Sarıgül, Hüsamettin Özkan'ı hayat hocası olarak görüyor, sözünden çıkmıyor.
Ayşe Arman son günlerde İstanbul Büyükşehir Belediyesi Başkanlığına adaylık süreci ile ilgili tartışmalarda ismi sıkça geçen Mustafa Sarıgül ile görüştü.Hürriyet gazetesinde yayınlanan röportajda Sarıgül yeni kitabını ve özel yaşamına ilişkin merak edilenleri anlattı.
Gözünü alamıyorsun, renk renk takım elbiseler asılı. Gömlekler, kravatlar, kazaklar, altta ayakkabılar...
Her gün, "Ne giyeceğim?" diye debelenen benim gibi birinin aklı uçar tabii...
Sarıgül, her gün iki takım elbise değiştiriyor. Sabah giydiğini, 2'de çıkarıyor. O takım hemen havalandırılıyor, dinlendiriliyor, kumaş kendine geliyor. Sonra ütücü geliyor, takımı ütülüyor. Kombinci arkadaş da, onu yeni gömleklerle kombinleyip, tekrar Sarıgül tarafından giyilmeye hazır ediyor...
Ulus Platin Konutları'ndaki karşılıklı iki dairelik evinde, Sarıgül kendine böyle bir giyinme sistemi kurmuş!
Gerçi, "Metrosüksüel değilim, Erzincanlıyım" diyor ama kendine fevkalade özen gösterdiği ve çok bakımlı olduğu kesin.
Genelde insanlar otobiyografilerini ununu eledikten sonra yazar. Siz öyle yapmadınız. Bu, sizin kendinizi tüm Türkiye'ye tanıtmaya yönelik "siyasi strateji"niz mi?
-Aynen öyle! Seneler evvel, Mehmet Barlas'ın bir programına davet ettiler. Meğer konukları tek tek alıyormuş, benim sırama da var. Oysa, bir saat sonra nikâh kıymam lazım. Baktım, rahmetli Sakıp Sabancı da orada. Çare yok, sırasını almak için rica ettim. Utana sıkıla dedim ki, "Ağam, sana kurban olayım, gençlerin düğünü var. Bir kere evleniyorlar. Saat olarak dardayım. İzin verirsen, iki-üç bir şey konuşayım da gideyim!" O da beni çok şaşırtan bir şey söyledi, "Gardaşım, inşallah seni ileride başvekil olarak göreceğiz. Ben sende o enerjiyi, ışığı görüyorum! Sana yer vermeyek de, kime verek!" Ciddi manada, başbakanlık fikrini ilk defa kafama sokan Sakıp Ağa'dır. Onun gibi bir insan sarrafı bunu demişse, bir karşılığı vardır muhakkak!
-Hüsamettin Özkan, başhocam. Onunla konuşmadan hiçbir iş yapmam. Bana bir şey dediği zaman da "Neden, niçin" diye soru sormam. Bilirim ki o benim için doğru söyler...
Kitapta diyorsunuz ki, "Hep sahici kalmaya kendime söz verdim!" Siz gerçekten sahici misiniz?
Şişli Belediye Başkanlığı'nda Şişli'de çok öne çıktınız.
Yaptığınız değişikliklerin içinde sizin için en önemli olanı hangisiydi?
-Okullar. "Seçilirsem, bütün devlet okullarını, özel okul ayarına getireceğim" demiştim. Gerçekten de yaptım. Okullarımız, depreme dayanıklı değildi. Çünkü 50 sene önce yapılmıştı. Yaklaşık 30 okulu yıkıp, sıfırdan yaptım. O 12 derslik okullar 50 derslik okullar oldu. Şimdi hepsinde fen laboratuvarları, bilgisayar laboratuvarları, spor salonları var. Bununla ilgili de 3 bakandan takdirname aldım.
Bir de, markaları Nişantaşı'na getirebilmek için çok uğraşmışsınız...
-Evet, çünkü bir ülke, markalarıyla güç kazanır. Paris'e gittiğinizde hangi caddeyi geziyorsunuz? Champs Elysees, Londra'da Piccadilly. Peki turistler, İstanbul'a geldiği zaman en çok hangi caddeyi geziyor? Tabii ki Abdi İpekçi'yi. Orası, bizim Champs Elysees'miz. Bunun için çok uğraştım ben. Orada, bütün markaları bir arada görebiliyorlar. İleride imkânım olursa, her ilçede, marka cadde yapmak isterim. Bağcılar'da, Esenler'de, Sarıgazi'de neden olmasın? Paris'e gittiğinizde nehir var ama dibi gözükmüyor. Oysa, bizim Boğazımız var ama biz bunu pazarlayamazsak anlamı yok.
Ben de bunu yapmaya adayım. Çok da heyecanlıyım.
-Hayatımın en büyük trajedilerinden biri. Annesi vefat ettiği zaman Emir 2.5 yaşındaydı. Rahmetli annem ve babam Emir'e baktılar. Ben milletvekiliydim, Ankara'ya gidip geliyorum. Çok zor oldu tabii.
-Söyledim. "Yapma, etme" dedim, ama "Sana bir evlat vermek istiyorum!" dedi. Doğurmamış olsaydı, 3-4 sene daha fazla yaşayabilirdi.
Şişli'de otobüslerle gayrimüslimlere tur düzenlediğiniz doğru mu?
