2012 Haziran « Göynem – Beyşehir
Bir Gencin Hakiki Haccı
Posted by Site - Yönetici Haziran 13, 2012
Mâlik bin Dinar (r.h.) buyurdular: Mekke’ye doğru yola çıktım. Yolda bir genç gördüm. Gece olup üzerine gecenin karanlığı çökünce bu genç yüzünü göğe kaldırıyor ve şöyle yakarıyordu:
-“Ey taatların kendisini sevindirdiği ve isyanların kendisine zarar vermediği Rabbim! Bana, seni sevindiren şeyi (taat ve ibâdeti) ver, sana zarar vermeyen şeylerden (günah ve isyanlar­dan) beni bağışla!” insanlar ihrama girip birlikte ve yüksek sesle telbiye getirdiklerinde, o sessizdi. Kendisine sordum:
-“Sende neden insanlar gibi yüksek sesle telbiye getir miyorsun?” O:
-“Ey Şeyh! (yani ey yaşlı kimse) bu telbiye beni, gelecek günahlardan, eskiden işlenmiş, suç ve masiyetlerden kurtarmaz. Benim korkum şudur: Ben “Lebbeyk” diye telbiye getirirken, bana: Senin, “Lebbeyk ve sa’deyk” diye telbiye ge­tirmene gerek yoktur. Senin sözünü işitip kabul etmiyorum ve sana rahmetle bakmıyorum,” denilmesinden çok korkuyorum. Onun için insanların içine karışıp onlarla beraber yüksek sesle telbiye getirmekten utandım,” dedi.
Sonra yolculuğumuza devam ettik. Uzun bir zaman geçti. O genci Minâ’da gördüm. Minâ’da şöyle dua ediyordu:
-“Allah’ım! Beni bağışla! Allah’ım herkes kurbanlarını kestiler ve sana yaklaştılar. Benimse nefsimden başka, beni sana yaklaştıracak bir şeyim yok! (Ne olur) bunu benden kabul eyle!“
Bu acıklı yalvarmasından sonra, bir çığlık attı ve cansız bir şekilde yere düştü.
Allah’ım! Bize kereminin kemâliyle muamele et ve bizleri en yüce katına ve haremine ulaştır! Amin
Kaynak: İsmail Hakkı Bursevi, Rûhu’l-Beyan Tefsiri: 2/427-428.
İSLÂM’IN TİCARETE GETİRDİĞİ AHLÂKİ YÜKÜMLÜLÜKLER
Posted by Site - Yönetici Haziran 12, 2012
İslâm her işte bir ölçünün bulunmasını istediği gibi ticarette de birtakım ölçülerin bulunmasını istemiştir. Genel olarak bunları belli başlı şu noktalarda toplamak mümkündür.
“Emrolunduğun gibi dosdoğru ol!” ayet-i celilesi İslâm’ın temel ahlâk kanunudur ve Müslümanlar iş ve ticaret hayatlarında da bu kanuna uymak zorundadırlar. İslâm, dürüstlük ve kardeşlik ile bağdaşmayan her türlü kazanç yollarını yasaklamıştır. Örneğin, faiz, ihtikâr (karaborsacılık), rüşvet, kumar, hırsızlık, gasb, zimmet v.s. gibi ahlâk dışı ve dürüstlükle bağdaşmayan tutumlar da yasaklanmıştır.
İyilik yapmak hususunda, adalet mertebesini de geçerek daha çok fedakârlık ve feragat göstermeye, İslâm ahlâkında ‘ihsan’ denir. Ticarî ilişkilerde bu anlamıyla ‘ihsan’ her ne kadar kesin bir görev değilse de, tavsiyeye değer görülmüştür. İslâm ahlâkçılarına göre, ticari ilişkilerde ‘ihsan’ sayılan davranışlar teker teker sayılmıştır.
İslâm’da kazanma, mal ve mülk edinme tıpkı ilim gibi farz kabul edilmiş, kişinin kimseye muhtaç olmadan hayatını sürdürebilmesi, çoluk çocuğunun nafakasını temin etmesi maksadıyla meşru yollardan çalışıp kazanması, ibadet ve cihad ölçülerinde kutsal ve değerli bir davranış olarak nitelendirilmiştir. Allah (c.c.) Kur’an-ı kerim’inde şöyle buyuruyor: “Ey iman edenler! Size kısmet ettiğimiz rızıkların maddeten, manen temizlerinden yiyiniz.” Zira âlem-i tekvin’de (devamlı değişen) rızkın haramı da var, helâli de; pisi de var, temizi de. Fakat siz bunların temizlerinden ve kimsenin hakkı geçmeyerek meşru yollarla kazanılan helallerinden insanca yiyiniz. Hem hayvanlar gibi obur olmayınız. Hem de birtakımlarının yaptığı gibi helali hoş ve temiz şeylerden kendinizi mahrum etmeyiniz. Temiz temiz, helal helal yiyiniz de onları yaratan, veren, Allah (c.c.)’a şükrediniz. O helal ve pak rızıklarla beslenen vücudunuzu yaratılış gayesine uygun hale getiriniz. Eğer siz hakikaten yalnız Allah (c.c.)’a ibadet ediyorsanız böyle yaparsınız. Ciddiyetle mümin ve muvahhid olanlar böyle yaparlar.
Yüce Allah, dünyayı ve gökleri yaratmış, bunları insanın yararlanmasına sunmuştur. Su, bitki, orman, hayvan, maden, doğa, ova, rüzgâr, güneş ve hava insanın hizmetine sunulan nimetlerden birkaçıdır. Bu arada insanoğluna beden gücü ve düşünme yeteneği verilmiş ve kendisine kendisinin çalıştığının karşılığının verileceği bildirilmiştir. Ancak Cenâb-ı Hak, rızkı vermeyi üstlenmiştir. Bununla birlikte hayırla şer, helal ile haram açıklanmış ve insan helal yoldan kazanmaya teşvik edilmiştir.
Eski çağlardan beri insanların ihtiyaçları çeşitli sanat ve mesleklerin ortaya çıkmasına neden olmuştur. İlk insan ve ilk Peygamber Âdem (a.s.)’in dokumacılık, İdris Peygamber (a.s.)’in terzilik, İbrahim (a.s.)’in kumaş ticareti, Nuh ve Zekeriyya Peygamberlerin marangozluk, Hz. İsa (a.s.)’nın ise kunduracılık mesleğinin öncüleri olduğu nakledilmiştir. Yine Musa (a.s.)’nın Şuayb Peygambere 8–10 yıl çobanlık yaptığı, birçok Peygamber ve Allah dostu velilerin de bu mesleği yaptıkları bilinmektedir. Demir endüstrisinin ilk kurucusu Davud (a.s.)’tur. Demiri kalıba döküp, şekil verme sanatı O’na Yüce Allah tarafından vahyedilmişti.
