Terapideki Sakinlik - Engelsiz Renkler
Terapiden çıkmıştım… Mutsuz da değildim mutlu da değildim…Terapiye gelirken mutlu ve neşeliydim… Zor bir hafta geçirmiş olmama rağmen, sakin ve neşeliydim. Merve hanımla gecen hafta konuştuklarımıza öyle odaklanmışım ki, ilerle-yemediğim hakkında kendimi sorguluyordum…
Neden ilerleyemiyoruz? Eksik olan neydi? Benim göremediğim ve yapmadığım neler vardı? Merve hanımın odasında başlayan düşünce fırtınası, beni biraz öfkeli, biraz gergin, biraz da sinirli yapmıştı.
Buna rağmen ve her şeye rağmen gene de çok sakindim. Merve hanımın verdiği aktivite kayıt formlarını yapmış ve vermiş olduğu kitapları okumuş, hatta ilk defa üst üste okumuş olduğum kitapların özetini bile çıkarmıştım. Kitap okuma alışkanlığım ise hızla ilerliyordu ve bunu hissetmek çoğu zaman benim mutlu ve neşeli olmamı sağlıyordu.
Hayatımda yavaş yavaş bir çok ilkleri yapmaya başlamıştım. İkili ilişkiler kuruyor ve uzun yıllar sonra fizik tedaviye başlamıştım. Düşünmeye, sorgulamaya, araştırmaya ve en önemlisi de paylaşmaya başlamıştım.
Şimdiye kadar kimseyle konuşmadığım olayları, düşünceleri ve yaşadıklarımı paylaşıyordum. Bu benim için çokta kolay bir şey değildi…Hiç tanımadığınız birisine ve hayatınızda o ana kadar hiç olmayan birisine yaşamınızı ve yaşadıklarınızı anlatıyorsunuz. 15 senedir engelli olarak yaşıyorum…
Bunun 8 senesini ailemden başka hiçbir kimseyle konuşmadan, dışarı çıkmadan, üç pencereli bir odanın içerisinde yaşadım ve yaşıyorum. Bu üç pencere odam bolca güneş ve ışık alıyor. Yatağımda oturduğum zamanlarda ise karşımda Eğirdir gölünü görebiliyorum. Evimin hemen önünde de çam ağaçlarıyla kaplı bir yeşillik harikası olan orman var.
Siz bu göl ile orman manzarasını üst üste perdelerle örtüp ne güneş ne ışık ne de manzara sadece ışıksız yalnızlığı seçiyorsunuz… O günlerdeki ruh hallerimden bu günlere gelirken küçük sayılsa bile bir çok adım atarak geldiğimi düşünüyorum. Şimdi ise perdeler açılıp örtülse de odamdaki güneşten, ışıktan ve manzaradan nasibimi almaya çalışıyorum.