Arzu's Cave: Ağustos 2008
Bir önceki iki yazımın birinde boyut atlayan bir uçaktan, bir sonrakinde ise dezenformasyondan bahsetmiştim. Şimdi ise bu iki konuyu aynı başlıkta birleştiren bir konudan bahsetmek istiyorum. Önce bilgisi olmayanlar için, 1930 ve 1940’lı yılların en meşhur orkestrası olan ve hala da büyük bir dinleyici kitlesi olan Glenn Miller orkestrası ile ilgili kısa bilgi verelim:
Gelmiş geçmiş en büyük müzik orkestralarından birinin lideri Glenn Miller, 15 Aralık 1944 gecesi Londra’dan Paris’e gitmek için bindiği Norseman C-64 tipi küçük uçak, Manş Denizi (English Channel) üzerinde kaybolmuş, Paris'e hiç inmemiş ve bugüne dek hiçbir şekilde ne uçağın kalıntısı ne de cesetler bulunamamıştır.
Alton Glenn Miller 1 Mart 1904’te Iowa’da doğmuştur. İlk orkestra çalışmalarına 1934’te başlamış, ancak bildiğimiz Glenn Miller orkestrasının doğuşu 1937’de olmuştur. Orkestranın şarkılarına örnek olarak "In the Mood", "Tuxedo Junction", "Chattanooga Choo Choo", "Moonlight Serenade", "Little Brown Jug" verilebilir.
27 Eylül 1942’de Glenn Miller orkestrayı bırakarak orduya katılmak ve ülkesine hizmet etmek istedi ve Paris’e gönderildi. Miller burada bir ordu orkestrası kurmak istedi ve kendi orkestra elemanlarını buraya getirebilmek için inatla büyük bir çaba gösterdi ve sonunda bunu başardı. Miller’a orduda“Major” ünvanı verildi ve orkestra ordu için çalmaya devam etti. Savaştan sonra Glenn Miller orkestrası Rainbow Corners, ve Hotel de Paree’de program yapmaya başladı. Glenn Miller kaybolduğu gece, orkestrasının daha önce gittiği Paris’e gitmek için yola çıkmıştı, orada Olympia’da bir konser vereceklerdi.
Glenn Miller’ın ölümünden sonra çıkan ve hangisinin dezenformasyon olduğu henüz anlaşılamayan teoriler şunlardır:
Miller bahsedilen uçağa binmiştir, şahitleri vardır. Uçak ise hiç inmemiştir. Buna şahit olan birinci kişi, Glenn Miller’in özel şöförüdür. Bu konu da şöförün oğlu olan Brian McCulloch tarafından aydınlatılmış ve babasının kendisine anlattıklarını detaylı olarak aktarmıştır. Babası, Glenn Miller’ı o gece götürdüğü gece klübü, sonra havaalanına bırakması, bagajdan çantalarını çıkarması ve uçağa binerken eşlik etmesine kadar anlatmıştır. Bundan başka bu olayı doğrulayan resmi bir havaalanı çalışanı da vardır.
Miller, bir otelde sevgilisinin kollarında kalp krizinden ölmüştür ama o zamanlar orkestra Amerikan Ordu Orkestrası olduğundan olay saklanmıştır. Bazıları uçakla Paris'e indikten sonra bir otelde, bazıları da Paris'e gitmeden önce Londra'da bir otelde öldüğüne dair şahitlik etmektedirler. Bu konu Bild gazetesinde, Udo Ulfkoutte’nin ele geçirdiği Gizli servis dosyalarında okuduğu söylenmektedir. Daha sonra bu konuda araştırmalar yapan Chris Valenti de, bahsedilen gizli servis dökümanlarına kendisinin de ulaştığını belirtmektedir. Karısına ve memleketine sadık bir askerin, sevgilisinin kollarında ölmesi nedeniyle gerçeğin saklandığı savunulmaktadır.
Miller’ın arkadaşı ve “The Big Band Era” ile “The Glenn Miller Story” nin yazarı George Simon’a göre Miller o uçağa hiç binmemişti çünkü Miller’da ciddi seviyede uçak korkusu vardı.
A.C. Griffith’in anlattığına göre Miller Paris’te vurulmuştur ve birgün sonra da uçak kazası hikayesi ortaya atılmıştır. Bunu da, savaş esnasında Paris’te olan ve olayı gören bir adam ile, savaşta paris’te görev alan bir kadın Amerikan askerinin telegrafta Miller’in vurulduğu haberinin gelmesini kendi gözleriyle gördüğünü anlatmasına dayandırır. Ayrıca bu hikayeyi doğrulayan ve o sırada orada olup, olayı direkt gören Arnold Smith isimli birinin anlattıkları bulunmaktadır. Sevgilisinin kocası tarafından vurulduğunu görmüş olduğunu söylemektedir çünkü cesedi götürürlerken genç bir adamı da tutukladıklarını belirtmektedir.
