ÇOK ACI BE ARKADAŞ….
00:0115 Aralık 2016
Acı çok acı.. Yürekler yandı yine.. İçimiz yandı yine.. Dayanacak gücümüz, söyleyecek sözümüz mü kaldı Allah aşkına.. Buna ne denir, nasıl dayanılır be arkadaş.. Gözler yaşlı.. Sıra sıra gencecik evlatlar neydü belirsizlerin hedefi olmuş, hayatlarını kaybetmişler.. Analar perişan.. Eşler çaresiz. Evlatlar şaşkın.. Babalar ve diğer aile yakınları dik durma gayreti içersinde çabalıyorlar.. Dillerde alışılmış o söz “Şehitler ölmez, Vatan bölünmez”.. Bu söz çok anlamlı da.. Ölmez mi be arkadaş.. Halkımıza ne olmuş artık gerçekten anlayamıyorum.. Ben bu satırları yazarken kaybımız 44 vatan evladıydı.. Ama yine pek bir bütünlük görünmüyor halkımız arasında.. Meclis onlardan aşağı değil tabiî ki.. Yine senlik benlik ve kavga damgasını vuruyor yaşlı gözlerimize.. Sosyal medyaysa bir felaket.. Kimin kiminle derdi, sıkıntısı varsa vuruyor da vuruyor.. Ya kardeşim görüş ayrılığınız olabilir.. Buna zaten bir şey diyen yok.. Ama şu yaşanan acılar sonucu saygılı olmamız gerekmez mi.. Bak kaç ocak söndü.. Kaç aile yıkıldı.. Kaç hayal, umut yok olup gitti.. Zamanı mı bu çirkin yaklaşımların.. Neden böyle olduk biz, söyle arkadaş.?
Valla arkadaş söyleyecek çoookk söz var aslında ama ne yazık ki içime atıyor, söylemek istediklerimi yaptığım işe olan saygımdan dolayı söylemek istemiyorum.. Hem de bu ülkede yaşantımıza damgasını vuran her yapıya haykırırcasına.. Ne mi olacak.? Hiiççç.. Bir şey olmayacağını ben de biliyorum.. Ama içimdeki alevin sönmesini sağlayabilirdim az da olsa diye düşünüyorum.. Hani çok kederli olduğumuzda ağlayınca biraz hafifleriz ya.. Onun gibi işte arkadaş.. Keşke gerçeklerin ne denli sevimsiz olduğunun farkına vardıra bilseydik tüm insanlara.. Ne dostluk kaldı, ne güven ne de arkadaş.. Aslında bir hayat dahi ne kadar değerli anlayabilene.. Bu konu üzerine otursam kitap yazabilirim.. Öyle doluyuz ki kahrolası terörün acılarıyla.. Hepimiz patlamak üzereyiz, dayanacak gücümüz kalmadı değil mi arkadaş.. Ama biliyorum ki sizlerde günlerce bu üzücü haberlerle ve görüntülerle darmadağınık oldunuz.. O nedenle biraz başka bir eşsiz duygudan dem vurmak istiyorum ve biliyorum ki siz bu kıssadan hisseleri seviyorsunuz.. Belki biliyorsunuzdur ama bir de benden okuyun “ ARKADAŞLIK” denen o güzel duygunun hikayesini.. Peki o zaman.. Haydi yazalım artık arkadaş..
Eski Türklerde cengaverler savaşırken arkadan gelecek herhangi bir saldırıyı kontrol edebilmek için sırtlarını bir ağaca, kayaya veya taşa vererek ok atarlarmış..
Atalarımız genelde bozkır hayatı yaşadıkları için genelde bu sırt dayadıkları nesne özellikle bir taş veya kaya olurmuş, yani arkalarında bir arka taş olurmuş.. Yıllar sonra bu sırt dayanan arka taşın ismi ARKADAŞ olarak değişmiş ve dilimize yerleşmiş.. Demem o ki, arkadaş güvenebileceğimiz, bizi arkadan vurmayacak olan, samimiyetine güvendiğimiz kişilere verdiğimiz isim olmuştur..
Yaşamımızda inanılmaz önemi olduğunu gayet iyi bildiğimiz AŞK ve Arkadaş bir gün yolda karşılaşmışlar..Aşk kendinden emin bir şekilde sormuş arkadaşa “ Ben senden daha samimi ve daha cana yakınım.. Sen niye varsın ki..? demiş.. Arkadaş hemen cevap vermiş. “ Aşk ben sen gittikten sonra ardında bıraktığın göz yaşlarını silmek için varım” demiş..
Yanlarına yaklaşarak onların konuşmalarına şahit olan Aşk Meleği gözleri yaşlarla dolu dolu arkadaşa uzatmış ellerini ve kalbindeki okun acısıyla kıvranarak şöyle seslenmiş “Artık insanlar anlasınlar arkadaşlığın ne denli özel ve önemli olduğunu ve hiç bir şeye değişmesinler arkadaşlarını”..
Evet efendim arkadaşlık hikayeye göre böyleymiş meğer..” Meğer” diyorum çünkü artık bu duyguların ve düşünce yapısının aynı hikaye gibi tarihe karıştığına inanmaya başlayanlardan olacağım..Keşke şu acı günlerde de başımızı omzuna dayayacak onlarca arkadaşımız, dostumuz olabilseydi.. Haa, bu anlatılanların içersine gerçek arkadaşları ve dostları asla katmadığımı da belirtmek isterim.. Onlara can feda.. Ve onlara oldukça fazla ihtiyacımız var.. Bana bu güzel hikayeyi yollayan canım arkadaşlarıma yürekten teşekkür ediyorum..Çok hoşuma gitti ve okurlarımla paylaştım.. Bakınız yolladıkları arkadaş farkında lığını arttırıcı hikaye nasıl bitiyor.. Bu kısmı da yazarak kendilerine gerçek arkadaş sevgisiyle bağlı olduğumu söylemek istiyorum..
* Kavgayı, bir yaprağın üzerine yazmak isterdim.. Sonbahar gelince yaprak kuruyup, dökülsün diye..
*Öfkeyi, bir bulut üzerine yazmak isterdim..Yağmur yağınca bulut yok olsun diye..
* Nefreti, karların üzerine yazmak isterdim..Güneş açınca karlar erisin diye..
*Dostluğu ve Sevgiyi yeni doğmuş bebeklerin yüreğine yazmak isterdim.. Onlarla birlikte büyüsün, bütün dünyayı sarsın diye..
Bu yazı toplam 2160 defa okunmuştur.
Trafik sorununda insan unsurunun payıNefret hissini içimizden atmalıyız