Kitap tanıtımı: HOMO KOMÜNUS VE KÜBA'YA ÖNERİLER.2 | Simurg News
İKİNCİ BÖLÜM III-DEVRİM ÖNCESİ HAZIRLIKLAR VE PARTİ Bu başlık altında sorunları ele alırken öncelikle, devrim sonrası ele alacağım Paris Komün deneylerinin ne anlama geldiğine değinmeliyim. PARİS KOMÜN İLKELERİ BUGÜN NE ANLAMA GELİYOR Paris komün...
15 Aralık 2017 Cuma 8:30 Bu haber kez okundu
Bu başlık altında sorunları ele alırken öncelikle, devrim sonrası ele alacağım Paris Komün deneylerinin ne anlama geldiğine değinmeliyim.
PARİS KOMÜN İLKELERİ BUGÜN NE ANLAMA GELİYOR
Paris komün deneyleri; sırasıyla ele alalım:
Seçimle gelip seçimle gitmek, seçilenlerin istendiğinde geri çağrılabilmesi, demokratik bir mekanizmanın ifadesidir. Devrim öncesi Parti, sendika vb. örgütlerdeki işleyişin ana teması budur. Çünkü ulaşmak istediğimiz toplumda barışçıl, kitlesel, ikna yöntemi ve demokratik olan esastır. Yani sosyalist toplumun SİYASİ biçimini belirleyen ilkenin özü budur (zor, merkezi olan vb. yöntemler ise geçici ve zorunluluğun gerektirdiği olandır. Bu açıdan demokratik ve kitlesel çizgi(seçim ve geri çağrılma) devrim öncesi izlememiz gereken temel yoldur.
Herkesin ortalama işçi ücreti kadar maaş alması ilkesinde evrensel mesajı ve her dönem için geçerli temel ilkeyi görürüz. Bu, başlangıç olarak hayata geçmesi gereken, eşitlik yani ideolojik ilkenin kendisidir. Eşitlik, aynı zamanda kendi içinde devrimin rüşeym halidir (komünizmin ilk aşamasında ‘eşitsiz eşitlik’, üst aşamasındaysa tam bir eşitlik vardır). Bunun önemi devrim sonrasında belki hayatidir fakat devrim öncesinde de eşitlik ilkesi hayata geçmiyor ve uygulanmıyorsa orada komünist ilişkilerden bahsedemeyiz. Devrim öncesi bu ilkenin bize söylemek istediği tüm ilişki ve faaliyetlerinizde paylaşımcı, dayanışmacı ve eşitçi olmamız gerektiğidir.
Denetimi işçilere, çalışan kitlelere bırakmanın bugünden bize verdiği mesaj: denetim anlamında merkeziyetçilik, ama bunun geniş kitleler tarafında yapılmasını şart koşmakla da demokratik bir işleyişi öngörmektir. Tek kelimeyle bu, demokratik merkeziyetçiliğin yani ÖRGÜTSEL ilkenin açıklanmasıdır. Bu ilkenin yukarda da belirttiğim gibi bize bugün yüklediği görev, tüm örgütlü birim ve ilişkilerde demokratik merkeziyetçiliğin yer ve koşullara bağlı olarak hayata geçirilmesidir.
Herkesin bir dönem için bürokrat olacağı dolayısıyla kimsenin bürokrat olmadığı bir gelişmişlik esas olarak Marx tarafından Paris Komün deneyleri ışığında formüle edilmiştir. Bunun anlamı yani herkesin bir zaman için bürokrat olabilmesi kültürel birikimi gerekli kılar. Liyakat sahibi olmak ve işleyişi yönetecek donanımda olmak her şeyden önce burjuva kültürünü ve sosyalist bilinci edinmemizi zorunlu kılar. Bürokrasinin ortadan kalkması için ileri sürülen bu görüşün ne anlama geldiğine baktığımızda: sosyalist toplumun yönetilmesinde esas olan hiçbir görevin özelleşmemesi gerektiğidir. Bu açıdan devrim öncesi bu ilkenin bize gösterdiği çizgi görevlerimizi, yetkilerimizi belli dönem sonra devretmemiz gerektiğidir. Kalıcı liderler ve değişmeyen görevler sosyalizmin ruhuna aykırıdır.
Yukardaki dört başlığı da devrim sonrası bölümde ayrıntılarıyla ele alacağız. Burada yapılmak istenen ise, Paris Komün deneylerinin devrim öncesi mücadeleye de yol gösterdiği gerçeğinin altını çizmektir.
