Şimdi sana belki o zaman Seyid Kazım’ın bile bilmediği bir şey anlatmalıyım. Tanrı aslında bir tane yerine iki tane İlahi Öğretici yolladı. Seyid Kazım’ın bahsettiğinin adı Hz. Bab’tı. “Bab” kelimesi “giriş” veya “kapı” anlamına geliyor, ve sanki Hz. Báb daha sonra gelecek olan Hz. Bahaullah için, diğer muhteşem öğretici için, kapıyı açmaya gelmişti. Hz. Báb tabiki ilk önce geldi. Şeyh Ahmet’in ve Seyid Kazım’ın beklediği Oydu. Çünkü onlar Kur-an’ı Kerim’de Onun hakkında okumuşlardı.
Belki sen bu Genç Adamın kim olduğunu tahmin edebilmişsindir, fakat Seyid Kazım’ın arkadaşı Onu tüm kalbiyle sevmesine ve günde Onu defalarca düşünmesine rağmen Onun kim olduğunu anlayamadı. Bir gün Kendisinin Hz. Bab, Vaad Edilen, olduğunu söyleyen birisini duydu. O zaman anladı ki O, Kerbela’da gördüğü ve çok sevdiği kişiydi.
MOLLA HÜSEYİN VE HZ. BAB
Molla Hüseyin bu Genç Adamın Hz. Bab, aradığı Vaad Edilen, olduğunu bilmiyordu. Herhalde Molla Hüseyin’i duymuş ve kendisiyle tanışmaya gelmiş Seyid Kazım’ın dostlarından biridir diye düşündü. Genç Adam sanki onu ezelden beri tanıyormuş gibi kollarını Seyid Kazım’a doladı. Molla Hüseyin’i kendi evine gelip istirahat etmesi için davet etti. Fakat Molla Hüseyin Ona, dostlarının kendisini bekliyor olacaklarını söyledi.
O kadar nazik ve sevgi doluydu ki, Molla Hüseyin hayatında daha önce hiç olmadığı kadar mutluydu. Hz. Báb onu kapısını çaldığı küçük bir eve götürdü. Etiyopyalı bir hizmetli onları içeriye buyurdu ve Hz. Bab, Kendisi misafirinin ellerini yıkayabilmesi için su getirip ona döktü. Daha sonra birlikte dua etiler ve Molla Hüseyin duasında tekrar Tanrı’nın ona Vaad Edileni bulmasına yardımcı olmasını diledi. Bu Genç Adamın Vaad Edilen olduğunu hala bilmiyordu.
“Bu gece,” dedi Hz. Bab, “şu saat, gelecek günlerde şölenlerin en muazzamı ve en önemlisi olarak kutlanacaktır.”
Bu, Hz. Bab’ın birilerine kim olduğunu ilk defa açıklamasıydı. Bunu açıkladığı kişi olmuş olmak ne kadar güzel olurdu değil mi? Molla Hüseyin ayrılmadan önce Hz. Báb kendisine, Ona ilk inanın kendisi olduğunu söyledi. Daha sonra aynı Molla Hüseyin’in yaptığı gibi onsekiz ruh Hz. Bab’ı bulacaktı. Fakat Molla Hüseyin hiç kimseye Hz. Bab’tan bahsetmemeliydi. Çünkü her kişi Onu hiçbir yardım almadan bulmalıydı. Tüm bu onsekiz kişi müthiş sırrı öğrendikleri zaman Hz. Báb onları tüm dünyaya yeni bir öğreticinin gelmiş olduğunu açıklamaları için yollayacaktı.
Molla Hüseyin Hz. Bab’tan ayrılırken o kadar heyecanlı ve mtluydu ki titriyordu ve çok güçlükle yürüyebiliyordu. Onu gören insanlar ona ne olduğunu merak etmişlerdir fakat bu müthiş sırrını tuttuğundan emin olabilirsin.
Molla Hüseyin, Hz. Bab’ı defalarca ziyaret etti. Hep geceleri gidiyordu ki kimse onu görmesin çünkü Hz. Bab’ı tanıyacak ilk diğer onsekiz kişi Onu kendi başlarına bulmalıydı. Her gün Molla Hüseyin gecenin gelmesini sabırsızlıkla bekliyordu ki Hz. Báb ile beraber olabilsin.
Sabah olunca Ali’yi Hz. Bab’ın evine götürdü. Kapıda, Efendisinin şafaktan önce kendisini çağırıp kapıyı açmasını ve hazır durmasını söyleyen Etiyopyalı hizmetli duruyordu. “Bu sabah çok erken saatte iki ziyaretçi gelecek,” denilmişti kendisine. “Benim adıma onlara sıcak bir karşılama sun. Benim için onlara de ki: Tanrı’nın adıyla içeriye girin.”
Ali’nin on iki yoldaşından her biri en sonunda Hz. Bab’ı buldu. Bazıları Onu rüyalarında gördüler. Bazıları dua ederken ve başkaları Onu düşünürken Onun hayalini gördüler. Ve on yedi kişi Onu bulup Onun müridi olana kadar böyle devam etti. Dışarıya çıkıp Yeni Günü anlatmaya hazırdılar. Hz. Báb onlara “Diri Harfler” adını verdi. Biri kadındı. Daha sonra bir başka hikayede onun hakkında daha fazla şey duyacaksın.
Bir sabah Hz. Bab, Molla Hüseyin’e, “Yarın gece son Harf gelecek ve benim seçilmiş müritlerimin sayısını tamamlayacak.” dedi.
Ertesi akşam Hz. Bab, Molla Hüseyin tarafından takip edilerek eve dönerken seyahat etmekten yorulmuş ve tozlanmış genç bir adam koşarak kollarını Molla Hüseyin’e doladı. Hz. Bab’a bakarak şöyle dedi: “Onu neden benden saklamaya çalışıyorsun? Onu yürüyüşünden tanıyabiliyorum.”
Hz. Bab’ı sadece yürüyüşünden tanımıştı. Molla Hüseyin ondan bir süre beklemesini istedi. Sonra da Hz. Bab’a koşarak Ona bu gezgini anlattı.
“Onun tuhaf davranışına şaşma,” dedi Hz. Bab. “Biz onu zaten tanıyoruz. Aslında onun gelmesini bekliyorduk. Ona git ve onu Bizim huzurumuza çağır.”
Böylece tozlu genç adam, kendisini büyük bir mutlulukla karşılayan Hz. Bab’ a geçirildi. Bu genç adamaın adı Kuddüs’tü. Ve şimdi artık çıkıp Vaad Edileni anlatmaya hazır olan onsekiz Diri Harf vardı.
HZ. BAB’IN HİKAYESİ
Hz. Báb çok gençken babası öldü ve O, amcasıyla yaşamaya gitti. O günlerde İran’da senin şu anda gittiğin gibi okullar ve Kur-an’ı Kerim’den başka çalışılacak kitap yoktu. Amcası Onu Kur-an’ı Kerim’den eğitim veren bir adamın bakımına verdi. Daha ilk baştan Hz. Báb o kadar hızlı öğreniyordu ki öğretmeni buna anlam veremiyordu.
Birgün öğretmeni Hz. Bab’ın, Kur-an’ı Kerim’in ilk satırlarını ezbere okumasını istedi, fakat çocuk anlamını bilmediği sürece onları okuyamayacağını söyledi. Ne yapacağını görme ümidiyle öğretmeni ne anlama geldiklerini bilmiyormuş gibi göründü.
Onları o kadar anlamlı ve net bir biçimde açıkladı ki öğretmeni hayret etti. O zaman anladı ki Hz. Bab’ın bir öğretmene ihtiyacı yoktu.
Fakat Çocuğun amcası Onun okumayı kesmesini istemiyordu. Hz. Bab’a sert bir şekilde baktı. Ona, diğer çocukların yaptıklarını yapmasını yapması gerektiğini söyledi – sessizce oturup öğretmeninin söylediği her kelimeyi dikkatlice dinlemek.
Bundan birkaç yıl sonra, Hz. Báb yeterince büyüdüğü zaman, Hediye Begüm ile evlendi ve küçük bir oğulları oldu. Ona Ahmet ismini verdiler ve annesi ile babası tarafından ne kadar sevildiğini tahmin edebiliyorsundur. Fakat birgün Ahmet henüz küçükken hastalandı ve öldü. Tabi ki Hz. Báb ve Hediye Begüm onu çok özlüyorlardı fakat buna rağmen Hz. Báb Kendini üzgün hissedemiyordu. Biliyordu ki Tanrı’nın, Onun küçük oğluna bir yeri vardı. Ve bir gün O da Tanrı’ya olan sevgisini gösterebilecek bir şekilde ölebilir diye dua ediyordu. Ve Tanrı Onun duasına karşılık verdi. Bir başka hikayede Hz. Bab’ın nasıl öldüğünü duyacaksın.