Hayatın her alanında olduğu gibi ticarette de İslâmî ölçülere uygunluk asıldır. Aksi hüsrandır. Allah Teâlâ, ticaret ahlâkı bozulan, ölçü ve tartıda hile yapan Medyen halkının durumunu örnek olarak verir. Medyen’e peygamber olarak gönderilen Şuayb (a.s.) şöyle der: “Ey kavmim Allah’a kulluk edin. Sizin için ondan başka ilah yoktur. Ölçü ve tartıyı eksik tutmayın. Ben sizi bolluk ve bereket içinde görüyorum. Ey kavmim! Ölçü ve tartıyı adaletle ve tam olarak yapın. İnsanların eşyalarını eksik vermeyin. Yeryüzünde bozgunculuk yapmayın.”
Allah (c.c.)’ın emirlerini yerine getirmeyen Şuayb (a.s.)’ın kavmini Allah (c.c.) şöyle cezalandırdı: Aniden sıcak rüzgârlar esmeye başladı. Mavi renkte sinekler türeyip üzerlerine saldırdı, kâfirler çaresiz kaldılar. Havanın sıcaklığı da gittikçe şiddetlendi. İnsanlar akarsulu, ağaçlık ve gölgelik yerlere kaçtılar. Fakat hava sıcaklığı günden güne artıyordu. Bu sırada Cebrail (a.s.) bir bulut getirip şehrin dışında tuttu. Kâfirler bu bulutu görünce, şehrin bir gölgesi var zannederek hep birden onun altına koştular, hepsi orada toplandığında: “Ey Eykeliler! Peygamberinizi yalanlayarak bir türlü gelmez zannettiğiniz acı azabı tadın! Önünde secde ettiğiniz putlara söyleyin. Eğer, güçleri varsa sizi kurtarsınlar!” diye nida geldi. Ve kâfirlerin üzerine, altına koştukları buluttan ateş ve kıvılcımlar yağmaya başladı. Kâfirlere ait her şey yandı. Taşlar, ağaçlar bile. İşte haktan ayrılanların sonu böyle olmaktadır.
Geçmiş peygamberlerin ümmetlerini düşündüğümüzde, hak dinden uzaklaşanların çeşitli cezalarla cezalandırıldığını, hatta kimilerinin tamamen yok olduklarını görüyoruz. Biz ümmet-i Muhammed’e gelince, Kur’an’nın son kitap oluşu, Peygamberimiz (s.a.v.)’in ahir zaman Peygamberi olması ve Peygamberimiz (s.a.v.)’in ümmetini ise Allah (c.c.) Kur’an-ı Kerim’inde diğer ümmetler gibi helak etmeyeceği şu ayetle beyan olunmuştur: “Halbuki sen onların içinde iken Allah onlara azap edecek değildir ve onlar mağfiret dilerken de Allah onlara azap edici değildir.”
Allah Teâlâ (c.c.) bizleri diğer kavimler gibi helak etmese de Kur’an’dan ve sünnetten uzak duranlar elbette hem dünyada, hem de ahirette hak ettikleri sıkıntı ve azabı yaşayacaklardır. Bu konuya işaret ederek Allah (c.c.) şöyle buyuruyor: “Bir kimse benim zikrim olan Kur’an’dan yüz çevirir, iman ve ittiba etmezse onun için dünya ve ahirette sıkıntılı bir hayat olacak ve biz onu kıyamet gününde kör olarak haşredeceğiz. Böylesi Kur’an’dan uzak kalan kimseler, Bize hitaben der ki: ‘Ey benim Rabbim! Beni niçin kör olarak haşrettin. Halbuki dünyada benim gözüm görüyordu.’ der.”
Allah (c.c.) katında son din olan İslâm’da haramlar ve helaller bellidir. Haram ve helaller kıyamete kadar kalıcıdır. Bunların hiçbir kişi veya kurum tarafından değiştirilmesi de söz konusu değildir. Ticari konularda da İslâm’ın kuralları mevcuttur. Müminlerin ise İslâmî kuralların dışında alışverişleri olmamalıdır. Haram ve helalleri ihlal edenlerin hallerini Peygamberimiz (s.a.v.) miraca çıktığında şöyle tanık olmuştur: “Baktım bir kavim var ki, önlerine bir sofra kurulmuş. Üzerinde benim gördüğüm etlerin en güzelinden kebaplar var. Etrafında da ciyfeler, onlar o güzel etleri bırakıp bu ciyfelerden yemeğe başladılar. ‘Bunlar kim ya Cebrail?’ dedim. ‘Bunlar zinakârlar.’ dedi. Allah’ın helal kıldığını bırakırlar da haram kıldığını yerler.” İşte Peygamberimiz (s.a.v.) haramlarla meşgul olanların durumunu bu şekilde bildiriyor, bizlerin ise bundan ders almamız gerekiyor.
Dünya ve ahiretin saadeti için helal kazanç, helal lokma gereklidir. Abdulkadir Geylanî (k.s.) buyuruyor ki: ‘Haram yemek insanın kalbini öldürür. Helal yemek ise onu canlandırır. Lokma vardır nurlandırır, lokma vardır onu karartır. Haram yemek seni sırf dünya ile uğraşmaya sürükler ve sana günahları hoş gösterir, mübah yiyecekler ise seni ahiret ile meşguliyete sevkeder. Helal yiyecekler ise senin kalbini Allah (c.c.)’a yaklaştırır.’
Peygamberimiz (s.a.v.) hadisi şeriflerinde, “Hiç kimse elinin emeğinden daha hayırlı bir şey yemiş değildir.” buyurur. Yine bir defasında Rasûlullah (s.a.v.) Tebuk dönüşünde Sa’d b. Muaz (ra) ile karşılaşıp tokalaşmış, ellerinin nasırlaşmış olduğunu görünce bunun sebebini sormuş, o da ‘Çoluk çocuğumun nafakasını temin için hurma bahçemde çalışıyorum’ cevabinı verince Hz. Peygamber, Sa’d b. Muaz’ın(ra) elini öpmüş ve “İşte bu eller Allah’ın sevdiği ellerdir.” buyurmuştur. Bu hadislerde övgüyle sözü edilen çalışmayı, sadece tarlada, bağ ve bahçede bedenen çalışma şeklinde değil, gerek beden, gerekse zihin gücüne dayalı olarak sarf edilen her türlü emek ve çalışma şeklinde anlamak gerekir.
Fert ve toplum hayatında, ticaretin, iktisadî hayatın büyük bir yeri ve etkisi vardır. O bakımdan iktisadî esaslar, hükümler çok sağlam temeller üzerine bina edilmelidir. Günübirlik kararlar, günü kurtarmaya yönelik icraatlar iktisadî hayatı felç eder. Dolayısıyla toplumun huzurunu bozar. İnsanî ilişkileri, karşılıklı sevgiyi, saygıyı ve itimadı sarsar. İleriye dönük planlanmış çalışmaları durdurur. Atılımları önler.