Miller’ın uçağı yanlışlıkla Royal Air Force tarafından bombalanarak düşürülmüştür. Royal Air Force’un logbook’larını tutan Fred Shaw, o tarihte yanlışlıkla tek motorlu küçük bir uçağın bombalanarak düşürüldüğünü kaydetmiştir. İngiliz Savunma Bakanlığı da nedense ta 1985’te böyle bir açıklama yapma gereği duymuştur.
Günümüze dek ne yazık ki Glenn Miller’ın ne cesedi, ne de uçakla ilgili herhangi bir iz veya kalıntı bulunamamıştır.
Sembolik Glenn Miller mezarı, Nisan 1992’de Miller’ın kızının isteğiyle, Arlington National Cemetery adlı savaşta ölenlerin bulunduğu bir mezarlığa taşınmıştır.
Ayrıca 1953 yılında gösterime giren, Anthony Mann’ın yönettiği ve başrollerini James Stewart ile June Allyson’ın oynadığı “The Glenn Miller Story” adlı bir film bulunmaktadır.
Glenn MILLER orkestrasının solo trompetçisi Yarbay STANLEY, 1962 yılında Ankara’da görevli olarak bulunduğu sırada Amerikan Büyükelçiliğinde dinlediği Hava Kuvvetleri Dans ve Caz Orkestrasını çok beğenmiş ve kendi çabaları ile orkestraya güncelliğini her zaman koruyan, ölümsüz eserlerden oluşan bir caz repertuarı kazandırmıştır. Hava Kuvvetleri Dans ve Caz Orkestrası 1969,1970 ve 1974 yıllarında Türkiye’de yılın sanatçısı seçilmiştir. Şu an bu orkestranın ismi CAZIN KARTALLARI ORKESTRASI” olarak değiştirilmiştir.
Uçaktaki diğer 2 kişi: Pilot John Morgan ve Lt. Colonel Baessell
Uçak kazalarında hayatını kaybeden top-ten müzisyenler:
10. Randy Rhoads (Yaş 25 - Ozzy Osbourne’un lead gitaristi)
9. Otis Redding (Yaş 26- Rock‘n’roll şarkıcısı) ve Bar-Kays adlı grubunun 4 üyesi
8. Ricky Nelson (Yaş 45- Rock‘n’roll şarkıcısı) , Stone Canyon adlı grubunun 5 üyesi ve nişanlısı
7. Aaliyah (Yaş 22 - R&B şarkıcısı ve aktris)
6. John Denver (Yaş 53, country şarkıcısı)
5. Patsy Cline (Yaş 30, country şarkıcısı), menejeri Randy Hughes, ‘Cowboy’ Copas ve ‘Hawkshaw’ Hawkins.
4. Jim Croce (Yaş 30, Rock şarkıcısı), grup arkadaşı Maurice Muehleisen, komedyen George Stevens.
Tarih: 20 Eylül 1973
3. Stevie Ray Vaughan (Yaş: 35, blues gitaristi )
2.The Lynyrd Skynyrd grubunun vokalist ve şarkı yazarı Ronnie VanZant, gitarist Steve Gaines, vokalist Cassie Gaines
Tarih: 20 Ekim 1977
Tarih: 3 Şubat 1959.
Ayrıntılı bilgi için: Müziğin öldüğü gün
Gönderen Arzu zaman: 23:53 0 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: dezenformasyon, glenn miller, müzik, orkestra, uçak kazası
Don McLean, American Pie adlı şarkısında, “Müziğin öldüğü gün” diye bahseder o meşhur günden. Bazı söylentilere göre Rock'n'Roll efsaneleri olan Buddy Holly, Richie Valens ve Big Bopper’ın bindikleri uçağın adı American Pie idi, yani öyle düşünülüyordu. Ama daha sonra Don Mclean bunu yalanlayarak, şarkının adını tamamen kendisinin yarattığını belirtti .
Şarkının ana temasını oluşturan yani müziğin öldüğü 3 Şubat 1959 gününün hikayesi şöyledir:
Richie Valens uçak yolculuğundan çok korkuyordu ve uçak kazasında öleceğini rüyasında da görmüştü. Ama bir konser sonrası, kış günü hava şartları nedeniyle kara yoluyla gidemedikleri için uçakla yola çıkmışlardı ve hava şartları nedeniyle uçak düştü. Uçağa sadece 3 kişi binebiliyordu, Richie Valens ve bir gazeteci yazı-tura atarak, uçakla kimin gideceğini belirlemişlerdi. Yani düşen uçağa 3 kişi binmişti: Buddy Holly, Richie Valens ve Big Bopper...Rock'n roll müziğinin en büyük kayıplarından biriydi.
O zamanlar Don Mclean gazete dağıtıcılığı yapıyormuş ve o uçak kazasının olduğu soğuk bir Şubat sabahı , gazeteyi dağıtırken ana sayfada o haberi gördüğünde, bir adım dahi atamayıp olduğu yerde donakalmıştır. Şarkıyı yazması 1960’lı yıllarda, yayınlaması ise 1971’de gerçekleşmiştir.
Şarkıda ana tema bu üç şarkıcı olmakla birlikte, onlardan başka Beatles, Elvis Presley, Janis Joplin, Mick Jagger ve Rolling Stones, Bob Dylan, James Dean, The Byrds gibi birçok sanatçı ve gruba, gizli bir takım şifrelerle gönderme yapar. Şarkının ilk çıktığı günden beri, şarkının sözlerinin içerdiği anlamlarla ilgili sayısız teori ortaya atılmış ve adeta bir fenomen haline gelmiştir. Halen Don Mclean şarkı sözlerinin anlamını tam olarak anlatmamıştır. Ama genel hatlarıyla, 1950’li yılların müzik açısından aydınlık çağlarıyla, 1960 ve sonrasında karanlık bir çağa sürüklendiğinden bahsettiğini ve bu devrede dünyada ve Amerika’da olup bitenlerle ilgili simgesel anlatımlarda bulunduğunu belirtmiştir. Bu dönem, aynı zamanda Don Mclean’in çocukluğun saflığından yetişkinliğin gerçeklerine geçmeye başladığı dönemdir. Bu kaza da tam olarak Don Mclean’in ayaklarının yere bastığı yani gerçeklerin acılığı ile tanışmasını sembolize eder.
Şarkı yayınlandığı zaman 4 hafta listelerde bir numarada kalmış ve aynı zamanda önemli bir proje olan” Recording Industry Association of America (RIAA)’nın “Yüzyılın şarkıları”-Songs of the Century” listesine beşinci sıradan yerleşmiştir. Bu liste, Amerika’nın müzik ve kültür açılarından gelişimini en iyi anlatan şarkılardan oluşturulmuştur ve 2001 yılında özel seçilmiş 1300 kişinin oyuyla 20. yüzyılın 365 seçilmiş şarkısının listesi oluşturulmuştur. Merak edenler için ilk beş şöyledir:
1 "Over The Rainbow" - Judy Garland
2 "White Christmas" - Bing Crosby
3 "This Land Is Your Land" - Woody Guthrie
4 "Respect" - Aretha Franklin
5 "American Pie" - Don McLean
Günümüzde de birçok sanatçı vefat ediyor ama şu yaşadığımız zaman ile geçmişi karşılaştırmak olanaksız görünüyor. Çünkü birçok müzik türünün şu an varolmasını bu insanlara borçluyuz. Her türlü sansür ve engellemeye rağmen, turnelerde üç kuruş para karşılığında ideallerini gerçekleştiren bu adamlara çok şeyler borçluyuz.
Bu vesileyle, Rock’n’Roll müziğin yaratıcısı ve kralı Elvis Aaron Presley’i de anmayı unutmayalım. Onun öldüğü 16 Ağustos 1977 tarihi de müziğin öldüğü diğer bir gündür, tıpkı 24 Kasım 1991’de Rock'ın Kralı Freddy Mercury’nin ve 25 Haziran 2009'da Pop'un Kralı Michael Jackson'ın öldüğü gün gibi.
Elvis’in hikayesi tam bir fenomen olduğu için, onunla ilgili yazacağım yazıyı sonraya saklıyor ve sizlere müzik dolu günler diliyorum.
Bye bye Miss American Pie… RIP...
Not: Hatırlayamayanlar için bu üç müzisyenin birkaç şarkısı:
Buddy Holly: That’ll be the day, Oh boy, Peggy Sue
Richie Valens: La Bamba, Oh Donna, Come on let’s go
Big Bopper: Chantilly Lace, Crazy Blues, Big Boppers Wedding
Gönderen Arzu zaman: 23:30 5 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: american pie, big bopper, buddy holly, elvis presley, music, muzigin oldugu gun, richie valens, the day the music died
Hair - Let the Sunshine In !
