Nisan 2017 - EDA DEMİR | KİŞİSEL BLOG
Uzun bir süredir sivilce, akne problemi yaşıyordum. Bunun en büyük sebebi elbette cahilliğim diye düşünüyorum. Pek fazla sivilceler veya cilt problemleri hakkında araştırma yapmadım. Önemsemediğim için bu konu hakkında fazla kafa yormadım aslında. Özellikle lise döneminde ergenlikten kaynaklandığını düşündüğüm büyük bir sivilce problemim vardı. Kız lisesinde olmanın verdiği rahatlıktan ve sevgilimin olmamasından dolayı dış görünüşümü umursamadığım için sivilcelerim de çok önemli değildi benim için. Tabi artık bu dönemde lisedeki bütün kızlar 30 yaş sendromu yaşayan kadınlar gibi davrandığından onlar kesinlikle önemsiyorlardır, tek bir sivilceyi dahi. Bu nedenle kendi sivilce maceramı hem genç arkadaşlara yönelik hem de sivilce problemi yaşayan herkese yönelik yazıyorum.
Ben üniversiteye geçtikten sonra kendi görünüşümle ilgili bazı şeyleri kusur olarak görmeye başladım ve bundan dolayı bunlardan kurtulmak için araştırmalar yapmaya başladım. İlk sırada elbette sivilce problemi geliyordu. Bununla alakalı yaşamış olduğum şu anıyı da anlatmak istiyorum. Yine muhteşem okulumun uzakta oturanları umursamadığı bir vize günüydü. Sabah saat 9'da sınav vardı. Zar zor uyandım ve yüzümü yıkayıp üstüme bir şeyler geçirip çıktım evden. Gram makyaj yoktu ve saçım yataktan kalktığım gibiydi. Yüzümde sivilceler vardı, sivilcelerden kaynaklı kızarıklıklar vardı fakat aşırı değildi. En azından ben aynaya baktığımda bu konuda o kadar da kötü hissetmiyordum. Neyse sınavdan çıktım eve dönmek için metroya bindim. O sırada aynı sınıfta olduğumuz bir kız grubu da aynı metroya bindi ve çaprazıma geçtiler. Ben kulaklığımı takmış kitabımı okuyordum fakat müziğin sesini okuduklarımı anlamak için kısmıştım. O sırada kızların arasında geçen bir muhabbete şahit oldum. Bana bakıp " Asla bu şekilde sokağa çıkmazdım. Mutlaka makyaj yapardım, fondötenle kapatırdım." gibi bir konuşma yaptılar aralarında. O an bu konuşmadan etkilenmedim fakat eve geldiğimde bunun üzerine düşündüm. İnsanların dış görünüş hakkındaki genel kuralları gerçekten oldukça keskinmiş. Bunu fark ettim. Cilt problemlerinden utanmak, fazla kilolardan utanmak... Bunlar var olmaması gereken duygular. İnsanlar birbirlerini dış görünüşlerine göre yargılamayı ve bunları bir kusur olarak görmeyi bırakmalı. Çünkü bunun ciddi psikolojik bir sorun olduğunu düşünüyorum. Özellikle dış görünüşü hakkında kendini güvende hissetmeyen kızların, rahatça onun kusur olarak düşündüğü şeyleri sergileyen insanlara olan tavrı şok edici. Lütfen öncelikle gerek sivilce gerek kilo ya da herhangi bir kusur olarak adlandırdığınız şeyin kusur olmadığını kabul edin. O gün ben aynaya baktığımda kusur olarak gördüğüm şeylerin kusur olmadığını ve bundan utanmam gerekmediğini söyledim kendime. Sivilcelerimi kapatmam gerekmiyordu, göbeğimi saklamam gerekmiyordu. Lütfen öncelikle bu konuda kendinizle anlaşın.
Özgüven kısmını hallettikten sonra neler yapmalıyız? Ben ilk iş olarak bir dermatologla görüştüm. Siz de öncelikli olarak bir cilt doktoruyla görüşün. Problemlerimden bahsettim ve durumumu anlattım. Doktorum cildimi inceledikten sonra bana çeşitli kremler verdi. Ve ben bu kremleri uzun bir süre aksatmadan her akşam kullandım. Özellikle çoğu kişinin bu noktada bazı sıkıntıları var. Verilen kremlerin işe yaramadığını ve birçok doktora göründüğünü söyleyen arkadaşlarımız mevcut. Dolayısıyla şu bilgiyi asla akıldan çıkarmamak gerek. Sivilce pek çok nedenden kaynaklı olabilir. Vücudumuzun iç dengesiyle alakalı bir sorunun sebebi olabilir ya da tamamen cildinizdeki fazla yağla ve gözeneklerle alakalı olabilir. Bu nedenle sivilce tedavisine başlamadan önce sivilcenin neden kaynaklandığını bulmaya çalışmak gerekiyor. Sivilcenin nasıl ve neden çıktığına genel olarak baktığımızda vücudumuzdaki toksinleri atamamaktan kaynaklandığını görebiliriz. Bu nedenle yüzeye sivilce adı verdiğimiz şekilde çıkıyor. Vücudumuzdaki toksinleri dengeleyerek işe başlayabiliriz. Bu da yemek düzenimizi rayına oturtmaktan geçiyor. Açıkçası ben beslenme düzenimi sağlıklı bir rutine dönüştürdükten sonra sivilcelerimde azalma gözlemledim. Çoğu doktor sivilcelerin yemekle bir alakası olmadığını söylüyor. Fakat yine de size önerim beslenme düzeninize dikkat etmeniz gerektiği... Özellikle antioksidan besinleri daha çok tüketin. Beslenme düzeninizi sağlıklı ve antioksidan yiyeceklerle oluşturduğunuzda sıra spora geliyor. Dediğim gibi sivilcenin ana nedeni bedenimizdeki zararlı toksinleri atamamaktan kaynaklı. Ve bu toksinleri en iyi terleme yoluyla atabiliriz. Bu nedenle düzenli bir şekilde spor yapmak cildinize oldukça iyi gelecektir. Sporun vücudumuz için oldukça yararlı olduğunu göz önünde bulundurursak iç düzenle alakalı sorunları da sporla beraber def edebiliriz diye düşünüyorum. Özellikle sağlıklı beslenme ve düzenli spor ikilisi bütün sorunlarınıza çözüm olacaktır.
Cildimizi tedavi etmek için uygulamış olduğumuz beslenme ve spor tekniklerinin yanında cilt bakımına da dikkat etmek gerekiyor. Doktorunuzun vermiş olduğu ilaçları aksatmadan kullanırken cildi temizlemek gerektiğini de unutmayın. Mutlaka nemlendirici, tonik, cilt temizleme jelleri gibi ek ürünleri de kullanın. Bu noktada dikkat etmeniz gereken şey ne tür bir cilde sahip olduğunuz... Bunu size doktorunuz zaten söyleyecektir. Cildinizde fazla yağ salgılanma gibi bir durum varsa ona göre ek ürünlerinizi alın ve uygulayın. Amacınız bu noktada yağı dengelemek olsun. Eğer kuru cilde sahip iseniz amacınız güzel bir şekilde nemlendirmek olsun. Yağlı bir cilde sahip fakat doktorun verdiği kremlerden ötürü kuruluk yaşayan arkadaşlarım için kullanmış olduğum bir nemlendiriciyi paylaşmak istiyorum. Daha çok cildi rahatlatan bir ürün. ( Bioderma | Sebium Hydra)
Bunun yanında yağlı ciltler için olan bir nemlendirici daha kullanın. Makyaj yapma kısmında da sivilce problemi yaşayan arkadaşlarımın dikkatli olması gerekiyor. Özellikle cilt ürünlerinde... BB krem asla kullanmayın. Fondöten kullanmak istiyorsanız eğer organik ve bitkisel olanları almanız sizin için daha iyi olacaktır. Siz yine de çok fazla kullanmamaya çalışın ve fırçalar, sünger gibi ürünlerin temizliğine daha çok dikkat edin.
Cildinizi hem içeriden hem de dışarıdan desteklemeye başladığınızda sabırlı davranmanız gerektiğini de unutmayın. Hiçbir krem bir haftada ya da bir ayda etkisini göstermez. Yine aynı şekilde uygulamış olduğunuz düzen etkisini hemen gösterip sivilceleriniz bir anda yok olmaz. Benim tavsiyem bir yıl boyunca size söylemiş olduğum düzeni devam ettirmeniz... Bir yılın sonunda hiçbir değişiklik yoksa doktorunuzla konuşup ilaç tedavisini deneyebilirsiniz. Fakat en azından bir yıl boyunca düzenli bir şekilde kremlerinizi kullanın, cilt bakımınızı yapın, beslenmenize dikkat edin ve spor yapın. Bunun yanında güneş kremi kullanmayı asla unutmayın. Kış veya yaz hiç fark etmez. Her gün güneş kremini kullanın. Bu sivilcelerin ize dönüşmesini engelleyecektir. Sivilcelerinizi asla sıkmayın ve ellemeyin dememe gerek yok sanırım. Sakın bunu yapmayın!
