Devlet koleji için yarışmasın da ne yapsın?
07 Mayıs 2017, Pazar 10:32
İnsanların bazı şeylerin yanlış olduğunu bilmesi yeterli değildir.
Çünkü insanlar yanlış olduğunu bildiği şeyleri de yaparlar.
Bazen mecburiyetten... Örneğin para kazanmak için insanlar sağlığa zararlı ortamlarda mesleğini sürdürür.
Bilir zararlı olduğunu, bilir sağlığının bozulabileceğini, bilir belki de ömrü kısalacak ama para kazanmak, ailesini geçindirmek için devam eder…
Bazen iradesizlikten... Yani o şeyin zararından çok verdiği zevke kapılırlar…
Çok sayıda örnek verebilirim, insanların zararlı olduğunu bildiği halde yaptığı şeylerle ilgili…
Konuyu kolej sınavlarına getireceğim. Kolej sınavlarının o “yarıştırıcı sisteminin” çocuklar için zararları olduğunu biliyor aileler ama yine de bundan vazgeçemiyorlar.
Çocuklarını çılgıncasına kolej sınavlarına hazırlayan ailelere sorun, bir aile bile hayatından memnun eğil.
Çocuğu yüksek puan alanlar da dahil hiçbir aile severek giriyor değil bu sınavlara.
Sıkı bir şekilde hazırlanıyorlar, özveri gösteriyorlar ama inanın kimse hayatından memnun değil.
Çünkü ister başarılı olsun isterse başarısız, kolej sınavları hem ailelerde hem çocuklarda büyük ruhsal tahribat yapıyor.
Küçücük bedenler, küçücük kalpler, o yaşlarda karşılaşmamaları gereken heyecanlar, endişeler, korkular, üzüntüler, hayal kırıklıkları ile yüz yüze kalıyorlar.
Yarışmanın bu kadar büyüğü, bu kadar çetini, bu kadar yıpratıcı olanı, gerçekten katlanılacak gibi değildir.
Bilinçli ailelerin çocukları nispeten daha kolay atlatabiliyor bu zor yarışı.
Ancak bazı aileler çocukları için değil, kendileri için istiyorlar bu yarışta başarılı olmayı.
O miniğe, çocuk değil de yarış atı muamelesi yapıyorlar.
Kendini kaybediyor bazı aileler, çocuklarını suçluyor, başka çocuklarla kıyaslıyor, hakaret ediyor, tartaklıyor…
Hata yapmamak için çaba sarf ediyor çocuklar, uykuları kaçıyor, karınları ağrıyor, psikolojileri bozuluyor.
Dünkü sınavda da ağlayan çocuklar vardı, yüzü kireç kesmiş çocuklar, üzgün çocuklar, telaşlı çocuklar, sinirli anne babalar, stresli anne babalar, kendini kaybetmiş anne babalar…
Değer mi tüm bunlara? Bir çocuğun tek damla gözyaşına bile değer mi?
Değmez tabii ki... Değmez de bunu düşünecek durumda değil birçok kişi.
Zaten bu yazdıklarımı geçmişte bakalım kaç kişi söyledi, kaç kişi yazdı?
Her sınavda gazeteler aynı manşetleri atıyor, gazetecilere konuşan aileler aynı şeyleri söylüyor, köşe yazarları aynı şeyleri yazıyor, uzmanlar aynı şeyleri anlatıyor…
Bir kısır döngüdür gidiyor…
Şimdi size durup da ne yapılması gerektiğini anlatacak, ya da anlatan uzmanlarınkini aktaracak değilim.
Ancak bildiğim bir şey var ki eğitimde eşitlikçi bir sistem kurulamadı, maarif kolejlerini aratmayacak bir sistem yaratılamadı.
Eleştiriliyor insanlar devlet kolejleri için deliriyor diye ama alternatifi var mı ki insanların?
Tüm devlet okulları kolejler seviyesinde değil ki.
Kötünün iyisini yaratmışsınız, herkes ona koşuyor.
Özel paralı kolejlere devam eden öğrenciler de özel ders ihtiyacı hissediyorsa ne yapsın insanlar?
Döviz krizlerinin eksik olmadığı ülkemizde özel kolejlere para yetiştiremeyecek duruma gelenler ne yapsın?
Ne yapsın ha? Devlet kolejlerine sarılmasın da ne yapsın?
“Kazanacağım anneciğim, kazanacağım babacığım, sizi özel kolej parasından kurtaracağım” diyen çocuklar var.
Bir de bu sözü verip de tutamayan çocuğun psikolojik durumunu düşünün.
Hükümet edenlerin bu konuda kafa patlatmak, eşitlikçi bir eğitim yaratmak gibi bir derdi yok.
Onlar sınavlarla oynuyor, mesela dünkü sınavda müfredat dışı çok zor sorular soruldu.
Özellikle İngilizce soruları müfredat dışı ve o kadar zor soruldu ki özel okullardan gelen bazı çocuklar ancak üstesinden gelebildi.
Üç bacaklı kolej sınavlarında genelde en kolay bacak olan ikinci sınav, yani dünkü sınav zorlaştırıldı, çocuklar ters köşeye yatırıldı. Genel bir çözüm bulacakken çocuklarla kedinin fareyle oynadığı gibi oynanıyor.
Tüm okulları aynı seviyeye getirmeden kolej sorunu bitmeyecek.
Parası olanlar özel koleje, geriye kalanlar yarıştırılarak devlet kolejlerine, peki bu yarışın dışındakiler ne olacak? Böyle eşitlikten yoksun, çocukların kategorize edildiği bir eğitim sistemi mi olur?
Boşuna uğraşıyoruz, bunları kendine dert edinen yöneticiler yok ki?