Hayvanlara Bebek Muamelesi Yapmak
/ Yorum bırakın	Hayvan sever insanlara bayılırım, bunların genellikle entelektüel, cici insanlar olduğunu düşünürüm. Sevecen, başkalarını düşünen, yumuşak başlı, terbiyeli, sıcak, aile kişileridir bunlar. Onları eleştirmek de istemem. Onlarla dalga geçmek de…
Gelgelelim, bu insanlarda genellikle gördüğüm bir davranış biçimi var ki, kesinlikle onaylamıyorum. Bu da hayvanlara insanmış gibi davranmalarıdır. Bu kişiler, hayvanlara, özellikle de evcil hayvanlarına tıpkı bir insana, bir çocuğa yaklaşırmış gibi yaklaşıyorlar ki bence yanlıştır.
“Ah, canııım! Nasıl da ağlıyordu geçenlerde, sabaha kadar göz yaşı döktü…” (Bir kediden bahsediyor.)
“Şaka yapıyordu canım, kesinlikle o civcive zarar vermek istemiyordu benim cicişim, korumak isterken, yanlışlıkla dişi değdi!” (Küçük bir çocuğun civcivini öldüren köpeğinden bahsediyor.)
“Öyle demeyin ayol, utanıyor, sonra kafesinden çıkmak istemiyor.” (Muhabbet kuşunun kafasındaki tüylerden bahsedilmesini istemediğine inanan bir kadıncağız.)
Yani bunun gibi şeyler… Daha örnekler çoğaltılabilir. “Şimdi ne var bunda, bu insanlar hayvanları çok sevdikleri için onları çocukları gibi görüyorlar,” diyebilirsiniz. Ama ben bu insanların hayvanları sevme biçiminde bir tuhaflık ya da bir yanlışlık olduğunu düşünüyorum açıkçası. Neden mi? Çünkü hayvanları oldukları gibi, kendi doğaları içinde sevemiyorlar. Onları ancak insan gibi düşündükleri için sevebiliyorlar. Yanlış değil mi bu?
Sözün gelişi, ben kedileri severim. Ama onları hiç de öyle mızmız insan yavruları gibi düşünmem. Aksine onları kedi halleriyle, hayvan halleriyle severim. Bir kedinin hareketlerini inceleyin, zarafetin ve ustalığın doruğunda olduğunu göreceksiniz. Çok az insanın, o da yıllar süren bir eğitim sonucunda ulaşabildiği atletik hünerlere onlar doğuştan sahiptir. İncecik bir demir çubuğun üzerinde dengeli bir şekilde yürümek, metrelerce uzaktaki bir hedefe bir anda sıçrayabilmek, yükseklerde ve tepelerde sanki kuş tüyü yastıkların üzerinde dolaşıyormuşçasına rahatça gezinebilmek… Kedilerin yetenekleri saymakla bitmez. Onları o avcı, yırtıcı, mağrur doğaları içinde sevemez miyiz?
Aynı şekilde köpekleri de, kuşları da, yılanları da, keçileri de… Kendi doğalarına uygun davrandıkları, kendileri gibi oldukları için sevmek daha doğru değil midir?