Ben size anlatmış olduğum her şeyi yaklaşık bir yıldır uyguluyorum. Düzenli spor yapma olayı hariç. O bir iki aydır var. Cildimde büyük bir iyileşme gözlemlediğimi söyleyebilirim. Hiç sivilce çıkmıyor artık diyemiyorum fakat sadece regl dönemlerimde sivilce çıkarıyorum. Onun haricinde pek sivilce çıkmıyor. Sivilce çıkan bölge ise genelde çenem oluyor. Normalde yüzümün her noktasında sivilce çıkar iken şu anda yalnızca regl dönemlerimde çenemde çıkıyor. O da bir iki tane... Sivilce tarlasından bir iki tane sivilceye düşmek benim için büyük bir başarıydı açıkçası. Ama genel olarak sivilce problemini sürdürdüğümü söyleyebilirim hala gerektiğinde doktorumun vermiş olduğu kremleri uyguluyorum ve cilt bakımıma dikkat ediyorum. Yüzümde izler kaldı, şu an bunları gidermeye çalışıyorum. Fakat çok ciddi ve kötü değil. En azından beni rahatsız etmiyor. İlaç kullanmadan çok ağır bir tedavi görmeden sivilcelerimden bu şekilde kurtuldum. Daha doğrusu epey azalttım. Umarım sivilce sorunu yaşayan arkadaşlarıma söylemiş olduğum şeyler yardımcı olur ve sorununuzdan kurtulursunuz. Önemli olan özgüven ve sabır...
Tutmak istediğim yıldızların altında
Son yürüyüşümü gerçekleştiriyorum.
Gökyüzünün dalgaları bana çarpmadan geçiyor ve
Evlerine gizlenmiş insanların
İçindeki anlamsızlık ile savaşıyor.
Ruhumu gökyüzüne vermek
Ve bendeki parçaları perdenin arkasından
Gizlice bakan gözlere ulaştırmasını istiyorum.
Teslim ettiğim kaderim,
Kuruyan birkaç damla kan
İçi boş bir mahzen için miydi?
Acı çeken ruhuma bir bakın
Ve cevap verin bana.
Neden saklanıyorsunuz sinsi duvarların ardında?
Merakla baktığınız o gözler
Benim ruhumu gördükçe
Çığlık atıp kaçmak istemiyor mu
Demir parmaklıkların ardına?
Neden kabul ediyorsunuz gecenin hakimiyetini
Ve inkar ediyorsunuz güneşin yakışını?
Ve duyun ruhumu.
Ellerinizi açın ve koklayın parçamı
Kabul edin acıyı.
Görün kaybettiğim benliğimin
Bir kadının karnında saklanmış olduğunu.
Ve bir adamın o karnı bıçakladığını...
Sevgili GİZEM bir etkinlik başlatmış. Bu etkinlikten DEEPTONE sayesinde haberim oldu. Yazının başlığında da görmüş olduğunuz gibi bir film, bir şarkı ve bir kitaptan bahsediliyor bu etkinlikte. Böylece blog dünyası olarak bir sürü yeni şey öğrenmiş oluyoruz. Ben de bu ay çok sevdiğim film, şarkı ve kitaptan birini seçip yazı da sizlere anlatacağım.
Les Amours Imaginaires bu ay izlemiş olduğum en güzel film olarak tahtını korudu. Bu kaçıncı izleyişim tam olarak bilmiyorum fakat bende hala aynı etkiyi uyandırıyor. Çok sevdiğim Xavier Dolan'ın yönetmenliği ile diğerlerinden sıyrılan bir film olmuş. İlginç bir ilişkiye tanıklık ettiğiniz bu film gerek sahnelerin çekilme tarzı ile, gerek diyalogları ile aynı konuyu işlemiş filmlerden uzaklaşıyor. Bunda elbette yönetmenimizin payı büyük. Güzel müziklerle süslenmiş güzel sahnelerle ve doygun renklerle boğuluyor gözlerimiz. Sinemanın çılgın çocuğu Xavier kendisinden beklenilen düzeyde hoş bir iş çıkarmış anlayacağınız. Bazı kimselerin hoşuna gitmeyebilir, anlamsız bulabilir filmi. Fakat Xavier Dolan'ın tarzına yakın bir duruşunuz varsa filmden zevk alacaksınız diye umuyorum. Oyuncuların muhteşem oyunculukları ile şenlenen sahnelerle sizi baş başa bırakmak istiyorum. Özellikle yönetmenliğin yanında oyuncu olarak da yer almış olan Xavier kendisinden çokça övgüyle söz edilmesini hak ediyor. Fransız kültürünün güzel ögelerine dokunan ve o Fransız sinemasını bize güzelce yansıtan bu filmi daha kaç kez izleyebilirim bilmiyorum. Ama izlemeye devam edeceğim gibi gözüküyor.
Benim net bir müzik zevkim yok aslında. Tanımlamam gerekirse değişik tonlamalara ve seslere dikkat ediyorum. Melodinin " Deep Dark" tarzında olması genelde beni kendisine çekiyor. Şu aralar genelde " Dark Chill" tarzındaki şarkılara elim gidiyor. Melodinin beni sıkacak kadar yavaş olmaması ve başımı ağrıtacak kadar da yoğun olmaması gerekiyor. Bunun yanında türkü ve Türk Sanat müziklerini de dinliyorum. Özellikle 1960'lı yıllarda piyasaya çıkarılan Türk Sanat müzikleri listemde yer alıyor. Jazz genelde şarap içtiğim gecelerde bana eşlik ediyor. Günlük hayatta pek dinlemiyorum. Alternatif rock ise lise yıllarımdan beri listemdeki yerini koruyor. Özellikle Türkçe şarkılar " Alternatif Rock" kategorisinden çıkıyor. Çok fazla Türkçe pop dinlemiyorum, hatta hiç dinlemiyorum. Alternatif müzik stiline sahip Türk şarkıcılara yer veriyorum. Müzik hakkında çok fazla bilgiye sahip olmadığımdan yalnızca o an ruhuma hangi şarkı uyuyorsa onu dinliyor ve seviyorum. Asla katlanamadığım türler diye düşündüğümde ise aklıma metal, rap ve pop geliyor. Kesinlikle katlanamıyorum! Elektronik müziklerin çoğu da hoşuma gitmiyor. Ama yine de dinlerken beynim akıyormuş gibi hissetmiyorum. Bu ay dinlediğim en çok şarkıya gelecek olursak tek bir isim veremiyorum. Bu nedenle size spotify listemi sunuyorum. Nisan ayında en çok şu şarkıları dinledim: NİSAN
Bu ay okumuş olduğum kitapları düşünüyorum da içlerinden beni en çok etkileyen Uçurtma Avcısı oldu. Khaled Hosseini adlı yazarın yazmış olduğu bu kitabı yorumlamıştım. ŞU yazıya giderek kitap hakkındaki düşüncelerimi okuyabilirsiniz. İnanılmaz bir kitaptı. Kitabın üslubu ve yazım teknikleri hakkında çok fazla yorum yapamıyorum çünkü ben çevirisini okudum. İngilizce olarak yeniden okuduğumda bu tarz unsurların üzerinde durma şansım olabilir. Fakat çevirisi de kesinlikle kötü değildi. Herhangi bir hata veya anlam bozukluğu ile karşılaşmadım. Cümleler oldukça sade ve akıcıydı. Bu nedenle oldukça kolay okunabilir bir kitap olduğunu düşünüyorum. Akıcı olmasından ötürü sıkılacağınızı sanmıyorum. Hikayenin de içine kendinizi bıraktığınızda sayfalar sizi alıp götürecektir. Bu nedenle henüz bu kitabı okumamış herkese gönül rahatlığı ile tavsiye edebilirim. Konusu beni çok etkiledi ve Afganistan'ı biraz daha araştırmak istedim. Umarım böyle bir kadere hiçbir toplum, hiçbir insan mahkum edilmez. Oldukça üzücü...
Umarım önermiş olduğum şarkılar, film ve kitap hoşunuza gider. İyi eğlenceler...
Kısmen uzun bir aradan sonra hepinizi coşkuyla selamlıyorum. Bu coşkumun sebebi size kavuşmuş olmam değil yanlış anlaşılmasın, coşkumun sebebi sonunda internetime kavuşmuş olmamdır. Sonunda dualarım Tanrı'nın katına ulaşmış olmalı ki işkence dolu günler artık geride kaldı. Şükürler olsun!
