Tarih | Bulut Sever | Geornalist
4848 puan Sarı Kalem
5 [Toplam 1625 kişi]
Bulut Sever yazdı, 10 kişi beğendi, 1 yorum yapıldı.
28 Mar 15 03:00
Modern tarih yazıcıları mütemadiyen temizliğin Batı’dan Doğu’ya doğru gittiğini yazmaktadırlar. Batı’nın şimdi her alanda temizliğe verdikleri önem, sanki bütün tarih boyunca yaşanmışçasına, bir propaganda şeklinde her alanda devamlı surette işlenmiştir. Bakalım öyle midir?
Avrupa’da ilk sanayi inkılabı adımları atılmaya başlanması, aynı zamanda bahsettikleri o müthiş temizliğin de tarihini başlatır onlarda. Tarih, özellikle İngilizler ve Fransızlarla ilgili epey bir malumat sahibidir. Batı’da temizliğin tarihine misallerle bir bakalım şimdi.
İngilizler, Fransızlar gibi tamamen yıkanmaz değillerdi. Değillerdi ve sadece senede bir defa yıkanırlardı. Söz konusu yıkanma havaların ısındığı zamanda olurdu. Ne gariptir ki yaz aylarında evliliklerin olması da buradan kalmıştır. Bunun sebebi de muhtemelen çiftlerin evliliklerinin ilk zamanlarında, temiz bir zaman geçirmeyi istemiş olmalarıdır. Yıkanmaları da bir sıraya göreydi. Önce banyoyu(fıçıyı) evin babası, sonra annesi, ardından sırasıyla erkek ve kız çocuklar ve nihayetinde de varsa bebekler kullanırdı. İngiltere’de dillerinde yer etmiş, “Don’t throw the baby out with water” deyimi “banyo suyuyla birlikte bebeği de atmayın” anlamına gelmektedir.
Temizlikleri hayatlarında ki her duruma sirayet etmişti. Evlerinde yemek pişirme işlemini her zaman ateşin üzerinde duran büyük bir kazanın içinde yaparlardı. Kazan geceden temizlenmez, ertesi gün altı yakılarak yeniden kullanılırdı. Evlerinde et pişmez, çoğunlukla sebze yerlerdi. Seyrek de olsa hınzır eti bulurlarsa çok sevinirler, eğer misafir gelmişse evlerine, bu hınzır etlerini duvarlara asarak onlara gösteriş yapmayı severlerdi. Yine İngilizce’den bir deyim yazalım: “Peas porridge hot, peas porridge cold, peas porridge in the pot nine days old” Türkçesi: “Bezelye lapası sıcak, bezelye lapası soğuk, kazandaki bezelye lapası dokuz günlük.”
Muhtelif kitaplardan aldığımız bu özet bilgiler 15. ve 16. yüzyıldaki Batı ile ilgili tarihi gerçeklerdir.
Bizim maksadımız, temizliğin insanlık tarihinde Doğu’dan Batı’ya doğru gittiğini ve İslam dininin insanlığa katkısının tarihte çok önemli bir yerde olduğunu mümkün mertebe kısaca ifade edebilmek olacaktır.
İslamiyet’te temizliğin en önemli hususiyeti temizliği, dinin emrettiği ibadetlerin merkezine koymasıdır. Hiçbir Müslüman herhangi bir ibadetinden önce temizlikten gayrı olamaz. Bunun içindir ki, Anadolu’nun bir köyünde yaşayan ve İslam dininin gereklerini yerine getiren Müslüman bir köylünün temizliği ile Fransa’da yaşayan bir saraylının ya da soylunun temizliği arasında uçurumlar vardır. İslam dininde temizlik, ırk, coğrafya makam ve mevki ayırt etmeden herkes için geçerlidir.
Dinimizde temizlik sadece kişinin kendisine dair olmamıştır. Meskenlerin temiz tutulmasına da çok önem verilmiştir. Bazı ibadetlerin yapılmasında ibadet edilecek yerin temiz olması mecburiyeti sonucunda, gerek Müslümanların ibadethaneleri olan camiler, gerekse Müslümanların evleri her daim temiz olmuş, temiz tutulmuştur. Aynı zamanda din, şahısların kişisel tercihlerine sosyal adalet ve hak hususlarından sebep müdahil olmuş; soğan, sarımsak gibi kokulu yiyecekler yemeyi seven Müslümanların bir başka Müslümanı ne ibadet esnasında ne de başka bir halde rahatsız etmemesi adına bunları engelleyici muhtelif hükümler ortaya koymuştur.
