Öğretmenimsin Annem, öğretmenimsin Babam. | Elif Eren Aydın
Öğretmenimsin Annem, öğretmenimsin Babam.
Öğretmenimsin Annem, öğretmenimsin Babam. Dürüstlüğü öğrettin babacığım, hani 5 yaşında akşam gezmesine gitmiştik ve ordan cebime kestane koymuştum da, yolda farkedince yüzüme tokadı yiyivermiştim. Ondandır ödüm patlar haksız kazançtan.
Yalan söylememeyi öğrettin canım annem, ‘Doğruyu söyle kızmıcam, doğruyu söyle’ deyip söyleyince de kulağımı kıvırdığın zaman. Hiç yalan söyleyemiyorum ben, kızarıyorum kulağım yanıyor. Küçükken okula seninle giderdim. Hoşgörüyü, kendinden farklı olanı kabullenmeyi öğrettin.
Harf öğretirken 1. sınıf öğrencinin sümüğü senin eline damlamıştıda, gülümseyip burnunu silmiştin. O yüzden ‘elif hanım ter kokarsan kusuruma bakmayın’ diyen hastalarıma gülümsüyorum. Bana hiç kokmaz. Mesleğine saygı duymayı öğrettiniz annem, babam.
Birgün bile işe geç kalmadınız. Hiç mi hasta olmadınız, hatırlamıyorum. İnsan sevgisini öğrettiniz. Hani anneciğim Tokat’ta Çerçi köyünde sen görev yaparken alevi arkadaşlarım vardı. Nasıl severlerdi bizi. Bizde onları. Sonra yıllar sonra seni görmüştü o köyden bir öğrenvin ve sarılmıştı, gözleri dolu dolu. Gurur duydum ben. İçim sevgiyle doldu.
Şefkati öğrettin babacığım. Hani ben ilkokulda iken okulun önündeki yol selden kapanmıştı, biz öğrenciler ağlayıp dururken, paçaları sıvamış halde seni gördüm. Kahraman babam. Öğrencileri karşıdan karşıya çıplak ayaklarla taşıyarak geçirdin. Unutmam ben o günü. Zorda olana yardım ederim. O günü hatırlarım. Şükretmeyi, umudu öğrettiniz.
İyiyi hayal etmeyi, elindekilerke mutlu olmayı. Tutumlu olmayı, paranın bereketi nasıl olur onu öğrettiniz. Paylaştıkça çoğalırsınız’ı öğrettiniz.
Üretmenin sevincini öğrettiniz.
Empati kurmayı öğrettiniz.