Anne Karınca: Şubat 2010
2 haftadır yoktum ortalıklar da biliyorum ! Nedeni mi ?
FarmVille'le tanışmam. Oyuna bir daldık koca ile blog dahil birçok şeyi unutuverdik bir anda. Zevkli mi ? derseniz evet çok zevkli, ama insanı farketmeden kendine esir ediyor.
Gelelim Begüm'e; 17. ayını bitirdi küçük hanım. Diğer blog'lar da okuduğum gibi Begüm de aynı şekilde değişti. Herkes bu aylar da çocukların inanılmaz derece de ve anlamsız bir biçimde, nedenini bulamadığımız şeyler yüzünden değiştiğini söylüyor. Sonuna kadar katılıyorum. Çok ama çok yorucu olabiliyorlarmış bunu anladım.
Eskisi gibi oyuncakları ile oynamıyor. Oyuncaklarını bile benimle oynamak istiyor. Yemek yapmaktan, yatak toplamaya kadar herşeye benim ne kadar elim değiyorsa onun da eli değiyor. Çubuk kraker yerken yere kırıntılar mı döküldü, doğru mutfağa gidip gır gırı alıyor ve başlıyor kırıntıları gırgırlamaya. Bunlar hoşuma da gitmiyor değil hani. Ben hiçbir zaman Begüm'e bebek gibi davranmadım zaten. Aslında ben değil biz davranmadık. Begüm'ü bizim gibi evin bir reisi olarak görüp ona göre davrandık hep. Bunun da meyvelerini yoplamıyoruz değil hani...
Azı dişlerimizin 4. sü de çıkıyor. Uykusuzluk 15 gün sürdü Begüm de. Huysuzluğu ise hala biraz devam ediyor diyebilirim.
Kızım herşey güzel, hoş da şu istediğin şeyleri ağlayarak yaptırma huyundan bir vazgeçsen çok iyi olacak annem. Biz seni o kadar çok seviyoruz ki ! Hani bazen insan offffff der ya öyle oluyor bazen işte...
Kırılganım bu aralar. Nedensizce sadece kırılgan. Ne ekersen onu biçersin sözüne sonuna kadar katılan ben, bazen ekmediklerimizi de biçmek zorun da olduğumuzu görünce üzülüyorum. Sevgi dolu olmayı seviyorum. Herkesi mutlu etmeyi, çünkü insanı mutlu ettikçe artıyor benim mutluluğum. Bunların başında ailem geliyor elbette. Seni büyütmeyi seviyorum kızım. Seninle iken başka şeylere vaktim kalmasa bile seviyorum. Neşeleniyorum, sen beni kimseni edemediği kadar mutluediyorsun. İyi ki yanındayım ve iyi ki yanımdasın...
Hafta sonu, akşam üstü halasına uğradık küçük hanımın. Yavuz eniştesinin iphone'nun da hayvan seslerini duyunca Begüm bayıldı. Fotoğrafta da görüldüğü üzere ağzı açık kedi sesi çıkarırken.
Hani kar da oynayamadık ya!Kar kalkar kalkmaz attık kendimizi parka. Bulduğumuz bu güzel havayı bari değerlendirelim dedik. Çok da eğlendik. Hayvan sevdalısı ya bizim kız, gördü kedi'yi durur mu ! hemen kedi'nin yanın da aldık soluğu, uzaktan uzağa sevdi küçük hanım kendince. Beraber vakit geçirdiğimiz zaman çok mutlu oluyor bunu anladık bu aralar. İlla üçümüz beaber olup oyun oynayalım istiyor. Favori oyun saklambaç :)
Babaannesi halasının küçüklük elbisesini Begüm'e giydirirken.
Hala'nın küçüklük elbisesi ile halanın kucağında dans.İnsan'a ne kadar tuhaf geliyor. Biz de bir zamanlar onun kadar minik bir bebektik.
Geçtiğimiz hafta Boyabat'dan Şinasi dayımız ve Mediha yengemiz gelmişti.Böylelikle hep beraber babaannemiz de toplandık. Halası ve eniştesi de vardı prensesin. Tam Begüm şenliği diyebiliriz. Sevdiği herkes bir arada olunca Begüm'ün keyfine diyecek yok tabiii.