“Şelaleyi fotoğraflamaya gelmiştik” dedik. “Yanlış zaman evlatlar, Mart ayında geleceksiniz ki suyun kudretini o zaman görün bir de siz” demişti bize. “Suyun bu kadar bol olduğu yerde su değirmenleri de vardır herhalde Necati Amca?” diye sormuştum. “ Olmaz mı evlat, hem de altı taneydi, ama şimdi hiçbiri kalmadı” dedi kısık sesli bir hüzünle. Neden kalmadı gibi gereksiz bir soru sorulamazdı tabii o anda! “Geçim nedir Necati Amca?” diye sorduğumda, duraksamadan “siyez, arpa, buğday, fiğ, mallar için de çatal siyez ekeriz” diye cevap verdi.“Hayvanlarınız büyükbaş mı?” “Evet, ama eskiden koyun ve keçilerimizde vardı. Yasaklandı uzun zaman önce. Keçiler gidince de orman içimize kadar girdi. Şu karşı yamaçlar hep bodur çalıydı keçiler varken, bir ağaç komazlardı buralarda” diyerek bir çırpıda yakın geçmişi özetleyivermişti. Siyezden söz açılınca ekşili pilavı anmamak olmazdı. Elbetteki biliyordu bu yerel ama dünyalara bedel lezzeti, hem de en alasından. “Sonbaharda hasat biter, siyezleri kırmak için değirmene giderdik. Yanımızda cabalarımızda olurdu, çünkü iş bitti mi hemen orada pişirip yerdik.” diye bize bu yemeğin ritüelinin olduğunu anlatıyordu. Siyez derken düğene, düğenden dirgene kelimelerimiz uzanıyordu. “ hasat zamanları sapla samanı ayırması, onları tarlaya serip, rüzgârı bekleyip de gökyüzüne savurması zevkliydi” diye mutlulukla geçmişini de anıyordu Necati Amca.