Bugünkü yazımda, Gürcistan’daki savaşa tepki niteliğinde, dünyada savaşa karşı yapılmış en özel filmlerden birinden bahsetmek istiyorum. Savaş düşleri kuranların arasında barış ümidini yeşertebilmemiz dileğiyle !
Rock müzik seven ve Hair'ı görmemiş olabilecek birini tahmin dahi edemiyorum.Hala görmemiş olanlar varsa, umarım bu yazımla onlara tanıtmış olurum, çünkü gerçekten bu filmi görmemek bir eksikliktir.
Hair –The American Love-Rock Musical aslında 1968 yılında bir müzikal olarak Gerome Ragni ve James Rado tarafından yazılmış ve sonrasında Galt MacDermot tarafından müzikleri bestelenmiştir. James Rado kendi ifadesiyle, Galt MacDermott ile buluşmalarını şöyle anlatır: “ It was more than a fulfillment of a dream. I would call it a clear illustration of a marriage made in heaven.” Bugüne dek tüm dünyada müzikal olarak sergilenmiş ve de sergilenmeye devam etmektedir. Şu ana dek dünyada Hair’ın gösterilmediği ülkenin kalmadığı söylenmektedir. Türkiye’de de 1982 tarihinde Engin Cezzar tarafından Türkçeleştirilerek sahnelenmiştir. Bu gösterim ile ilgili Füsun Önal’ın anlatımıyla öğrendiğimiz detay ise, çıplak olarak sahneye çıkılması gereken yerlerde ten rengi kıyafetlerle sahneye çıkıldığıdır.
Hair’ı 1979 yılında film haline getiren yönetmen Milos Forman, bu filmiyle dünya tarihinin klasikleri arasında yer almayı başarmıştır. Filmin başrollerinde John Savage, Treat Williams, Beverly D'Angelo, Annie Golden gibi sanatçılar yeralır.
Milos Forman bu filmiyle César ödülüne layık görülmüş ve film de o tarihte Best Picture Golden Globe ödülü almıştır. Filmdeki oyunculuğu ile Treat Williams ise Golden Globe as New Star of the Year in a Motion Picture ödülüne aday gösterilmiştir. Film ve filmin müzikleri, Woodstock konserlerinin ana teması haline gelmiş ve Vietnam Savaşı’na karşı olanların marşı haline gelmiştir.
Henüz bu konuda net bir bilgi bulamamakla beraber, ortada dönen konuşmalara gore bu yüzyılda toplam 10 film seçilerek, çok uzun yüzyıllar sonrasına dek korunması planlanmıştır ve bu 10 film arasında Hair da bulunmaktadır.Şimdi bu noktadan sonra anlatacaklarım yoğun şekilde spoiler ve hatta filmin tüm hikayesinin özetini içermektedir, bilgilerinize:
Film, benim burcum olan Kova burcunun ve kova burcu çağının anlatıldığı efsanevi Age of Aquarius şarkısı ile başlar, şarkıyı da gerçekten olağanüstü sesiyle siyahi bir kadın seslendirmektedir. Filmin başında Vietnam Savaşı’na gitmek üzere Oklahoma’dan yola çıkan Claude (John Savage), New York Central Park’ta dolaşırken Berger (Treat Williams) ve onun hippi grubu ile karşılaşır. Onlarla tanışır ve dostluk kurar fakat neden bu şekilde yaşadıklarına da bir anlam veremez. Bu arada parkta at binerken gördüğü Sheila adlı bir kızı çok beğenir (Beverly D'Angelo).