Tamam tamam çok da abartmayalım. Alt tarafı bir hafta internetsiz bir yaşam sürmek zorunda kaldım. Peki, bu bir hafta boyunca ne mi oldu? Öncelikle Hayday adlı oyunumdaki hayvanlarım aç ve susuz kaldılar. Çiftliğim bensiz bir hayalet kasabasına döndü. Müşterilerim beni terk edip gitti ve mahallemdeki komşularımı yüz üstü bıraktığım için derbiyi kaybettik. Bir insan bunca felaketle nasıl başa çıkar he? Nasıl? İşte internetin gidişi böylesine büyük bir yıkım gerçekleştirdi hayatımda.
Şaka bir yana bu nasıl bir şeydi ya? Resmen internetsiz yarı ölüydüm. Nefes alamıyordum. Gruptaki bütün dedikoduları, ss'leri, önemli haberleri kaçırdım. İnstagram, Facebook, Twitter gibi sosyal medyalardaki gündemden uzak kaldım. Kim ne yapmış, ne yemiş, ne içmiş bilmeden bir hafta geçirdim. İlkel koşullara dönerek insanlarla sms ile anlaştım. MMS göndermeye çalıştım o bile internet lazım dedi. Allah'ın MMS işlemi için bile internet lazımmış internet!
Hayır canım ne demek internet bağımlısı? Sadece şikayetimi dile getiriyorum ben. İnternet bağımlısı falan değilim elbette. Yok yok değilim. Değilimdir yani. Değilim... Mi?
Evimin önündeki yol çalışmasının bir mağduru olarak zor geceler ve günler geçirdim ey dostlar! O lanet iş makinelerinden ve çamurlu yollardan gına geldi. Üstüne üstlük bir de internet arızasının bu saçma sapan çalışmadan kaynaklanmış olması beni iyice delirtti. Nereye şikayet ediliyorsa hepsine ettim. Bir tanesi bile şeyine takmadı. Benim huzurumu kaçıran yol çalışmasının sahibi trilyonluk bir şirket olunca tabi kimse umursamadı telefonda bağırıp çağıran çirkef kadını... Neyse sakinim.
İnternetsiz bir hafta oldukça zor geçti aslında. Öncelikli olarak kitaplığımda okunmayı bekleyen kitaplarla zamanımı geçirmeye çalıştım. Normalde okumaya başlayıp sıkıldığım kitabı iki saat içinde bitirmiş olmam durumumun ne kadar vahim olduğunu gösteriyordur herhalde. Kitapların bitmesiyle birlikte kendimi derin düşüncelere bırakmaya başladım. Yatakta uzanmış tavana bakarken aklımdan hayatımı, çevremdeki insanları ve ilişkileri geçirdim. Hayatımdan çıkarmayı düşündüğüm arkadaşlarımın üzerine yoğunlaştım. Onlar hakkında kendi içimde bir savaş verdim. Net bir karar verdikten sonra yakın olduğum insanlara döndüm. Şu anda zaten yakın olduğum bir tane arkadaşım olduğu için üzerinde çok düşünmeyip başka ilişkilere ve isimlere kaydı zihnim. Kendi ilişkilerimi ve içimdeki hislere odaklandım. Yapmış olduğum hataları ve pişmanlıklarımı düşündüm. Vicdanımdan yükselen seslere kulak verdim. Bunun üzerine birkaç harekette bulundum. Kısacası internetsiz geçirdiğim uzun bir süre kendime odaklanma fırsatı elde ettim. Bunun ne kadar mühim bir şey olduğunu kelimelerle ifade edemem. İnsanın kendini dinlemesi, incelemesi, analiz etmesi ve düşünmesi oldukça yararlı bir davranış. Bu uzun düşünme seansları sonrasında hayatımdan çıkaracağım isimleri belirledim, devam edeceğim yolu seçtim. İşin zor kısmı bunları başarmakta. Umarım ilerleyen zamanlarda vermiş olduğum kararları gerçekleştirir, o insanlarla arama ciddi bir mesafe koyar ve yeni başlangıçlarla yaşamımı mutlu bir şekilde devam ettiririm.
Bu bir haftayı okula gitmeyip evde geçirdiğimden sıkı bir diyete girme kararı aldım. Yediğim içtiğim şeylere zaten dikkat ediyordum fakat kilo vermeyi durduran bünyeme inat diyetimi daha da ağırlaştırdım. 60 kiloya kadar düştüm sayılır. Karın ve bacak egzersizlerine yoğunlaşarak her sabah evde 20 dakikalık sporumu gerçekleştirdim. İnternet olsaydı yataktan asla çıkmazdım. Danla'yı izleyip " Niye kilo vereyim beee!!" diye triplere girerdim. Sanırım internetsiz yaşamın bünyeme baya bir faydası oldu. Ruhuma da... Özellikle akşam asla odasından dışarı adım atmayan ben salona gidip sohbete katıldı. Tabi annem ve babam da internetin yokluğundan muzdarip bir şekilde koltuklara saplanmıştı. Zamanın geçmesi için sohbet etmek durumundaydılar. Ben de bu sohbete katıldım ve yapmadığım bir şeyi yapmış oldum. Salonda oturup ailemle sohbet etmek... İnternetin ve teknolojinin etkisiyle insanlar göz göze gelmeyi, karşısındaki insanla birebir iletişim kurmayı unutmuştu resmen. Ben de o insanlardan biri olduğumu itiraf etmeliyim. Bütün iletişimimi ekrana bakarak sürdürdüğümden bir insanla sohbet etmek nadir gerçekleşmeye başlamıştı. Asosyal ruhumu da bu bir hafta da oldukça aştım.
Belki de o kadar kötü değildir internetsiz yaşam sürmek. İnsanlarla iletişim kurmak, dışarı çıkıp nefes almak, yeni işlerle meşgul olmak telefona kapanmaktan daha iyidir. İnternetin içinde kaybolup unuttuğumuz benliklerimizi hatırlamak için düşünmek ve sorgulamak daha iyidir belki de. Bu nedenle herkese zorunlu veya isteyerek bir hafta boyunca internetten uzaklaşmalarını tavsiye ediyorum. Bana oldukça iyi geldi bu durum. Eminim siz de daha iyi hissedeceksiniz. Tabi bir haftanın sonunda telefona gelen bildirimlerin sağladığı mutluluğu ne sağlar bilemem...
Kaç yaşında olduğumu tam hatırlamıyorum ama bir doğum günümde babam tarafından bana pembe bir bisiklet hediye edilmişti. Çok fazla bisiklet istediğimi veya bisikleeeeet diye ağladığımı hatırlamıyorum fakat mahalledeki herkesin bisikleti olduğu için babam bana da almak istemişti. Sanırım diğerlerinin bisikletini bir tur sürmek isterken yakalamıştı beni. Bilemiyorum.
Doğum günü sabahı her şeyden habersiz uyanmış ve kahvaltımı yapmıştım. Anneannemin de bulunduğu aile içerisinde ufak bir kutlama ile gün benim için tamamen aydınlanmış oldu. Pasta önüme geldiğinde bir dilek tutmamı istediler ama herhangi bir dileğim yoktu. Şu yaşıma kadar üflediğim her pastada aynı dileği diledim. Çünkü aklıma başka bir dilek gelmiyordu. Sanırım bu küçüklükten itibaren içimde taşımış olduğum depresifliğimin bir kanıtı. Hayattan hiçbir beklentim ve isteğim yoktu, hala yok.
"Ailem ve ben hep mutlu olalım." gibi bir dilek tutup mumu üfledikten sonra zorla gülümsedim. Bu tarz olaylardan o zaman bile hoşlanmıyordum. Doğum günü kutlamaları bana hep acınası gelmiştir. Neden bir insanın doğduğunu kutluyoruz ki? Bu bence cenaze törenlerinden daha hüzünlü. İnsanın doğaya gelmesi ve bütün acılarla yüzleşmesi... Bir ömürlük süren işkenceye selam olsun demek gibiydi doğum gününü kutlamak. Ama yine de insan bu tarz günlerde hatırlanmak ve sevildiğini hissetmek istiyor. Klasik insan psikolojisi işte. Ben de her doğum günümde bu acınası hisse tutunuyorum. Birileri hatırlasın bugün doğdum, kutlasın, beni sevdiğini söylesin. Bilmiyorum neden böyle düşünüyor ve neden değer görmek istiyoruz.
