"Her genç kızın hayaLinde bir gün evLenmek vardır" derler hani, nasıL yaLan! Her gün onlarca hayal kuran, duyduğu gördüğü her şeyi denemek isteyen ben "bir gün evleneyim, düğünüm şöyle olsun böyle oLsun" diye planlar yapmadım. Düğünler çok klişe, çok birbirinin aynısı şekilde yapılmaya devam ediliyor. "Kır düğünleri" ilk başlarda farklı bir konseptti, hepimize ilgi çekici ve sıradışı gelmişti, amerikan filmlerindeki atın üstünde çıplak ayaklı gelinlerle bir bağlantı kurmuştuk... Sonra "kır düğünleri" de yaygınlaştı, sıra dışılığını yitirdi. Derkeeen Nişantaşı'nda "Wedding Plus" diye bir mağaza açıldı. "More than just a wedding" sloganıyla... Ve sattıkları şeylere bakınca, onları kullanmak istedim, yani ben bile evlenme hayali kurdum. Sırf o neşeli t-shirtlardan giymiş bir adamla, jartiyer danteli takmış olarak kikirdeşme görüntüsü bile süperdi.
Mantar pano hem çok işlevsel, hem de çok dekoratif bir parçadır. Üzerine fotoğraflar veya renkli öğeler asılırsa, bir odanın en dikkat çekici parçası haline geliverir. Bir de benim gibi "yapılması gerekenler" listelerini, unutulmaması gerekenleri göz önünde tutmak için kullananlar vardır bu panoları. Bugün oturdum, sorumluluk ve görevleri çağrışıran bu panoyu daha bakılası hale getirmeye çalıştım. Eski tokalardan ve dağılmış takılardan elde kalan parçaları iğnelerin üzerine yapıştırmak panonun görüntüsünü epeyce değiştirdi.
Ben ve kahvem ,) Starbucks'ın yılbası spesyalleri Flunk ekibi ve muziklerindeki dinginlik hakkında ipuclarını veren album kapakları: "for sleepyheads only"
Ben en çok last.fm’in “trip-hop”, “chill out”, “female vocal” seklinde etiketlediği müzikleri sevdiğime karar verdim. Böyle yorulup da eve geldiğimde, ayakkabılarımı bile çıkarmadan kahvemi hazırlayıp, “happy relax mood” olarak isimlendirilmiş klasör içine doldurulmuş bu mp3’leri son ses çalmaya başladığımda, bütün yorgunluğum, kafa karışıklığım ve endişelerim buharlaşıyor. Yüzümde kocaman bir gülümsemeyle kanepeye atıyorum kendimi. Ama hani Coldplay’in, Travis’in filan şarkıları dinledikçe sevilir. Ne kadar çok dinlersen o kadar çok anıyla bağlantılanır, o kadar anlamlı hale gelir. Bu müzikler öyle değil, sıkılıyorsun bir süre sonra, o yüzden devamlı yeni bir grup veya kişi keşfetmek, playlisti güncellemek lazım.
Starbucks'ın kırmızı yılbaşı "cup"larına da sadece yılbaşında yaptığı Toffee Nut Lattesi'ne de bayılıyorum. Koyu kıvamlı espresso bazına eklenen karamelize fındık şurubu, sıcak süt ve üste eklenen kremadan oluşuyor. Yummy! Gün bitim ritüeli: Eve gelirken Starbucks'tan kocaman bir Toffe Nut Latte almak ve onu mideye indirirken Flunk dinlemek. =) Tepkiler: Etiketler:
Markalı kıyafet için ölüp bitenler vardır. Kıyafeti / ayakkabıyı / aksesuarı beğenip beğenmemelerinden çok markasının adının yeterince iyi olup olmaması önemlidir. Tommy Hilfiger'i hatta DKNY'yi bile markadan saymaz; Prada, Dolce & Gabbana, YSL ve türevleri olsun isterler. Hiç bir zaman onlardan biri olmadım; ama bir işte bir ay çalışıp, tüm paramı bir MiuMiu çantaya yatırabilirim bir gün. Prada'nın çıtır markası MiuMiu'nun çanta ve çizmelerinin sıkı takipçisi ve beğeneniyim. "Yeterince çok" (?!) parası olmayan brandkolik.lere müjde: http://www.originalseconds.com/ Şu dergilerde, gazetelerde sık sık gördüğümüz "cemiyetin tanınan simaları" olarak adlandırılan kişilerin giymediği kıyafetleri 2.el olarak buradan satışta. Pek bir merakla oturdum bilgisayar başına, çok büyük hayal kırıklığına uğradım. Çoğunun orjinal olduğuna imkanı yok inanmam, bir