-Evet. Onları Selçuk'a Meryem Ana'ya gönderiyorum. Dileyen yurttaşlarımızı da Çanakkale'ye. Her cuma sabahı, 20 otobüsüm de Edirne Selimiye Camisi'ne gider. Mahallede anons edilir, "Gitmek isteyenler, saat 9'da hazır olsun" diye. Eskiden bir arkadaşımız bu işleri organize ediyordu, baktım ki bu yolla, herkes kendi tanıdıklarını getiriyor bu gezilere, vazgeçtim, şimdi herkese anons ediyoruz, artık dost, tanıdık yok, kim isterse geliyor...
-Evet, ben çok erken kalkarım. Sabah 6'da başlar benim günüm, erken uyanamayanlara da sinir olurum. Önce mutlaka oğullarımı ararım. Sonra 12'ye kadar yoğun çalışırım. 12-2 arası enerji ya da bilgi alacağım bir dostumla, öğle yemeği yerim. 2 ile 3 arası mutlaka uyurum. Nerede olursam olayım. Herkese de tavsiye ederim. Sonra gece 11'e kadar, full enerji devam eder günüm. Haftada beş gün spor yaparım, Hakan Hoca gelir, 4 km koşarım, 350 hareket yaparız. Son 15 yıldır aynı kilodayım: 89.
-Ulus'ta oturuyorum. Kar-yağmur yoksa, buradan Galatasaray Adası'na, oradan Hisar'a yürüyüp, geri dönüyorum. Tartıda kilomda artış görürsem, mutlaka duruma el koyarım. Haftada, birkaç kere de masör gelir.
-Aaaa benim için kılık kıyafet çok önemli! Bakımlı bir insanım. Her gün iki takım elbise değişirim. Sabah giydiğim takım 2'ye kadar üzerimdedir, 3'ten gece 11'e kadar da başka bir takım giyerim.
-Ne demek ne zorunuz var! Hepimizin kendine özen göstermesi gerekiyor. Toplumun önündeki insanların daha da çok. Bazen bir okula gidiyorum, "Aaaa başkan geldi!" diyorlar. Oradaki çocuklar için ben bir rol modelim. Her şeyimle onlara örnek olmak gerekiyor. Nereye gideceksem, ona göre giyinirim. Düğüne gidiyorsam, mutlaka takım elbise, kravat. Ama cumartesi sabahı, Teşvikiye'ye bir yere gideceksem, kravatlı olmam komik olur, o zaman spor giyinmem gerekiyor. Giyeceğim renkleri bile gideceğim yere göre ayarlarım.
-Çıkarıyorum. O takım, bir hafta giyinme odamda, askıda dinleniyor. Kumaşının çekmesi lazım çünkü. Sonra ütü yapan arkadaşımız -ki bana Vitali Bey'den yadigâr- ütü işlerini çok iyi bilir, herkes bu takımları ütüleyemez, ütüsünü yapar. Ve asar. Tekrar giyilmeye hazır hale getirir. Sonra başka bir arkadaşımız gelir, o takımın, hangi gömlekle, kravatla tekrar giyileceğini kombinler.
-Kıyafetlerimin çoğu Edwards'da dikiliyor. Orada Gökhan var, gelip ölçülerimi alıyor ve dikiyor elbiseleri. Çocuklarım Ömer ve Emir'den de çok yardım alıyorum.
-Ya evet. Ben de bütün bu anlattığım şeyleri, zaman içinde öğrendim. Anamdan doğduğumda bilmiyordum. Kendimi geliştirdim. Rahmi Bey'in her yıl düzenlediği bir partisi vardır. Kuru fasulye partisi. Yıllar evvel, bana da davet geldi. Üzerine de bir not iliştirilmiş. "Casual kıyfatle katılın" diye. "Casual da ne?" diye bakıyorum davetiyeye! Sordum soruşturdum, meğer "rahat gündelik kıyafet" demekmiş...
Ne olduğunu öğrenince, siz de Rahmi Koç'a bir jest yapmaya karar veriyorsunuz...
-Evet. Madem beni de davet etmiş, ben de onun hoşuna gitsin diye İngilizler gibi giyinmeye karar veriyorum. Onun önem verdiği ünlü İngiliz markası Edwards'a gidiyorum. Mavi üzerine krem çizgili ceket, koyu bej pantolon, açık mavi bir gömlek ve spor ayakkabılar alıyorum. Çuval dolusu da para veriyorum. Zannediyorum ki acayip şık oldum. Fakat bir sorun var.
-Alışık olduğum bir kesim değil, nasıl desem biraz dar geldi giydiklerim. Sıkıntı veriyor, içinde acayip ter döküyorum ama bir yandan da çok havalıymışım gibi geliyor. Davet, Koç Müzesi'nde. Evden çıkarken oğlum Emir hayretler içinde baktı, "Baba, gerçekten böyle mi gideceksin?" dedi. "Sen anlamazsın!" dedim, yürüdüm gitti.
-E'si davette bir dostum geldi yanıma, kulağıma eğildi ve "Ne bu kıyafet ya!' dedi. O zaman anladım ki, gerçekten bir terslik var. Gerçi Rahmi Bey, "Çok şık olmuşsun" dedi ama ben o fasulye partisinde 10-15 dakika kaldım, fırladım, eve döndüm. Oh be üzerime rahat bir şeyler giydim. Gerçekten casual! Çıkardığım ders de şu oldu: Her kıyafet taşıyabilene! O giydiklerim, Rahmi Bey'in üzerinde muhteşem duruyor ama Erzincanlı Mustafa Sarıgül'de öyle durmuyordu! Bir daha da İngilizler gibi dolaşmaya kalkışmadım!
Etiketler: mustafa sarıgül, yerel seçim