( HASAN AĞA ) -2-
Dişlerine her taş geldiğinde Hasan Ağaya bakıyorlar, Hasan Ağada yalandan kim ölmüş, garsonlar pirinci iyi ayıklamamışlar diye serzenişte bulunuyordu. Ekmeği için yalan söylemeliydi. Söyleme se işçiler aç kalacak, milletin hakkı Hasan Ağaya geçecekti.
Yarabbim bu nasıl bir acıydı. Beterin beteri var dedikleri bu olmalıydı. Hasan Ağa beterini yaşıyordu. Hasan ağa hastaydı. Hemde hiç kimsenin anlayamayacağı hastalığa yakalanmıştı. Bu hastalık öyle bir hastalıktı ki; eşini bile kendisine düşman ediyordu.
Bu hastalık illet bir hastalıktı ki bağırmak istiyordu, ancak sesi çıkmıyordu. Eşi Güldane teyzem hastanın halinden anlamıyordu. Misafirin yanında pek konuş diye azarlıyordu. İstemez miydi çocuklar gibi özgürce bağırmayı. Ama bağıramıyordu işte Parkinson hastalığı böyle bir hastalıktı. Hasan ağa anlatmak istiyordu, yakınları anlamak istemiyordu. İlaçları zamanında verilmesi gerekiyordu. Yüzleri donuktu.
Koca çınarın sohbetini sever ziyaretine gittiğimde her defasında hafif bir tebessüm gösterir yine teyzenemi geldin diye serzenişte bulunurdu. Teyzeni ne çok seviyorsun hemen hemen hergün ziyaretine geliyorsun diye latife yapardı. Çok mütevazi bir insandı. Ama hastalığı kendisi kadar mütevazi değildi. Hastalığı çok zalımdı. Hasan ağayı yıkacağı zayıf anını kolluyordu. Her hastalık gibi Parkinson hastalığı da şefkat istiyordu. İnsanlarımız Parkinson hastalığını alzaymer hastalığı ile karıştırıyorlardı. Alzaymerde beyin küçülürken parkinsonda insanın zekası, aklı ölene kadar duracaktı. Bu yüzden Parkinson hastalarını yakınları ölmüş veya ölse de kurtulsak edasıyla bakıyorlar, toplum gerekli hassasiyeti gösterdiği halde her nedense yakınları aynı özeni göstermiyorlardı. Aile içinde karar alınırken dikkate bile alınmıyordu.
Bizim kuşakların büyük çoğunluğu köyden kente göç ettiğinden hala köy köy diye hasretinden yanarız. Çünkü çocukluğumuz, anılarımız hep köy hayatında gizlidir. Hasan ağanında ömrünün çoğunluğu köyde İğdebeli Lokantasında geçmiştir. Kırıkkale merkezde ikamet ettiği halde sık sık köye giderler, hep birlikte hasret giderirlerdi. Köye son gidişi gerçekten son gidişi olacaktı. Köyde kalırken Hasan ağa eşine bir şey söyler, eşi de sesi çıkmadığından ya anlamaz yada dikkate almaz. Hasan ağa ölür giderde erkekliğinden asla vazgeçmez. Hastalığı nedeniyle dikkate alınmadığını algılayarak yanında bulunduğu kazmayı eşinin kafasına vurur. Hasan ağa bunları yapacak karakter de değil ama hastalık
Hasan ağayı bu hale getirmiştir. Bereket versin ki, eşinde hayatı tehlike olmamıştır. Ancak;
Hasan ağa çok sevdiği eşinin bu duruma gelmesini hazmedemez, biraz da çocukların anneye düşkünlüğü nedeniyle dışlamaları nedeniyle durumu kaldıramaz. Ve sevenlerini bırakarak çok sevdiği oğlu Adem’ine kavuşuyordu.
Ruhut şad olsun. Hasan Ağa. –SON-