O gün mumu üfledikten sonra babam ne diledin diye sordu. Ben de söylersem dileğimin gerçekleşmeyeceğini belirttim. O da gülümsedi ve ben zaten ne dilediğini biliyorum, balkona çık dedi. Yanımdan ayrıldığında salondaki anneme ve diğer kişilere baktım. Ne dilediğimi nereden biliyordu? Ayrıca dileğimin balkona çıkmakla ne alakası vardı? Annem balkona çıksana diye yineleyince ürkek tavırlarla balkona çıktım. Ardından aşağıda babamın pembe bir bisikletin ziline bastığını gördüm. "Bunu mu dilemiştin?" diye sordu yüzündeki kocaman gülümsemesiyle. Hayır diye cevap verdim sanırım. O an kısa bir şoka girmiştim. Böyle bir şey beklemiyordum. Bana bir şey almışlardı. Bana ilk defa bir şey almışlardı. Yani bu biraz abartı elbette. Kıyafet, yiyecek gibi şeyleri alıyorlar fakat benim için anlam ifade edecek bir şey almaları ilk kez gerçekleşiyordu. Bu nedenle üstümdeki şaşkınlığı atar atmaz aşağıya koşarak indim. Bisikletin yanına gittim ve ayrıntısıyla inceledim. Bisiklet kullanmayı bilmediğim için babam arkaya ufak iki tekerlek daha takmıştı. Dengemi kolayca sağlayabilmem için ve düşmemem için gerekliydi bu tekerlekler. Fakat şuan düşündüğümde bunun yanlış bir seçim olduğunu görüyorum. Bu bende bilmediğim bir şeye başlarken daha fazla korku ve güvensizlik hissetmeme neden oldu. Sürekli yanımda tutunabileceğim bir şey arar oldum. Bisikletin arkasına konuşlandırılmış o ufak tekerlekler gibi. Buradan ailelere sesleniyorum asla o küçük tekerlekleri bisiklete takmayın. İki tekerlekli bisikletleri nasıl dengeli bir şekilde süreceklerini öğretin yeter. Düşüp kalkabilir, kötü yaralar alabilirler. Fakat bu gerekli bir şey.
Bisikleti aldığımda gerçekten mutlu olduğumu söyleyebilirim. Çocukluk hatıralarımda ki ilk ve tek mutluluk... Mutlu bir anını anlat deseler aklıma hep ilk bisikletim gelir. Açık pembe rengi, ufak zili ve arkasındaki şapkaya benzeyen kutusuyla çok tatlı bir bisikletti. Onunla aramda gerçek bir bağ oluşmuştu. Fakat şuan bisikletin başına ne geldi hatırlamıyorum. Gerçi bisikletin başına çok şey geldi tabi ama nereye gitti bilmiyorum. Aslında o bisiklet garip bir şekilde benim hayatımı yansıtıyor. Onu aldığımdaki o mutluluk ve heyecan hayatımın dış görünüşünü özetliyor. Hiçbir sorun yokmuş her şey güzel ve eğlenceliymiş gibi görünen hayatımın derinliklerine girdiğinizde bin bir problemle karşılıyorsunuz. Tıpkı bisikleti sürmeye başladıktan sonra her gün bisiklet tamircisine gitmem gibi. Bisikletin sürekli bir parçası kopuyor ya da düşüyor ya da bozuluyordu. Sürekli tamirciye gidip parçaları sağlamlaştırıp değiştiriyorduk. Başlarda heyecanla ve severek kullandığım bisikletim bir süre sonra eziyet haline gelmişti. Sürekli zinciri atıyor, tekerleğinde problem çıkıyordu. Zaman geçtikçe bisikletin ilk gördüğüm gündeki gibi muhteşem ve mutlu bir bisiklet olmadığını fark ettim. Parçaları zorla birleştirilmiş hüzünlü bir bisikletti. O parçaların bedeninden kopup dağılmasını ve yok olmayı isteyen hüzünlü bir bisiklet.
Keşke bisikleti saklayabilseydim, çocuğuma falan hediye ederdim. Çünkü benim için anlamı oldukça büyüktü o bisikletin. Etrafta ne zaman pembe bir bisiklete binen kız çocuğu görsem duygulanıyorum. Aklıma o zamanlar geliyor. Yaşadıklarım ve çocukluğum gözlerimin önünde beliriyor. Hayat gerçekten garip diyorum. Gerçekten garip...
Siz ilk bisikletinizi hatırlıyor musunuz? 90'lar çocukları olarak bizim epey bisiklet maceramız olmuştu. Tabi şimdilerde çocuklar teknolojik bir dünya içinde yer aldığı için bu tarz sokak aktivitelerinden uzaklar. Bence onlara da muhakkak bisiklet sürmeyi ve maceralarını aktarmak lazım. Bu tarz eski sokak oyunlarını öğretmek bence çeşitli bilimsel eğitimlerden daha mühim. Daha özel ve değerli bir şey. Sonuçta bunlar da bizim oyun geleneklerimiz öyle değil mi? Yorumlara bisikletle olan anılarınızı bekliyorum.
Bugüne kadar asla kitap okurken duygulanıp ağlamadım ama bu kitap beni başından sonuna kadar her satırında hüngür hüngür ağlattı. Bu nedenle bu kitap hakkında biraz konuşmalıyız dedim.
Uçurtma Avcısı, Khaled Hosseini adlı yazarımızın ilk kitabıdır. 2003 yılında yayınlanmış ve oldukça başarılı bir işe imza atıp çeşitli ülkelerde çok satanlar listesine girmiştir. Bu kitabı bu kadar başarılı yapan neydi? O dönemin siyasi durumuna baktığımızda kitabın kurgusunda da geçen bir Afganistan dramı mevcuttu aslında. Medyadan yalnızca bombaları, patlayan evleri, dağılmış sokakları görüyorduk. Gerçi ben o sırada baya küçüktüm ve bütün bu olanları anlamakta güçlük çekiyordum fakat o mahvoluş tablosu hala gözlerimin önüne geliyor. Dolayısıyla insanların kalbine dokunan ve o yıkılmışlığa değinen sahneleri barındırmasıyla Uçurtma Avcısı Amerikan yayın evlerinin gözdesi olmuştu. Çünkü insanlar asıl Afganistan'ın neye benzediğini ve o bombaların arasından kayıp giden hayatların ne derece önemli olduğunu bilmiyordu. Daha da ötesi orada yaşayanların da bir insan olduğundan habersizlerdi. Çünkü medya ve hükümet tarafından terörist, müslüman algılarıyla kör olmuşlardı. Bu bakış açısını kıran ve trajik hikayesiyle herkesi tek bir kalpte buluşturan Uçurtma Avcısı o zamanlarda oldukça gözde bir kitap haline geldi. Bugün Orta Doğu'da mahvolan hayatlara benzer bir hikayeye sahip aslında. Onları anlatacak ve bizi derinden etkileyecek bir yazar daha çıkar mı dersiniz? Bilemiyorum.
O dönemin siyasi durumunu bir kenara bırakıp kitabın içeriğine döndüğümüzde, hikayenin olağan bir şekilde başladığını görüyoruz. Yaşadığı yerde hatırı sayılır ve güçlü bir babanın oğlu olan Emir ve babanın küçüklükten beri arkadaşı, şimdi de hizmetçisi olan Hazara kökenine sahip Ali'nin oğlu Hasan. Bu iki karakterin arasındaki ilişkiye yoğunlaşarak Afganistan'ı ve çevresindeki hayatı anlamaya çalışıyoruz. Bu noktada kültürümüzün büyük benzerlikler taşıdığını fark ettim. İslamiyetin etkisi büyük elbette fakat Türk örf ve adetlerine benzeyen gelenekleri de gözden kaçırmadığımı itiraf etmem gerek. Bundan dolayı tuhaf bir yakınlık hissettim karakterlerle ve hayatlarıyla.
Hasan ve Emir çocukluktan beri aynı evde büyüdüklerinden derin bir arkadaşlığa sahipler. Fakat aralarında statüden kaynaklı bir mesafe de bulunuyor. Hasan Emir'in kahvaltısını hazırlayıp, kıyafetlerini yıkıyor. Sobasını yakıp onu rahat ettirmek için her sabah erkenden kalkıp işlerini yerine getiriyor. Fakat bunu yapmak zorunda olduğu bir iş olarak görmüyor. Hasan Emir'e büyük bir sevgiyle bağlı. Onu arkadaşı hatta kardeşi olarak görüyor. Dolayısıyla yapmış olduğu işleri arkadaşını rahat ve mutlu ettirmek için gerçekleştiriyor. Bu ilişkiyi okurken bir insanın başka birini bu kadar çok seviyor olması imkansızmış gibi geliyor kulağa. Fakat Hasan'ın Emir'e duymuş olduğu o hayranlık ve sevgi oldukça gerçekçi. Bu durum beni duygulandıran bir unsurdu. Çünkü sevginin hayatımdaki yeri büyüktür. Bir insanı gerçekten kendinden vazgeçecek kadar sevmek çok büyük bir hediye aslında. Şu zamanda hepimiz bundan kaçınıyor ve bunun kötü sonuçlar doğuracağını düşündüğümüz için tüm soğukluğumuzla hayatımıza devam ediyoruz. Oysa ki bir başkası için canını vermek, canından vazgeçmek bambaşka bir boyut, bambaşka bir derinlik...
