Eskiden - Barbaros Alayoğlu
Anasayfa Anı Eskiden
Yayın: 10 Şubat 2020
Babamın işleri dolayısıyla farklı bir kente taşındık. Şehir merkezine kırk kilometre kadar uzakta, şirin bir kasabaydı. Okulumdan, arkadaşlarımdan ve komşularımızdan ayrılmak epey zor gelmişti bana. Yeni yer alışmam zaman alacaktı belki ama uyum sağlamam sorun olmayacaktı.
Ortaokula başladım. Yeni öğretmenler, yeni arkadaşlar ve yepyeni bir çevre beni ilk başlarda ürkütmüş olsa da hem gördüğüm sıcaklık hem de buranın çok güzel bir yer olmasıyla korktuğum başıma gelmemişti. Okulun ilk gününde sınıf başkanlığı seçimi yapıldı. Hiç hevesli değildim, belki yeni olmam sebebi ile arkadaşların genel talebi doğrultusunda ben seçildim. Aday da olmamıştım hâlbuki.
Okuldan çıkar çıkmaz mahallede arkadaşlarla buluşup türlü oyunlar oynuyorduk. Yorulup ara sıra mola verip sonra kaldığımız yerden devam ediyorduk. En çok futbol oynardık. Bazen kız arkadaşlar da oyuna katılmak istediklerinde işi saklambaç veya yedi kiremide çeviriyorduk. Okuduğumuz masalların etkisiyle olsa gerek bazen de uzun çubukları kılıç yapıp şövalye olup kaçırılan prensesleri kurtarırdık. Böylesi oyunlarda prenses olan kızlar nedense hep çekici gelirdi bana. Kendimizi bazen fazla kaptırır, güya kale surlarından aşağı atlar gibi bahçe duvarına çıkıp tekrardan aşağı atladığımda çoğu kez canımız yanar ama asla belli etmezdik.
O yıllarda yediğim köy peynirlerinin, balın, tereyağının ve hatta ekmeğin bile tadını bugün damaklarımda hissediyorum lakin aynı lezzeti ve doğallığı şimdi bulabilmek ne mümkün. Hala benzer Anadolu kasabalarına gittiğimde ilk baktığım yer köy pazarlarıdır. Artık fabrikasyon olan ve pakete giren gıdalarda, o yılların kalite, lezzet ve besin değerini bulabilmek mümkün değil.
Okulda başarılıydım. Gece ve gündüz çalışarak emeğimin karşılığını almıştım. Öyle güzel çocukluk anılarım var ki; bazen hatırlarım ve gözlerim dolar. Özellikle şimdi şehirde büyüyen, ayağı toprağa değmeyen, temiz hava ve doğal ürünlerle beslenemeyen çocukları gördükçe cidden çok üzülüyorum. Biz bir hata yaptığımızda, kusur işlediğimizde veya dersinden zayıf aldığımız öğretmenlerimizden köşe bucak kaçardık. Utanırdık. Şimdi bakıyorum o edepli öğrenci neslinden çok az kalmış. Eskiden pek çok şey harikaydı, bizler gerçekten harika bir çocukluk yaşadık ve iyi bir aile terbiyesi aldık. Keşke her şey o yılların yürekleri ve aklıyla bugün yaşatılsa.
Önceki Korkuyu yenmek