AYDAN ATLAYAN KEDİ: SAHİ NEDEN YAZIYORUZ?
diye mırıldandı Aydan Atlayan Kedi zaman: 10:44
Brajeshwari 27 Ocak 2009 10:56
Bu sorunun cevabını arıyoruz ve cevabını bulana kadar yazacağız belki de... Sayfalar bize aynalık ediyor. Bazen kelimelerle yalan söylemek kolay olsa bile, içimizin fotografini cekiyoruz sayfalarda, kelimelerin içinde görünüyor herşey.. Bundan sanırım, insanların yazılarıyla daha iyi kaynaşabilmesi, birbirlerini dost sayması, bu kadar sevebilmesi... :)
Bugün bu yazı beni çok düşündürdü Fulyacım.:) Bir de "neden yazamıyoruz " var.. Bunun tersi istikametinde... Yazarak çözeceğiz bu sorunun cevabini da belki de..
Öpüyorum seni, kelimelerimle..
RaMa 27 Ocak 2009 11:35
okuduğum en düşündürücü blog postu oldu sanırım bu...
okurken bir an kendime sordm bende neden yazıorum die
insanlara derdini anlatrken doğru kelimeleri bulamadığı için kendini ifade edemeyen ben yazarken daha özgürüm sanırım...
Turkuaz Deniz 27 Ocak 2009 11:48
kedicigim, blogdan once (ve hala) kara kapli defterime yazdim.
o olmadan once baska defterlere... onlar yokken sahillere, o da yokken camdaki buguya, o da yokken okuldaki siraya... o da yokken kapinin pervazina...
agac, cam, kagit, kum... her yere yazdim, yazarim...
ama yazarken paylasma ihtiyaci (ki ihtiyac sanirim bu) yeni, su son dort yilin urunu...
yalnizligimi gideriyorum belki de bir nebze...
Turkiye' ye, ozledigim kalabaliklar arasina donunce yine yaziyor olur muyum bilmiyorum...
Boş Arsa 27 Ocak 2009 11:49
Kırkayak'ın önüne bir karınca çıkmış ve demiş ki, "Kırkayak kardeş. Yürürken hangi adımını atıyorsun önce?" O güne dek bunu düşünmeden yürüyüp giden kırkayak tepetaklak olmuş.
Yürümeli düşünmeden. Fakat arada bir tepetaklak olarak ve arada bir tepetaklak olduğumuzdaki durmumuzu ve hislerimizi unutmadan -yani bu sefer zihnen tepetaklak olarak-.
Serdar ÖZDEMİR 27 Ocak 2009 12:12
Sevgili Aydan Atlayan, bu soruyu çok sorup değişik metaforlalarla çok farklı cevaplar yetiştirdim kendime... Şimdi doğrudan; "ihtiyacım olduğu için" diyorum...
Yine de bir 'gibi' yumurtlayıvereyim;)"İnsan fiziksel olarak kapladığı alandan daha fazlası ile ifade edilmek istiyor bu yerkürede... Şişmanlamak da bir çözüm olabilir belki;)Ama yazmak çok daha sağlıklı sanırım..."
Ben bu güzel yazına eski yazılarımdan "Niye Yazıyorum ki Ben" i bağlantı olarak vereyim dedim... Ama bu bloggerın kendine özgü, komünal kuralları var sanırım...
Vladimir 27 Ocak 2009 13:45
Okuma yazmayı öğrenmemden itibaren çok fazla okudum...
Yıllarca ertelediğim bir istekti yazmak. Bir dönem yazdım, sonra yazdıklarımı sakladım, ardından hepsini yaktım. 2006 dan beri yazıyorum, kafamın içinde öyle görüntüler beliriyor, kafamda yarattığım kişiler birbirlerine öyle sözler söylüyorlar ki birisinin onları yakalayıp yazması gerektiğine inanıyorum. Tam adını koyamadım.
Şimdi eskisi kadar fazla okumuyorum. Ama yazıyorum, bazısını burada paylaşıyorum, bazısını hala saklıyorum.
