Huzurun temel kaynağı Allah’a imandır-II - Niyazi BEKİ
08:0203 Nisan 2018
Birçok insan sıkıntılardan, huzursuzluklardan, kurtulmak için kendince bazı yollar ve yöntemler dener. Oysa gerçek mutluluğun ve huzurun tek kaynağı; her şeyi hayır ve adaletle yaratan Allah'a teslim olması, O'nun sınırlarını koruması ve hayatının her anında O'nun rızasını aramasıdır. Çünkü ruhun en önemli gıdası sağlam imandır. Ancak Allah'a hakkıyla teslim olup güvenen bir insan huzura erer. Nitekim ayet-i kerimede “Müminler ancak o kimselerdir ki; Allah anıldığında kalpleri titrer, yanlarında Allah’ın ayetleri okunduğunda (bu) imanlarını pekiştirir ve yalnız Rablerine dayanıp güvenirler. (Enfal 8/2)
Bediüzzaman Hazretlerinin ifadesiyle “İşte zahirperest ve sermayesi âfâkî malûmattan ibaret olan akl-ı dünyevî böyle silsile-i efkârı, hiçe ve ademe incirar ettiğinden, hayretinden ve haybetinden me'yusane feryad ediyor. Hakikate giden bir doğru yol arıyor. Madem uful edenlerden ve zeval bulanlardan ruh elini çekti. Kalb dahi mecazî mahbublardan vazgeçti. Vicdan dahi fânilerden yüzünü çevirdi. Sen dahi bîçare nefsim, İbrahimvari لاَ اُحِبُّ اْلآفِلِينَ gıyasını çek, kurtul.”(Sözler, 217).
Oysaki hayatın amacı, nefsimizin bitmek tükenmek bilmeyen bencil tutkularını tatmin etmek değil, Rabb'imizin hoşnutluğunu kazanmaktır. Rıza-yı ilahiye ermenin ve huzura kavuşmanın ilk şartı ise tevhid ile gelen imandır. Tevhid; kalbi Allah’tan başka şeylere bağlamamak demektir. Çünkü “Kalpler ancak Allah’ı anmakla itminan bulur.” (Rad, 13/28) İtmi’nan, şüphenin kaynaklık ettiği endişeden ve huzursuzluktan uzak olmaktır. Bu yüzden Cüneyd-i Bağdadî Hazretleri şöyle buyurmuştur: “Dünyada en yüksek meclislerin en şerefli ve en yüce makamı, tevhid meydanında tefekkür ile oturmaktır.”
"Ben ve benden evvel gelen peygamberlerin en ziyade faziletli ve kıymetli sözleri, ‘Lâ ilahe illallah’ kelâmıdır" manasındaki hadis-i şerifte de tevhid inancının azametine, envar ve esrarına işaret edilmiştir. Ne mutlu iman şuuruyla samimi hareket eden kimselere!
“Allah’a dayan saye sarıl hikmete ram ol /Yol varsa budur bilmiyorum başka çıkar yol.”