Psikiyatr Dr. Ahmet Koyuncu Odatv'ye yazdı
25.11.2017 00:10 Karakter boyutu :
Televizyonun, daha doğrusu ekranın insanlar üzerindeki etkileri 1930’larda fark edilmeye başlanmıştı. Ekran, insanları etkisi altına almada ve topluma istediğini empoze etmede, toplum mühendislerinin iştahını kabartacak kadar başarılıydı. Bu kanalların sadece zenginlerin elinde olması ise, çok büyük bir avantajdı. Ekrandan insanları etkileyip istediğini iktidar yaptırabilirsen, sadece insanları değil, devletleri bile istediğin gibi yönetebilirdin.
En önemlisi, ekranın gerçeklik algısı vardı. Seyreden kişi ekrandakini gerçek zannedebiliyor, bir film yıldızıyla ve hatta o yıldızın kullandığı ürünlerle bile özdeşim kurabiliyordu. Bu durum çocuk ve ergenlerde daha netti. Çizgi filmler bile ona göre dizayn ediliyor, hatta her yaşa hitap ediliyordu. Ekrandan estirilen rüzgar ile algılar yaratılıyor ve dönemin baskın kültürü oluşturuluyordu.
Sıradan insanın ise, o baskın kültürün parçası olmaktan başka bir şansı kalmıyordu. Çünkü ait olma duygusu, sıradan insan için önemli bir duygu idi. Önce ekrandan bir hayat tarzı sunuluyordu. Özdeşim gerçekleştiğinde ise, o kişi patronların istediği tüketimi yapıyordu. Özdeşim kurduğu ürünü alan kişi, şekerini almış bir çocuk gibi susuyor ve sisteme karşı sesini yükseltmiyordu.
En önemlisi Kapitalizm; insan değil, TÜKETİM HAYVANI istiyordu. İşte bu tüketim hayvanlığını ise ÖZGÜRLÜK olarak televizyonlardan halka sunuluyordu. Öyle teknikler kullanıyorlardı ki, kapılmamak mümkün değildi. Örneğin kola ve hamburger gibi iki sağlıksız besin, özgürlüğün simgesiydi. Ülkemizde bile, cep telefonu ve kredi kartını özgürlük olarak sunan Sn. Nil Karaibrahimgil, ‘özgür kız’ olarak adlandırılıyordu.
Sistem böyle işliyordu. Mamayı ver, uyut… Patronların önündeki tek sorun ise, bu yutturmacayı görenler ve halkı uyandırmaya çalışanlardı. Yani SOL ve aydın insanlar…
Bu Türkiye için de geçerli idi. Sol 1990’lara gelirken, Türkiye’ye liberalizmi getiren Turgut Özal’ın tahtını sallıyordu. 12 Eylül darbesi ile eli ayağı kırılsa da, sol yeniden küllerinden doğuyordu. Yeni Türkü, Zülfü Livaneli gibi sanatçılarıyla ve aydınlarıyla sol yeniden yükseliyordu. Hatta 1989 Yerel Seçimleri’nde büyük şehirleri alarak zirveye yerleşiyordu.
Ne tesadüftür ki, tam o dönemde TÜSİAD zenginlerinin, Avrupa’dan yayın yapan televizyonları yayına başlıyordu. TRT’den farklı olan bu kanallar cıvıl cıvıldı. Televole, magazin ve Show’larda istediğin sanatçıyı ve futbolcuyu görebiliyordun. Erotik gece jimnastiği bile vardı. İnsanların açlığı hedefti ve yeni özgürlük rüzgarları estiriyorlardı.
Bu kanalların Ana Haber’lerini hızla liberaller, bazılarına göre Liboş’lar doldururken, rahmetlik Erdal İnönü ise illegal bulduğu bu kanallara demeç bile vermiyordu. Ama sistemin Turgut Özal’ı boş durmuyordu. Önce bu sol belediyeleri parasız bırakıyor ve hizmet veremedikleri için halkın gözünden düşürüyordu.