TUĞBA'NIN DÜNYASI 27 Ocak 2009 14:48
yazmak benim hayatımda hep vardı.ama öylesine olmadı hiç sebepleri vardı elbet.kızdım kızgınlığımı yazdım mutlu oldum gülümsemelerimi yazdım.yazı dünyası başka bir macera benim için.biraz da benden geriye birşeyler bırakma derdindeyim sanırım.anlatamadıklarımı yazmayı seviyorum.yazarak sıkıntılarımı atıyor beyin jimnastiği de yaptığımı düşünüyorum.sonra okudukça daha çok yazıyorum edebiyatı seviyorum,kağıtları kalemleri seviyorum bunun için de yazıyorum.yani aslında yazmak için çok sebep var bende.blog için de geçerli bunlar tabi.blog buradaki yalnızlığımı alıyor benden bu şehrin zorluklarını kolaylaştırıyor.içimden geldiği gibi yazmayı seviyorum.hep yazar olmak isterdim şimdi onu olmaya çabalıyorum.sorunu sevdim ama daha üzerine düşünecek çok tarafı var..sevgiler
JoA 27 Ocak 2009 15:12
Biraz 27 Ocak 2009 16:09
Eskiden yani kucuk bir cocukken, misafirlige gidecegimiz zaman benim yanimda hic oyuncak olmazdi...onun yerine kagit ve kalem olurdu. Misafirligin bayiciligina gore kagit sayisinin miktari degisirdi. Eglenceli bir misafirlik ise az kagit alirdim yanima...hep cizerdim okuma yazma bilmedigimden. Sonra okuma ve yazma ogrenince bir de buyuyunce yazmayi da cok sevdim tipki okumayi sevdigim gibi. Yazmanin terapi etkisi yaptigini gordum, ve paylasmaktan mutlu oldugumu farkettim anlattiklarimla.
Bir de ne farkettim biliyor musun yazabilen insanin sabirli ve karsisindakini anlamaya calisan insanlar oldugunu Farkettim
Yazdikca da daha sabirli oldugumu gordum.
Yazmayi seviyorum "niye"'nin belki de tum cevabi bu?!
metanoia forever 27 Ocak 2009 17:20
Genelde başkalarını yorumlarını okumadan kendi yorumumu yazarım, diğerlerinden etkilenmemek için ama bu sefer birazın yorumuna gözatmadan edemedim.Keşfettiği şeyi inanılmaz doğru buldum, niye yazdığınız biryana, yazan insanların sabırlı olduğu kesinlikle doğru. Bence sabırlı olmanın yanı sıra disiplinli ve hayata karşı özenli insanlar.
Gelelim niye yazdığımıza....Bu da kendini ifade etmenin bir yolu. Belki de kalıcı birşeyler bırakmak arkamızda. konuşmalar esnasında, konuşma dinamik bir durum olduğu için başta arzuladığınız yerden bambaşka yollara sapıyorsunuz, bir bakıyorsunuzki hiç umulmadık bir noktaya gelinmiş. Çok az kişi iyi dinleyici olabilir ve sözümüzü kesip istediklerimizi tam ifade etmemize müsade etmez. Ya da bizler konuşurke onların yüz ifadelrine göre bile kelime seçme gayretinde oluruz. Dolayısıyla, yazanlar titiz insanlardır, kendilerini ayrıntılarıyla ifade etmek isterler.
evren 27 Ocak 2009 19:59
Ben yazarken inanılmaz geveze olanlardanım. Dur durak bilmem bazen. Konuşurken tam tersi. Ben de "ihtiyaçtan" diye yanıtlayacağım.
Bir de şu soru var aklıma takılan : Okumasam yazar mıydım?
Aydan Atlayan Kedi 27 Ocak 2009 22:26
BRAJESHWARİ: İçimizin fotoğrafını çekiyoruz evet. Belki de aynadaki yansımamıza bakıyoruzdur. Nasıl aynada nasıl göründüğümüze bakıyorsak, kelimelerimizin aynasında da ruhumuza bakıyoruzdur.
"Neden yazamıyoruz?" sorusunun cevabını da belki sen ararsın kelimelerinle, ne dersin?
Ben de öpüyorum seni kelimelerimle :)
RAMA: O özgürlük duygusunu ben de seviyorum. Sınır koymadan kimseye hesap vermeden akışa bırakarak uçmak gibi...
TURKUAZ DENİZ: Yazmak bir nevi yalnızlığımız giderme, düşüncelerimize ortak armak belki de. Söz ettiğim onaylanmak değil. Sözünü ettiğim kendi nefesimize eşlik eden nefesler olduğunu bilmek. Kalabalıklar arasında olsan bile yazmadan duramayacağını düşünüyorum. Çünkü bazen insan kalabalıkta da yalnız hissedebiliyor.
