Konusunu Oylayın.: Tanrı olmadan ahlaklı olunamaz mı?
Tanrı olmadan ahlaklı olunamaz mı? Mumsema Tanrı olmadan ahlaklı olunamaz mı?
Bunlar reddedilmeden müslüman olunamaz.!
Cevap: Tanrı olmadan ahlaklı olunamaz mı?
Ateist arkadaşım ahlak konusuna kafayı takmış ve bana soruyor onun sorularını cevaplayabilir misiniz?
2) Tanrıya inanan, ahlakın gerekli ve iyi bir şey olduğunu savunan bir kişi, Tanrının yokluğu düşünüldüğünde ahlakın kötü ve gereksiz olduğunu savunabilir mi?
3) Cehennem azabı ve ceza ile korkutarak ahlak sokmaya çalışan tanrının ahlak anlayışı ne kadar geçerli ve tutarlıdır?
4) Madem ki ahlak gerekli ve iyi bir şey; Tanrının yokluğu ahlakın iyiliğini ve gerekliliğini neden değiştirsin?
5) Tanrıya inanan bir kişi, eğer Tanrı yok ise ahlaka ihtiyaç yok diyebilir mi?
1. Allah’ın varlığı insanların ahlaklı olup olmamasına bağlı değildir. Şimdi birisi: “soruyu soran ateist olmadan materyalist düşünce olamaz mı?” diye bir soru sorsa, nasıl cevap vereceğiz. Cevabı şudur: “Bu ateist olmadan da materyalist düşünce var olmaya devam edecektir. Ancak, bu adam bir realite olarak vardır. Şayet hiç bir materyalist düşünce olmazsa bu adam yine vardır.” Bunun kısa ilmî formül anahtarı şudur: “Var olan gerçekler, farazi tasavvurlarla/varsayımlarla değişmez.” Buna göre, sorudaki ifadeyle: “Tanrı olmadan ahlaklı olunsun olunmasın, fark etmez, tanrı mutlaka vardır.”
2. “Tanrıya inanan, ahlakın gerekli ve iyi bir şey olduğunu savunan bir kişi, Tanrının yokluğu düşünüldüğünde ahlakın kötü ve gereksiz olduğunu savunabilir mi?” sorusu da bir önceki soru gibi tutarsızdır. Çünkü bu soruda iki şey amaçlanmış olabilir:
Birincisi: Güya insanlar için ahlaklı veya ahlaksız olmak asıl önemli olan meseledir. Bu sebeple, ahlaklı olmayı Tanrıya bağlamak doğru değildir. Çünkü Tanrıya inanmayan kimse de ahlaklı olabilir...
Mesela biri dese: “güneşin varlığını kabul eden bir kimse için gündüz var da, güneşe inanmayan kimse için gündüz yok mu?” Bu mantıksız sorunun mantıklı cevabı şudur:
b. Kendi gerçekliğinde varlığı sabit olan ahlaki değerlerin varlığı ayrıdır, insanlar tarafından sahneye konacak olmaları ayrı bir şeydir. Bu noktadan bakıldığı zaman, ahlaki değerlerin -sürekli olarak her durumda- hayatta yer bulması için, kişinin –olumlu veya olumsuz- ahlaki değerlerin kendisi hakkındaki yarar veya zararlarının olmasına inanması şarttır. Çünkü felsefi boyutta denildiği gibi, “insan vicdanı dinin yerini tutamaz”. Tanrıya inanan, ahlakın gerekli ve iyi bir şey olduğunu savunan bir kişi, Tanrının yokluğu düşünüldüğünde ahlakın kötü ve gereksiz olduğunu savunabilir mi?
Vicdanın yapma gücü de, karşı koyma direnci de sınırlıdır. Bu sınırlı gücü ve direnci kuvvetlendirmenin yegâne çaresi Allah’a ve ahirete inanmaktır.
Mesela yolda bin lira gören bir insan bunu gerekli yere teslim etmek için içinde bir güç bulabilir. Fakat bu miktar bir trilyon olursa ve kendisi de muhtaç ise ahlakın değeri azabilir. Zira, vicdan ile cüzdan karşı karşıya geldiği zaman bazı kimselerde cüzdanın gücü vicdanın gücünü mağlup edebilir. Ancak, ahirette bir hesap-kitap olacağına inanmak, işin zarar-ve yararının boyutlarını düşünmek gibi kuvvetli bir lojistik destekle vicdanın gücü cüzdanın gücünü yok edebilir.
Bir vicdanın haksız yere adam öldürmeye izin verdiği halde, diğer bir vicdanın karıncaya basmaya bile izin vermemesinin altında yatan asıl sebep budur. İnançlı olduğu halde adam öldüren kimsenin de o anda vicdanı imanından aldığı gücü kaybettiği için o suçu işlemiş olur. Hadis-i şerifte yer alan “bir kimse hırsızlık ederken mümin değildir...” manasındaki ifadenin anlamı da budur. Yani, hırsızlık eden kimse, adam öldüren kimse, içki içen kimse, şayet Allah’a cennet ve cehenneme inandığı halde bu suçları işliyorsa, bu adam o esnada, öfkesiyle, iştihasıyla, heva ve hevesiyle kalbindeki imanın penceresini kapatmış demektir.
