Ne yazalım, ne diyelim!
Canım yandı, içim dışıma çıktı. Insani dıram yurt dışında canımızı yakmaya devam ediyor. İdlib de önce 22 dediler, 29 oldu ve 33 ' le devam etti. Askerlerimiz Şehit edildi, olağan üstü hal gündeme geldi. Rusya, " biz orda Türk askerlerinin olduğunu bilmiyorduk " diyerek günah çıkartmaya ve " bize Türkiye istihbarat vermedi " diyerek topu bize attı. " biz uçak kullanmadık " gibi açıklamalar yaparakta aklımızla dalga geçmeye başladı.
Suriye'de Rusya ile karşı karşıya geleceğimiz önğörüsü 33 şehit vererek gerçekleşti. Nato ' dan bu duruma el atılmasını istedik ve bizde misli misli karşılık veriyoruz. Ama biz Rusları vurmuyoruz, biz İdlib de muhalif güçleri vuruyoruz. Hal böyle olunca savaş tırmanıyor ve karşımızda Rusya büyük bir tehdit olarak duruyor. Tabi ki, sadece Rusya değil onun yanında İran da var. Burada hamleler karşılıklı yapılıyor ve aktörler sayısı sürekli artıyor.
Suriye bir tarafta Lipya diğer tarafta. Bunları koruyup kollayan ABD bir yanda Rusya diğer yanda. İran bir başka tehdit olarak hazırda beklerken, Türk düşmanları adeta fırsat bekliyorlar. Bir çok sarmalın içinde kıvranıp duruyoruz ve benzer sahneleri sürekli yaşıyoruz. Başta geçici çözümlerin sürekli bozulduğunu ve karşılıklı ateş kes sonrası tekrar ateş edilmesi gibi. Artık bıçak kemiğe dayandı ve büyük bir kriz kuçağımıza düşmek üzere. Kısacası ticaret savaşları bu büyük bölgede insanlarımızı öldürmeye devam ediyor ve senaryo üzerine senaryolar devreye giriyor.
Tabi ki, canımız yandı, geri dönüşümüz yok ama artık daha fazla yanmak istemiyoruz. Uzun zamandır istim üstünde durduğumuz gerçeği bizi her alanda zora sokuyor ve her şehit haberinde canımız fazlasıyla yanmaya devam ediyor. " Ateş düştüğü yeri yakar " derler ya işte bu herkes için geçerli. Biz her defasında " yeter artık " desekte ne yazık ki, bunu söylemek yetmiyor ve daha ağır bir şekilde devam ediyor. Dünyanın gözü önünde olup biten bu insani drama bir kez daha söylemek gerekirse yeter artık demeye devam edeceğiz.