Hanım iğnesi: ak şeker,kara şeker bir damar soya çeker
zaman ne çabuk geçiyor evimize yeni taşındığımız, erayın saçlarının o biçim olduğu yıllar yani sene 2009:)
Küçükken ama gerçekten çok küçükken annemle türk filmi izlerken annem ağlardı bazı sahnelerde.Ben önce kendimi tutmaya çalışırdım bu çabamı hatırlıyorum sonra dayanamaz bende ağlardım.Annem dönerdi bana
-sen niye ağlıyorsun, ne oldu
-sen ağlıyorsun diye ağlıyorum derdim(bu anı hiç unutmam)
aslında dokunsalar ağlayacak bir insan pek olmadım ama bazı şeyler var ki kendimi tutamıyorum annem gibi(soydur çeker).
Dizi, sinema,tiyatro farketmez duygusal sahnelerde ya da bazı kitapların sonunda kendimi tutamaz ağlarım.Hatta üniversiteden yeni mezun olduğum yıllar ,işsizim bol bol kitap okuyorum .O gün elimde Pietra ırmağının kıyısında oturdum ağladım adlı kitap var.Kitabın finalini yaptım hüngür hüngür ağlıyorum ki annem içeri girdi. Ne oldu niye ağlıyorsun dedi, yok birşey anne kitabın sonuna ağladım dedim. İnanmadı o da başladı ağlamaya(hoş hala da öyleyizdir birimizin gözyaşı diğerini tetikler ) hiç kitaba ağlanılır mı doğru söyle neyin var:) Valla billa çektim sonra inandı, deli dedi korkuttun beni.
Şu aralar takip ettiğim iki tane dizi var aslında takip etmeye çalıştığım desem daha doğru olur. (malum hayat filmlerdeki gibi değil işten dönülünce ertesi güne yemek yapılacak, temizlik yapılacak, çocukla ilgilenilecek)Bunlardan biri Öyle bir zaman geçer ki.Bazen acaba gerçekten böyle babalar var mı diye aklıma geliyor, kanımı donduran sahneler oluyor, hele o Osman yok mu içimi acıtıyor.
Ya şimdi ben ne anlatacaktım nerelere geldim ,neler yazdım: Aslında tontalaktan bahsedecektim. Bahsettiğim dizinin fragmanları 2-3 gündür kanalında dönüyor. Carolinenin Alim diye haykırışına karşı tontalak bir ALİMMM diye höykürüyor ki (çık aradan Caroline tontalak höykürecek) )yüreğimizi dağlıyor. Tontalak evde varken artık duygusallığa geçiş yapamıyoruz.En acıklı sahnelerde bile yapıyor yapacağını,bizi kırıyor gülmekten.İyi varsın aşkitom bazen diyorum sen yokken acaba biz neye gülüyorduk böyle.
Gönderen Ayla zaman: 13:15
Ben anne olmadan evvel öyle kolay kolay ağlamazdım dizilere, kitaplara şimdilerde iş değişti...
Küçükken annem ağlardı diye ağladım, büyüdüm bu sefer kalbime dokunan sahnelere,sonlara ağladım.Gerçekten anne olmak bence insanın dönüm noktalarından bir tanesi.Yapmam dediklerini yaptıran, düşüncelerini, ön yargılarını değiştiren önemli bir dönüm noktası o yüzden anneli ne demek istediğini çok iyi anlıyorum. Bu arada blogunun doğum günü kutlu olsun.
Bizde de ablam öyledir ağlayan birini görmesin hemen başlardı ağlamaya:) kızım da teyzesine çekmiş ben ağlayınca başlıyor o da ağlamaya.Öyle bir geçer zaman ki yi hele hiç izletmiyor cüce. Ne zaman o diziyi izlerken görse salya sümük halde olduğumdan sanırım:)
ahahaha kitabın sonuna ikiniz ağladınız he..ahaha.. anne olunca çok daha ağlak oluyor insan o kesin:)
Gülay herşey aslında ağlatmaz beni ama ağlayan,üzülen insanlara karşı bir zaafım var.Dizi ise o kadar şiddet içeriyor ki o sahnelerde (tontalak görmesin diye)başka yere zaplamaktan düdük gibi kalıyor bizde artık geride ne kaldıysa onu izliyoruz:)
Deli anne, annem kitabın sonuna ağlamadı. Başka bir sorunum var ona ağlıyorum diye ağladı:)
ordan burdan tam biz annelere göre bir yazı olmuş.bizde eşimle kızım uyuyunca film seyrediyoruz.dizilerde kızım bana baksa filan diye kafasını çeviriyorum.eşim kurtlar vadisi hastalığına yakalandı.
ha ezelide unutmayayım.şiddet içeren filmlerde duygusallardan daha tehlikeli.ölümü çok erken öğreniyorlar.
Eşimde kurtlar vadisinin fanatiği idi artık seyredemiyor.1 yıldır rahat bıraktı seyretmiyor, çünkü o dizinin saatinde oğlumuz ayakta oluyor ve öyle filmler çok dikkatini çekiyor.Şiddet bol miktarda olduğu için oğlu için fedakarlık yaptı:)