Belki de bir rüyaydım senin için
Tolga Arasan, Paramparça'yı inceledi.
@tolgaarasan·11 sa.·Kitabı okumadı·Puan vermedi
Nâzım Hikmet'i ve kitaplarını çocukken tanımıştım...
Onun şiirleri hapishane rutubeti kokardı. Ranza gıcırtısı, gece acıkması, sigara dumanı mavisi, özlem ve parasızlık...
"Nâzım" denince aklıma, bir tutsak evinin bahçesinde gece vakti titrek lamba demiri altında yalnız başına oturmuş elindeki kitabın kenarlarına şiir yazan, paltosunun yakası kalkık bir adam gelirdi...
Paramparça'yı okuduktan sonra, o yalnız adamın silüeti aydınlanmaya başladı: Sokak lambasının ışığı büyüdü; Nâzım'ın arkasında bazı kadınlar belirdi. -mutsuz kadınlar-
Mendil sallayan elleri, bebek tutan elleri, mektup yazan elleri, duaya açılan elleri, gözlerini silen elleri ile kadınlar...
Ve Melike İlgün, yine bir kitabıyla daha, aklımızda "tek başına" canlandırmaya alıştığımız bir başka 'dev' için, "Hepsi o değil" demeyi başarmış...
Yazar, romanın ilk satırlarından ellerini uzatıp okuyucuyu kitabın içine çekiyor ve son sayfaya dek bırakmıyor. "Bitmesin" diye diye okudum.
Büşra Güneş, bir alıntı ekledi.
..odandaki, o her zaman seni görebilen mutlu dolap olsam, ne iyi olurdu: seyrederdim seni, koltukta oturuşunu, mektup yazışını, yatışını ya da uykuya dalışını. Neden mi değilim? Şu son günlerinde nasıl bocaladığını ya da Viyana’dan ayrılmak zorunda kalışını görmek, üzüntüden yere yıkardı beni de ondan.
Sayfa 122 - Nilüfer Yayıncılık
Nerede okumuştum, hani bir idam mahkumu ölümünden biraz önce şöyle söylemiş ya da düşünmüştü: ‘Yüksek ve sarp bir kayalıkta, ancak iki ayağımın sığabileceği, dar bir çıkıntıda, dört bir yanım uçurumlar, okyanuslar, sonsuz bir gece, sonsuz bir yalnızlık ve hiç bitmeyecek bir fırtınayla sarılmış durumda yaşamak zorunda olsam ve bütün ömrümce, bin yıl boyunca, hatta sonsuza kadar o bir karış toprakta durmam da gerekse o şekilde yaşamak, şu anda bir yarım saat içinde ölecek olmaktan çok daha iyidir.’ Yeter ki yaşayayım!”
Yaşamak.. Ne kadar basit bir kelimeymiş gibi duruyor oysa o kadar etkili sözleri düşününce , bir insanı etkilemek için kullanılması söz konusu dahi olamaz gibi geliyor. Yaşamak..Dostoyevski de tam olarak bundan bahsediyor yıllar önce bir idama ramak kala ve bir idam sonrası yazdığı bir mektupta. Evet bir idam sonrası yazılan bir mektup.Siyasete atıldığı için çeşitli cezalar alıp seneler boyunca hapislerde yatmış üstad. Ve hep o günlerinin ne kadar önemli olduğunu vurguladığı ,kendi karakterinden oluşturduğu bir çok roman karakteriyle dış dünyaya yansıtmış düşüncelerini.Ben ölümü görmüş bir adamım diye bahseder kendisinden zira görmüş olabilme ihtimali de epey fazladır. Rusyanın yine komünizmin yoğun olduğu ve aşırı dengesiz dönemlerinden birinde Çarlık döneminde idam cezası aldığını duymuştur Dostoyevski ve arkadaşları . Her gün tek bir ayakkabı sesi duyulduğunda yemek yeme zamanı geldiği anlaşılır , tek bir ayakkabı sesi uzaktan yaklaşır,yaklaşır, uzaklaşır…
Bir insan değil , bir ayakkabıdır gelen. Karanlık bir oda.. Saat kaçmış,günlerden neymiş, dünya dönmüş dönmemiş bilinmeyen bir zaman kavramında tek bir ayakkabı ile muhattap olmuş uzun süre bu adam.Ve bir gün ne zaman ki ayakkabı sesleri birden fazla geldiğinde ve hızlı hızlı yaklaştığında anlamışlar ki vakit gitme vaktidir.İlk önce bir insan yüzü gördüğünde gülümsemişler , sonra ise idama gider iken güneşi göreceklerini düşünüp sevinmişler. Kent meydanında o yaşama hissinden bürünen adam şunları düşünmüş:
Bizi kent meydanına getirdiler.Önce papaz günah çıkarttı daha sonra kafalarımızın üzerinde kılıçları bilediler. Evet yaşamak kavramı gerçekten bitiyordu diye ilk kez düşündüm içimden.Ve bizi üçer üçer alacaklardı.Son kez yaşama dair bir şey istedim;o an sadece ilk üçlünün içinde olmamak istedim.Ve belki de böylece düşünebilme fırsatı bulacaktım.
Üçer üçer seçiliyorduk ve ben ikinci üçlünün içindeydim.Kuvvetle muhtemel beş dakikam vardı.Bu belki de hayatımın en kıymetli süremin iki dakikasını sana ve çocuklarına ayırdım.Onlara sıkı sıkı sarıldım,öptüm,kokladım , iyi bak çocuklara , benim için sakın üzülme istedim. Diğer iki dakika da dünyadaki iyiliklere , düşüncelerime, insanlığa ayrılmıştı. Son dakikada ise sadece gökyüzüne doya doya bakarak nefes almak istemiştim.
