! Bir hayalkoliğin maceraları: 2011
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 01:16 29 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 03:52 9 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 01:15 10 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
Aaa unutuyordum ben yokken bana mimler gelmiş.Onları yanıtlamayı inanın çok istiyorum ama benim salak kafam kaldırmıyor bazı şeyleri unutuverdim kim beni nerde mimlediğini.İsterseniz yeni gelen mimlerden başlayayım.Yok yorulmam yorum yerine "anciii ben seni şurda mimlediyidm bdhhgjs"yazabilirim diyorsanız buyrun yazın.Ben hiç tembellik etmeden harıl harıl mimlerinize cevap veririm.
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 05:18 6 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 00:46 22 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 05:18 18 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
Okuldayken,yatarken,gezerken,hayal kurmadan önce "bloguma şunu yazsam sonra şunu da yazarım ayy evet evet bu da vardı.ay bak bunu unutmuştum!"gibi şeyler düşünüyorum ve tabiki aslında hayatımda ne kadar çok olay olduğunu fark ediyorum.Gelgelelim "bunu yazıya dök ancelik,hadi bakalım kolay gelsinn"dediğinde iç sesim, dilim tutluyor ah pardon parmaklarım tutuluyor.Yazamıyorum yazma güçlüğü çekiyorum adeta.Geçen hoca bir komposizyon yazmamızı söyledi herkes bitirdi ben sonunu bile toparlayamadım hocaya okuduğumda üzerinden 1 hafta geçmişti.Beğendi ama onun dediği an yazamadığım için endişelendim.Bana kalem kağıt verilse binlerce sayfa yazı yazabilirdim önceleri şimdiyse tutuluyorum.Hele önceleri baharın gelmesiyle yazılarıma da baharın kokusu sinerdi, rahatlatırdı okuyanları.Hocam kendimi geliştirmem için her gün bir şeyler karalamam gerektiğini söyledi.Karalıyorum ama saçmalıyorum sadece.
Eniştem bir yazımı dergiye göndermiş dergi çok olumlu yanıtlarla geri dönmüş enişteme devamlı yazabileceğimi söylemişler.İlk önce derginin sahibi eniştemin arkadaşı olduğundan beni kırmamak için böyle bir şey söylediğini düşündüm sonradan ısrar ettiklerini ve gerçekten istediklerini görünce heyecanlandım.Her gün yazılar yazıyordum ve şiirler.Kendimi geliştirip bir yerlere gelmem için iyi bir fırsat olduğunu düşünmüştüm.Sonrasında körelmiş gibi hissettim kendimi, yazılarımda hep kendimi tekrar ettiğimi fark ettim.Büyük bir umutsuzluğa düşmemek imkansızdı.Bu işi beceremediğimi gördüm yazılarımdan tiksindim adeta.Ve hepsini yırtıp pencereden aşağı fırlattım.Sonra çok pişman olsamda gitmişlerdi bir kere.O günden beri elime kalem kağıt almadım.Test kitaplarına bile bir şeyler karalamadım.Ta ki hocanın verdiği ödeve kadar.Hele öğretmenler odasında konuşulmak beni son derece mutlu etti ve kendime bu konuda biraz daha güvenmeye başladım.Eski bir öğretmenime feysten mesaj olarak bazı yazılarımı onun yoğun isteğiyle gönderiyorum ve verdiği tepkiler muhteşem oluyor.
Hayvanları otlatmaya giden çobanın daralıp gölgelik araması ve bir ağacın dibine uzanıp masmavi göğe bakması,Şehirdeki gençlerin alışverişten ve sıcaktan daraldığı an serin bir yelere kurulup dondurma yalamaları,Yaşlı dedelerin ninelerin başıma güneş geçer tansiyonum yükselir diye dışarı çıkamayıp öyle gelen geçeni izlemeleri,annelerin oyun oynarken sırılsıklam olan çocuklarına soğuk su içmemeleri için verdikleri mücadele...hepsi yazın habercisi,tadı,soluğu...Havada toz zerrecikleri,küme küme sinekler arayış içinde,kulaklarında çınlayan derin sessizlik.Kuşların muhteşem melodili sesiyle dinlenirsin başka yerlere dalıp gidersin önüne bir kozalak takılır ürpersin ne kadarda özlemişsindir ürkmeyi!Yoluna devam edersin muhteşem çiçek kokularıyla zaman yolculuğunda hissedersin kendini,senin için her kokunun ayrı bir anısı vardır.Oralardan çıkar kurtulursun eline bir kelebek konar,sahipsiz...Ürkütmemek için kıpırdamazsın,acırsın ona!bu güzelliğin 1 günlük ömrü olduğuna...Karnın acıkır koparıp yemek istersin bir meyveden ama gönlün el vermez kıyamazsın ki onlara...Eve kadar dayanırsın.
