Ana Sayfa » Yazarlar » Kabirdeki kimse kabirde cennete ya da cehenneme gideceğini bilir mi?
23.07.2016 354 Paylaş Tweetle Gönder
Kabirde kişiyi sorgulamak için Münker ve Nekir isminde iki sorgu meleği gelir. Şayet sorgulanan kişi mümin ise onların sorularına rahatlıkla cevap verir. Bu sorgu neticesinde takvalı müminin kabri genişler. Cennet bahçelerinden bir bahçe olur. Kabirden cennete bir pencere açılır, oradan kıyamete kadar cennet nimetlerini tadar da tadar.
Ancak ölen kişi mümin değilse yani inanmayan bir kimse ise Münker ve Nekir'den korkar ve sorulara doğru cevap veremez. Meleklere doğru cevap veremediği gibi aynı zaman da kabir onun üzerine daraltılır. Azap üzerine azap görür. Bunun da ötesinde cehennemdeki yeri günde iki defa ona gösterilir. Nitekim sevgili Peygamberimiz bir hadisi şerifinde bu hususla ilgili olarak şöyle buyurmaktadır:Kul kabrine konulup, yakınları da ondan ayrılınca ki, o geri dönenlerin ayak seslerini işitir. Kendisine iki melek (Münker ve Nekir) gelir. Onu oturtup: "Muhammed denen kimse hakkında ne diyordun?" diye sorarlar.
Kişi, Mümin ise bu soruya : "Şahadet ederim ki, o Allah'ın kulu ve elçisidir!" diye cevap verir. Ona: "Cehennemdeki yerine bak! Allah orayı cennette bir mekana tebdil etti." denir, (adam bakar) her ikisini de görür. Allah da ona, kabrinden cennette bakan bir pencere açar.
Eğer ölen kafir ve münafık ise, "sorduğunuz zatı bilmiyorum. Ben de herkesin söylediğini söylüyorum!" diye cevap verir. Kendisine, "Anlamadın ve uymadın denir. Sonra kulaklarının arasına demirden bir sopayla vurulur. (sopanın acısıyla) öyle bir çığlık atar ki onu insan ve cin dışındaki herkes duyar."
Ölünün taziyesi kaç gün yapılmalıdır?
Hz. Peygamber'in, Allah indinde ahiret gününde şefaatçi kılınacağı kesindir. Aynı şekilde Müslümanların günahlarından bir kısmının da onun hatırına ve onun talebi üzerine Allah tarafından bağışlanacaktır. Tabi Allah kime şefaat etmesine izin verirse Hz. Peygamber ona şefaat edecektir. Buna göre bir müminin bunu arzulaması ve bunun için "Ah! Keşke bana da şefaat etsen ya Rasulallah!" anlamında "Şefaat ya Rasulallah!" diye seslenmesi ve bu temennisini sesli olarak dile getirmesi caizdir.
Nitekim biz gündelik namazlarımızda Tahiyyatı okurken, "Selam sana ey Nebi!" diyoruz. Bununla temennimizi, arzumuzu ve tahassürümüzü dile getiriyoruz. Bu anlamda "Şefaat ya Rasulallah" demekte de bir sakınca yoktur. Bilakis güzel bir söz ve temennidir.
Sizi bir imtihan olarak kötülük ve iyilikle deneyeceğiz.
İnsanların en şerlisi, şerrinden korktukları için insanların kendisinden uzaklaştığı kimsedir.
Ya Rabbi bugün hiçbir konuda bizi nefsimize ve şeytana uydurma.
İslam'ın hükümleri, genel prensipleri ve emirleri uyarınca yapılması ve söylenmesi gereken her söz ve fiili tavsiye etmektir.
- Kim var orda? Hiç kimse yoktur ama onlar sanki birilerini görüyormuş gibi, belli aralıklarla hep seslenirlermiş... Böylece devamlı uyanık durduklarını ve vazife başında olduklarını duyururlarmış. Ayrıca bu askerler her saat başı nöbeti başka arkadaşlarına devrederlermiş. Bir gece, yine nöbet yerinden sesler duyar Padişah:
Biraz sonra saatinde değişmeyen nöbetçi, padişahın huzurundadır. Heyecan ve korku ile yüzü yerde beklemektedir.
O yiğit Mehmetçik utançla indirir mübarek başını. Ürkekliği iyice artar, söylemek istemez. Fakat padişahın ısrarı üzerine şöyle konuşur:
- Padişahım, benden sonraki nöbetçi ihtilâm olmuş. "Ben bu halde iken Halife-i Müslimîn'in korunmasında vazife alamam. Ne olur, sen benim yerime de nöbet tut, sonra da ben senin yerine tutarım' dedi. Ben de kabul ettim.
Mehmetçiğin bu inceliği Sultan Abdülhamid Han'ın çok hoşuna gider. Sabahleyin hemen gusülsüz nöbet tutmayan askeri huzuruna getirtir. Geceki davranışından duyduğu memnuniyetini ifade eder.