Özgüranne: 01.07.2009 - 01.08.2009
Ne zamandır yazamadım, kusura bakmayın. Oldukça meşgulüm. Yoğun bir sosyal hayatım var. Annem size söylemiştir, anneannemlerin Dikili'deki yazlığına geldik. Bir ilgi fırtınası, bir oyunlar, bir yemekler. Yetişmekte zorlanıyorum adeta. Sabah her zamanki gibi erken uyanıyorum. Annemle kalkıyoruz, sütümü içiyorum, bir de ne göreyim. Anneannem çıldırmış bir şekilde merdivenlerden "uyandıı mııı" diyerek iniyor. Sonra beni alıyor, bir güzel dolaşıyoruz sitede. Meyvelere bakıyoruz, çiçekleri kokluyoruz. Gül diye bir şey gördüm, anneannem derin nefes alıp bana koklamayı öğretti. Gül güzel kokuyor. Sonra site içinde dolaştıkça uyananlar varsa, gelip halimi hatrımı soruyorlar sağ olsunlar. Sonra kahvaltımı yapıyorum. İyice iştahım açıldı. Normal öğünümden fazla yiyorum.
Sonra, biraz uyuyorum. Kalktığımda yine seviniyorlar. Anneannem yemeğimi pişirmiş oluyor. Meme mi emsem, onu mu yesem, oyun mu oynasam şaşırıyorum. Bi anneannem, bi dedem alıyor. Oyun oynuyoruz. geziyoruz. Annem durmadan foto çekmeye çalışıyor hala. Sürekli kıyafet değiştiriyorum. Sonra yemeğimi yiyorum, anneanneminki annemin yemeklerinden farklı. Biber, soğan, domates denen malzemelerden de koyuyor sanırım. Değişik meyveler rendeliyor. Geçen kavun yedim ilk kez. Çok güzelmiş, tadı damağımda kaldı.
Akşam üstleri dedemle geziyoruz. Bazen arabama kuruluyorum, tıngır tıngır yürüyoruz. Yine gelen giden çok oluyor. Çocuklar var burda. Geçen havuzuma girmişken geldiler, sonra bir anda ne olduysa onlar da havuza girdi, annem beni kaptığı gibi kaçırdı. Tam bi şey anlamadım. Sonra geçenlerde kumlu bir yere gittik. Bir sürü su var. İnsanlar anneme seslendikleri gibi bahsediyorlardı o koca sudan. İç iç bitmez ne büyük şeymiş... Ben fazla yüz vermeyip uyumama baktım gölgede. Oh temiz havaya doyulmaz.
Ağaç denen şeyler var, bizim evin orda da vardı ama bunlarda meyve denen lezzetli şeyler var. Kiminde de çiçek var. İlk kez üzüm yedim, suyunu içtim. Bahçenin önündeki ağaçtanmış onlar.
Artık yürümek istiyorum. Bu isteğimi yeterince açık anlattım sanıyorum. Annemi emerken bile ayaklarımı dayayacak bir yer bulup zıplıyorum. zıp zıp. Sürekli oynama halindeyim. Şu ayak dayama işi iyi oldu. Geçenlerde ayakta durmayı başarmıştım ama adım atmak kimbilir ne zaman. Bir yürüsem görecekler ama... neyse. Sabırlı olmalıyım. Annem emeklemeden yürümüş, öyle anlatıp duruyorlar. Biraz üzerimde baskı hissettim aslında. Bir de dedem sürekli, "bu nasıl bir duygu ben bunu kızlarımda böyle hissetmemiştim" diyip annemi kıskandırıyor. Aslında seviniyor annem de işte, büyükler acayip... Pek mutlular üçü de.
Başka bebekler var. Genelde yedi ay civarında burada bebekler. Nasıl denk gelmiş hayret doğrusu. Güzel haber bunlar. Şimdiden arkadaşlarım var, yaşaaasın.
