“Sivil Özel Harpçiler” Nerede Yaşıyor..? | kelamihal-arşiv
Komisyon önünde yapılan itiraflar, özeleştiriler zamanı geldiğinde hatırlanmak üzere kayıtlara geçti. Başkanlığa teslim edilen Komisyon raporu, belki de Meclis’in yapacağı Anayasa’dan fazla bize ve gelecek kuşaklara ışık tutacak, yol gösterecek. Darbelerle yüzleşen ve darbecileri sigaya çeken Türkiye’nin yüz akı bir belge olarak dönüp dönüp müracaat edeceğiz. “100 binleri aşan sivil özel harpçi” uyarısı, bu rapordan çıkartılacak en önemli sonuçlardan biri. 1950’lerde NATO standartlarına uygun olarak Özel Harp Dairesi, Seferberlik Tetkik Kurulu adıyla oluşturuluyor. Amaç, Sovyetler’in gayri nizamî savaş tehdidine, yani ideolojik-gerilla savaşına cevap verecek bir sivil-askerî (para-militer) örgütlenme gerçekleştirmek. Bu daire, işe Kıbrıs’ta sabotaj ve suikast yöntemlerini kullanarak başlıyor. Kendisi de bir özel harpçi olan İsmail Tansu’nun “Aslında Kimse Uyumuyordu” kitabı, Özel Harp’in Kıbrıs maceralarını olanca yalınlığı ile anlatır. 27 Mayıs’tan sonra bu örgüt, askerî vesayet düzeninin psikolojik harekât aracına dönüşmüştür. 70’li yıllarda terörü tırmandırarak darbe şartlarını olgunlaştırma işini bu dairenin elemanları üstlenmiştir. Özel Harp Dairesi’ni 28 Şubat sürecinin provokatif-kitlesel gösterilerinde ve entrikalarında aldığı tayin edici rollerde izledik. Televizyon ekranlarına kitlesel irtica gösterisi olarak yansıyan eylemlerin figüranları, işte bu “100 bini aşan” Özel Harp çalışanlarından seçilmişti. 2006 Mart’ındaki Nevruz sonrası şehirlerin birbiriyle en uzun bayrak yarışına girdiği gösteriler bu teşkilatın organizasyonu idi. Şehit cenazelerinde cami avlusunu miting alanına çeviren gösteriler de bu örgütün marifetiydi.