Hz. Bab’ın yaşadığı İran’da yazları çok çok sıcaktır. Bu Onu her gün evinin çatısında saatlerce dua etmesinden alıkoymazdı. İran’daki evlerin çatıları, insanlar hava serin olduğu akşamlar üzerine oturabilsin diye düz yapılmıştı. Fakat Hz. Bab, akşam olmasını beklemezdi.
Bir gün Hz. Báb çalışırken bir adam Kendisine onun adına satması için bir şey verdi. Adam Ona sadece fiyatın ne olması gerektiğini söyledi. Hz. Báb adama eşyanın parasını yolladığı zaman, istediğinden daha fazla para vardı. Dolayısıyla adam bunun neden böyle olduğunu anlayabilmek için Hz. Bab’a mektup yazdı.
Herkesin Hz. Bab’ı sevdiğine hiçbir şüphe yoktur. O, hiç kimseye karşı saygısız olmaya asla katlanamazdı.
HZ. BAB’IN HABERCİLERİ
Onsekiz Diri Harfin Hz. Bab’ı nasıl bulduğunu anlatan hikayeyi hatırlıyor musun?
Hz. Bab, bunların artık tüm ülkeye dağılıp insanlara Vaad Edilenin geldiğini açıklamaları gerektiğini düşünüyordu. Bu yüzden bir gün konuşmak için hepsini bir araya çağırdı.
Kendisine ilk çağrılan Molla Hüseyin’di. Ve Hz. Bab, Molla Hüseyin’i çok sevdiği için Molla Hüseyin’e kendisine olacak çok harika birşeyden azıcık bahsetti. O, Hz. Bab’ın haberini iletmek için bir çok şehre giedecekti. Daha sonra da büyük şehre, Tahran’a gidecekti.
“O şehirde bir sır yatıyor,” dedi Hz. Bab. “Açığa çıkarıldığı zaman dünyayı cennete çevirecektir.”
Hz. Bab’ın Diri Harflere, onları dışarıya yolladığı zaman söylediği şeyleri duymuş olmak herhalde mükemmel olmalıydı. Hz. Bab’ın söylediklerini bugün yıllar sonra okuyabilmemiz için muhtemelen çok akıllı olan birisi kaleme almış.
Fakat Hz. Bab’ın onlara korkmamalarını söylediğini hatırladılar. İşlerini tamamlayana kadar hiç bir şey onlara zarar veremezdi. Dolayısıyla durmadan Vaad Edileni ve Onun sayesinde dünyanın ne kadar daha iyi olacağını insanlara öğretmeye gittiler.
Adam dışarıya koşup diğerlerine hayalini anlattığında Molla Hüseyin kendisine Hz. Bab’ı gerçekten bulmuş olduğunu söyledi.
Bu sırrın bir kısmını gerçekten tahmin etmiş olmalıydı çünkü Tahran’da Hz. Bab’tan sonra gelecek olan ve ışığını tüm dünyaya yayacak olan diğer Vaad Edilen’i bulacağına inanıyordu. Biz daha önceki bir hikayede Tanrı’nın bir yerine iki İlahi Öğretici yolladığını öğrendik. Bunu bilerek Molla Hüseyin hep O diğerini aramıştır.
“Evet,” diye yanıtladı adam, “şu anda yaşayan oğulları arasında babasını tanımlayan özellikleri ile kendini ayırt etmiş olan biri var.”
Molla Hüseyin, Hz. Bahaullah’ı, diğer Vaad Edileni, işte böyle buldu. Fakat doğru zaman olmadıkça hiç kimseye Hz. Bahaullah’tan söz etmemesi gerektiğini biliyordu. Önce Hz. Bab’ın geldiğini ve yeni ve güzel bir Günün doğduğunu duymaları gerekiyordu.
HZ. BAHAULLAH’IN BABASININ RÜYASI
Bir gece, Hz. Bahaullah daha küçük bir çocukken, babası Onun hakkında tuhaf bir rüya gördü. Rüyasında Mirza Buzurg Oğlunu geniş bir okyanusta yüzerken gördü. Vücudu o kadar çok ışıldıyordu ki etrafındaki su bile aydınlanmıştı ve başından ışınlar her yere doğru yayılıyordu.
Saçı uzun ve siyahtı ve yüzdükçe suyun üzerinde kendisinin etrafında süzülüyordu. Babası izledikçe çok sayıda balık geldi ve her bir balık Çocuğun başındaki saçlardan birinin ucunu ağzına alıyordu. Ondan sonra O nereye yüzerse balıklar da geliyordu. Fakat Ona zarar vermiyorlardı ve Onun gitmek istediği yerlere yüzmesini engellemiyorlardı.
Bu rüya Hz. Bahaullah’ın babasına o kadar gerçek geldi ki rüyanın ne anlama geldiğini anlamak için akıllı bir adam çağırdı. Akıllı adam Oğlunun etrafındaki okyanusun dünya olduğunu anlattı. Onu saran bir sürü balık dünyadaki insanlar arasında harekete geçecek olan kargaşaydı. Hepsi Onun etrafında toplanacaktı fakat Ona ne zarar verebilecek ne de Onun Tanrı için olan işini yerine getirmesini engelleyebilecekti.
Hz. Bahaullah’ın babası çok zengindi ve çok güzel mobilyaları ile süsleri olan büyük bir konakta yaşıyordu. Çok kibar ve cömertti. Etrafındaki fakir insanlara yardım etmek için baya para harcardı. Doğal olarak çok dostu vardı ve hep başkası için birşey yaptığı zaman en çok mutlu olurdu.
Hz. Bahaullah’ın babası artık eskisi kadar zengin değildi fakat yine de kendisine ihtiyacı olanlara elinden geldiği şekilde yardım etmeye devam etti. Daha sonra dost olduğunu sandıklarından birkaçı onun makamını elinden almak için ellerinden geleni yaptılar. Buna rağmen yine de sakin ve mutlu kaldı. Onlarla tartışmaya girmezdi.
Hz. Bahaullah büyüdüğü zaman, Tanrı’nın müjdesini insanlara taşımaya başladı. Onlara Kendisinin İlahi bir Öğretici olduğunu açıklamadı. Bunun daha zamanı değildi. Onlara Hz. Bab’tan ve getirdiği müjdeden söz etti. Önce eski evine gitti. Burada insanlar onu dinlemek için başına toplanırdı ve sanki Onu dinlemeye doyamıyorlardı. Sadece Hz. Bahaullah’ın sesini duymak bile Onu sevmelerini sağlıyordu.
O yörelerde idareci olmuş olanlar Ondan, gitmiş olduğu büyük şehri anlatmasını istediler. Ülkenin şahı hakkında birşeyler duymak istiyorlardı. Fakat Hz. Bahaullah böyle şeylerle ilgilenmezdi. O, Tanrı’dan bahsetmek istiyordu. Onlara Hz. Bab’tan ve Yeni Günden söz etmek istiyordu. Her an müjdesini birilerine anlatmak için uzun bir mesafe gidebilirdi.
Bu sıralarda Hz. Bab, Arabistan’da bulunan Mekke şehrine doğru uzun bir yolculuk yapmayı düşünüyordu. Gitmek istememesinin bir sebebi vardı. Çünkü İran’daki insanların Onun müjdesini duymaya çok ihtiyaçları vardı. Fakat bir gün Molla Hüseyin’den Hz. Bahaullah’ın tebliğ yaptığına dair bir haber aldı. Bu onu çok mutlu etti çünkü artık biliyordu ki yolculuğuna çıkabilirdi ve yine de biri Vaad Edilenden ve Yeni Günden bahsedecekti.
Hz. Bab’ın ve Hz. Bahaullah’ın yaşadığı günlerde teknelerin motorları yoktu. Yelkenleri itmesi için rüzgara bağımlı olmaları gerekiyordu ve çok hızlı yolculuk edemiyorlardı.
Birgün Hz. Bab, uzun yıllar önce Hz. Muhammed’in yaşadığı Mekke şehrine gitmeye karar verdi. Hz. Muhammed’i seven ve Onun Kutsal Kitábını inceleyen bir sürü insan her yıl dua etmek için Mekke’ye giderdi. Hz. Báb orada bir sürü insanla tanışacağını biliyordu ve onlara Tanrı’nın yeni müjdesini aktarabilirdi. O yüzden Kuddüs – Diri Harflerden biri – ve uşağı ile birlikte Mekke’ye doğru bir seyahate çıktı.