Tam da burada, Osmanlı’ları anmaz isek ecdadımıza karşı vefasızlık etmiş oluruz.
Tarihte umumi hamamlara en fazla ehemmiyet verenler Osmanlı Türkleridir. Osmanlı Türkleri, fethettikleri her yere ilk önce irili ufaklı hamamlar inşa etmiştir. Sadece hali hazırdaki sınırlarımız içinde Osmanlı Padişahlarının, aile efradının ve devlet erkânından insanların yaptırdığı hamamların sayısına bakmak, bizce Osmanlı Türklerine Batı’nın neler borçlu olduğunu anlatmak için yeterlidir.
İslamiyet’i kabul etmesiyle Türkler, özelde Osmanlı Türkleri, temizliğin tarihine çok büyük katkılar yapıp, bir temizlik kültürü oluşturarak –ne yazık ki- insanlık tarihinde yeri doldurulmayacak bir yer bırakıp tarih sahnesinden usulca çekilmişlerdir.
Hamamlar ne yazık ki, Osmanlı edep, usül ve esaslarından uzaklaşmış, günah mekanlarına dönüşmüştür. Nerdeyse haram işlemeden temizlenebileceğiniz bir hamam kalmamıştır. Denizlerde de durum farklı değil maalesef.
Bulut Sever yazdı, 12 kişi beğendi, 1 yorum yapıldı.
Batı Kavramı Üzerine
Müminin, Müslüman olmayan sol cenahının hepsine Batı denir, demiştik. Coğrafî bir konum değil ilkesel bir durumu ifade etmek istemiştik. Bu konuda akla gelenleri, birkaç cümle ve misalle ifade etmeye çalışalım.
Batı’nın düşünce yapısında ahlaki bir tutarlılık görülmez. Batı’da eylem, düşünceden önce gelir. Yani önce çıkara uygun eylem gerçekleştirilir, ardından bu eyleme uygun “düşünce” üretilir. Çıkarın yönü değiştikçe, düşüncenin de yönü rahatlıkla değiştirilebilir.
Batı’nın ahlâkî ikiyüzlülüğüne ve tutarsızlığına dair bir-iki misal verelim:
Hep bilindiği üzere İkinci Dünya Savaşı’nda Japonların Amerikalılara Pearl Harbour’da acımasızca ve haber vermeksizin saldırdığı yazılmaktadır. Bu aslında gerçeği ifade etmemektedir. Japonlar, saldırıdan önce, tamamen yasal çerçeve içinde kalıp bu şekilde savaş ilan etmek istemiş fakat ani bir baskın yapmak niyetiyle saldırıdan tam 25 dakika önce, 5000 kelimeden müteşekkil bir notayı Amerikan elçileri vasıtasıyla karşı hükümete iletmiştir. Fakat nota 5000 kelimeden oluştuğu için bunun şifresini çözmek Amerikalılarca en az bir saat alacağından, bunu bilmeyen Japonlar için bu yasal çerçeve içerisinde kalma istekleri bozulmuştur. Bu sebeple Japonların, sanki haber vermeksizin saldırı düzenlemiş olduğu zannedilmiştir ve Amerikalılar ile İngilizler bu saldırıyı “alçakça ve barbarca” olarak nitelemişlerdir.
Biraz daha geriye dönelim ve başka bir Japon saldırısının nasıl nitelendirildiğine bakalım: Sene 1904. Japonlar, Ruslara saldırdıktan tam “bir hafta” sonra savaş ilan ettiklerini beyan ederler düşmanlarına. Bu bir hafta sonra savaş ilan ettiklerini söylemelerinin, İngiltere tarafından nasıl değerlendirildiğini de hemen yazalım: “erkekçe”. Öncesinde müttefiki oldukları Japonların yaptığını takdir eden İngilizler daha sonra düşman safta olan Japonları “aynısını yapmamalarına” rağmen, yermişlerdir.
