Doğu Endonezya'da neredeyse tüm genç annelerin yurtdışında çalışmaya gittiği alanlar var. Endonezyalılar bu toplulukları “annesiz köyler” olarak adlandırıyorlar. BBC'den Rebecca Henschke geride kalan çocuklarla tanışmaya gitti.
Anasayfa Dünya 'Annesiz bir köyde' büyüyen çocuklar
Admin Tarih: 2019-05-12 Saat: 11:53:46
Güncelleme : 2019-05-12 11:53:46Bu içerik 587 kez okundu.
Annesi onu büyükannesinin bakımına bıraktığında Ely Susiawati 11 yaşındaydı.
Ailesi az önce ayrılmıştı ve genç ailesi için annesi Martia'yı sağlamak için Suudi Arabistan'da yerli yardımcı olarak görev aldı.
Ely ile ilk tanıştığımda, okulda son yılındaydı. Annesi gittikten sonra ne kadar sefil olduğunu söyledi - ve ayrılığın hala acıttığı açıktı.
“Okuldaki aileleriyle arkadaşlarımla görüşürken beni çok acılatıyor. Annemin eve gelmesini umuyorum” dedi.
“Annemin uzağa gitmesini istemiyorum. Kardeşlerime bakmasını istiyorum.”
Ely'in kasabasında - Wanasaba, Doğu Lombok'ta - yurtdışında çalışmanın genç annelerin çocuklarına daha iyi bir yaşam sağlamak için yapması gereken bir şey olduğu kabul edildi.
Buradaki erkeklerin çoğu çiftçi ya da işçi olarak çalışmakta, kadınların yurtiçi işçi ya da yurtdışındaki bakıcıları olarak yapabileceklerinin bir kısmını kazanmaktadır.
Köy, motosikletlerin geçmesi için yeterli genişlikte ara sokaklarla ayrılmış, yolların yakınında sıkıca dolu evlerden oluşuyor ve ardından arkalarında görünüşte sonsuz pirinç tarlaları var.
Anneler gidince, geniş aileler ve kocalar çocuk bakımı için devreye girer - ve buradaki herkes birbirlerinin çocuklarına dikkat eder.
Fakat herhangi bir çocuğun ebeveyne elveda demesi acı vericidir.
Karimatul Adibia'nın annesi bir yaşındayken gitti, bu yüzden birlikte yaşadıkları bir zamanı bile hatırlayamıyordu.
İlköğretim okulunu neredeyse bitirene kadar annesi, onu görmek için eve seyahat edebildi.
Fakat bu aşamada Karimatul, teyzesine, onu büyüten kadının annesi olarak baktı.
“Kafam karıştı,” diyor Karimatul.
“Annemin ağladığını hatırlıyorum. Teyzeme“ Kızım neden benim olduğunu bilmiyor? ”Dedi.
BBC World Service'in Belgeselinde Geride Kalmak Göç sonrasında yaşayan ailelerin ve toplulukların hikayesini anlatıyor
BBC World Service'de 12 Mayıs Pazar günü 03:06 ve 14:06 BST'de ve 15 Mayıs Çarşamba günü 09:06 BST'de dinleyin. Veya iPlayer’a yetişmek
Belgesel podcast'ini de indirebilirsiniz .
Karimatul'un teyzesi onun fotoğrafı olmadığını ve tüm Karimatul'un annesinin adı ve adresi olduğunu bildiğini söyledi, bu yüzden anlaması zor olduğunu merak etmesi hiç de şaşırtıcı değildi.
Karimatul, “Onu çok özlediğime dair bu zorlayıcı duyguyu hissettim, ama aynı zamanda, genç yaşımdan beri beni terk ettiği için kendimi kızdırdığını hissettim” dedi.
Şimdi, saat 13: 00'te, her gece annesini görüntülü olarak çağırıyor ve birbirlerine sık sık mesaj atıyorlar ama bu hala zor bir ilişki.
“Annem şimdi mola vermek için eve geldiğinde bile, halamla kalmak istiyorum. Benden onunla kalmamı istiyor ama daha sonra geleceğimi söylüyorum.”
Baiq, Teyze ile Karimatul
Teyzesi Baiq Nurjannah da, sadece biri kendi olmak üzere dokuz çocuğu daha yetiştirdi. Diğerleri, çalışmak için yurt dışına giden kardeşlerinin çocukları.