Claude’un askere gitmek için biraz zamanı vardır, bu arada hippi grubuyla takılır. Berger ise Claude’u Sheila ile buluşturmak için planlar yapmaya başlar ve bu zengin kızın sosyete ailesinin evinde, kızın doğumgünü partisini basarlar :-) Ve burada elbette yine efsanevi şarkı olan “I got Life” şarkısını masanın üzerine çıkarak ve masayı dağıtarak seslendirir Berger...Benim girdiğim herhangi bir önemli ve ciddi iş toplantılarının birinde, Berger'ın hareketini yapmayı istediğim ve içten içe gülümsediğim çok olmuştur :-)Berger’ın ailesi aslında oldukça zengin bir ailedir. Fakat Berger sokaklarda hippilerle yaşamaktadır çünkü bir ideali vardır. Babası ise Berger’ı sadece saçı uzun olduğu için desteklememektedir. O zamanlar uzun saç gerçekten bir şeylere isyan etmeyi ve düzeni kabullenmemeyi belirten bir göstergedir.Filmin detaylarına fazla girmeden devam ediyorum, Claude hippilerle yaşarken geçen konuşmalarda sürekli Vietnam Savaşı sorgulanır ama Claude amacından vazgeçmez. Claude’un vakti gelir ve askere uğurlarlar. Yalnız Berger hala Claude ile Sheila'yı buluşturma peşindedir. Bunun üzerine gidip kızı kaçırırlar. Fakat Sheila da Claude’dan hoşlanmaktadır elbette, gönüllü gelir zaten. Ve bir arabaya atlayarak Claude’un birliğine doğru giderler. Birlikten içeri gidemeyince, yakınlarda bir yol üstü barında bir askeri subaya bir oyun oynayarak giysilerini ve arabasını alırlar. Berger, onun giysileri ve arabasıyla birliğe girip Claude’u birkaç saatliğine kaçırmayı amaçlar. Ve evet filmdeki en önemli sahnelere geliriz bu şekilde.Hayatta aç kalmak ve itilmek pahasına bile olsa, hiçbirşey için saçını kesmeyen Berger, sadece birliğe subay kılığında girip arkadaşını bir saatliğine dışarıya çıkarabilmek için saçını keser !
Ve subay kıyafetleriyle içeri girer, Claude’u bulur fakat Claude dışarı çıkamayacağını çünkü saat başı sayım yaptıklarını belirtir. Bunun üzerine düşünecek fazla zamanı olmayan Berger, Claude ile yer değiştirir, elbiselerini değiştirirler ve Claude dışarıya çıkıp Sheila ile buluşur.
Bu sırada ani bir emir gelir ve tüm askerleri toparlayarak Vietnam’a gönderirler, Berger da içlerinde olmak üzere… Berger şaşkın ifadeyle günışığından karanlık uçağa girerken, o meşhur müzik yankılanmaktadır arkadan: “ Let the Sunshine in! “…
Claude geri gelir, bir bakar heryer boş ve yere diz çökerek “ Bergerrrr, Bergerrrr !” diye öyle bir çığlık atar ki, o sahnedeye duyarsız kalabilecek dünya yüzünde herhangi birini düşünemiyorum.
Filmin sonunda ise bütün hippi grubunu, Claude ve kız arkadaşıyla birlikte, Berger’ın Vietnam şehitlerinin arasında mezarı başında gösterir. Ve görüntüler, gerçek Woodstock ve Beyaz Saray önünde protesto gösterilerine geçerek son bulur…
Bu filmi sadece yanlış bir savaşı işaret etmemektedir. Bu film, bir insanın dostluk adına neleri yapabileceğini, ırk ayrımına karşıtlığı, savaşa ve militarizme karşıtlığı, özgürlüğü ifade etmektedir. Ve bunu rock müziğin çığlıkları ile yapar. Her şarkıda ayrı bir hikaye ve ayrı bir karşıtlık bulunmaktadır, şarkıların hiçbiri öylesine değildir. Eserdeki müziklerin altyapısı, arkadaki korolar inanılmazdır, özellikle let the Sunshine In şarkısında arkadaki insan sesi sayısını henüz saymayı başarabilmiş değilim. Ve inanılmaz bir bas altyapısı vardır.
Hair filmi, her anlamda benim için çok önemli bir yer taşır.Kendi çıkarları ve oyunları için masum insanları savaşa alet edenler !
Bırakın Güneş içeri Girsin !
Ek: Youtube'dan video izleyebilen veya indirebilenler için, bahsettiğim 3 şarkının geçtiği filmin bölümleri:
Let the sunshine in - The Flesh Failureshttp://www.youtube.com/watch?v=fhNrqc6yvTU
Age of Aquarius:http://www.youtube.com/watch?v=N9oq_IskRIg
I got life:http://www.youtube.com/watch?v=-1LRD3DtFAo
Ayrıca Hair müzikali ve filmi ile ilgili daha detaylı bilgi için:http://www.hairthemusical.com/
Gönderen Arzu zaman: 11:58 5 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: baris, hair, music, musical, müzik, müzikal, peace, rock, saç, savas, vietnam
Dün Mental Masturbasyon MeGu’nun Ronaldinho çevikliğiyle karşılayarak bana gönderdiği mim üzerine, aynı başlıkla yazıyı yazıyor ve pası karşılıyorum :-) MeGu olayın ekonomik boyutunu ele almış, bana da psikolojik ve toplumsal yönden konuyu irdelemek düşüyor :-)
Tanışma ve network siteleri malum her geçen gün artıyor ve artmasıyla birlikte çeşitli kategorilere de ayrılmaya başladılar.