Ticaret erbabı, hem mevcut çalışmaları, hem de ileride yapmayı planladığı çalışmaları için istikrar ister, güven ister. Ticaret hayatındaki istikrarsızlık ve güvensizlik, piyasaları kararsızlığa ve dolayısıyla durgunluğa iter. Her gün bir inip bir çıkan, ekseriyetle yükselen fiyatlar, bir kısım tacirleri piyasadan silip süpürürken bir kısmını kısa zamanda zengin eden enflasyonlar, sosyal dengeyi tahrip eder. Zenginler ile fakirler arasında terazinin ayarı konumunda olan orta tabaka yok olur. Karaborsacılık, tefecilik; yorulmadan, terlemeden, kısa yoldan zengin olmak gibi hem ticarî hayatı, hem de sosyal hayatı altüst eden bayağı işler, bayağı düşünceler topluma hâkim olmaya başlar. Bu noktadan sonra, helal haram duyarlılığı, ahlâkî duyarlılık zaafa uğrar ve zamanla bu duyarlılıklar kaybolur. Bu demektir ki toplumun değerleri değişmiş, materyalist düşünce ve icraatlar topluma hâkim olmuştur. Artık toplumu ayakta tutan değerler, yardımlaşma, karz-ı hasen, helal kazanç, kul hakkı, ahiret hesabı, topluma karşı görevler ve sorumluluklar, ticaret yaparken, toplumun ihtiyaç duyduğu metalara öncelik tanımak gibi güzel duygular, imanımızın gereği olan icraatlar yerini bencil duygulara, nefsanî ve çıkarcı, menfaatçi icraatlara terkeder. Bu durum ise, bir toplum için felaket demektir.
Her konuda olduğu gibi ticaret ve iktisat konusunda da her devirde ve her coğrafyada uygulanabilen ve uygulanması gereken, sağlam, adil, toplumu refah ve huzura kavuşturacak esasları, prensipleri, kıyamete kadar geçerli, değişmeyen ana hükümleri yüce İslâm dini koymuştur.
Bu hususta nazil olan ayeti kerimeleri, Peygamber (s.a.v.)’in hadisi şerifleri, icma ve ictihadları incelediğimiz zaman, ne kadar büyük ve mükemmel bir iktisadî düzen kurulduğunu, ne muhteşem bir yapı meydana getirildiğini görür, büyük bir hayranlık duyarız. Öyle bir sistem ki, ne aldatmaya izin veriyor, ne harama, gasba, haksız kazanca fırsat veriyor, ne de ticaret yollarını, helal kazanç yollarını kapatıyor ve ne de aldanmaya göz yumuyor. İşte o zaman bütün içtenliğinizle bir daha teslim oluyor, böyle bir sistem ancak ve ancak Allah Teâlâ tarafından konulabilir diyor ve imanın o tarifi mümkün olmayan zevkini bir daha tadıyorsunuz. Allah Teâlâ şöyle buyurmaktadır: “Mallarınızı aranızda haksız sebeplerle yemeyin. Kendiniz bilip dururken, insanların mallarından bir kısmını yalan yemin ve şehadetle yemeniz için o malları hâkimlere (yetkililere) vermeyin.”
Bu ayet-i kerimede şu temel hususlara dikkat çekilmektedir:
1- Hile ve aldatma yolu ile kazanç,
2- Yalan yere yemin etmek,
3- Yalancı şahitlik yapmak,
4- Rüşvet vermek ve rüşvet almak,
5- Bu yollarla veya bu yollardan birini kullanarak kazanç elde etmek haramdır.
Nisa sûresinde de Müslümanlar şöyle uyarılıyor: “Ey iman edenler! Aranızda karşılıklı rızaya dayanan ticaret müstesna, mallarınızı aranızda batıl (haksız ve haram yollar) ile yemeyin ve kendinizi öldürmeyin. Şüphesiz Allah sizi esirgeyecektir. Kim düşmanlık ve haksızlık ile (haram yemeyi, haksız yere öldürmeyi yaparsa) onu ateşe sokacağız. Bu, Allah’a çok kolaydır. Eğer yasakladığımız büyük günahlardan kaçınırsanız sizin küçük günahlarınızı örteriz ve sizi şerefli bir yere (cennete) sokarız.” 
Bu ayetlerde alış verişin, bir ticaretin meşru olabilmesi için şu hususlara dikkat çekilmektedir:
1- Satıcı ve alıcının karşılıklı rıza göstermesi gerekir.
2- Alışveriş için bir taraf zorlansa, rızası olmadan elindeki mal satın alınsa veya
alıcı olan tarafa baskı yapılıp zorla satılsa, böyle bir alış veriş geçerli değildir.
3- Ticareti haram olan içki, çeşitli uyuşturucular, domuz, ölmüş hayvan eti gibi
şeylerin alım satımı batıldır. Hiçbir hükmü yoktur. Neticede bir tarafın haksız
kazanç sağlamasına, diğer tarafın parasının telef olmasına sebep olur.
4- Bir kişi ‘Ticaret yapacağım, çok mal kazanacağım’ diye, kendini tehlikeye atmamalıdır.
Otuzuncu ayeti kerimede de, haram yolla kazanç elde etmenin tevbe edilmez, düşmanlık ve kötülüklerden vazgeçilmez ise doğal sonucunu cehennem olduğu beyan edilmektedir. Otuz birinci ayet-i kerime ise, haram kazancın, günah-ı kebair (büyük günah) olduğu, gerek bu kebairden ve gerekse diğer büyük günahlardan sakınanların küçük günahlarının insanların gözünden gizleneceği, insanlar arasında rüsvay edilmeyeceği ve dolayısıyla affedileceği müjdesi verilmektedir.
Bu ayet-i kerimelerden anlıyoruz ki; Rabbimiz Teâlâ bize acıyor, merhamet ediyor. Bizim arınmamızı, dünyada da ahirette de huzur ve saadete, maddi ve manevi refaha ermemizi, ebedîyyen kurtulmamızı istiyor.
Bunların yanında şu hususlara da dikkat çekiliyor; Öncelikle helal ve haram bildiriliyor. Helale, doğruya, güzele teşvik ediliyor. Haramdan şiddetle sakındırılıyor. Haramın kötülüğü, zararları ve kötü sonucu beyan ediliyor. Tövbe yolları gösteriliyor. İnsana, Müslümana yakışanın kötülükten dönmek; iyiye, doğruya yapışmak olduğu bildiriliyor. Allah (c.c.)’tan haya edip büyük günahlardan sakınıldığı takdirde, insanlık hali işlenen küçük günahların affedileceği veya büyük günahlardan sakınanlara, Allah Teâlâ’nın küçük günahlardan da vazgeçme irade ve şuuru bağışlayacağını müjdeliyor. Sonra da en büyük müjde veriliyor: Allah Teâlâ’nın rızası ve bu rızanın tabii sonucu olarak ebedî cennet ve sayılamayacak derecede hem bol, hem de çeşitli cennet nimetleri Müslümanı bekliyor.