Dostoyevski idam sonrası abisine yaşadıklarını böyle anlatır.Çünkü Tam idam başlayacakken bir asker at ile yaklaşır ve mahkumların bağışlandığını duyurur.O an oradaki mahkumlar yaşamdan ölüme gidememiş ama kesinlikle ölümden yaşama dönmüş insanlardır artık.Aslında mahkumlar daha önce bağışlanmıştır ve bu sadece bir ibreti alem olsun diye düzenlenen bir törendir.Çarın bu düzenbaz idam oyunu sonrası Dostoyevski bütün o yaşamını sığdırdığı o beş dakikanın önemini asla unutmaz ve tüm romanlarında en çokta Raskolnikov’da kendi karakterinden ve iç konuşmalarından parçalar koyar.Ve abisine yine başka bir mektubunda öyle şeyler yaşadım ki artık asla ilham sıkıntısı çekmeyeceğim demiştir.
Pink Painter, Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu'yu inceledi.
@pinkpainter·20 sa.·Kitabı okudu·1 günde·Beğendi·9/10
Ne yazacağımı bilmiyorum. Uzun zamandır kapılmamıştım bu hisse. İçinde her duygunuzu doya doya yaşayacağınız, anlatımı akıcı, merak uyandıran ama bitmesin istenilen kitap.
Yazarın okuduğum bir çok kitabından üstündü benim için. Sanırım mektup-anı-günlük tarz kitaplar, kurgusu olan romanlara göre daha samimi geliyor. En son bu duygusal yoğunluğu zavallı Wherther in son satırlarında (Wherther in acıları) ve Milenaya Mektuplar da hissetmiştim.
Kitap bitince tek canımı sıkan, bir kadının bu kadar alçalması, aşkı için bile olsa defalarca gururunu ayaklar altına alması. Değer miydi diye sormuyorum, çünkü kitabın sonunda değmediği görülüyor zaten..
Keyifle okuyun, sevgiler..
8.6/10 (5.369 Oy)
Tufan ALTINTAŞ, Bizim Büyük Çaresizliğimiz'i inceledi.
@Tufanov·20 Eyl 16:48·Kitabı okudu·Beğendi·10/10
Kitabı ratgele buldum. İlk 20 sayfa ne diyor bu yav diyerek neredeyse bir kenara fırlatacaktım. Sonra olaylar birden belirginleşmeye ve tek tük anlamlar çıkmaya başladı. Biraz daha sabredeyim dedim ve nihayet bitirebildim. Kitabın ilerleyen bölümleri İki dostun çaresizliği ve aşklarıyla yüzleşmek zorunda kalmalarıyla derinleşir. Durum bariz iki ucu sivri değnektir. Ancak sevilen kızın konudan haberi yoktur. Trajikomik anılarla dolu olaylar, biri kel diğeri göbekli iki tip.
Hikaye ise şöyle;
Sıradan geçen günler birbirine ulanarak akıp giderken, Ender ve Çetin isimli iki arkadaşın evine, Fikret' diye bir arkadaşlarının kız kardeşi gelir. Kızın gelmesini Fikret rica etmiştir. Ender Ve Çetin bu kızın doğumunu dahi hatırlamakta onu ta o zamanlardan tanımaktadırlar.
O güne kadar bir bekar evinden ibaret olan ev Niall'in (kızın adı budur) gelmesiyle renklenir ve artık orta yaşa merdiven dayamış olan bizim çaresiz iki entelektüelimiz kendilerini yeni bir atmosferin içinde bulurlar. Ender de, Çetin de Nihal'e aşık olurlar. Bu durumu birbirlerinden dahi saklasalarda ikisi de kıza karşı birbirlerinin ne hissettiklerini tahmin etmektedirler.
Bir gün Nihal Enderden bir şiir yazmasını rica eder. Enderde bir panik. Fakat şiiri yazmayı başarır. Kızın odasına bırakır şiiri. Ve Nihal okul dönüşü şiiri okur, beğenir ve şiir hakkında içinden geçenleri gelir Ender'e söyler. O günden sonra Ender nedeni belirsiz bir şekilde kızdan uzaklaşır, kız da Enderden... Ve Nihal eve seyrek gelmeye ve Ender'i görünce hemen sıvışmaya başlar.
Yine günlerden bir gün Nihal iki arkadaşını şiir dinletisine götürür. Orada şiir okuyanlardan biri erkek arkadaşı Boradır. Bizim iki müzmin bekar için bu yeni bir durumdur. Hatta acıklı bir durumdur ancak çaresiz kabul ederler.
Bir süre sonra Nihal Boradan hamile kalır. Bir öğle vakti bu durumu Çetin'e anlatır ondan yardım ister ve Ender'e söylemesini rica eder. Ama Çetin olanları Ender'e anlatır.
Hikaye Nihal'in evden ayrılıp gitmesiyle sona erer. Bu arada Nihal üniversiteden mezun olmuş ve ağabeyi Fikret'in yanına Amerika'ya gitmiştir. Amerikadan Ender ve Çetin'e bir mektup yazar.
Son satırlar bu mektupla ve Ender'in ihtiyarlık planlarıyla sona erer...
8.1/10 (388 Oy)
'Son mektup' kitapları
1. Son Mektup
2. Son Mektup
3. Son Mektup
4. Son Mektup
5. Son Mektup
'Son mektup' ile ilgili yazarlar