Hasan ve Emir'in arasındaki ilişki 1975 yılında gerçekleşen bir olayın sonucunda korkunç bir şekilde bozuluyor. Ben bu olayı okurken o kadar kötü oldum ki kitaba devam edemedim, kenara kaldırdım. Üzerinden neredeyse 1 yıl geçti şimdi elime aldım ve bir günde bitirdim geri kalanını. O bölümü yeniden açıp okumadım bile. Bu tarz olaylar beni çok etkilediği için okurken çok kötü olmuştum. Ağlıyorum, üzülüyorum. Kendime bunun bir kurgu olduğunu hatırlatsam bile bu tarz olayları yaşayan çocuklar olduğunu bildiğim için üzüntüme engel olamadım. Spoiler vermemek adına konunun o kısımlarına hiç girmiyorum.
Emir'in babasıyla olan ilişkisi ise bana Türk toplumunu hatırlattı. Güçlü ve başarılı bir baba ve babanın istediği kadar güçlü olamayan bir oğlan çocuğu var elimizde. Dolayısıyla baba sürekli oğlandan utanıyor ve erkek adam gibi davranamadığı için çocuğu suçluyor. Emir ise babasına ve yaptıklarına hayran bir çocuk. Onun gibi olmak istese de olamayacağını biliyor. Bundan dolayı bir eziklik taşıyor ruhunda. Erkek adamın ilgilenmesi gereken futbolla lgilenmiyor, dövüşmüyor, hiçbir şeye ilgi duymuyor. Şiir yazmak, kitap okumak dışında. Bu tarz şeyleri bir erkeğin yapıyor olması tuhaf karşılığından Emir'in babası sürekli oğlu hakkında söyleniyor. Öte yandan Hasan ise sessiz olmasına karşın hakkını savunan, erkekliği ilgilendiren olaylarla ilgili bir çocuk. Bu nedenle Emir'in babası ile Hasan'ın arası daha iyi. Bu ilişkiyi kıskanan Emir hıncını sürekli Hasan'dan çıkartıyor. 1975 yılında gerçekleşen olayın ardından Emir Hasan'la ve babasıyla daha fazla yüz yüze kalmak istemediğinden bir oyun çevirip onları evden kovmaya çalışıyor. Ve istediği şey öyle ya da böyle gerçekleşiyor ve Hasan'la Ali evden ayrılıyorlar. Hikayenin bu noktasından sonra işin içine Afganistan'ın siyasi durumları da giriyor. Yavaş yavaş yabancı güçlerin işgali ve halkın huzursuzluğu gözler önüne seriliyor. Bundan dolayı Emir ve babası Afganistan'dan kaçıp Amerika'ya yerleşiyorlar. Orada kendilerine bir hayat kurmaya çalışıyorlar.
Hikayenin geri kalanını anlatmayı ve özetlemeyi doğru bulmuyorum. Bu nedenle burada hikaye anlatma kısmına son verip kitabı alın ve geri kalanını okuyun diyorum. Hasan ve Ali'ye ne oldu? Emir ve babası Amerika'da bir hayat kurabildi mi? Afganistan'ın durumu insanların hayatlarını nasıl etkiledi? 1975'de gerçekleşen ve herkesi birbirinden uzaklaştıran bu olay ne? Hikayenin bu kısmından sonraki olaylar dolaylı yoldan 1975'de yaşanan şeyle ilgili olduğundan anlatırsam spoiler kısmına girebilirim. Bu nedenle hikayenin giriş kısmını anlatıp sizi Uçurtma Avcısı ile baş başa bırakıyorum.
Bu kitabı gerçekten çok beğendim. Daha önce çok duymuştum adını, herkes önermişti. Fakat şimdi elime alıp okuyabildim. Gerçekten yapılan bütün övgüleri hak ediyormuş. Tabi klişe olan tarafları ve abartılmış noktaları var. Fakat ben bu kitabı okurken bu tarz hayatlar yaşayan çocukları düşündüğümden daha çok etkilendim. O savaş alanında bir yaşam sürdürmeye çalışan çocuklar... Yazık gerçekten. Onca hayatın bombaların sisi ardında kaybolmuş olması çok üzücü. Savaşları bu nedenle hiç sevmiyorum. Olan çocuklara oluyor. Masum hayatlar acı çekiyor hep. Umarım gelecekte birgün yok olur savaşlar ve ölen insanlar.
Uçurtma Avcısı kitaplığımdaki özel yerini almış oldu. Ve benim favorilerim arasına girdi. Aranızda hala okumamış olanlar varsa mutlaka okumalı ve bu tarz savaşları anlatan kitapları da araştırmalı. Çünkü ben öyle yapacağım ve yakın tarihte olanları daha iyi anlamaya çalışacağım. Umarım faydalı olmuştur kitabı merak edenler için. Hepinize iyi okumalar!
Sevgili DEEPTONE resmen aklımı okuyup bir mim etkinliği başlatmış. Geçenlerde "Neden ben bu etkinliklere dahil olamıyorum? Neden kimse beni mimlemiyor?" diye üzülürken bir baktım Deeptone beni bir mim etkinliğine davet etmiş. Bunu ilk defa gerçekleştireceğim için ve bunu Deeptone'un sayesinde yaptığım için çok mutluyum. Buradan ona teşekkürlerimi göndermeyi borç bilirim. Ve aramıza yeni katılmış bir isim olan YASEMİN IŞIK tarafından da mimlendim, etkinliğe dahil edildim. Bu nedenle ona da çok teşekkür ediyorum.
Mim etkinliğinin ne demek olduğunu bilmediğimi anlamış olacak ki Deeptone ŞU paylaşımında etkinliği ve detaylarını paylaşarak beni aydınlattı. İsteyen bu etkinliğin doğrusu nasılmış diyerek yazının aslına gidip bakabilir. Ben de elimden geldiğince kurallara uymaya çalışıp şu mim işini düzgünce gerçekleştireceğim.
Mim etkinliğimizin konusu marka... Dolayısıyla etkinliğe geçmeden önce markalar hakkında iki çift kelam edelim diyorum. Kendimden bahsedecek olursam büyük marka takıntılarım olmadığını söyleyebilirim. Adını duyduğumuz ve başarılı olduğuna inandığımız kuruluşların ürünlerinin daha kaliteli olduğuna dair taşıdığımız algıdan yoksun bir şekilde hayatıma devam ediyorum. Aldığım kıyafetlerin kaliteli ve istediğim tarzda olması giymem için yeterli oluyor. Genelde arka sokaklarda kalmış ufak yerlerden alışveriş yapıyorum. Bu şekilde zincir mağazalara gömeceğim parayı o küçük butiklerin tatlı sahiplerine vermiş oluyorum ve bu beni daha çok tatmin ediyor. Giyim kategorisi için dikkat ettiğim bir marka yok. Kafamdaki standartlara uygun olması yeterli diye düşünüyorum. Gıda ürünlerinde işin içine sağlık gibi bir faktör girdiğinden daha titiz davranmaya çalışıyorum. İçeriklerini ve onaylandığı kurumları inceleyerek bir karar veriyorum. Aynı zamanda güvendiğim, ürünleri sağlıklı koşullarda işlediklerini düşündüğüm markalar varsa elim onlara gidiyor. Bu noktada seçimim çok fazla reklamı yapılan en iyisidir değil kesinlikle. Araştırmalarımın sonucunda en iyisi neyse ona yöneliyorum. Diğer kategoriler için de aynı mantık geçerli.
Marka unsurunun ardında başarılı bir pazarlama tekniğinin yattığını unutmamak gerekir. Köklü kuruluşların daha iyi olduğu, çok fazla duyduğumuz isimlerin daha başarılı olduğu düşünceleri bir yanılgıdan ibarettir. Bu nedenle kategori ne olursa olsun konu tüketime gelince bilinçli bireyler olmaya dikkat etmemiz gerekiyor. Ne istediğimizi bildikten sonra yaptığımız alışverişler bizi daha çok tatmin edecektir. Özellikle gıda konusunda en çok tükettiğiniz neyse gidin ve fabrika ortamlarına imkanınız varsa bakın. Özellikle annelere bunu öneriyorum çünkü o küçük çocukların yediği şeyler çok önemli. Tüm sağlıklarını ve hayatlarını etkiliyor aslında. Bu durumun ne kadar mühim olduğunu köy hayatı ve şehir hayatı adı altında ayırıp inceleyebiliriz. Organik ve olabildiğince doğal beslenmek vücudumuza yapabileceğimiz en güzel şey. Ama herkesin imkanı olmadığından ufak da olsa yediklerimizin kaynağı ne, içinde neler barındırıyor bir bakmak lazım. Ve bunu marka algısından uzak bir şekilde yapmak daha doğru sonuçlara itecektir bizi.
Peki, hayatımızın her alanına dahil olmuş bu markalardan hangileri benim favorilerim arasında?
