SEVEREK DİNLEDİĞİMİZ ŞARKILARIN YAZILIŞ HİKAYELERİ ~ Old Laik Days
311 shares, 3 points
Cem Karaca- Ceviz Ağacı
Cem Karaca’nın en meşhur şarkılarından birisidir. Bilmeyen yoktur bu şarkıyı. Fakat hikayesi de şarkı kadar etkilidir.
Nazım Hikmet, kaçak ve polis tarafından arandığı günlerde sevgilisi Piraye ile buluşmak ister. Güvendiği bir arkadaşı ile Piraye’ye haber yollar. Fakat bu arkadaş polislere ”Nazım Gülhane Parkı’nda, En ulu ceviz ağacının altında olacak” , ”Tam 12’de” diye haber uçurur.
Buluşma günü gelip çatar, Piraye’nin hasretiyle yanan Nazım, Gülhane Parkı’na geldiğinde Her tarafın polis kaynadığını görür. Polislere görünmemek için ceviz ağacına tırmanır. Ağacın tepesindeyken Piraye, ceviz ağacının altında belirir. Polislerde uzaktan Piraye’yi gözlemektedir.
Polisler bir köşede, Piraye ağacın altında, Nazım ağacın tepesinde… Herkes birbirini beklemektedir. Ne ağaçtan inebilir ne de esini duyurabilir sevdasına. Bu olaydan sonra bu şiiri yazar. Bazı kaynaklarda ağacın tepesinde yazdığı, bazı kaynaklarda ise olaydan sonra yazdığı söylenir.
Rahmetli Cem Karaca ise bu şiiri 1987 yılında yayınladığı Merhaba Gençler isimli albümünde müzik parçası olarak seslendirdi. Sözleri tekrar okuyunca hikayeyi daha anlamlı gelecektir:
Barış Manço- Kol Düğmeleri
Barış Manço‘nun abisi Savaş Manço, bu şarkının hikayesini şöyle paylaşmıştır: “Barış kol düğmeleri şarkısını 1962’de nişanlandığı Semra adlı çok cici bir kızıl topraklı genç kız için yazmıştı. Barış 1963 yazı sonuna doğru okumak için Belçika’ya gelince o nişan bozuldu ve Barış yaşadığı hüznü o şarkıya döktü. kol düğmeleri de Semra’nın armağanıydı.”
Haluk Levent- Elfida
Haluk Levent’in bu şarkıyı oluşturma hikayesi çok özel. Kanser hastası 16 çocuğun bakımını üstlenmiş olan Levent, bu çocuklar arasında bulunan 9 yaşındaki Elfida’nın vefatıyla yıkılmış. İşte bu şarkıyı küçük Elfida için yazmış. Haluk Levent yazdığı şarkıyı Elfida’ya dinletmeyi çok istemiş. Ama vefatı nedeniyle bunu gerçekleştirememiş.
Ahmet Kaya- Bahtiyar
Ahmet Kaya, Avrupa Resitalleri’nde Bahtiyar türküsünü söylemeden önce şöyle bir hikaye anlatır: “Çok uzun zaman önce İstanbul’da şubelerde kaldığım zaman bir arkadaş tanımıştım, kendisi Diyarbakırlı’ydı. İsmini sorduğum da isminin Bahtiyar olduğunu söylemişti bana. Günde iki sefer dörder saat arayla götürüyorlardı işkenceye, geri getiriyorlardı, hamur gibi atıyorlardı. Tek söylediği şey, “adım Bahtiyar” diyordu. Başka bir şey söylemiyordu… Doksan yedi gün boyunca, tam doksan yedi gün boyunca gerçek adını kimse öğrenemedi ve sonra cezaevinde karşılaştık; incecik, dal gibi bir çocuktu.. Bütün dileği dışarı çıktığım zaman (ondan önce çıkacağım için, çok önceleri çıkacağım için) Diyarbakır’dan gidip bağlamasını almamı ve onu kullanmamı istiyordu. Kuru soğan yetiştiriyordu bardak içinde. Yaşayan arkadaşlar vardır mutlaka içinizde; onu yeşil soğan haline dönüştürüyorduk, çiçeğimiz maalesef oydu, başka bir şey yoktu.. Sonra ben dışarı çıktım, onu uzun zaman göremedim. Sonra Yozgat’a gitmiş, onu öğrendim. Bir gün çok büyük bir tesadüf, Diyarbakır’a giderken gazetede beni çok sarsan bir resimle karşılaştım; bir ölüm ilanındaydı Bahtiyar… Cezaevindeyken bildiğim bir tek şey vardı geride kalan, tam ölüm ilanındayken öğrendim gerçek ismini ve Diyarbakır’a gittim, müthiş bir cenaze töreni vardı. He rşeyden önce Bahtiyar çok güzeldi.
Geçiyor önümden sirenler içinde Ah eller üstünde çiçekler içinde Dudağında yarım bir sevdanın hüznü Aslan gibi göğsü türküler içinde Rastlardım avluda hep volta atarken Cıgara içerken yahut coblanırken Kimseyle konuşmaz dal gibi titrerdi Çocukça sevdiği çiçeği sularken Diyarbakırlıymış adı Bahtiyar Suçu saz çalmakmış öğrendiği kadar Geçiyor önümden gül yüzlü bahtiyar Yara aldığı yerde kalan sazı kadar Beni tez saldılar o kaldı içerde Çok sonra duydum ki yozgatta sürgünde Ne yapsa etse üstüne gitmişler Mavi gök yüzünü ona dar etmişler Gazetede çıktı üç satır yazı ile Uzamış sakalı çatlamış sazıyla Birileri ona ölmedin diyordu Ölüm ilanında hüzünle gülüyordu
İlk kez Sezen Aksu’dan dinlediğimiz Firuze’nin söz yazarı Aysel Gürel. Gürel bu şarkıyı kızı olan Müjde Ar için yazmış. Anlayacağınız Aysel Gürel’e göre, baharda yeşillerin rengini kıskandığı, dayanılmaz güzellikte, hüzün buğusu gibi olan kişi Müjde Ar.
Teoman bu şarkıyı aynı zamanda da akrabası olan Erdal Eren’e yazmış. Bildiğiniz üzere Erdal Eren 17 yaşında idam edildi. Suçu olarak bir askeri inzibatı vurarak öldürmesi olarak gösteriliyordu; fakat inzibatın otopsisinde ise yakın ateş sonucu öldüğü ortaya çıktı. Mahkeme ise Eren’in oldukça uzakta olduğunu ısrarla görmezden gelmeye devam etti. Neticede kağıtlara adı yazılmıştı bir kere.
17 Ağustos 1999’daki büyük depremde Yalova yerlebir olur ve bu felakette babası Ali Bey’i kaybeder. Ferah bu şarkıyı babası için yazar.
En sevdiğim kot pantalonumla en sevdiğim lacivert tişörtümü giydim
Sevgilim ve dostum, babam oğlum
Arkadaşım, aşkım her şeyimdin sen