İnsan dokuz ay boyunca anne karnında edilgen bir şekilde, ışığın olmadığı bir yerde, güvenli, sıcak ve huzurlu bir ortamda yaşar.
Dünyaya gözünü açar ve diğerleriyle temas etmeye başlar, anlamaya çalışır, nefes almaya çalışır, anlam veremediği bir yere gelmiştir çünkü.
İlk kaygıyı orada tadar ve başlar ağlamaya. Bir bilinmezlik vardır çünkü orada ve bilinmezlik en büyük kaygı kaynağıdır organizma için.
Aslında hayatımız boyunca da bu böyledir.
Gelecek belirsizliklerle doludur, sürekli diğerleriyle temas halindeyizdir ve sürekli anne karnındaki o sıcak ve güvenli ortamı arar dururuz.
Hayatımız bu huzuru ve güveni aramakla geçer. Bunu sağlamak için belli yollar dener dururuz.
Seçtiğimiz yollar bizi bize anlatır.
Sürekli aynı yolları seçmek ruhumuzu çölleştirir. Rengimizi soluklaştırır, varoluşumuzu kısıtlar.
Bizi esneklikten ve canlılıktan yoksun bırakır.
Yeni yollar denemek, arada bir rotayı değiştirmek, durup düşünmek, hızlanmak, beklemek, acele etmek, yavaşlamak, konuşmak, susmak…
Hepsi işlevsel, hepsi insan olmanın getirisi.
Farklılıkları da değişmeyi de zorlanmayı da kabul et.
Statik olma, dört mevsim gibi, gökkuşağı gibi ol.
Farklı şeyler dene, seçimlerinin sorumluluğunu al.
İnsan olma halini her anlamda yaşa.
Seçimlerimiz ve seçmeyişlerimiz kendimizle alakalı ne anlatıyor?
Yeni yollar denemek için cesaretimiz var mı?
Bunları bir düşünelim…
13 Kasım 2018 Salı 23:43