Şimdide bize bu alanlarda yol göstermesi için ayrıntılara girelim derim.
1-) ÖRGÜTLENME VE ÇALIŞMA TARZI
Öncelikle Lenin’in bize miras bıraktığı örgütlenme anlayışına ve bu alanda izlenmesi gereken tarza bir göz atalım.
PARTİ ÜYELİĞİ, KADRO POLİTİKASI VE ÇALIŞMA TARZI
Parti üyesi yani örgütün hücresi sayılan insan(üye) sorununa Leninist ilkeyi yorumlayarak değinmemiz gerekiyor. Eğer parti üyesini salt aidatını ödeyen ve partinin bir organında düzenli çalışan olarak tarif ederseniz görünüşte Leninist bir ilkeye evet demiş olursunuz. Fakat son SSCB, ÇİN ve diğer sosyalist ülkelerin kapitalizme evrilmesiyle bu ilkenin yetersiz kaldığını da bilmeniz gerekir. Parti, üyelerinin aidatını düzenli ödemesinin ötesinde, parti organlarından birinde çalışıyor olması ve profesyonel devrimcilerden oluşan bir çekirdeğin etrafında halkalar oluşturması gerekiyordu. Bu özeliği öncelikle partinin yönetici çekirdeğinden isteyen Lenin, üyelerin örgütlü yapılar içinde yer almasını sağlayarak onlarla birlikte Çarlığın ağır baskı ve koşullarına karşı savaşan bir örgüt yaratılması gerekliliğine inanıyordu. Zaten bu örgüt, değişik örgütsel yapılarla çevrilmiş olacaktı. Burada ben, parti üyesi olmak için başvuran adayların ilaveten, Lenin’in ilkelerini tamamlayan ve fonksiyonel yapan içsel devrim, sosyal terapi ve kültürel birikim için eğitim veren parti okullarından veya örgütsel çalışmalar içinde gelişmiş olmaları gerektiğini söylüyorum.
Parti, normal ve anormal koşullarda yani devrim dalgasının gerilediği ve ya kısmi, geçici barış dönemlerinde gizlilik esaslarına göre inşa edilmeli ve işleyişi demokratik merkeziyetçilik üzerine kurulmalıdır. Bunun için bize, bu işe tüm zamanını veren sınanmış, işlevsel, sağlam ve güvenilir profesyoneller(uzmanlar) gerekmektedir.
Çalışma tarzının en hayati bölümü, partinin yönetici olan işlevsel kadrolarının ve organlarının önemli bir kesimi, devrim aşamasına kadar gizliliği ve sürekliliği esas almasıdır. Örneğin bu konuda ki en dramatik deney Endonezya’da yaşanmıştır. Emperyalistlerin uşağı General Suharto, kendi general arkadaşlarını vahşice öldürerek suçu komünist partinin üzerine atmış, 1 milyon komünist ve ilerici kesimlerin katliamını organize ederek diktatörlüğünü kurmuştur. Ona bu provakasyon için akıl verenler ise CIA merkezidir. Hâlbuki Endonezyalı devrimciler, Komünist örgütlenmelerini gizlilik temelinde inşa etmiş olsalardı hem yok olmayacaklar hemde direnen gerilla hareketlerin zaferini garanti etmiş olacaklardı. Özetle; böylesi bir dünya ortamında komünistler yukardaki işleyişi düzenli olarak uyguladıkları oranda geleceği kazanacaklardır.
BİRLİĞE GİDEN YOL NEDİR?
Değişik devrimci, sosyalist örgütlerin birliğine giden İDEOLOJİK yol bana göre üç basit adımdan geçer:
Birincisi, her grup(ve kişiler) kendilerini tamamlanmış görmeyerek çok değişik gruplarla(ve kişilerle) bir araya gelinmesi gerektiğini bilince çıkarmalıdır.
İkincisi, kişiler ve gruplar birlik için gerekli olan görüş ve tezlerine ciddi şekilde hazırlanıp bunları, anlaştıkları bir program çerçevesinde gündeme almalıdırlar. Fakat burada önemli olan, yanlışlarda ısrar etmeyip karşı tezler eğer doğru ise bunu kabul etmektir.
Üçüncü adım ise her kişi ve grubun kendi iç işleyişinde yürütmesi zorunlu olan yol ve yöntemleridir. Düzenli okuma, tartışma platformları, eğitim çalışmaları, terapi, öğretmen ve pozitif bilim okullarına devam etme vb. bu üçüncü yolu kapsar.
Şimdi de bana göre işin en önemli konusuna gelmiş bulunuyoruz.
