güzel sözler | Mevhibe Sifa'nin Blogu
Posted in güzel sözler on Ağustos 1, 2013| Leave a Comment »
Allah’ım! Senin her şeyi kaplayan rahmetin hakkına; kendisiyle her şeye üstün geldiğin, karşısında her şeyin boyun eğdiği gücün hakkına; her şeye galip geldiğin ceberutun hakkına; önünde hiç bir şeyin duramadığı izzetin hakkına; her şeyi dolduran azametin hakkına; her şeye üstün gelen saltanatın hakkına; her şeyin fani olmasından sonra baki kalacak veçhin hakkına; her şeyin temellerini dolduran isimlerin hakkına; her şeyi ihata eden ilmin hakkına ve her şeyi aydınlatan cemalinin nuru hakkına senden niyaz ederim.
Allah’ım! Ben sana zikrinle yaklaşmak istiyorum ve seninle senden şefaat diliyorum ve cömertliğin hakkına beni kendine yaklaştırmanı ve şükrünü eda etmeyi bana nasip kılmanı ve zikrini bana ilham etmeni istiyorum.
Allah’ım! Huzu, huşu ve zelil olmuş bir dille, senden (hatalarıma) göz yummanı, bana merhametli davranmanı, beni verdiğine razı, kanaatkâr ve her durumda mütevazı kılmanı diliyorum.
Allah’ım! İhtiyaç ve yoksulluğu şiddetli olan ve hacetini zorluklar anında kapına getirene, katında bulunanlara büyük rağbeti olan kimsenin yalvarışı gibi sana yalvarırım.
Allah’ım! Saltanatın büyük ve mekânın yücedir, tedbirin gizlidir; emrin açık; kahrın galip ve kudretin her yerde caridir;(yürürlüktedir) ve senin hükümetinden kaçmak imkânsızdır.
Allah’ım! Mevlam! Nice kötülüklerimin üzerini örttün; nice belaları benden geri çevirdin; nice hatalardan beni korudun; hoşa gitmeyen şeyleri uzaklaştırdın; layık olmadığım nice güzel övgüleri benim hakkımda yazdın.
Allah’ım! Belam büyümüş, halimin kötülüğü haddi aşmış; amellerim beni aciz bırakmış, (heva ve heves) zincirlerim beni çökertmiş, uzun arzularım beni menfaatimden alıkoyup hapsetmiş ve dünya beni boş şeylerle aldatmış ve sürekli kötülüklere çeken nefsim, cinayeti ve müsamahakârlığımla beni aldatmış.
Ey Efendim! İzzetinin hakkına senden istiyorum ki; amelimin kötülüğü, duamın kabulünü önlemesin ve bildiğin gizli sırlarımı açarak beni rezil etme; gizlice işlediğim kötü amelim ve davranışım, sürekli ihmalkârlığım ve cahilliğim, nefsanî isteklerim ve gafletimin çokluğu yüzünden, beni cezalandırmada acele etme.
Mabudum, Mevlam! Sen bana hükmettin; bense o hükümlerin hususunda nefsime uydum; bu konuda düşmanım (şeytan)’ın (günahları) tezyin etmesinden korkmadım; böylece beni istediği gibi aldattı ve alınyazısı da bu işte ona yardımcı oldu; işte bu başıma gelenlerden dolayı bazı sınırlarını aştım ve bazı emirlerine karşı çıktım; bütün bunlarda sana hamt etmek benim vazifemdir.
Allah’ım! Bana kötülük yapmak isteyeni cezalandır; bana tuzak kuran kimseye tuzak kur ve beni, yanında en iyi pay alan ve sana göre en yakın makama sahip olan ve sana hususi yakınlığı olan kullarından eyle, Gerçekten bunlara erişmek, ancak senin lütuf ve kereminle olur.
KABEM (Photo credit: Acizane)
Posted in güzel sözler, siir on Haziran 8, 2013| Leave a Comment »
“Anladım ki susmak bir cüsse işi…
Kalbim ürpermelerle dolar.
Göklerin suskunlugu da öyle.
Gök gürlemeleri, mavi derinliklerin heybetini siler diye düşünmüşümdür hep.
İnsanlar sükutun dilinden anlayacak, derin ve manalı bakışlarla konusacaklardı.
Gercekten de öyle olmustu. Sonsuza götüren bir denizin kıyısına varmıştım.
Anladım ki, derin ve esrarengiz olan her sey susuyor.
Anladım ki susan her şey derin ve heybetli…
Posted in güzel sözler, siir on Mayıs 22, 2013| Leave a Comment »
Efkâr dolu gönül sustuğu vakit, bir nâme duyulur;
yalnızlar esas yalnızlığa, duygular düşlediği rüyalara,
dil konuşma özlemi duyduğu sevdalara savrulur
Mühür vurulur Ayın’a, çıkarılır Şın alfabeden, hüzne bırakılır
Kaf belirsiz sinelerden…Ve bir ses duyulur, bir dize fısıldar inceden;
“Ey gönül gel gayriden geç aşka eyle iktidâ
Zümre ehli hakikat ânı kılmış muktedâ.”Şimdi…
Sus gönlüm…Çok dile getirme…
daha meraklanıyor ve beklemek daha da zorlaşıyor…
Çok laf etme…
Az söyle ki işimiz olgunlaşsın…
Az söyle ki Hakka karşı yanlış kelam çıkmasın…
Bir elif miktarı sus.
Az kaldı bahara…
Denizin içinde meydana gelen görünmeyen dalgalar gibi yüreğin biliyorum…
Beklemekten başka çare olsaydı, seni durdurmazdım…
Başka çare yok…
Unutma ki ilaç bile beklemeden tesir etmez,
Bu kışın bahara dönünceye kadar…
Bu gece gündüz oluncaya kadar…
Uzak yollar yakınlaşıncaya kadar…
Bu sıkıntının ardından ferahlık gelinceye kadar…
Ve yüzümüz vuslat gözyaşlarıyla ıslanıncaya kadar sus…
Seni senden daha iyi bilen Rabbinin hükmü vuk’u buluncaya kadar…Sus gönlüm…
Bütün bu susmalarına karşılık her şeyin hayırlısının olacağına inanarak sus…Sus gönlüm…
Her susuşun bir cevap olsun…
Her susuşun, sabrın olsun…
Her susuşun, duan olsun…
İçten yakarışının adı olsun susuşun…
Bekleyişinin, umut edişinin, inancının,
özlediğin şeylerin vurgusu olsun, susuşun…
Sükûta ses, bîçâreliğe çare olsun…
Sus gönlüm… Bir Elif miktarı Sus…
Süheyl Erkam BESIRLI
Efendimiz‘in bir duasi
Posted in güzel sözler on Mart 9, 2013| Leave a Comment »
Başına bir musibet geldiği zaman havl ve kuvvetinden teberri ederek ALLAH Teâlâ’ya sığınırdı.
Her hangi bir konuda hakkın dışına çıkmaktan şiddetle çekinir ve şöyle duâ ederdi:
“ALLAH’ım! Bana hakkı hak olarak göster ve ona uymayı nasip et. Bâtılı da bâtıl olarak göster ve ondan sakınmayı nasip et. Senin hidayetinden mahrum kalıp bunları birbirine karıştırmaktan ve bu konularda nefis ve hevesime uymaktan beni koru. Nefis ve hevesimi kendine itâat ettir. Beni imtihan etmeksizin razı olduğun şeyi benden al. İhtilâf edilen konularda hak olana izninle beni hidayet et. Hiç şüphesiz sen, dilediğini doğru yola hidayet edersin.” (Müslim)
Posted in güzel sözler on Temmuz 1, 2012| Leave a Comment »
* ‘Ne vakit kurumuş bir dere görsem, ne vakit suyu çekilmiş bir ırmağa rastlasam, her nerede can çekişen bir nehirle karşılaşsam Yahya Kemal’in hani tevekkülü suskunlukla tarif ettiği o hikmetli beyti takılır dilimin ucuna.Ne müthiş bir tanımlamadır:
Mecrâsı seng-sârâ dönen cûylar gibi
Vâdi-i uzletinde hamûşuz tevekkülün
‘Yatağını çakıl taşlarınıın beklediği ırmaklar gibi tevekkülün uzlet vadisinde öylece susup beklemedeyiz.’
Irmaklarla türevleri, ki yeryüzünde hayatı harmanlayan nimetlerdir, kıymetlerini hayatla ölçmek gerekir. Onları yeryüzünden alınız,geriye yalnızca ölüm kalır. Mısır Nil’le,Roma Tiber’le, Mezopotamya Dicle ve Fırat’la,Hindistan Ganj’la, Avrupa Tuna ve Güney Amerika da Amazon’la vardır ve onlar olmadan bütün varlıkları bir hiç olur.
İnsan düşünmez mi ki kirli su yoktur da,kirletilmiş su vardır.”
* “Sevgilinin diyarı uzak olsa da,sevenin bağrında kendisine daha yakın kimsenin bulunmaması,araya engeller girdikçe sevgili için daha fazla yanıp yakılma ve perişan olma hâli…
Gerçek sevginin beşerî boyutu…Gölge gibi kendisinden ayrılmayan bir sevgili. Baktığında onu gören,duyduğunda onu işitendir gerçek seven. Sevileni düşündükçe mutlu,onu unuttukça düşkün…Bir tutku ki…”
* Aşk, uyumadan önceki son şey, uyandığın zamanki ilk şeydir…
* Birbirini seven iki kişi arasında sevgileri derecesinde bir benzerlik vardır. Menfaatlerde,karakterde veya amaçlardaki benzerlikler gibi. Bunlardan en etkin olan sevgi,karakterdeki benzerlik sonucu doğan sevgidir. Bunda karşılık beklenmez ve insan,sevgisini izhar için daima kendisinin ruh ve ulviyet yönünden benzerini,eşini arar ve ancak ruhun eşi ile sükûnet bulur. Hani ayet-i kerimede buyurulduğu gibi:“ Sizi bir tek nefisten yarattı ve kendisiyle durulup yatışması için ondan da eşini var etti.” (A’raf,189)
* Aşk yerine göre yol olur yürünür, yerine göre iman olur uyulur. Bazen ateş olup yakar ,bazen deniz olup boğar. Sultan olur ülke yönetir, şarap olur sarhoş eder. At olup koşar, kuş olup uçar. Hazine olur viran gönüllerde saklanır, kimya olur fakir toprakları altına dönüştürür. Sır olur saklanır gonca olur açar. Gül bahçesi olur kokusuyla âşıkları mest eder, güneş olur âşıklarının ümit meyvelerini olgunlaştırır.
* Kendini her an yeni baştan aşkı tanımış, yeni baştan sevgiliyle karşılaşmış saymayacaksan aşkın muradına eremezsin.
* Gerçek sevgi,sevenin varlığını kaplayan,ondan taşan,dışa vuran ve görünür kılınan bir vetiredir. Sevme duygusundan dolayı kişinin dış dünyasına yansıyan her şey aslında soyut olanın somutlaşması,özün kabukta yansıması,siretin surete aksetmesinden ibarettir.
* Gittikçe maddeleşen şu dünyada,galiba açık tutmamız gereken gönüllerimizi birkaç kat örtülere bürüdük de Sevgili’nin ayan beyan güzelliğini göremez olduk ha!?…
Vuslat, bütün örtülerin kalktığı, bütün perdelerin yırtıldığı yerdeydi oysa ve orada artık âşık diye bir şey yoktu,yalnızca sevgili vardı. Dünyada hiç kimse çalışıp çabalamakla vuslat hazinesine erişemedi;ama garip olan,hazineye erişenler yine de çalışıp çabalayanlar oldu. Hani dağlarda her koşan, aslan yakalayamaz;ama aslanı yakalayan da yine ardından koşandan başkası değildir. Belki her seven âşık olmaz ama her âşık mutlaka severek işe başlamaz mı!?.. Öyleyse sevmek, perdeleri kaldırmak için bir ilk adımdır, işte o kadar!.. Gerisi uzun bir yolculuk…Son noktada âşık, yine Camî diliyle,
”Aşkından başka arzum ve hevesim kalmadı. Yanmakta olan ateşe düşmüş çöp gibiyim. Kimse benim varlığımdan (benliğimden) nişan bulamaz;çünkü benden geriye ödünç kullandığım bir ismim kaldı.”
diyecek ve artık var olacaktır.
* Aşk…Kâinatın yaratılış vetiresini,özünü ve esasını oluşturmak bakımından başlangıcı ezel gününe dayanan ve ebede kadar süreceğinde şüphe bulunmayan macera… Gönülleri terbiye eden,ruhlara derinlik katan,dimağlara yükseklik veren bir hüzün ve neşe. Varlıkla birlikte var olan ve varlıkta en son yok olacak olan.”
* Biz gözümüzle bakarız; ama gören gönüldür…
Gönlümüzde aşk varsa, gözün gördüğü güzeldir…
* Sevmenin cinnet ile cennet arasında durduğunu kim bilebilir ?
* Aşk olunca gönüller birleşir, aşk olunca kıyamet koparcasına hareketlilik olur. Aşk olunca şimşekler çakar,rahmetler yağar. Âlemler kıyama kalkarsa aşktandır. Hastaların şifa bulması aşktandır. Aşk ile döner gökler,aşk ile durur kâinat. Aşk, Mecnun’dan Leyla’ya bir feryat, Mansur’dan dara bir sır, gözden kalbe bir yoldur.İllâ ki belalarına katlanmak gerek.
Taşlıcalı Yahyâ Bey’i(ö. 1582) dinleyelim:
Sabr etmeyen belâlarına aşkın anmasın
Nûş etmesin şarâbı kaçanlar humârdan
(Belâlarına katlanamayacak olanlar aşkın adını anmasınlar; “sonunda baş ağrısı var” diyenler, şarabı hiç içmesinler.)
* “Saray dediğin, gönül sultanının bulunduğu yer değil de nedir?..”
* “Âşık ile mum arasındaki yarış,gözyaşı dökme noktasında düğümlenir. Her ikisinin de sermâyeleri,akıttıkları gözyaşlarıdır. Âşığın aşkını ispatı,ancak gözyaşlarının çokluğu ile mümkündür. Akçeler gibi saçılan gözyaşları,onun aşkında ne derece zengin olduğuna delildir. Bu tıpkı mum damlalarının,akçe renginde akıp şamdanın dibinde birikmesine benzer.”
* Mevlâna’nın ifadesiyle,“aşk öyle bir alevdir ki,bir tutuştu mu maşuktan başka her şeyi yakar.” Çünkü onun coşkusu ve neşesi hiçbir dünyevî zevk ile izah edilemez. Âşık bu yolda harap vaziyettedir,kınanmışlığa aldırmaz. O varlıktan üryandır,dünyası ve maddesi yıkıktır. Gözü yaşlıdır ve bu yaşlar sevgili’yi göremeyince dinesi değildir. Onun derdinin dermanı,yine aşktır ve ondan şikâyet en büyük isyandır. Aşk öyle bir denizdir ki,dibi bulunmaz;öyle bir sırdır ki,her gönül kaldırmaz,ehli olmayanlara anlatılmaz.
* Âşık, her şeyden önce şairin ta kendisidir. Aşkında samimidir ve bu aşkın maddiyatla ilgisi yok gibidir. Gıdası üzüntüdür. Ömrü sevgiliden lütuf beklemekle geçer. Her anı sevgilinin hâli ile doludur. Sevgiliye ait küçük bir söz bile onu kendinden geçirtir. Canını sevgiliye verecek denli cömerttir. Ondan gelen her eziyete katlanır. Sözünde sadıktır. Çektiği eziyetlerle aşk işinde olgunluk kazanır.
Sahip olduğu yegâne varlık aşktır. Bu sebeple aşk yolunun bütün tehlikelerini canla başla kabul eder. Sevgilinin rakipler ile ilgilenmesi, onun için en büyük zulümdür. Yine de irade ve takdir sevgilinindir. Ona asla kızamaz.
Sevgiliden başka talih, felek, zaman ve rakipten de zulüm görür. Bu zulüm ile bazen sabahlara dek ağlar; bazen rintçe davranıp aldırış etmez. Ama meselâ uykuyu hiç tatmamıştır. Yakasını yırtar, kan yutar; denizler gibi coşar, ırmaklar gibi ağlar. Aldatılır, tuzağa düşürülür, hastalanır, yaralanır, aklını yitirir. Velhasıl başına gelenler defter ü divana sığmaz; baştan başa menfi özelliklerle doludur. Söylediği şiirlerde bu hâllerini terennümden gayri elinden bir şey gelmez. Buna rağmen o daima aşkı ister. Ahmet Paşa’nın (ö. 1497) dediği gibi:
Şol ömr kim sensiz geçer, ol ömr zayi ömr imiş
Bir can ki anın canı yok, ol can dahî can olmamış
* Malûm olduğu üzere aşk ateşi bütün riyaları, ikiyüzlülükleri, yalanları yakar yok eder. Riyanın olduğu yerde aşktan söz edilemez; bu olsa olsa birinin diğerini aldatmasından ibarettir. Gerçek aşkta ise insanın, değil riya gösterip yalan söylemesi, dilinin tutulup bir kelâm edememesi murat olunur. Aynı hâl, İlâhî aşk için de geçerlidir. Dolayısıyla tasavvuf ehli, riyadan kurtulmanın yolunu aşkın gücünde ararlar. Katı ve taş gönüllerin yumuşaması bu ışığa bağlıdır. O da insanı dünya bağlarından, alâyık kaydından kurtaracaktır. Yani bütün mesele,bir mum şulelendirebilmektir. O zaman insan,denizlerdeki balık, karanlıklardaki ışık kadar özgürdür. ”
* “Aşk ve sevgi… Tecellisi gönülde beliren, gönlü muhatap alan duygular… Buna, insanı anlamlandıran beşerî, İlâhî ve mecazî boyutta telvinler de denilebilir.
Belki biri diğerinin vasıtası,diğeri ötekinin hedefi. Asıl hedefe giden yolda kâh temrin,kâh oyalanıp aldanma…
Aşk ve sevgi… İçinde muhabbet, alâka, yakınlık, dostluk, meveddet, mürüvvet ve daha pek çok insanî hasletlerin gizlendiği dünya… Bazen şefkatin,bazen himayenin,bazen merhametin adı. İlâhî anlamda yalnızca bir hedefe, Sevgili’ye bakmak, beşerî anlamda ise aynı hedefe birlikte bakmak…”
* “Âşıkın işi kumar gibidir, o hep kaybeder,kaybetmeye mahkûmdur da. Aşk ki sevgidendir, ona muhalefet olmaz,belki uğruna feda olunur. Sevgiliden bir vuslat umuduna,âşık bin can fedaya hazırdır. O ki sevgilinin güzelliğini her yerde görmektedir, başkaları sevgili için “Yarın görünecek!” umudundayken onun bugünü yarın olmuştur. O sevgiliyi bulunduğu ateşlerin içinden seyreder, her anda ve her mekânda… Adıyla,hayaliyle,sözü ve hatta lakırdısıyla… Aşk bir ateştir ve âşık daima yanar,yakılır,erir. Denizden çıkarılıp ovaya atılan balık,belki tekrar denize ulaşırım diye nasıl çırpınır durursa, âşık da varacağı makama varmak için öyle çırpınır durur işte!..”
* “Bazıları her türlü güzelliğe âşık olurlar, gönüller her vadide dolaşır, her güzelde gözü ve gönlü kalır. Bazısı ulaşmayı arzulasın veya arzulamasın belli bir güzelliğe veya güzele âşık olur. Bazısı da yalnızca ulaşmayı arzuladığı kimseye âşık olur. Bu aşkların dereceleri de birincisinden itibaren giderek artar. Her güzele meyledenin sevgisi bölük pörçük ve cılızdır; sabit olamaz. Güzelde seçici davranan ise beşeri manada kendini aşk ile anlamlandırıp aşkın olgunluğuna yürür. Halbuki en bilinçli âşık, ulaşmayı arzuladığı kimseyi doğru seçen ve ona ulaşmayı isteyip bu umutta yaşayan âşıktır. ”
* “Hani bütün olumsuzlukların son ucu olumluya çıkar,hani bütün acıların ötesi mutluluğa açılır,hani trajedinin maverası komediye dönüşür gibi… Aşkın azabı öyle bir acı idi ki sonunda hakiki âşıklara lezzet vermeye başlardı. Aşktan bahsetmek evet,azaptı ama azabın bir de lezzet anlamı vardı. Bütün acıların sonunda mutluluğa açılan bir geçit mutlaka bulunurdu.”
* Aşk ezelde bir merhaba idi; hala ki odur!
* Ezelde harekete geçen eşya ebediyete sevgiyle yürüyecektir. Göklerde, yerlerde ve ikisi arasında ne varsa sevgiyle vardır.Gökler sevgiyle dönerler,yıldızlar sevgi sayesinde yerlerinde durabilirler. Tıpkı kalbimizdeki sevgi yıldızları gibi… Bu yüzden dış yerine içi,suret yerine ruhu sevmek gerekir. Hayat ancak sevgiyle tatlıdır ve sevgilisiz dünyada hayat sürmek beyhudedir.
* “Sevgisiz bir kalp cehennemin ta kendisidir!..”
* “Âlemde sevgiden büyük bir umut da, sevgiden öte bir korku da yoktur. Sevgiliden korkmak, korkunun en yüksek derecesi, sevgiliden umut etmek umudun en yüksek kertesidir. Sevgilisi olmayan biri, yaşadığını sansa da yürüyen ölüden ibarettir!…”
* Her kaçışın hasret gibi, gurbet gibi , firkat gibi, terk etmek gibi, gözden çıkarmak , vazgeçmek gibi fedakarlıkları vardır…
* Uzun bekleyişlerin kalbe yansıyan ihtilalleri olur.
* Gönül ki içinde ateş yanar,sakın onu avuç içi kadar yürek ile ölçüp bir kandil sanmayınız…Gönül ki bir ülkedir ve yangın bir uçtan bir uca bütün kentleri yalayıp yutmaktadır.
* Kalpte ne varsa, dudaklardan o dökülür.
* Derviş, bir kucak elma ile bayırlar aşan bir genç kıza rast gelmiş bozkır sıcağında. Yorgunluktan al almış kızın yanakları.
“Nereye gidersin? Ne doldurdun kucağına?” diye sormuş.
“Kaç tane?” diye soruvermiş derviş.
Usulca kırmış elindeki tesbihi derviş…
* Hep böyle davranır, yüzünü bana döner,kalbiyle gülümser, benim kalbimden geçenleri aynıyla bilirdi. Adımlarımı hızlandırıp elini tutmak istedim, o da gülerek adımlarını hızlandırdı. Ona ilk vurulduğum,kuzuları otlattığımız, sevdasına düştüğüm günlerdeki gibiydi. Bana, “Can Yunus!” dedi yine, parmağını kalbimin üzerine koyarak:
“Burası kalbimin en değerli yeridir. Burada siyah bir nokta vardır. Canın canı,sevenin cananı buradadır. O nokta, kurumuş bir damla kandan ibarettir. Adına sevda denir, siyaha çalan rengi yüzünden ona sevda derler. Bütün tecelli denizleri,bütün aşk ve ihtiras fırtınaları işte o bir damla kanın içinde dalgalanıp çırpınır. Aşırı sevgi bu damlayı tahrip edip dağıtırsa parçaları bütün vücuda dağılır. ”
* Dünya sevgisine gönlünün kapılarını kapatan bir insan,maddeten zengin de olsa sureta fakir gibi yaşar;onun zenginliği iç dünyasında görülür. Mamafih nice fakirler de vardır ki dünya peşinde koşmaktan yorgun,bitkin ve perişan olmuşlar; hırsları yüzünden asla mutluluk bulamamışlardır. Bu açıdan bakıldığında zühd zenginliğin, dünyaya rağbet de fakirliğin sebebi olur. Çünkü dünya öyle bir gölgedir ki, kişi ona arkasını dönünce peşinden gelir de, kişi onun peşine düşünce hep önünden kaçar.
* Taçlı,denizin kokusuyla karışan akşamın kızıllığı içinde bana gülümsemiş ve sormuştu: “Cennet nedir Kamber Can!
”Sevginin hüküm sürdüğü kalptir efendim!…”
“Peki cehennem nedir?”
“Sevgisiz bir kalp cehennemin ta kendisidir!..”
“Hmm!.. Sevgiye dair bir sır da ben söyleyeyim mi?”
“Elbette! Çok isterim!…”
“Sevgi,ezelden kanat çırpan bir kuştur;buraya gelmiştir ve ebede uçmaktadır. ”
Bu söylediğini bir müddet düşündükten sonra fikrimi söyledim:
“Ben sevginin ne olduğunu hiç durmadan anlamaya çalışıyorum. O benim için bazen ruhta parlayan bir güneş oluyor;bazen o güneşte görünen bir ruh. Yani o henüz açıklanamayan bir şey.İnsan onu ancak hissederse tanır. ”
“Bu söylediğin doğru olmayabilir. Çünkü onu hissedebilmenin hakikati,sevginin derinleşmesinden sonradır. Sevgi aşka dönüşürse o vakit hissediş başlar. Öyle ki güzelin gözü kendi cemaline kapalıdır;sevenin aşk aynası olmayınca kendi güzelliğinin mükemmelliğini temaşa edemez. İşte bu yüzden sevgili için her zaman bir seven gerekir ki sevgili kendi güzelliğini görebilsin,farkına varabilsin. ”
“Ama hiçbir kimse,sevginin kendisi için gizleyip getirdiği armağanı bilmez ki!..”
“Elbette!.. Ama seven sevginin hem avcısı hem de avıdır. ”
* Mahrem düşüncelerle perdelenen odalarda ya ezel ya ebed olur ; aşk kayıp giderse dünyadan ebed kıyamet olur ; sevgisizlik gelir, dünya cehennem olur.
* “Gül bahçesinde yatıp uyuyan kişi, bir an evvel uyanmayı ister. Fakat zindanda uyumuş olan,ebediyen uyumaktan yanadır,çünkü uyanırsa yeniden zindana düşmüş olacağını bilir. ”
* Bir çoğalmadan ibarettir aşk, bir coşmadan, kabarmadan, büyümeden ibarettir… Devamlı artmayan bir duygunun aşk olması ne mümkün?
* Beni aşkın yağmur olup yağdığı zamanın aşka kurulduğu aşkın zekat olarak verildiği coğrafyalara götürsünler istiyordum. Aşk ile yoğrulmak, aşktan yorulmak istiyordum.
Ayinini tamamladıktan sonra bitkin düşen bir aşk dervişi olmak istiyordum ve bütün ayinlerim aşk dairesinde dönmekten ibaret olsun istiyordum Leyla’nın hasreti, hicranı, firkati içimi yaksın ve ahımın kıvılcımlarından gökler tutuşsun istiyordum…
* Âh…Tek hece Bütün Lisanlarda aynı olan mânâ…
Bir elif ardından bir he… Allah adının ilk ve son harfi… Elif ve he ile yanmış aşk…
Zora tahammülü güzel bulanlara değil; güzele tahammülü zor bulanlara yazgılıdır âh…
Güneşi izleyen bulut gizleyebilir mi hiç varlığını güneşin; acıyı saklayan tebessüm ya saklayabilir mi hiç vücudunu acının?
Dokunulunca en ince teline içindeki sızının bülbül durabilir mi şeydalanmadan ta mahşer olunca?… Her nereye bakarsa gördüğü âhtır aşkın; âh elinden niyaz için mescide girse dahi…Minaresi elif kubbesi he dir çünkü camilerin…Ve hala elifin bağrı şerha şerha kan ve hala iki gözü iki çeşme he nin…
Her bir nefes ki âh ile geçmez günah imiş…
Ve sözün düğümü ;Âh mine-l aşk!…
* Güneşe bakınca ağlayan birinde irade söz konusu mudur? Kim güneşe bakar da gözleri yaşarmaz ki? ”
* Bir bütün idim ben Leylâ ile. Sense Leylâ’yım diyorsun. Sen Leylâ isen eğer; beni yakmaya hayalin yeter, takatim yok sana kavuşmaya. Varlığı olmayan bir zerreye aynadan ne fayda? Canım gideli hayli zamandır, cismindeki bir başka candır; bir özge candır. Sensin beni benden ayıran, uzaklaştıran. Ben yokum, senin tecellin var. Vuslatının ağır yükünü kaldıramam ki. Önceleri sen vardın, şimdi ben yok oldum. Manevi dünyamda dostum daima sensin. Dış görünüşe değer verme bahsi ortadan kalktı artık. Gönül çok önceleri sana koştu canım seninle gitti. Şimdiki canım Leylâ’ya değil, Mevlâ’ya yönelik. Bir’lik yolunda seninle olmam, yanarım. Şimdi, gözümün nuru, gönlümün aydınlığı! .. Ben maskaralığa nam salmışım nam salmışım bari sen bu yola girme. İçinden çıkma namus perdesinin. Mecnun olan benim; bana yaraşır delilik, kınamışlık. Şimdi git, aşk töresini, âşıklık geleneğini, maşuk gidişatını bozma. Gir şimdi, ey vefalı! Açtırma kötü söz arayanların dudaklarını; sakız verme dedikodu arayanların ağızlarına. Beni aramaya çıktığını âleme bildirip deliliğine ferman yazdırma. Kimse seni burada görmeden git. Ben ki varım; sen içimdesin, bunu bil! ..
* Dünya edebiyatlarında gül ile bülbül hemen hemen daima birlikte anılmış, bilhassa Doğu edebiyatlarında bu konuda sayısız alegorik eserler üretilmiştir.
Hangi Doğu şiirini okusanız gülün hemen yanı başında bir bülbüle, bülbülün olduğu mekânda bir güle rastlarsınız. Bu yüzden biz bülbülsüz bir gül şiiri yazılmış olduğunu sanmıyoruz. Bütün o şiirlerde bülbülün en belirgin vasfı ise sabırsızlığı, derbederliği, pır pır uçuşu, o daldan bu dala konması, gülün çevresinde dur durak bilmeden hareket etmesidir. Fuzuli’ye göre “Derde yok sabrı onun her lahza bin feryadı var (Hiçbir kapıda durmaz, her dakika bir başka feryad içinde)”dir. Muini’ye göre ise
Her nalede bir nahl-i güle kondu safadan
Her çığlığında coşkuyla bir başka gül fidanına konan, her nağmesinde bir başka makama geçen bir bülbülün tasviridir bu.
Peki, bülbülün bu aceleci tavrı, bu çığlık çığlığa binlerce makam dolaşması, her nağmeden ve her daldan ayrı ses vermesi nedendir? Gönlünde sönmeyen aşk ateşiyle bağ ehlini uyutmaması, canından bezdirmesi, sabırsızlığı ve yaygaracılığı ile eleştirilere uğramayı hak etmekte midir? Güllerin açtığı mevsimde gül bahçesinde yuva kurup sonraki zamanlarda çekip gitmesi bir yana, gece gündüz gülşenin sakinlerini mest etmesi, onları işten güçten alıkoymasına ne denilebilir? Ya o sadık âşık edasıyla bin bir sıkıntılara katlanıp bağrını kanatan dikenlere aldırmayışı? Sevgili edindiği güle ulaşma adına binlerce dikene sabır göstermeye mecbur kalışı ve bu yüzden ağlayıp inlemesi? Ve her seher bülbülün açılışını görmek üzere geceler boyunca uykusuz kalması? Bütün bunlar nedendir?!..
