YOLCU: BAŞLANGIÇ 3. CİLT - BÖLÜM 6.5
BÖLÜM 6.5 - TEFRİKA V: DEVAMLILIK
Boşluğun, aslında boşluk olmadığını söylemiştim.. Atom altı parçacıkların dansıyla dokusu oluşan kainat hakkında düşülmesi muhtemel bir yanılgıyı göz ardı edemeyeceğim.. Takip ettiğim bilgi çerçevesinde mekansızlığın sınırlayıcı duvarları yıkışına şahit oldum..
Genel bilgi ve standart yaşam düzeyinde nesnelerin belirli yerleri olduğu aşikardı.. Fakat benim peşinde olduğum gerçeklik bariyerinin, Eski Dünya’nın da ender zihinlerinden bazılarınında yaklaştığı sınırlarını zorladım.. Boşluğun, Kuantum altı adını verdikleri kainatın en temel düzeyine inen bu ifadede, uzaydaki herhangi bir nokta, tümle eşittir.. Bölünemez bir bütünün parçalarıdır ve birlikte sistemi oluştururlar.. Ayrıca burada çok önemli bir nokta var ki, parçalar sistemi oluşturmuyor, bir bütün organizma olarak yaşayan kainat en küçük atom altı parçasına kadar kendi denetimini sağlıyor.. Bunun anlaşılması güç olduğunu biliyorum ama burada söylemek istediğim parçaların gelişi güzel birbirinden bağımsız hareket etmediği.. Parçalar olmadan bütünün makul olarak olamayacağını biliyordum ama bütünsellik olgusunun bir noktada kendi kendisini döngüselleştiren. en ufak parçasının dahi bütünü temsil edeceği kadar kudretli bir yapısallığa bürünebilmesini ve böylece mekanın ortadan kalkışını gördüm.. Yine de tatmin olamadığım bir takım sorularım yok değil..
Kainatı, boyutlu modellemeyle algılayan insan beyni böylece gerçeklik duvarını oluşturur ama gördüğü herhangi bir şeyi beyninin işleyen bu mekanizması çerçevesinde oturtabileceği bir modelleme yoksa; bu var değil anlamına mı gelir..? Kesinlikle hayır..
Burada şu nokta büyük önem kazanıyordu.. En küçük atom altı parçasına kadar bütünsel bir yapıya sahip mekansız kainatı modellemeyle anlayan bir beyin, fiziki yapısının atom altı parçaları olan düşünce boyutuna inebilse kendi imkansızlığını kavrayabilir miydi..? Daha açık olmam gerekirse, zihin ve madde bir noktada aynı mekansızlığı paylaşabilir ve tüm o şartlı algı duvarları yıkılarak, tekil bir düzlemde buluşabilir miydi..?
İşte bu, benim kendi öz yolculuğumda ulaşmak istediğim nihai hedefim..
Kendi yolculuğum için buradan ayrılmadan önce, komünümü tekrar terketmemek uğruna büyük feragatler verdiğimi belirtmeliyim.. Sürecim azalıyor.. Kurduğumuz bu yerleşkeye onları bir araya getirerek kabul ettikleri liderliğimde geldiğimizde, amacımız için çalışmaya başladık.. Hedeflediğimiz doğrultuda hiçbir sapmaya müsade etmedik.. Kendi şartlarımızı son noktasına kadar zorladık.. Komünümüzden ayrılanlarla tekrar irtibata geçtik ve onları hepimizin ortak amacı doğrultusuna çağırdık.. Kabul gördük.. Biz onları, onlarda bizi.. Artık yine bir bütündük.. Bulundukları yeryüzünü terketmemelerini, Eski Dünya’daki konumlarını korumalarını öğütledik.. Hedef önlerine konulana kadar varlıklarını amacımız doğrultusunda yaşayacaklardı..
Yerleşkede başlayan yeni hayatımız, geleceği kurmak, bütüne sızan ve bir virüs gibi yayılan bozunumun engellenebileceği üzerine yaptığımız çalışmalarımızla uzun bir süreç alarak devinimini sürdürdü.. Bozunumun maskesi zaman, varoluşun aleyhine çalışarak görevini tam anlamıyla yerine getiriyordu.. Eski Dünya kaosun kucağına atılırken, biz amacımızın ateşlenen kıvılcımı ile geleceği inşa etmek için kainatın dokusuna enjekte edeceğimiz panzehiri birlikte yaratıyorduk..
Süreçlerin iç içe geçeceği anlar geliyordu.. Amaç, amaçlar birbirini tamamlayan unsurlara dönüşmüştü.. Benim ise bölünebilecek takatim yoktu.. Düşünülmesi ve uygulanması gereken alanların çokluğu zorlu koşullar doğuruyordu..
‘Ne kadar az parçaya bölünürsen, başa çıkman o kadar kolay olur..’