Problemli bir cilde sahip olduğum için çeşit çeşit cilt bakım ürünü denedim.Yüzümdeki yağı dengeleyen, güzel bir şekilde nemlendiren, canlılık veren ve rahatlatan gibi özelliklere sahip ürünlerin gerçekten işlevlerini yerine getirmesi çoğu zaman bir mucize. Ve sanırım ben bu mucizeyi Avene ürünlerinde yakaladım.
Kendilerini bir şirket olarak çok başarılı buluyorum. Piyasada zekice hareket ediyorlar ve bu durum onları bir adım ileriye götürüyor. Teknolojik mallar kısmında çok mu başarılı? Hayır. Fakat insan doğasını çözüp önemli olan karakteri değil güzelliği algısıyla iyi satışlar yapıyor. Reklamları ve pazarlama taktiklerine baktığınızda vurgulanan şeyin daima görsellik olduğunu görebilirsiniz. Bu nedenle beğenerek takip ediyoruz efendim.
Bu markaya karşı büyük bir hayranlığım yok fakat nedense bütün spor ayakkabılarım hep Nike markasına ait oldu. Spor eşyalarımın çoğu da öyle. Yani param olursa yılda bir taytlara 100 küsur veriyorum. Çok mu muhteşem? Hayır. Bu markadan niye alışveriş yaptığımı bilmiyorum bile. Ürünleri güzel, dayanıklı, indirimlerde uygun. Sanırım yeterli kriterler...
Siz markalar hakkında ne düşünüyorsunuz?
En sevdiğiniz üç markayı yorumlarda bekliyorum. Ve mim etkinliğinin gereğinden dolayı arkadaşlarımı bu yazıya etiketleyip onlardan da aynı konuda bir yazı yazmalarını ve favori markalarını anlatmalarını rica ediyorum.
Ece Evren ( Sanırım başkası tarafından çoktan etiketlendin ama olsun.)
Syrakusa Belafonte ( En az yüz kere bakarak yazdım ismini değiştirsen mi acaba??!)
Aklıma gelen ilk beş isimle bu mim maceramı sonlandırıyorum. Keyifli okumalar...
Mart ayı geçip gittiğine göre artık arkasından dedikodusunu yapabiliriz bence. Çünkü anlatacaklarım var.
Vizelerin gelip çattığı Mart ayı için karar verme anıydı diyebilirim. Çünkü okuduğum bölümden ve okuldan pek haz etmiyorum. Vize dönemine girdiğimde ve derslerle baş başa kaldığımda bununla yeniden yüzleşmiş oldum. Etrafımdaki insanlar özellikle okulumdaki arkadaşlarım sürekli bana saçmalama Eda deyip duruyor. "Bu bölümü kazanmak için uğraşan, bu okula girmek için didinen kaç kişi var haberin var mı senin?" Çok da abartılacak bir bölümde okumuyoruz arkadaşlar diyerek konuyu kapatmaya çalışsam da bulunduğum yerin değerini bilmemekle suçluyorlar beni. Fakat ben böyle düşünmüyorum. ( Bilmeyenler için küçük bir not: İstanbul Üniversitesi- İktisat)
ÖSYM sonucum belli olduğu için girebileceğim bölümler de sınırlı. Yeniden sınava girip puanımı yükseltme gibi bir yola girebilirim fakat bunu hiç istemiyorum. Dolayısıyla benim gibi arkadaşlar için yatay geçiş konusu gündeme geliyor. Bu noktada girebileceğim bölümleri düşündüğümde işsiz bölümler algısının etrafında dönüp dolaşmaya başlıyorum. Pek haksız bir algı sayılmaz. Felsefe, arkeoloji gibi oldukça ilgimi çeken ve sevdiğim alanları, tercih yaptığım zaman da işsiz kalma endişesinden dolayı yazamamıştım. Şuan da aynı endişeyi taşıdığımdan dolayı o bölümleri bir kenara bırakıyorum. Geriye türkçe-matematik bölümü için iktisat, ekonomi, çalışma ekonomisi gibi bölümler kalıyor. Bu bölümlerin de okumuş olduğum alandan pek bir farkı olmadığından bazı kararsızlıklar yaşıyorum. Sonuç olarak hiçbir şey değişmeyecek çünkü. Keşke psikoloji alanında bir şeyler yapabilme şansım olsaydı, çok daha mutlu olurdum şuan. Buradan paralel evrendeki Eda'ya sesleniyorum... Sen yaparsın kızım, git ve psikoloji okuyup akıl hastanesinde yürütmek istediğin projelere çalış. Çünkü ortaokuldan itibaren amacım buydu. Bunu şu saatten itibaren gerçekleştirmeye çalışmak daha zor olacağı ve daha çok zaman alacağı için psikolojiyi de bir kenara koyuyorum. Hukuk okuyup akıl sağlığımı yitirecek davalarla uğraşmak istemediğimden dediğim gibi geriye iktisat, işletme tarzındaki alanlar kalıyor. Resmen kaderim beni zorla bu alana sürüklemiş ya... Resmen beni bu noktaya itmiş.
Okul hakkında ve ilerideki çalışma alanım hakkında delice düşündüğüm ve sorguladığım Mart ayı hiçbir sonuca varamamış olmamla sonuçlandı. Siz ne düşünüyorsunuz? Belki bana fikir vermek isteyenleriniz olur bu konu hakkında. Okul değişikliği konusuna gelirsek Marmara'ya geçmeyi düşünüyorum. İki okul da okuduğum bölüm için oldukça başarılı eğitim veriyor. Aralarında pek bir fark yok. Eğitimi açısından Marmara bir tık daha iyi. Bu nedenle seçeneğim Marmara oldu. Eğer yatay geçiş başvurum olumlu sonuçlanırsa eğitimime orada devam edeceğim. Şuan dönüp baktığımda tek pişmanlığım şehir dışında okumamak oluyor nedense. Keşke ailemin koymuş olduğu tüm sınırlamalara rağmen şehir dışında psikoloji veya sosyoloji okumuş olsaydım. Eminim zihin sağlığım şuan daha iyi olurdu. Buradan tercih yapan arkadaşlara da tavsiye vermiş olayım, ne istiyorsanız onu seçin. Ailenin koyduğu kurallara takılınca gerçekten mutsuz oluyorsunuz. Bu bir gerçek.
Bunca düşüncelerin arasında boğulurken rahatlamak için bol bol müzik dinledim. Mart ayının listesini şuraya bırakıyorum. Yeni müzikler arayan ya da müzik zevki benimkine benzeyen kişiler dinlemek isteyebilir. Deli gibi müzik dinleyen fakat müzik kültürü konusunda çok bilgili olmayan biri olarak diyebilirim ki müzikler olmasa ölürdük biz. Gerçekten beni bu ay en çok rahatlatan şey bu şarkılar oldu. İyi ki varsın Spotify! Tık tık -- MART
Vizelerden dolayı kendimi ekonomi kitaplarına gömdüğüm için çok fazla romanla haşır neşir olamadım fakat birkaç kitap keşfettim.
Zülfikar Livaneli - Kardeşimin Hikayesi
Emile Zola benim çok ama çok sevdiğim bir yazar. Böyle bir üslup olamaz! Böyle bir yazı tekniği, böyle bir kurgu... Çoğu kitabını alıp okumuşumdur. En çok Meyhane adlı kitabını severim. Onu da mutlaka okumalısınız. Nana adlı romanı da çok sevdim. Fakat bazı bölümlerinde sıkıldım. Belki bu ay benim için biraz yoğun geçti bu nedenle okurken sıkıldım. Bilemiyorum sevdiğim yazara toz kondurmak da istemiyorum ama akmadı kitap. Kurgusuna, kalemine diyecek bir şeyim yok, her zaman olduğu gibi bu da çok başarılıydı. Klasik kitapları sevenler için önerebilirim. Aksiyon arayan ya da kolay okunan kitaplara aşina kişiler sıkılacaktır.
Zülfikar Livaneli beni her zaman hikayesiyle etkilemiştir. Olaylar, karakterler... Bu nedenle daha önce severek okumuş olduğum Kardeşimin Hikayesi adlı romanı yeniden elime alıp okudum. Çoğu kısmı unuttuğumdan yeniden göz gezdirmek istedim. Klasik ve klişe hikayelerden uzak olduğu için belki de bu kadar hoşuma gidiyor Livaneli'nin kitapları. Bilemiyorum. Ama rahat okunan ve sürükleyen bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Bu nedenle büyük bir kitleye hitap ediyor.