Sol yanımız dediğimiz, Batı dediğimiz kavram sadece coğrafi bir belirteç olarak değerlendirilmemelidir asla. Coğrafi olarak nerede konumlandıklarının ve hangi yönetim tarzı ile yönetildiklerinin de bir anlamı yoktur. Mesela, dünya petrol devi Suudi Arabistan ve Körfez emirlikleri, İran’da zamanında iktidarda bulunan, Batılılarca “doğuda demokrasinin teminatı” denilen Şah ve şimdi iktidarda bulunan hali hazırdakiler, Mısır’da Mübarek (şimdi Sisi), Suriye’de baba-oğul Esedler ve bizim devletimizde de hayat bulmuş, kendi iktidarları ve zenginlikleri için halkına eziyet etmiş, burada yaz(a)madığımız, bütün yönetimler Batı tarafından desteklenmiştir ve de desteklenmeye devam edilmektedir. Burada dikkat edilmesi gereken husus yönetim şekillerinin “çağdaş” olup olmaması değil, Batı çıkarları doğrultusunda hareket edip etmediğidir.
Batı kendi çıkarlarına muhalif her gurubu “demokrasi” istese dahi hiçbir zaman desteklememiş ve çıkarlarının yanında olmuştur. Onlar için “çağdaş” olunacaksa devletlerin bu çağdaş yönetim şekliyle ve kendi iradeleri ile ülkeleri yönetmesi değil, yine Batı çıkarları doğrultusunda hareket ediyor olmaları geçer akçedir. Misal, Türkiye için hep daha fazla demokrasi “tavsiye” edilir. Zira onların anladığı manada bizlere tavsiye edilen demokrasi, ülkeyi bölmek isteyenlerin rahatça hareket edebilmesi için zeminin kuvvetlendirilmesidir. İfade özgürlüğü, insan hakları ve halkların kardeşliği, bu demokrasi pastasının süsleridir. Çok yakın zamanda Fransız karikatüristlerin öldürülmesi bütün “Batı”da şiddetle kınanmış, İslam’i değerlere yönelik karikatürler “ifade özgürlüğü” olarak nitelendirilmiş fakat aynı Batı, geçen hafta yine bir Fransız karikatüristin “Yahudi karşıtı” karikatürleri sebebiyle tutuklanması hadisesini bir haber değeri olarak dahi görmemiştir.
Dedik ya, onlar eylemlerinde ve düşüncelerinde ahlaki bir kaygı ve tutarlılık taşımazlar, tek meseleleri çıkarlarına uygun olmasıdır.
Yazıyı başladığımız cümleyle bitirelim: müminin, müslüman olmayan sol cenahının hepsine Batı denir.
Ancak bu kadar açık izah edilebilirdi.
Bulut Sever yazdı, 2 misafir olmak üzere 13 kişi beğendi, 1 yorum yapıldı.
Haçlı Seferleri (Son)
Bulut Sever yazdı, 13 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
14 Mar 15 03:00
Salahattin Eyyubi, düşmanlarının bile hayranlığı içinde, 1198’de Şam’da öldü. Son hastalığı süresince, kapısının önüne bayrak yerine kefenini astırdı. Ve ölüm sancağını bekleyen nöbetçi etrafa şöyle sesleniyordu: “Doğunun fatihi Salahattin’in beraber götüreceği varlığa bakınız!”
Papa, yardımcılarına Haçlı Seferini Avrupa’nın en ücra köylerine kadar ulaştırmaları emrini verdi. Görevliler köy köy dolaşarak verdiği vaazlarda, “Hazreti İsa’nın çok yakında döneceğini ve bu kutsal savaş yolunda adım adım ilerledikçe günahlarının hafifleyeceğine ve kutsal yeri aldıklarında affedileceklerini…” anlatıyordu.
Bu vaazlar neticesinde ilk adımda 60 bin ikinci adımda da 200 bin –özellikle yoksul kesimden- insan orduya katıldı. İşin hesap edilmemiş tarafı ise bu kadar insanın seyir halindeyken onları besleyecek bir halin Avrupa’da olmamasıydı. Bu yüzden iş daha en başında çığırından çıktı ve Macaristan dolaylarında kutsal dava uğruna yol çıkan askerler sağı solu yağmalamaya başladı. Macarlar da boş durmadı ve yağmacılara haddini bildirdi.
Bulgaristan dolaylarına geldiklerinde askerlerin dörtte biri telef olmuştu.
Bu haberleri alan Bizans imparatoru başına neler gelebileceğini anlamış, onları karşılamak için gerekli hazırlıkları yapmış ve hatta yolluklarını bile hazırlamıştı. Fakat “bu Batılılar bir hırsızlığı bırakıp diğerine başlıyorlardı, şehrin varoş ve sayfiyelerinde villalara giriyorlar ve hatta kilise damlarındaki kurşunları aşırıyorlardı.” İmparator bu sebeplerden orduyu takviye etmeyi bırakıp bir an önce bu belayı başından göndermeyi uygun gördü.