kısmı da ne kadar orjinal olursa olsun pazardan alınmış havasında. İlk önce MiuMiu'nun çantalarına baktım, tam bir fiyasko. Salı pazarından alınan taklitler bile bunlardan güzel yahu diye homurdanarak ayakkabılara geçtim. Tam altı sayfa bilmemkaç yüz ürün inceledim, çoğu gerçekten zevksiz. En güzellerini de yukarıya koydum. Yukarıdan aşağıya: marc Jacobs (388 YTL), Gucci (238YTL) , Chole (175 YTL), Bakers (215 YTL). Satılan her üründen kazanılan paranın bir kısmının TOÇEV'e bağışlanıyor olması güzel tabii; ama "neden sadece bir kısmı?" diye düşünmeden edemiyor insan. Bir de bu markaların arasında H&M elbiselerinin ne aradığını da merak etmedim değil doğrusu. =)
Zamanında kapak olmuş herkese üç soru sormuşlar. Bunlardan biri de "5 kelimeyle İstanbul'u nasıl tanımlarsınız?" İşte cevapları: koca bir tarihi barındıran, aynı içindeki insanlar gibi yıpranmış, özensiz, yine de inatla her gece ışıl ışıl parlayan, kalabalık bir şehir. ( Ahu Türkpençe)
Yeşil, mavi, gri, siyah, beyaz ( Tan Sağtürk) Tepkiler: Etiketler:
Film için iki farklı son hazırlanmış. Biri çarpıcı, etkileyici ve mutsuz son. Diğeri sündürülmüş, abartılmış, “mutlu sonlar” ile dalgasını geçmiş bir mutlu son. Ben filmi festivalde izlediğimde, yönetmen çıkıp, hangi sonu daha çok beğendiğimizi sormuştu. Garip bir şekilde -ben dahil- herkes mutsuzu tercih etmişti. Hangi son ile biterse bitsin, çok çarpıcı, çok nükteli, çok zekice ve çok eğlenceli bir film. Kesinlikle bir kere daha aşık oldum. Tepkiler: Etiketler:
"Çok farklı bir tarzı var, bıkmadan usanmadan 100 sene dinlenir." durumu yok. James Blunt'ın bunalıma girmemiş versiyonu. Ses yumuşacık, telaşsız söylüyor, şarkılar bıcır bıcır... Bir süre sonra sıkabilir, ama o zamana kadar keyifle dinlenebilir. PS: Kendisi bir de 87liymiş, aferim yahu!PS 2: Ayrıca güzel dudakları varmış. hımmm... PS 3: PS I Love you filminin soundtrackinde de var kendisi =)
lEğer bir gün insanlık yeniden kurulacaksa, yeni bir hukuk inşa edilecek ise eğer, insanlığın yeni mevzuatında “kalbi cürümlere” de yer verilmeli mutlaka. Selamı alınmayınca kendini enayi gibi hisseden birinin dava açma hakkı olmalı. Söz verip de gelmeyenler, sevip de en olmayacak anda çekip gidenler, iş yerindeki entrikalar, dostluklarda yenen kazıklar; her birinin cezası olmalı mutlaka. Ezik hissettiğin anda tazminat hakkın doğmalı ezik hissettirenlere karşı. Yeni insanlığın yeni okullarında gençlere rüzgarlı havalarda kibritle sigara yakma temrinleri yaptırılmalı. Eğer hala kadınlar ve erkekler için ayrı müfredatlar uygulanacaksa, oğlan çocuklarına kadınların kafa karışıklığından, kız çocuklarına da erkeklerin onları nasıl anlamayabileceğinden söz edilmeli. Müzik derslerinde, bazı şarkılardan, o şarkıların yarattığı aptal cesaretinden korunmayı, o cesaretle edilen yanlış telefonları etmemeyi öğretmeliler. İçince pişman olacağın şeyler yapmamayı, yapsan da ertesi gün pişman olmamayı uygulamalı derslerde ele almalı öğretmenler. İşten nasıl kırılır onu anlatmalılar üniversitelerde. Öfkelendiğinde boğazında düğüm olan cümle nasıl söylenir, ağlama gelip de böğrüne oturduğunda sesin titremeden nasıl konuşulur, iş yerinde birine aşık olunursa durum çamurlaşmadan nasıl halledilir… Bu gibi işlere bakmalı yeni üniversiteler. Master programları olmalı daha karmaşık konular için. “Bir adam en az acıtarak nasıl terk edilir?”, “Daha az sevdikçe daha çok seviyormuş gibi yapmak nasıl becerilir?”, “İnsan kendi var oluş enerjisini kaybettiğinde kendi gücüyle buluşmak için ne