Kuddüs her gün Hz. Bab’ın Kendisine yazdırdığı harika duaları ve sözleri bir kağıda yazardı. Fırtına en kötü halindeyken ve teknenin diğer yolcuları batıp boğulacaklarından korkarken bile Hz. Báb ve Kuddüs sanki hiçbir sorun yokmuş gibi işlerine devam ediyordu.
Tanrı. Hz. Bab’ın dualarını yanıtladı. Birkaç yıl içinde insanlar, fırtınanın kolaylıkla zarar veremeyeceği daha büyük ve daha iyi tekneler yapmayı öğrendi. Teknelerin daha hızlı gidebilmesi için yelken yerine motorun kullanılmasını öğrendiler. Ve düşün: Şimdi Hz. Bab’ın o zamanlar iki ayda yaptığı seyahati yapmak sadece iki gün sürüyor.
Bugün bu değişiklikleri Hz. Bab’ın dualarının yaptığını biliyoruz fakat o zamanlar insanlar bunu bilmiyordu. Bütün bu iyi şeyleri onlara Tanrı’nın yolladığını bir an bile durup düşünmediler.
Hz. Báb dua ederken, çölde yaşayan ve bir yerden bir başka yere dolanan bir adam, yolcuların yanında belirdi. Onların dua ettiğini görerek yavaşça yanlarına sokuldu, Hz. Bab’ın yanında yerde duran heybesini kapıp kaçtı.
Hz. Báb ve Kuddüs teknedeyken Kuddüs Hz. Bab’ın birçok duasını ve sözlerini kağıda yazmıştı. Bu dualar tabi ki çok değerliydi çünkü Vaad Edilenden ve Yeni Günden söz diyordu. Onları okuyan herkese çok büyük lütuf sağlıyordu.
Hz. Bab’ın bu kadar değerli olan kağıtları o adamın alıp götürmesine izin vermesi bize çok tuhaf gelebilir. Fakat Hz. Bab’ın verdiği neden şuydu: Kağıtlarla kaçan adam kağıtları çölde gittiği değişik yerlere taşıyacaktı. Böylece birçok insan bunları okuyabilecek ve Vaad Edilenin gelişinden haberdar olabilecekti. Ve herhalde bu insanlar başka hiçbir şekilde bunlardan haberdar olamayacaktı çünkü uzaktaki büyük şehirlere hiç gitmiyorlardı.
Hz. Bab, Kuddüs’ü insanların ona karşı çok zalim olacakları konusunda uyardı. Onun söyleyeceklerini dinlemeyeceklerdi ve en sonunda da onu öldüreceklerdi. Fakat Hz. Báb Kuddüs’e Tanrı’nın Emri uğruna öldüğü için çok mutlu olacağının sözünü verdi. Ayrıca Kuddüs’ün ölmeden önce çok büyük bir lütuf alacağına söz verdi. Tanrı’nın yolladığı ikinci İlahi Öğreticiyle tanışacaktı.
Bu sözün Kuddüs’ü ne kadar mutlu ettiğini tahmin edebiliyoruz. İnsanların ona yapabileceklerinden korkmuyordu. Diri Harfler ve Hz. Bab’ı seven diğer kişiler çok cesurdular çünkü Hz. Báb ve gelecek olan Öğretici hakkındaki müthiş sırrı biliyorlardı.
Herşey tam Hz Bab’ın dediği gibi oldu. Birçok insan müjdeye inanmayıp çok zalim olduklarında Kuddüs’e inananlardan birisi Kur-an’ı Kerim hocası olan Molla Sadık’tı. Nereye giderse Molla Hüseyin Tanrı’nın yolladığı yeni Öğreticiden, veya peygamberden, bahsediyordu. En sonunda onu dinlemek istemeyenler onun durdurulması gerektiğini düşündüler. Onu tutukladılar ve bin defa kırbaşlanması veya dövülmesi emrini verdiler.
Tanrı’ya dönersek ve Ona Molla Hüseyin gibi güvenirsek, Tanrı hala acılarımız alıp bizi mutlu edebiliyor. Ve Molla Hüseyin Hz. Bab’a hizmet etmekten o kadar mutlu olan tek kişi değildi ve insanların ona karşı zalim olmalarını önemsemiyordu. Hatta herkes, Hz. Bab’ın müjdesini taşıyanların kendilerini yapılan tüm o felaket şeylerden nasıl korkmadıklarına şaşıyordu.
Fakat biz sıırı biliyoruz. Tanrı’nın kendilerini her an koruduğundan ve Tanrı’nın kendileri için istemediği hiçbir şeyin olamayacağından emindiler. Hz. Bab’ı o kadar çok sevdikleri için çok mutluydular çünkü insanları sevmek bizi her zaman mutlu eder.
Onlar şehri terk ettikten sonra Vali Hz. Bab’ı tutuklamak zorunda olduğuna karar verdi ki Onun insanlarla konuşmasını engelleyebilsin. Hz. Bab’ı bulup Onu zincirlerle geri getirmeleri için bir takım askeri at sırtında yolladı. Atların üstünde çok ıssız bir yerden geçerken yeşil geniş bir kuşağı olan Genç bir Adam gördüler. At üstündeydi ve uşağı arkasında yürüyordu.
Önder bu cevaba şaşırdı. Hz. Bab’ın onları gördüğü zaman kaçmak yerine onlarla neden buluşmaya geldiğini anlayamıyordu. Önder Onu tutuklamak istemiyordu; bu yüzden Hz. Bab’ı duymazdan gelip oradan ayrılmaya başladı.
Önder bu sözlerden o kadar etkilendi ki atından inip Hz. Bab’ın üzengini öptü. Hz. Bab’ın oradan kaçması ve valinin Kendisini tutuklamaması için yalvardı. Hz. Bab’a, tüm adamlara Kendisinin nereye gittiği konusunda hiç bir şey söylemeyeceklerine güvenebileceğini söyledi.
“İşte buradayım” dedi Hz. Bab. “Beni efendinizin ellerine teslim edin. Korkmayın çünkü sizi kimse suçlamayacaktır.”
O yüzden hep beraber şehre gittiler fakat Hz. Bab’ı zincirlemediler. Tüm yol boyunca Hz. Bab, askerlerin önünden olmak istediği kadar serbest bir şekilde gidiyordu.
Şehre vardıklarında vali Hz. Bab’a çok soru sordu ve Onunla öyle bir şekilde konuştu ki duyan diğer insanlar çok sinirlendi. Vali Hz. Bab’a hiçbir şey yapmak istemiyordu çünkü bu, tüm insanların kendisine karşı gelmesine yol açacaktı o yüzden en sonunda Hz. Bab’ı serbest bıraktı. Fakat Onu serbest bırakmadan önce o şehirde yaşayan amcasının yüklü bir miktar para ödemesini sağladı. Ayrıca vali Hz. Bab’ı tekrar isterse amcasının Onu getireceğine söz verdiğine dair bir belgeyi imzalattı.
Hz. Bab’ın annesi ve eşi Hediye Begüm amcasıyla beraberdi. Hepsinin tekrar bir arada olmaktan ne kadar mutlu olduğunu bir düşün. Hz. Báb onlarla bir süre sadece en yakın dostlarının haricinde kimseyi görmeden sakin bir hayat yaşadı.
Bu, çok güzel beyaz bir kuşun birisine Hz. Bab’ı bulmakta nasıl yardımcı olduğunun hikayesi. Onu bulan adamın adı Abdül Kerim’di.
Bütün gün okurdu ve öğrendiklerini dostları ile konuşurdu. Bazen gecenin ilerleyen saatlerine kadar çalışırdı. İki yılın sonunda Kur-an’ı Kerim hocaları kendisine onun da öğretmeye hazır olduğunu söylediler. Tabi ki Abdül Kerim bunu duyduğuna çok sevindi ve babası onun için bir ziyafet vermek istedi. Fakat Abdül Kerim kendisinden birkaç gün beklemesini istedi.
Abdül Kerim’in, babasından beklemesini istemesinin sebebi şu: Kur-an’ı Kerim’i iki yıl incelemiş olmasına rağmen onu başkalarına öğretecek kadar kendini bilgili ve Tanrı’ya yakın hissetmiyordu. Biliyordu ki bir Kur-an’ı Kerim hocası hiçbir hata yapmamalıydı.
