Her Şeyin Açıklaması Madde Parçacıklarının Hareketi Mi? | KEŞİF YOLCULUKLARI: Farklı Mana Açılımlarıyla, İzahlı ve Görsel Destekli Risale-i Nur Eğitim Programı
14 Eylül 2016 by Ediz Sözüer	Yorum bırakın
“Var olan şey yok, yok olan da var edilemez.” şeklinde ifade edilen ve bunun devamında tüm kâinatın oluşumunu mevcut madde parçacıklarının şekil değiştirmesi olarak gören ve yaratıcıyı konu dışı bırakan materyalist düşüncenin bu indirgemeci ateizmini yani “biyolojiyi, fizik ve kimyaya indirgeyerek, canlıları elementlerin biraraya gelmesinden meydana gelmiş şeyler olarak tasavvur etme düşüncesi”ni farklı bir yaklaşımla ele alacağız.
Öncelikle şunu söyleyerek işe başlayalım. Materyalist felsefe konuyu yanlış bir biçimde çarpıtarak takdim etmiştir. Meselenin bilimsel boyutu ise esas itibariyle daha farklıdır. “Maddenin veya kütlenin korunumu kanunu” olarak bilinen ve Fransız kimyacısı Antoine Laurent de Lavoisier tarafından ortaya koyulan bu ifade, “çerçevesi tespit edilmiş kapalı bir sistem içinde var olan çevrimler ve işlemler ne olursa olsun, kütlenin sabit kalacağını” belirten bir kanundur. Yani kapalı sistemlerde kütlenin durumu yeniden düzenlenebilir fakat kütle yaratılamaz veya yok edilemez.
Bu kanunun maksadının maddenin dönüşümleri esnasındaki ağırlıkla ilgili münasebetleri ele almak olduğu çok açıktır. Bununla kâinat içinde devam eden ve gözle görünen bir yaratım faaliyetini inkâr etmek mümkün değildir.
Zaten “kapalı sistem” ifadesi bu prensibin her şart altında mutlak bir şekilde geçerli olmayacağı anlamına gelmekle birlikte, “var olan bir maddenin yok olmayacağını ve yoktan da hiçbir maddenin var olamayacağını” deneysel olarak tespit eden kimyacı Lavoisier’in keşfettiği işleyiş prensibine yer verilen ve Amerika ve Avrupa’da ders kitabı olarak okutulan bazı kimya kitaplarında kütlenin korunumu ifadesinin hemen ardından bir kayıt koyularak “…but the God”, yani “Allah’tan başka…” denilerek bir istisna koyulmaktadır. Çünkü kâinatı ve içindekileri, kütlenin korunumu kanunuyla yaratan bir yaratıcının, bu kanun dışında hareket edebilmesi kadar tabiî bir şey düşünülemez. Ancak Türkçe çevirilerde bu istisnaya yer verilmediğini görüyoruz.
Birinci nokta, (Risale-i Nur’un 21.Söz’ünün 2.Makam’ında bahsedildiği gibi) delilden kaynaklanmayan bir ihtimalin hiçbir kıymetinin olmayacağı düsturudur. Kâinatın olmadığı veya duyu organlarımızla algıladığımız eşyanın görünen şeklinin, hakikatin temel yapısını tamamen ters yüz edecek kadar yanlış olduğuna dair kesin deliller bulunmadığı sürece bu konudaki her türlü şüphe ciddiye alınmaktan uzak olacaktır.
Biz bu sözü bir adım daha ileri götürüp diyoruz ki:
“Kâinatın insan tarafından anlaşılabilir bir özellikte görünmesi, insanın varlık sebebinin kâinatı anlamak olduğuna ve bu kâinatı yapan kişiye anlayışlı bir muhatap olmak maksadıyla gönderildiğine o kadar açık bir delildir ki, en basit zihinli bir insan bile kalbinin ve aklının derinliklerinde bunu tereddütsüz olarak bilir ve derin bir hürmetle bu hakikati hisseder. Sadece içlerinden bazıları bu büyük hakikati bilmezden gelerek ve üstünü örterek veya şeklini değiştirerek inkâr eder ve kendi kendilerine ihanet ederler.”
