"Sen ne ayaksın ulan yıllar sonra ne işin var burada?" gibi yorumları duyar gibiyim. Evet buraları acayip boşlamıştım, çünkü hayatım o kadar yolundaydı ki, ne bileyim yazmaya ihtiyacım olmuyordu. Çünkü yazmak benim için bir kaçış gibi bir şeydi. Bir şeylerden kaçmam gerekmiyordu. Şimdi ise, gördüğüm her şeyden kaçmak istiyorum. Öyle şeyler yaptım ve yapıyorum ki, arkadaşlar kesinlikle büyük konuşmayın, benden size can bir tavsiye. Hiçbir şey için ama hiçbir şey için, asla yapmam demeyin. Bazen hayat sizi öyle bir duruma getiriyor ki, asla yapmam dediğiniz o şeyleri, seve seve, isteye isteye yapacak duruma geliyorsunuz. Bu şeyler genelde hoş şeyler olmuyor, insanın kendine olan saygısı bir anda sıfırlanabiliyor. Ben şu sıralar o durumdayım. Kendime hiçbir saygım kalmadı. Beni tanıyanlar bilirler, hayatım boyunca tek hedefim, iyi bir insan olmak ve öyle anılmaktı. Ama kontrolü öyle bir kaybettim ki, şu anda iyi biri insan olmaktan çok uzak bir yerlerdeyim. Belki bir gün eski halime dönebilirim, kim bilir.
Şimdi size dünden başlayıp, bu sabaha uzanan bir şey anlatacağım. Bir anı gibi, ama biraz garip, hafif mistik yönü de var.
Blogu bir süre bile takip ettiyseniz, ya da sosyal medya hesaplarımı takip ediyorsanız, bileceğiniz üzere, İstanbul'daki ev dışında, bir de Şile'de ev var. Ne zaman bir şeylerden kaçmak istesem, kendimi biraz rahatlatmak istesem, 3-4 günlüğüne oraya kaçıyorum. Geçen perşembe yine kaçtım.
Dün maç izlemek amacıyla daha merkezi bir yer olan Ağva'ya gitmeye karar verdim. Giderken Şuayipli diye bir köy var, orada durdum. Dedemin köyü orası. 2005 yılında kaybettiğimiz dayımın mezarı da o köyde. Ağva'ya gitmeden dayımı ziyaret etmek istedim. Her zaman yaptığım gibi, mezarın başına dikilip, konuşmaya başladım. Bunu ne zaman dayımı veya babaannemi ziyaret etsem yapıyorum. Çünkü bu beni rahatlatıyor ve gerçek şu ki, kaybettiğim insanlar arasında, en özlediklerim onlar. Belki duyuyorlar, belki de duymuyorlar bilmiyorum konuştuklarımı. Ama ben duyduklarını düşünmek istiyorum.
Neyse, son ziyaretimden bu yana hayatımda yaşanan gelişmeleri anlattım. Hatta son ziyaretimde ailemle birlikte ziyaret ettiğimiz için konuşmamıştım. Baya çok anlatacak şeyim vardı. Yaklaşık 30 dakika kadar orada durdum. Dayıma yaşadığım her şeyi anlattım. Defalarca keşke onunda fikrini alabilecek olmayı dilediğimi dile getirdim. Belki 7-8 defa.
Sonra işte Ağva'ya geçtim, maçı izledim vs. falan, buralar önemsiz.
Eve döndükten sonra saat 4'e kadar falan oturdum, sonra yattım. Ve dayımı rüyamda gördüm. O anda bulunduğum oda, o anki haliyle duruyordu. Hatta çay yapmaktan üşendiğim için, otellerden topladığım ufak nescafelerden yapıyordum, dayıma da ondan yapmıştım. Resmen karşımda oturuyordu. Her zaman giydiği tarzda, kahverengi tonlarında kareli bir gömlek, kot pantolonun içine sokulmuş ve kahverengi kemeri jilet gibi gözüküyordu. Yaşadığı hastalıktan dolayı genelde şişkin olan göbeği ise oldukça fit görünüyordu. Sonra konuşmaya başladık. Arkadaşlar rüya o kadar uzun geldi ki bana, gerçekten uyanmak istemedim hiç. Ve ettiğimiz sohbet, konuştuğumuz şeyler, resmen mezarı başında ona anlattıklarıma cevap verir nitelikteydi. Bana fikrini istediğim konulardaki fikirlerini anlattı. Çok güzeldi. Uyandığımda saat 09:23'tü.
Evet biliyorum, rüyalar bilinçaltımızın yarattığı şeyler. Dayımı o gece rüyamda görmemin sebebi, gerçekten onunla konuşmaya ihtiyacım olmasıydı. Fikrini istediğim konularda bana fikirlerini söylemesi de, onun bana ne akıl vereceğini bildiğimden kaynaklanıyordu. Çünkü içten içe, hayatta olsaydı bana ne tavsiye vereceğini biliyordum, tahmin ediyordum. Belki bunu kendini kandırmak diye düşünebilirsiniz, ama hiç alakası yok bence. Tabi isteyen, istediğini düşünmekte özgürdür.
Ben dayımı bilinçaltımın bir ürünü olarak değil, ihtiyaç anımda rüyama gelip bana yardımcı olan dayım olarak kabul etmek istiyorum. Buna inanmak istiyorum ve buna inanacağım. Eminim, tekrar görüşeceğiz.
Patates isterseniz rüyanıza gelebilir. Yeter ki isteyin.
kim yazmış? - Sercan Gülsümoğlu saat 12:21 ÖÖ 4 yorum:
"OĞLUM YÜZME BİLMEZDİ, SUYUN İÇİNDE NE YAPTI?"
