Aslısın: Teşekkürler İş!
Tam gün çalışanlar, sağlıkla ilgili olsun, aileleriyle ilgili olsun her türlü dertleri için işten izin almak zorunda kalıyorlar. İşler yoğunsa, gündem civcivliyse, bu izni almak eziyet haline geliyor.
Konu çalışan için gerçekten mühimse; yöneticisinin ve çalışma arkadaşlarının tavrı, çalışanın işe karşı hislerini, bağlılığını, oraya kendini ne kadar adayacağını belirleyen en önemli etken oluyor.
Eğer insani bir yaklaşımla, her iş hallolur, sen daha önemlisin, mesajını alıyorsan; iş arkadaşların, patronun, üç gün önce gitmek istemediğin işin, birden gözüne sevgi dolu görünüyor. Tüm ruh halin değişiveriyor. İşveren ve iş hayatı büyük sınavı başarıyla geçmiş ve uzun bir süre çalışanın bağlılığını sağlayacak en önemli yatırımı yapmış oluyor, farkında olsun ya da olmasın.
İnsanları mutlu etmek de mutsuz etmek de çok kolay. Zor zamanında sana destek olacağını bildiğin insanlarla berabersen, hayata sırtını daha güvenle yaslıyor ve her iş hallolur, diye bakıyorsun.
Dün öğlen yemekten sonra arkadaşlarla, "hadi kahve içelim" diye dışarı çıkıp, bir kitapçıda oturduk. Birbirimize kitap önerip, okuduklarımızdan konuşurken; ne şanslıyım, dedim içimden. Karşımda oturan Sinem ve Mehmet'e sarılasım geldi, böyle oldukları ve iş arasında, tamamen başka bir dünyaya birlikte daldığımız ve bunu paylaştığımız için... Benim için o an, çok anlamlıydı.
Hemen arkasından, herkesin samimi bir şekilde ve içimi rahatlatarak, bu hafta ve önümüzdeki hafta; işler bu kadar yoğun ve stresliyken, izne çıkışımı desteklemeleri ise; paha biçilemezdi.
Not: Başlığın sebebi, kozlarımı bir türlü paylaşamadığım iş hayatıyla bir süre barış imzalamamdan. Yoksa aslında teşekkürüm; çalıştığım insanlara.
Samimi sözleriniz ve anlatımınız etkiliyor.Selamlar.
6 Ekim 2010 13:05
tum mesele, sevdigin insanlarin yaninda olmasi sanirim. o zaman her seyin ustesinden gelebiliyor insan. gercekten de hangi konuda olursa olsun guvendigin ve sevdigin insanlar yanibasinda olursa her sey daha da guzellesiyor, ya da guzel gorunuyor :)
6 Ekim 2010 13:07
Ben de işyerinde berbaer çalıştığım arkadaşlarım için böyle düşünüyorum.Ortak dili konuşmak ve hatta aşağı yukarı aynı ahlaki değerlere sahip olmak bence önemli iş hayatında.
alizafersapçı, çok teşekkür ederim güzel sözleriniz için.tari eluch, aynen öyle, sevgi ne kadar güzel bir şey yahu.dışavurum, aksi takdirde zaten sıkıcı olan iş hayatı gerçek bir zindan oluyor. aynı değerlere sahip olmak da kesinlikle paha biçilmezlerden.
Bugün bana yarın sana sözünü benimsiyenler, oturduğu koltuğu sindirerek bileğinin hakkıyla oturanlar, yönetmenin imza atmaktan daha fazlası olduğunu bilen yönetmenler.. Ofisi biraz olsun güzel kılan insanlar..Mutlu ve huzurlu olmana çok sevindim :)
"Eğer insani bir yaklaşımla, her iş hallolur, sen daha önemlisin, mesajını alıyorsan; iş arkadaşların, patronun, üç gün önce gitmek istemediğin işin, birden gözüne sevgi dolu görünüyor."Bizzat yaşadım bu durumu. Sağlık amaçlı izin istedim de laf yedim p... heriften. Haftasonu gitmeliymişiz işe. Kraldan çok kralcı işgüzar. İstemiyorum izin filan dedim oturdum öfkeyle.
