canımın sıkkın olduğu zamanlarda kendimi odamda hobilerime veririm . kedim benim için en büyük hobi ama bir yaşam formu olmasından dolayı olaya hobi gibi yaklaşamıyorum. onun haricinde bir çok hobim mevcut. mesela tırmanma ki manisa da tırmanma çok kolay yapılan bir spor. şehir dağın eteklerinde yerleşmiş olduğundan.
bu sendromda annemle hafta da bir yaptığımız benin daha çok kitap ayraçları tarzında ufak işlerle uğraştığım kanaviçe yi kullandım. karşıdan bakıldığında feminen durmam. benimle bir iki hafta geçirirseniz belki feminenlik kırıntıları bulabilirsiniz. onu da balkon çocuğu bu normal annesiyle kala kala deyip geçiştirirsiniz. ama ne yaparsanız yapın kadınların yaptığı şu işlere hayranım. çok rahatlatıcı:)
danteli denedim. ama o kadar zarif birşey parmaklarım arasında enterasan haller almaya başlayınca dırek tığı anneme bıraktım. çektiğim zincirler örümcek ağı örneğine benzeyince annemin kahkasını duymanız lazımdı
örgü hoş ve ritmik bir iş ancak ayarsız ben tam orta yolu şimdiye kadar asla tutturamadım. üç buçuk numara ya da dokuz numara şiş farketmiyor. ördüğüm nesne- ki annemle baya düşündük ad koyamadık. atkı olmasını istemiştim halbuki- yarısına kadar kolalanmış gibi diğer yarısıda dünden ölmüş gömeni yokmuş gibi durunca o iştende de el ayak çektim.
annem bir sürü iş daha gösteridi ama onların da mantığını kavrayamadım. yok firkete işi yok çorap felan ama benim favorim tabiki de kanaviçe oldu. - bir onu becerdim diyemiyorum da anladınız siz sanırım -
zaten depresyon döneminde doktorumun tavsiyesiyle başladığım kanaviçe şu sıralar hayli ilerlemiş durumda kendim desen tasarlayıp uygulayabiliyorum. etamin üzerine işlemek daha keyifli olduğunda kılavuz kullanılarak patiska kumaşa işlenen harkulade işer ortaya çıkarmaya hiç çalışmadım.
bunları neden yazıyorum. geçen bahsettiğim sendromuda atlatmamda yardımcı olan annemle olan diyalogumuz ve kanaviçedir. annem zamanında bir sehpa örtüsünü kanaviçe tekniği ile tablo yapmak istedim. danteldeki herbir doğruyu iki birim karelik alanlarla işledim ortaya iki günde bu kadarı çıktı. mayıs ayında annemin yönetim kurulunda olduğu derneğin fakir öğrenciler yararına düzenleyeceği çeyiz kermesine yetiştir miyim bilemiyorum ama denemeye değer diyorum
Etiketler: hobi, kanaviçe
Çürük Vişne* 22 Mart 2013 13:48
Gerçekten çok güzel olmuş. Ellerine sağlık. Sabır işi biraz.
Şiş ile örmeyi bilirim ama tığ ile hiç başaramadım. Ayarını bulamadım tığın :D
ımtırak ımsı 22 Mart 2013 14:52
teşekkkür ederim sevindim beyenmenize
dantel kadın zerafi istiyor. erkek bedenlerinin başarılı olması için üstün çabaya ihtiyacı var sanırım
Beyaz Çiklet 22 Mart 2013 13:51
Bravo diyorum ellerine sağlık,böyle güzel hobileri ve yetenekleri olan insanlara hayranım doğrusu,bayıldım.Annem de iğne oyası yapar,çok yorucu olduğunu söyler ama yapmadan da duramaz.Kendine ait motifleri var.Sanırım bu işlerde biraz ilerleyince özgün ürünler çıkarmak zor olmuyor.Elbette çok büyük bir marifet,yadsınamaz.Ben de hobi olarak görmesem de yemek yapıyorum bu aralar.Bu seneye kadar hayatımda hiç yemek yapmamıştım ancak baya daldım işin içine.Şöyle diyeyim,mücverden,dereotlu poğaçaya,piliç külbastıdan kestaneli,cevizli keke kadar her şeyi yapıyorum.Bir nevi rahatlamaca :))
ımtırak ımsı 22 Mart 2013 14:56
yemek apayrı bir sanat gerçekten çok rahtlatıcı. 2 sene önce üniversiteyi okurken yaşadığım doğu şehrinde ege yemekleri yapan bir küçük işletmede yemekeler yapıyordum. çok keyifli üzerine para almasam bile benim için yeterli olurdu tabakların sonuna kadar sıyrılmış görmek
sizin bence işte hobilikten artık profesyonelliğe geçiş olmuş piliç külbastı felan tebrikler
Depresif Ayu 22 Mart 2013 22:21
sen ki bir işletmede yemek yapmış kişisin ama burada nedense hiç tarif göremiyoruz :)
ımtırak ımsı 22 Mart 2013 23:00
haklısın depresif hiç tarif yok bi kere seni kıskanıp yaptıydım ama sonra kaldı :)
yaza doğru girelim ozaman benim sezon açılıyor asıl yemekler aparatifler soğuklar lakin paylaşım konusunda biraz cimriyim sanırım mutfak husunda :) aşıcaz :)
Semi M.Eller 22 Mart 2013 14:31
Hobiler de olmasa neden yaşar ki insan!
