Uzay Tarihi: İlk Uzay Çalışmaları ve Geleceği
İnsanlar her zaman gece gökyüzüne bakarlar ve uzayı hayal ederler.
20. yüzyılın son yarısında, yörünge hızlarına ulaşmak için yerçekimi kuvvetinin üstesinden gelebilecek kadar güçlü olan roketler geliştirildi ve uzay araştırmalarının gerçekleşmesi için yol açıldı.
1930’larda ve 1940’larda Nazi Almanyası, uzun mesafeli roketleri silah olarak kullanmanın olanaklarını gördü. II. Dünya Savaşı’ndan sonra, ABD ve Sovyetler Birliği kendi füze programlarını yarattı.
4 Ekim 1957’de Sovyetler ilk yapay uyduyu Sputnik 1’i uzaya fırlattı. Dört yıl sonra, 12 Nisan 1961’de, Rus Teğmen Yuri Gagarin, Vostok 1 ile Dünyayı yörüngeye alan ilk insan oldu. Uçuşu, 108 dakika sürdü ve Gagarin, 327 kilometre yüksekliğe ulaştı.
İlk ABD uydusu Explorer 1, 31 Ocak 1958’de yörüngeye girdi. 1961’de Alan Shepard, uzaya uçan ilk Amerikalı oldu. 20 Şubat 1962’de John Glenn’in tarihi uçuşu onu Dünya’nın yörüngesine oturan ilk Amerikalı yaptı.
“Birisini Ay’ a göndermek ve onu sağ salim geri getirmek” 1961’de Başkan John F. Kennedy tarafından belirlenen ulusal bir hedefti. Astronot Neil Armstrong, 20 Temmuz 1969’da insanlık için dev bir adım attı. Aya adım attı. Daha sonra 1969-1972 yılları arasında ayı keşfetmek için altı Apollo görevi yapıldı.
1960’lı yıllarda, insansız uzay araçları yapıldı ve ay astronotların iniş yapmadan fotoğraf çekilebilir bir yapı oldu. 1970’lerin başında, yörüngesel iletişim ve navigasyon uyduları günlük kullanımdaydı ve Mariner uzay aracı Mars’ın yüzeyini yörüngesinden gözlemliyordu. On yılın sonunda, Voyager uzay aracı Jüpiter ve Satürn’ün ayrıntılı halkalarını ve aylarını keşfetti.
Amerika’nın ilk uzay istasyonu olan Skylab, dünyanın ilk uluslararası mürettebatı (Amerikan ve Rus) oldu ve uzay görevi olan Apollo Soyuz Test Projesini gerçekleştirdi.
1980’lerde, uydu haberleşmeleri televizyon programlarını taşıyacak şekilde genişledi ve insanlar ev antenlerinde uydu sinyallerini alabildiler. Uydular Antarktika üzerinde bir ozon deliği keşfetti, orman yangınlarını belirledi ve bize 1986’da Çernobil’deki nükleer santral felaketinin fotoğraflarını verdi. Astronomik uydular yeni yıldızlar buldu ve bize galaksimizin merkezinin yeni bir görüntüsünü verdi. Aslında bu uydular gerçekten de çok şey yaptı.
Nisan 1981’de, Columbia’daki uzay mekiği lansmanından sonra 28 Ocak 1986’ya kadar 24 adet başarılı mekik fırlatıldı ancak, asıl olayın gerçekleşmesinde kalktıktan sadece 73 saniye sonra uzay mekiği Challenger patladı. Uzaydaki ilk sivil olacak olan New Hampshire’dan bir öğretmen olan Christa McAuliffe de dahil olmak üzere yedi kişilik mürettebat öldürüldü.
Uzay Mekiği, insanları yörüngeye taşıyan ilk yeniden kullanılabilir uzay aracıydı. Amacı yeni uydular kurmak, kurtarmak ve onarmak; ileri araştırma yapmak ve Uluslararası Uzay İstasyonu’nun kurulmasına yardımcı olmak gibi görevleri olacaktı.
Columbia felaketiyse ikinci mekik trajedisiydi. 1 Şubat 2003’te, mekik Dünya atmosferine yeniden girerken dağıldı ve yedi mürettebat üyesini öldürdü. Soruşturmada, kazanın sebebinin mekiğin itici tankını kıran ve mekiğin sol kanadının kenarına zarar veren bir köpük yalıtımından kaynaklandığı ortaya çıktı.
Discovery, emekli edilecek üç aktif uzay servisinden ilki idi ve 9 Mart 2011’de nihai görevini tamamladı; Endeavour ise 1 Haziran’da emekliliğe ayrıldı. Nihai mekik görevi, 30 yılın sonunda 21 Temmuz 2011 tarihinde Atlantis’in inişiyle tamamlandı.
Uzay sistemleri, anavatan savunmaları, hava durumu gözetimi, iletişim, navigasyon, görüntüleme, yangınlar ve diğer felaketler için uzaktan algılama ile daha da bütünleşmeye devam ediyor.
Uluslararası Uzay İstasyonu, düşük Dünya yörüngesinde bir araştırma laboratuvarıdır. Tasarım ve yapımına katkıda bulunan birçok ortakla birlikte, bu yüksek uçan laboratuvar, şimdiki zamanda birlikte çalışan eski rakiplerle birlikte, uzay araştırmalarında işbirliğinin bir sembolü haline geldi.
İstasyon, 2000 yılının Kasım ayındaki 1. Sefer varışından bu yana sürekli olarak işgal edildi. İstasyonda çeşitli uzay gemileri tarafından hizmet verildi: Rus Soyuz ve Progress; Amerikan Dragon ve Cygnus; Japon H-II Transfer Aracı ve eski Uzay Mekiği ve Avrupa Otomatik Transfer Aracı. 17 farklı ülkeden astronotlar, kozmonotlar ve uzay turistleri tarafından ziyaret edildi.
Uzay fırlatma sistemleri, maliyetleri azaltmak, güvenliği ve güvenilirliği artırmak için tasarlanmıştır. ABD askeri ve bilimsel uydularının çoğu, çeşitli görevler için yörüngeye fırlatıldı. Diğer ulusların kendi fırlatma sistemleri var ve yeni piyasaya fırlatma sistemlerini geliştirmek için ticari fırlatma pazarında güçlü bir rekabet var.
Uzay Keşiflerinin Geleceği
Keşif Heyeti-1 sırasında, Orion yaklaşık üç haftalık bir görevde ayın ötesine binlerce km öteye gidecek.
Modern uzay araştırmaları bir zamanlar sadece hayalini kurduğumuz alanlara ulaşıyor. Mars, modern uzay araştırmasının odak noktasıdır ve insanlı Mars araştırması uzun vadeli bir amaçtır.
NASA, 2030’larda Kızıl Gezegene insanları gönderme hedefi ile Mars’a yolculuk ediyor.
NASA ve ortakları, gezegen hakkındaki bilgimizi artırmaya devam ediyor. The Curiosity Rover, astronotları insanlığı korumak için radyasyon verileri topladı ve MARS 2020 Rover, oksijen ve diğer Mars kaynaklarının mevcudiyetini araştıracak.