HAC DÖNÜŞÜ | Kahramanmaraş Gazetesi
1 saat önce Kayış, Türk Balalarına Sertifikalarını takdim etti
Anasayfa Mehmet Doboğlu	Site Yönetimi 23 Ekim 2015
Tüm hacılar gibi Kahramanmaraşlı hacılarımızda kutsal topraklardan döndüler. Hoş geldiler, Safalar getirdiler. O mübarek beldelerin kokusu üzerlerine sinmiş, Kâbe ve Mescid-i Nebide yapılan ibadetler yüzlerini nurlandırmış…
Ziyaretine gittiğimiz bu kardeşlerimizden kimileri hacılığın sorumluluğunu çoktan üzerlerine almışlar onlar, temizlendiklerini tekrar kirlenmemek için gayret göstereceklerinin bilinci ile orada edindikleri alışkanlıklarını sürdürmek için gayret edeceklerini söylerken, daha şimdiden tekrar umreye gitmenin hesaplarını yaptıklarını belirtiyorlar.
Tabi hacılarımızın bir kısmına dostları tatlı gönderiyorlar, ziyaretlerde bize hem Medine hurması ikram edilirken, hem de tatlı getiriliyor. Yani yanlışım varsa, dostlar düzeltsinler bu bir yanlıştır ve bu yanlıştan dönülmeli. İlla ki hediye gidecekse, bu hacılığın ruhuna uygun olmalı.
Sonra evden ayrılma zamanı geliyor, elinize bir poşet tutuşturuluyor. İçinde çoğu zaman namazla, tespih, terlik v.b yer alıyor.
Elbette hediyeleşme sünnettir, ancak hepimizin evinde bu hediyelere benzerlerinden çokça bulunduğu için, bence o yapılan masraflar, bir hayır kurumuna verilip, bir yetim başı okşanabilir.
Hacdan dönenlere en çok orada yaşadıkları sorulur, bende genelde hacılarımıza; “Siz ağlatan bir ortam oldu mu? Ümmeti nasıl buldunuz gibi soralar yöneltirim. Amacım, o mübarek topraklara gitmiş ihlâslı arkadaşlarımızın yaşadıklarının sırrına ermek…
Tabi insan o topraklara gittiğinde aradığını bulmak istiyor. Bazen bir damla gözyaşı ile rahatlayacağınızı düşünüyorsunuz, günahlarınızı geride bırakmak adına o bir damla gözyaşı gelmiyor işte…
Tam bu esnada, hemen yanı başınızda ki Allah dostunun, hıçkırıklarla ağlayarak tavaf ettiğini gördüğünüzde, sanki elektrik tutmuş gibi o aşk size de yansıyor.
Olmada namazda imam efendinin ağlayarak okuduğu ayetlerden etkilenerek, sizde ona katılırsınız. Buda olmada, Kabe kapısına varırsınız, acizliğinizi, fakirliğinizi, günahlarınızı aklınıza getirip, Yaratana sığınırsınız, Efendimizin burası ağlama yeri dediğinizi duyar gibi olursunuz ve içiniz içinize sığmaz, hıçkırıklar birbirine katılır, Allah diye diye gözyaşları içinde döner de dönersiniz…
O TOPRAKLARDAN AYRILMAK ZOR!
Hacılarımızın orada edindiği alışkanlıkları devam ettirmeleri, hacılığın sorumluluğunu üzerlerinde taşımaları gerekiyor.
Evet hepimiz insanız, hatalar yapabiliriz ama hacılarımız daha doğrusu İslami kimliği ile tanının insanlar daha fazla dikkat etmelileri gerekiyor.
Şunu söylemek istiyorum; ! Rabbimizin verdiği en büyük nimetlerden biri olan zaman, su gibi akar ve bir daha geri gelmez. Hele bu “sayılı günler” olursa, bir de Kutsal iklimde coşku ve heyecanla geçirilen sınırlı bir zaman dilimi ise, bir rüya gibi gelir insana. Daha o mübarek mekânlara alışayım, doyasıya yaşayayım derken, yoğun hac görevlerinin tamamlanmasıyla bir de bakarsınız ayrılık vakti gelivermiştir. Hacı “Kavuşmak güzel de, bir de ayrılık olmasa!” diye hüzünlenir. Belki de ilk defa kendi evine dönüşüne sevinemez.
Hacdan yeni dönen bir hocam diyor ki; “İnsanın Allah’ın evinden ayrılıp, kendi evine gidesi gelmiyor. Zoraki annesinden koparılan küçük bir çocuk misali, boynu bükük, gözü yaşlı, yüreği dağlı, hüzünlü bir şekilde çaresiz veda ediyorsunuz.
Aslında fani olan insanın geçici ömrü de böyle değil mi? İnsanın hayatı da nihayet sayılı günlerden ibaret değil mi? Keşke geçirdiğimiz zamanlar, hep bu iklimde geçirdiğimiz günler kadar bereketli ve iyi değerlendirilmiş olsa…
Evet hac bir rüya ve şimdi dönenler için rüya bitti.
İnşallah tekrar bizlere de sizlere de nasip olur.