Ülkemiz hobisizlerin ülkesi. Kahvehane nüfusu boş oturan insanlardan ibaret. Çalışan kesim desen, sabah çıkıp akşam gelip tv`de dizi izleyip uyukluyor. Arasıra da hayatındaki boşluktan sağına soluna saldırıp birilerini dövüyor ya da manevi şiddet uyguluyor.
Şu karamsar tablodan çıkayım şimdi:)
Hayatın dengesi hobilerdir, bazı pahalı hobileri saymazsak herkes kendisine göre bir tamamlayıcı bulur.
Dantel falan bana göre değil de kaneviçeyi ben de çok severim.
Harika işlemişsiniz! Tablo olacak, doğru mu anladım?
Bitmiş olarak fotoğraflayıp yayınlarsınız umarım:)
2 günde bu kadar işlediğinize göre mayısa kadar biter gibi.
ımtırak ımsı 22 Mart 2013 15:06
bu sıkıntının hayra vesile olmasını dilemiştim en azından bir öğrencinin ihtiyacı giderilmiş olur.açık öğretim dersleri ve yüksek lisans ödevleri zaman alıcı oluyor. o sebeple endişem
tablo olacak. tamamlandığında sehpa örtüsünden terfi etmiş olacak örnek :) bir ütü yapıp daha net olarak sizlere sunarım tekrar
hobi konusunda ailemle gurur duyuyorum. evden televizyonu kaldırdık. haftada bir film izliyoruz ailecek. günlük kırk beş dakika ortak kitap okuma saatimiz var. çay veya meyve eşliğinde. artan kalan zamanda annemle evimiz zihnimizde yeniden dekore ediyoruz. şu duvarı şu renk yapsak burası şöyle olsa şu duvarı kaldırsak. birde annemin diktiği elbiseleri süslemek var ki o bazne uykumuzu bile kaçırıyor bazen yapboz yapıyoruz. ki çok keyifli oluyor bazen teyzemde geliyor dört tane kafa 1000 parçalık yapbozun üstünde şu şurası mı bu burası mı ahh yaşılık işte gözüm renkleri görmüyor bahaneleri :)kesinlikle ve kesinlikle hobiler aileyi bir araya getiriyor.
Siradangay 22 Mart 2013 16:16
Şok olmuş bakıyorum :D
ımtırak ımsı 22 Mart 2013 16:33
Semi M.Eller 22 Mart 2013 16:28
Ailenize bayıldım!!! Bir an gözümün önüne geldi:)
Biz yapamıyoruz hepsini. Malum çocuklar, okul, yatma saati derken akşam bitiyor. Ama yemekten sonra mutlaka birlikte oyun oynuyoruz. Okey, tombala, memory gibi oyunlar:)
Ya da bazen birlikte etkinlik yapıyoruz.
Anneniz dikiş dikiyor öyle mi? Ne güzel, benim annem de dikerdi, o yüzden dikişi öğrendim biraz ben de:)
ımtırak ımsı 22 Mart 2013 16:40
annem diker küçüklüğünden beri çoğu elbisesini kendi dikmiş. evlenince terzi olan rahmetli babanem de işin inceliklerini öğretmiş kenarları siyah biyeli çağla yeşili bir tayör dikmişti mesela hatırlıyorum düğmelerini bana beyendirmişti. yeşilli siyahlı kumaş kaplamalı düğmeleri seçmiştim.
dikiş demişken patchwork - ya da eki tabiriyle kırkyama- çok hoşuma gider. annem makinenin başına geçti mi ben yerde oturur atan kumaşları birleştirmeye çalışırım. sonra bazen koltuk kaplamaları için numuneler kataloglar olur. onları çok cüzzi miktara alıp süper minderler oluşturuyoruz. odamda koltk yoktur hep bu minderler üst üste genelde pastel tonlarda her yerde. bazıları üç beş parça kumaştan bazıları tek ama çok güzel oluyor. onlarıda paylaşayım bir gün.
