kararlarından hiçbirini uygulamadığını hatırlatan Sultanoğlu “Herkes bilsin ki barış görüşmeleri sonuç vermezse Azerbaycan kendi toprak bütünlüğünü askeri çözüm de dahil olmakla istenilen yolla sağlayacak, işgal altındaki topraklarını azad edecektir” diyor.
Azerbaycan İstanbul Başkonsolosu Büyükelçi Hasan Sultanoğlu Zeynalov ile Hocalı’yı, o küçücük kasabada silahsız, korunmasız halde kıstırılan Türklere uygulanan soykırımı konuşmaya devam ediyoruz.
Sultanoğlu’na göre Ermenilerin bu katliama cesaret edebilmelerinin temelinde “Sovyet desteği” var:
“Sovyetler Birliği’nin o dönemki yönetimi ve Moskova’dan Gorbaçov tarafından atanmış Azerbaycan yöneticilerinin yürüttükleri siyaset sonucu, ülkedeki idari kriz, siyasi istikrarsızlık, ekonomik çöküş, işsizlik, hiperenflasyon, yüz binlerce mültecinin olması, ordunun Moskova’dan verilen emirlere tabi tutulması ve Sovyet yönetiminin kararı ile Azerbaycan’daki Türklerin av tüfeklerinin bile zorla toplanması Azerbaycan’ın Ermenistan’a karşı koyabilmesinde zorluklar yarattı. Ermenistan ise Sovyet ordusunun silahlarıyla donatıldı. Azerbaycan üzerindeki askeri baskısı arttı. Tepeden tırnağa silahlanmış olmasından ruhlanmış olmalı ki, sistemli hücumlara başladı.”
Ve o gece...Ne konuşmak kolay ne yazmak; insanlığın cenaze töreniydi kaldırılan Hocalı’dan;
“1992 yılı 25 Şubat’ını 26 Şubat’a bağlayan gecede baş vermiş ve yüzlerce Azerbaycan Türkü’nün sadece etnik kimliğinden dolayı hunharca katledildiği Hocalı’daki soykırım, bu hücumlardan sadece birinin sonucunda meydana geldi. Dağlık Karabağ’ın hâkim konumdaki önemli tepelerinden birinde, stratejik mevkide olan Hocalı önemli bir askeri hedefti. Kasaba aylarca top ateşine tutulmuş, abluka altına alınmış ve etrafıyla bağlantısı kesilmişti. 26 Şubat’a geçen gece, Ermeniler, Rus 366. Sovyet Mekanize Alayı’nın da desteği ile Hocalı kasabasına girerek kadın, çocuk, erkek ayrımı yapmadan, işkenceye varan yöntemlerle, eşine az rastlanır bir katliam yaptı. Yüzlerce kişiyi rehin aldılar. Hocalı’da amansızca katledilen 613 kişinin cesetleri üzerinde yapılan incelemeler, onlara işkence yapıldığını, bir çoğunun yakılmış olduğunu, gözlerinin oyulduğunu ortaya koydu.”
Peki ya “dünya” ?
Dünya 20. yüzyılın son çeyreğinde tanık olduğu bu dehşeti nasıl karşıladı?
“Ciddi bir tepki göstermediler” diyor Sultanoğlu:
“Bu tutum Ermenistan’ı daha da cesaretlendirdi. Azerbaycan’ın Dağlık Karabağ bölgesi ve etrafındaki 7 rayonu daha işgalin önünü açtı. Ermenistan’la Azerbaycan arasındaki savaş, 1994 yılına kadar devam etti. 1994 yılının Mayıs ayında, Haydar Aliyev iktidarında ateşkes sağlandı. Barış görüşmeleri, ABD, Fransa ve Rusya’nın eş başkanlığında kurulan AGİT Minsk Grubu gözetiminde 20 yılı aşkın süredir devam ediyor...”
Erivan’a baskı yok
Sultanoğlu, Azerbaycan’ın, topraklarında hâlâ “işgalci” durumdaki Ermenistan’la “barış” a razı olma gerekçelerini sıraladıktan sonra “ama” deyip ekliyor:
Verilen sözlerin hiçbiri tutulmadı:
“Azerbaycan’ın hedefi güçlü bir devlet ve güçlü ekonomi kurmak, kendimize güvenimizi artırmaktı. O zaman biz, uluslararası kamuoyunun adaleti yeniden tesis edeceğine, sağlayacağına inanıyorduk. Lakin yıllar geçtikçe gördük ki mesele, etrafında hareketlilik olsa da alınmış kararlar sadece kağıt üzerinde kalıyor.
1990’lı yılların başında Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi (BMGK) ‘Ermenistan’ın işgal ettiği Azerbaycan topraklarını hemen terk etmesini talep eden 4 karar’ kabul etti. Bundan başka, Avrupa Parlamentosu, Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi, İslam İşbirliği Teşkilatı ve diğer kurumların kararları da Azerbaycan’a destek niteliğinde çıktı. Lakin bütün bunlara rağmen topraklarımızdaki Ermenistan işgali devam etti. Bu da tecavüzkâr Ermenistan üzerinde uluslararası baskının olmadığını veya yetersiz olduğunu gösteriyor.”