Abdül Kerim hergün beyaz kuş ve tuhaf mesajı ile ilgili hayalini düşündü. Birkaç yıl sonra Hz. Bab’ı duyunca Onu görmek için hızla Şiraz’a gitti.
Abdül Kerim Hz. Bab’ın Huzuruna varınca, Hz. Bab’ın o beyaz kuşun kendisine söylediği sözleri o kuşunkine aynen benzeyen bir sesle söylediğini duydu. Böylece Abdül Kerim Vaad Edilen’i bulduğunu anladı ve konuşamayacak kadar mutlu bir şekilde Hz. Bab’ın ayaklarına kapandı. Ve aynı kuşun dediği gibi yıl altmıştı.
Bu, Tanrı’nın bir gece zalim valinin Hz. Bab’ı tutuklayıp onu öldürmek için birisini yolladığı zaman Onun hayatını nasıl kurtardığının hikayesi.
Bu vali Hz. Bab’tan hoşlanmıyordu çünkü bir sürü insan Kendisini dinleyip müjdesini duymak için Onun başına toplanıyordu. Vali Kendisini nereye giderse izlettiriyordu. Nihayet bir gece vali şehrin baş muhafızını kendine çağırdı ve ona hemen Hz. Bab’ın kaldığı eve gitmesini söyledi. Muhafız hiç kimseye gözükmeden duvarı tırmanıp evin çatısına ulaşmalı ve oradan ansızın içeriye girip Hz. Bab’ı ve yanındakileri tutuklamalıydı. Ayrıca orada bulacağı tüm kitap ve kağıtları da alıp götürmeliydi.
Vali o gece Hz. Bab’ı ve yoldaşlarını idam ettireceğine ant içti.
Baş muhafız valinin emrettiği herşeyi aynen yaptı. Hz. Bab’ı ve dostlarını tutukladı ve valinin evine doğru dönmeye başladı. Fakat yolda çok tuhaf bir şey oldu.
Muhafız ne yapacağını şaşırdı. Hz. Bab’ı kendi evine götürüp vali geri gelene kadar Onu orada tutuklu tutmaya karar verdi. Fakat evine dönerken bir çığlık sesi duydu ve oğlunun hasta olup ölmek üzere olduğunu öğrendi. Ümitsizce kendini Hz. Bab’ın ayaklarına attı ve oğlunun hayatını kurtarması için yalvardı.
“Onu babasının işlediği hatadan dolayı cezalandırma,” diye yalvardı. Hz. Bab’a yaptıklarından dolayı çok üzgün olduğunu ve başka bir iş bulup açlıktan ölse dahi asla o zalim valinin isteklerini yerine getirmeyeceğini söyledi.
Muhafız Hz. Bab’ın kendisine söylediğini yaptı ve oğlu bir anda iyileşti. Daha sonra baba, valiye bir mektup yolladı. Ona olanları anlattı ve şehirdeki herkes vebadan ölmeden önce Hz. Bab’n gitmesine izin vermesi için yalvardı.
Vali korkmuştu ve Hz. Bab’ın hemen serbest bırakılması için geri yazdı. Gitmek istediği her yere gidebilirdi.
Zalim valiye gelince, Şah tarafından görevinden alındı ve ayrıca fakir ve dostsuz bir şekilde öldü. Görüyorsun ki Hz. Bab’ın işi henüz bitmemişti ve vali bile Kendisine zarar veremiyordu.
O zamana kadar birçok insan Hz. Bab’ın müjdsini duymuş ve Onun konuşmasını dinlemek için akın akın Onu takip etmişlerdi. Onunla beraber olan herkes Kendisini çok seviyordu ve Onun için yapabilecekleri herşeyi yaparlardı. Şehirdeki başka hiçbir önder için böyle hissetmiyorlardı. Bu önderlerin çoğu çok gururluydu ve kendileri gibi düşünmeyenlere karşı çok zalimdiler. Bu adamlar Hz. Bab’ı kıskanıyordu ve Ondan kurtulmaya karalıydılar.
Manuşır Kağan, ülkenin Hz. Bab’ın o zamanlar tebliğ yaptığı bölümün valisiydi. Hz. Bab’a karşı dostane idi ve Kendisinin müjdesine inanıyordu. Bu yüzden Hz. Bab’a karşı olan zalim planları duyunca Manuşır Kağan Onu kurtarmaya karar verdi. Hz. Bab’ı Tahran’daki Şah’a götürüyormuş gibi yapıp Onu böylece şehirden çıkarmış olacaktı.
Bir sabah şafak vaktine doğru Hz. Bab, valinin beş yüz kendi korumaları ile şehrin sınırını terk edip Tahran’a doğru yol aldı. Fakat Tahran’a gitmediler. Vali her birkaç milde korumalardan bir kısmının şehre dönmesi emrini vermişti. En sonunda Hz. Báb ile sadece üç tanesi kalmıştı.
Bu üçü valinin en çok güvendikleriydi. Sadece birkaç yolcuyu görecekleri bir yoldan Hz. Bab’ı şafak vaktinde vardıkları şehre tekrar geri getirdiler. Onu valinin kendi evine götürdüler. Burada bir süre sakin bir şekilde yaşadı. Onun nerede olduğunu sadece çok az yakın dostu biliyordu.
Bundan çok kısa bir süre sonra Manuşir Kağan vefat etti. Hz. Bab’ın dostu olmayan yeğeni yeni vali oldu. Yeğeni Hz. Bab’ın hala şehirde olduğunu öğrendiği an, Hz. Bab’ın kendisine hemen yollanması emrini veren Şah’a bir mektup yazdı.
Hz. Báb kırlarda olmayı çok severdi. Bir gece etrafları meyve bahçeleri ve çayırlarla dolu olan çok güzel bir tepede kamp kurduklarında çok mutlu oldu. Rahat edebilmesi için bir çadır kuruldu. Buradayken Hz. Bab, Hz. Bahaullah’tan bir hediye ve mektup aldı ve o kadar mutlu oldu ki Onun ışıldayan yüzüne bakan herkes nedenini merak ediyordu. Hatırlıyorsun Hz. Bahaullah Tanrı’nın yollayacağı ikinci İlahi Öğreticiydi. Fakat Kendini henüz insanlara göstermemişti.
Bir gece tepede kamptayken birden Hz. Bab’ın çadırının boş olduğu fark edildi. Onun nerede olduğunu kimse bilmiyordu. İlk başta bazı korumalar Kendisinin kaçtığını zannederek korktular.
İki hafta boyunca o mükemmel noktada kaldılar. Ondan sonra Şah’tan bir haber geldi. Habere göre Şah Tahran’dan ayrılıyordu ve Hz. Bab’ı o zaman göremeyecekti. Hz. Báb Mahku kalesine götürülecekti ve Şah Kendisini tekrar çağırana kadar orada kalacaktı.
Hz. Báb askerlerle vedalaşırken Büyük Muhammed gözleri yaşlarla Hz. Bab’a Onun için yapması gerekenleri yeteri kadar yapmadığı için onu affetmesi için yalvardı. Fakat Hz. Báb kendisine onu her zaman nezaketi ile hatırlayacağını ve onu duyan herkesin kendisini kutsayacağını söyledi.
Diğer askerler de Hz. Bab’ın ayaklarını öptüler ve gözlerinde yaşlarla kendilerini kutsamasını istediler. Her birine nezaketleri için içten teşekkür etti.
Geçtiğimiz hikayede Hz. Bab’ın Mahku Kalesine kapattırılması için Şah’ın nasıl emir verdiğini duyduk. Şah ve yanındakiler, bunu yapmanın insanlara Hz. Bab’ı ve müjdesini unutturacağını sanıyorlardı.
Kaleden Ali Kağan sorumluydu. Ali Kağan, Hz. Bab’a ve yanında kalmasına izin verilen iki kişiye karşı acımasız ve kaba olan bir askerdi. Bu iki dosttan başka hiç kimseye izin verilmemişti, hatta kentte bulunmalarına bile.
Fakat Hz. Báb o kadar nazik ve yumuşaktı ki bu kaba insanların da diğerleri gibi Kendisini sevmeye başlamaları uzun sürmedi. Sabahları erken saatte birçok insan Onun penceresine bakabilecekleri dağın eteğine gelirdi. Onu bir an da olsa görebilirler diye umuyorlardı. Böylece o günkü işlerini kutsamış olurdu. Fakat Ali Kağan kaba olmaya devam etti ve Hz. Bab’ın hiçbir dostunun Kendisine gelmesine izin vermiyordu.