bu arada yanımda arkadaşım var şu an ben yazıyorum o okuyor. yazma bunları nasibin açılcak sonra vermem ben seni kimseye diyor :)
sözünü dinleyip daha ilerki zamanlarda paylaşınca devam ederiz diyeyim
ımtırak ımsı 22 Mart 2013 16:43
bu arada anneme sizden bahsettim. kadın dediğin boş durmaz aferin ona dedi. selam söylersin dedi bide . üzerimde kalmasın buradan yollayayım size
Semi M.Eller 23 Mart 2013 10:46
Benden de hürmetler, ellerinden öperim:))
Patchwork işine bir ara bulaştım, hatta kursa gittim. Bir yastık yaptım o kadar. Benim gibi sabırsız insan ancak o kadar yapar:)) Sabır işi gerçekten, ben de başlayınca hemen bitsin, elimde oyalanmasın istiyorum. Kaneviçede de basit modellere kaçıyorum:)
Minderler süper bir fikirmiş. Paylaşın gerçekten, görelim fikir olur bize:)
Arkadaşınıza da selamlar, kısmet açılması iyidir:) Zararı dokunmaz:)))
Depresif Ayu 22 Mart 2013 22:25
Kanaviçe çok güzel olmuş eline sağlık.
Bir zamanlar ben de uğraşırdım el işleriyle falan. Terapi yerine geçiyor resmen. Sonradan tembel bir insana dönüşünce bırakıverdim. Bu kış kendime bir bere örecektim ama bahara girdik bende tık yok :)))
ımtırak ımsı 22 Mart 2013 22:57
seneye kış var ondan sonraki kış var sorun değil depresifim hem sen tembel olsan o mutfak şaheserlerini kim ortaya koyardı ki
Depresif Ayu 22 Mart 2013 23:26
Obur bir ayu olduğum için yemek konusunda tembelliğim yok ama diğer konularda tembel birisi oldum çıktım.
Ayrıca şaheser falan deme lütfen. Yoksa amacın beni şımartmak mı :)
Kaan Arer 23 Mart 2013 01:37
Ah depresifcüğüm senin başını yakan şey dijitürk bence.. sürekli izliyorsun ama olmuyor ki :D
ımtırak ımsı 23 Mart 2013 10:45
yok depresifim abartı değil yani
ama kaana katılmamak da elde değil hani :D
gerçi bende de aynı durum var takip ettiğim dizi sayısı 9 olmuş hafta da 9 dizi çıkıyor. oyy oyy benimde biraz kota koymama lazım :)
fatih amorf 23 Mart 2013 00:52
tek yapabildiğim haroşo olduğundan şu an bu el emeği göz nuru işlemere ağzım açık şekilde bakar vaziyetteyim. Bu arada Manisa'daki Spil Dağı'na ben de çıktım azcuk ucundan keyifli bir şey. Geliştirilmiş halinin de görselini istiyorum.
ımtırak ımsı 23 Mart 2013 10:47
spil kardeşliği oleeee :D
çok keyiflidir tırmanmak. yine gelince haberimiz olsun ortak programla beraber tırmanırız :)
valla haraşo örmek benm için hayranlık uyandırıcı elimin ayarı olmadığından ya sıkı örüyorum ya gevşek neden öyle bende anlamadım :D
fatih amorf 23 Mart 2013 13:48
bi ters bi düz severim atkı örmeyi filan ben. daha doğrusu becerebildiğim nadir şeylerdendir belki de ondan :)
o zaman blogger toplaşmasını yazın sıcak zamanlarında Spil Dağ'ında yapıyoruz nasıl ama? en farklısı biz olacağız ;)
ımtırak ımsı 23 Mart 2013 15:25
güzel olur bir yayla havası alırız. :) baktık yayla olmadı ozaman ovaya ineriz ihtimal bol :D
Kaan Arer 23 Mart 2013 01:38
Açıkçası ben de ağzım açık bakıyorum.. Ben bu konularda genel olarak anneme akıl veririm ama hiç elime alıp yapmışlığım yoktur. Mesela kaç ilmek ile cekete başlanması gerekir, nerelerde hangi model yapılmalı, reklam kol mu, balıkçı yaka mı gibi detayları annem hep bana sorar ama hiç örme deneyimim olmadı..
ımtırak ımsı 23 Mart 2013 10:53
valla oda güzel kaan. aldığı t short ün üstünde ne yazdığını bile okuma ihtiyacı hissetmeyen bir toplumda böyle ayrıntılar bence gayet olumlu.
teorik olarak başlamışsın zaten bir gün alırsın eline şişleri ohh bir saatlik meditasyona denk inanır mısın :)
her ilmeği söylene söylene atınca bir bakmışsın iş üremiş sıkıntı kalmamış süper .kadınlar biliyor canım işini