2009, Fransa'da kimlik yılı
Samim Akgönül Strasbourg
Image caption Fransız üniversitelerindeki çalkantı Mayıs sonuna dek sürdü.
Sene Fransa'nın sosyal ve entelektüel kimliği ile ilgili çok ateşli bir tartışmayla başladı.
Üniversiteliler, ama öğrencisinden hocasına, araştırmacısına bütün üniversiteliler, bir toplumsal kurum olarak Üniversite'nin tümü ayağa kalktı Ocak ayından itibaren.
Sezar'ın hakkı Sezar'a, hareketi başlatan hocalar oldu ilk başta. Halbuki genelde protestolar öğrenci tarafından gelir.
Şubat ayının başından itibaren öğrenciler de katıldı hocalarının grev çağrılarına, ve, sıkı durun, neredeyse dört ay Fransa'daki hemen hemen bütün üniversiteler bloke oldular.
Ancak korkarım (ulusal kimlik) tartışma(sı)nın sonunda kabak gene zaten marjinalize olmuş, toplumun alt katmanlarına sıkıştırılmış, göçmen asıllı grupların başına patlayacak... En azından ulusal kimliği tehdit ediyorlar bahanesiyle parmakla gösterilecekler kamuoyunda.
Fransa'da zaten üniversiteler özerk ancak finansal açıdan da daha fazla özerklik üniversiteler arasında eşitsizliğe yol açar korkusu hakimdi. Ayrıca artık kariyerler merkezden değil üniversitelerden belirlenecekti, bu da her türlü ideolojik torpile imkan verebilecekti.
Aynı dönemde Fransa'nın askeri ve uluslararası kimliğini yakından ilgilendiren bir tartışma peydah oldu.
Fransa NATO'nun kurucu üyelerinden biri. Ancak General De Gaulle'ün egemenlikçi politikası çerçevesinde Paris, 1966'da NATO'nun komuta kanadından çekilmişti.
Image caption NATO karşıtlarının protestosunda polisin tutumu eleştiri aldı.
Ve bu tarihten itibaren Fransa, NATO'dan bağımsız bir dış güvenlik politikası izlemişti.
Nicolas Sarkozy'nin Cumhurbaşkanı seçilmesinden sonra Fransız dış politikasında önemli değişiklikler oldu.
Bunların en başında elbette Fransa - ABD yakınlaşması geliyor.
Bunun yanında Sarkozy bir Dünya lideri olabilmek, en azından böyle görünebilmek amacıyla son derece istekli ve ihtiraslı bir aktivizm içine girdi. AB'de olduğu kadar (dönem başkanlığı), Güney Amerika'da (İngrid Betancourt'un serbest kalması), Ortadoğu'da olduğu kadar (Libya ile barışma) Kafkaslarda (Gürcü-Rus savaşı) Fransa güçlü olmaya uğraştı.
Elbette dış politikada alınan bu keskin viraj NATO'nun komuta kanadına girmeyi de elzem kıldı… amma.
Aması var. NATO Zirvesi Barack Obama dahil bütün liderlerin katılımıyla 3-4 Nisan'da Strasbourg'da, benim yaşadığım şehirde yapıldı.
Ortaya son derece can sıkıcı, son derece tatsız bir manzara çıktı. Strasbourg'un yaşanamaz durumda olması cabası!
Hatırlanacağı gibi Nicolas Sarkozy 2007'deki Cumhurbaşkanlığı seçim kampanyası sırasında ırkçı sağın oylarını çekebilmek için son derece ulusalcı bir söylem geliştirmiş, Ulus - Göç ve İslam konuları arasında yapay bir bağ kurmuş, amacına da ulaşmıştı.
Bu bakanlığın başına ilk önce Sarkozy'nin sağ kolu, şahinlerden Brice Hortefeux getirildi.
Image caption Ulusal kimlik tartışmasını Bakan Eric Besson başlattı.
Daha sonra Hortefeux İçişleri Bakanlığına terfi edince yerini Sosyalist partiden ayrılan Eric Besson aldı. Kendini ispat etmesi gerekiyordu Besson'un.
Ve yeni bakan işine dört kolla sarıldı. Bir yandan "yasadışı" göçmen avına çıkıp Afganistan'a ve Afrika'ya charter uçaklarını doldururken diğer yandan da Sarkozy'nin yerel seçimlerden hemen önce dikkatleri dağıtmak için kullanmak istediği Ulusal Kimlik tartışmasını resmen başlattı.
Çeşitli zorlayıcı "önlemler" alınacak. En azından ulusal kimliği tehdit ediyorlar bahanesiyle parmakla gösterilecekler kamuoyunda.