Bugün yemek yemek için oturduğum bir yerde, televizyona normalde gösterdiğimden daha çok ilgi gösterdim. Haberler vardı, peş peşe, ardı arkası kesilmeden, onlarca kötü haber... En çok da şu son maden kazasıyla ilgili haberler dönüyordu. Fazlasıyla can sıkıcı, belli belirsiz, saçma sapan yeni bilgiler...
Hepimiz internet kullanan insanlarız, fotoğrafı mutlaka herhangi bir sosyal ağ hesabınızda görmüşsünüzdür. Güzel ninem, gözleri yaşlı bi tanecik ninem...
İhmaller, rantlar falan bunlara girmeyeceğim, hepimiz neyin ne olduğunu çok iyi biliyoruz...
Gecenin bu saatinde o teyzemin fotoğrafını ve yürekleri darmadağın eden o sözlerini tekrar gördüm ve bu beni çok fazla etkiledi. Yazmamın sebebi de bu aslına bakarsanız. Paylaşmam lazım, rahatlamam lazım. Bu kadar şey içimde patlamamalı.
Hep "Çok anneci." bir insan oldum. Anne sevgisinin ve annelerin çocuklarına duyduğu sevginin, dünya üzerinde hiçbir sevgiyle karşılaştırılamayacağını düşünüyorum. Belki de bu yüzden çok etkilendim. O yaşta bir annenin, içimi sızlatan görüntüsü, gözlerindeki o yaşlar, suratındaki şaşkınlık ifadesi beni mahvetti bu akşam.
İnsan ne yapar, ne düşünür böyle bir durumda? İki kuruş para için, canın gitmiş, yerin metrelerce altına girmiş. Bir kaza, bir ihmal, sonuçta bir şey olmuş ve sana bir haber gelmiş. 18 işçi mahsur kalmış ve bir tanesi senin oğlun. Gelen diğer haberler, madende suyun yükseldiği, işçilerin yaşama ihtimallerinin ne kadar düşük olduğu falan filan. Belki kimi aileler, suyun yüzeyinde dururlarsa, belki kurtarma ekipleri yetişir diye ümitlenirlerken, oradan bir annenin, canım ninemin yüreğindeki endişeyle birlikte sorduğu o soru: "Oğlum yüzme bilmezdi, suyun içinde ne yaptı?"
İnsan ne hisseder? Bu sorunun üstüne, sen düşünsene ninemin halini... Öldü mü, ölmedi mi? Bilmiyorsun... Hadi enkaz altında kalmadı, peki ya sular? Ya yüzme bilmiyorsa? Ölme ihtimallerinin yüksek olduğunu anlatan çevredeki boş boğazlı insanlar... Ama her şeye rağmen, insanın içinde olan o umut... Böyle bir durumda insan korkularına mı tutunur, yoksa o içindeki küçücük umuda mı tutulur? Bilmiyorum, bilmiyoruz. Yaşamadık çünkü. "Tahmin edebiliyorum." bile diyemeyiz, kimse edemez çünkü. Anneden başka, kimse...
Sayıp sövmekten başka elimizden hiçbir şey gelmemesi de, bize dokunması gereken bi mevzu... Ninemin gözünden düşen her damla yaş, bunun sorumlularına dert olarak, tasa olarak, ölüm olarak geri dönsün... O bile az... O ninemin gözünden düşen bir damla yaş kadar değerli ne var şu anda şu dünyada? Bizim gözümüzden düşenler onun milyonda biri eder mi?
Suçumuz yok, ihmal yok diyorlar ya bir de... Ama bunun illa ki sorumluları var. Tüm o sorumlu insanların iki yakası bir araya gelmesin, öldüklerinde yatacak yerleri olmasın, Allah bin türlü belalarını versin. Ama korkmasınlar, suçlu değillerse bu güzel dileklerim nasıl olsa havada kalır.
Bir de torba yasaymış, madenci maaşları ve çalışma koşulları iyileştirilmişmiş... Sikimin torbası.
Mr. Patates'i özlediniz mi yea? Ben çok özledim buraları. O sebepten, yazacak hiçbir şeyim olmamasına rağmen, zırvalamaya geldim azıcık.
Hayatımın "iş" denen bölümü bok gibi şu anda. Rehber lisansımı almış olsam da, şanssızlıklar yakamı bırakmıyor amk. Şimdi de IŞİD olayları falan yüzünden bir sürü iptaller falanlar filanlar, yine oturuyoruz evde. Bu aralar iddaa oynamaya iyice sardım. Yani artık biri sorduğunda "İçkisi, sigarası, kumarı var." dersiniz.
İkili ilişkilerden yana şansım hala bok gibi. İkili ilişki derken, aşk manasında. Yani elbette kafamda deli sorular var ama, hepsi cevapsız.
Müzik işlerini hala kovalıyoruz. Fakat artık kovalamaktan ciğerimiz soldu, bir türlü yakalayamadık. Stüdyoyu devrettiğimizden sebep, davul derslerine de nokta koymak zorunda kaldım.
Yeni ufuklara yelken açasım var ama, nereden bulacağım o ufukları şu an için bilemiyorum.
Çok güzel insanlar var etrafımda, çok güzel insanlar tanıdım. Bu mutluluk verici.
Şöyle bi yazdıklarıma baktım da, şu an neden mutlu gibi olduğumu sorguladım. Her şey bok gibiymiş resmen hayatımda. Ama koyverdim gitti. Çok takmamak lazım böyle şeyleri. Her şey olacağına varır.
Pollyanna Patates'i dinlediniz. Yazcam yine.
kim yazmış? - Sercan Gülsümoğlu saat 9:51 ÖS 1 yorum:
kim yazmış? - Sercan Gülsümoğlu saat 12:22 ÖÖ 10 yorum: