Nizameddin Demir ŞİA'NIN İMAMET HAKKINDAKİ GÖRÜŞLERİ -5-
29 Haziran 2016 - Çarşamba 15:14
4— İmamet Hakkındaki Görüşleri: -5-
C ) ÎMAMIN ÜSTÜNLÜĞÜ
İmamet ve üstünlük meselesindeki görüşler Şia'ya İslâm dışı güçler tarafından sokulmuştur. Bunun böyle olduğunu gösteren delilde İbn Ebi Hadid'in, "Bu hususta orta ve mutedil bir yol takip ettiklerini ifade eden" sözüdür. Acaba İbn Ebi Hadid'in, Hz. Ali (ra)'ye nisbet ettiği sıfatlar "orta yol" olarak kabul edilecek olursa, daha geride ne kalır?
Hz.Ali (R.a)'yi, Hz.Muhammed (sav)'den üstün tutan 'Ulyailer'in görüşleri ve daha ileri giderek, Hz.Ali 'yi ve oğullarını ilahlaştıranlar vardır. Belki de İbn Hadid kendi görüşünü, bunlara bakarak "orta yol" şeklinde nitelendirmiştir! Yoksa İslam inançları çerçevesinde onun görüşü de orta yol olarak kabul edilmediği gibi tam bir sapıklık olarak nitelenebilir." (1)
"Demek ki imametten bahsetmek, bir yönüyle bu şii mezhebinin sapıklığından bahsetmek, yani Hz. Ali ve ilk imamların görüşlerinden ayrılıp bu gün geçerli saydıkları uydurmalara yönelişinden bahsetmek demektir. Bu sapmanın odak noktası "imamet" konusu olmakla birlikte ilk imamların sözlerinde bu manada bir imamet anlayışına rastlayamıyoruz. İmamet meselesini en geniş çerçevede ortaya koyan kişi, Şii alimlerinin müteahhirininden Meclisi olmuştur. İmametle ilgili "Hayatü'l-Kulûp" isimli eserinde geniş açıklamalar yapmıştır.
3- İmametin Allah'ın ve Hz. Peygamber 'in tayiniyle olduğu, her imamın da kendisinden sonra gelecek imamı tayin etmesi,
8- İki değerin "Kur'an ve Ehl-i Beyt" olduğu, (diğer hadisin inkarı söz konusu)
9- İmamların tayin edilmesi." (2)
Bu kadar nakilden sonra yine: "Aramızda yalnız bir imamet farkı var. İhtilafı büyütmemek lazım, itaat edilmesini engelleyen ne var ki ?" diyebilir misiniz? Şia'nın bu inancından vaz geçmediği müddetçe Ehl-i Sünnet'le uzlaşma imkanından bahsetmek çok gülünç olur. Bazı saf müslümanların bu inanç üzerine itaat beklemeleri de çok gülünç olur! Boşuna bekleyip yorulmaya gerek yoktur. Yukarıda izah edilen ve İslam'da yeri olmayan düşüncelerinden dolayı böyle bir amel kesinlikle caiz değildir. Vekile itaat zaten caiz değildir. Bu bizim akaidimizin gereğidir. Ehl-i Sünnet akaidi denilen Akaid zaten Ehl-i Bid'at fırkalara verilen cevaplardır. Yani Ehl-i Bid'at fırkalar ortaya bir takım sakat görüşler atmış, o görüşleri yayma savaşı vermiştir. Ehl-i Sünnet Uleması ise, bu sapık ve sakat görüşlere cevaplar vererek İslam itikadının aslını, ortaya koymak için cehd ve gayret göstermiştir. Zamanımıza kadar başarılı olmuşlardır, înşa'Allah bundan sonra da başarılı olurlar. Allah (cc) cümlesinden razı olsun. AMÎN. Allah (cc), kendine ihlas ile ibadet ederek ihsan mertebesine ulaşmak isteyen mü'minleri bu güzel yoldan ayırmasın. Bizleri de onlardan ayırmasın. Ehl-i Sünnet yolunda olmamıza ne kadar dua etsek ve hamdetsek yine de azdır.
Günümüz Müslümanlarının kısmen de olsa haklı oldukları ve neticede yanılmalarını kamçılayan hususlar yok mudur? Elbette vardır, Öyle ki, Ehl-i sünnet'im diyen büyük bir kitle, Tağuti sistemlerin baskı ve zulmü ve daha başka sebepleri yüzünden akaidlerinden tecrid edilmiş bir hale gelmişlerdir. Öyle ki; Hem namazı kılmayı, hem de faizli bankanın müdürlüğünü, hem mest giymeyi hem de fötr şapka örtmeyi, hem müslüman olduğunu söylemeyi hem de genel evin vesikalı çalışanı olduğunu belirtir hale gelmişlerdir!!!
Hem imam olduğunu, hem de İslâm dışı ideolojilerin tellallığını yapmayı, hem Muhammed'in ümmeti olduğunu, hem de başka Fir'avnları kurtarıcı kabul edenleri, Hem hoca oğlu olduğunu, hem de şeriat düşmanı olduğunu, hem şeyh olduğunu, hem de İslam devletine lüzum kalmadığını, batıl demokrasinin güzel bir yönetim olduğunu, Hem ilahiyatçı olduğunu, hem de İslâm'da laikliğin varolduğunu, hem Ehl-i sünnet olduğunu, hemde şeyhinin masum olduğunu ve daha nicelerini görmenin mümkün olduğu bir dünya!!!
İslâm'i eğitimden mahrum bırakılmış böyle bir kitlenin İslam adına daha çok batıl ve hurafelere ve bid'at düşüncelere saplanmaları kaçınılmazdır. Ancak bu sapık düşüncelerin haklı olabilecek yönlerinin olabileceği gündeme getirilmemelidir. Derenin bir yüzünün rengi böyledir de, diğer yüzünün rengi nasıldır? Renk değişiktir ama batıl inanç ve düşünceler, bid'at olma noktasında; hiçbir fark görülmektedir. Şöyle ki, "Kur'an müslümanlığı, Kur'an'a yöneliş hareketi, Kur'an (meali) bize yeter sloganı, Kur'an ve sünnet bize yeter düşüncesi, Selef müslümanlığı, Ehl-i hadis Müslümanlığı, Mezhepsizlik müslümanlığı, Erkek Müslümanlığı, Türk Müslümanlığı, Entel Müslümanlık, Radikal Müslümanlık, Bizim şeyhe bağlanmayan helak olmuştur, Bizim guruba dahil olmayan müslümanlar cahiliye ölümüyle ölmüş olur" vb. daha nice renkli manzaralar.
Böyle bir vadide uyanan Müslümanların problemleri de elbette bu vadinin problemleri olacaktır. Bu vadiye bakıp vadinin bu yüzündeki olumsuzlukları görüp îşte Ehl-i sünnet budur deyip; vadinin diğer yakasındaki sapık düşüncelere sarılmak ve teslim olmak akılsızlığın ta kendisidir. Bu vadideki ilimsiz kitlelere bakıp ta Ehl-i sünnet işte budur demek, böyle bir düşünceye kapılmak, bu tabloyu yansıtmaya çalışmak bilinçli olarak yapılıyorsa, daha öncede söylediğimiz gibi bu davranış tam bir düzenbazlıktır, insafsızlıktır. Zira; biz eleştiri yaparken bu tür insanların hareketlerini mi eleştiriyoruz? Yoksa inanç olarak kaynaklarında yer alan sapık ve sakat düşüncelerini mi eleştiriyoruz? Biz, Ehl-i Sünnet dışındaki tüm fırkaları kaynaklarımızda Kur'an ve Sünnet'ten sapma olup-olmadığını araştırmaya davet ediyoruz. Hakkı isbat, batılı tespit noktasında boynumuz kıldan incedir. Oysa şia adına Ehl-i sünnet'e savaş açanlar ne İmam-ı Azam'ı tanımaktadırlar, nede İmam-ı Maturudi'yi tanımaktadırlar. Şia'nın hangi itikadi mezhebin kolu olduğunu dahi bilmeyenlerin varlığına şahitiz!
Vahyi esas aldıkları halde, akılla ona şekil biçen bir akım hızla yayılmak isteniyor. Bu da, tekeri patlayıp, direksiyon kontrolü elden çıkan bir şoförün, trafiği yoğun bir otobandaki kör gidişine benzemektedir. Sonu mutlak felaket olan bir gidiş! Korkunç bir gidiş. Vay haline bu otomobilin yolcularına. Vay haline kendini böyle bir şoföre teslim eden yolcuya. "İmametle ilgili şu ana kadar yazılanlara karşı çıkan Ehl-i Sünnet alimleri, Şia'nın görüşlerinin doğru olmadığı hususunda ittifak etmişler ve Şia'nın görüşlerine reddiyeler yazmışlardır.
I- İmama ihtiyaç vardır, (Ehl-i sünnet'e göre) fakat masum imama ihyaç yoktur. Dini hükümlerin yerine getirilmesi, kötülüklerin giderilmesi ve İslam'ın korunmasına ihtiyaç vardır. Ancak, bu ihtiyaçları giderecek kimsenin masum olması şart değildir. İctihad ehli ve adalet sahibi olması yeterlidir. İmamın hata etmesi caizdir. Uyanlara ise herhangi bir sorumluluk yoktur. "Ey inananlar!Allah'a itaat edin. Peygamber'e ve sizden olan emir sahiplerine de itaat edin' (3) ayetinde ki "emir sahipleri" Şia'nın ileri sürdüğü gibi imamlar, demek değildir. Ya Raşid halifeler veya seriyye komutanları, yahut ta dini hükümlerde fetva veren ve insanlara dinlerini öğreten alimlerdir. (İbn-i Kesir'de burada ki ulu'l emr'den maksadın Ulema olduğunu beyan etmektedir) .... Şu da unutulmamalıdır ki, imam şeriata uygun hareket ettiği sürece ona uymak gerekir. Şeriata aykırı hareket ederse, ona uyulmaz."
Peygamberlerin bazı özellikleri imamlarda tahakkuk edebilirse de, bütün özelliklerinin imamlarda bulunması söz konusu değildir. İsmet de bunlardandır. Ehl-i Sünnet'e göre ismet, peygamberlere mahsus bir sıfattır ve peygamberlik şartlarındandır. İmamlık şartlarından değildir.
2- İnsanların, hidayet için Kır 'an ve Sünnet'e sarılmaları yeterlidir. Bu konuda birçok ayet ve hadis vardır. Ama masum imama uymanın lüzumunu belirten tek bir ayet ve hadis yoktur.
3- Şer'i hükümler bedihi (apaçık) dir. Mü'nıinler, açık olmayanlarını (Müteşabihleri) anlamakla yükümlü tutulmamıştır. Zira İslâm'da güç yetirilemeyeni teklif yoktur. İmam, vahiy almadığına göre, bedihi olmayan şer'i hükümleri nereden bilebilecek? Ehl-i Sünnet'e göre, rey ve kıyas haktır. Masum birine ihtiyaç yoktur. Kur 'an, Sünnet, İcma' ve Kıyas'tan ibaret olan şer'i deliller insanlara kafidir.
4- İmam, şeriatın koruyucusu kabul edilse bile, şeriatı kendi zatıyla koruyor değildir. Aksine, Kitap, Sünnet, İcma ve sahih içtihadıyla korur. İmam'ın içtihadında hata etmesi ise caizdir. Bu hata sağlam şeriatı bozmaz."
5- İmamların sözü, Peygamberlerin sözü gibi hüccet değildir. İmam kumandan mesabesindedir. Peygamberlere caiz olmayan şeyler, imamlara caizdir. (4)
6- "...Seni insanlara imam (önder) yapacağım" dedi. O (İbrahim): "Soyumdan da" deyince, "zalimler benim ahdime erişemez" dedi. (5) ayeti imamların masum olduğuna delil değildir. Zira ayetteki "ahd"den murad, ya peygamberlik veya imamlıktır. (6) Şayet imamlık ise, her masum olmayanın zalim olduğu gerçek değildir. Belki, adaletli olmayan, tevbe edip nefsini ıslah etmeyen zalimdir. (7)
7- "Ey Peygamber'in ev halkı Şüphesiz Allah sizden kusuru giderip sizi tertemiz yapmak ister." (8) ayeti de imamların ismetine delil değildir. Çünkü, bütün imamların Ehl-i beyt'ten olma şartı ve zarureti yoktur. Ayrıca ayetteki rics, manevi pislik olan töhmettir. Onlardan töhmetin kaldırılması, hata etmelerini engellemez. Zira müctehid, içtihadı hatalı da olsa sevap kazanır. (9)
8— Halktan zekât ve vergi toplamak için adaletli olmak gerekli ise de masum olmak şart değildir.
9—İmam ve halife dini konularda fetva verirken isabet de edebilir hata da. Müctehidin hata etmesi caizdir.
10— Halkın, imamın kıldırdığı namazda şüpheye düşmemesi için imamın masum olması gerekmez. Bu Şia'nın bir iddiasından başka bir şey değildir. (Zira masum hata yapmaz. Masum olmadığı zaman hata yapabilir. Ama biz biliyoruz ki namazda yapılan hatalardan dolayı sehiv secdesi yapmak namazın vaciplerindendir. Resül-i Ekrem (sav)'de sehiv secdesi yaparak bunu ümmetine göstermiştir.)
11— "Ben ümmetim hesabına, başlarına geçecek sapık imamlardan korkarım" hadisi de imamların masum olmadığına delâlet etmektedir. (10)
12—Masum imama ihtiyaç yoktur, insanlar bütün işlerinde imama uymak mecburiyetinde de değillerdir.
13—Peygamber'in getirdiği dini hükümleri nakleden, imamlar değil; adil, zabit ve güvenilir raviler ve alimlerdir.
14— İmamların, meleklerden üstün olduğuna dair akli ve nakli herhangi bir delil mevcut değildir.
15— Şia'ya göre, gaip imamın naibi olan müctehid imam, masum olmadığına göre Şia'nın görüşündeki tenakuz kolayca anlaşılmış olur.
16— Şia'nın, imamlar ve ismetleriyle ilgili görüşünün dini naslara uygun olmadığı ortadadır. Zira, Peygamberler bile insan olmak hasebiyle hata edebilirler. Bu nassla sabitken, imamların, doğumlarından, ölümlerine kadar büyük-küçük her türlü günahtan; unutmak, yanılmak ve hata etmekten masum olduğunu iddia etmek ne derece doğru olabilir?
17— Şia'nın ileri sürdüğü deliller dayanaktan yoksundur. İmamın, Haşimi olmasının şart koşulması, nassın zahirine ve ümmetin, Hz.Ebu Bekir ve Ömer'in halifeliğini (imamlığını) tasdik sadedinde yaptığı akid icmaına aykırıdır. İmamın, masum olması ve gaybı bilmesi şartı da ümmetin icmaı ile batıldır. (11)
18 - Raşid Halîfelerin halifeliği ittifakla akdedilmiş ve onlarda masum olmadıklarını itiraf etmişlerdir. Nitekim bazı hususlarda, halifelerin görüşlerinde isabet edemeyip yanıldıkları tarihen sabittir. Bu da imamların masum olmadıklarını gösterir. (12)
19— Şia, imamlarla ilgili pek çok hadis ileri sürer. Şia, hadis rivayetin de sadece Ehl-i Beyt'e dayanır. Halbuki Şia'nın hadis rivayetinin ilk halkasını teşkil eden Peygamberimizin torunları Hz. Hasan ve Hüseyin, Hz. Peygamber (sav) hayatta iken henüz küçük yaşta idiler. Bu sebeple Hz. Peygamber'e yetişmemişlerdir. Bunların, Resulullah'tan naklen fetva verdiklerini iddia etmek doğru değildir. (13)
20— İmamların masum olduğuna dair açık ve kesin bir delil mevcut değildir. (Başta Hılli olmak üzere bir çok şia aliminin imamların ismetine dair ileri sürdükleri deliller çeşitli mantık oyunlarından ve ayetleri zorlama suretiyle yaptıkları tevillerden ibarettir. Her mezhebin kendine göre bir mantığı vardır. Şia mantığına göre bunlar doğru, fakat Ehl-i Sünnet'e göre yanlıştır.) Allahü Teala'nın, lütfen masum bir imam göndermesinin gerekli olduğu iddiası dayanaksızdır. Zaten böyle bir imam da mevcut değildir. Muntazar (gaib) imamdan da kimseye bir fayda yoktur. Tarihen herkesin, On iki imamı kabul edip bunlara tabi olduğu da sabit değildir. (14)
Ehl-i Sünnet'e göre, Peygamberlerden başka masum yoktur. Halife olan ve olmayan kimselerin hata etmeleri, günah işlemeleri ve tevbe etmeleri caizdir. Günahları, tevbe ile ve iyilikle silinir. Resûlullah (sav) on kişiyi cennetle müjdelemiştir. Onların cennetle müjdelenmesi, günah işlemediklerine değil, Allah'ın onları mağfiret ettiğine delildir. Farzedelim ki, hatadan korunmak için, masum birine ihtiyaç vardır. Bu takdirde, her memlekette bir masumun bulunması gerekir, çünkü bir masum bütün beldelere yetmez. Naib tayini, hatanın caiz olmasını önlemez. Dini bilgileri öğrenmek için de masum birine ihtiyaç yoktur. Çünkü öğretmek ismetle değil, Peygamber veya Kitap aracılığıyladır. İmam, şeriata tabi olduğu sürece ona uymak gerekli olur. Şeriata muhalif hareket ederse ona uyulmaz. Bu takdirde red ve inkâr edilir..... "Kısaca, Ehl-i Sünnet'e göre Peygamberlerden başka masum yoktur." (15)
(1) Doğuştan Günümüze Büyük İslam Tarihi,(Bir Heyet) C.2,Sh:457.
(2) Doğuştan Günümüze Büyük İslam Tarihi,(Bir Heyet) C.2,Sh:464.
(3) Kur'an-ı Kerim, En-Nisa Suresi,Ayet:59.
(4) Kadi Abdu'l Cebbar, Mugni, c.15. sh:313
(5) Bakara Suresi: I24
(6) Taberi, Carmi'ul Beyan, C.I. sh: 530)
(7) Cürcani, Şerhu'1-Mevakıf,C.3.sh:265-266
(8) Ahzab Suresi: 33
(9) Rüşdi Alyan, el-İslâm, ve'l-Hilafet,sh:59
(10) Tirmizi, Fiten, 5I- Ayrıca, adil ve zalim imamlarla ilgili hadisler için bkz, İbn Hacer, El-Matalibu'l- Aliyye, c.2,sh: 232-234.
(11) Amidi, Gayetü'l-Meram, sh:384.
(12) Amidi, Ğayetü'l-Meram,sh:385
(13) İbn Teymiyye, Min'hacü's-Sünne C.I. : sh:230.
(14) İbn Teymiyye, Min'hacü's-Sünne c.2, sh: I34-135
(15) Doç. Dr. Mehmet Bulut, Ehl-i Sünnet ve Şia'da İsmet İnancı, Sh: 143-148.
Etiketler: ŞİA'NIN, İMAMET, HAKKINDAKİ, GÖRÜŞLERİ, -5-,