İslâm’da ticaret meşru ve helal kılınmış, faiz ise yasaklanmıştır. Ancak meşru olan ticaret yapılırken Allah (c.c.)’a karşı görevlerimiz, yaratılmışlara karşı görevlerimiz asla ihmal edilmemelidir. Aksi takdirde meşru yollardan yaptığımız ticareti gayr-i meşru duruma sokmuş oluruz. Bu konuda Allah Teâlâ şöyle buyurmaktadır: “Ey iman edenler! Cuma günü namaza çağrıldığınız zaman hemen Allah’ı zikretmeye (namaza) koşun ve alış verişi bırakın. Eğer siz gerçeği anlayan kişiler iseniz, elbette bu sizin için daha hayırlıdır. Namaz bitince yeryüzüne dağılın ve Allah’ın lütfundan isteyin. Allah’ı çok zikredin. Umulur ki kurtuluşa erersiniz.”
Cuma sûresindeki bu ayet-i kerimede açıkça ifade edildiği gibi, cemaatle kılınması farz olan cuma namazı vaktinde alış verişi bırakıp camiye koşmak farzdır. Bu konuda satıcı ile alıcı arasında hiçbir fark yoktur. Cuma saatinde satan da, alan da günahkârdır. Ancak diğer namaz vakitlerinde cemaatle namaz farz olmadığından alış veriş haram değildir. Ancak namaz vaktinde kılınmaz, kazaya bırakılır veya hiç namaz kılınmaz, ticaret bizi Allah Teâlâ’ya ibadetten alıkoyarsa, böyle bir ticaret kişi için bir kayıptır. Kazancı ona asla fayda vermez. Para ve mal değil, günah kazanmış olur.
beyazıtı bestami (k.s.) çok para dağıttığını, hayır ve hasenat yaptığını görenler, kendisine öğüt vermeye kalkıştıklarında onlara şöyle cevap vermişti: ‘Bir insan, bir evden bir eve taşınmak istediği zaman, evvelki evinde bir şey bırakmak ister mi? Yani dünya evinden ahiret evine göçmek isteyen bir kimse, ilk evi olan dünya evinde mal bırakmak istemez; ahirete ileriye gönderir. Herkes bu misafirhaneye uğrar ve bir iz bırakır gider. Bu izler arasında öyleleri vardır ki, yürüyenle birlikte kaybolur, en küçük bir belirti dahi kalmaz. Şöyle ki;
İz vardır ki, arkadan gelen yoktur, şehrahı tutar gider.
İz vardır ki, patikadan, dağ yolundan da beter,
İz vardır ki, ona yüzler sürülür, gözyaşı dökülür,
İz vardır ki, ona da, onu bırakana da lanet okunur!’
Zamanında dünyaya hükmeden Büyük İskender bile giderken, bir an içinde dünyayı bıraktı. Fakat dünyayı vererek bir nefeslik mühlet alamadı. Herkes ölür ve ne ektiyse onu biçer. Nihayet kendisinden, iyi veya kötü bir nam kalır. Mademki dostlar gitmiş, büyüklerimiz gitmiş; biz de o yoldayız. O halde bu kervansaraya niçin gönül verelim? Dünya dilberine gönül bağlama, bu dilber kiminle oturuyorsa, onun kalbini koparmıştır.
İnsan bir kere mezar toprağına yattı mı, yüzünün tozunu, ancak kıyamet gününde silkeleyebilir. Şimdi gaflet uykusundan başını kaldır ki, yarın utançla önüne bakmayasın! Şiraza girerken başını, gözünü yol tozlarından yıkamaz mısın? Şimdi de ey günah tozuna batmış olan, yakında bilmediğin bir şehre gideceksin; iki gözün iki çeşme ağla ki, üstündeki kirler temizlensin!
Herkes öldükten sonra dirilecek ve dünyada yaptığının büyük hesabını, orada, vasıta ve tercüman olmadan, bizzat Allah (c.c.)’a verecektir. O gün herkese ömründen, gençliğinden, sağlığından, servetinden sorulacak, kendisinden her şeyin hesabı istenecektir. Hesap günü, insana dehşet veren bir gündür. Bu günün dehşetinden Peygamberimiz (s.a.v.) Allah (c.c.)’a sığınmışlardır.
Ticarette adaletle hareket eden, kendi sermayesini kurtarmış olur. Fakat gerçek anlamda kâr, ihsan eden kimseyedir. Aklı olan, ahiret kârını kaçırmaz. İhsan, emredilmeyen iyiliği yapmaktır. Kur’ân-ı kerim’de buyruluyor ki: “İhsan edenlere Allah Teâlâ’nın rahmeti elbette çok yakındır.”
Ticarette ihsan altı şekilde elde edilir: Yazının devamını oku »
BU ÇEŞMEDEN MÜSLÜMANA SU İÇMEK HARAM..
Posted by Site - Yönetici Haziran 11, 2012
– “Sultanım, artık bırakmak zamanıdır” demiş. Haham bırakılmış, azınlıklar mutlu, bu sefer Sultan’a teşekkürler, hediyeler
– “Efendim, pâyitahtımız Bursa’nın en sevilen, âlimini alınız minberinden…” Adamın dediğini yapmışlar, Ulucâmi imamını Cuma hutbesinin ortasında almışlar, yaka-paça götürmüşler…Ve . Bir ALLAH’ın kulu çıkıp da, “ne oluyor, siz ne yapıyorsunuz?.. Hiç olmazsa vaazı bitene kadar bekleseydiniz”, gibi tek bir kelâm etmemiş, imamın peşinden giden, arayan-soran olmamış… Geçmiş bir hafta, “Nerde imam” diye gelen-giden yok!.Halk hâlinden memnun, başlamış bir dedikodu, o geçen hafta tutuklanan koca âlim için:
– “Kim bilir ne suç etti de tevkif edildi!..”
– “Hava bile haram, hava bile!..” demiş..
Güzellikleri Özetleyen Bir Hadîs-İ Şerif
Posted by Site - Yönetici Haziran 8, 2012
Abdullah bin Ömer, o da babasından (Allah ikisinden de razı olsun) şöyle rivayet etti:
Efendimiz (s.a.v.) hazretlerine soruldu:
-“İslâm nedir?” Efendimiz (s.a.v.) hazretleri buyurdular:
-“Güzel söz, yemek yedirmek ve selâmı yaymaktır.” Soruldu:
-“Hangi Müslümanlar daha faziletlidir?” buyurdular:
-“İnsanların, elinden ve dilinden selâmette olduğu yani zarar görmediği kişidir.” Soruldu:
-“Hangi namaz daha faziletlidir?” Buyurdular:
-“Kıyamı (yani ayakta durulması) uzun olan.” Soruldu:
-“Hangi sadaka daha faziletlidir? Buyurdular:
-“Azlık ve yoklukta vermeye çalışılan sadaka!” Soruldu:
-“Hangi iman faziletlidir?” Buyurdular:
-“Sabretmek ve müsamaha edip hoşgörmek.” (1/307) Soruldu:
-“Güzel ahlak!” Soruldu:
-“Hangi cihât faziletlidir?” Buyurdular:
-“Yaralanması ve kanlarının akmasıdır.” Soruldu:
-“Hangi köleyi azad etmek daha faziletlidir?” Buyurdular:
-“Para cihetinden en pahalı olanı!” Soruldu:
-“Hangi hicret daha faziltelidir?” Buyurdular:
-“Senin, Rabbin azze ve celle hazretlerinin sevmediği şeylerden (fiil söz ve hareketlerden) hicret edip uzaklaşmandır!” Soruldu:
-“Hangi saat daha faziletlidir?” Buyurdular:
-“Gecenin yarısından sonraki zamandır. Sonra farz ve meşhûd olan (yani meleklerin şâhid olduğu) sabah namazından güneşin doğuşuna kadar devam eden zamandır.
Kaynak :Bu hadis-i şerif değişik lafızlar ile Musned-i Ahmed bin Hambel 18618’de geçmektedir. Tamamlılık arzetmesi bakımından Rûhu’I-beyanda bulunmayan kısımları oradan aldım. İlim talebelerinin ezberlemeleri için bu hadisi şerifi bu günkü dizgi tekniğine göre dizdim…Mutercim
İsmail Hakkı Bursevi, Rûhu’l-Beyan Tefsiri: 2/402-403
Posted in Bunları Biliyormuydunuz, Diger Konular, Dini Konular, Güncel, Gündem, Hadis-i Şerifler, Ruhu`l Beyan Tefsirinden Kıssalar, Tavsiyeler, Türkiye, Yorumlar | Leave a Comment »
Bir Müslüman ile Gayrimüslim elbette eşit değildir.
Posted by Site - Yönetici Haziran 7, 2012
Önüne gelen Medine Vesikası’ndan bahsediyor. Tevil ederek, yorumlayarak, günümüze yontarak, yamultarak, işine getirerek, konjonktüre uyarlayarak, tevil ederek, tefsir ederek, neşrederek, şerh ederek…
Bir Müslüman ile Gayrimüslim elbette eşit değildir. Müslüman önceliklidir. Bir Gayrimüslim’e, Müslüman’a itaat ve boyun eğdiği müddetçe dünyada korku yoktur. Birlikte yaşamak, ancak ve ancak Müslüman’ın sözünün geçmesi ve Gayrimüslimin Müslüman’a itaat etmesi ile olur.
Kuralları koyan, şer’-i şerîfi uygulayan Müslüman, Gayrimüslim’in güvenliğinden sorumludur. Ona karşı adil olur. Yoksa Müslüman ile Gayrimüslim asla bir değildir. Tıpkı İslam ile diğer dinlerin bir olmadığı gibi. İslam, diğer bütün dinleri geçersiz kılmıştır.
Şimdilerde Müslüman olarak bilinenlerin birçok sıfatı var: Liberal (liboş) Müslüman, kapitalist Müslüman, komünist (veya sosyalist) Müslüman, sofi Müslüman, çağdaş Müslüman, İslamcı Müslüman, Gayriislamî Müslüman, diyalogcu Müslüman, demokrat Müslüman, özgürlükçü Müslüman, insan hakları savunucusu Müslüman…
Oysa insanlar üç kısımda değerlendirilir. Müslim, Gayrimüslim, Münafık.
Müslim, hakikî yol üzeredir. Dolayısıyla başka sıfata muhtaç değildir. Diğerleri hüsranda ve zulmettedir. Onlar için başka mansıplar da niteliklerine paha katar.
Müslüman olarak bilinen muharrirlerin birçoğu; özgürlük, insan hakları, kardeşçe yaşama, ehlikitap ile dostane yaşama, zulme karşı beraber olma, ateizme karşı birlikte mücadele etme, diyalog kültürü geliştirme gibi anlamı ve mezhebi geniş teranelerle Müslümanları gerçek davalarından soğutup onların insanlıklarını ifsat etmekteler.
Bu gerçeği her babayiğit söyleyemez. Marjinal ilan edilmekten korkarlar.
Adı meşhur, dilleri İslamcı, yaşantıları laik olan pek çok muharrir, edip vs. tanırım. Sorun onlara bakalım. “Müslüman ile Ehlikitap eşit mi? Cihad gerekli mi?” diye. Elbette cihadın soyut anlamını öne çıkartacaklar ve günümüzde cihadın başka türlü olduğunu söyleyecekler. Birlikte yaşamanın kadrükıymetinden bahsedecekler. “Ben sokakta Papaz elbiseli adamlar görmek istiyorum, Ayasofya ortak kullanılabilir, Ehlikitap’la birlikte adil bir toplum yaratabiliriz.” diyenlerden başka ne beklenir ki?
Müslümanlar Allah’ın dostları olduğuna göre, Gayrimüslimler de İblis’in dostlarıdır. Haydi inkar edin bu hakikati bakalım!..
Müslüman, alenen zina yapılmasına göz yummaz. Zina yapan ve içki içen şer’î ve örfî kanunlarla cezalandırır.
İslam’da kısas vardır. Müslüman bir kötülük gördüğü zaman onu düzeltir. İslam’da namaz kılmak ve tesettüre girmek mecburidir.
Gayrimüslimler ise bu konularda demokrattır. Yani isteyen meyhane açar, genelevi işletir; isteyen zina eder, eşcinsellerle evlenir. Karşı gelenler cezalandırılır.
Tam tersi bir durum anlayacağınız. Ateş ile barut gibi. Kar ile yağmur gibi. Gündüz ile karanlık gibi. Dün ile gün gibi.
Nasıl beraber, tek toplum olacaklar? Kimin dediği olacak?
Müslümanlar ile Gayrimüslimler asla tek toplum olmayacaklar. Küfür tek millettir. Onda şüphe yok. Müslümanlar ne zaman tek millet olacak, biz hasretle, dua ve alkışla onu bekliyoruz.
Biliyorum, birileri bu yazıyı da kulağından, eteğinden, sağından solundan anlayacak; tıpkı birkaç hafta önce yazdığım bir yazı gibi.”
Kaynak : Mustafa Durdu / Habervaktim.com
Posted in Diger Konular, Dini Konular, Güncel, Gündem, Tavsiyeler, Türkiye, Yorumlar | Leave a Comment »
Posted by Site - Yönetici Haziran 6, 2012
“Sefer” lugatta; miktar tayin etmeksizin mesafe katetmek manasına gelir. Misafir; sefer halinde olan kimse, yolcu demektir. Hz. Aişe (r.anha) validemizden rivayet edilen bir Hadis-i Şerif’te: “Namaz ikişer rek’at olarak farzkılınmıştır. Sonra sefer halinde olduğu gibi bırakılmış, hazar (mukim) namazına ziyade edilmiştir” buyurulmaktadır. Yine Buhari’nin rivayet ettiği bir Hadis-i Şerif’te ise: “Namaz ikişer rek’at olarak farz kılındı. Sonra Peygamber (sav) hicret etti. Ve namaz dörder rek’at olarak farz oldu. Sefer halindeki namaz ise ilk şekliyle bırakıldı” hükmü beyan buyurulmuştur.(468) Hanefi Fûkahası; seferi halde iken dörder rek’atlık namazların iki rek’at olarak kılınmasının farz olduğu hususunda müttefiktir.) Esasen bu bir kasr etme (kısaltma) değildir. Nitekim İbn-i Abidin: “Çünkü iki rek’at yolcu hakkında bize göre hakiki kısaltma değildir. Bilakis yolcunun farzının tamamıdır. İkmal (dört rek’at kılma) dahi onun hakkında ruhsat değil, isaet (hata etmek, günah) ve sünnete muhalefettir” hükmünü zikreder.