“Yaşlı anne olarak adlandırıldım” diyor gülerek.
Şimdi 50'li yaşlarında sık sık gülümsüyor ve alhamdülillah diyor ki , neredeyse her cümleyle Allah'a şükürler olsun.
“Onlara farklı şekilde davranmıyorum” diyor. “Kardeşler gibiler ve eğer hastalarsa ya da bir şeye ihtiyaçları olursa, alhamdülillah , onlar için orada olabilirim.”
Kadınlar 1980'lerde Endonezya'nın bu bölgesinden çalışmak için yurtdışına seyahat etmeye başladılar.
Yasal koruma olmadan kötüye kullanıma açıktırlar. Tabutlarda eve gelen insanların hikayeleri var. Diğerleri, işverenler tarafından çok ağır bir şekilde dövülmüş ve ciddi yaralanmalara maruz kalmıştır. Bazıları eve ücretsiz olarak gönderildi.
Ve bazen anneler zorla veya rızaya dayalı cinsel ilişkilerden doğan daha fazla çocukla eve gelir.
Bunlar, genellikle hatıra çocukları - ana oleh-oleh olarak adlandırılır .
Karışık ırk olduğu için köylerde göze çarpıyorlar.
On sekiz yaşındaki Fatimah, bazen dikkatini sevdiğini söylüyor.
“İnsanlar genellikle bana şaşkınlıkla bakıyorlar. Farklı gözüküyorum. Bazıları“ Ah, çok güzelsin, çünkü Arap kanın var. ” Bu beni mutlu ediyor "diyor gergin bir kahkahayla.
Ancak göçmenlerin hak grupları, hatıra çocuklarının okulda sık sık damgalandığını ve alay edildiğini söylüyor.
Fatimah, Suudi Arabistanlı babasıyla hiç tanışmadı, ancak çocuklarıyla evde kalmasını sağlayarak, annesi parasını gönderdi. Sonra uzun zaman önce öldü. Ondan sonra, hayat zorlaştı, bu yüzden Fatimah'ın annesi Suudi Arabistan'daki başka bir iş için yeniden ayrıldı.
“Annemin ayrılmaya karar vermesine neden olan şey, küçük kardeşimin her zaman“ Ne zaman bir motosiklete para kazanabileceğiz? ”Demesiydi. Fatimah, insanları yeni bir cep telefonu kullanarak görünce “Ne zaman böyle bir şey yapabiliriz?” Derdi ”diyor Fatimah.
Gözyaşıyla devam ediyor: "Annem Suudi Arabistan'a gitmeseydi, yaşayacak paramız olmazdı."
Akşam namazı çağrısı köyün dört bir yanına yayıldıkça çocuklar camiden, Endonezya'nın kolonisi olduğu Hollandalılar tarafından inşa edilen geniş eski bir eve girdiler ve basamaklarda renkli sandaletler yığını bıraktılar.
Her durumda, ebeveynlerinden biri veya her ikisi de yurtdışında çalışıyor ve yerel kadınlar ve göçmen hakları grubu tarafından yönetilen bir okul sonrası kulüp için buradalar.
Çocuklar içeri girerken, parlak başörtülerinde ve kontrol edilmiş saronlarda öğretmen, ebeveynlerinin bulunduğu ülkeleri listeler. "Malezya, Suudi Arabistan, Singapur, bu bir Arap, bu bir Malezya" diyor.
Ev, iki oğlu küçükken Suudi Arabistan'da çalışmaya giden Suprihati'ye ait.
O ödedi duygusal bir kumar oldu, diyor.
"Sıkıntılarımın payıyla karşılaştım ama en iyisi oldu."
Oğullarını liseye sokacak kadar para biriktirebildi ve şimdi rahat bir hayat sürüyor. Artık oğulları onu desteklediği için çalışmak zorunda değil.
Ancak bunun ne kadar zor olduğunu bilerek, bu destek grubunu geride bırakılan çocuklar için yeni bir aile oluşturmak umuduyla kurdu.
“Bir akraba tarafından bakılmakla büyümek, annenizi etrafta bulundurmaktan çok farklı. Bu farklı bir sevgi. Çocuklar geri çekilme ve güvenlerini yitirme eğiliminde” diyor.