Daha sonra bir gün Hz. Bab’ın ne kadar mükemmel olduğunu gösteren tuhaf bir şey oldu.
Hz. Báb ve Onunla birlikte kalede olan iki kişi kapının çalındığını duydular. Açtıklarında Ali Kağan’ın girmek için beklediğini gördüler. Fakat bu çok farklı bir Ali Kağan’dı. Önceleri çok kibirli ve zalim bir görüntüsü vardı. Şimdi ise çok daha nazik görünüyordu ve yüzünde bir şaşkınlık ifadesi vardı. Hatta Hz. Bab’ın oturduğu odaya girerken titriyordu. Bir süre sonra iki dostun şaşkınlığına yol açarak kendini Hz. Bab’ın ayaklarına attı. Gözlerine inanamıyorlardı.
Ali Kağan Hz. Bab’a bakarak “Beni şaşkınlığımdan kurtar,” diye yalvardı. Daha sonra da kendisine olmuş olan ve anlayamadığı tuhaf şeyden bahsetti.
O sabah şafak vaktinde Ali Kağan şehrin kıyısındaki kırların arasından atının üstünde gidiyordu. O kadar erkendi ki nehrin kıyısında durup dua eden bir adamın dışında kimse yoktu. Ali Kağan yaklaştı ve şaşkınlıkla o adamın Hz. Báb olduğunu gördü. Ali Kağan Onu, kaleyi terk etmiş olmasından dolayı azarlamaya doğru yöneldi fakat duasına o kadar dalmıştı ki onu duymuyordu. Sonra Ali Kağan Hz. Bab’ı orada bir süreliğine bırakmaya karar verdi. Hızla kaleye gidip muhafızları Hz. Bab’ın gitmesine izin verdiği için cezalandıracaktı.
Ali Kağan kente vardığında kapıları kapalı bulunca çok şaşırdı. Ayrıca kalenin kapısı da aynı bıraktığı gibi kapalı ve kilitliydi. Ve kapı açıldığında Hz. Báb karşısında oturuyordu. Ali Kağan’ın ne kadar şaşırmış olduğunu bir tahmin et çünkü Hz. Bab’ı daha yeni nehrin yanında bırakmıştı.
“Aklım tamamen karışmış durumda,” dedi Hz. Bab’a. “Aklımı kaybedip kaybetmediğimi bilmiyorum.” Ali Kağan aklını kaybettiğinden korkuyordu.
Hz. Báb “Tanık olduğun şey gerçek ve inkar edilemez,” diye yanıtladı. Tanrı’nın Ali Kağan’a Hz. Bab’ın mesajının gerçek olduğunu göstermek istediğini açıklayarak devam etti. Tanrı kendisinin bunun ne kadar harika olduğunu görmesini ve yollamış olduğu İlahi Öğreticiyi sevmesini istiyordu.
O günden sonra Ali Kağan o kadar değişmişti ki kentin insanları onu neredeyse tanıyamıyordu. Zalim ve kibirli olmak yerine nazik ve yumuşaktı. Kalenin kapısı geceleri hala kapalıydı fakat gün boyunca açık bırakılıyordu. Hz. Bab’ı görmek isteyen herkes içeriye girebiliyordu. Ali Kağan Ona hergün meyve ve yemek isteyebileceği başka şeyler getiriyordu.
Hz. Báb hakkındaki bu gerçek hikayeyi okuduğumuz zaman ilk başta öyle görünmemesine rağmen Tanrı’nın herşeyden nasıl iyiyi ortaya çıkardığını anlamamıza yardımcı oluyor. Şah, Hz. Bab’ı Mahku’ya yolladığı zaman Onu kimsenin Onu görüp Onunla konuşamayacağı bir yere yolladığını zannediyordu. Fakat kalenin etrafındaki dağlarda yaşayan tüm insanlar Hz. Bab’ın müjdesini duydular ve Onun dostu oldular. Ve Onun gününün kanunu olan çok muhteşem bir kitap yazdı.
Hz. Báb Mahku Kalesinde hala mahkum olduğu zamanlarda bir gün Molla Hüseyin ziyarete geldi. Molla Hüseyin, Hz. Bab’ı tekrar göreceği için kimbilir ne kadar mutluydu. Bu ziyaretin onun için ne ifade ettiğini biliyoruz çünkü tüm yolu yürüdü ve çok uzun ve çok zor bir yolculuktu. Dostları ona yolculuğu daha kolay kılmak için çok şey vermek istiyorlardı fakat o bunlardan hiçbirini kabul etmedi. Bu, onun Mahku Kalesine nasıl geldiğinin hikayesi.
Molla Hüseyin’in vardığı geceden önceki gece Yılbaşı gecesiydi. O gece kaleden sorumlu olan Ali Kağan bir rüya gördü. Rüyasında Hz. Muhammed’in Hz. Bab’ı Yılbaşı Günü ziyaret edeceğini duydu. Ali Kağan çok heyecanlı bir vaziyette Onu karşılamak için dışarı koştu. Ali Kağan nehre doğru yürüdü ve köprüye vardığında iki adamın, biri diğerinin önünden yürüyerek, kendisine doğru geldiğini gördü. İlkinin Hz. Muhammed olduğunu düşündü. Öne doğru koşarken tam kendini onun ayaklarına atıyordu ki rüyasından uyandı.
O zamana kadar Hz. Bab’ın hiçbir dostuna – Onunla yaşayan iki dostu hariç – geceyi kalede geçirme izni verilmemişti. Fakat o gün Ali Kağan Hz. Bab’a giderek şöyle dedi: “Molla Hüseyin’i bu gece Huzurunuzda tutmak Sizin dileğiniz ise bu isteğinize uymaya hazırım çünkü benim kendi dileğim yoktur.” Onu yanınızda ne kadar uzun süre tutmak istiyorsanız, Emrinizi uygulamaya söz veriyorum.”
Herşey tam Hz. Bab’ın söylediği gibi oldu. Ali Kağan Kendisine karşı o kadar dostane olduğu ve Onu o kadar dostu bulmuş olduğu için başka bir kaleye yollandı. Molla Hüseyin ara verdiği yerlerden birinde bu değişikliği duydu.
Hz. Bab’ın müjdesini duyup başkalarına Ondan bahsetmek için yollara düşen bir çok adamı duyduk. Şimdi ise aynı şekilde Onun müjdesini iletmek için gezen olağanüstü bir kadın hakkında bir hikaye duyacağız. Adı Tahire idi ve çok güzel, zeki ve cesurdu. Fevkelade şiirler yazıyordu. Belki bir gün bunlardan bazılarını sen de okuyacaksındır.
Tahire Diri Harflerden, Hz. Bab’ın ilk onsekiz müridi veya takipçilerinden, biriydi. Tahire haricinde hepsi erkekti ve Hz. Bab’a inanmak için Onu görmesine gerek bile yoktu! Bir başkasından bu müjdeyi duyar duymaz, bunun doğru olduğunu biliyordu. Hemen Hz. Bab’a bir mektup yolladı. Bu mektupta Kendisine müjdeyi aldığına ne kadar sevindiğini ve bunun doğru olduğunu bildiğini yazdı. Hz. Báb bu mektuba cevap yazdı ve onu Diri Harflerden biri olarak adlandırdı.
O andan itibaren Tahire günlerini, dinlemek isteyen herkese Hz. Bab’tan söz ederek geçirdi. Fakt çok geçmeden Hz. Bab’ı sevmeyen insanlar Tahire’ye zarar vermeye başladılar. Ondan başkasına bahsetmesini durdurmak istiyorlardı. Ve en sonunda babasının evinde mahkum edildi ve hiç kimseyi görmesine izin verilmiyordu.
Tahire biliyordu ki kendisini de Hz. Bab’ın başka müritlerini öldürmek istedikleri gibi öldürmek istiyorlardı. Fakat onlardan korkmuyordu çünkü Tanrı’nın kendisini koruyacağını biliyordu.
Daha sonra kendisinin ne söylemiş olduğunu hatırladılar – ki Hz. Báb hakkındaki müjdesi doğruysa Tanrı onu dokuz gün içinde hapisten kurtaracaktı. Şimdi o gitmişti ve dokuz gün henüz dolmamıştı. Birçok insan olanlardan dolayı müjdeye inanıp Hz. Bab’ın takipçileri haline geldi.
Ve o günden sonra Hz. Bab’ın takipçilerinin hayatları ve alışkanlıkları birçok konuda değişti. Eski düzenin ve işleri eski yollarla yapmanın bittiğini ve Yeni Düzenin, Yeni Günün geldiğini anladılar. Bir başka şehre gittiklerinde Tahire ve Kuddüs birlikte aynı araçta veya vagonda bile seyahat ettiler.