3. “Cehennem azabı ve ceza ile korkutarak ahlak sokmaya çalışan tanrının ahlak anlayışı ne kadar geçerli ve tutarlıdır?” şeklindeki soru, kelimenin tam anlamıyla bir mantık iflasının ilanı mahiyetindedir.
“Gözümde ne Cennet sevdası var, ne Cehennem korkusu. Cemiyetin iman selameti namına bir Said değil, bin Said feda olsun. Kur'anımız yeryüzünde cemaatsiz kalırsa Cennet'i de istemem; orası da bana zindan olur. Milletimizin imanını selamette görürsem, Cehennem'in alevleri içinde yanmağa razıyım. Çünkü vücudum yanarken, gönlüm gül-gülistan olur.” (Tarihçe-i Hayat, 630)
Bu sorunun cevabı önceki maddelerde verilmiştir. Bununla beraber burada şunu söyleyebiliriz ki; İyi olan ahlakın devamını Tanrının yokluğuyla ölçmek bir dinsizlik vebasından kaynaklanıyor. Çünkü bu soruda şu seslendiriliyor: “Madem asıl maksat güzel ahlaktır, güzel ahlakı yaşamaktır öyleyse Allah’a ne gerek var? Hepimiz ahlaklı olalım ve Allah’ı -haşa- tanımayalım..”
Yaratılışta var olan ahlaki değerler mekanizması her zaman herkes için geçerli olamıyor. O halde genel olarak insanların ahlaki performansları için mutlaka dışarıdan destekleyecek cennet ve cehennem gibi lojistik bir mekanizmaya ihtiyaç vardır. Kaldı ki, Allah’ın varlığı ezelidir, başka sebepler bakmaz. Bir gerçekliktir, faraziyelerle/varsayımlarla değişmez.. Hipotezlerle farklı anlamlar kazanmaz.
Bu şuna benzer, bir mecnun kalkıp dese ki: “madem ben şu anda varım, öyleyse anam-babam olmasa da olur.. Madem şu anda gündüzdür, güneş olmasa da olur.. Madem artık elmalar elimizdedir o halde elma ağaçlarına inanmasam da olur...”
Bu hezeyanlar ne kadar çirkin ise, “Tanrı olmasa da olur..” türünden ortaya atılan hayali hipotezler de bundan bin kat daha fazla bir hamakattir, tabir yerindeyse akıl ve mantığın bir sezeryanıdır, ateizmin bir hezeyandır.
5) “Tanrıya inanan bir kişi, eğer Tanrı yok ise ahlaka ihtiyaç yok diyebilir mi?” sorusu da diğer kardeşleri gibi gerçekten irfan ve izandan yoksun bir düşüncedir.
Evvela, ahlak ile Allah’ın varlığını karşılaştırmak, bal ile arıyı karşılaştırmak gibi abestir. Çünkü bu sorunun mantığına göre -yukarıda benzer misaller verilmiş olduğu gibi- denilebilir ki; “madem bal var, o halde arı olmasa da olur..” Veya aklı gözüne inmiş bir materyalist diyebilir ki, “Madem benim aklım var, öyleyse beynim olmasa da olur”.
Oysa arı olmazsa bal da olmaz.. Balın varlığı arının varlığına bağlıdır. Şayet arı olmasaydı, bal kavramı diye bir şey söz konusu bile olmazdı. Keza, aklın varlığı beynin varlığına bağlıdır. Beyin olmasa akıl diye bir şeyden söz bile edilemez.
Aynı bunun gibi, ahlak balının varlığı yaratıcının varlığına bağlıdır. Yaratıcıyı düşünmeyenler için ahlakın ne kıymeti olur ki...!
Keza, kâinatın beyni olan Kur’an’ın emir ve yasakları olmazsa, hangi ahlaki değerden söz edilebilir...?
Elbette söz edilemez; Çünkü kısa bir zamanda, iki günlük dünyada “ahlakidir” deyip de bir çok lezzetten geri kalmak, bir çok menfaati elinin tersiyle itmek ne kadar mantıklı olabilir? İşlerin değeri sonuçlarına göredir. Şayet bir değerin güzel bir sonucu yoksa, onun ne kıymeti kalır ki..!
Son söz olarak deriz ki, her şeyde önemli olan, sonuç almaktır. Başta İslam olmak üzere semavi dinlere; Allah’a ve ahirete inanmayan kimselerin alacağı hiç bir olumlu sonuç yoktur. Kendilerini ahlakın zirvesinde de bulsalar Allah adına olmadığı için kıyamet günü “ahlaksızlık” suçuyla yargılamaktan kurtulamazlar..
« Lanet nasıl edilir? | Dövme günah mıdır »