KOMÜNİST PARTİ OLMANIN KISTASLARI
Bu bölüm, parti olmanın kıstasları anlamında genel açıklamaları içermektedir.
A-) Genel sorunlar başlığı altında; döneme uygun veya eskinin devamı olarak ortaya çıkan sapmalarla mücadele etmek ideolojik mücadelenin olmazsa olmazları arasındadır,
B-) Yine egemenlerin allayıp pullayarak görünmez hale getirdiği acımasız ve çıkar amaçlı taktiklerinin açığa çıkartılması bu çalışmanın temel sorunudur,
C-) İşçi sınıfının bilinçlenme sürecinde eğitimin, kültürel çalışmaların, sanatsal faaliyetlerin vb. adımların da bu çerçeve içinde değerlendirilmesi gerekir.
Ben tüm bu çalışmaların başarılı şekilde yürütülmesini parti olmanın ilk ölçüsü diyorum.
Burada genel hatlarıyla komünist parti olabilmenin kıstasları olarak şunlar not edilebilir:
A-) Eğer işçi sınıfının belli bir kesimi, hem kendi içindeki diğer işkollarında hem de diğer sınıflar ve ezilenler arasındaki sorunlar için mücadele edebiliyorsa işte o zaman orda bilinçli bir öncüden ve onları harekete geçiren komünist bir partiden bahsedebiliriz,
B-) İşçi sınıfının öncülük etmediği kitlesel hareketler elbette ki önemlidir, fakat bunlar, siyasi hedefleri olmayan ekonomik-akademik içerikli köylü, esnaf, aydın vb. sınıfların gösteri ve eylemleridir.
C-) Kendine komünist diyen grupların yasal-yasadışı, gizli-açık yürüttükleri kampanyalar iktidar karşıtı içerik taşısa da bu eylemler(ki yüzbinlerin katılımı da olsa) işçi sınıfını ve onun öncülüğüyle katılan geniş kesimleri içermiyorsa koşu bandında hızla giden bir görüntüden başka bir anlamı yoktur.
D-) İşçi sınıfı(kafa-kol ve bilgi emekçileri) öncülüğünde yürüyen bir mücadele ancak iktidarı almaya cesaret edebilir. Çünkü yerine ne koyacağını bilen sınıf sadece odur. Bu da, partinin önderliğini test etmiş olan bir sınıfla mümkün olacaktır.
Yukarıda mücadele ve hedefe yönelik çalışmalara ilişkin çok değişik taktik adımlar gelişebilir.
Şimdi burada diğer boyutlarda ki yaklaşım benzeri işin püf noktalarına değinmeliyiz.
Kendinize eğer Komünist Parti ismini layık görüyorsanız bunun için örgütsel alanda şunları yapıyor olmanız gerekmektedir:
A-) Tüm gerici örgütlerde(sendikalar, partiler, bakanlık, polis, ordu, ticaret vb.) gizli çalışmalar yapmalısınız,
B-) Kadrolarınızın önemli bir çoğunluğunu işçi sınıfı arasında çalışması için özel olarak eğitmeli ve onları sınıfın arasına göndermelisiniz.
C-) Bugünkü küresel Çarlık iktidarı şartlarında esas olan gizli olan örgütlenmedir. Bu, legal örgütlenmelerin önünde bir engel değildir.
D-) Kadroların(yöneticilerin) çoğunluğu profesyonel(zamanın tamamını bu işe veren anlamında)olmalı ve onlar da, siyasi olarak gelişmişlik-sağlamlık, devrimci olarak da güvenirlik ölçüsü aranmalıdır.
E-) Parti üyeleri, mutlaka parti örgütlerinden birinde görev almalı ve özellikle kişisel devrim, kültürel birikim, sosyal terepi ve çalışma tarzı konusunda eğitim veren praksis okullarından mezun olmaları istenmelidir,
F-) Örgütsel işleyişte demokratik merkeziyetçilik esas alınmalı fakat hangi şartlar olursa olsun demokratik olan hiçbir zaman askıya alınmamalıdır.
G-) Tüm yöneticiler seçim yoluyla örgüt iktidarına gelmeli ve istendiğinde geri alınabilmelidirler.
Yukarda sıraladığım üç alandaki ilke ve adımlar komünist parti olmanın temel kıstaslarıdır. Şimdi bu konuda ayrıntılara girebiliriz.
Siyasi gerçekleri açıklama(siyasi çalışma) ve bunun doğru şekilde yürütülmesi hayati bir önem taşır. Şimdi de ona bakalım.
