Saptırılmış Vasiyetler - Milan Kundera
Şaka, Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği, Ayrılık Valsi, Ölümsüzlükgibi romanlarıyla dünya edebiyatının en seçkin yazarları arasında yer alan Milan Kundera’nın edebiyat, özellikle roman sanatı üstüne denemeleri de bir o kadar önemlidir. Kundera’nın Saptırılmış Vasiyetler’i, onu izleyen Roman Sanatı ve Perde adlı kitaplarıyla bir üçleme oluşturur; roman geleneğini çok değişik açılardan ele alan bir üçleme. Perde’de okuru romanın tarihsel evrimi içinde derinlikli bir yolculuğa çıkaran, Roman Sanatı’nda kendi kurduğu roman evreninin kökenlerine uzanan Kundera, Saptırılmış Vasiyetler’de roman felsefesinin ışığı altında çağımızın büyük edebiyat yönelimlerini inceliyor. Saptırılmış Vasiyetler, yalnızca Kundera’nın daha derinden anlaşılması açısından değil, tüm roman sanatının kavranması açısından da olmazsa olmaz bir kaynak kitap.
Mirza Anıl Armutçu bir alıntı ekledi.
@mirzaanil·21 Haz 2016·Kitabı okudu
Caz konserinde alkış vardır. Alkışlamanın anlamı şudur: Seni dikkatle dinledim ve şimdi sana saygı gösteriyorum. Rock adı verilen müzik durumu değiştirdi. Önemli olgu: Rock konserlerinde bu türden alkış yoktur. Alkışlamak ve böylece çalan ile dinleyen arasındaki tehlikeli uzaklığı görünür kılmak neredeyse bir günahtır; rock müziğin dinleyicisi konsere yargılamak ve beğenmek için değil, müziğe teslim olmak için, müzisyenlerle birlikte bağırmak ve onlara karışmak için gelir; burada zevk değil özdeşleşme aranır; mutluluk değil içini dökme aranır.
Saptırılmış Vasiyetler, Milan Kundera
Max Brod, hem Kafka’nın hem de yapıtının imgesini yarattı; Brod aynı zamanda, kafkalojiyi yarattı. Kafkaloglar babalarından uzak durmaya özen gösterseler de, onun kendilerine sınırlarını çizmiş olduğu alanın dışına kesinlikle çıkmazlar. Metinlerinin astronomik niceliğine karşın, kafkaloji, sonsuz değişkenler halinde, aynı söylemi ve Kafka’nın yapıtından giderek bağımsızlaşan, kendi kendisiyle beslenen aynı kurguyu geliştirmektedir. Sayısız önsözleri, sonsözleri, açıklamaları, biyografileri ve monografileri, üniversite konferansları ve tezleri ile kendi Kafka imgesini üretir ve onu sürdürür, öyle ki, insanların Kafka adıyla tanıdığı yazar artık Kafka değil kafkabilimselleştirilmiş Kafka’dır.
Andre Breton, Üstgerçekçilik Bildirgesi’nde roman sanatına karşı sert olduğu ortaya çıkar. Roman sanatını, sıradanlıkla, bayağılıkla, şiir karşıtı şeylerle tıka basa dolu olduğu için eleştirir. Betimlemeleriyle olduğu kadar can sıkan psikolojisiyle de alay eder. Bu roman eleştirisinin hemen ardından düşlerin övgüsü gelir. Sonunda özetler: ‘Alabildiğine çelişkili görünen bu iki durumun, düş ve gerçekliğin, gelecekte bir tür mutlak gerçekliğe, başka bir deyişle üstgerçekliğe dönüşeceğini sanıyorum.
Kafama bir imge takılıyor: bir halk inancına göre, ölecek insan ikinci can çekişmesinde bütün geçmiş yaşamının gözünün önünden geçtiğini görürmüş. Stravinski’nin yapıtında, Avrupa müziği bin yıllık yaşamını anımsadı; düşsüz ve sonsuz uykuya dalmadan önce bu onun son düşü oldu.
Anımsayın lütfen: ‘Duyguyla dolup taşan biçemin arkasına gizlenen yüreğin duygusuzluğu.’
Şimdiki zamanın somutluğunu kavramak, Flaubert’le başlayarak, romanın evrimine damgasını vuracak sürekli eğilimlerden biri olmuştur: Bu eğilim, doruk noktasına, gerçek dev yapıtına, James Joyce’un dokuz yüze yakın sayfalar boyunca on sekiz yaşam saatini betimleyen Ulysse’te ulaşacaktır.