El-cevap: Bülbül görünüşte güle âşık olmakla birlikte hakikatte onun manasına vurgundur. Çünkü Bizim Yunus’un ifadesiyle “Gül Muhammed teridir”. Çünkü Kainatın Efendisi, Mi’rac’ta sıkıntıdan terlediği sırada yanağından dökülen bir damla terdir ki güle koku vermiştir. İbrahim peygamberin Nemrud tarafından ateşe atıldığı sırada yanında beliren bülbül hatırına alevin korlarından yaratıldığı halde Mi’rac’a kadar koku taşımayan gül, ta o vakit Muhammed kokusuyla kokulanmıştır. Bülbül, o gün bu gündür, daldan dala koşar şarkı söylerken sanki güle şunları söylemektedir: “- Sen Rasul’ün yakınlığına sahip olduğun için ben senin çevrendeyim. Hakikatte ben sana değil, Sevgili’nin manasına âşıkım. Bütün çiçeklerin hepsinden güzel kokman işte bu mânâdandır ve ben de sendeki o kokuyu derleyip toplamak üzere daldan dala çırpınıp durmakta, koşup yorulmaktayım. Değil mi ki bahar kısa, senin de ömrün az, elimi çabuk tutmam lazım!..”
Bu siir ondan utaniyor
Posted in güzel sözler on Mayıs 1, 2012| Leave a Comment »
Mağradan mı çıktı,
Posted in güzel sözler on Ocak 7, 2012| Leave a Comment »
Ey güclere hakim olan ve dilediginde her türlü ahvali evirip ceviren Allah’im ! Halimizi en güzel hale cevir.Ey kalbleri istedigi duruma getirmeye kadir olan Rabb’im, bizim kalblerimizi sana itaate bagla, huzurunda kalmak üzere tesbit et. Her halimize sahit oldugunu unutmayan, sana kavusmayi özleyen kalbler olarak sabit kil.
Ey darda kalanlarin imdadina yetisen Rabb‘im , bizi birbirimize düsme derdinden kurtar.Ey kendisine siginanlari himaye eden Rabb‘im, dünya ve ahirette pismanlik getirecek hallerden bizi koru.
Ey hayat veren, ey yarattiklarinin hayatini devam ettiren!..Ey yüceler yücesi!..Ey göklerin ve yerlerin yaraticisi!.. Ey mülkün sahibi!..Ey kendisinden baska hicbir ilah bulunmayan Allah'im!.. Ben senden kalblerimizi ve gözlerimizi marifet nurunla aydinlatip hayat vermeni diliyorum.Erisilmez lutuf ve kereminle hacetlerimizi yerine getirmeni diliyorum.Kudretinle fitne ve fesattan muhafaza kilmani niyaz ediyorum. Lutuf ve inayetinle dertlerimizi gidermeni,hastaliklarimiza sifa vermeni niyaz ediyorum.Helal kildiklarinla yetinip haram kildiklarindan uzak tutmani istiyorum.Allah'im bize yeterli ol ve baskasina el acmaktan muhafaza buyur. Allahim!… Allahim!… Allahim!…Bizim Efendimiz,Rasulümüz,Sefaatcimiz Muhammed ( SAS ) hürmetine duamizi kabul buyur.
Ey bütün alemleri yaratan ve idare eden, merhametlilerin en merhametlisi Allah'im, günahlarimizi affetmeni, belalardan emin kilma fermani cikarmani diliyoruz..Seni kula yakisir sekilde bilmeyi, sarsilmaz bir inanca sahip olmayi diliyor, senin rahmet ve magfiretine siginiyoruz.Bizi kapindan geri cevirme.
Efendimiz Muhammed'e , onun aile efradina ve dostlarina Rabb'imin rahmet ve magfiretini diliyorum.Nebilere ,Rasullere selam olsun.Hamd,alemlerin Rabb'i Allah'adir.
Ey Hacetleri yerine getiren Allah'im,
Ey Dualara icabet eden Allah'im,
Ey Dereceleri yükselten Allah'im,
Ey Müskilleri halleden Allah'im,
Ey Bela ve musibetleri geri ceviren Allah'im,
Ey Hastalara sifa veren ,dertleri gideren Allahim,
Ey Korkanlara emniyet veren Allah'im ,
Ey Ne yapacagini bilemez olanlara yol gösteren Allah'im,
Ey Sapkinlara hidayet eden Allah'im,
EY Günahkarlara merhamet eden Allah'im,
Ey Yardim isteyenlerin imdadina yetisen Allah'im;
Ey Yardim edenlerin en hayirlisi olan Allahim,
Ey El acanlarin dileklerini yerine getiren Allah'im,
Allah'im,düsmanlarimizi, millet ve din düsmanlarini kahret.Rahmetinle dualarimizi kabul buyur.Peygamberimiz Muhammed'e ( sas ) onun aile efradina ,ashabina rahmet ve magfiret diliyoruz.Diger Nebilere ve Resullere selam olsun.Hamd ve sükür alemlerin Rabb'i olan Allah'a mahsustur.