—- Kendisiyle hükümlerin değiştiği mesafenin en azı üç günlük yoldur. Sefer müddetini tayin ederken, orta halli yolculuğa itibar edilir. Bu da deve yolculuğu ve senenin en kısa gününde yaya yolculuğudur. Seferle değişen hükümler şunlardır:
1) Dört rek’atlık farz namazların, iki rek’at olarak edâ edilmesi.
2) Ramazan ayında ise, oruç yemenin mübah olması.
3) Mestler üzerine mesh müddetinin üç güne çıkması.
4) Cum’a ve Bayram namazlarının düşmesi.
5) Kurban kesmenin vücûbunun düşmesi.
6) Hür olan kadınların; yanında kendisine nikah düşmeyen birisi olmadıkça (yani mahremsiz olarak) bu mesafeye gitmelerinin haram olması.
—-Sefer müddetini tayin hususunda fersahlara itibar edilir mi, edilmez mi? İbn-i Abidin: “Mezhebe göre fersahlara itibar yoktur. Bir fersah üç mil, bir mil de teyemmüm babında geçtiği vecihle dört bin arşındır. Mezhebe göre diyoruz. Çünkü zahir rivayette zikredilen üç günün nazar-ı itibara alınmasıdır. Nitekim Hılye’de beyan edilmiştir. Hidaye sahibi umumiyetle fukahanın kavillerinden ihtiraz için “Sahih olan budur” demiştir. Fukahanın bazısı mesafeyi fersahlarla takdir etmiş, sonra ihtilafa düşmüşlerdir. Bazısı yirmi bir fersah, diğerleri onsekiz fersah, daha başkaları da onbeş fersah olduğunu söylemişlerdir. Fetva ikinci kavle (yani 18 fersah diyenlerin kavline) göredir. Zira ortadadır. Mücteba’da “Fetva harizm ûlemasınca üçüncü kavle göredir. Sahih kavlin vechi şudur: Fersahlar düz yerde, dağda karada ve denizde yollara göre değişir. Konaklar böyle değildir. Orta halliyürüyüşten maksad; deve yürüyüşü ile yaya yürüyüşüdür.“) hükmünü zikreder. Şurası muhakkaktır ki; fukaha, yaya yürüyüşü ile üç konak veya üç günlük yol üzerinde ittifak etmiş ve bunun zahir rivayet olduğunda birleşmiştir. Bu konuda kilometre tayini isabetli değildir. Ayrıca fecir vaktinden zeval vaktine kadar olan zaman esas alınmıştır. Senenin en kısa günlerinde bu süre yedi saat civarındadır. Üç gün veya üç konaklık mesafe; asgari 21 saatlik yoldur. Mükellef gittiği mesafeyi; normal yürüyüşü ile 21 saatte alıp alamıyacağını dikkate almak durumundadır. Eğer o mesafeyi 21 saatte alamıyacağını kat’i olarak bilirse (ki bu kat’iyyet zann-ı galib olacaktır) seferilik sözkonusudur. Bu yolu otobüs, uçak, tren ve bunun gibi vasıtalarla çok kısa bir sürede bile katetse, “Seferi” hükmü geçerlidir. Zira “Seferi“likte illet, sadece ve sadece meşakkat değildir. Belki de “meşakkat” önde gelen illetlerden bir tanesidir. Fersahlar (günümüzde kilometreler) üzerinde duran ûlemanın her biri, o mesafenin üç günlük yol olduğuna itikad ederler…
— Sefere çıkan mükellefin niyyet etmesi şarttır. Eğer “Sefere” niyyet etmezse, bütün dünyayı bile dolaşmış olsa, sefer hükmünden istifade edemez.Niyyet etmeden yitirdiği bir malı arayan veya alacaklarını toplayan kimseler “Seferi” hükmünde olamazlar. Dolayısıyle niyet kat’iyyen ihmal edilmemelidir.
— Sefere niyyet eden mükellef; şehrin evlerinden ayrıldığı andan itibaren, dört rek’atlık farz namazları iki rek’at olarak edâ eder. Bu ruhsat değil, azimettir. Bu hususta Hz. Ali (ra)’den şu eser varid olmuştur: “Şayet şu kamıştan yapılmış evi geçmiş olsaydık, elbette namazı kasrederdik” Sonuç olarak sefere niyyet eden mükellef; oturduğu şehrin veya köyün evlerini geçtikten sonra, namazlarını kasr eder.
— Şimdi “Vatan” kavramı üzerinde duralım. Hanefi Fûkahası vatanı: “Asli, ikamet ve sefer” olmak üzere üçe ayırarak ele almıştır.
**Vatan-ı Asli: (Vatan-ı Ehli, Vatan-ı Fıtrat veya Vatan-ı Karar da denilebilir) İbn-i Abidin: “Bir kimsenin yerleştiği veya evlendiği yer Vatan-ı Aslidir” tarifini esas almıştır.(476) Meselenin mahiyeti şudur: Bir mükellefin; kat’i ve sürekli olarak ikamete niyyet ettiği, içinde evi ve işi bulunan yerdir. İnsanlar genellikle doğdukları yere yerleştikleri için “Vatan-ı Fıtrat” tabiri de kullanılmıştır.
**Vatan-ı İkamet: (Vatan-ı Müstear veya Vatan-ı Hadis’de denir) Bir mükellefin; kendisinde onbeş gün veya daha fazla ikamete niyyet ettiği, doğum yeri olmayan ve içinde ailesi de bulunmayan yerdir. Bir yerde ikamete niyet etmek, sadece şu beş şartla sahih olur:
1) Yolculuğu terk etmek: Mükellef yolculuğa devam ettiği halde ikamete niyet ederse sahih olmaz.
2) Yer selâhiyeti esastır. Mesela bir mükellef, kat’i olarak oturmadan karada, denizde veya çölde ikamete niyet etse sahih olmaz.
3) Kişinin reyinde hür olması esastır. Yani köle ve hizmetçi gibi başkasının reyine tabi olmamalıdır. Başkasının emrinde olan kimsenin ikamete niyet etmesi sahih olmaz.
4) Yerin bir olması esastır.
5) Müddetin durumu esastır: Bir kimse; onbeş günden az ikamete niyet ederse, vatan-ı ikamet teşekkül etmez. Asgari onbeş veya daha fazla ikamete niyet etmelidir.