Bu arada oğlu Sn. Ahmet Özal’ın ortak olduğu Star TV’den sola saldırılar başlatılıyordu. Sn. Ahmet Altan, Sn. Engin Ardıç, Sn. Meriç Köyatası gibi ağzı iyi laf yapan kişiler ekranlara yerleştiriliyordu. Sn. Nazlı Ilıcak, Sn. Mehmet Barlas gibi kişiler ise her yerden saldırıyordu.
Bu kişilerin ortalamaya hitap eden üslupları ve tek taraflı görüşleri ile algılar oluşturuluyordu. Liberal ekonomiyi ballandırarak anlatıyorlar ve CHP zihniyetini yerden yere vuruyorlardı. Hatta bu kanallar sayesinde İSKİ yolsuzluğu halka öyle bir anlatılıyordu ki; sol ilk seçimlerinde yerle bir olmakla kalmıyor, bu yolsuzluk 20-25 yıl sonra bile unutulmuyordu.
İşte bu Altanlar, Barlaslar, Ardıçlar, Ilıcaklar ve benzerleri, birer EKRAN SİLAHI idiler. Tıpkı bu gün ki Rasim Ozan’lar ve Nagehan’lar gibi… Ağızlarına mermiyi sürdüğünüzde ve tetiğe dokunduğunuzda patlıyorlar ve insanlarda istenilen algıları yaratıyorlardı. Patronlar bu silahlarla hükümetleri bile deviriyorlardı. Sadece partilere değil, diğer televizyon patronlarına bile ateş edilebiliyorlardı.
Bu kişiler toplum mühendisliğinin haber ayağı idiler. Bir kısmı eski solcuydu ve solu nereden vuracaklarını çok iyi biliyorlardı. Onlar bir tetikçiden ziyade, bizzat sahiplerinin ekranlarından patlayan ekran silahı idiler.
HANZO’DA OLDUĞU GİBİ…
Ayrıca başka sektörlerde de silahlar vardı. Örneğin Sn. Sinan Çetin ekranlarda sola ve komünizme olan nefretini dile getiriyordu. Özgürlük olarak tüketim kültürünü sunan Sn. Sinan Çetin ve Plato Film, o dönemin medya pastasından aslan payını kapıyordu.
Sadece bu kişiler mi? Örneğin Sn. Hülya Avşar yarım eğitimine rağmen, solcu entellere kıllı bacaklı, okumuşlara ise eşeklik baki diyebiliyordu. Üniversite terk birey olan Sn. Erman Toroğlu ise, Türk halkına Erman Hoca diye sunuluyordu. Sanki bu şahıs profesördü. Ekrandan nobran tarzı ile ağzına geleni söylemeyi ihmal etmiyordu.
Çünkü televizyon patronları şunu çok iyi biliyordu. Erman Hoca(!) ya da Sn. Hülya Avşar gibileri ekrana koyduğunda, halk ekran başından kalkmadan sabaha kadar bu kişileri seyredebiliyordu. Tıpkı Hanzo filminde olduğu gibi…
Hep derim ya, Şaban filmleri bizi anlatır. Hanzo filmi 1975 yılında çekilmiş olsa da, bu ülke insanının halini en güzel anlatan filmlerdendir. Filmde maden araştırmasına giden görevliler, konuşmasını bilmeyen ve tuhaf sesler çıkaran bir yaratık ile karşılaşırlar. Sonra onu yakalarlar ve ülkenin gündemine oturturlar. Gazetelerde manşet: -Ayıların büyüttüğü, ayı kuvvetinde bir adam…
İşte bu kişiye Hanzo adı verilir. Hiçbir şey halkı, Hanzo kadar ilgilendirmez. Halk onunla ekranda ilgilenirken hayat pahalılığını da, siyaseti de unutur. Zaten filmde bir kişi şu yorumu yapar:
-Zaten millete eğlence lazım. Onu bir çadıra koy, parayla seyrettir, zengin olursun.