BOŞ ARSA: Kendi kendime "neden yazmaya bu kadar düşkünüm?" diye sorarım bazen. Ve çoğu zaman da nedeni neden önemli olsun ki derim. Ama diğer insanların neden yazdıklarını merak etmekten de geri durmam :)
SERDAR ÖZDEMİR: Evet bu çok doğru; fiziksel olarak kapladığımız alandan daha fazlası olduğumuzu ifade etmeye çalışıyoruz belki de. Zaten sanatın her dalı bu değil midir? Kendimizi ifade biçimlerimizden oluşmaz mı?
Linki verebilirdin Serdar neden engel çıktı anlayamadım?
VLADİMİR: Biliyor musun çok okumak bir süre sonra insan da yazma isteği uyandırıyor olabilir mi? diye bir soru takılmıştı bir zaman aklıma. "Ben de yapabilirim ben de kendimi bu şekilde ifade edebilirim" düşüncesi mi doğuyor içimizde. Belki? Bilemiyorum.
TUĞBA: Merhaba Tuğba'cığım :)
Geride birşeyler bırakma duygusunu anlıyorum. Kısa ömürlerimizin bir çırpıda uçup gidivermesini kabullenemiyoruz ve bu da çok doğal. Geride dünyaya kendimizden silik de olsa bir iz bırakmak istiyoruzdur belki.
BİRAZ: "yazabilen insanin sabirli ve karsisindakini anlamaya calisan insanlar oldugunu" Bunu hiç düşünmemiştim. Sanıyorum haklısın. Bunu biraz kendi üzerimde gözlemlemeliyim :)
METANOİA FOREVER: Ben de senin yorumunu okurken yazararak daha iyi düşündüğümü farkettim şimdi. Yazarak, yazdıklarımıza cevap alarak o cevapları düşünürken pencereler açılıyor aklımızda.
EVREN: Okumasak yazar mıydık? Ben bazıları için evet bazıları için hayır diyeceğim bu soruya. Okumak belki de ruhumuzu nasıl kelimelere dökeceğimizi öğreten bir öğretmendir. Düşünülmesi gereken bir soru.
Siminya 28 Ocak 2009 01:07
gidecek, konuşacak kimsem olmadığı için...
Haşim Arıkan 28 Ocak 2009 09:06
İnandığım gerçekleri paylaşmak için yazıyorum başkalarının da kendi gerçeklerine ulaşabilmesine belki birazcık katkım olur diye. Eğer aynı şeyi düşünüyorsak yalnız olmadığını hissetsin diye. Çünkü bende kendi gerçeklerime okuduğum insanların yardımıyla ulaştım. Onlar sayesinde daha çok kendim oldum, kendi içimdeki beni buldum. Yalnız olmadığımı hissedip daha mutlu biri oldum. Bu inandığım, hissettiğim ciddi cevap. Bir de egomu tatmin etmek için yazıyorum. Bu da reddettiğim cevap:))) Sevgilerimle
owl 28 Ocak 2009 10:11
Kendimi anlatmayı seviyorum. Belkide bir şekilde insanların benim yaşadıklarım hakkında bir bilgisi olsun ve tarafsızca yorumlasınlar istiyorum. Bu kendime dışarıdan bakan bir göz benim için. Benimle aynı fikirde olanlarda var, olmayanlarda. İşte bunu sindirmemi sağlıyor blogda yazı yazmak. Bana benzemeyen, benim gibi düşünmeyen insanların yorumlarını okumayı seviyorum.
aysema 28 Ocak 2009 10:49
Yazıyı da yorumları da çok beğendim. İçim boşaldı, ferahladım sanki...
Neden ne olursa olsun, iyi ki yazıyorsunuz, iyi ki varsınız... Bunu kuru bir söz olarak algılamayın lütfen. Gözlerim buğulandı mutluluktan dersem sizler anlarsınız beni...
Lütfen hepiniz yazın.
Aman Kaptan 28 Ocak 2009 14:33
yazık yaaa. kimse dinlemiyormuş bebişimi.
Enis Diker 28 Ocak 2009 17:43
:)) yazmak bir terapi galiba. Kağıda döktüğünüzde başka bir şey oluyor, başka biri - ilk paragrafı - ilk cümleyi yazdıktan sonra o kargacık burbacık harfler başka biri oluyor galiba. Sonra karşılıklı bir oyun şurası yanılş, burası değişmeli; bazı da yazı sizi esir alıyor kendi başına buyruk gelişiveriyor. Sanki kendi kendine bir sohbet.
