Terror Infinite - Cilt 3: Bölüm 1-2
Zheng derin bir nefes aldı. Pencereden dışarı baktı, bu gerçekten de yönetici olarak çalıştığı yerdi. Hava güneşliydi, bir sürü güvercin uçuşuyordu, caddelerde sesler ve huzurlu bir atmosfer vardı. Burası, büyüdüğü dünya idi.
Canavarların, Yaratıklar’ın ya da T-virüsünün, sonsuz korkudun olmadığı bir yer. Bu dünya şuan cennet gibiydi.
Birdenbire Zheng gerçek dünyaya çok yabancı olduğunu hissetti. Sanki bu önceki yaşamına aitmiş gibiydi. Dehşet içinde savaştıktan sonra nihayet yeniden doğdu.
“Çok korktum, o ışık küre tarafından yaratılan bir yanılsamayım diye çok korktum. Hehe. Ben gerçek dünyaya geri dönebiliyorum, şimdi bu benim içimi gerçekten baya rahatlattı … Sapık, sen ne düşünüyorsun? “
Zheng başını salladı, ardından beyninde bazı bilgiler belirdi. Bu, Tanrı’nın ona verdiği bilgilendirmelerdi.
Gerçek dünyadaki 30 gün içerisinde Tanrı’nın boyutuyla alakalı kimseye bir şey söylememesi gerekiyordu, aksi halde kendisine ait olan her şey silinecek/yok olacaktı.
30 günün sonunda bu ofise tekrar gelmesi gerekiyor. Tanrı onu buradan boyutuna geri götürürecekti. Aynı zamanda geri dönerken ona ait her şeyle temas halinde olması gerekiyordu. Yoksa bu itemler bu dünyada kalacaktı.
Eğer bu itemler sadece Tanrı’nın boyutunda elde edilebilecek türde bir şeyler ise, o itemler ortadan kaybolacaktı.
Eğer Zheng olması gerektiğinde, bu ofise tekrar gelemezse, onun da varlığı silinecekti.
“Demek oluyor ki, ben orayla alakalı şeyleri kimseye söyleyemeyeceğim ve 30 gün içerisinde bu ofise geri dönüp Tanrı’nın boyutuna geri giderken Lori’nin elini tutmam gerekecek.”
Zheng başıyla onayladı ve bu bilgileri aklının bir köşesine not etti. Ve ardından dedi. “Hadi gidelim. Lori, seni aileme götüreceğim. “
Ofisin dışındaki insanlar yoğun bir şekilde çalışıyordu. Bilgisayar masalarının önünde birkaç düzine kişi vardı, bazıları da muhabbet ediyordu. Zheng ve Lori ofisten çıktığında birçok kişi onlara baktı. Bir anlığına, mekan sessizleşti.
Sessizliğin ardından, insanlar Zheng’in etrafında toplanıp ona sorular sormaya başladı. Temel olarak sorular, bunca zamandır neredeydin ile alakalıydı.
Zheng ona yakın olan genç birini tuttu ve asansöre doğru ilerledi. ”San, benim son görünüşümün üzerinden ne kadar süre geçti? Şimdiki durum nedir?”
San bir paket sigara çıkardı ve içinden birini Zheng’e verdi. “Zheng, ailenin içinde bir şey mi oldu? Neden bir şey söylemeden ayrıldın? En azından bize bir mesaj bıraksaydın. Kimse nerede olduğunu bilmiyordu, o yüzden or*spu, yokluğundan yararlanıp seni kovdu. Erkek arkadaşını senin pozisyonuna getirdi ve bu herkesi rahatsız ediyor. Eğer sen gelmeseydin, biz hepimiz birlikte istifa edecektik… “
Zheng sigaradan bir fırt aldı ve dedi. “Evet bir şey oldu … San, sana bir numara öğreteyim. Ofisinde oynaşmaktan hoşlanmıyor mu o? Gizli bir kamera satın alıp ofisine koyun. Fakat çok ileri gitmeyin ama, sadece onları tehdit edin… Şimdi ayrılmak zorundayım, bir şey olursa lütfen aileme iyi bakın. Ailemin sağlığı o kadar da iyi değil, bu yüzden arada bir arkadaşlarla birlikte ziyaret edin. “
San cevap vermeden önce, Zheng çoktan asansörün içine adımını atmıştı.
