YOLBOYU KÖPEKLERİ - Balkan Göçmenleri Platformu | BGP
Elimde olmadan aklım gene şu yol boyu köpeklerine gitti. Vallahi, onlarınki ne korkunç, ne acımasız kader! Hayvancıklar, insanların yakınında, çevresinde oldukları için yollara çıkmışlar. Bunda ne var? Niye olmasın?
Ama şu yollardaki şerefsiz, kendini beğenmiş sürücüleri görüyor, işitiyorsunuz değil mi? Belki her gün değil, gün aşırı medyalar onlardan söz ediyorlar. Aşırı sürat. Köy içinden geçen kendini bilmez araba sahibi, karşıdaki yol işaretinde “30” varsa, o seksenle sürüyor, hatta “80” gösteriyorsa, o yüz seksene gidiyor...
Eğer, yollarda kural ve kanunlara uyularak yolculuk olsa, ne kedi köpeklerin, ne de insanların başına beklenmedik kötübahtlar gelmeyecektir.
Sözü köpeklerden açtık ya. İkide bir laf arasında, köpekoğlu, insanın en yakın dostudur, deriz. Onu bağımıza, bahçemize alırız. Hatta evinde barındıranlar, karyolasında yatıranlar bile vardır. Köpek yavrusunu çocuğu gibi sevenlere, okşayıp, öpenler kokanlara adım başına rastlarız. Hele avcı köpeklerini hiç anmayalım. Onlar sahiplerinin her şeyidir.
Köpekler, niye insanın en yakın arkadaşlarıdır? Bunu hiç düşündünüz mü? Bunun cevabı çok kolay. Zira onlar gayet sadık canlı varlıklardır. Seni yolda bayırda asla yalnız bırakmazlar!
Evinizin, bahçenizin maaşa bağlı olmayan bekçileridir. Bu bekçiliğin belli saati, dakikası da yoktur. Bir düşman, bir hır hırsız yaklaşmayı görsün, onun üzerine atılacakmış gibi havlarlar, yürürler. Bunu da insanoğlunun akşam sabah baş vurduğu bin bir türlü sahtekarlıklarla, üçkağıtçılıklarla değil, candan yürekten yaparlar.
Bana kalırsa, şu yol boylarında katledilen köpekler bir nevi şehitlerdir. Biz insanlar, şehitlerimize görkemli cenaze merasimleri düzenleriz. Pek tabii ki, hayvanca hayvana, ne kadar bizim hizmetimizde olurlarsa, olsunlar böylesi yakışmaz, diyelim, ama şu cesetlerin günlerce, hatta haftalarca yol kenarlarında kalması, insanlığımıza yakışır şey midir?