2008'in son günü diyerek, kasvetsiz bir şiir...
Damda gezen, beyaz kedinin tıkırtılarını duyduk
sobadan çıkan çıtırtıları, bir kenara koyup
tıkırtıların peşine düştük..
Kedi, karşı dama atlayıverdi hızla,
Sobadan çıkan çıtırtıların, bir benzeri midir dedik?
kedi gidince karşı dama
tıkırtılarda diner sandık,
Damda gezen, beyaz kedi olmadığına
tıkırtılarda, damda gezen beyaz kediye ait olmadığına göre,
damda gezen, kimin tıkırtıları bunlar ?
Sobadan çıkan çıtırtıları , koyduğumuz kenardan aldık
sobadan çıkan çıtırtıların çıtırtılarını, çıtladık.
Bir mıknatıs gibi “o”
belki minik bir iğne sen..
çekiyor seni, karşı koymak mümkün mü?
siyah kabanlı adam..
gördün ve başını çevirdin yine de,
“o” gülse, sevinecek olan sen.
ışığa koşan ateşböceği..sen
güneşten kanatları eriyen ikarus..sen
ne sözler duydun, başkalarının ruhunu okşayan
ne sözler duydun, seninse içini ısıtmayan!
yanından geçen herhangi biri
yaşamına öyle veya böyle
etrafında dolanıp dururken kelimelerin
dünyanın uydusu, ay sen!
hani, sen giderken
kal diyebilmeliydi insan..
takılı kaldı gözlerinde..
sessiz kelimeler büyüdü içimde..
S ö y l e m e d i m!
olduğun yerden bakıyordun, en anlamsız ifadenle.
Hızla akıp gidiyordu, gözünün önünden
eskimiş, değeri saklanan, artık bilinen sözler
gülüşü, içi aydınlatan yüzler
aynı o an tazeliğinde, yaşananlar..
ve son sürat, senden uzaklaşan
bir 365 gün!
giden bir aracın penceresinden görüyordun!
Her şeyi geride yıpranmış bırakırken,
umudu içinde barındıran
yeniden yaşa her gününü
Acemisiydim, o vakitler sevmemelerin..
geceye daha bir ağır çökerdi, kışın soğuğu
tek göz odalara sığınırdı bedenler
ışığa koşan pervaneler gibi
arası koşturmalar yaşanırdı, telaşlı
dizlerine yatınca, saçlarımı okşardı annem
uykuya geçişin, yıllar boyu en aklımda yer edeni idi
Acemisiydim, o vakitler duygusuzlukların..
uyku sarmadan soğuk sarardı, çarşaflarda
yorganın ayak ucundan,
ayaklarıma değerdi babamın elleri
“yine buz gibi” diyen üzüntülü sesini duyardım
üzerine tel konup, sabahlara kızarmış ekmek kokusu
tek küçük çizikle kesilip, akşamlara kestane kokusu
bir avuç fındığın kabuklarının çıtır çıtır soyulmasına karışan, o kavrulma kokusunu
yayan kömür sobası..
kiremit ısınırdı, o sobanın üzerinde..
kat kat bezlerle sarmalanıp
ayak ucuma yerleştirilirdi, usulca.
ruhum ısınır, hâlâ her hatırladığımda..
Acemisiydim, o vakitler yalnızlıkların..
sokak aralarında yaşayan çocuklarıydık, geçmiş zamanın
çığlıklara karışırdı, kahkahamız
merdiven boşlukları, düş evimizdi
kutular tencere, kap kacak
bir eski fatoş varsa birimizde, evin bebeği idi o
beyaz zarfların içinden,
içimi ısıtan kelimelerin değerini
birini özlemenin ve yazmanın anlamını, öğretendi
“tayin” kelimesinin anlamını çözemeden
önce başka bir ilçeye, sonra başka bir şehre giden
o ilk dostum.
Değişse de zaman,
Acemisiyim her daim, sevmelerin..
Tenhada unutulan, bir kuru yaprak gibi titriyor içimin sen'li zamanları..
"yıllar geçse de üstünden, bu kalp seni unutur mu?" diye soruyor, şarkılarım..
ne rüzgarlar eş, esip giden yanıma
ne yağan yağmurlar, gözyaşlarıma
ince bir hüzün yadigâr,
Gülüşünün ardında saklı içinin yangını
Derin değil sızı değil
Bir hastalık hali gibi dönüyor başın
hiçbir duygu sana ait değil şimdi..
bir o kadar yalnızsın
bir o kadar yılgın.
O tek yağmur damlası
bu kadar üşür mü?
gözlerimde biriken yaşlar..
hani, tam geçerken arka tarafa
o demire vuruşumdandır, dizimi..
ol(a)mayana değildir öfkem!
Elbet bitecek, herşey
günün getirdiği acılar sona erecek..
Dinle, bedeninin ve yüreğinin söylediklerini,
sana bir bir anlatışlarını dinle..
Ne çok inkar ettin, herşeyi
ne denli inatçıydın
ne denli gururlu!
ve alışacaksın yine de...
Belki, hiç farkına varmamayı seçtiğim bir gün..kulağımda yankılanmıştı dizeler, gözlerimin önünden geçmişti..ben aldırmazken.
Belki, bilinç altım saklamıştı..vakti geldiğinde içteki ona has duyguya sarılan, o en doğru kelime ile söylensin diye.
Duydum yada okudum..unuttum da, belki.
Yine de konuşur gibi, yazdım.
Yârene merhem olur, sanıyordun!
yâren'in kendisiydi "o"
kabuk bağlamana izin vermeyip, koparan!
Gölgem, sığınmış yeryüzüne
bulutların arasından ışıldıyor, yüreğim.
fırtınalar da paramparça.
birer çiğ damlası gibi düşüyor, yaşlarım.
Ruhum, bir yamaç dibinde titriyor
korunmasız bir yavru kedi.
Nasıl da kaynıyor düşünceler, volkanlar içinde
sıcak, yoğun ve şiddetli.
ben eridim, buzdağları gibi!
şimdi mi yeşerecek fidanım?
gölgem, sığınmış yeryüzüne!
ben hâlâ bendeyim, içimde.
ne isim kaldı, ne heyecan
birer birer gidiverdi dostlar
ne acıları kaldı, ne özlemleri
doğallıkla bırakıverdi yürek onları
bitti hüzünle düşünülen, anlar
kopmuş bağları düğümlemeden
kanamış yaraları sarmadan
yokolmuş sadakati sormadan
bırakıverdi yürek onları.
kayboldu yüzleri belleklerden
ne öpüş kaldı
el oldular ansızın
ne muhabbet kaldı
yürek unutuverdi onları!
02/1992 ait eski bir defterden..
heyecanla atan yürekler
güneş parlasa da, ısıtmıyor bedeni
tüm yapraklar, yerlerde..
hüzün, dilimizde bir şarkı
acının gözyaşları, henüz akmıyor.
ayrılık rüzgarları esiyor gibi
sonbahar, soluk soluğa
yüreğimiz, damla damla..
(kasım’dan bir gün..)
Kalemin ucundan sızan, duygulardı
derin bir iz düşümü oldu
yaraların, kabuğunu zedelemeden.
geçerken üzerinden şimdinin
sana/bana dair izler
kalemi tutan elimdi
not: nedense başlık bulamadım, bu sefer..