yapmalıdır?” , “Kalbin tamirinde nerelerden faydalanılabilir?” gibi başlıkları olmalı akademik tezlerin. Kendilerini geliştirmeye meraklı olanlar, artık dil kurslarına, tenis kurslarına falan değil de başka türlü kurslara gitmeliler. Tartışma grupları kurulmalı, Rita Hayworth’ın o filmde “put the blame on mame” şarkısını söylerken neden aniden striptiz yapmaya başladığını tartışmalı insanlar. Böyle bir ruh halinin Can Yücel’in “Sidikli Kontes” şiiriyle ilgi olup olmadığını. Merlene Dietrich’in nasıl olup da diğer kadınlardan daha güzel görünebildiğini konuşmalı genç kadınlar; böylece belki güzel kadın olmaktan ziyade “atmosfer mimarı bir kadın” olmanın daha kıymetli olduğunu anlarlar. Humphrey Bogard’ın neden Casablanca’nın son sahnesinde Ingrid Bergman ile gitmediğini anlamalı insanlar ve bu kadar klas davranabilecek hale gelmek için ne yaralar kazındığını etine. Ya da “Vesikalık Yarim” filminde İzzet Günay ile Türkan Şoray’ın raflara beraber konserve dizdikleri sahnenin üzerine gidilmeli. Birbirinden çok başka iki insanın birbirlerine, beraber konserveler bozuluncaya kadar beraber yaşama sözü vermesinin ne dehşet verici bir cesaret gerektirdiğini anlamalı herkes. Bugün bir yerde bir çocuk ölüm kalım savaşı verir gibi kesirleri ezberlemeye çalışıyor mutlaka. Onun korku dolu yüzünü, o yüzün yıllar sonra başına gelecekleri düşündükçe…
Bunun şimdilik tek istisnası: Kings of Convenience. Bir grubun bütün albümleri baştan sona bu kadar mı dinlenir olabilir! Norveçli iki adam, çok basit, çok sade, çok yumuşak bir müzik yapıyorlar. Bu albümlere de "quiet is the new loud" gibi iddialı isimler koyuyorlar. Ve dinleyenin tüm ruh halini değiştiriyorlar.
Asmalımescit'te lezzetli yemek yiyememe, güzel içki içememe gibi bir sorun yaşamak olası değil, karşılaşılabilecek en büyük sorun "sığamama". Üç kişiden fazlaysanız ve Asmalımescit'te olmak istiyorsanız eyvah! Dün on kişilik ekibimizle Parantez'e de Otto'ya da sığamadık ve böylece "get in to our groove" sloganlı Groove'u keşfetmiş olduk. Otto'nun karşı komşusu olan bu mekanın üst katı, sakinliği ve genişliği ile kalabalık gruplar için kurtarıcı. Gece yarısından sonra da masalar toplanıp, müzik ve dans ortamına geçiş yaplıyormuş, biz o kısmını henüz göremedik. "Ohooo her yer de dolu" diye isyan edildiğinde, hafif bir müzik eşliğinde huzurlu bir ortamda muhabbet etmek isteyenler için kurtarıcı.
Son reklam sloganları "in an absolut world". Ve bu sloganla yaptıkları reklamlar yine harika! Eskiden gazete kuponlarıyla alınan ansiklopedi boyutlarındaki kadın dergilerinde en çok kendisine baktırtan, "keşke billboardlarda alkol reklamı yasak olmasa, şehir bu reklamlarla dolu olsa" dedirten reklamlar bunlar. Benim favorilerim devasa baloncuk çıkartan bacalı fabrika ve kusursuz adamın parçalarını birleştirmeye çalışan kadın. =)
Üstelik insanın aklının ucundan geçmeyecek bazı yerler gerçekten güzel yapıyor bunu. "Bier und wein" sloganlı Havelka'ya gidip de çikolatalı sufle yemek kimin aklına geLir mesela?! Gitmeli, yemeli. Yummy! Çikolatalı sufle yerken aldığım hazzın boyutundan sonra "ben normal miyim yahu" diye korkup internetsel bir araştırma yaptım. Ve başlangıçta tırnak içinde bir alıntı yaptığım cümleyle başlayan , "Çikolatalı sufle masum bakışlı ama güzel kalçalı bir kumraldır, tabakta durduğu gibi durmaz, durmasın, duramasın" cümlesiyle biten "çikolatalı fetiş objesi" adlı şahane bir yazı buldum. Sufle yenilmeli ve bu yazı okunmalı!http://nick-fallin.blogspot.com/2007/11/ikolatal-feti-objesi.html