Buradan yola çıkarak 2 ana kategoriye ayırmamız mümkün gibi görünüyor:
1- Business networking siteleri
2- Social networking siteleri
2.1 Sosyal aktivite ve topluluklar
2.2 Sadece arkadaşlık ve flört siteleri
Öncelikle business networking ile ilgili olan siteler arkadaşlık sitelerinden tamamen ayrılıyor. Her ne kadar bu siteler de zaman zaman bu gibi amaçlara alet edilmeye çalışıldıysa da, böyle bir girişim karşısında site yöneticilerinin müdahalesi ve abonelik iptali ile konu biraz kontrol altına alınmış gibi görünüyor. Bu sitelerde de elbette yeni insanlarla tanışmak ve ilişkilerin geliştirilmesi mümkün, fakat sitenin gerek kullanım araçları, gerekse forumları itibariyle ana amacı flört değil.
Sosyal siteler ise genellikle belli grupların internet üzerinde yapılanmasıyla oluşmuş ve sonra bir şekilde dışarıya açılmış olanlar var. Bunların ana amacı daha sosyal bir ortam yaratmak, işi sadece sanal ortamda bırakmadan sürekli buluşmalar, aktiviteler düzenlemek gibi şeyler sayılabilir.
Arkadaşlık siteleri ise, nedense ben buna tam arkadaşlık diyemiyorum, genelde yüzde sekseni flört veya cinsel amaçlarla kullanılıyor. Buna diyeceğim birşey yok çünkü herşey arz ve talep meselesi, eleştirmek de haddime düşmez. Bir de MeGu'nun unuttuğu bir 80630 sitesi var, bunlar davetiye veya referanssız içlerine almazlar. Nitekim kendilerini pazarlamanın yolunu da böyle bulmuşlar. Fakat bende tam ters etki yarattı, hiç üye olma isteği hissetmedim, hiç istek oluşmadı.
Facebook’u hepsinden ayrı bir kategori olarak özellikle incelemek istiyorum, onu bir arkadaşlık sitesi gibi görmüyorum, biraz nev-i şahsına münhasır bir yapılanma gibi görünüyor. Benim de Facebook’ta bir hesabım var ve gerçekten de uzun zamandır bulamadığım insanlara ulaştım. (bkz: ebemi de bulucam facebookta birgün:-) . Şimdi ortadaki polemiklerden biri şu ki, eğer insanlar birbirini bulmak isteseydi zaten bulur ve bu kadar zaman görüşürdü. Ama ben böyle düşünmüyorum, nice insanlar var ki çoktan bağlantımı kaybetmiştim bir şekilde. Çünkü hayat bu, belli olmuyor, bazen başka sorun ve öncelikler araya giriyor, irtibat kopuyor. Facebook’un kendimce suistimalini önlemek için, sadece gerçekten tanıdığım insanları listeme eklemekle önlem almış oluyorum. Aramızda birçok anti-facebook’çular da mevcut. Benim onlara karşı söylediğim tez şundan ibaret:
“Kalem bir araçtır, kalemle yazı da yazabilirsiniz, birine saplayıp adam da öldürebilirsiniz.”
Yani Facebook da bir araçtır sadece. Olan biten karşısında Facebook’un bir suçu yok. Sadece bu aleti kötü kullanan varsa, bu onların suçudur.
Kötü kullanmak da göreceli bir kavram. Örneğin eğer bir insan bu gibi siteleri başka amaçlar için kullanıyorsa ve bu taleplerini karşılayabilecek kitle de o ortamda mevcutsa, o halde ne için kimi, eleştirmek mümkün olabilir ki? Herşey insanların kendi seçimi, kendi yaşam tarzıdır. Elindeki aracı nasıl kullanacağın da sana bağlıdır.
Anti-Facebook’çuların bir diğer tezi ise, internette kendileri hakkında o kadar çok bilgi yayınlamanın sakıncaları ve kendilerini fişlenmiş gibi hissetmeleri. Ben şimdi sizlere şunu söylemek istiyorum, sizin tüm bilgilerinizin çeşitli yerlerce bilinmesi için sizce Facecook’a mı ihtiyaç var? :-) Geçti bitti herşey arkadaşlar, siz hiçbir şey yapmasanız da big brother is watching you :-) Already done ! :-) ( bkz: George Orwell - 1984 kitabı )
Ayrıca yaptığınız her hareketin sitede herkese ilan edilmesi konusuna gelince, sitede bazı ayarlar var, isterseniz kendinizi görünmez yapabilir, isterseniz hiçbir hareketinizin hiçkimseye gösterilmemesini sağlayabilirsiniz. Hayır sizin saklanmak için kendinize göre başka gerekçeleriniz varsa, o zaman o sizin bileceğiniz iş.
