﻿ Üniversite Sanayi İşbirliğinin Değişmeyen Gerçeği | TECHIN2B
", "datePublished": "2017-02-14 13:52:50" }
Araştırmalara göre şirketler, inovasyon süreçleri için öncelikle iç kaynaklarını ve işbirliği ortaklarını kullanıyor. İkinci sırada, eğer büyük bir holding grubuna bağlı iseler, grup içi şirketleri, müşterileri, rakipleri; üçüncü ve en son sırada da üniversiteleri ve kamu araştırma kuruluşlarını kullanıyor. Üniversitelerin ve araştırma kuruluşlarının son sırada gelmesinin hem ülkeler bazında değişiklik gösteren kültürel sebepleri hem de sektörel bazda ve firmanın olgunluk durumuna göre sebepleri var. Ayrıca üniversiteler yani bilim ile sanayinin buluşması üniversitenin yönelimine, kişisel faktörlere, bilim ve sanayinin "bilimin ticarileşmesine" bakış açısına bağlı.
Dell’Anno ve Del Giudice&&'39;39; nin Journal of Innovation and Entrepreneurship dergisinde Aralık 2015&&'39;39; te yayınlanan makalesinde üniversiteden sanayiye bilgi transferinin bir madalyonun iki yüzünü oluşturan kapasitelerinden bahsediliyor. Sanayinin bilgiyi değerlendirme/içine alma konusundaki kapasitesi (soğurma kapasitesi-absorptive capacity) ve üniversitelerin bilginin ticari değere dönüştürülmesi için çıkarma/iletme kapasitesi (desorptive capacity)...
Transferin başarılı olabilmesi için sanayi tarafında oluşması gereken bir takım süreçler ve yapılar var. Öncelikli olarak sanayi tarafından teknolojinin, değer zincirinin hangi alanında faydalı olabileceği konusunda iyi bir değerlendirme sürecinin oluşturulması gerekiyor ki yenilik başarılı olabilsin. İç iletişimin düzgün kurulması, dış paydaşları arasındaki üniversite ile olan deneyimin de güçlenmesini sağlıyor. Elde edilecek sonuçlar hakkında güven ortamının oluşması ise, bireyci kültürlerden daha çok toplumcu kültürlerde kendini gösteriyor. Akademisyenlerle daha önce çalışılmış olması ise, akademinin araştırma ve geliştirme süreçlerine bakış açısını anlamayı, ve yüksek risk içeren çalışmalarda düzgün bir fikri mülkiyet stratejisi ve uzun vadeli beklenti ile hareket etmeyi kolay hale getiriyor. Ve tabi her şirkette olduğu gibi, üniversite ilişkileri konusunda yine üst yönetimin koşulsuz desteği en önemli parçalarından biri.
Bu makaleye dayanarak, ülkemiz hakkında bir kaç gözlem eklemek istiyorum. Teknoloji transferi için hangi arayüz platformu kurulursa kurulsun, bu platformlar fiziksel olarak temas içermediği ve aşırı bürokratik kaldığı sürece iki tarafı da harekete geçirmiyor. Bir çok üniversite-sanayi işbirliği anlaşmasının da temelinde geçmişte birlikte çalışılmış ya da daha az resmi ortamlarda kişisel bağlantılar yoluyla tanınan bilim insanlarını görebiliyoruz.
Makalenin tamamına şuradan ulaşabilirsiniz: http://link.springer.com/article/10.1186%2Fs13731-015-0028-2