Likya Yolu temalı Akdeniz gezisi (5. ve son Etap): Kabak Koyu-Kelebekler Vadisi-Ovacık
Posted on Ekim 2, 2015 Kasım 30, 2016 by hhy
Likya Yolunda yaşadığımız birçok maceradan sonra nihayet büyük final günü gelip çatmıştı. Yıllardır bahsini duyduğum, resimlerden gördüğüm Kabak koyunu ve Kelebekler vadisini gözlerimle görebilecektim. Tek başına bunlar bile büyük heyecan yaratmıştı bende. Yine doğanın çağrısına koşmuştuk ve tabiatın tadını çıkarmak için iyi bir fırsat yakalamıştık.
Aslında Kabak-Ovacık arasını yürümek istiyorduk ancak sıcak sebebiyle öğlen saatlerinde yürüyüşe devam edemeyeceğimiz için yalnızca Kelebekler Vadisi-Ovacık arasını yürümeye karar verdik. Önceki yazılarda bahsettiğim gibi Likya Yolu’nu yürümek için en uygun zaman bahar ayları, yazın sıcak çok etkili olduğu için ancak akşamları ya da sabah çok erkenden yürümek mümkün. Bu nedenle öncelikle Hisarönü’nden Kabak köyüne gittik (k/b 6TL) ve koya doğru biraz inerek enfes manzarayı yukarıdan seyrettik.
Bir gün gelip bungalowlarda konaklamak, güneşin batışını seyretmek, gece yıldızları gözlemek çok keyifli olabilir.
Kabak koyuna köylülerin açtığı yoldan minibüsle ya da Likya yolu patikasından inmek mümkün. Biz bu seyir noktasına inmek için yaklaşık 15 dakika kadar patikadan indik. Oraya kadar bir zorluk görmedik. Patikadan geri dönerken sanırım hayatımda ilk defa bir peygamber devesi gördüm. Bir el büyüklüğünde olan bu böceğin ağır ağır yürüyüşünü dikkatle izledik. Daha sonra tekrar yukarı çıktık ve yürüyüşümüzün başlangıç noktası olan Kelebekler vadisine minibüsle geri döndük (k/b 2,5 TL). George’s Pansiyon’un yanında minibüsten inip Kelebekler vadisine yukarıdan baktık. Aşağıya inmek için patikadan başka şansınız yok ve patika gerçekten çok dik ve tehlikeli. Daha önce burada hayatını kaybedenler dahi olmuş. AKUT inişi kolaylaştırmak için halatlar koymuş ama halatla bile tehlike aynı. O nedenle aşağı ineceklerin kesinlikle hafif sırt çantalarıyla ve tecrübelilerle gelmelerini öneririm. Biz yukarıdan manzaranın keyfini çıkardıktan sonra saat 17:20 itibarıyla 14 km sürecek olan yürüyüşümüze bir Almanın sahibi olduğu Watermill Hotel’in oradan başladık. Yolun bu ilk kısmı biraz tırmanış gerektiriyor. Çok geçmeden vadiye ismini veren kelebekleri (sanırım kaplan kelebeği türü) çiçeklerin özlerini emerken gördük.
