“İlginç dönemlerden geçtiğimiz” söylenebilir mi?
Bir ülke baştan sona deistleştirilirken hiç sesleri çıkmayan, Allah’ı sadece cenazelerde ve kandil gecelerinde hayatlarına girdirenlerin, bugün gelinen noktada gençliğin ateist ve deist olmalarından yakınmaları hiç etkileyici olmamaktadır.
‘İLGİNÇ DÖNEMLERDEN’ Mİ GEÇİYORUZ?
Bir köşe yazarı hanım ‘ilginç dönemlerden’ geçtiğimizi söylüyor. Bu yakınmaların odağındaki sorun kabataslak şöyle özetlenebilir: Ülkede şu anda din adına herhangi bir engelleme yok. Dün, FETÖ ne istemişse vermiş olan bir iktidar var Türkiye’de ve bugün de, o ‘mendebur örgüt’ haricinde kalan ‘dindar’ kesimlere kesenin ağzını açmış, ne istiyorlarsa vermekte ve hatta dindar kitlelerin rüyalarında bile göremedikleri şeyleri, başlarını döndürürcesine vermek için adeta yarış yapmaktadır. Sözünü ettiğim hanım yazarın köşe yazısında belirttiğine göre, ülkede 4 bin civarında İmam-Hatip okulu varmış. Kur’an kursları, Diyanet’in, önüne hiçbir engel çıkartılmadan, istediği her faaliyeti yapabilmesi, İlahiyat fakülteleri, din aromalı STK’ların bin bir türlü etkinlikleri v.d.
28 Şubat darbe yıllarında dindar kesime sistemin şöyle bir nebze dişlerini gösterdiği doğrudur. Lakin mesele doğru tespit edilmeyince, doğru bir netice de çıkmamaktadır. Söz konusu dönemde ceremeyi bilhassa kadınlarımız, kızlarımız çekti. Aslında bu dönemi, Müslümanlar açısından iyi bir ‘imtihan’ (fitne/denenme) günleri olarak alıp, bakalım, iman ettiğimizi söylediğimiz değerlerimiz uğrunda kaç saniye dayanabiliyoruz, inancımızla deizm arasında kaç santimetrelik bir mesafe bulunmaktadır diye okumak da vardı. Bunun yerine, bu hafif yollu sarsıntı, kâfirlerden özür dilemeye, zulmü yapanlardan merhamet dilemeye, Avrupa Birliği’nin eşiklerine kadar yüz sürüp, en büyük zalimlerden hak talep etme sefaletine kadar gitti iş. Sistemin dindar kadınlara/kızlara yaptığı baskı aynı kesime, başkalarının eline düşmemesi için sisteme daha çok bağlılık azmi olarak geri döndü. İlk fırsatta da (3 Kasım 2002) dindar kesim, sisteme karşı eteklerinde biriktirdiği taşların bütününü döktü. Meğer dindarlar sisteme karşı değillermiş -ki kesin olarak öyleydi-, sadece sistemi ‘kötü idare eden’ ‘kötü amcalar’a karşılarmış. Kötü amcalar gitmiş, iyi amcalar gelmişti. Dindarlar şer güçleri püskürtmüşlerdi!…
Oysa bu, geçmişin kabaca tekrarından ibaret bir tasarıdır. Geçmişte İmam-Hatip okullarından, diğer okullara nispeten daha az suç işleyen, vatan-millet-bayrak gibi ulusal değerlere daha fazla tutunan bir nesil yetişmişti. Fakat bu okulların geçmişte de, günümüzde de doğru bir tahlili yapılmamıştır. Anadolu’nun köylerinden toplanan, gözü açılmamış, teknolojinin henüz toplumu kuşatmadığı günlerde gençleri İmam-Hatip okullarında ‘utangaç dindarlar’ olarak mezun etmek kolay oluyordu. Oysa bu okulların aynı zamanda, Türkiye’de İslamlaşmanın önündeki en büyük engellerden biri olduğunu, ancak çok az sayıdaki insan kavrayabilmiştir. İmam-Hatip okulları ya Milli Görüş’ün arka bahçesi olmuş, ya ‘milliyetçi-mukaddesatçı’ partilerin oy deposu olmuş veya FETÖ’yü de üreten Nurculuk gibi ‘ehli kitap’ fırkalara şakirt tedarik eden devşirme kampları olmuştur. İmam-Hatip okullarından devşirilemeyen, sadece Kur’an Müslümanı olmuştur. Bu okullar Kur’an İslamı’nın önünde en büyük engel olmaya devam etmektedirler.
Ama haksızlık etmeyelim; bu yukarıdaki araç, yol ve imkânlarla ‘dindar nesil’ yetiştirilebilir. Ve işte yetiştirilmiştir de! Şu anda ‘dindar nesil’ yetişmiş bulunmaktadır. Baksanıza, kızcağızın başında bir bez parçası var, yani başı örtülü! Kulağı küpeli erkek arkadaşı ile cafede, ‘Orhan Pamuk masası’na oturmuş, eğleniyor, vakit geçiriyorlar; on liraya kahve, beş liraya çay içiyorlar. Yani ‘dindar gençlerin’ de tıpkı dindar olmayan(!) arkadaşları ile bu tür sosyal mekânlarda yer alabileceklerini ispatlamaktadırlar. Daha ne yapsınlar yani! Herhalde cafeyi bir Kur’an kursuna çevirmesini beklemez kimse!
Deizm, kâinatı yaratan bir Tanrı’nın varlığını lütfen ve teberrüken kabul etmek ama aynı Tanrı’yı hayata müdahil kılmamaktır. Bu anlamıyla deizmin ateizmden fazla bir farkı yoktur. İşin doğrusu bugünün baskın anlayışını oluşturan ve ‘muhafazakarlık’ olarak adlandırılan düşünce ve yaşam biçiminin de deizmden pek bir farkı yoktur. Çünkü muhafazakarlar da Allah’ı hayata karıştırmamakta, Allah varmış gibi inanılıp, yokmuş gibi yaşanmaktadır.
12 Nisan 2018, 20:32
Buz daginin gorunmeyen kismini da
Guzel izah etmisiniz