ozgur gundem | SEROKATÎ
Kategori arşivi: ozgur gundem
Türk-Kürt İlişkisinde İktidar ve Devlet Sorunu 1
05/01/2013 by ROJBAS
Kürt-Türk ilişkilerini çözümlemek belki de sosyolojinin en zor konusudur. Kürt sorununun çözümlenmesindeki güçlük bu ilişkinin mahiyetinin hiç bilinmemesi ve bilinmek istenmemesi kadar; yanlış, keyfe göre, hiçbir bilimsel temeli olmayan beylik laflarla kestirilip atılmak istenmesinden kaynaklanmaktadır. Bu nedenle savunma, sosyal bilimin tüm gücünü kullanarak ilişkiyi doğru belirlemeye ve bu temelde çözüme gitmeye büyük önem vermektedir. 15 Şubat 1925 soykırım komplosundan sonra stratejik olduğu kadar aynı ümmetten olmaya dayalı 900 yıllık tarihsel-toplumsal ilişkiler bir günde yok sayıldı. Tanrının ‘ol’ emriyle bile olmayacak şeylerin Kürtlere ilişkin olarak ‘yok ol’ deyince yok olacağı sanıldı. Avrupa faşizminin ideolojik temeli olan pozitivizimden kaynaklı bu en kaba metafizik materyalizm, iktidar hakimiyeti altında haklarında “imha ve inkâr” fermanı çıkarılınca, Kürtlerin kısa sürede yok olacağı inancına dayanır. Söz konusu olan, İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin Ermeni tasfiyesinde başarıyla uyguladığı düşünülen yöntemleri ve yaklaşımlarının Kürtler için de aynı sonucu vereceğine inanan aynı oluşumun kadro artıklarıdır. Bunlar kendi halkını ve ulusunu bu yalan ve inkâr siyasetine inandırdığı gibi dünyaya karşı da sanki Kürt diye bir olgu yokmuş gibi davranmaktan geri durmadılar.
Ulus-devlet modernizmi, bu tarih üzerine kırmızı bir inkâr çizgisi çekerek, tarihi sıfırdan yani kendisinden başlatmayı bilim sayar. Halkların kültürel gerçeğini inkâr etmeyi ulusçuluk sayan bu kültürel soykırım barbarlığını kesinkes bir tarafa bırakarak tarihi bilmeye çalışmak gerekir
Anadolu ve Mezopotamya’nın diyalektik bütünlüğü
Aynı gerçeklik tarih bilimi için de geçerlidir. Denilebilir ki çok az tarih ilişkisi, Anadolu ve Mezopotamya’da inşa edilen uygarlıklar ve devletlerin tarihindeki kadar kendi aralarında çok önemli bir diyalektiksel bütünlüğü ifade edecek güce sahiptir. İnsanlık tarihinin gelişmesinde Mezopotamya-Anadolu hattı bel kemiği niteliğindedir. Tarihin ilk uygarlıkları ve devletlerini kuran Mısır ve Sümer toplumundan günümüz toplum gerçekliğine kadar bu diyalektik bütünlük ve bel kemiği teşkil etme rolünü oynamaya devam etmektedir. Buna rağmen ulus-devlet modernizmi, bu tarih üzerine kırmızı bir inkâr çizgisi çekerek, tarihi sıfırdan yani kendisinden başlatmayı bilim sayar. Halkların kültürel gerçeğini inkâr etmeyi ulusçuluk sayan bu kültürel soykırım barbarlığını kesinkes bir tarafa bırakarak tarihi bilmeye çalışmak gerekir. Savunmam bu inkâr ve imha kültürünün iç yüzünü açığa çıkarmak için tarih çizgisini ısrarla sunmaya çalışmaktır.
Gerek sınıflı, kentli ve devletli uygarlık kültürü gerekse bu üçlüye karşı varlığını koruyan toplum kültürleri bir bütündür. Bütünlük hem birbirlerine karşıtlık temelinde hem de kendi içlerinde geçerlidir. Bu gerçeğe tarih boyunca en çok Anadolu ve Mezopotamya kültürleri arasında rastlamaktayız. Uygarlığın üst tabakaları için geçerli olan iktidar ve devlet olguları bu iki coğrafya için de hep iç içe olup bir bütünlük teşkil etmiştir. Bütünlük her alanda geçerlidir. Özellikle ekonomik, siyasal, kültürel alanlarda kendini hep belli eder. Sümer, Akad, Babil, Asur, Hitit, Mittani, Urartu, Med, Pers, Helen, Roma, Bizans, Osmanlı ve Türkiye Cumhuriyeti’ne kadar ana nehir halinde bütünsellik arz eden bir toplumsal kültür yaşanır. İster egemenler ister boyun eğdirilmişler açısından olsun bütünlük esastır. Bütünlükle birlikte kavranması gereken diğer husus yerel farklılıktır. Bütünlüğün olabilmesi için farklılık gerekir. Farklılığa dayanmayana bütünlük denmez; zoraki veya günümüz deyişiyle faşist tek tip yaşam denir.