BM çifte standardı
Karabağ’daki işgalin sonlanmamasının öncelikli nedeni Ermenistan’a dönük kayırmacılık politikası:
“BMGK’nın bazı kararlarının bir kaç saat veya gün içinde icra edilmeye başlandığı, uluslararası yaptırımların geniş uygulandığı günlerde yaşıyoruz. Oysa konseyin az önce bahsettiğim 4 kararının kabul edilmesinin üzerinden, 20 yıldan çok süre geçmesine rağmen işgalci Ermenistan’a karşı her hangi bir uluslararası yaptırım uygulanmadı. Peki neden bir devletin toprak bütünlüğünü temin etmek adına diğer devlete karşı hemen yaptırım uygulanıyor da, Azerbaycan’ın toprak bütünlüğünü ihlal etmiş Ermenistan’a karşı aynı yaklaşım sergilenmiyor?”
Azerbaycan’ın, topraklarının yüzde 20’sinin Ermenistan işgali altında olması ve bir milyonu aşkın Azerbaycanlı mültecinin göçüne rağmen 21 yıl içinde hızla gelişip güçlendiğini anlatan Sultanoğlu ‘azatlık için savaşmaktan çekinmeyiz’ diyor:
“Haydar Aliyev’in temelini attığı ve İlham Aliyev’in başarıyla devam ettirdiği Azerbaycan modeli, kendi meyvelerini vermektedir. Azerbaycan’ın, kendi topraklarını Ermenistan’ın işgalinden kurtarmaya gücü yeteceğine hiç bir şüphe yoktur. Azerbaycan’ın güçlü askeri potansiyeli, hazırlıklı ve verilen görevleri yerine getirebilecek güce malik ordusu var. Ermenistan da bunun bilincindedir. Topraklarını istenilen zaman askeri yolla alacak kudrete sahip olan Azerbaycan buna rağmen sorunun barış yolu ile çözülmesi için sürece sadıktır. Lakin herkes bilsin ki barış görüşmeleri sonuç vermezse, Azerbaycan kendi toprak bütünlüğünü askeri çözüm de dahil her yolla sağlayacak, işgal altındaki topraklarını azad edecektir.”
Türkiye’ye “2015” çağrı
Ermeni yalanlarına karşı Hocalı’yı birlikte anlatalım
Ermeni iftiralarının 100. Yılında, Azerbaycan Konsolosu’nun Türkiye’ye de bir çağrısı var:
“Bu yıl Ermenistan ve diasporası, dünyanın birçok ülkesinde çeşitli etkinlikler düzenleyerek dünya kamuoyunda yanlış algı yaratmak ve bunu daha da güçlendirmeye çalışıyor. Batı da buna destek oluyor. Lakin dünya kamuoyu; tanık, fotoğraf ve videolarla doğrulanmasına ve bu belgeler birçok ülkede yayınlanmasına rağmen, 23 yıl önce Ermenistan’ın Hocalı’da yaptığı vahşeti hâlâ görmezden geliyor. Ermenilerin yürüttükleri çirkin siyaset neticesinde, Ermeni yalanlarına uymayı, Hocalı hakikatlerine inanmaktan üstün tutuyor. Azerbaycan Cumhuriyeti, Ermenilerin Azerbaycan Türklerine karşı yaptıkları soykırım ve katliam olayları hakkında hakikatlerin dünya kamuoyuna iletilmesini, dünya devletlerinin parlamentoları ve uluslararası örgütler tarafından tanınmasını sağlamaya çalışıyor. Bu yönde bazı başarılar da kazandı. Düşünüyorum ki, sözde “Ermeni soykırımı” yalanlarının asılsız olduğunu göstermek adına Hocalı soykırımının tanınması kampanyasına Türkiye’nin de güçlü destek vermesi, dünya kamuoyunu aldatmaya çalışan Ermenilerin faaliyetini etkisiz hale getirebilmek için iyi bir fırsat olabilir. Ermenistan’ın ve Ermenilerin işgalcilik siyaseti yürüten, uluslararası hukuka saygısızlık eden, Hocalı ve daha nice kent ve köylerimizde soykırım vahşetlerine imza atan, ortak Türk tarihi, dini ve kültürel değerlerini imha eden bir devlet ve toplum olarak tanıtılması, sözde “Ermeni soykırımı” meselesinde dünya kamuoyuna doğru yolu gösterebilecek pusula olabilir. Bu yönde başarılı olmak için yeterince esas var, yeter ki her iki ülke hedefe doğru, birlikte ilerlesin.”
YARIN: TAŞ OLSA AĞLAR...
Selcan TAŞÇI, 24 Şubat 2015
gönderen Balasagun » Prş Şub 26, 2015 17:32
Ağdam yolunda,2 yaşındaki oğluyla birlikte, Ermeni katillerin saldırısına uğradıklarında 3 aylık hamileydi Rahila... Vücuduna isabet eden kurşunlardan biri göğsünü delip geçti, kucağındaki oğlunun bedenine girdi; küçük çocuk oracıkta can verdi.
Karnındaki doğmamış bebeği ise, Rahila’nın 4 mermi saplanmış bedeninde hayata sımsıkı tutundu ve soykırım gecesinden 6 ay sonra, sağlıkla doğdu; mucizenin adı oldu...
Cayır cayır yanıyordu Hocalı. Ve Ermeni canilerin insan aklının sınırlarını zorlayan işkencelerinin hedefindeki Azerbaycan Türkleri için, o andan sonra küllerinden doğabilmenin tek yolu vardı:
Rahila Guliyeva ve 22 yaşındaki kızı Zarife, Hocalı’nın işte o mucizeye beden olan Zümrüdüanka’ları.
İki yıl önce, Taksim’de bir otelin lobisinde tanıştım onlarla. İstanbul’dan dünyaya “Bu soykırım değilse, soykırım ne” diye haykırmaya, Fransa Cumhurbaşkanı’na yazdığı “Soykırımı tanıyın” mektubundan sonra, böyle bir insanın var olmadığını iddia eden Ermenistan’a da “Ben varım, hayattayım, işte buradayım ve o mektubu ben yazdım. Annem nasıl benim için yaşadıysa, ben de onun için yaşayacağım. Soykırımı tanıtana kadar yaşayacağım, çalışacağım...” demeye gelmişti Zarife.
25 Şubat 1992 gece yarısı, Hocalı’dan çıkıp, çoğu için “çıkışı” olmayan Ağdam yoluna girdiklerinde hamileydi Rahila Guliyeva. Zifiri karanlık... Soğuk dondurucu... Başka çıkış yoktu; yürümek zorundaydılar 20 kilometrelik çetin yolu.
2 yaşındaki oğlu Samir’i işaret ederek “Sen hamilesin, taşıyamazsın, onu bana ver” dedi, amcasının oğlu. Anne yüreği, “Onu benden iyi kimse koruyamaz” diyerek reddetti Rahila; daha da sıkı sarıldı oğluna.
Ormanda göz gözü görmüyordu; bir anda -nereden, nasıl geliyor anlamak mümkün değildi- kurşun yağmaya başladı vücutlarına. Rahila, vücudu kalkan olabilsin diye neredeyse içine sokacaktı Samir’i, öyle sardı, sarmaladı kolları.
Bir aile, 22 şehit
Vücuduna isabet eden dört kurşundan biri göğsünü delip geçtikten sonra kendini siper ettiği Samir’in bedenine saplandı. Sadece oğlunu değil, Rahila o gece, o ormanda, ailesinin Hocalı’dan çıkabilen bütün fertlerini kaybetti; tam 22 kişi:
Karnındaki doğmamış bebeği merak ediyorsunuz değil mi?
Annesinin kurşun yağmuruna tutulmuş bedeninde hayata sıkı sıkı sarıldı, ölmemiş olması, sağlıklı doğması-doğabilmesi; hepsi mucizeydi ve bu mucizeyi gerçekleştirmeyi başardı, soykırım gecesinden 6 ay sonra hiç görmediği ağabeyinin son nefesini verdiği ana kucağındaydı Zarife!
“Benim atam nerede”
Hayatının geri kalanını, çok büyük acılarla, Allah’ın ona armağan ettiği kocaman bir umudun arasında arafta geçiren Rahila devam ediyor:
“Şöyle bir şey hayal etmeye çalışın, ben her gün düşünüyorum ki benim iki yaşında oğlum orada şehit oldu. O iki yaşındaki oğlum, her gün düşünüyorum ki ’bugün üç yaşında olacaktı’, ’bugün dört yaşında olacaktı’, ’bugün üniversiteyi bitirmiş olabilirdi’, ’bugün asker olabilirdi’... Hep bunları düşünüyorum, o vakit çetinliklerim oluyor. Maddi-manevi zorlanıyorum. Bu zorlukların üstesinden gelemediğim zamanlar oluyor. Çok ağır, çok... Zarife çocukken çok sordu, ’Anne benim atam nerede? Herkesin atası var, kardeşi var benimkiler nerede? Ben niye tekim?’Biraz büyüdükten sonra ona şehitlerimizin resimlerini gösterdim. ’Bundan sonra ’BENİM ATAM NEREDE’ diye hiç sorma senin baban da bu şehitlerden biri, o vatan uğrunda şehit oldu’dedim. Zarife’nin hayatı oyuncaklarla değil şehit resimleriyle geçti. Çoğu zaman işten eve geldiğimde onu Hocalı şehitlerinin resimlerine bakarken buluyordum. Çok zordu...”
Tanıştığımızda 20 yaşındaydı Zarife, bugün 22’sinde...
“Çocuk değilim, her şeyi görüyorum” diyor;
“Hocalı’da yapılanın bir soykırım olduğunu da görüyorum ve bunun tanınması için Türkiye’den destek bekliyorum...”
YARIN: Ölülerimi hayvanlar yedi
Selcan TAŞÇI, 25 Şubat 2015
gönderen Balasagun » Prş Şub 26, 2015 17:44
Selcan TAŞÇI, 26 Şubat 2015