Mart ayında özel olarak oturup film izlemedim. Ya birileriyle gittim ya da ailemle izledim. Bu nedenle izlediğim filmler genelde vizyondakilerle sınırlı kaldı. Fragmanını gördüğüm an mutlaka gitmeliyim dediğim Split adındaki filmden bahsedeceğim öncelikle. Hikayesi benim ilgimi çok çekti. Birden fazla karakteri içinde bulunduran bir adamdan bahsediyor. Bu adamın büründüğü karakterin fiziksel özelliklerini sergiliyor olması ise çok daha şaşırtıcı bir bilgi. Filmde yer alan bu ilginç karakterin esinlenildiği ve gerçek hayatta yaşamış biri mevcut. Bu kişinin hayatı ile ilgili daha önce bir yazı okumuştum. Sanırım kendi hayatını yazdığı bir kitap da çıkarmış. Fakat Türkçe çevirisi yok. Merak edenler bu konu hakkında hazırlayacağım yazıdan bilgileri elde edebilir. Fakat film beklediğimden daha Hollywood tarzı çıktı. İçinde fantastik ögeler barındırması ve sonunun ilginç bir şekilde bitmesi ile beklediğim etkiyi ben alamadım. Daha çok işin psikolojik kısmı öne çıkacak diye düşünüyordum fakat farklı bir noktadan ele almışlar. Bu nedenle çok beğenmedim fakat izlenebilir.
Don't Breathe adlı gerilim filmi ise övgüleri hak ediyordu bence. Üç arkadaşın, kör ve yaşlı bir adamın evine hırsızlık amacı ile girmesiyle olaylar başlıyor. Bu adamın askeri bir geçmişinin olması ve evinde saklamış olduğu sırları olaylar ilginçleştirip gerilimi artırıyor. Hırsızlık yapma amacıyla girmiş oldukları evden kaçmak zorunda kalan ve hayatta kalmak için uğraşan gençlerin hikayesini anlatan filmin her dakikası sizi ekrana bağlıyor. Bu nedenle benim çok hoşuma gitti. Korku, gerilim türünü de çok severim. Birçok film tükettim bu kategoride. Kesinlikle Don't Breathe en iyilerinden.
Makyaj kanallarına özenip bir de bu ay en çok kullandığım birkaç makyaj malzemesinden bahsetmek istiyorum. İNDİRİM ALIŞVERİŞİ | MAKYAJ yazımda da bahsettiğim Max Factor'un fondötenini ne zaman dışarı çıksam uyguluyorum. Renginde çok hafif bir fark var fakat anlamlandıramadım. Benim yüzüm boğazıma göre daha kırmızı olduğundan ne sürsem daha pempe kalıyor yüzüm. Bu nedenle aynı sorunu yine yaşıyorum fakat yapısı çok hoşuma gitti. Özellikle ıslak bir süngerle uyguladığınızda oldukça doğal bir sonuç elde ediyorsunuz. Ben çok beğendim, kullanmaya devam edeceğim. En çok kullandığım diğer ürün ise Pastel'in likit rujlarından 15 numara. Benim imza makyajım kahverengilere boğ kendini olduğundan kahverengi ruj makyajımla çok güzel bir şekilde bütünleşiyor. Bazen kahverengi gözlerle bazen de daha sade bir göz makyajıyla kullanıyorum. Sonuç her zaman cool ve seksi... Kalıcılığı ve yapısı da beni kullanmaya iten özellikleri oldu. Sürekli elim likit rujlara gidiyor. Bu arada hiç beğenmediğim ama çok övülen Maybelline kapatıcısından da bahsetmek istiyorum. Anti-age kapatıcısı nedense bende güzel durmadı. Pudralı bir ürün olduğundan göz altlarında varlığını oldukça belli etti. Ben biraz da blur etkisi veren ürünleri sevdiğimden bu ürünü beğenemedim. Light rengi tenime çok sarı ve koyu kaldı. Çizgilerime doldu. Resmen hayal kırıklığı...
Vizelerden dolayı spora da ara verdim ve abur cuburlardan dolayı sağlıklı yaşam kriterlerimi de bozdum. Bu nedenle şuan kilo verme evresi doğal olarak sonlandı. Fakat sınavlar biter bitmez soluğu spor salonunda alacağım merak etmeyin. Hedef 55!
Mart ayı kısaca böyle geçti. Çok değişik bir şey olmadı okul stresinin haricinde. Kendime katkı sağlayacak şeyler de yapmadım düşünmekten fırsat bulamadığım için. Fakat bu ay daha çok kitap, festival filmleri ve ilginç müziklerle ruhumu beslemeyi amaçlıyorum. Filiz veren alerjim için de ilaçlarımı kışlıklarımın arasından çıkarmam gerekecek. Bir insanın ota, çiçeğe, polene, böceğe nasıl alerjisi olabilir ya? Resmen bahara garezim varmış. Neyse bu birkaç aylık süreci hafif kızarıklık ve minimum nefes darlığı ile atlatırsam benim için zaferdir. Siz neler yaptınız Mart ayında? Neler okudunuz? Nerelere gittiniz? Hepsini bekliyorum yorumlarda, bir sonraki ayın sonunda görüşürüz.
Her sosyal mecrada insanlar zayıflama hikayelerini allayıp pullayıp anlatırken dedim ki neden ben de anlatmayayım. Fakat evrim geçiren o kadınlar gibi olmadı benim zayıflılık sürecim. Balık etlinin üstü gözüküyordum şuan ise balık etli gözüküyorum. Şişkoluktan süper inceliğe geçiş yapamadım maalesef. Ama olsun, sonuçta bu da bir başarıdır değil mi?
Tartıda görmüş olduğum en yüksek rakam 72 kiloydu. ( Boyum 1.70) Ve ben bu rakama lise sonda iken ulaştım. Psikolojik tedavi için kullandığım ilaçlar ani bir kilo artışına sebep oldu bende. Bunun yanında hayvan gibi de yiyordum. Her şeyi ilaçların üzerine atmayalım şimdi. Size kısaca o dönemde nasıl beslendiğimden bahsetmek istiyorum. Lise ortamını daha doğrusu kantin ortamını az çok bilirsiniz. Sağlıklı yemekler sadece özel ve lüks okullarda çıkar. Ben de kıytırık bir devlet okulunda okuduğumdan kantinde sağlıklı denilebilecek tek yemek çorbaydı. Ve çorbadan pek haz etmem. Dolayısıyla beslenme rutinimi yağlı yiyecekler oluşturuyordu. Her gün sabah evden çıkmadan kahvaltımı yapardım. Ve bu kahvaltının beni en az beş saat tok tutması için bol bol ekmek yerdim. Tam buğday halk ekmekleri bu konuda oldukça başarılıydı. Hem beyaz ekmek kadar kalorili değildi hem de inanılmaz tok tutuyordu. O ekmekleri hala kullanıyorum. Genelde onlardan altı dilim falan yiyordum. Üzerine bazen yağ ve reçel sürüyordum bazen labne ve salamla beraber yiyordum. Böylece sağlam bir kahvaltı yapıp kendimi uzun süre tok tutmayı başarmış oluyordum. Okula gittiğimde acıkma saatim 11.30 gibi oluyordu. Tam o sırada öğle arasına girdiğimizden benim için muhteşem bir yemek yeme vaktiydi. Çünkü bol zamanım vardı ve yediklerimin keyfini çıkarabilirdim. Genelde kantinden hamburger ve ayran alırdım. Ya da Pitos adı verilen içinde her şey olan tostu yerdim. Üzerine mutlaka çikolata alırdım. Tatlı ihtiyacımı da gidersin diye. Ve sonraki tenefüslerde çayın yanında yemek için bisküviyi de aldıktan sonra okul saatleri içindeki yemek işim sonlanmış oluyordu. Eve geldiğimde bir tabak yemeğimi yerdim ve üzerine tekrar bisküviyi alıp dizimi izlemeye başlardım. Akşam saatlerinde bir tabak daha yemek gömdükten sonra kendimi uyumaya hazırlardım. Buradaki kilit nokta akşam 7 de falan yemek yiyip 8 ya da 9 da uyuyor olmam arkadaşlar. Yatmadan en az 2-3 saat önce yemek yeme eylemini kesmek gerekiyor. Fakat ben kesmedim.