Babam ve teyzem de olsaydı keşke. Babam yarın gelecekmiş, teyzem belki öbür haftasonu. Onlar da olsun, herkes olsun, hepsi gözümün önünde olsun. Ne o öyle, uzak uzak... Annem de dinlendi iyice, hatta tembel bile oldu. Nerde o İstanbul koşturmacası, yan gelmiş yatıyor. Sürekli kitap okuyor filan. Entel midir, nedir anlamadım. Yani ağlıyorum bazen, dedem alıyor beni, düşün. Bizimki oku da oku. Alooo anne misin, lisede misin, kendine gel kadın. Yok, yok üstüne gitmiyim. Dinlensin azıcık, nasılsa İstanbul'da sorarız hesabını...
Yediklerim çok lezzetli. Hepsi taze, hepsi bahçelerdenmiş. Annemle olmak iyiydi ama kalabalık daha eğlenceliymiş. Bir de sürekli dışardayız yani, sürekli. Akşamları yorgun düşüyorum, güzelce uyuyorum.
Aa asıl haberi unuttum. Dişim çıktı benim. Hala da çıkmakta. Diş için bir jel almıştı annem ama çok rahatsız görmediğinden sürmedi bana. Denemek için kendine sürdü, dili uyuştu. Alem bizimkiler, zaten her şeyin önce kendi bi tadına bakıyor. O daha sürmesin jeli, ben nasılsa memede kaşıyorum dişimi, hehehe.
Geceleri yıldızlar öylesine parlak ve yakın ki...
Ellerimle gel gel yapmayı öğrendim. (Annemin babama anlatışı, "enter the dragon filmindeki bruce leenin el hareketini canlandır kafanda") İddalı mıyım neyim?
İşte böyle sevgili teyzelerim, amcalarım. Güzel bir şeymiş doğaya yakın olmak.
Size sevgiler, selamlar, öpücükler benden!
zaman: 17:20 4 yorum:
Geçenlerde aklıma gelen bir düşünce.
Proje yapmak, kısır yapmak gibidir.
Önce bulgur gerekir, çünkü bulgursuz kısır olmaz. Bulgur teknik liderdir. Has eleman odur. Karnımızı doyuran malzeme bulgurdur. Lakin sadece bulgurla kısır olmaz.
Salça lazımdır. Biber salçası, domates salçası bulgurun sağ eli, sol elidir. Teknik liderin güçlü adamlarıdır. Sağlam, taze olmaları şarttır.
Yeşil soğan, marul, maydanoz, olsa da olur, olmasa da olur malzemelerdir. (Yeşil soğan daha önemlidir). Bu ekip, ürünün kalitesine katkısı olan ama kötü olduklarında işi berbat eden, birebir sorumlulukları çok yüksek olmadığı için biraz uzaktan, biraz sorumsuz takılabilen, çok kolay alınabilen destek ekiplerdir. İyisi işi öyle güzelleştirir, kötüsü nerden bulaştım bu işe dedirtir.
Bütün malzemeyi karıştırsan hala kısır olmaz çünkü... Kimyon, karabiber, limon, tuz, zeytinyağı olmadan tad oluşmaz. Projeye en sonda katıldıklarından sorumlulukları az gibi görünür, oysa asıl can alıcı nokta onların uyumundadır. Bu son malzemeler şirketin vitrinidir, yüzüdür. Onlar doğru olursa "bu alemde en güzel kısırı o yapar" mertebesine ulaşırsınız. Bulgurun, salçanın, suyun kaynama noktasının, kısaca tekniğin bittiği noktadır, işin sanat kısmıdır, uyumudur.
Bu nedenle sık sık, kimyonun ya da marulun ben de bulgurum ulen diye delirdiğine şahit olursunuz. Tek bir malzemenin eksikliği lezzeti zedelerken... her eleman kendini yokluğuyla tehdit ederek önemli kılmaya çalışır bazen.
İyi proje yapmak için, kısırda olduğu gibi her daim birinci sınıf malzeme şarttır. Bu malzemeler sonuçta oluşacak kısırdaki rollerine değil de kısırın lezzetine odaklanırlarsa herkesin karnı doyar.
Üstüne afiyetle çay bile içilir.
Acayip bir post oldu bu.
zaman: 19:36 12 yorum:
Çok fena çoook.