Risale-i Nur’un Tabiat Risalesi’nde, kâinatı inkâr etmeyen fakat içindeki mucizeli oluşumların normal şartlarda meydana gelemeyecek kadar akıl almaz işler olduğunu mecburiyetle gören ve eşyanın kendi kendine veya maddî, tabiî sebeplerle yaratılmasının imkânsızlık derecesindeki zorluğunu fark eden materyalistlerin hiçten, yoktan yaratılmayı inkâr etmek yoluna yönelmiş oldukları ifade edilmiştir. Bu tarz bir yolla eşyanın bütün oluşumlarının, madde parçacıklarının süreklilik arz eden bir biçimde bir araya gelip ayrılmalarından kaynaklandığı kabul edilerek, bir yaratıcının varlığına gerek olmadığı düşüncesine zemin hazırlanmıştır. Eşyanın düzenli hareketi ve sistemli işleyişleri ise, tabiat kanunları ile yani maddenin hareket tarzının ifadesi olan soyut prensiplerle açıklanmıştır.
“Tabiat Risalesi Açılımları” kitabımızda söylediğimiz temel bir bilgi var:
Tabiat kanunları, kendi kendilerini ve eşyayı yaratabilecek özellikte, maddî gerçekliğe sahip nesneler değillerdir. Herhangi bir olaya kaynaklık edemezler. Hiçbir oluşumun gerçek sebebi olamazlar. Maddenin düzenli hareketi nedeniyle gerçekleşen sistematik bir olayın veya oluşumun işleyiş şeklinin açıklamasından ibarettirler sadece. Yoksa bırakınız eşyayı yaratmayı veya eşyanın hareketine kaynaklık etmeyi, o kanunlar kendilerinin gerçek mahiyetlerini ve varlık sebeplerini bile açıklamazlar.
Örneğin bir tepeden aşağıdaki vadiye baksak ve görsek ki, her gün saat
20.00’de bir tren geçiyor ve bu düzenli bir şekilde tekrarlanıyor.
Bunun aksamaya uğramayan bir kural halinde tekrarlandığını görerek, meydana gelen olayın oluş şeklini, yani trenin geliş hareketinin işleyiş prensibini not defterimizde kayıt altına alsak ve şu açıklamayı yazsak:
“Vadide her gün belli saatlerde bir tren geçer. Bu olay, bir kural halinde sürekli aksamadan tekrarlanır.”
Bu tespit ettiğimiz gerçekliğin ve trenin her gün hangi zamanlarda ve hangi hızda geçtiğiyle ilgili kural ve kaideye ilgili açıklama notlarımızda şöyle bir isim versek: “Trenin hareket kanunu.”
İşte tekraren en açık şekliyle ortaya koyuyoruz ki: Tabiat kanunları da aynen böyledir. Siz ortada görünen bir olaya süslü bir isim verdiniz veya o olayın meydana geliş prensiplerini kurallarıyla ortaya koydunuz diye, sizin o açıklamanız ne eşyayı yaratan gerçek bir sebep olur, ne de o olayı gerçekleştiren ve olayın kaynağı olan bir etki edici haline gelir.
Tekrar sadedimize geri dönüyoruz. Bilim yaptığını söyleyerek ve tabiatta meydana gelen oluşumları, tabiat kanunlarına ve doğal mekanizmalara dayandırarak bilimsel kesinlikteki deneysel delillerle ispatladığını ve eşyanın görünen halini, maddenin dağılmak ve bir araya gelmekten ibaret tesadüfî hareketleriyle açıkladığını iddia eden materyalist felsefenin “Yoktan var, vardan yok olmaz” diyen kısmının ne kadar gerçeklikten uzak bir iddiada bulunduğuna bakacağız.
Daha önceden de bahsettiğimiz gibi, yeni ateizm olarak piyasaya çıkan ve Stephen Hawking’in sözcülüğünü yaptığı düşünce, bir adım daha ileri giderek, cehaletin en katmerli noktasında dolaşıyor. Şöyle ki, bu görüş sahipleri eski materyalistler gibi “yoktan var olmaz” demekle kalmıyorlar. Kanunların ve ortaya koydukları teoremlerin kâinatı yoktan yarattıklarını iddia ediyorlar.