Hz. Bab’ın Mahku Kalesinde nasıl tutuklandığı ile ilgili hikayeyi hatırlıyor musun? Bir süreden sonra başka bir yere ve sonra da bir başkasına yollanmıştı. Fakat düşmanları insanları Ondan uzak tutamıyorlardı. Sadece Onu daha da fazla sevmeyi ve yolunu izlemeyi başarabildiler.
Muhammed Ali adında genç bir adam Hz. Bab’ın müjdesini duydu ve Hz. Báb o zamanlar hapiste olmasına rağmen Onun yanına gitmek istiyordu. Muhammed Ali, Onun için seve seve öleceğini söyledi.
Fakat üvey babası Muhammed Ali’nin şehri terk etmesine izin vermedi. Oğlunu eve kilitledi ve onu sıkı gözetim altına aldı çünkü Hz. Bab’ın müjdesine inanmıyordu ve oğlunun aklını kaybettiğinden korkuyordu.
Birgün çok sürpriz bir şey oldu. Bu ana kadar Muhammed Ali zamanının çoğunda ağlamıştı çünkü Hz. Bab’a gidemiyordu. Fakat şimdi birden bire çok mutlu olmuştu. Ağlamak yerine gülümsüyordu.
Bu değişikliğin sebebini öğrenmek ister misin? İşte sebebi: Bütün bir gün boyunca Muhammed Ali kendisine Hz. Bab’ın yüzünü görebilmesine izin verilmesi için dua etmişti. O kadar yoğun dua ediyordu ki en sonunda sanki bilincini kaybetmeye başlıyordu. Ve ondan sonra da bir hayal gördü.
Bu hayalde Hz. Bab’ın sesinin onu çağırdığını duydu. Ses kendisine kalkmasını söyledi ve öyle yaptığında sanki Hz. Bab’ın gülümseyen gözlerine bakıyor gibiydi. Mutluluk ve şükranla genç adam öne doğru koşturdu ve Hz. Bab’ın ayaklarına kapandı.
“Sevin,” dedi Hz. Bab, “bu şehirde kalabalığın önünde öldürüleceğim ve düşmanların ateşlerine kurban düşeceğim saat yaklaşıyor. Benimle şehitlik kadehini paylaşması için senden başkasını seçmeyeceğim. Sana bu verdiğim sözün yerine getirileceğinden emin ol.”
Hz. Bab’ın bu sözlerle ne demek istediğini biliyor musun? Şunu demek istedi: Bir süre sonra, Kendisi, Hz. Bab, birçok insan izlerken o şehirde ölüme götürülecekti. O anda Kendisi ile ölmesi için Muhammed Ali’yi seçecekti. Onun sözü buydu. Görüyorsun ki Hz. Báb ile ölmek çok müthiş bir lütuf ve şeref olurdu ve tüm dostları bunu yapabilecek olanlardan olmak isterdi. Fakat sadece bu genç adam seçilecekti Kendisinin söylediğine göre.
Muhammed Ali’yi bu kadar mutlu eden buydu. O günden sonra hiçbir şey onu üzemezdi. Kendini sanki bir mutluluk okyanusunda yaşıyormuş gibi hissettiğini söylüyordu. Hz. Bab’ın sesi kulaklarında sürekli çınlıyordu ve sanki Onu gece ve gündüz boyunca defalarca görüyormuş gibiydi. Muhammed Ali’nin babası ondaki değişikliği anlayamıyordu ancak en sonunda onun serbest kalmasına izin verdi.
HZ. BAB’IN İMTİHANI
Bu arada gittikçe büyüyen insan kitleleri Hz. Bab’ın haberini duymaya geldi. Fakat şehrin liderleri ve onların dostları hemen hemen hep Onun düşmanlarıydı ve Onun acı çekmesini diliyorlardı.
Bazıları çok kibirliydi çünkü başkalarından daha fazla eğitim görmüşlerdi ve böylece Kur-an’ı Kerim’i onlara açıklayabilirlerdi. Başkaları ise çok fazla paraları olduğu veya hükümette yüksek bir mevkileri olduğu için kibirliydi. Bütün bu kişiler, İran’daki insanların çoğu Hz. Bab’ın takipçileri haline gelirse kendilerinin değerlerinin azalacağından korkuyorlardı. Belki de paralarını ve mevkilerini kaybedebilirlerdi. Ve bu yüzden de Hz. Báb nereye giderse Ona zalimce davranıyorlardı.
Hz. Bab’ın evinde kaldığı prens, Hz. Bab’ın cesur olup olmadığını görmek istiyordu. O yüzden kendisinin binmesi için çok vahşi bir at verdi. Attan sorumlu olan seyis gizlice Hz. Bab’a gidip atı sürmemesini rica etti. Atın, kendisine binmeye çalışan herkesi üstünden atmış olduğunu söyledi. Hz. Báb seyise teşekkür etti fakat Kendisini Tanrı’nın ellerine emanet etmesini söyledi. Herşey iyi olacaktı. Hz. Báb sessizce yaklaşıp atı sevmeye başladığında ve ayaklarını üzengine geçirdiğinde at sabit durup Kendisinin binmesine izin verdi. At, Hz. Báb gezintisinden dönene kadar sakin olmaya devam etti.
O kadar çok kişi Hz. Bab’ı Tebriz şehrinin yolunda takip etti ki düşmanları, dini liderler, Onun şehre girmesine izin vermediler. Sorun çıkacağındam korkuyorlardı. Hz. Bab’a şehrin dışında kamp kurması emrini yolladılar. Sonra da bir toplantı düzenlediler ve Onu, onların yanına gelmesi için çağırdılar. Onu sorgulamaya niyetliydiler.
Sonunda sessizlik önderlerden biri tarafından bozuldu. “Sen kim olduğunu iddia ediyorsun,” diye sordu Hz. Bab’a, “ve getirdiğin müjde nedir?”
Bu toplantının haberi tüm ülkede dolaştı ve Hz. Bab’ın dostlarının Kendisi için daha da fazla şey yapmak istemelerine yol açtı. Onun takipçileri olmayan bir sürü insan, dini liderlerin ona haksızca davrandığını düşünüyordu ve onlar da Onun dostu oldular. Ona karşı ne yapmaya çalıştılarsa başarılı olamadılar. Sadece daha fazla insanın Onu sevmesini sağladılar.
Molla Hüseyin’i hatırlıyor musun? Hz. Bab’ın Vaad Edilen olduğunu anlayan ilk kişiydi. Ve Şiraz’daki o önemli geceden beri Molla Hüseyin herkese Hz. Bab’tan söz etmişti.
Bir gün Molla Hüseyin’e Hz. Bab’ın sarığını getirerek ve Kuddüs’e gidip ona yardım etmesini söyleyerek bir haberci geldi. Kuddüs, Hz. Bab’a Mekke şehrine olan yolculuğunda eşlik eden kişiydi.
Dışarıya çıkar çıkmaz bağırabilecekleri kadar yüksek bir sesle, “Ey Devrin Tanrısı!” diye bağırdılar. Bu, Hz. Bab’ın isimlerinden biriydi.
Kuddüs adamlarının kaçanları takip etmelerine izin vermedi. Gerekli olmadığı sürece kimseye zarar vermek istemezdi. Sadece insanlara, kendisinin ve takipçilerinin Hz. Bab’ın haberini verebilmelerine izin vermeleri için Tanrı’nın gücünü göstermek istiyordu.
Bu yüzden hepsi dışarıya yürüdü. Kuddüs Hz. Bab’ın kendisine yolladığı yeşil sarığı takıyordu ve düşman ordularının başında olan prensin yolladığı bir ata biniyordu.
Görüyorsun ki Kuddüs onlar için üzülüyordu çünkü onlar kendisi gibi Hz. Bab’ı ve Hz. Bahaullah’ı tanımıyordu.
Ve böylece Kuddüs, Molla Hüseyin gibi, ve Hz. Bab’ın kendisinin Tanrı’nın Emri için öleceğini bildiği gibi, öldü. Fakat her an gittikçe daha fazla insan Hz. Bab’ın haberine inanıyordu ve önem verdikleri veya düşündükleri tek şey buydu.
Vahid, Hz. Bab’ın müjdesine inanıp bunu insanlara anlatan cesur önderlerden biriydi. İnancından dolayı vali onunla savaşması ve dostlarını dağıtması için bir asker alayı yolladı. Vahid onların geldiğini duyduğu zaman, takipçilerinden birine altı adam alıp onları karşılamaya gitmesini söyledi. Bu belki eğitilmiş askerleri karşılaması için çok az bir sayıymış gibi gelebilir ama sonra olanlar gerçekten hayret vericiydi.