—Bir mükellef; herhangi bir iş için başka bir şehire sefer yapsa, onbeş günden daha fazla kalmaya niyet etmediği halde, işi uzasa ve bir ay kalsa yine de seferidir. Yine İslâm ordusu herhangi bir beldeye sefer yapsa, o belde de onbeş günden fazla da kalsalar “Seferi” hükmü devam eder. Zira İbn-i Ömer (ra) Azerbeycan’da altı ay ikamet etmiş ve bu müddet içerisinde namazlarını kasr etmiştir. Sahabe-i Kiram’dan da bunun bir misli rivayet olunmuştur. Buradaki incelik şudur: İslâm ordusu orada karar kılma veya geri çekilme hususunda muhayyerdir. İçinde bulundukları hal, ikamete niyete müsaid değildir.
***Vatan-ı Sefer: Mükellefin, onbeş günden az bir müddet ikamet ettiği yerdir.
— Yeryüzünün tamamı; niyet ehli olan bir mükelelf için, “Vatan-ı Asli, Vatan-ı İkamet veya Vatan-ı Sefer” olabilir. Nitekim Hıristiyan olan bir kimse; üç günlük bir yola çıksa ve daha ikinci gün Kelime-i Tevhid’i getirip müslüman olsa, o anda sefere “Niyyet” edebilir ve namazlarını kasrederek edâ eder. Çünkü müslüman olmakla “Niyet” ehli olmuştur. Malûmdur ki; yeryüzünün tamamı Allahû Teâla (cc)’ya aittir. Dolasıyla Laik kültürün geliştirmeye çalıştığı “Vatan Müdafaası” kavramının, hiçbir temeli yoktur. Mü’minler; Allahû Teâla (cc)’nın indirdiği hükümlerle hükmedilen ve kendilerinin galip olduğu “Darû’l İslâm’ı” müdafaa için cihad ederler. Ancak küfür ahkamı ile hükmedilen ve İslâm’ı savunduğu için insanları mahkum eden siyasi güçlerin galip olduğu beldeleri müdafaa etmezler!.. Çünkü bu fiilde küfrün daha da güçlenmesine yardım sözkonusudur. Cihad bahsinde bu konu üzerinde ayrıca durulacaktır. Bazı çevrelerin “Vatan sevgisi imandandır” hükmünü, bir Hadis-i Şerif gibi öne sürmeleri, cehaletlerini gösterir. Çünkü böyle bir Hadis-i Şerif, hiçbir muteber kaynakta mevcud değildir. Aksine bunun uydurma bir söz olduğu, Aliyyü’l Kari’nin “Mevzûat’ında” hassaten zikredilmiştir.
— Misafir olan bir mükellef; mukim olan bir imama iktida ederse namazını dört rek’at olarak ed? eder.) Ancak misafir imamete geçerse; iki rek’atı edâ ettikten sonra selam verir ve “Siz namazınızı tamamlayınız. Çünkü ben seferiyim” demesi müstehab olur. Zira Resûl-i Ekrem (sav) Mekke’de namaz kıldırmış ve namazın sonunda Mekke halkını bu şekilde ikaz buyurmuştur.
— Yolculuğun meşrû veya gayr-i meşrû bir maksadla olması arasında; seferilik noktasından bir fark yoktur.(484) Zira seferin bizzat kendisi ma’siyet (kötülük) değildir.
— Resûl-i Ekrem (sav) Cafer b. Ebi Talib (ra)’i Habeşistan’a gönderdiği zaman; gemide namazı ayakta edâ etmeyi ancak boğulma korkusu olursa oturarak kılmasını emretmiştir. Gemi hangi tarafa dönerse dönsün, musalli gemide kıbleye doğru yönelir. Herhangi bir özre mebni olmaksızın, hayvan üzerinde farz namazı eda caiz değildir. Feteva-ı Kadıhan’da da böyledir. Meşru özre gelince: Hayvan üzerinden inmesi halinde hayatından korkması, vahşi hayvanların veya kafirlerin saldırısından çekinmesi gibi hususlardır. Otobüs yolculuğunda da; mutlaka otobüsü durdurmak ve farz namazları hakkı ile edâ etmek gerekir. Bu hususlarda otobüs sahipleri de, hassas olmalı ve gerekli kolaylığı göstermelidirler. Esasen sefere çıkan mükellefin; seferi, namaz saatlerini hesaplıyarak yapması daha uygundur.
Posted in Bunları Biliyormuydunuz, Diger Konular, Dini Konular, Fıkıh, Güncel, Gündem, Tavsiyeler, Türkiye, Yorumlar, Şerife Şevval Kardelen | Leave a Comment »
Posted in Bunları Biliyormuydunuz, Diger Konular, Dini Konular, Güncel, Gündem, Kim Kimdir ?, Tavsiyeler, Türkiye, Yorumlar | Etiketler: Cemaleddin Afgani Kimdir ? link | 1 Comment »
Semud Kavmi Ve Helakı
Posted by Site - Yönetici Haziran 3, 2012
Kur’an-ı Kerim’de adı geçen ve kendilerine uyarıcı olarak Salih (a.s)’ın gönderildiği, Hicaz ile Suriye arasında Vadil-Kura’da yaşamış eski bir Arap kabilesi. Kur’an-ı Kerim’de bu kabilenin ismi yirmi altı yerde geçmekte olup, ayrıca Salih (a.s)’dan bahseden âyetler de onun kavmi olan “O (Allah), yapılan duayı işiticidir” Semud ile ilgilidir. Bu kavmin Kur’an-ı Kerim’de zikredilişinin sebebi, peygamberlerini yalanlayıp inkârlarına devam etmelerinden dolayı helâk edilişlerinin bir ibret vasıtası kılınmış olmasıdır. Semud kavminin başına gelenler Kur’an-ı Kerim’de ondan önceki Ad kavminin başına gelenlerle birlikte zikredilmektedir. Semud kavmi, Semud b. Casır b. İrem b. Sam b. Nuh’un neslidir (Taberî, Tarih, Beyrut (t.y), I, 226). Arap kaynaklı olmayan tarihi belgelerde de Semud kavminden bahsedilmektedir. M.Ö 715 tarihli Sargon kitabesinde Semud kavmi, Asuriler’in hakimiyet altına aldıkları, Şarkî ve Merkezî Arabistan kavimleri arasında zikredilmektedir. Aristo, Batlamyus ve Plinus, Semud kavmini (Thamudaei) belirten isimden bahsetmişlerdir. Plinus’un Semud kavminin oturduğu yer olarak zikrettiği Domatha ve Hegra’nın, İslâmi kaynaklarda bu kavmin oturduğu yer olarak kaydedilen Hicr ile aynı yer olduğu kabul edilebilir (H. N. Brau, İ.A, Semud mad.)