Sosyal sitelere üye olanların profillerini incelersek, bir genelleme yapmanın doğru olmayacağını düşünüyorum. Hepimizin bazı sosyal ihtiyaçları mevcut. Teknoloji ile birlikte iletişim sorununun bir bölümü hem giderildi hem de başka yeni sorunlar doğdu. Artık dünyanın her yerindeki herkesle istersek yazılı, istersek sesli, istersek görüntülü olarak internet üzerinden konuşabiliriz. Böylece elimizde her türlü iletişim imkanı doğmuş oluyor. Yeni sorun ise şu ki, iletişimini sadece internet ortamında sağlayarak, gerçek sosyal hayattan kopan karakterler oluşmaya başladı (bkz:geek) ve bunun da son derece sakıncalı bir durum olduğunu düşünüyorum.
Her sosyal statüden insanlar internette çeşitli sitelerde yazışıyor, bilgi veya ilgi alışverişi yapıyor. Kimileri kendi kimliklerini saklayarak, toplum baskısı nedeniyle gizlemek zorunda kaldıkları kendi karakterlerini gizliden gizliye yaşıyorlar.
Ben şahsen kendimden bahsedersem, benim gerçek hayatta da son derece aktif bir yaşamım var. Fakat Commodore 64 öncesinden bilgisayar dünyasına ve BBS döneminden internet dünyasına girmiş biri olarak, internetten de kopamıyorum. Ben interneti olabildiğince yararlı amaçlar için, bilgi alışverişi için, arkadaşlarımla görüşmek için, dünyadan haberdar olmak için, zaman zaman gerçekten can sıkıntısından kafa dağıtmak için kullanıyorum. Üyesi olduğum Facebook, Xing, Linkedin gibi sitelerdeki forumlarda, gerek işle ilgili gerekse sosyal yaşamla alakalı birçok kişiyle tanıştım ve bu insanların gerçekten de bana çok faydaları oldu.
İnternet dünyasında ve bu tip sitelerde elbette gerçekten kötü amaçlarla kullanan, insanları kandırıp dolandıran kişiler de mevcut. Ama bu maalesef gerçek hayatta da var, ama internette bunu kimlik saklayarak yapmaları daha kolay. Bundan korunmak için sadece biraz uyanık olmak yeterli.
Normal hayatlarında, gerek toplum veya aile baskısından, gerekse kişisel korkulardan dolayı, gerçek bir sosyal hayatı olamadığından, internette cirit adan fedailer de var. Bu düz yol fatihleri (normal trafikte düzgün araba kullanmayıp, bomboş yola çıkınca hızlanan yolların çakma efendileri veya doğan görünümlü şahin tiplemeli insanlar) her iki cinsten de olabiliyor. Bunların erkek olanları, değişik profil resimleri ve oradan buradan arakladıkları sözlerle oluşturdukları janjanlı profillerle kız peşine düşerler. Gerçekten çaresiz olanlar zaten buluşmaya da kalkmaz, sanal anlamda devam eder. Bunların kız olanlarını tespit etmek ise daha kolaydır. Internette sürekli erkeksi ve bol küfürlü konuşmalarıyla, harbi tavırlarla, gerçekten yaşayamadığı için bunca bahsettiği cinsel konuşmalarla kolayca kendilerini ele verirler. Bunların içinde gerçekten yansıttığı gibi olanlar da var mıdır, elbette vardır, ama maalesef bunları tespit etmek için ancak gerçek hayatta tanımak gerekir, başka yolu da görünmüyor. Ama bu tip bir yaşam tarzında kalmalarını da tamamen kendi suçları olarak görüyorum, insan isterse herşeyi yapabilir, yeter ki kendi istediği yaşamı oluşturacak cesaret olsun içlerinde... Dünyada herşeyin bir alıcısı var, birileriyle birlikte olmak için illa ki Cindy Crawford veya Brad Pitt gibi olmaya veya öyleymiş gibi davranmaya gerek yok, kendiniz gibi davrandığınız taktirde, bir şeyin "çakma"sına göre çok daha çekici olursunuz... Yeterince artist mevcut, haddinden fazla hatta, biraz doğal ve kendiniz olun yeter... Çaresizsen, çare sensin.
Diyorummm ve topu direkt olarak Zehirli Örümcek, Cevval Portakal ve Çelişki Analiz-Orpen'e atıyorum. Hadi bakalım, mim sizde :-) (bkz:mim kardeşliği)
Gönderen Arzu zaman: 15:24 4 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: arkadaslik siteleri, facebook, feysbuk, megu, mim, sobe, sosyallesmek
HP servis rezaleti !