Evinde okul sonrası sınıfların bir fark yarattığını söylüyor.
“Onları ev ödevleriyle destekliyoruz ve gerçekten öğrenmek istediklerini görüyoruz. Akıllı sınıf diyoruz ve şimdi onlar okuldaki diğer çocuklar ile aynı.” Gerçekten başarılı olduklarını görüyoruz. ”
Yuli Afriana Safitri bu geceki sınıfa geç geliyor - beş kardeşi var ve onlar için yeni bir yemek hazırladı.
Yardım ettiği eski büyükannesi öldü, bu yüzden genellikle aşçı diyor, ya da bazen babası.
Annesi en küçük kız kardeşi bir yaşından küçükken ve bir süre para gönderdiğinde gitti. Sonra tüm iletişim durdu - talihsizlik yaşadığını düşünmese de.
Wanasaba'daki diğer çocuklardan farklı olarak, Yuli Afriana Safitri, ayrılık acısından muzdarip görünmüyor.
“İnsanlar bizim için üzüldüklerinden gerçekten nefret ediyorum. İnsanlar 'Annen etrafta yokken fakir bir şey' demekten hiç hoşlanmıyorum. Buradayım ve genç kardeşlerime bakıyorum ve hiçbir şeyden mahrum olduğumuzu hissetmiyoruz! " o bana söyler.
“Genç kardeşlerim annemi hiç hatırlamıyor ve onun için asla ağlamıyorlar - her zaman babaya dönüyorlar. Bulaşıkları pişiriyor ve yıkıyor.
Gururla bana okulda her zaman sınıfının zirvesinde olduğunu ve Endonezya donanmasına katılmak istediğini söyledi.
Endonezya'daki göçmen işçilerin üçte ikisinden fazlası kadındır ve eve gönderdikleri para, yeni neslin daha önce sahip olamadıkları şeyleri hayal edebildiği anlamına gelir.
Ely Susiawati, annesini dokuz yıldır görmedi, ancak annesinin ücretleri, şimdi ailesine üniversiteye giden ilk kişi olduğu anlamına geliyor.
Bölgesel başkent Mataram'da bir üniversitede İslami finans okuyor ve annesinin yaptığı fedakarlığı anlamaya geldiğini söylüyor.
“Gitmemiş olsaydı, ders çalışamazdım. Bu hayatı yaşamayı mümkün kılıyordu. Annemle her zaman gurur duyuyorum. O harika bir kadın! Annemden daha güçlü bir kadın yok. "
Şimdi her zaman WhatsApp veya Facetime'da konuşuyorlar.
“Ona her zaman nerede olduğumu söylerim ve ondan dışarı çıkması için izin isterim. Şahsen görüşmeyiz, ancak sürekli temas halindeyiz. Annem hayatımda olanlarla ilgili her şeyi bilir.”
Şehrin büyük camisinin verandasında annesine videoyla sesleniyor, böylece onunla konuşabiliyorum.
Martia, Suudi Arabistan'da işlerin iyi olduğunu söylüyor. Çalıştığı aile naziktir ve ona iyi bir maaş ve zamanında ödeme yaparlar.
“Ailemiz için işler kolay olmadı ve mücadele etmek zorunda kaldık” dedi.
“Elbette Ely'i özlüyorum, ancak durumumuzun gerçeği ayrılmak zorunda olduğumuz anlamına geliyor. Onunla, çok sıkı çalışma biçimiyle inanılmaz derecede gurur duyuyorum.”
Ely derecesini bitirdiğinde eve geleceğini söyledi. Bu yaklaşık üç yıl içinde olacak, Ely ekleyerek bir gülümsemeyle ekler.
Ona Ely'in onun harika bir kadın olduğunu söylediğini söyledim.
“Ah, bunu duyduğum için beni çok mutlu ediyor” diye gülüyor ve gözlerindeki gözyaşlarını gördüğümü düşünüyorum.
Telefonu bırakan Ely, kariyer yolunun farklı olacağı konusunda ısrar ediyor.
“Eğitim eksikliği, ebeveynlerimizin ayrılması gerektiği anlamına geliyordu ve bu yüzünde büyük bir tokat - sürekli uyandırma çağrısı. Yurtdışında çalışmaya başlarsam, oraya gönderilmeyeceğim - gidip iş anlaşmaları yapacağım! "