Bence yaz böyle bir şeydir.Ah güzel baharda bunların habercisi...
Benden size bir de şarkı hediye olsun;
Tıklıma girip tıkışmaya nedersin?﻿
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 09:48 10 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
sabaha bir mesaj sesiyle başladım.Beni heyecanlandıran,tatlı bir mesajdı bu 'günaydın mesajı'.Kalktığımda yatağımda tek olmadığımı fark ettim, ince bir ışık bana sokulmuş öylece duruyordu.Perdeyi açtığımda güneş artık tamamen benimdi.Camı açtım ve derin bir nefes aldım.Kimse uyandırmadan duşa girdim kendimi ılık suyun akışına bıraktım.Duştan çıktığımda yatağıma attım kendimi, mis gibi bahar kokusu vardı etrafta...
Hiç bir şey düşünmeme izni verdim kendime bu rahatlığın tadı muhteşemdi.Bir daha ne zaman böyle bir duyguyla baş başa kalırım bilmiyorum o yüzden tadını çıkardım.
Güldüğüm ve bir o kadarda üzüldüğüm bir şey anlattı babam bize.23 Nisanda görevli bir ana sınıfı öğrencisinin oyunu sergilerken giydiği pantolonu düşmüş çocuk hem ağlamış gözleri annesini aramış hem de oyununa devam etmiş.Öğretmenin onu kucağına almasıyla sonlanmış gösteri...
Artık onun için hiç aklından çıkmayacağı bir 23 Nisan olmuştur ve tabi izleyenlerin.
Balkon sefası yaparken hava soğumaya ve karanlıklaşmaya başladı birazda olsa bahar o bıdık yüzünü gösterdi bize.
Ama içimi kaplayan başka bir huzursuzluk vardı.Ne havadandı bu huzursuzluk ne de sınavlardandı.2 hafta önce önce olan bir olayın bende bıraktığı izdi bu sevimsiz duygu.
Bunların hepside sana huzursuzluk olarak geri döner.
İşte bugün aslında bir yerim eksikti.Bugün benim için cumartesi değildi.
Çünkü ben bugün birinin koluna girip filmcide soluğu almadım.
Çünkü ben bugün biriyle bir yerde oturup kumpir yiyelim diye tutturmadım.
Çünkü ben bugün biriyle aylak aylak dolaşmadım sokaklarda.
Çünkü ben bugün ayrılamadığımı için size mi gitsek bize mi? demedim.
Çünkü ben hayatımdaki son dakika haberlerini birine yumurtlamadım.
Çünkü be bugün biriyle film izlemedim.
Çünkü ben bugün annemin yaptığı bir tepsi tiramisuyu biriyle mideye indirmedim.
Hayatımıza güzellik katan aslında sevdiklerimiz,her şeyimiz olsun onlar olmasın hiç birşeyin tadı çıkmıyor.
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 11:59 5 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 03:37 7 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
Hayatın bize adaletsiz davranması normaldir belki de,
Alışmışızdır,hayatı böyle kabul edip ona göre davranmışızdır.
Ya hayatı böyle sevmişizdir
Veya da hayat böyle olduğu için ondan nefret etmişizdir.
Ya sevdiğiniz kişiler,
Onlar size adaletsiz davranırsa
Onları da böyle kabul edip sever miydiniz?
Yoksa böyle oldukları için nefret mi ederdiniz?
Belki de her şeye rağmen kızdığını kişi kendiniz olurdu,
“Neden sevmiştim ki?!”
Ve belki de bir avuç hüzün ve hayal kırıklığı dökülürdü
O masum kalbinize.
Ulaşılmazlar hep cazip gelir size,ve onları ne kadar severseniz
O kadar itici olursunuz onların gözünde,uzaktan öyle görünürsünüz
En normali de budur aslında,üzülseniz de kırılsanızda…
İnsan çok sevdiğine ikna olur belki ama
Bir türlü sevildiğine, çok sevildiğine inanmaz!
daha çok der hep,Şükretmez hiçbir zaman!