Bu rotada su problemi yok. Rota üzerindeki köylerde mola verip birşeyler de atıştırabilirsiniz. Eğer taşıyabilecek gücünüz varsa kesinlikle köylülerden bal almanızı tavsiye ederim (bal macerasını birazdan anlatacağım). Biz yalnızca 1 kilo alabildik ve sonradan balı yerken neden 5-10 kg almadık ki diye çok pişman olduk 🙁 1,5 saatlik yürüyüşten sonra ilk köy olan Kirme’ye vardık. Yol üzerindeki çeşmelerden mataranızı doldurup mis gibi doğal kaynak suyunun tadını çıkarabilirsiniz. Kirme köyünde zeytincilik ve ve hayvancılık temel geçim kaynağı. Burası yamaç paraşütçülerinin atladığı Baba Dağı’nın hemen altında yer aldığı için eğer sabah saatlerinde yürüyorsanız tepenizde onlarca paraşütçü görmeniz oldukça mümkün. Kirmeden sonra yaklaşık 1 saatlik yürüyüşün ardından saat 20:00’de Kozağaç köyüne vardık. Yolda yürürken birkaç saniyeliğine de olsa gördüğümüz (ne yazık ki fotoğraflayamadığımız) antilop sürüsü muhteşemdi. Rotanın bu kısmında dağların ihtişamına kendinizi kaptırmamak mümkün değil. Manzaraları ve çam ağaçlarının arasında duran petekleri görünce bu doğal ortamda yetişen ürünler ne güzeldir diye düşünüp Kozağaç köyünde bal almaya karar verdik. Köyde ilk karşıma çıkan eve girdiğimde verandada yaşlı bir amca siesta yapıyordu. Amcaya selam verdiğimde sert bir şekilde “sen kimsin yaklaş” dedi. “Amca ben yürüyüşçüyüm, eğer varsa biraz bal almak isterim” dedim. Bunu duyunca hemen torununa seslendi “kızım bal getir gencin canı bal istemiş”. Küçük kız elinde ufak bir kapla biraz bal getirince “al oğlum ye” dedi amca. Böyle yardımsever ve saf insanların varlığını görmek bile mutlu etti beni. Balın tadına bakıp İsmail amcaya teşekkür ettikten sonra köyde bal alabileceğim kimse olup olmadığını sordum. İsmail amca oğluna sormamı söyleyince 100 metre ilerideki oğlunun evinin yolunu tuttum. Ersan evde yoktu ancak eşi bal stoklarını kontrol ettikten sonra biraz verebileceklerini söyledi. Çok fazla ağırlık taşıyamayacağım için yalnızca 1 kg kadar bal aldık. O canım bala 15 TL isterken bile utanıp çekinmişti Kozağaç köylüsü. Yüzlerce liralara satılan, şeker yedirilmiş ballara kıyasla bir hazine elde etmiş olduğumuzu ancak Ankara’ya dönüp balı yemeğe başlayınca fark edecektik…
Kozağaç köyünden sonra yarım saatlik bir tırmanışın ardından yarım kalmış villaların olduğu bir bölüme geldik. Burası muhteşem akdeniz manzaralı lüks tesisler ya da villalar olarak tasarlanmış ancak her ne olduysa yarım kalmış. O haliyle biraz gizemli ve biraz da ürkütücü göründü gözümüze.
Villaları geride bıraktıktan sonra Türkiye’nin turizm afişlerinde, tanıtım videolarında kullanılan o muhteşem Ölüdeniz lagün ve Belcekız plajı manzaralarını izlemeye başlıyorsunuz. Biz tam bu noktada günün en büyük molasını verdik ve sırt çantasındaki yiyecekleri mideye indirirken uzun uzun manzaranın tadını çıkardık. Meşhur ölüdeniz manzarasını gün batımından sonra izleyebildiğimiz için fotoğfaflar pek iyi çıkmadı ancak gecesi aşağıdaki resimdeki gibi oluyor :). Yukarıdaki manzarayı gördüğünüz noktadan sonra uzun bir iniş bekliyor. Buralarda çobanların kulübelerini görmek mümkün. Biz gecenin karanlığında oradan geçerken çoban köpeklerinin agresif olduğunu duyduğumuz için oldukça endişelendik. Neyse ki kimsecikler yoktu ortalıkta. Heyecan dolu bir yürüyüşün ardından ilk olarak Likya Yolu tabelasına ardında da Ovacık anayola vardık. O an itibarıyla saatlerimiz tam 23:30’u gösteriyordu. Güzel macera oldu doğrusu:) Böylece bu yazı dizisinde kaleme aldığımız etaplarda toplamda yaklaşık 40km sini yürümüş olduğumuz Likya Yolu’na tekrar görüşeceğiz diyerekten veda ettik.