2-) SİYASİ MÜCADELE VE ÇALIŞMA TARZI
1917 devrim öncesi mücadelenin siyasi omurgasını GERÇEKLERİ AÇIKLAMA KAMPANYASI oluşturur. Devletin gerçek niteliğinin ortaya çıkartılması ve işçi sınıfının öncülük görevini test ettiği ve geliştirdiği temel mücadele organizasyonudur. Gerçekleri Açıklama Kampanyasın da ki amaç, devleti sadece gerçek niteliğiyle tanımak değil, onunla tüm ezilenler adına mücadele edebilmek ve bu yönde öncülük yapabilmektir. Burda ki sır, proletarya denen sanayi işçileri başta olmak üzere emekçilerin ülke sorunlarıyla ilgilenmeleri ve bu sorunlara karşı tepkilerini çözümler üreterek göstermeleridir. İşte bu siyasileşmenin anahtarıdır. Bu kampanyada sendikalar ‘volan kayışı’ görevi görürler. Fakat parlamenter veya parlamento dışı mücadele eğer aydınların, toplumun aydınlanmış gençliğinin veya profesyonel kesimlerin öncülüğünde yürüyor ve işçiler, çalışanlar bunu seyrediyorsa yukarda da izah ettiğim gibi o ülkede kesinlikle önderlik düzeyine yükselmiş bir partiden(tabi komünist partiden) söz konusu edemeyiz.
Bu konuda sıkı bir hazırlık yapan Lenin aslında işçi sınıfını ilgilendiren her konuya bu yoğunlukta önem veriyordu. Kaldıki yüz yıl öncesi Çarlık iktidarının kitleleri yönlendirebilecek yeterli araçları da yoktu. Çarlık iktidarı, var olan ve sürüp giden feodal kültürün kitleler üzerinde ki derin etkisine güveniyorlardı. Ama şimdi öyle mi? Çağımızın gelişen iletişim ve bilişim teknolojisi ister istemez küresel boyutta kitleler arasında bilgi, empati, sevgi, coşku vb, alış verişleri yaratmakta ama egemenler hem bu olumlu iletişim ağının önüne yasal ve ön yargısal duvarlar örmekte hem de tamamen uydurma, yalan ve daha da tehlikesi tüm olumsuzlukları devrimci ve komünist olanların üzerine yıkan devasa bir medya ve iletişim ağıyla istedikleri algıyı yaratmaktadırlar. İşte öncü olan partinin görevi, her bir sorundan kalkarak ve devletin tüm açmazlarını gözlemleyerek, onun gerçek niteliğini kitlelerin bilinç düzeyine bakarak açıklama, onları kazanma, bilinç düzeylerini yükseltme ve örgütlemektir.
Siyasi mücadele içinde uygulanan çalışma tarzına ilişkin yaşanmış dört örnek daha var. Birincisi 1976-77 yılında Ankara Üniversitesi DTCF’de ki faşist işgalin kırılış öyküsü, ikincisi 1980 yılı sonrası cezaevi sürecinde ki direnişler, üçüncüsü 1987 yıllarında SHP içinde yani kitle içinde çalışma anlayışı, dördüncüsü de 1995-96 yıllarında ki ÖDP(Özgürlük ve Demokrasi Partisi) kuruluş süreciyle ilgili. Bunlara kitap da ayrıntılı şekilde yer vermiş bulunuyorum.
Şimdi de işin ideolojik mücadele boyutuna bakalım.
3-) İDEOLOJİK MÜCADELE VE ÇALIŞMA TARZI
Komünist toplumun ve yeni tipte bir insanın yaratılmasında rol oynayan belirleyici faktör teori, program, düşünce yani ideolojidir. Teori ve program, uzun araştırma-incelemeler, öğrenme-kültürel birikimler, tartışma-polemikler ve pratiğin sizlere kazandırdığı deneylerin düşünsel zenginliğiyle ortaya çıkar. Bu teorinin pratiğe geçme süreci, örgütsel programla ve ideolojik mücadeleyle olur. 1850 ler sonrası Marx’ın izlediği genç Hegelcilikten Komünist düşünceye evrilme sürecinde Ferdinand Lasalle’le olan ideolojik mücadelesi oldukça eğiticidir. Dönemi dikkatle incelediğimizde görüyoruz ki sorun sadece Lasalle taraftarları değil bunların yanında kendine Sosyal-Demokrat(komünist) diyen ve partide yönetici konumda olan, Marx’ın Gotha Programının Eleştirisi notlarını sümen altı eden Liebknecht, Engels’in Birleşme Programının eleştirisini dikkate almayan Bebel ve Marx’ın Gotha Programı’nın Eleştirisi yazısını tam 16 yıl sonra Parti’nin yayın organı ‘Die Neue Zeite’de zorla basan Kautsky vb.lerinde yer aldığı anti Marx’ist gizli bir kampın olduğunu görüyoruz. Fakat tarih Marks ve Engels’ten yanaydı. 1871 Paris Komün devrimi süresince de Marksizm azınlıktaydı. İşte bu vb. sapmalara karşı ideolojik mücadelenin gerekli kıldığı yol ve yöntemleri izleyerek geleceğimizi belirleyecek olan uygun ve doğru olan tarzı bulabiliriz. Marx ve Engels de zaten böyle yapmışlardı.
