..::AnaRenkler::..: Bir annenin hafakanları
Kızım 2 yaşına girmek üzere..
O yeni yaşına girerken ben de gel-gitler ve kafamda onlarca soru işaretleri ile başa çıkmak durumundayım..
İlk çocuklar,hele ki uzun süre kardeşleri olmazsa- hep şımarık olmak zorundalar mıdır?
2 yaşında tüm benliklerini sararcasına ortaa çıkan bu yeni huylar geçici midir?
Şımarık olmak tam manasıyla nedir?
2 yaşındaki bir çocuğa şımarık demek için henüz erken midir?
Bebeklikten yeni çıkmış olduğunu sık sık hatırlamak mı gerekir?
Alınması gereken önlemler nelerdir? Yoksa geç mi kalınmıştır?
Her isteğini mızırdayarak anlatan ve bunu huy haline getiren minik bir kıza karşı sergilenmesi gereken tavır ne olmalıdır?
Hele ki çalışmıyor ve sürekli minikle beraberken ,hep sabırlı ve sakin olmak nasıl başarılır?
2 yaşındaki bir minik istediği en ufak şey bile yapılmayınca ya da yapılmasını beklerken gereken sabrı gösteremeyince şiddete başvuruyorsa,elinde her ne varsa etrafa atıyor ya da elinin uzandığı ilk kişiyi -büyük ya da küçük- tırmalıyorsa ne yapmak gerekir?
İstediklerini yapmamak ne kadar çözümdür?
Unutturmaya çalışmak işe yaramıyorsa,anlatmak fayda etmiyorsa, "yapma"denilen şey her seferinde daha bir hevesle yapılıyorsa anne akıl sağlığını nasıl muhafaza etmelidir?
Minikleri bu koskocaman "ego"larından sıyırmak,zamanla bu "ben" merkezli hayatlarından kurtarmak mümkün müdür?
Yoksa bu durum tek çocuk olmanın mutlak kaderi midir?
Tüm gün 100% gayret ve enerji ile bu durumla boğuşup,sabrını en üst seviyede tutmanın sonucu, sürekli yanında olan anneye kıymetsiz olduğu hissetirilir ve özlenen babaya eve adım attığı saniyeden itibaren tüm sevgi ve alaka kanalize edilirse,anne neler hissetmelidir?
"Biraz beni özlese mi acaba?" "daha az görüşsek daha sağlıklı bir iletişimimiz olur mu?" "ama o zaman tüm gün bir yabancının kızımla iletişimi nasıl olacak?" şeklinde akla gelen sorular ve gel-gitler hemen def mi edilmelidir?
Çok karamsar bir tablo çizdim eminim.Aslında durum burada ifade ettiğim kadar kötü değil.Kızımla olmaktan çok memnunum,Allaha şükrediyorum çalışmak zorunda olmadığım için.Biliyorum o da mutlu..
Ama sadece bu sıralar sürekli bunları düşünüyor ve araştırıyorum.İleride pişman olmamak adına şimdi doğru adımlar atmak ve yerinde kararlar vermek istiyorum.
Çocuk büyütmek çok zormuş.Fiziksel ihtiyaçlar bir şekilde gideriliyormuş.Ama ya bu miniklerin karakterleri? Faydalı birer insan olarak yetişmeleri..İşte bunlar hepsinden daha zormuş.
Daha yeni başlıyoruz ama ben endişeliyim...
Etiketler: annelik üzerine, Betül'ün Annesi ·
bence endişe edecek bir şey yok...
bu yaş çocuğu dediğim dedik yapısındadır, onunla inatlaşmaya girmeniz inatçılığın kalıcı olmasına zemin hazırlamaktan öteye gitmez.
çocukların istekleri karşısında çok iyi karar vermemiz gerekir....
hayır diyorsak her şartta hayır devam etmelidir.
yani çocuk yetiştirmede koşulsuz sevginin ardından tutarlılık gelir..
çocuğun isteği karşısında hayır deyip çocuğun istek ve tavırları karşısında hayırlar belki ve evete dönüşüyorsa çocuklar bunları çok güzel kullanırlar...
Bu yaş çocuklar özerkliğini ilan etmek, kendini birey olarak kabul ettirmek ister, çok fazla üzerine gitmemek gerekir, onunla bol zaman geçirilmelidir...
Tek çocuk sendromuna gelince bence yetiştirilmesine bağlıdır...
Endişelenmenize gerek yok, çocukların maddi manevi ihtiyaçları zamanında karşılandıktan sonra gerisi kendiliğinden gelir...
sevgiler bende tek çocuk sahibi bir anneyim:))
26 Ekim 2010 03:33
26 Ekim 2010 12:48
26 Ekim 2010 13:20
Avelon lütfen 2,5 yaşındaki kızınıza tokat attığınızı bu kadar kolay yazmayın. Ve çok meşru bir şeymiş gibi kendine geldi ifadesini kullanmayın. Dayağın azı çoğu yoktur dayak dayaktır ve onun üzerinde en sevdiği insan tarafından atılmış o tokatın nasıl bir etki göstereceğini bilemezsiniz. Çocuk büyütmek gerçekten çok zor ama ne olur başka yöntemler seçin:((
Hele deblogunuzu ziyaret ettikten sonra sizin gibi yaratıcı bir annenin çok daha yaratıcı ve yaralayıcı olmayan yöntemler bulacağına emin olduğumu belirtmek isterim.
26 Ekim 2010 13:23
27 Ekim 2010 06:23
tiryaki anne... soruların cevabını bulursan banada yollarmısın?! aynı yaş.. aynı sorun...
27 Ekim 2010 16:07
Ben çocuk gelişimi mezunu değilim, eğitimci de değilim, kimselere de annelikle ilgili akıl fikir vermedim sadece dertleşmek istedim, bir an kaldığım zor duruma gelmeden önce önlem alsaydım bunları yaşamak zorunda kalmazdım diye anlatmaya çalıştım ama yanlış anlaşıldım.. Yine de böyle siteleri ziyaret etmeye başladığımdan bu yana bebişlerimle yapabileceğim bir çok şeyin olduğunu fark ettim ve bunları yavaş yavaş uygulamaya başladım.. Doğru yolda olduğumu onların da ilgisinden analayabiliyorum.. Çocuk büyütmek hiç sanıldığı kadar zor olmadığını düşünüyorum zamanla her şey değişiyor gelişiyor zamanla öğreniyor insan...
28 Ekim 2010 00:34
Puzzle yapımı (peçete dekupaj yöntemi ile)
Kız Çocukları İçin Keçeden Ev
Otoyol Projesi / Trafik Eğitim Halısı
Keçe kelebekli mobil
Bir Play Group Faciası