Lise dönemindeki korkunç beslenme alışkanlığımı yok etmek benim için çok zordu. Fakat tartıda 72 rakamını görünce kendime bir dur dedim. Çok fazla diyetler ya da sağlıklı beslenme üzerine araştırma yapmadan ekmeği ve karbonhidratı kestim. Aynı zamanda kendime saat 5 den sonra yemek yememe kuralını koydum. Ve abur cuburları hayatımdan çıkardım. O yaz yaklaşık 4 kilo verebildim sadece. Fakat 68'e düşmemle kendimi daha normal hissetmeye başladım. O dönemde üniversiteye başladım, yeni ortamlar derken sürekli dışarıda yemek yemenin getirdiği zorluktan ötürü kilo veremedim. Ama 68'in üzerine çıkmadım. Tabağımdaki ölçüleri normalleştirmiş ve abur cubur tüketimini azaltmıştım. Akşam 5'den sonra ya da 6'dan sonra yemek yememeye de dikkat ediyordum. Artık yeni düzenim buydu. Günde üç öğün beslenme ve karbonhidrat, protein, yağ tüketimini normal seviyelerde tutma... Klasik kilo koruma olayı olarak da adlandırabiliriz. O dönemde kilomdan rahatsız değildim. Asla arkadaşlarımdan kiloma dair kötü bir söz işitmedim. Herhangi bir laf sokma, zayıflasana gibi şeyler duymadım. Böyle bir insan değillerdi çünkü. Fakat o dönemdeki sevgilim sürekli kiloma gönderme yapıyordu. Espriye vuruyordu ve ben de ciddiye almıyordum çünkü kendisiyle dalga geçebilen biriydim. Hala da göbeğimle, götümle dalga geçerim. Kendi fiziğimden tiksinme ya da kendimi beğenmeme gibi bir durumum olmamıştı hiç. Fakat sevgilimden böyle şeyler duymaya başlayınca kilo olayı bana batmaya başladı. Ama zayıflama girişiminde bulunmadım. Çünkü bir başkası görüntümden memnun değil diye zayıflayacak değildim. Sonuçta her gün aynaya bakan ve kendisiyle karşılaşan kişi bendim ve görüntümden memnundum.
Yaz yaklaştığı için bikini sezonu açılmak üzereydi ve ben o göbekle sahilde güneşlenmek istemiyordum. Yazlıkta çok hoşlandığım bir çocuk da o sene uzun bir süre sonra yeniden yazlığa geleceği için bikiniden taşan yağları kontrol etmeliydim. Bu nedenle kilo verme girişimine yeniden kalkıştım. Akşam 5'den sonra yemek yememe kuralım iddialı bir şekilde devam ediyordu. Bunun üzerine günde yalnızca iki bardak içtiğim suyun litresini artırdım. Ve suyun içine metabolizma hızlandıran şeyler attım. Limon, maydanoz, ceviz, salatalık, zencefil vs. Aklınıza ne geliyorsa attım suyun içine. Ve her gün böyle değişik su karışımları hazırlayıp tükettim. Bol bol yeşil çaylar, kuru meyveler, ufak egzersizler derken sorun yaşadığım metabolizmam iyileşmeye başladı. Ve kabızlık problemim o dönem yaptığım bunca şeyin sonunda yok oldu. Üç öğün yemek yemeye ve sebze ağırlıklı beslenmeye devam ettim. Yediğim yemeğin boyutunu azalttım ve ekmek hiç tüketmedim derken bir buçuk aylık sürecin sonunda 3 kilo vermiştim. 65 kiloyla yazlığa gittim. Tabi o göbek hala yerindeydi ve götüm hala kocamandı. Çok büyük bir değişiklik olmadı fakat vücudumla ilgili bir özgüven problemi yaşamadığımdan o seksi bikinilerin içinde muhteşem bir tatil geçirdim.
Yazdan sonraki dönemi ayrılık sürecim ve psikolojik bir çöküş olarak adlandırırsam yediklerime, içtiklerime çok dikkat edemedim. Ama 65 kilonun üzerine de çıkmadım. Daha sonra bu kıştan itibaren sağlıklı yaşam felsefesini kabul ettim ve beslenme düzenimi değiştirdim. Günde iki öğün yemek yiyor ve 5'den sonra yemek yememe kuralını devam ettiriyorum. Karbonhidratı azaltabildiğim kadar azaltmaya çalışıyorum. Onun yerine sağlıklı yağlar tüketiyorum. Şuan proteinle ilgili sıkıntı çekiyorum sadece. Et ve balık ürünlerini sevmediğim için proteini baklagillerden almaya çalışıyorum. Ama ondan da fazla alamadığım için kilo verip kas yapma kısmı benim için çok başarılı gitmiyor. Olsun... 72'den itibaren vermiş olduğum kiloları herhangi bir sporla desteklemedim. Bu nedenle bu kıştan itibaren spor yapmaya da başladım. Vücudumun biraz daha şekle girmesini ve kas yapmayı istiyorum. Aynı zamanda dayanıklılığımı ve gücümü de artırmaya çalışıyorum. Bu noktada kilo vermek isteyenlere mutlaka spor yapmalarını öneriyorum. Ben çok yapmadım başlarda ama sporun oldukça büyük bir faydası var. Bunu es geçmek olmaz.
Şuanda 62 kiloyum. Yaklaşık 1.5 yıllık bir süreçte 10 kilo vermiş oldum. Bu süreci bu kadar uzatmamın sebebi sağlıklı yaşamayı alışkanlık edinmek istememden kaynaklandı. Kısa bir sürede vermiş olsaydım beslenme düzenimi devam ettiremeyebilirdim. Çünkü iradeli bir insan olduğumu söyleyemeyeceğim. Ama siz hırslı ve iradeli bir insansanız kısa sürede kilolarınızdan kurtulup yolunuza devam edebilirsiniz. Benim etrafımdan da görmüş olduğum kadarıyla kilo vermek değil o kiloyu sabit tutmak ve düzene alışmak en zoru. Hele korkunç bir yemek düzeninden sağlıklı bir düzene geçiş yapıp onu sürdürmek daha da vahim. Fakat ben bu kısmı oldukça iyi idare ettim. Şuan sağlıklı besleniyorum. Spor yapıyorum ve yoga ile ilgileniyorum. Sporun faydasına gelecek olursak inanılmaz bir incelme ve sıkılaşma sağladı. Kilo verdiğinizde elde ettiğiniz fark rakamlarla sınırlı kalıyor. Sporla birleştirdiğinizde sonucun sizi daha çok tatmin edeceğine emin olabilirsiniz.
Peki, kilo vermek isteyenler için neler öneririm?
| Sassy su gibi içmiş olduğunuz suya başka malzemeler katıp faydasını ve etkisini artırdığınız tarifleri denemenizi kesinlikle öneririm. Tabi bu tarifleri bir gün yapıp daha sonra hiçbir faydasını görmedim ben diyerek kenara atmanız doğru değil. Diyetiniz boyunca sürdürürseniz faydalarını gözlemleyebilirsiniz.
| Her sabah uyandığınızda limonlu su için mutlaka. Fazlasıyla yararlı bir şey yapmış olursunuz vücudunuza aynı zamanda aç karnına yapılan sabah sporun etkisini de artıracaktır.
| Beslenme düzenleri arasında kendinize en uygun olanını bulun. Tek doğru 3 ana öğün ve 3 ara öğün şeklinde beslenmekmiş gibi lanse edilse de farklı çeşitler mevcut. Ve bu konu hakkında detaylı bir araştırma yaptıktan sonra deneyin ve en rahat ettiğiniz seçeneği hayatınız boyunca sürdürün. Ben günde 2 öğün besleniyorum ve öğünler haricinde bir şey yemiyorum.
| Akşam öğününden yatma vaktine kadar geçen sürede zorluk yaşayanlar için şöyle bir önerim olacak. Akşam öğününüzü tok tutmayan besinlerden oluşturduğunuzda kolayca acıkıyorsunuz. En azından benim için böyleydi. Bu nedenle öğle yemeğini ya da kahvaltıyı oldukça hafif yapıp akşam yemeğini tok tutacak kadar güçlü yapıyordum. Ben 5'de yiyordum siz 6'da yemiş olun. Daha sonrasında açlıkla ilgili bir sıkıntınız olmayacaktır.
| Ara öğünlere meyve yerine sebze koyabilir ve meyveyi yalnızca kahvaltıda yiyebilirsiniz. Meyveyi öğleden sonraya sarkıtmamanızda fayda var arkadaşlar. Ara öğün için bir salatalık ya da bir havuç yemek ise oldukça sağlıklı bir alternatif. Antioksidan özelliği olan sebzeler tüketirseniz cilt problemlerinizden dahi kurtulabilirsiniz. Ben beslenme düzenimi değiştirdikten sonra sivilcelerimde gözle görünür bir azalma oldu.
| İp atlayın! İnanılmaz kalori yakan eğlenceli bir aktivite.
Benim kilo verme konusu için söyleyeceklerim bu kadar. Beslenme uzmanı olmadığım için söylediğim her şeyi kendi deneyimlerimden yola çıkarak oluşturduğumu unutmayın. Elbette okuduğum yazıların ve makalelerin de belli fikirlerimin oluşmasına katkısı oldu. Bu nedenle size de önerim mutlaka araştırın ve sağlık problemleriniz varsa doktorunuzla görüşün. Ama en önemlisi kendinizle barışın. Kızlar lütfen, biz kendimizi sevmezsek bizi başka kim sevecek?
Blog Archive Ekim (5) Eylül (4) Ağustos (1) Temmuz (3) Haziran (6) Mayıs (7) Nisan (13) Mart (10) Şubat (14) Ocak (8) Aralık (12) Kasım (7) Ekim (6) Eylül (5) Temmuz (5)