Pozitif ebeveynlik yanlış mı anlaşıldı?
Çocuğun fiziksel ve ruhsal bakımı konusunda yazılıp çizilirken, bir taraftan da bireyselliği pohpohlanmış, kentli, beyaz yakaya kendisini ihmal etmemesi öğütleniyor. “Mutlu anne, mutlu çocuk.” Bu doğrultuda çocuğun “iyiliği” gözetilerek ortaya atıldığı iddia edilen fikirler karşımıza çıkıyor. Kimin iyiliği?
Nesiller artık daha çok okuyor. O okuyan nesiller artık çocuk sahibi oluyor. Bilgi elimizin altında, hatta parmağımızın ucunda.
Avrupa ülkelerinde yazılmış metinlere baktığımızda paragraflar genelde “emziriyorsanız..” diye başlıyor. Sağlık sebepleri dışında emziremiyor olmayı dışarıda tutarak; emzirmek “bir tercih” olarak lanse ediliyor. Emziren annenin bebeğe bağımlılığının emzirmeyene oranla kat be kat fazla olduğunu belirtmeye gerek yok herhalde. Emzirmemek en çok kime yarar?
Son zamanların popüler konusu “uyku eğitimi” sanki bir bebeğin deliksiz uyuması veya kendi kendine uykuya dalması esasen bebeğe gerekli ve olması gereken bir hususmuş gibi lanse ediliyor. Gece defalarca uyanmış annenin sabah işe yorgun gidecek olması ayrıntısının göz önünde çokça tutulmamasına özen gösteriliyor. Çağlardır anneler bebeklerine uyku için “eğitim” mi veriyor gerçekten?
Bir başka mesele çocukla geçirilen “nitelikli zaman”. Sağda solda “evde çocuğumla duramıyorum, 9-6 işe gidiyorum, çocuğu 2 saat görüyorum diye üzülmeyin. Önemli olan nitelikli zaman geçirmek.” diye öğütlenenin ardından “nitelikli 6 saat geçirmeniz daha da iyi tabi” denmiyor. Malum kapitalizm, ebeveynin 6 saat evde olmasına izin vermiyor.
Geleneksel rolleri kıracağım derken kadın kendisini esasen çok da ait olmadığı bir kalıba mı sokuyor? Kendine mi zaman ayırıyor kapitalist çarka heba ettiği emeğini mi çoğaltıyor? Peki bu süreçte çalışan anne’den dem vuran yazılan babalara da çalışan baba diyor mu?
Tüm bu sebeplerle sormak gerek; pozitif ebeveynlikte esasen kim kime pozitif?
Bu yazı ilk olarak 22.10.2017 tarihinde www.necibe.com sitesinde yayınlanmıştır.