Yukarda da açıkladığım gibi komünistler, siyasi-örgütsel çalışmada olduğu gibi ideolojik-teorik alanda da yol gösterici ve ikna edici ürünleri vermek zorundadır. Bu ürünler: Marx=Kapital, Grundrisse, Yahudi sorunu vb.; Marx-Engels= Din Üzerine, Alman ideolojisi, Kutsal Aile vb.; Engels= Anti Dühring, Doğanın diyalektiği, Ailenin, Özel mülkiyetin ve Devletin kökeni vb.; Lenin= Rusya’da Kapitalizmin Gelişmesi, Materyalizm ve Ampiryokritisizm, Emperyalizm vb. gibi. Ayrıca mücadeleye ışık tutan, kitleleri etkileyip yönlendiren ve pratik adımları-taktikleri önceden belirleyen ajit-prop ve örgütsel amaçlı stratejik ve taktik eserler olmalıdır: Marx= Fransa’da Sınıf Mücadeleleri, Louis Bonaparte’ın On Sekizinci Brumaire’i, Gotha Programının Eleştirisi, Fransa’da İç Savaş vb; Marks-Engels= Komünist Manifesto vb; Engels= Almanya’da Köylü savaşı, Almanya’da Devrim ve Karşı Devrim, Erfurt Programının Eleştirisi vb; Lenin= Ne Yapmalı, Bir adım ileri İki adım Geri, İki Taktik, Nisan Tezleri, ‘Sol’ Komünizm Bir çocukluk Hastalığı vb. gibi. Eğer tüm bu ve benzeri teorik ve pratik adımları içeren eserler üretememişseniz ve bu eserler aracılığıyla başta emekçiler olmak üzere kitleleri etrafınızda toplayamamış ve bir devrimci güç ortaya çıkaramamışsanız tüm bu çalışmalarınız en azından o tarihi anda boşuna yapılmış gibi gelebilir fakat süreç içinde eğer etkin bir rol oynamaya başlarsa bilin ki teoriniz doğru demektir. İşte yukardaki anlayış doğrultusunda ülke ve dünya sosyalist hareketlerini incelediğimizde sol içi çatışmanın şiddet içerdiğini görerek bu tarzın kimin işine yaradığını görebiliyoruz. Pol-Pot’a bugün kimse komünist demiyor ama onun, tüm günahlarını komünizm adına işlediğini unutacak değiliz. Stalin’e bugün çoğu kimse komünizmin ustası demiyor ama onun, temel konularda yaptıklarının devrim ve komünizm adına işlenen suçlar olduğunu ve ilk proletarya iktidarının yıkılmasında tartışmasız rol oynadığını unutmuş değiliz. İşte tüm bu vb. kesin yargılara komünizmin temel ilkelerinden birisi aracılığıyla ulaşmış oluyoruz: ideolojik mücadelede temel yöntem barışçıl olandır.
Gelinen noktada devrim öncesi ideolojik, örgütsel ve siyasi mücadeleyi, kültürel birikim; içsel Devrim öncesinde, aşağıdaki çalışmalar da ideolojik-örgütsel ve siyasi mücadele başlığı altında ele alınmalıdır:
A-) KÜLTÜREL BİRİKİM
B-) KİŞİSEL-İÇSEL DEVRİM
C-) İÇSEL DEVRİMİN BAŞARISI İÇİN GEREKLİ İÇSEL VE DIŞSAL ADIMLAR
D-) SOSYAL TERAPİ
E-) DOĞRU ÇALIŞMA TARZI
Yukardaki başlıklar devrim öncesi ve sonrası ayrıntılı şekilde ele alınmıştır.
Türkiye’nin Güney Kürdistana girişi gündem saptırma amaçlıdır.