O gece Vahid, kendisiyle beraber olanlara sessizce gitmelerini söyledi. Eşi ve çocukları, eşinin babasının evine yollanmıştı ki emniyette olabilsinler. Ve sonra Vahid gecenin ortasında hiç kimse onu görmeden şehri terk etti. En büyük iki oğlu ve iki tane daha yoldaşı kendisiyle beraber gitti.
Şimdi dediler onun sadece Hz. Bab’ın müjdesini iletmek istediğini anlamışlardı. Onlara gelirse barışacaklardı ve Kendisi ile takipçileri serbest olabileceklerdi. Bunu yapmazsa herkes öldürülecekti.
Kuddüs’ün Tabarzi’de bildiği gibi Vahid de onların ciddi olmadıklarını biliyordu fakat Hz. Bab’ın müjdesini tekrar iletme fırsatını değerlendirmesi gerektiğini hissediyordu. Kendisi ve toplantıya götürdüğü kişilere çok iyi muamele edilmişti. Düşmanları, Vahid’in dostları henüz kaledeyken hiçbir şey yapmaya cesaret edemiyordu. O yüzden Vahid’in kaleye ordunun karargahına gelmelerini söyleyen bir mektup yollamasını sağladı.
HZ. BAB’IN ŞEHİT EDİLMESİ
“Şehitlik” kelimesinin anlamını biliyor musun? Tanrı’nın Emri uğrunda ölmek anlamına geliyor. İnsanlara Tanrı’yı ve Onun istediklerini öğrettikleri için öldürülen insanlara şehit denir. Bizim, haklarında çok şey duyduğumuz tüm insanlar şehitti. İnsanlara yeni bir İlahi Öğreticinin, Hz. Bab’ın geldiğini söylemeye çalışarak öldüler.
Belki de sen Hz. Bab’ın bu kadar takipçisi öldürüldükten sonra insanların dinlemekten ve inandıklarını söylemekten korkabileceklerini düşünebilirsin. Fakat çoğu için durum böyle değildi. Bu kadar çok insanın bu Emir için ölmekten mutlu olduklarını görünce bunun doğru olması gerektiğini biliyorlardı. Hz. Bab’ın takipçileri her zaman arttı. Hiç kimse Ona zarar vermeyi başaramamıştı. Nereye giderse insanların çoğu Onu seviyordu ve Onun için ölmeye hazırdılar. Bazıları Onun yürümüş olduğu yerdeki tozu bile öpüyordu.
Şimdi Büyük Vezir Hz. Bab’tan nefret ediyordu. Büyük Vezir Şah’a en yakın olan ve ona yapması gerektiği şeylerde karar vermesine yardımcı olan kişiydi. Bu, çok önemli bir makamdı. Büyük Vezir ne yazık ki Hz. Bab’ın müjdesini anlayamadı. Ve Hz. Bab’ın Şah ile konuşmasını istemiyordu çünkü onun da Yeni Müjdeye inanacağından korkuyordu. Büyük Vezir, böyle birşey olursa makamını kaybedeceğinden korkuyordu.
O yüzden Hz. Bab’ın bir şekilde öldürülmesi gerektiğine karar verdi. Hz. Bab’ın takipçilerinin Onsuz devam etmekten korkacaklarını ve böylece Emrin yok olacağını düşünüyordu. Hz. Bab’ın hapishanesine bir asker yolladı. Bu asker Hz. Bab’ı Tebriz’e getirecekti.
Bu eşyalar Ahmet’e verildiğinde, aralarında Hz. Bab’tan bir mektup buldu. Bu mektupta Hz. Bab, bu değerli eşyaların Hz. Bahaullah’a götürülmesi gerektiğini söyledi. Ahmet hemen Tahran şehrine doğru yol aldı. Orada eşyaları Hz. Bahaullah’a verdi.
Hz. Báb Tebriz’e götürüldükten üç gün sonra Büyük Vezir’den, Hz. Bab’ın o gün askerlerin kaldığı yerde, kışlaların avlusunda öldürüleceği haberi geldi. Ve her kim Hz. Bab’ın takipçisi olduğunu itiraf ederse o da öldürülecekti.
Hz. Bab’ın evinde kaldığı adam bu alçak emirle herhangi bir ilişkisi olmasını redetti. Bu yüzden Hz. Bab’ın ve katibinin kışladaki odalardan birine götürülmesi emri geldi. Onun odasının kapısını on adam gözetleyecekti.
Hz. Báb ve katibi Hüseyin yollardan geçirilirken çok fazla kargaşa vardı. Kışlalara yaklaştıklarında genç bir adam, kendini kalabalığın arasından zorla geçirerek Hz. Bab’ın ayaklarına kapandı.
“Muhammed Ali,” diye yanıtladı Hz. Bab, “kalk ve Benimle olacağından emin ol. Yarın Tanrı’nın emrettiği şeye şahit olacaksın.”
Muhammed Ali, rüyasında Hz. Bab’ın kendisine gelip Onunla birlikte öleceğine söz verdiğini gören genç adamdı. Ve şimdi bu söz, yerine getirilmek üzereydi. İki kişi daha Hz. Bab’ın yanına fırladı ve onlar Hz. Báb ve Hüseyin ile aynı hücreye konuldu.
Adam Hz. Bab’ın sözlerine şaşırmıştı. Hüseyin’e kendisini takip etmesi dışında hiçbir şey söyleyemedi.
Aynı sabah genç adama, Muhammed Ali’ye, Hz. Bab’a sırt çevirip Onu bir daha dinlemezse hayatını bağışlayacakları söylendi.
Böylece Muhammed Ali, Hz. Bab’a ateş edecek olan alaydan sorumlu olan Sam Kağan’ın ellerine teslim edildi. Onların Kendisinden istediklerini yapmazsa onu da öldüreceklerdi.
Şimdi Sam Kağan mahkumunu tanımaya başladıkça kendisine emredilenleri yerine getirmekte gittikçe zorlanıyordu. Hz. Bab’a Hrıstiyan olduğunu ve Hz. Bab’a hiçbir şey olmasını istemediğini söyledi. Onun hayatına son vermekten mahrum edilmeyi rica etti.
“Sana emredilenlere uy,” dedi Hz. Bab, “ve niyetin içtense, Herşeye Kadir olan Tanrı seni muhakkak yüreğindeki huzursuzluğundan kurtaracaktır.”
Kışlaların duvarına bir çivi çakıldı. Hz. Báb ve yoldaşı bu çiviye asılacaktı. Muhammed Ali vücudunun Hz. Bab’ınkini koruyacak şekilde yerleştirilmesini rica eti. Öyle bir şekilde asıldı ki başı Hz. Bab’ın göğsüne yaslanıyordu.
Fakat Sam Kağan olanlara o kadar şaşırmıştı ki adamlarına hemen kışlaları terk etmelerini emretti. Hayatına dahi mal olsa Hz. Bab’ın öldürülmesiyle artık hiç bir ilgisi olamayacağını söyledi.
Bu insanların kötülükleri ülkelerine çok fazla bela getirdi. İzleyip de Hz. Bab’ı kurtarmaya çalışmayanların çoğu kısa süre sonra öldü ya da paralarını ve sahip oldukları herşeyi kaybetti. Hiç kimsenin bilmediği tuhaf hastalıklar birçok insanın ölümüne yol açtı.
Hz. Bab’a ateş açan ikinci alaya gelince, onlar da çok acıya maruz kaldı. Bazıları bir depremde öldüler. Diğerleri bir duvarın gölgesinde dinlenirken duvarın yıkılmasıyla öldü. Geriye kalanlar ise yaptıkları bir şeyden dolayı öldürüldüler.
Şimdi Hz. Bab’ın ölümüyle düşmanları Emrinin ortadan yok olacağınna inanıyordu. Fakat çok yanılıyorlardı. Hiçbir şey Hz. Bab’ın uğrunda öldüğü Emri yok edemezdi çünkü bu Tanrı’nın dileği değildi.
Hüccat, Hz. Bab’ı duyup insanlara Onun müjdesini iletmeye başladığında dini liderler ona karşı ayaklandılar. Gerçeğin söylendiği her yerde bunu her zaman yapmaları gerçekten çok tuhaftır.
