Haziran 2017 - Mukaddes'çe Konuşan Satırlar
Ankara günlerdir yağmurlu havanın etkisi altında. Üzerimizde gri bulutlar dolanıp duruyor. Kapalı havanın da etkisiyle AVM’ de istemsizce dolaşırken küçük bir mekanın önünde durdum. Pazar günleri genellikle kalabalık olan mekan sakindi. Yan masa dikkatimi celp edene kadar kendimle ilgilenmeye devam ettim. Garsonun önüme sunduğu liste hayli uzundu. Göz attığımda zorlarsam ancak iki, üç tanesini içebileceğimi düşünerek gülümsedim. Kahve alışkanlığı olmayan birisinin böyle bir mekanda vakit geçirmesi o anda komik geldi.
- Haziran 22, 2017 14 yorum:
Nüfus Cüzdanı Düzenlenen Nehir & Maoriler ve Haka Dansı
Dünyada ilk kez bir nehir canlı olarak kabul edilip hukuki statüye kavuştu. Yeni Zelenda Parlamentosu, Yeni Zelenda’da yaşayan yerli Maori halkının kutsal saydıkları Whanganui Nehri'ni “canlı” olarak değerlendirerek hukuki anlamda varlığını kabul etti. Maoriler, kutsal saydıkları nehrin hukuki olarak tanınması için yıllardır mücadele ediyordu. Hukuki nitelik kazanan nehrin haklarını, Maori kabilesinden ve kraliyet ailesinden birer kişi temsil edecek. Yerli halkça kutsal sayılan nehrin bakımı, temizliği için de fon oluşturulacak.
- Haziran 21, 2017 2 yorum:
- Haziran 20, 2017 6 yorum:
Hatırlıyorum o günü. Motosikletin teknesine oturmuş, rüzgarın okşayıcı temasıyla ilk kez o gün tanışmıştım. Nereye gittiğimi bilmiyordum ama bu yolculuk hayli keyiflendirmişti beni. Bir bahar sabahıydı zannediyorum, çiçekler alabildiğine açmış, kokuları da rüzgara karışmıştı.
Şimdiki inatçılığım o günlerden kalma… Motosiklette üç kişiydik. Önde Nurettin amca, arkada babam ve ilave teknede de ben. Yıllar geçse de üstünden anılarım o günkü tazeliğiyle kaldı.
Renk renk çiçeklere, Ankara'nın yalın ama içten güzelliğine karşın, gözlerim hep aynı yeri arıyordu. Ne zaman yürüyüşe çıksak çocuk parkına uğramayı adet edinmiştik. Bu üçlü, pek keyfe kederdi. Yola çıktığımıza göre, her an karşımıza park çıkabilir biz de hoşça vakit geçirebilirdik. Öyle de oldu.
- Haziran 19, 2017 4 yorum:
- Haziran 16, 2017 22 yorum:
- Haziran 16, 2017 4 yorum:
"Herkes kaçınılmaz olarak, kendi hayat hikayesinin kahramanıdır." der, John Barth.
Kişi kendi öyküsünü yazamasa da eylemlerinin öznesi olmalı. Gerektiği yerde yön vermeli düşüncelerine, durması gerektiği yerde neden soluklandığını bilmeli, devam etmesine inandığı anda da mevsimlerin hiç şaşmayan döngüsü gibi dört nala koşmalı, özlemle beklediklerine. Tüm mevsimleri tanıdıktan sonra tek mevsimle nasıl yaşanır ki?
- Haziran 08, 2017 8 yorum:
Meçhulü gördüm gözlerinde
Öyle sığıntı ve hüzünlüydü ki
Dipsiz bir kuyu gibi debelenip duruyordu göz bebeklerinde
Masalını yeniden yazmak isterdim kendi cümlelerimle
Başlangıcını bilemesem de bir son bulamazdım aslında
Yaşanmış hikayeler, hayatımızı ne denli etkiler emin değilim. Bazı çağrışımlar düşündürür, bazıları sorgulatır, hikayeler benzer gibi görünse de herkes için farklı sonlar vardır. Bir başka deyişle, her hikayede kişi kendi sonunu bulup onunla yüzleşmek ister. O an hangi duygu çevrelemişse etrafını aradığı sonda odur aslında. Kederse keder, neşeyse neşe. Hüzün ve sevinçlerimizi dozunu taşırmadan yaşamak doğru olsa da ölçüyü tutturmak çoğu zaman olası değil.
- Haziran 06, 2017 8 yorum:
- Haziran 04, 2017 6 yorum:
Bir kıvılcım yeter yanmaya
Bir tebessüm yeter var olmaya
Hayat geçici, baki olan sevgidir
Paylaşmak, mutluluğun eskimeyen resmidir
Satırlarıma küçük bir şiirimle başlamak istedim. Dizeler anlaşılır gibi görülse de dipnot gerektirir altına. Paylaşabilmek büyük meseledir zira.
Öyle ya, öfkeyi tırmandırmak için küçük bir kıvılcım, ufak bir dalgalanma bile yeter. Duyguları berraklaştırmak içinse sakinlik. Bu her zaman mümkün olmuyor ne yazık ki. Ya da hayata daha olgun ve doğru bakanların işidir, yanmayı ve var olmayı dengelemek.
- Haziran 01, 2017 12 yorum: