Said bin sultan - Ansiklopedist
Biyografi, Hükümdar 31 Ekim 2019
Said bin Sultan Al-Said, 1806’dan 4 Haziran 1856’ya kadar Maskat ve Umman Sultanı (d. 1791, Umman ö. 19 Ekim 1856, denizde).
1804’te ağabeyi Salim’le birlikte, babasından boşalan tahta çıktı. Hiç zaman geçirmeden tahta el koyan kuzeni Bedir’i 1806’da öldürterek ülkenin tek gerçek hükümdarı oldu, Öncellerinden farklı olarak imam unvanını hiç taşımadı ve Avrupalılar tarafından böyle nitelenmesine karşın kendisi yalnız seyyid unvanını kullandı. Yönetiminin ilk yıllarında aile ve aşiret kavgaları, Hint Okyanusundaki İngiliz-Fransız rekabeti, Arabistan’da Vehhabiliğin yayılması ve Kavasim korsanlarının yağmalarının yol açtığı sorunlarla uğraştı. Küçük bir ordu ve ticari amaçlarla da kullandığı bir filo kurdu. 1824’te Mekke’ye hacca gittiğinde iğ ve dış düşmanlarını alt etmişti.
Bu dönemde Doğu Afrika kıyıları çok sayıda küçük devlete bölünmüştü ve bunların tümü 1698’de Portekizlileri ülkelerinden kovmuş olan Umman’a bağlıydı. Said tahta çıktığında ise Umman çok zayıflamış, Mombasa’da Mazari ailesi fiilen bağımsız bir hanedan haline gelmişti. 1822’de Said askeri bir seferle bu aileyi Pemba Adasından sürdü. 1824-26 arasındaki aralıklı İngiliz işgalinden sonra Mombasa’ya egemen olmak amacıyla Mazari ailesiyle sürdürdüğü mücadeleyi 1837’de kesin olarak kazandı.
Osmanlı Devleti’nde sadrazamın, iç işlerinden sorumlu birinci derecedeki yardımcısına verilen isim
Zengibar’a ilk kez 1828’de giden Said burada karanfil üretimini geliştirdi. Ticarete büyük önem vererek Tanganika Gölü ötesine kadar uzanan yeni bir ticaret ağı kurdu. 1820’lerden sonra Zengibar’dan yola çıkan kervanlar köle, fildişi ve çeşitli ürünler toplamaya başladı. 1837’de ABD, 1841’de İngiltere ve 1844’te Fransa Zengibar’da konsolosluk açtı. Bu ülkelere ve Almanya ya satışların yanı sıra Arabistan ve Hindistan’a da kendi gemileriyle ihracat yapan Said 1840’larda Zengibar’ı Doğu Afrika’daki en önemli devlet durumuna getirdi. Bu arada birçoğunu karanfil plantasyonlarında çalıştırdığı köle ticaretine son vermesi için İngiltere’nin baskısıyla karşılaştı. Toplam 25 oğlu vardı. Ölümünden sonra krallığı vasiyetine uygun olarak iki oğlu arasında paylaşıldı.