Bunu veren daha çoğunu da verir der
o zaman bir avuç hayal kırıklığı daha sızar içine,
bu sefer her şeyini almıştır veren.
Mesele bilmekte değildir ki!
Tahammüldedir, belki de sevgide.
Sonrası nasip dersin geçip gidersin.
Hayal kurarsın,olur veya olmaz.
İnanırsın!gözlerini kapatırsın,gelmeyen bir şeymiş gibi davranmazsın ona.
Sadece kalbinle inanırsın,mantığını kenara atarsın her fırsatta.
Bir çanta düşünürsün mesela,bütün hayallerini onun içine koyarsın onu öpücüklere boğarsın,
Ve çantandaki hayalleri gitmesi gerekken yere gönderirsin…
Belki hayallerini çalan olur belki de karşılık veren.
Bunu öğrenmek için biraz cesaret
Biraz da güven olması gerekir.
Gerisi mutluluktur hep.
Hem zaten ne demişti yazar,
“insan hayal ettiği müddetçe yaşar!”
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 09:52 10 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 02:32 21 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 13:52 5 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
Ondan çok nefret edersin,
Onu görmek dahi istemezsin,
Onun yanında nefes alamazsın.
Hayatını altüst etmiş adamın yüzüne bakamazsın
Ama o adam öyle bir adidir ki!
Hiç bir şey olmamış gibi davranır.
Sana öylesine güzel sözler söyler ki şaşırırsın.
Ama eğer akıllıysan aldırış etmez yoluna devam edersin,
Çünkü o kişi senin hayallerini suya düşürmüştür,
Sonra..sonra herkese seni alay konusu ettirmiştir
Ve en önemlisi gözlerinden damlalar düşmüştür,
Evet amacına ulaşmıştır,canını yakmıştır bir kere..
Ama bu kadar canının yanacağını tahmin etmemiştir belki de.
Senin gururunu okşayacak sözler sarf eder durmadan,
Sonra şaşırırsın bana tüm bunları yapan,
Şuan karşımda duran mı?!
Yüreğine alacakaranlık çöker,kalbine.
Sanki karşındaki adam seni üzmekten zevk aldığı kadar seviyordur da…
Bunu hiçbir zaman bilemesin!
Söylememiştir ki sana!
Sonra senin çok sevdiğin başka bir adam vardır mesela
Onu çok ama çok seviyorsundur.
Diğerindense nefret edip,kuşku duyuyorsundur ve o nefret ettiğin kişiyi sana aşık sanıp masumlaşıyorsundur.
Nefret ettiğin kişi iki yüzlüdür,sinsi sinsi seni kendine bağlar belkide,bilemezsin!
Aşkın hiçbir sıfata ihtiyacı var mıdır?
Nefret ettiğin adam seni kendine öylesine bağlar ki
Onun olmadığı ortamda nefessiz kalırsın sanki.
Oysa sevdiğin başkası vardır,hani taptığın…
Onu unutuverirsin birden,gözün kör oluverir.
Ortasındasındır aşkın,tam merkezinde
Veya da tam tersi
Dışındasındır,o kadar hasretsindir ki ona,
Onu ararken yanlış yerlere girersin belki.
Nefret ettiğin kişiye ‘hayatım’dersin
Gidersin ona,tüm dünyaya ve aynadaki sene
Delicesine haykırmak istersin…
Tam cesaretini toplarsın…
Oldu,dersin bende sonunda aşkı buldum
Evet aşık oldum dersin…
Tekrar damlalar akar o güzel gözlerinden
Çünkü..çünkü o ‘hayatım’dediğin insan
Yine nefret ediğin bir ‘öcü’ye dönü vermiştir!
Kendine bağlayıp uçup gitmiştir..
Sonra sana sırıtarak kanlı dişlerini göstermiştir.
Belki de böyle kaç kişinin canını yakmıştır
Belkide sırf sanadır bu inadı,bu oyunları,bu nefreti…
Sırf sanadır belki….
Sonra ilk sevdiğini de kaybetmişsindir!
kim göndermiş? AnceLik ne zaman yazmış? 11:05 7 ponçiğe yorumunu emanet etti ve gitti
- annem, her onu aradığımda "aradığın için teşekkür ederim." diyerek telefonu kapatıyor. onu ne kadar yalnız bıraktığımın her bir telefon görüşmesinde suratı...