6 Ekim 2010 15:36
yazını okuyunca iş arkadaşlarımla aynı ortamda olmayı ne kadar özlediğimi fark ettim.. ben işim gereği 8 veya 12 saati kutu gibi bir odanın ,içinde tek başıma geçirmek zorunda kalıyorum.. üstelik ne bayram ne seyran.. geçen yılbaşı gecesi akşam 9dan sabah 9a kadar nöbetteydim.. bari yanıma kedimi alabilseydim :(
6 Ekim 2010 15:38
kremkaramel, şu iş hayatında kimseden nefret etmedim, kraldan çok kralcılardan ettiğim kadar. ölseler ağlamam.sade, çok bunaltıcı yahu, kolay gelsin, kedi de iyi fikir ama kabul görmez kanımca. hele de yılbaşında, üzüldüm senin için :(
6 Ekim 2010 15:58
Yok yok uzulme tanidigim herkes bana acidigindan hayatimda almadigim kadar telefon, mesaj ve hatta hediye aldim :) zaten ben olmayinca benim arkadaslar da tatsiz tutsuz bi gece gecirmis (ya da ben uzulmeyim diye oyle dediler ama olsun)
6 Ekim 2010 18:05
o kadar hediye, mesaj geldiyse doğrudur, ben inandım :)
6 Ekim 2010 18:48
Pis memuruslar... Elini versen, kolunu geri almazsın bunlardan.. Çalışın tabi; işiniz ne! :P Servet düşmanları sizi..Ayrıca.... En son kitapçıda oturup, arkadaşlarımla ilgili önerilerimi/fikirlerimi paylaşmam, takriben 5-8 sene kadar öncedir.. Pek taktir ediyorum şu memleketim modern gacılarını.. D&R'larda olsa olsa, şu dvd'de nikol kidmın'ın memesi görünüyor, bu dvd'de "haydi yallah, cumburlop! var", "aha ahaa, şu derginin kapağındaki gacıya bak olm!", "şştt lan, köşedeki kız beni mi kesiyor sence?".. en fazla böyle fikir alıverişi yaparız biz/öküzgiller/)
6 Ekim 2010 20:27
öküzüm canım, memurusları toplayıp geleceğim bir gün sana, remzi kitabevi yerine sende buluşacağız ona göre :))ayrıcaa biz o dediklerini memurusuz ya, iş yerinde yapıyoruz, kitapçılarda da kitap falan tartışıyoruz işte :))
6 Ekim 2010 21:56
is saati bitti, prensip olarak is saatleri disinda kendisinden bahsetmek gelmiyor icimden; sadece sana tatilinin tadini cikar demek istiyorum Asli'cimmm...:)) bol bol dinlen, soyutla soyutlayabildigin kadar kendini o dunyadan !
6 Ekim 2010 23:03
Den, tamam dinleyeceğim sözünü.
bu söylediklerini işverenler duymalı aslı...severek işe gitmenin,keyifli çalışmanın daha verimli olduğunu anlamalılar da..........neyse ben emekliyim nasılsa:Pp
aslında iş hayatı saçma hırslardan ve vitrin davranışlardan arındırılsa o kadar eğlenceli olacak ki anlatamam... öncelikle herkes insan olduğunu ve birbirine ihtiyaç duyduğunu unutmasa, ekstra kasılmalar olmasa bu örnekte olduğu gibi herşey herkes sevilir, hayat güzel işte, onu karmaşık yapan da yine biziz ama sevindim senin adına :) bu arada sağlık durumu açısından da acil şifalar...
7 Ekim 2010 00:34
Aslicim masallah diyeyim, cok sansliymissin hakikaten ;)Benim is yerimdekileri bir kasik suda bogasim var :) hatta yarim kasiga bile raziyim :D
7 Ekim 2010 04:57
cepaynası, duyuyorlar da umursamıyorlar her zaman. sen kurtulmuşsun ohh :)lifetrainee, çok teşekkür ederim, inaşallah her şey iyi olur. hayalim gereçkten o kasılmalardan tamamen arındırılmış bir iş hayatı. başkalarını zorlamak imkansız onun için şimdilik ben kasmıyorum, o da bir adım :)A-H,senin durumu biliyorum yazılarından, allah kolaylık versin. bizim de değişik olaylar yaşanıyor tabii ne de olsa iş ama böyle gerçekten ihtiyaç duyduğun zaman nasıl davrandıkları çok önemli oluyor sonraki tolerans için.
that illustration is very cute!
7 Ekim 2010 11:24
Thank you miles of style. I recommend you Ahmet's blog, then.http://cokabook.blogspot.com
7 Ekim 2010 13:02
hakikaten dostluk olduu zmn her zorluğa beraber göğüs germe muhabbete kahve ekleme.. hepsii daha güzel daha anlamlı..sanslısın ;)
7 Ekim 2010 13:55
syhn, evet gerçekten de öyle.
google'da bişi ararken buna rastladım. ben de diyorum diyorum ffde görüp görüp, bu kızı bir yerlerden tanıyorum. blogdanmış meğersem tee eskilerden de öyle biliyormuşum. :)
2 Ekim 2011 07:12