Hadis-i Şeriflerde, Rasûlüllah (s.a.s)’in H. 9. yılda Tebük seferine giderken Semud kavminin yaşadığı Hicr’e uğradığı ve bu yerin Salih (a.s)’ın kavminin yaşadığı yer olduğunu söylediği nakledilmektedir (Buhârî, Enbiya, 17; Ahmed b. Hanbel, I, 66, 73).
Semud kavmi, Ad kavminden sonra Allah Teâlâ’ya isyan edip küfre sapmış ve kendilerine tapındıkları putlar edinmişlerdi. Onları uyarmak ve ortağı bulunmayan tek Rab olan Allah Teâlâ’ya ibâdet etmeye yöneltmek için Salih (a.s)’ı görevlendirdi. Salih (a.s)’a kavminin mustazaflarından az bir topluluk iman etmişti. Dünyevî makam ve zenginliklerinden dolayı kendilerinin diğer insanlardan üstün olduklarını zanneden Semud kavminin ileri gelenleri (mele’) *, hor gördükleri (mustazaf) * kimselere, . . Siz gerçekten Salih’in Rabbı tarafından gönderilmiş olduğuna inanıyor musunuz? dediler. Onlar da; “Doğrusu biz, onunla gönderilene iman ediyoruz” dediler. ” Büyüklük taslayanlar, “Biz, doğrusu sizin iman ettiğinizi inkâr edenleriz”dediler” (el-A’raf, 7/75-76)
Salih (a.s), Semud kavmini İslâma davet etmeye devam etti. Salih (a.s)’ın onları imana davet edip uyarma ve korkutmaya ısrarla devam etmesi üzerine, ona şöyle dediler: “Ey Salih; bayramımızı kutlayacağımız zaman sen de bizimle gel (Semud kavminin putlarını alıp şehir dışına çıkarak kutladıkları bir bayramları vardı). Bize bir âyet (davanı ispatlayacak bir şey) göster. Sen ilâhına duada bulun; biz de ilâhlarımıza duada bulunalım. Eğer senin ilâhın duana icabet ederse sana uyarız. Yok bizim ilâhlarımız bize icabet ederse bize tabi olursun”. Bu isteklerini kabul eden Salih (a.s) bayramda onlarla birlikte gitti. Putperestler, putlarından istekte bulundular. Ancak bir karşılık bulamadılar. Bunun üzerine kavmin reisi, Salih (a.s)’a;
“Ey Salih; bize şu kayadan bir deve çıkar. Eğer bunu yaparsan seni doğrulayacağız” dediler. Salih (a.s), onlardan, Allah Teâlâ kendileri için böyle bir deveyi bu kayadan çıkartırsa iman edeceklerine dair söz vermelerini ve yemin etmelerini istedi. Onlar, bu konuda yemin edip söz verdikten sonra, Salih (a.s), namaza durdu ve Allah’a dua etti. Bunun üzerine kaya yarıldı ve içinden onlara istediği gibi gebe, karnı aç bir deve çıktı. Bu olay üzerine, onlar daha önce vermiş oldukları sözden cayarak iman etmediler (İbnul-Esîr, el-Kâmil fi’t-Tarih, Beyrut 1979, I, 89-90). Salih (a.s) onlara; ” … Ey kavmim; Allah’a ibadet edin. Sizin için O’ndan başka ilah yoktur. Size Rabbinizden apaçık bir mucize gelmiştir. İşte, Allah’ın şu dişi devesi size bir mucizedir. Bırakın onu Allah’ın arzında otlasın. Ona bir kötülük yapmayın. Sonra can yakıcı bir azaba uğrarsınız. Hatırlayın; Allah sizi Ad kavminden sonra halifeler yaptı. Ve sizi yeryüzüne yerleştirdi. Orada, ovalarda köşkler yapıyor, dağları yontup evler yapıyorsunuz. Allah’ın nimetlerini hatırlayın. Yeryüzünde bozguncular olarak fesad çıkarmayın” (el-A’râf, 7/73-74).
Allah Teâlâ, hayvanların sulandığı kuyunun suyunun mucize deve ile diğerleri arasında nöbetleşe kullanılacağını bildirmişti: “Onlara, suyun aralarında taksim olunduğunu haber ver. Her biri su nöbetinde hazır bulunsun (el-Kamer, 54/28). Salih (a.s) kavmine; “İşte şu devedir. Su içme hakkı belirli bir gün onun ve belirli bir gün sizindir” dedi (eş-Şuara, 26/155). Deve onların arasında bir süre kaldı. Bu süre içerisinde, bir gün kuyunun suyunu deve içiyor, bir gün de onlar kuyunun suyundan istifade ediyorlardı. Semud kavmi devenin su içtiği günlerde onun sütünü sağıyor ve kaplarını dolduruyorlardı (İbn Kesîr, Tefsîrul-Kur’anil-Azîm, İstanbul 1984, III, 437).
Semud kavminin Salih (a.s)’ın davetine duydukları düşmanlık ve kinleri artınca, deveyi öldürmeyi planladılar. Allah Teâlâ bu durumu Salih (a.s)’a bildirdi. Salih (a.s), gördükleri mucizeye rağmen iman etmekten kaçınan kavmine eğer böyle bir iş yaparlarsa helâk edilecekleri uyarısında bulundu. Ancak onlar, onun bütün uyarılarına kulak tıkayarak deveyi kestiler: Fakat O’nu yalanladılar. Ve derken deveyi kestiler. Bunun üzerine Rableri günahları yüzünden onları kırıp geçirerek yerle bir etti” (eş-Şems, 91/14).
“Yurdunuzda üç gün daha kalın…” (Hud, 11/65) diyerek gelecek azabı haber vermişti. Deveyi kestikleri günün akşamı dokuz kişilik bir grup (en-Neml, 27/48) Salih (a.s)’ı öldürmeye karar verdiler. Onlar şöyle diyorlardı: “Eğer söylediği doğru ise biz ondan önce davranalım. Yok yalancılardan ise onu da devesinin yanına gönderelim”. Allah Teâlâ bu olayı şu şekilde haber vermektedir: “Aralarında Allah’a yemin ederek, Şöyle konuştular; “Salih’i ve ailesini bir gece baskınıyla öldürelim, sonra da akrabasına “yakınlarınızın öldürülmesinden haberimiz yok; Şüphesiz bizler, doğru kimseleriz” diyelim “. Onlar bir tuzak kurdular. Biz de onlar farkına varmadan, tuzaklarını alt üst ediverdik. Tuzaklarının akıbeti nasıl oldu bir bak. Biz onları da kavimlerini de toptan helâk ettik. İşte zulümleri yüzünden, harap olmuş, bomboş evleri, şüphesiz ki bunda, bilen bir kavim için, büyük bir ibret vardır. İman edip, Allah’dan korkanları kurtardık” (en-Neml, 27/49-83).
Posted in Diger Konular, Dini Konular, Güncel, Gündem, Tavsiyeler, Türkiye, Yorumlar, Şerife Şevval Kardelen | Etiketler: Semud Kavmi Ve Helakı | Leave a Comment »