Düşman hakkında ne bilgi sahibi olan ne de bilgilendirilen ordu Anadolu’ya adım atar atmaz “hepsi de Grek-Hıristiyan olan köylerin ahalisini soymaya başladılar.” Anadolu’ya geçtikçe ilk hedefleri İznik olan ordunun amacı “Türkleri, geldikleri yere kadar kovalamak”tı. Bu amaç, Haçlı Seferleri’nin ideolojisini de oluşturmuştur aynı zamanda.
Haçlı ordusu bu şekilde ilerlerken Türkler de plansız değillerdi elbette. Haçlılar bir vadiden geçerken önce üzerlerine sağanak yağmur gibi ok yağmaya başladı, sonra da kuvvetli bir taarruza uğradılar. Haçlı ordusu pabucun pahalı olduğunu anladıklarında iş işten geçmişti ve hemen boğazın öte yakasında hiç uyanamayacakları derin bir uykuya daldılar. Birinci Haçlı seferinin ilk dalgası böylelikle bitmiş oldu.
Birinci Haçlı Seferi’nin ikinci dalgası daha kalabalık olarak başladı ise de başka bir gariplik barındırıyordu içinde. Bu sefer Almanya’dan yol düşen ordunun ilk hedefi Yahudilerdi. Onlara göre “Müslümanlar şimdiki düşmanlarıydı.”, güya, “İsa’nın taraftarlarını takibata uğratıyorlardı.”, “Yahudiler ise bizzat İsa’yı takibata uğratmışlardı.” Yahudileri, geçtikleri yerlerden “temizleye temizleye” ilerlerken Macaristan topraklarına vardıklarında yine yağma ve talana başladılar. Macar ordusu yine ne oldukları belirsiz bu “kutsal dava ordusu”na gereken dersi verdi ve hepsini kılıçtan geçirdi. Böylelikle ikinci dalga da Papa’larını utandırmayacak tek bir şey olmadan sona ermiş oldu.
Birinci Haçlı Seferi’nin üçüncü dalgasında ikinci dalgada mevcut bulunan ordudan –kimi tarihçilere göre 600 bin- daha büyük bir ordu yine önce Bizans’a geldi ve imparator onları yine alelacele karşıya geçirdi. Haçlı ordusunun ilk halindeki serkeşliğini ve başarısızlığını gören ve buna aldanan Türkler az bir birlikle onları karşıladı ve hatalarını anladıklarında İznik’i geri vermiş oldular. Haçlılar Kudüs yolunda ilerledikçe ele geçirdikleri yerlerde tek bir Müslüman bırakmadı ve sonunda da Kudüs’e girdiler. Katliamları sadece Müslümanlara dair değildi, Kudüs’e girdiklerinde Havralara saklanan bütün Yahudileri daha ibadethanelerinin içlerindeyken ateşe vererek cayır cayır yaktılar.
Kudüs’ü almışlardı almasına ama yolda yüzbinlerce asker ölmüş, telef olmuştu. Şimdiki asıl sorun aldıkları Kudüs’ü nasıl koruyacaklar, nasıl elde tutacaklardı. Bunları yapabilmek için taze asker gerekiyordu ve bu da Haçlı Seferlerinin devamı olması gerektiğini gösteriyordu. Bu amaçla 2. Haçlı Seferi düzenlendi.
Bulut Sever yazdı, 10 kişi beğendi, henüz yorum yapılmadı.
12 Mar 15 21:00
Avrupalıların Türklere dair olan ve halen günümüze kadar süren düşmanlığının sebeplerinden biri de Türklerin Anadolu’ya yerleşmesidir.
Anadolu, Türkler daha göçlerine başlamadan önce, bu çok uygun iklimi ve mümbit topraklarına rağmen boştu. Bitmek bilmeyen çatışmalar, katliamlar, isyanlar ve bunların sonucu olan emniyet kuşkusu zaten az olan nüfus yoğunluğunu iyice aşağıya çekmişti.
Hali hazırdaki Bizans, ağır yönetim hataları sebebiyle bu kadar bereketli ve stratejik özellikleri olan bir coğrafyayı koruyamaz hale gelmişti. Zaten kendi tebaası ile de arası açık olan Bizans, otoriteyi sağlamakta güçlük çekiyor, aynı zamanda inanç yüzünden vatandaşlarının arasında ayrımcılık yapıyordu. Tebaası, yönetime husumet beslemekle birlikte kendi içlerinde de çatışmalar sürdürüyorlardı.