Sevgili okurlar, aranızda yeni masaüstü veya dizüstü bilgisayar almayı düşünenler varsa, bunca yıllık bilişim tecrübeme rağmen yaşadıklarımı mutlaka okumalısınız. Bu konuyu detaylı olarak Alaaddin'in Sinirli Ablası bloguna yazdım :
Ve ayrıca diğer bazı HP mağdurları ile ilgili linkler:
Gönderen Arzu zaman: 09:21 1 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: bilgisayar, dizustu, hp, magdur, notebook, rezalet
Barış nedir sevgili?...
Herkesin savaş hayalleri kurduğu bir dünyada, mümkün mü barışı tanımlamak ?
Barış, dünyadaki en büyük ütopya.
Çünkü dünya barışının gerçek anlamını veya nasıl sağlanacağını kimse bilmiyor.
Çünkü herkesin çıkarları mutlaka bazı noktalarda çakışıyor.
Hiçkimse kendi kendiyle bile barışık değilken, nasıl toplumlar birbiriyle barışık olabilsin ki?
Aynı 1. Dünya savaşı'nda Hans Leip'in besteleyip, Lola Andersen'ın seslendirdiği "Lili Marleen" şarkısı gibi, savaşa giden sevdiğini fenerin altında bekleyen kızın öyküsü gibi...Birbiriyle savaşanların bile ortak "umut" şarkısı olmuş Lili Marleen, düşman olmalarına rağmen hepsinin dinledikleri ortak şarkıymış. Umudun şarkısı daha sonra birçok dile çevrilmiş ve birçok kişi tarafından seslendirilmiştir.Biz genelde bu şarkıyı Marlene Dietrich'ten biliriz. Bu şarkı için Almanya Langeoog'ta dikilmiş bir heykel bile bulunmaktadır. Şarkının temsil ettiği umut, barış umududur ama sonuçta hiçbir zaman iki taraf için de barış sözkonusu olamaz.
Akgün Akova'nın barış üzerine yazmış olduğu "What is peace my love" şiiri kadar barışa dokunabilmiş olan var mıdır acaba?
"barış nedir sevgilim
Lozan'dan gelen telefon mu Mustafa Kemal'e
kör bir toplumun tehdit dolu yazılarla kirlettiği bir defterdir barış
hangi yüzsüzün uydurduğu bi' sözcüktür
şu dillerden düşmeyen barış..."
Ama biz savaşmaya devam edelim, çıkar çatışmalarından, petrol ve enerji kavgalarından bir türlü başımızı kaldıramadığımız bu dünya, yavaş yavaş kendi sonunu hazırlıyor nasılsa.
Biz yapmasak da, doğa alacak intikamını insanlardan, dünyada bunca afet, felaket sürüp giderken, elbet birgün tabiat ipleri eline alacak...Ormanlarımız göz göre göre yanarken ve biz sadece seyrederken, petrol için birçok ülke yağmalanırken, ozon tabakası bizim kullandığımız kozmetikler nedeniyle eriyip giderken, buzullar global ısınma nedeniyle erirken ve eriyince piyasaya çıkacak olan yüzyıllar önceden içinde saklanmış ölümcül virüsleri içinde taşırken, hepimiz biyolojik silahlarla uğraşırken, çok lazımmış gibi insan klonlamaya çalışırken, dünyanın yarısı açlık ve su sıkıntısı içindeyken biz homini gırtlak midemizi ve alışveriş sepetimizi hırsla doldururken, alınanların yarısını da yiyemeyip çöpe atarken ve kapımızda ha geldi ha gelecek derken İstanbul depremini beklerken, biz savaşmaya devam edelim...
En azından İstanbul depreminden birgün sonra herkesin tüm çatışmaları unutup, çok kısa bir süre için bile olsa birbirine kenetleneceğinden eminiz... Çünkü birşeyleri anlamak için, hem mikro hem de makro anlamda mutlaka başımıza bir felaket gelmesi gerekiyor...
Einstein'ın da dediği gibi : "3. Dünya Savaşı, bombalar ve tüfeklerle değil, taş ve sopalarla yapılacaktır."
Gönderen Arzu zaman: 22:49 1 yorum Bu yayına verilen bağlantılar
Etiketler: akgun akova, baris, baris nedir sevgili, deprem, einstein, lili marleen, savas
Akıllı Örümcekler tam gaz !
Müziğin öldüğü gün...
Toplumca delirdik !