İkisi binadan çıktıktan sonra iç çektiler. Zheng bir çok şeyi tecrübe ettiğinden dolayı, her ne kadar aydınlanmış olmasa da, o çok fazla değişmişti.
Lori şehir manzarası karşısında hayrete düştü. Anıları 10 yıl öncesine aitti, o zamanlar şehir bu kadar gelişmemişti.
Kısa süre sonra, onlar insanların içine karıştılar.
Kalabalığa girmekte güçlük çeken Lori’yi, Zheng kucakladı. Lori kızardı ama bir gülümsemeyle dedi. “Şehir çok değişmiş, eğer beni burada yalnız bırakırsan, birkaç dakika içinde kaybolurum. Hehehe. Belki de insan tacirleri tarafından kaçırılırım. “
“Seni bırakmayacağım… kesinlikle bırakmayacağım!”
Gülümsemesi daha da genişledi, o kısmen kendisini Zheng’in üzerine astı ve sordu.“Yalnızca 30 günümüz var. Ah. Hadi aileni görmeye gidelim, sonra benim ailemi ziyaret edelim, ne diyorsun? “
Zheng başıyla onayladı, ardından o aniden durdu.”Kahretsin… üzerimde hiç para yok. İçinde para olan ceketi ben Ailen filminin içinde bıraktım… Görünüşe göre oraya kadar yürüyeceğiz.”
Yüzüğünün içinde, bir servet değeri taşıyan bir metreküplük platinyum olmasına rağmen taksiye verebileceği bir kuruşu yoktu. Bu tam bir utanç vericiydi. Onların, ailesinin evine kadar yürümekten başka çareleri yoktu.
İkisi öğleden sonra anca varabildiler. Ailesi condo stili bir apartmanda oturuyordu. Bu Orta sınıf aileler için yapılan bir alana benziyordu. Kapıyı çaldıklarında, 50’li yaşlarında olan bir kadın kapıyı açtı. [ÇN: condo= mülk de burada başka bir anlamda kullanılmış olabilir.]
O hemen Zheng’i tanıdı ve gülümsedi. ”Oğlum, niye geldin bugün? Sen geçen Cumartesi evinde değildin ve aradığımızda da senin telefonuna ulaşılamıyordu. İş gezisine mi gittin? İçeri gir.”
Zheng, Lori’yi arkadan çıkarttı ve bir gülümsemeyle dedi. ”Anne, bak bu kim?”
Lori cilveli bir şekilde çıktı. “Merhaba teyze, ben oynamaya geldim.”
Onun bir süre kafası karıştı, sonra Lori’yi şok içinde kavradı. O, Lori’yi baştan sona inceledi ve bağırdı. ”Tatlım, buraya gel hemen, tatlım”
Zheng kapıyı sessizce kapadı. Yaşlı çift, Lori’yi heyecanla kontrol ediyordu. Bu Lori’yi utandırmıştı ama ayrıca mutlu da etmişti. Kendisine nerede olduğu hakkında kimseye bir şey söylememesi tembihlendiğinden o soruları geçiştirdi.
Yaşlı çift, Lori’nin ailesini çağırdı ve onu sorgulamaya başladılar. Lori bazı sorulardan kaçındığını farkeden yaşlı çift hemen konuyu değiştirdiler.
Bir saat sonra, öğle yemeği yerken, birisi kapıyı hızlıca çalıyordu. Zheng’in annesi kapıyı açtı ve 50’li yaşlarda olan bir çift kapının önünde duruyordu. Bu çift, Lori’yi gördükten sonra ona doğru koştular. Kadın kızını tuttu ve ağlamaya başladı. Adam sakin kaldı, ancak gözleri kızarmıştı.
“Tamam, tamam, ilk olarak durumu bir netleştirelim.” Adam, kadınını tuttu ve sordu. ”Sen gerçekten Lori misin? Bu imkansız, biz onun ölüşünü kendi gözlerimiz ile gördük.”