Kürt-Türk ilişkilerinin tarihsel perspektifi
Tarih boyunca Kürt-Türk ilişkilerine bu tarihsel bütünlük içinde bakmak gerekir. Bu nedenle ilgili bölümlerde 1071 Malazgirt Savaşı’ndan 1919-1922 Anadolu ve Mezopotamya’daki ulusal kurtuluş savaşlarına kadarki süreç tanımlanmaya çalışıldı. Dikkat çekmekle yetiniyorum. Bu hususa şunun için ısrarla değiniyorum. Deniliyor ki tarihte belirgin bir Kürt egemenliği ve devlet sistemi oluşmamıştır. Bu zihniyete karşı bütünsellik ve farklılık kavramını tanımlamaya çalıştım. Sümerlerden günümüze kadar Anadolu’da ve Mezopotamya’da oluşan tüm uygarlıklarda, bu uygarlıklara yol açan iktidar ve devletlerde hükümranlık ortaktır. Bütünlük arz eder. Egemenliği ve devleti, ulus-devlet gibi düşünürsek büyük hatalara düşeriz. Ulus-devlet, kapitalizmin son yüzyılını aşmayan iktidar formudur. Binlerce yıllık iktidar formunda ulus-devlet geçersizdir. Yaygın egemenlik formu kent devleti ve evrensel imparatorluktur. Bunlarda da kültürler ortaklaşa temsil edilirler. Anadolu’daki ilk Hitit devleti Mezopotamyasız düşünülemez. Kaldı ki tarih Hitit prens, prenses ve kralıklarının Hurri kökenli yani proto-Kürt olduğunu kanıtlamış bulunmaktadır. Yine komşusu ve akrabası olan Mittaniler bu sefer Kuzey Mezopotamya merkezli ilk devlet olarak Hititlerle iç içedir. Birinin sınırının nerede başladığı, diğerininkinin nerede bittiği belli değildir. Asur ve Urartularda da aynı gerçeklik söz konusudur. Med-Persler zaten iyice gelişip yaygınlaşmışlardır. Helen, Roma, Bizans ve Osmanlı’da da aynı gerçeğin yaşandığını iyi bilmekteyiz. Sadece iktidar ve devlet kültüründe değil, tüm toplumsal kültür alanlarında benzer ortaklıklar yaşanır. İslamiyet, Hristiyanlık ve Musevilik aynı kökenli dinlerdir. Kültürel ortaklığın en belirgin örneğini teşkil ederler. Batı kapitalist modernitesi Ortadoğu kültürlerinde ulus-devlet formunu bilinçli olarak egemen kıldı. Eskiden hep tek evrensel imparatorluk formuyla temsil edilen iktidar ve devlet olgusu yerine birbirlerine karşıtlaştırılarak onlarca parçaya bölünüp inşa edilen zayıf ulus-devletler temelinde Ortadoğu’nun kültürel parçalanması ve yeni sömürgeleştirilmesi sağlanmıştır. Böylelikle bölge, kapitalist sistemin hegemonyası altına alınmıştır. Bir alt hegemonik güç olarak inşa edilen Türkiye Cumhuriyeti bile, dayandığı temel olan Misak-ı Milli’den en önemli parçalardan biri olan Musul-Kerkük yani Güney Kürdistan’dan kopartılarak topal ördek misali daha doğuşunda topal bir şekilde yaşamaya mahkûm edilmiştir. Geleneksel Anadolu ve Mezopotamya bütünlüğü bilinçli olarak hem de birbirlerini inkâr ve karşıtlık temelinde parçalanmıştır. Bütünlük, faşist tek tip yaşama kurban edilirken, bütün farklı kültürler de inkâr ve imhaya yatırılarak yokluğa terk edilmişlerdir.
