Şebnem Nur / Sonradan Aymak - istanbulgercegi.com
Şebnem Nur; Âşık olduğumuz kişiye güvenmek isteriz. Aslında bu, yaşadığımız bir ilişkideki en doğal hakkımızdır. Bizim onu sevdiğimiz gibi, onun da bizi sevdiğine inanmak isteriz. Ruh eşimizi bulduğumuzu düşünürüz.
Benden başka iki kişiyle daha yazışıyormuş.
Amcam dediği müteahhit meğerse ağabeyinin patronuymuş.
Çalıştığı şirkette ortaklığı yokmuş, yalnızca personelmiş.
İş icabı değil, aşk icabı seyahatlere çıkıyormuş.
Beni her hafta sonu gezdirdiği son model lüks arabanın,
Meğerse yalnızca şoförüymüş.
Onca zaman nasıl görmedim...
Nasıl fark edemedim...
Her şey gözümün önündeymiş oysa...
Benimse aşktan gözlerim kör olmuş.
Her dediğine nasıl da inandım.
Ne yazık ki her şey bitince gerçeği gördüm!
Âşık olduğumuz kişiye güvenmek isteriz. Aslında bu, yaşadığımız bir ilişkideki en doğal hakkımızdır. Bizim onu sevdiğimiz gibi, onun da bizi sevdiğine inanmak isteriz. Ruh eşimizi bulduğumuzu düşünürüz.
Maksadımız, uzun ve ciddi bir ilişki yaşama, belki de bir aile kurmaktır. Yaşanan karşılıklı ilişkilerde, kimi zaman karşı tarafa sormadan da kendi isteğimiz ve hayalimiz doğrultusunda bazı planlar da yapabiliyoruz. Ortada, yaşanmakta olan bir ilişki var olsa dahi, taraflar bu ilişkiye aynı ciddiyetle bakmayabiliyorlar.
Siz, bir yılın sonundaki bir ilişkide evlilik teklifi bekliyorken, o kendi başına 3-4 yıllığına başka bir ülkede yaşamayı planlayabilir. Gelecek planlarına sizi dahil etmiyor olabilir. Bu sebeple de, size karşı, kendi hayatıyla ilgili pek de dürüst davranmaya gerek görmeyebilir.
Ya da sizinle, kendisinin dahi inanmak istediği bir yalanı ‘göz göre göre’ yaşıyor ve mecara arıyor da olabilir.
İşte bu gibi durumlarda, ilişki biter bitmez birden tüm kartlar önümüze seriliverir. Artık sosyal medya denilen bir materyal de bu aymaya destek olur. Bir tanıdığın her şey bittikten sonra size taşıdığı bir sır, sosyal medyada rastladığınız fotoğraf, yorum ve yazılar, ona inanıp araştırmadığınız kimi olayları şimdi kurcalıyor olmanız, bahsettiği yerlere uğradığınızda rastladıklarınız...
Oysa bu güne kadar aslında her şey gözünüzün önündeydi. Bir iki şüpheli olay, hareket ya da yalan yakaladınız aslında.
Ama büyü bozulsun istemediniz. Şüphelerinizi görmezden geldiniz. Kondurmak istemediniz. Hiç bitmeyecek sandınız çünkü.
Ama bitti işte. Size bir yalanı yaşatarak bitti. Ortaya çıkmayacak sandı, akıllıyım sandı, yuttururum sandı!
Aslında en başından beri vardı işte yolunda gitmeyen, kafanızı kurcalayan birşeyler.
Güveniniz sarsılıyor işte sonra. Bana neden bunu yaptı? Hiç mi sevmedi?
Belki sevdi de? Ama ufacık dünyasında, birşeyleri hileyle sürdürmeyi kendine kâr saydı sadece. Kendini akıllı sanan, küçük akıllı biriydi oysa!