Ardından o, Zheng’e baktı. “Bu senin kiraladığın bir aktrist mi? Söyle bana, bunlar ne demek oluyor?” O cümlesinin son kısımlarında bağırmaya başladı.
Lori ağlarken bir şeyler söylemek üzereydi, Zheng onun elini sıvazladı ve dedi. “Amca, Lori’yi şaka aracı olarak kullanmayacağımı biliyorsun… Onun senin kızın, gerçek Lori olduğuna yemin ederim, lütfen beni affedin, daha fazla bir şey söyleyemem. “
Adam cevap vermeden önce, Zheng’in babası bağırdı.”Sen neyi söyleyemezsin? Ne o? Bu senin şirketinin sırrı değil, bu hayat ile ilgili bir konu. Ben senin babanım, ben söyle diyorsam söylemek zorundasın. ”
Zheng acı bir şekilde başını salladı.”Baba, anlıyorum ama ben gerçekten söyleyemem. Aksi takdirde ikimizde öleceğiz. Size yemin ediyorum ki, bu sizin bildiğiniz gerçek Lori.”
Zheng’in annesi, kocasının bir kelime dahi etmesine fırsat vermeden onu durdurdu ve güldü.”Ne olursa olsun, çocuğun geri dönmesi iyi bir şey. Eğer o gerçekten geri geldiyse ö… onların gerçeği bize söyleyememesi normal.”
Nereden geri geldiyse? Elbette Cehennem, yaşları fazla olan insanlar, batıl inançlara eğilimli olurlar. 10 yıl önce ölmüş olan birisi aniden önlerinde ortaya çıktı. Görünüşü, ifadeleri ve sesi aynıydı. Dahası, Zheng’in hiçbir şey söyleyemediği gerçeğini de hesaba kattıklarında, herşey bunu gösteriyordu.
Zheng rahatladığını hissetti. Lori’yi onlara açıklamayacağından endişeliydi. Ebeveynleri yanılmış olsa da, bu hatayı kabul etmekten mutluluk duyuyordu.
Onlar sakinleştikten sonra Zheng dedi. “Baba, anne, amca, teyze, burada sadece bir ay kalabiliriz. Bir ay sonra ayrılmak zorundayız. “
Zheng’in annesi titremeye başladı. Onun gözleri, aniden gözyaşları ile doldu. ”Oğlum, sen de mi…”
Zheng onu tuttu ve gülümseyerek dedi. “Hayır, anne, ben ölmedim. Hala çok iyi bir şekilde yaşıyorum. Elime dokun, bak, sıcak. Sadece, Lori’yle ben, bir ya da iki yıllığına burada olmayacağız. Hala bitirmemiz gereken bazı şeyler var. Sonra geri geleceğiz ve bir daha asla ayrılmayacağız .”
Kadın ağlarken, erkek onu yatıştırmaya başladı.”Evet, ne güzel bak, onlar geri dönebildiler, neden hala ağlıyorsun? Sadece bir ya da iki yıl daha, biz çoktan 10 yılı geçkindir bekliyoruz. Bu 1-2 yıl göz açıp kapanıncaya kadar geçecek.”
Zheng iç çekti sonra pencerenin oraya doğru yürüdü ve perdeleri kapattı. Yüzüğünü aktive etti ve her şeyi yere döktü.
Bir platin çubuğu alıp gülümsedi. “İçiniz rahat olsun, kesinlikle Lori ile geri döneceğim. Bu platin, o bölgeye özgü bir şey. Orada çok ucuzlar. Amca ve teyze, sizin bu geçen yıllarda durumunuz pek iyi değildi biliyorum, Lori’nin de bu platinde hakkı var, bu yüzden yarısı sizin. Ancak onları satarken dikkat edin, her seferde bir çubuk olarak satın. “
Onun sözlerine kıyasla, platin onlar için çok daha şok ediciydi. Bir süreliğine oturma odası sessizleşti.
Ama bunlar olup biterken, Kimse bıçağın altında, küçük bir noktanın yanıp söndüğünü fark etmedi.