En kötüsü yorum yazıyorsun gidiyor, bazen gitmiyor. Sen gitti sanıyorsun, noo. Hatta kitubi'ye bir yorum yazmıştım uzunca. Meraktan sevgiliye telefon ettim cevap var mı diye. Yok, hatta senin yorumun da yok diyince afalladım. Yani tesadüfi dostlar. Okuyorum ama yazıyorum suya yazar gibi. Ya gider, ya gitmez.
Tatil durumları devam. Ela ile akşam yürüyüşleri. Hava çok rüzgarlı hala denize giremedik. Yarın akşam babiş gelecek. Holey. Gelsin babiş. Ela deel deel deel (eliyle de gel gel işareti yaparak) demeyi öğrendi. Şimdilerde ananesi ona elle öpücük yollamayı öğretiyor. Komşumuzun 2 yaşındaki oğlu, kızımıza öpücük yolluyor. Annesi şimdi doya doya yolla oğlum, büyüyünce vururlar diyor. Yazlık acayip. Hep kardeşimin eski halleri geliyor gözümün önüne. küçücüktü buraya ilk geldiğimiz zamanlar. Biz gençler takılırdık. Onlar da peşimize takılırdı. Biz büyüdük, onlar büyüdü çete oldular. Akşamları Ayvalık, Sarımsaklı gece hayatı, Gossip filan. Geldikçe ben onlara takılır oldum hatta.
Şimdi bizim kız ilerde buralara gelip kendi çetesiyle gezecek mi, denize gidecek mi. Çok fantastik geliyor bana.
Müzik dinliyoruz bazen. In the deathcar, we are alive... var ya hani. Nedense çok dokunmaya başladı bana. Çaldığında başka bir boyuta geçiyorum." When I touched you I felt that you still had your baby fat \ And a little taste of baby's breath makes me forget about death... " Bu ortamla, bu hayatla hiç bir ortak noktası yok belki ondan. Güneş, temiz hava bol gıda bir ortamdayız. O yüzden iyice hüzünlü.
Geçen gece rüyamda yunuslarla oynaya oynaya yüzüyordum. Cennetti orası. Öyle mutlu uyandım ki.
Balık bu, düşünmez. Bilir.
Sürekli yazmak istiyorum, nedense internet olmayınca yazamıyorum. Halbuki yaz biriktir, sonra yolla di mi?
Özetle... Blogçu dostlar okuyorum. Yorum yazmaya da gayret ediyorum. Ancak gönül gözüyle duyun beni:)
Sevgiler kocaman burdan
Ela'nın geleceği belli olunca anneanne ve dede kızımız için bir kayısı ağacı dikerler. İşte o ağaç ve kızım. Tutmuş. Komşularımız biz yokken göz kulak olmuş. Kızımızın dikili bir ağacı var şu hayatta:)
Köşkümüz ve oyun alanımız...
Annesinin ve teyzesinin el ele el ele verin çocuklar temalı nevresimi. Bir dünyaaa bırakıın biz çocuuklaaraaa üff ne fena şarkı.
Bu da komşumuzun torunları. Hep beraber oynarken. Yakında deniz resimleriyle burada olmak dileğiyyleee. Öpüyoruzzz.
Öğlene doğru emzirirken aklıma geldi, yok canım dedim. Öğleden sonra parmağı bir attım ağıza ne göreyimmm. İki tane dişimiz patlamış, uçları çıkmış!!! Ay bir sevinç, bir sevinç. Bir mutluluk. Telefonlar edildi, sevgili, kardeş, babane, dede arandı. Annem, babam, ben. Birbirimize bakar bakar dururuz. Annem inanmadı, bir de o baktı. Bariz iki diş gelmiş. Maşallah kızımızaaaaa!
İshal, ateş, huysuzluk, uykusuzluk çok şükür yok. Çıktığını anlamadan hop diye geldi, hoş geldi, sefalar getirdi. Annemin dediğine göre bizim de öyle olmuş. Genetik demek ki.
Sonra bugün denize gittik Eloşu da alıp. Uyuduğu için sokmadık, artık yarın belki. Ben kendimi Egenin sularına bıraktım ama kalbim İstanbul'da kaldı. Biraz tensel bir ilişki oldu denizle aramdaki. Sevgiloş gelsin artık.