Şeyh Tabarzi’de ve Nayriz’de olmuş olanlar Zancan’da da oldu. Valinin ordusu ne zaman kaleye saldırsa içindekilerden bazıları “Ey Devrin Tanrısı!” diye bağırıp ileriye atıldılar. Sesleri o kadar hiddetliydi ki düşmanları karşılarında dağılırdı. Kentteki insanlar bile gök gürlemesi gibi olan feryatlarından korkuyla titrerdi. Hz. Bab’ın diğer takipçileri gibi onlar da sadece kendi hayatlarıyla kadınların ve çocukların hayatlarını kurtarmak için öldürürlerdi.
Beş ay boyunca diğerleri ile savaştı onları cesaretlendirdi. Başı kılıcının üstünde bile uyudu. En çok istediği şey Emir içn ölmekti. Ve en sonunda bir gün Zeynep’in isteği gerçekleşti, çünkü düşmanı geri çekmeye yardım ederken vuruldu. Ölümünden sonra yirmi kadın onun sayesinde Hz. Bab’ın takipçisi oldu.
Tutuklanmayan adamlar hala cesurca savaşıyordu fakat hergün birçoğu öldürülüyordu. Ve en sonunda bir gün Hüccat Hz. Bab’a dua ederken kolundaki yaradan dolayı öldü.
Düşmanlar yine Tanrı’nın Emri’ni mahvettiklerini sanıyordu. Fakat bu kadar cesurca ölenler sayesinde bir sürü başka insan Hz. Bab’a ve Emrine inanmaya başladı.
Hz. Bab’ın ve bir sürü cesur takipçilerinin ölümünden sonra hükümet önderleri ve dostları artık Babilerle hiçbir sorunları olmayacağına inanıyordu. Onlara Babi deniliyordu çünkü Hz. Bab’ı takip ediyorlardı. Ülkenin her yerine dağılmışlardı ve olmuş olan korkunç şeylerden dolayı çok üzgün ve cesaretleri kırılmıştı.
Yolu hazırlamak çok gerekliydi çünkü insanlar ilk başta asla bu kadar büyük bir değişikliğe hazır değildir. Her zaman bildikleri eski şekilleri korumak isterler. Hz. Bab’ı birçoğunun dinlemek istemeyişinin sebebi buydu. Hz. Muhammed’in ve Kur-an’ı Kerim’in kendilerine yeterli olduğunu düşünüyorlardı. Fakat yeni bir öğretici ile ilgili haber tüm ülkeye yayıldıktan sonra ikincisinin gelişi kolaylaştırılmış oluyordu. Böylece Onun müjdesini tüm dünyaya iletmek mümkün olurdu.
İnsanlar bazen çok şaşkın olabiliyorlar. Sonucunda ne olacağını durup düşünmeden bazı şeyler yapıyorlar. Hz. Bahaullah’ın ülkesinde yaşayan iki genç adamın sorunu da buydu. Şah’ı öldürmeye kalkıştılar çünkü bir sürü Bahai dostları öldürülmüştü. Bunu başaramadılar ama saçma davranışlarından dolayı arkasından korkunç şeyler oldu.
Bu genç adamlar Babi olduğu için tüm Babiler suçlandılar. İran’daki insanlar çok sarsıldılar ve olanlarla hiçbir ilgileri olmayan birçok insana acı çektirildi. Hz. Bahaullah bile suçlandı çünkü Babilerin önderi artık Kendisiydi. Kendisine aşırı zalimce davranıldı ve yerin altında karanlık bir zindana hapsedildi. Boynuna ve ayaklarına felaket ağır zincirler geçirildi. Üç gün boyunca Kendisine ne içecek ne de yemek verildi.
O sırada En Kutsal dal sekiz yaşında ufak bir çocuktu. En Kutsal Dal, Hz. Abdülbaha idi, Mukaddes Hz. Bahaullah’ın en büyük oğlu. O ve ailenin geri kalanı Hz. Bahaullah hapisteyken bir amcalarıyla yaşıyorlardı.
Hz. Abdülbaha ne zaman sokağa yollansa yaşıtları olan başka oğlanlar Onun peşinden koşup Onu taşlarlardı. Bir gün çarşıdan tek başına evine gelirken arkasına baktı ve sopalar ve taşlarla bir çocuk kitlesinin Kendisine doğru koştuğunu gördü. Onlardan kurtulmasının tek yolu onlara onlardan korkmadığını göstermekti. Onlara doğru o kadar cesur ve kararlı bir hava ile yürüdü ki geri dönüp kaçtılar. O günden sonra Onu bir daha rahtsız etmediler.
Dünyanın bazı yerlerinde insanlar sadece Hz. İsa’yı duymuşlardır. Başka yerlerde Hz. Muhammed ve diğerlerinde Hz. Musa’yı öğrenmişlerdir. Bugün başkalarına yeni öğreticilerden bahsetmek için hayatlarını veren tüm cesur kadın ve erken sayesinde dünyanın her yerindeki insanlar Hz. Bab’ı ve Hz. Bahaullah’ı biliyorlar. Bu cesur şehitleri bir kere daha düşündüğümüzü farz et.
Vaad Edilenin gelme zamanı olduğunu ilk anlayan Şeyh Ahmet’i hatırlıyor musun? Sonra da onun dostu Seyid Kazım vardı. Hz. Bab’ı nasıl gördüğünü ve evine nasıl davet edildiğini hatırlıyor musun? Bu müthiş adamlardan ikisi de birçok insana Hz. Bab’tan söz etti. Sanki Tanrı’nın Emri büyümeye başlayabilsin diye toprağı işliyorlardı.
Geriye Hz. Bahaullah kalmıştı ve Hz. Bab’ın müjdesini duyup Ona inanan herkes Hz. Bahaullah’a yöneldi. Fakat ondan sonra bir başka felaket olay oldu. Babi öğretilerini anlamadıkları halde kendilerine Babi diyen iki genç adam Şah’ı öldürmeye çalıştı. Sonuç olarak da Hz. Bahaullah dahil tüm Babiler suçlandı.
Şah Onu tanımadı çünkü kendisinin çok güçlü ve müthiş olduğunu düşünüyordu fakat o sadece Tanrı’nın, Emrini başka bir ülkeye taşıması için kullandığı bir araçtı. Hz. Bahaullah’a o ülkede haberini yayması için çok daha fazla özgürlük verilmişti. Bugün tüm dünyaya yayıldı. Onun bir parçası olanlara artık Babi denilmiyor. Onlara “Bahaullah’ın takipçileri” anlamına gelen Bahai denilir. Dünyanın her ülkesinde Bahai vardır ve Hz. Bab’ın, Hz. Bahaullah’ın ve Hz. Abdülbaha’nın kitapları sekiz yüzden daha fazla dilde basılmıştır ki her yerdeki insanlar onları okuyabilsin.
Hz. Abdülbaha, Hz.Báb ve Hz. Bahaullah hakkındaki müthiş müjdeyi Amerika’ya, İngiltere’ye ve bir sürü başka ülkeye taşıdı. Hz. Abdülbaha’nın genç bir çocuk olduğu ve diğer çocukların Kendisine kaba olduğu hikayeyi hatırlıyor musun? Bu, babası Hz. Bahaullah hapisteyken olmuştu.
Şimdi Hz. Bahaullah ve Hz. Abdülbaha ikisi de hepimizin bu dünyadaki işlerimiz bittiği zaman gideceğimiz o mükemmel aleme gitti. Fakat Tanrı’nın Emri her zaman büyüyor. Birgün dünyadaki herkes onu bilecek çünkü onu bilenler en çok ondan başkalarına bahsettiği zaman mutlu oluyorlar.
Belki bir gün sen de uzak yerlere gidip insanlara Hz. Bahaullah’tan ve Yeni Günden bahseden öğreticilerden biri olacaksındır. Bu öğreticilerin yapacakları harika şeyleri daha bilmiyoruz. Hz. Bab’ın ve Hz. Bahaullah’ın yaşadığı zamanlarda bir sürü kavga ve öldürme olayları vardı fakat Yeni Günde, ki daha şimdi başlıyor, Hz. Bahaullah artık daha fazla savaşın olmayacağını söylüyor.
Herkesin birbirine karşı nazik ve düşünceli olduğu ve başkasına asla zarar vermek istemediği gün dünya çok harika olmaz mı? Biz buna hemen şimdi başlayabiliriz nasıl ki çok genç olduğunda Hz. Bab’ın başladığı gibi. Böylece Tanrı bize, başkalarına Vaad Edilenden bahsetmek için evlerini ilk terk eden insanlara yardım ettiği gibi yardım edecektir.