Misbah ERATİLLA | Nüfus Cüzdanı (4) | Hür Bakış
Ortaokula kaydım yapılmıştı ama köyümüz şehirden çok uzaktı. Ayrıca ne defter, ne kitap, ne de üstüme giyeceğim okul kıyafetim vardı. Bunları alacak param ise hiç yoktu. Tüm engellere rağmen okula gitmek için her gün köyden yaya yola çıkarak okula devam etmeye çalışıyordum. Köyden şehre doğru erkenden yola çıkmama rağmen vaktinde derslere yetişemiyordum. Ders kitaplarım olmadığından derslere de çalışamıyordum. Tüm şartları zorlamama rağmen okula devam etmem imkansız gibi görünüyordu.
Bir gün sıra arkadaşımın bir pansiyonda kaldığını öğrendim. Arkadaşıma pansiyona nasıl yerleştiğini sordum. Arkadaşım: “Velileri TP şirketinde çalışanların çocukları bu pansiyonda kalabiliyor.” dedi. Eğer TP şirketinde çalışan biri bana kefil olursa bende bu pansiyonda kalabileceğimi öğrendim. Tünelin ucundaki ışık görünmüştü. Durumumu tanıdıklarıma söyledim ama bana yardıma yanaşacak kimsecikler yoktu. Bedenimin elektriği kesilmiş, sönmüş bir lamba gibi güçsüz ve çaresizlik içindeydim. Bataklığa batmış bir araba gibi yerimden dahi kımıldayamıyordum. Gücüm tükenmiş, tüm yollar kapanmıştı. Artık okul hayatım sona ermişti. Köye dönme kararındaydım. Sıra arkadaşım bana: “Birde şirket müdürüne giderek şansını dene, belki seni pansiyona alır.” dedi. Artık kaybedecek bir şeyim kalmamıştı. Gücümü topladım, şirket müdürün kapısını çaldım. Şirket müdürüne durumumu anlatırken son çırpınışını yapan bir kuş gibiydim. Şirket müdürü beni dikkatle dinledi ve: “Senin sorununu çözecek yetkili büyük müdürdür.” dedi. Cesaretimi topladım büyük müdürün kapısını da çaldım. Büyük müdürün odasına ilk adımımı attığımda heyecandan, terden sırılsıklam olmuştum. Bir yandan da elimin tersiyle alnımdan yüzüme akan teri silmeye çalışıyordum. Son nefesimi veriyormuşum gibi derdimi büyük müdüre anlattım. Büyük müdür ne diyecek diye hayatım gözlerimin önünde varla yok arası gibi gitti- geldi. Ölüm çizgisine değmişim gibi heyecanla sonucu bekledim. Büyük müdür bana bir az bekle diyerek Zilin düğmesine bastı. Kapı açıldı Bayan Sekreter içeriye girdi: “Buyurun müdür bey.” dedi. Büyük müdür, sekretere: “Bu çocuğa bak bakalım bir işe yarar mı?” dedi. Bayan sekreter bu işte tecrübeli biriymiş gibi bana: “Gel bakalım.” dedi. Peşine düştüm. Beni büyük müdürün odasına bitişik bir odaya götürdü. Geniş kahverengi masanın yanındaki sandalyeye oturmamı söyledi. Sandalyeyi ses çıkarmadan çekerek oturdum. Hayatım donmuş bir buz parçası gibi sessizdi. Bayan sekreter bana kağıt kalem verdi. Önce yazılı sorular, sonra da sözlü sorular sordu.
Verdiğim cevaplarla sınavım sona ermişti. Bayan sekreter cevaplarımdan memnun kalmış gibi bana gülümsüyordu: “Hadi bu kadar yeter, kalk bakalım.” dedi. Sekreterin peşin düştüm ve dar koridorda yürümeye başladık. Şirket çalışanlarının eşlerinin kurduğu Yardımseverler Derneği’ne gelmiştik. Oradan bitişik olan Muhasebe yazılı odadan içeri girdik. Muhasebe denilen oda mağaza gibi bir yerdi. Bayan sekreter oradaki yetkiliye: “Müdür Bey gönderdi.” dedi. Bana defter, kitap, çanta ve elbise verdiler. Muhasebede olanlara bir anlam veremiyordum. Sanki gökyüzünden hayır kapıları açılmış gibi kendimi rüyada zannediyordum. Sanki mezardan kalkmış cennete gitmiş gibi gözlerim ve aklım olanlara inanmakta zorlanıyordu. Haftalarca içinde bulunduğun bu şartların bir rüya olduğunu ve bu rüyanın bitmesinden korkarak yaşadım.
O yıl rüya aleminde yaşar gibi bir yıl geçirdim. Yaz tatilinde babamla ilçemize giderek tüm kardeşlerimin de nüfus cüzdanlarını çıkardık. Nüfus memurunun bana yanlışlıkla verdiği annemin soyadını da değiştirilerek babamın soyadını aldım. Artık her şey yolunda gidiyordu. Bu mutlu huzurlu yıllarda tüm derslerimi yutar gibi çalışarak ortaokuldan mezun oldum.
Nüfus Cüzdanı (2)
Zübeyde'nin rüyası (5)
Meşe Ağacı (4)