Tıpkı Hanzo’nun çadıra konulup sergilendiği gibi, bu kişiler de TÜSİAD zenginleri tarafından ekranlara konulmuşlardır. Tıpkı filmde olduğu gibi, bu kişiler ekrana çıktığında da Türk halkı her şeyi unutuyordu. Hanzo’yu çadıra koyup para kazananlarla, bu şahısları ekrana koyup sermayelerine sermaye katanlar aynı kafaydı aslında…
Filmin bir yerinde ise, Hanzo hastaneden kaçıyor ve gazeteler ‘ayı gücünde, çocuk zekasında’ diye manşetini atıyordu. Bu sözler aslında Türk medyasını anlatır. Halk kendine benzeyeni ekranda görmek istiyordu. Tıpkı filmdeki gibi medyada da ayı gücünde görünen, ama çocuk zekasında işler yapanlara yer vardı.
Çünkü Türk halkının seviyesi buydu. Çünkü Hanzo gibi eğitimsiz ve cahil bırakılmışlar, bulabildikleri ile büyümüşlerdi. Zaten toplum mühendislerinin hedefi de buydu. İşte bu nedenle halkın gözünde, buz hokeyi sopası ile yorum kişi profesördü. Filmde kadınların memesini sıkan Hanzo ile, ekrandan konuklarının poposunu sıkanlar da aynı…
Ama zaman geçiyordu. Sistem ve çarklar işliyordu. Marka kültürüne alışan Türk halkı, patronların istediği gibi gerçek bir tüketim hayvanına dönüşüyordu. Asgari ücretle çalışanlar bile, pahalı cep telefonları alacak kadar sağılmaya hazırdılar.
RASİM OZAN’LAR VE NAGEHAN’LAR…
Ama reyting yarışı çok acımasızdı. Kanalların seviyesini ise daha da aşağılara çekiyordu. Hatta ekran 2. kalite Hanzo’larla dolmaya başlıyordu. Örneğin BBG Evi ve Gelinim Olur musun en tipik örneklerdi. Melih’lerden, Caner’lerden, Semra Kaynana’lara… Evlendirme ve kadın programları, yakın bulma programları… Bu programlara çıkan kişileri, tıpkı Hanzo gibi ekrana koyuyor, Türk halkına sergiliyordun ve reytingin zirvede…
Sadete gelirsek… İşte son dönemin Hanzo etkisi gösterenlerin en önemli temsilcileri ise Sn. Rasim Ozan Kütahyalı ve Sn. Nagehan Alçı’dır. Dikkat edin bu kişilerin de her yaptıkları, tıpkı Hanzo gibi manşettir. Bu kişiler gündemde ise, gerçek gündem unutulur.
Dediğim gibi bu kişiler birer ekran silahıdırlar. Ağızlarına mermiyi sürerek patlatırsınız. Bunlar ekranda iken halk her şeyi unutur. Koy ekrana… Bas tetiğe…
Peki bu defa ne oldu? Tetiğe basan yoktu, Rasim Ozan ellerinde patladı.
Sonuç olarak, bu ekran silahlarına değil, o silahları doldurarak ekrandan tetiğe basanları gözden kaçırmamak gereklidir. İnsanı TÜKETİM HAYVANI haline getiren sisteme bakmak… Geçmişte TÜSİAD zenginlerinin ekranlarından patlayan Barlas’larla, Ardıç’lar ile, Önce Fethullahçıların, şimdi ise en güçlü olanların ekranlarından patlayanlar aynıdır.
Rasim Ozan’lar ve Nagehan’lar… Barlaslar ya da Ardıçlar, hatta Ilıcaklar… Yani Hanzo etkisi gösterenler bir çürüme sorunudur ve bitmezler. Asıl onları yaratan ortamla mücadele…
Yani Türk halkını ayı kuvvetinde, ama ilkokul zekasında tutan sisteme karşı mücadele gereklidir.
Psikiyatr Dr. Ahmet Koyuncu
televizyon özal rasim ozan nagehan alçı tüsiad ekran gazete yazar hanzo
Hepimiz Özal gibi zehirliyiz...
1- Seçimin ilk usulsüzlüğü yakalandı (3692)