“Kürt Sorunu ve Demokratik Ulus Çözümü” kitabından alınmıştır
‘Mesele Esir Düşmekte değil Teslim Olmamakta Bütün Mesele…’ Veysi SARISOZEN
17/10/2012 by ROJBAS
Esir edildiği ve HPG’li olduğu iddia edilen bir resim AKP medyasında yayınlandı. Elleri arkadan bağlanmış esire, üniformalı bir adam, “yemek” değil, bir lokma ekmek uzatmış.
Belli ki, o kişi silahsızlandırılmış. Etrafında yığınla asker. Savaş esirlerinin haklarını düzenleyen Cenevre Konvansiyonu, esirlerin aç bırakılamayacağını hükme bağlamış. Aynı zamanda esire işkence yapmayı da yasaklamış. Demek ki, aç bırakılan bir esirin ellerini arkasından kelepçelemek ve onun ağzına ekmek tıkıştırmak Cenevre Konvansiyonu’na göre esiri aşağılamak ve ona, maddi, manevi işkence yapmak anlamına geliyor.
HPG, bugüne kadar pek çok askeri esir aldı. Aralarında rütbeliler de vardı. Bunlardan hiçbirine, onları aşağılayacak, manen ve maddeten acı verecek hiçbir muamele yapılmadığı bizzat bu esirler tarafından dile getirildi. Şimdiye kadar hiçbirinin yukarda sözü edilene benzer bir görüntüsü HPG tarafından yayınlanmadı.
Resim bize yabancı değil. İkinci Dünya Savaşı’nda bildiğiniz gibi, ordular karşılıklı olarak birbirlerinden yüzbinleri aşan sayılarda esir aldılar. O esirler onbinlik gruplar halinde karşılıklı olarak görüntülendi. O görüntülerde hem Sovyet esir askerlerinin, hem de Nazi esir askerlerinin feci durumları, savaşın yarattığı çöküntü dile geldi. Ancak, Hitler Almanyası bu görüntülerle yetinmedi. O dönemin tarihini inceleyenler, tel örgülerle çevrilmiş esir kampında, Alman SS askerlerinin esir Sovyet askerlerine tel örgülerin gerisinden ekmek attıklarını gösteren propaganda filmlerini iyi bilirler. Aç bırakılan Sovyet askerleri bu ekmekleri alabilmek için birbirlerini çiğnemektedirler. Naziler böylece, iradesi kırılmış, açlıkla insanlığı kaybettirilmiş Kızılordu askerlerini akılları sıra aşağıladıklarını sandılar. Ama ben size bir öykü anlatayım. Yaşanmış bir öykü:
Nazi propagandası insanın “en zayıf anlarını” görselleştirerek, toplumu terörize etmeyi en etkili yöntem saymıştır. Örneğin, sözünü ettiğimiz toplama kamplarının gaz odalarında insanlık dışı deneylerle “tabii seleksiyonun” Nazi tarzı “kanıtlama” seansları düzenlemişlerdir. Gaz odasına, genç ve güçlü kadın ve erkeklerin yanı sıra, yaşlıları ve çocukları bir arada koymuşlar ve gaz verilirken onları izlemişlerdir: Yukardan fışkırtılan, ancak havadan ağır olan gaz aşağıdan yukarıya doğru yükselirken, can havliyle nasıl en altta çocukların kaldığını, onları yaşlıların, sonra kadınların izlediğini, nefes alabilmek için erkeklerin nasıl herkesi ezip en üste çıktığını, bunun da “güçlü olan ayakta kalır” faşist tezinin ispatı gibi propaganda edildiğini anlatan sayısız belge vardır.
“İhlas Haber Ajansı’nın servis ettiği, dün bazı gazetelerde yer alan fotoğraf olayı… Bence ‘cinsel olmayan müstehcene’ verilecek iyi bir örnektir.”
Ancak görüntüyü medyaya dağıtmak… Medyanın da bunu ‘İnsanlık dersi’ ya da ‘İşte vicdan’ gibi başlıklarla okurlarına sunması müstehcen bir davranış değildir de nedir?
Olmazdı. Ne İkinci Dünya Savaşı’nda Sovyetler ve Müttefikler Nazi ordusu mensuplarını böyle aşağıladılar; ne de otuz yıldır süren TSK-HPG savaşında Kürtler böyle bir yol izlediler.
ozgur gundem, Veysi Sarısözen altında yayınlandı.