Ben niye yazıyorum ? O kadar çok soru , o kadar az cevap vardı ki , küçük notlar halinde raptiyelemeye başladım düşünceleri yazarak, kısık ateşte pişipte bir cevap olurlar diye. Aynı sözleri okumkatan,dinlemekten, söylemekten sıkılmıştım. Kendi sesim var mı diye merak etmiştim birazda ve belki bir cevap veren ses de çıkardı tüm bu kargaşaya
Aydan Atlayan Kedi 28 Ocak 2009 18:04
SİMİNYA: Belki de konuştuklarımızı tam olarak anlayacağından emin olduğumuz kimse olmadığı içindir...
HAŞİM: Ben her iki cevabını da sevdim ama Haşim :)Ama ilkini daha çok sevdim :)
OWL:"Benimle aynı fikirde olanlarda var, olmayanlarda. İşte bunu sindirmemi sağlıyor blogda yazı yazmak." Aslında o kadar önemli ki bu söylediğin. Biz insanlar karşıt fikirleri kabullenmekte ve onları hazmetmekte zorlanıyoruz çoğu kez. Hele de doğruluğuna yüzde yüz inandığımız şeyler için. Ama karşıt fikirleri duymadan beslenip büyüyemiyoruz da. O neden önemli yazmak ve karşıt sesleri duymak. Bunu ben de seviyorum. Karşıt fikirleri duymayı, değişik açılardan bakmayı... Sanırım biraz da düşüncemizin çapını genişletmek için yazıyoruz.
AYSEMA: Samimiyetinizi sözcüklerinizden görüyorum Sevgili Aysema Hanım ve ne hissettiğinizi de :) Çok teşekkür ederim içten sözleriniz için. Siz de iyi ki varsınız. Çok çok saygımla...
AMAN KAPTAN: O bebiş kimmiş acaba :)
ENİS DİKER: Yazmanın ruhunu ve yazma sebebiniz öyle güzel anlatmışsınız ki Sevgili Enis Bey her cümlenizin sonun da "ben de ben de" diyerek okudum.
JoA 28 Ocak 2009 19:21
Sevgili Aydan Atlayan Kedi, "neden" diye sormuşsun, hemen söyleyeyim. Gırtlak dokuz boğum derler ya hani... Doğrudur. Eğer dokuz boğumu bekleyemiyorsak ya da beklememize izin verilmiyorsa, o zaman iş biraz yaş. Ağzımızdan çıkanın telafisi yok. Özrü var belki ama telafisi yok. Bu, nedenlerimden birisi.
Düşüncelerim çenemden daha hızlı ilerlediğinde saçmalıyorum. Bazen de bir türlü tatmin olmuyorum sözlerimden. Sırf bu yüzden haklı girip haksız çıktığım tartışmalar olmuştur. Çünkü kendimi yanlış anlatmışımdır. İşin içinde bir de kötü niyet varsa, zaten her şey yanlış anlaşılabilir sen ne kadar uğraşsan da.
Bir de hepsinin ötesinde bir şey var. Bir yazarla sohbet ediyorduk. O da bana neden sürekli yazdığımı sormuştu. "Yazmadan yaşayamıyorum kendimi bildim bileli" demiştim. Daha fazla bir açıklama da yapamamıştım, çünkü dedim ya, konuşamıyorum pek. "O zaman tamamdır" demişti.
Sanırım söylediklerimin içinde diğer yorumlardan farklı bir şey yok. Yer işgal etmiş gibi oldum ama sorunu yanıtsız bırakmak istemedim:)
LiberterKedi 28 Ocak 2009 19:31
Statik düşünce eylemlerimizi, dinamiğe geçirmek için yazmayı seviyoruz sanırım blog yazarları olarak(En azından benim için öyle...)
Aydan Atlayan Kedi 28 Ocak 2009 22:36
JOA: Şimdi seni çok daha iyi anladım Sevgili Joa. Ne demek yer işgal etmiş gibi olmak, olur mu hiç öyle şey. Nezaket gösterdin ve sorumu yanıtsız bırakmadın. Çok teşekkür ederim vakit ayırıp ayrıntısıyla yanıtladığın için.
LİBERTERKEDİ: Haklısın kedicim. Belki de düşünceler beynimizde yumaklar oluşturmasın diye kelimelere döküyoruzdur onları...
saba 29 Ocak 2009 00:28
Sanırım tek bir kelime bütünleştirebilirim yazma nedenini
umidim 29 Ocak 2009 03:35
Kimse onu dinlemediği için yazmaya başlayanlar acaba kimse okumadığı için yazmaktan da vazgeçecekler mi?