Ermenilere dair baskılar Bizans yönetiminin en büyük stratejik hatalarından biri olmuştur. Ermenilere Ortodoks Hristiyanlığı benimseterek Müslümanların karşısına tek bir yumruk olarak çıkabileceklerini düşünen ve onların her türlü tasarruflarına el koyan Bizans kendilerine büyük katliamlar yapmış ve tehcirler uygulamıştır. Bunun sonucu da Ermeniler’in Müslümanlar yanında yer alması olarak neticelenmiştir.
İşte bu coğrafya uzun seneler içerisinde böyle bir ortama doğru ilerlerken Türkler, ufak ufak Anadolu’ya göç ediyordu. Anadolu’ya göç eden Türkler yerel egemenlerden izin alarak buralara yerleşiyor, çiftçilik, hayvancılık yapıyor, vergi veriyor, hem kendileri rahat ediyor hem de izin aldıkları yerel egemenleri rahat ettiriyorlardı. Bu yerleşmeler öyle bir hale geldi ki, göç edilen yerdeki egemen güç, göç almamış diğerlerine göre daha zenginleşmiş oluyor, hazinesi doluyor ve bir imtiyaz kazanmış gibi oluyordu.
İşte Bizans böylesine karışık bir siyasi ortam içinde kendilerini eski şanlı günlerine götürecek bir kral buldular: Roman Diojen! Kral önderliğinde öyle hayaller kurmuştular ki, doğuya bir seferle ne Bağdat kalacaktı, ne de kilise yapılmamış tek cami. Hatta Mekke’yi bile fethetmeyi hayal ediyorlardı.
Diğer yandan İslam dünyasının Selçuklu ordusundan başka kendisini savunacak bir gücü kalmamıştı. İşte bu ordunun başında da amcası Tuğrul Bey’in hiç oğlu olmadığı için tahta geçen Sultan Alpaslan vardı.
Bizans 200 bin kişilik ordusu ile doğuya sefere çıktığında Sultan Alpaslan binbir güçlükle ancak 50 bin asker toplayabildi. Dört kişiye bir kişi eşitliği ile Malazgirt’te iki ordu arasında gerçekleşen savaş Bizans’ın ağır yenilgisiyle sonuçlandı ve büyük ümitler besledikleri Romen Diojen esir düştü.
Bunu öğrenen başkenttekiler hemen, tahta kimi geçirelim, kavgasına tutuştular ve esir düşmüş krallarının salıverildiğini öğrendiklerinde büyük bir şaşkınlık yaşadılar. Dönüş yolunda tahtta artık yeni bir kral vardı. Yeni kral, eski kralla tahtta hak istemeyeceği ve ömrünün geri kalanını bir manastırda keşiş olarak geçirmek isteği üzerine anlaştı fakat yeni kral sözünde durmayıp yenik kralın gözlerine mil çektirerek bir manastıra gönderdi. Romen Diojen, büyük hayallerin hükümdarı, kısa bir süre sonra dayanılmaz acılar içinde öldü.
Sonuç itibariyle Anadolu içlerine doğru göç hız kazanmış fakat doğudaki mezhepsel sorunlar Selçuklu Devleti’nin Anadolu’ya gereken önemi vermesine engel olmuştur. İşte bundandır ki Anadolu Türkler ile dolup taşmıştı ama Türkler belli bir otorite altında olmadığından siyasi sıkıntı yaşanmaktaydı.
Sonunda Bizanslılar, Türklerin Anadolu’dan tamamen atılması için Papa’ya başvurdu ve Papa, Anadolu’ya akın akın gelmiş ve geliyor olan Türklerin artık Avrupa’yı da tehdit ettiğini topladığı meclisteki delegeleri ikna ederek bir Haçlı Seferleri başlanmasına karar verdi. İşte meşhur tarihi, tarihe Haçlı Seferleri olarak geçen dönem böyle başlamıştır.
Kısaca ifade edilecek olursa Haçlı Seferlerinin yapılmasında en büyük etkenlerden birincisi, Türklerin Anadolu’da bir ortak siyasi çatı altında olmaması ve kendi içlerindeki çekişmeler, ikincisi de, Müslümanım deyip her zaman Hristiyan dünya ile ortak olmuş unsurların Hristiyan dünyaca planlara dahil olmasıdır.
Bulut Sever yazdı, 1 misafir olmak üzere 13 kişi beğendi, 5 yorum yapıldı.
Bulut Sever yazdı, 13 kişi beğendi, 2 yorum yapıldı.