Kocamı hiç sevmedim
Maviş / İstanbul
Güzin abla, on yıldır evli olduğum halde eşimi hiç sevemedim. Zorla evlendirdiler. Okulda sevdiğim çocukla evlenecektik, ama babam iş yaptığı bir adama beni verdi. Onunla iş yapıyorlardı. Benden hoşlandığını anlayınca hiç tereddüt etmeden verebildi. Ağlayarak nikah dairesine gittim. Yolda ‘‘Bana dua edersin’’ diyordu. Doğrusu dua değil intizar ediyorum. Bir de çocuğum var Güzin abla. Üstelik kocamın eli de sıkı. Evimize hiçbir eşya almadı. Tamir bile ettirmez inanın bana. Gece gündüz ağlıyorum. Bu durumda ne yapabilirim? Güzin abla sizin yumuşacık bir kalbiniz olduğu yüzünüzden belli oluyor. Bana acıyacağınıza inanıyorum. Kimse beni gerçekten sevmedi. Hatta okuldaki sevgilim bile kaçmayı göze aldığım halde bana yanaşmadı. İçimi dökecek kimsem yok, annem bile beni anlamıyor. Bu durumda ne yapacağımı bilemiyorum. Ne olur bana yol gösterin.
Bir yere kadar sana çok hak verdim kızım. Gencecik, henüz okulunu bitirmemiş bir kız, hiç sevmediği tanımadığı bir erkeğin eşi oluyor. Babasının zoruyla istemeden bir evlilik yapıyor. Bu arada bir çocuğun olmuş. Sevmesen de eşinle bunca yıl beraber yaşamışsın. Belki birazcık sevgi gösterebilseydin, sanırım o da sana karşı daha sevgi dolu ve yumuşak davranabilirdi. Eşin de sevilmediğini mutlaka biliyordur. Kimbilir ona ne kadar aksi ve ters davranmış olacaksın ki o da ters ve aksi olmuş. Evine bir şey almayı canı istemiyordur artık. Aslında işler bu hale gelmeden erkenden ondan ayrılmalıydın.