Bir yerlerde hiç tanımadığınız birileri ile ortak paydayı yakalama ihtimali yazdırıyor belki de.
Ben okunsun diye yazıyorum mesela. Okunmayacaksa yazmanın ne önemi kalıyor ki?
Okunmasını önemsemiyorum sadece yazmak istediğim için yazıyorum diyenler varsa; bloglarından yorumlar ve sayaç kısmını kaldırsınlar, ki, bunlar okunsun ve okunduğundan haberdar olayımın cevap anahtarlarıdır.
Bu arada keyifli ve okunulası bir blogunuz var.
özlem 29 Ocak 2009 10:39
Yazmak hep benim için hep önemliydi Kedi'ciğim.
Çocukken, "Ne olacaksın büyüyünce"? diye sorulan o klasik soruya bile " Yazar olucam" diye cevap verirdim.
Çok alakasız bir meslek seçtim sonra kendime ama hep yazma bir yerlerde saklı kaldı ben de.
Yazıyorum, yazmayı seviyorum, kendimi buluyorum belki de yazarken.
ONALTIKIRKALTI 29 Ocak 2009 17:10
Ne güzel bir konu olmuş, tebrikler...
Bu mevzu çok uzun o yüzden fazla uzatmak istemiyorum, ben "aklıma gelmişken yazıp kurtulayım da benden (aklımdan, hafızamdan) çıksın ortak fikir olarak boşlukta 'ihtiyacı olan birine rastlayana kadar' dolaşsın" diye oraya buraya çişiyle işaret bırakan köpekler gibi gördüğüm her yere (işaretler bırakıyorum) yazıyorum :) desem yetersiz olacak...
bir sürü manevi karşılığı var, bunları bulmaya çalışıyorum desem psikolojik olacak, bir sürü maddi nedeni var desem ekonomik neden olacak...
daha önceden uzunca bir düşündüğüm bu konuya kendimce şu adreste (http://karelidefter.blogspot.com/2007/09/niye-yazyorum-ki_05.html) bir cevap aramıştım...
niye kitap yayınlamayıp da internette yazdığımı çok merak eden olursa
adresine de bakabilir :)
böyle güzel konulara devam aydan atlayan kedi...
Aydan Atlayan Kedi 29 Ocak 2009 18:48
SABA: Belki de rahatça paylaşmak için...Böyle de diyebiliriz.
UMİDİM:Ben okunmasını önemsemiyorum diyenlere çok inanmıyorum aslını isterseniz. İnsan okunmasını önemsemezse neden blog yazsın ki? Defterine yazar. İşte bu sadece kendin için yazmak olur ki bunu pek çok insan da yapar zaten. Blog yazıyorsak elbette okunsun istiyoruzdur. Ve insanlarda nasıl iz bırakmış görelim istiyoruz. Bunun pek çok sebebi olabilir. Kendimizi tartıyoruzdur belki de. Belki de bu fikirlerle yalnız olmadığımızı bilmek istiyoruzdur. Daha pek çok şey...
Çok teşekkür ederim nazik sözlerinize.
ÖZLEM: Zaten bizi yola çıkaran da bu değil mi; yazmayı sevmek...
ONALTIKIRKALTI: Örneğine bayıldım :) Şimdi linkini verdiğin yazıları okumaya gidiyorum :)
fahimbey 29 Ocak 2009 22:35
ilk önce başkaları çok çok sonraları kendim okuyayım diye düşünüyorum. lakin iki gün sonra değişebilir bu fikrim.
Aydan Atlayan Kedi 29 Ocak 2009 22:44
Ben de öyle düşünüyorum ve fikrimin değişeceğini sanmıyorum. Bizim gibilere Sabit Fikirli diyorlar :D
gregor samsa 31 Ocak 2009 17:16
çünkü bir tek yazarken saçmalıyabiliyorum ve bu durum anormal karşılanmıyor.
Aydan Atlayan Kedi 31 Ocak 2009 18:40
Ben konuşurken de saçmalayabiliyorum ve bu durum beni tanıyan hiç kimseye anormal gelmiyor :D Sanırım yazmak, bizi tanısın tanımasın herkesce anormal karşılanmamanın tek yolu :) Evet.
Artificial 1 Şubat 2009 13:43
beni biliyosun.. tamamen şov maksatlı.. :D
Aydan Atlayan Kedi 1 Şubat 2009 14:14