Allah ile Kul Arasına Girilir Mi? Mayıs 2016, 473 | Zafer Dergisi - Bilim Araştırma Kültür Sanat Dergisi
Mayıs 2016, 473 465 Görüntülenme Eklenme Tarih: 13 Aralık 2019 19:03 Muhiddin Yenigün
Hep yaptığımız gibi, konuyu bakabildiğimiz birkaç açıdan inceleyelim.
Hiç kimse, “Bana şunu verirsen, benim için şunu yaparsan, senin Allah katında daha değerli bir kul olmanı veya ettiğin duanın kabul olmasını sağlarım...” gibi birtakım iddialarla Allah ile kulun arasına girme yetkisine sahip değildir.
Nitekim İslam’ın gelmesi ile hükmü kaldırılmış olan dinlerde, en büyük tahrifatlardan birinin bu konuda yapıldığını görürüz. Bunun sonucunda, Cennetten kat mülkiyeti tapulu yapı kooperatifleri kuran, savaş başlatıp bitiren, istediğini dinden çıkarıp istediğini içeride tutan din adamları türemiştir o dinlerde. Bugün de Hıristiyanlıkta papazlar, günah kilometresini sıfırlama hizmeti vermektedirler.
Hazreti Peygamber (sav.) hayattayken sahabeler dinlerini ondan öğreniyorlardı. Vefatından sonra da yaşadıkları olaylar karşısında nasıl davranacaklarını eğer sağlığında kendileri Allah Resulünden öğrenmemişlerse, ondan öğrenmiş birini bulup ona sorabiliyorlardı. Dolayısı ile bilgiye ulaşmak kolaydı. Zamanla sahabeler ahirete göçtükçe, bilgiyi kaynağından alanların sayısı azaldı ve bu bilgilerin bir araya toplanması ihtiyacı ortaya çıktı. Bir araya toplanan bu bilgilerin sınıflanıp disipline edilmesiyle de İslamî ilimler şekillendi.
İşte, günümüzde “Allah ile kul arasına girilmez!” sözünü kullanan pek çoklarının hedeflediği de tam olarak budur. Müslümanlar dinlerini öğrenemesinler, yaşayamasınlar. Sonra da Hz. Ömer’in ikaz ettiği gibi, “yaşadıklarını din zannetsinler.”
Evet, Allah ile kul arasına girilmez. Ama bunun için kulun kendini, Rabbini ve dinini bilmesi gerekir. Dinini bilmeyen kişi Rabbiyle nasıl muhatap olacak? (Evet, Allah ile kul arasına girilmez. Ama bu söz insanın İslamiyet’i öğrenme safhası için geçerli değildir. Çünkü kişi dinini illâ ki bir aracıdan öğrenecek ve Rabbiyle bağını buna göre kuracaktır.)
Aslında günümüzde bu söz ile hedeflenen, dinsiz bir Allah inancıdır. Bazı kaynanaların, annesi babası olmayan damat adaylarına “çöpsüz üzüm” dedikleri gibi, Allah inancı da, din olmadan sorunsuz, sorumluluksuz bir inançtır onlar için. Namazsız, oruçsuz, zekâtsız, zikirsiz, duasız, haramsız, helâlsiz...
Bu bir inanç olabilir belki ama aslında “Allah” inancı değildir. Sonuçlarını da çevremizde görüyoruz. Günümüzde pek çok Müslüman, Allah’ı yanlış/eksik tanımakta, dolayısıyla farkında olmadan Allah’tan başka bir şeyi mabud kabul etmektedir.
Meselenin bir başka boyutu da Allah ile kul arasına girmenin sadece inanç alanında gündeme gelmesidir. Hâlbuki Allah kulları ile türlü türlü muhatap olur. Mesela rızkını verir ve bunu yaparken aracı kullanır. Burada maaş verdiği işçisinin rızkını verdiğini sanan işverenleri kast etmiyoruz. Meyveyi ağaç eliyle, sütü inek eliyle, balı arı eliyle vs. verdiği gibi görmeyi göz, duymayı kulak aracılığıyla verir. Özetle bu âlemde her şey için bir aracı kullanır. Ayetlerini bile Hz. Cebrail eliyle gönderir. Yani namaz ve dua dışında doğrudan muhatap olmak yoktur. Çünkü bu âlem buna uygun yaratılmamıştır. Doğrudan muhataplık inşaallah Cennette olacaktır.
Bu söz çoğu durumda, “Allah” ile “Din”i birbirinden ayırmak maksadıyla kullanılır. Çünkü dinin Allah ile bağlantısını koparabilirlerse ortadan kaldırmaları çok kolay olacaktır. Belki de bu çabaların sonucunda, pek çok kişi artık kendisini deist olarak tanımlamaktadır. Yani, “Allah var ama din yok!” demektedir.
Elbette dini emir ve yasakları, kuralları da vardır ve bu kurallara uyulacaktır.