Yerçekiminin kökeninin ne olduğu sorulduğunda “M teorisi” diye cevap verecek kadar kategori hatası yapabilen ve kanunların ve teoremlerin yaratma gücünün olmadığını ve kâinattan önce M teorisinin henüz piyasaya çıkmamış olduğunu unutmuş görünen bu düşüncede, henüz yok olan bir şeyin, yok olmaya devam ettiği bir anda, birdenbire bilinmez bir sebeple kendi kendini var ettiğine ve tüm görünen eşyayı oluşturduğuna inanmamız isteniyor. Stephen Hawking’in “Büyük tasarım” kitabını değerlendiren Oxford Üniversitesi’nde matematik profesörü ve “Aramızda Kalsın Tanrı Var” isimli kitabın yazarı ve aynı üniversitede bilim felsefesi dersi de veren Dr.John Lennox’un dikkat çekici tespitlerine “Akıllı Tasarım ve Her Şeyin Teorisi” yazımızda yer vermiştik. (Yazının ismine tıklayarak yazıyı okuyabilirsiniz.) Bu konuyu oraya havale ederek yalnız ibretli bir hadiseye dikkatinizi çekeceğiz. (Yazımızın bu bölümüne ait ve aşağıda yer alan ikinci videoda buraya alınmayan kısımların tamamı mevcuttur.)
Hawking’in Büyük Tasarım isimli kitabının son sözündeki şu ifadeleri, kendini akıllı zanneden fakat bir yaratıcıyı kabul etmemekte ısrar eden insanların ne düzeyde derin bir cahillik sergileyebileceklerine çarpıcı ve ibretli bir örnek teşkil ediyor. Hawking’in kitaba katkı sağlayanlara teşekkür olarak kaleme aldığı bu satırlar şöyle:
“Evrenin bir tasarımı var, bir kitabın da. Ancak evrenin tersine bir kitap kendiliğinden hiçlikten belirivermiyor. Kitap bir yaratıcı gerektiriyor ve bu görev yalnızca yazarın omuzlarına düşmüyor.”
“Nasılki bir kitab, bâhusus öyle bir kitab ki; her kelimesi içinde küçük kalemle bir kitab yazılmış, her harfi içinde ince kalem ile muntazam bir kaside yazılmış. Kâtibsiz olmak, son derece muhaldir.”
“Öyle de şu kâinat nakkaşsız olmak, son derece muhal ender muhaldir. Zira bu kâinat öyle bir kitabdır ki, her sahifesi çok kitabları tazammun eder. Hattâ her kelimesi içinde bir kitab vardır. Her bir harfi içinde bir kaside vardır. Yeryüzü bir sahifedir, ne kadar kitab içinde var. Bir ağaç bir kelimedir, ne kadar sahifesi vardır. Bir meyve bir harf; bir çekirdek, bir noktadır. O noktada koca bir ağacın proğramı, fihristesi var.”
“İşte böyle bir kitab, evsaf-ı celal ve cemale, nihayetsiz kudret ve hikmete mâlik bir Zât-ı Zülcelal’in nakş-ı kalem-i kudreti olabilir. Demek âlemin şuhuduyla, bu iman lâzım gelir. İllâ ki, dalaletten sarhoş olmuş ola…”
Evet, şu kâinatı görmekle Allah’ın varlığına iman etmek lâzım gelir. Tabi gerçeklikten saparak inkârla sarhoş olunmamışsa!
Yazımızın bu bölümü “Tabiat Risalesi Açılımları” seminerlerimizin tamamlandığı final bölümüydü aynı zamanda. Kanaatimiz ve inancımız o ki, bu heyecanlı ve maceralı fikrî yolculuğumuzda şuna kesin olarak şahit olduk: (Sizin de bu yolculuğun tamamına katılmanızı arzu ediyoruz. Sitemizde Tabiat Risalesi Açılımları’nın tamamını hem metin kitap, hem görsel/interaktif kitap ve hem de seminer videoları olarak bulabilirsiniz.)
Seminer videolarını aşağıdan izleyebilirsiniz.
1-Her Şey İlahî Kudretle Nasıl Meydana Geliyor?
2-Büyük Tasarım ve Her şeyin Teorisi
 Evsaf-ı celal ve cemal: Azamet ve güzellik vasıfları, sıfatları, özellikleri.