Ben Başka Bir Ben Olurken..
Uzun zaman oldu yazmayalı. Zaman çok çabuk geçiyor, bazen günleri karıştırıyorum, pazartesi ile cuma aynı benim için. Cumartesi, pazarı ayırt edebiliyorum çünkü Erdem evde oluyor, ailecek bir şeyler yapıyoruz. Ya dışarı çıkıyoruz ya da evde sevdiklerimizi ağırlıyoruz. Bir şekilde uçuyor gidiyor günler, takip etmek mümkün olmuyor çoğu zaman. Bugün şu işi yapacağım diye uyanıp hiç bir şey yapamadan yorgun düşerek geçiyor hayatım. Çok yorgunum, uykusuzum, uykusuzluktan başım ağrıyor!
Tüm bunlar olurken benim birtanelerim büyüyor! Çok hızlı büyüyorlar... Sabahtan akşama, akşamdan sabaha büyüyorlar. Ben de büyüyorum onlarla, her gün değişiyorum, yaşadığım her dakika başka bir insana dönüşüyorum. Zor günler geçirdim, geçiriyorum ama güneşi görebiliyorum, yolun sonunu kestirebiliyorum. Toparlanıyorum, toplanıyorum, yeşeriyorum. Kaybolduğum da oluyor tabi ki ama bir şekilde buluyorum ilerleyecek bir yol.
Son 10 ayı düşünüyorum, o kadar büyük bir değişim geçirdim ki... Anne oldum! Anne olunca anlarsın diyen annemi anladım! Erken doğum yaptım, bebeklerimi yoğun bakım kapısında bekledim, gece gündüz uyumadım, doğum sonrası depresyonuna girdim, eve kapandım, Gezi'ye gidemedim, ananemi kaybettim, en yakınlarımla ilişkilerim bozuldu, Duru hastalandı, ağlama krizlerine girdim, her şeyi sorguladım, endişe canavarı oldum, hayatımdaki tüm taşların yeri değişti, hayatımın anlamı, amacı, varolma sebebim değişti. Ben değiştim, değişiyorum.
Bu dönemde bana Erdem ve annem en büyük desteği verdi. Hayatı sorgularken bana cevaplarıyla umut ışığı oldular. Babam endişe dolu bakışlarını gizleyebildiği zamanlar, bana hep güvende olduğumu hissettirdi. Onlara ne kadar teşekkür etsem azdır. Psikoloğum Şule Öncü'ye o son derece sakin sesiyle benimle sohbet ettiği ve kendimi yalnız hissetmememi sağladığı için teşekkür ederim. Ayrıca bana ''Nasılsın?'' diye soran herkese teşekkür ediyorum. Anne olan, olmayan, beni anlamaya çalışan, her fırsatta yardıma koşan, yavrularımla ilgilenen kişileri görünce etrafımda kendimi şanslı hissettim. Yeni annelerin gece yarısı süpriz yapan, haydi dışarı çık hava al diyen akrabalara, dostlara ihtiyaçları var, bu desteği verenlerin kıymetini bilmek lazım. Yeni hayatıma, yeni bana ayak uyduramayanlar da oldu tabi ki.. Bir başka baharda buluşacağız onlarla heralde ya da hiç kesişmeyecek yollarımız bir daha bu yeni düzende.
Tabi bir de memleket halleri var insanı çıldırtan, sinir krizlerine sokan... O kadar kendimle ve bebeklerle doluyum ki çıkardım o halleri hayatımdan. Haberlerden haberim yok, bilmek de istemiyorum. Bu memlekette neler oluyor, çocuklar nasıl bir ülkede büyüyecek merak etmiyorum çünkü mutlu olmayacağım kesin! Yok sayıyorum, ekmek almaya giden çocukların gaz bombasıyla ölmelerini kabullenemiyorum ve yok sayıyorum. O anneleri gönlümden kucaklıyorum ama sokağa çıkmıyorum, bağırmıyorum çünkü hayatımdan endişe duyuyorum!
Ben başka bir ben oluyorum işte, bebişler başka bebişler oluyor, büyüyorlar, Erdem baba olmayı öğreniyor, memleket başkalaşıyor, biz başkalaşıyoruz...
Gönderen Pelin Çallı Üney zaman: 18:27