23:42 Esenlerde otomobil hafriyat kamyonuna arkadan çarptı: 2 yaralı
Yaşlı bir amcadan dinlemiştim: uçurumun kenarına her akşam bir tavşan gelir ve bir saat otururmuş. O amca da tavşanı izlermiş. Bir gün tavşan ayrıldıktan sonra aynı yere gidip oturmuş. Manzara muhteşem gözüküyormuş. O zaman tabiatı bizden daha çok sevenlerin olduğunu anladım dedi bana.
Tabiatı seviyor musunuz? Bu soruya hayır diyebilecek insan bulmak imkansız. Hepimiz bir çam gölgesinde uzanıp rüzgarın fısıltıyla yaprakların arasında dolaşmasını ve ruhumuzu hafifleştirmesini severiz. Taptaze otların kokusunun kekik kokusuna karışıp başımızı döndürmesine bayılırız. Pembenin bu kadar güzel, sarının bu kadar parlak olabileceğini bize ispat eden çiçeklerin varlığıyla kendimizden geçeriz.
Televizyon ve internetin bir cehennem gibi bizi çevrelediği bu ortamdan kurtulup tabiata çıktığınızda aslında ne kadar çok şey kaçırdığınızı anlarız. Teknoloji içimizde insan olmak ile ilgili bir şeyi öldürür, kendimize dönüşümüzü engeller. Gidin dokunun ciğerinize o havayı çekin. Bu adam deli mi meczup mu niye diyenlere aldırmayın.
Kötü bir huyumuz var, piknik yaptığımız yeri bir iki saniye içinde çöplüğe çevirebiliyoruz. Poşetler pet bardaklar, yemek artıklarını oraya öylece bırakıyoruz, sanki bir daha gelmeyeceğiz. Sanırım bu genetik kodlarımızda göçebelik olması ile alakalı, göçebe bilinçaltında aynı yere bir daha dönmeyebilirim fikrine sahiptir. Lakin Viyana kapılarından döneli bayağı vakit geçti, artık buradayız ve bir yere gitmiyoruz. O çeşmelere o piknik alanlarına iyi bakın, zararı yok çöpü aracınıza alın ve en yakın çöp tenekesine kadar taşıyın. En azından o tavşan kadar tabiatınızı sevin.