Leyla Erbil’in taşsözcükleri | Agos
Kitap Kirk, Aralık 2011
Ben hep eskiydim. Gençtim, yine eskiydim. Yaşlıydım. Henüz yaş almadığım halde yaşlıydım. Yaş almadığım için pişmandım. Neyden pişman olduğumu tam bilemediğim için daha da pişmandım. Bir acı durup dururdu göğsümde. ﬁimdi baksan yine var. Baksan diyorum ya baktırmam aslında. Okurdum. Hep okurdum. Ve yazardım. Sadece yazardım. Yazar olmak istemedim aslında. Sadece yazardım. Sevmedim yazar olmak isteyenleri. Yazar olmak için yazanları. Çalışmak için okuyanları. Okuduklarında, yaşadıklarında, izlediklerinde yazacakları kitaplara malzeme toplayanları. Bir akbaba gibi başkalarının acılarına, anılarına, aşklarına üşüşüp zihinlerini bir mide gibi dolduranları. Yaşamayıp yazanları, yazmak için yaşayanları sevmedim. Bir sonra ne yazacağını tahmin ettiklerimi sevemedim. Apollon gibi defne ağacından aldığı yapraklarla kendine taç yapanları ve bu tacı başından hiç çıkartmayanları. Dafni’ye bile sırf Eros’un okuna hedef oldu diye âşık olanları. Onun için uzağım Salieri’den oldum olası. Dionysos gibi yerli yerini bulamamışları, arada kalmışları, delileri, hesapsızları, hedefsizleri severim. Tanrıların da insanların da aralarına almadığı, hazla acının iki düğümüne bağlı kalanları. Tepki ve direnci besleyip büyütenleri. Pantheon’a aykırı gidenleri severim.
O yüzden itiraf etmeliyim ki çok az metin bana sahici görünür. Belki lanetimdir benim – arkada - kurnazca ve hesapla sırıtan dişleri görmek. Zihne bulaşmış kelime oyunlarını sevmem. Kurnazca kotarılmış, katır kutur “bilgi”yle bezenmiş uyanık sözleri de. O yüzden sorduklarında “Kimdir aşkla sevdiğin?” diye pek de veremem isim, Leyla Erbil’den başka.
Bilemezsin ama Leyla Erbil gibilerin şimdi ne yazacaklarını; yazıp yazmayacaklarını, nasıl yazacaklarını. Bildiğin tek şey vardır; eğer yazarsa yazdıklarının, görkemli bir tokat gibi ineceğidir suratına. Ben de o yüzden yanağımı hazırlayıp bekledim Kalan’ı. ﬁöyle bir güzel patlatsın sağ lobunu beynimin diye.
Metin ki çetin bir metin... Akışkan, vurucu, elleyici, sarsıcı, yerinden oynatıcı, kanatıcı, kazıcı, kazıyıcı, oyucu, dibe indirici... Leyla Erbil, zaman zaman bilinçdışını bilumum kontrolden azade kılıp üstüne bir de kırbaç vurunca, sağrılarından kan, ter ve gözyaşı fışkıran bir metnin sırtında buldum kendimi. Kontrol etmeye, bilindik alet edevatla anlamaya çalışma gafletinde bulundukça anlamın dışında bulursun kendini... Öyleyse 'merkez'i iyiden iyiye bırakmış Erbil’in yoluna bırak kendini. Ki o kıyıya, kenara uzanmış… Oradan merkeze taşsözcükler atıyor, senin saydam sandığın suyu bulandırıyor. Öyle geriye geriye çekilip fırlatıyor kelimelerini; belki de seksen yıllık beynini, bedenini...
“nasıl birşeyse kendim
belki de uzaklaştıkça bilebildiğim”
Kasım 2011, 252 sayfa
Dink cinayetinin aydınlatılması için TBMM'ye sunulan önerge reddedildi