Bugün komşuya oturmaya da gitti Ela Hanım. Anneanneyle gittiler otudular. Aman bizim kızda bir sohbet, bir muhabbet. Ben de gittim. Hanım hanımcık oturduk. Ela uzun uzun çiçeklere etrafa bakar. Oturur, konuşur. Baba dell deeel dell yapmayı öğrendi. Eliyle de gel gel işareti yapıyor. Çok büyüdü. Sanki temiz hava, bol gıda serpildi. Boyu uzadı, yanakları tombiklendi gibi geliyor. Bugün ayakları üzerinde tutunarak durdu ciddi ciddi. Hızla büyüyorlar.
Hele bu dişten sonra sanki genç kız oldu. Bir başka oldu. Çok heyecanlandım, daha beklemiyordum nedense.
Anneanne yemekler serisi devam ediyor. Geldiğimden beri Ela'nın yemeklerini ona devrettim. Usta elden damak zevki edinsin, çeşit görsün.
Üç kişiyiz. Gündüz derin uykular uyudum, bir kalktım ki anneanne, dede Ela oyun halısında oyuna dalmışlar. Oyun halısı doğru değil, köşk desem yeridir. Acaba padişahlar saraylarında kızımın orada ettiği kadar rahat etmişler midir? Sanmam!
Öyle güzel oynuyorlar ki...
zaman: 22:25 13 yorum:
Etiketler: Ela'yla Hayat, İlkler
Kuzunun annesi sormuş, ben de hızlıca yazmak istedim. Beslenme uzmanı filan değilim haşaa. Pek de kafam karışık. Ben sadece biz ne yapıyoruz onu yazayım diye düşündüm. Umarım birilerinin işine yarar.
Sadece anne sütü içilen günler, ne güzel günlermiş:) Ek gıdaya geçince insan bir sürü yeni kavramla tanışmak durumunda kalıyor. Bizim 6. ay programımız şöyle.
Kahvaltı: (Genelde 8-9 civarı)
1 çorba kaşığı milupa bisküvili
İki günde bir yumurta sarısının yarısı.
2 günde bir yarım yumurta sarısı
Tespitlerime göre Ela çok fazla tatlı sevmiyor. O nedenle pekmezi azaltıp, peyniri arttırdık. Milupa bisküvilisi bize iyi geldi. İçinde aptamil(sütümsü) var, o nedenle ekstra süt koymak gerekmiyor. Bebe bisküvisi olsa sanırım ayrıca bir de süt koymak lazım. Ya aptamil ya da türevi bir şey alacaksın ya da sağacaksın. Biz milupa tercih ettik. Yalnız dikkat edilmesi gereken nokta su miktarı. Biz biraz fazla su koyuyoruz böylece tatlı tadı daha seyreltilmiş oluyor. Ela o şekilde seviyor. Yemezse biraz sulandırıp deneyebilirsiniz. Ben genelde hepsini karıştırıp veriyorum. Arada ayrı ayrı da veriyoruz. Bugün annem tuzsuz lor peyniri tattırdı.
Ara Öğün (Genelde 11 civarı)
File içinde meyve: Muz, şeftali, kayısı, karpuz. Artık ne denk geldiyse...
Patlıcan ve bakla hariç her çeşit sebze olabilir, sebze yemeği artı bir kaşık kıyma.
Enginarlı, kabaklı, patatesli, havuçlu çorba (kıymalı bazen) favorimiz.
Kıymalı tarhana çorbası, (ilk kez bugün denedik, sevdi)
Kabak, patates, kıyma, domates, pirinç
Patatesli, havuçlu, mercimek çorba
Yeşil fasulye, kıyma,
Biraz kombinasyon halinde. Biraz daha pütürlüye geçtik. Bugün biraz kabaklı, patatesliyi yoğurtla karıştırıp verdik, sevdi. Yolda milupanın kavanoz mamalarından, yeşil fasulyeyi verdik severek yedi. Zaten brokoli hariç kavanoz mamalarında sevmediği olmadı şu ana kadar. Benim yaklaşımım şu. Her gün taze pişiriyorum. Buzluğa henüz koymuyorum, vaktim var. Ama eğer yolculuk, gezme gibi olağan üstü bir durum varsa hazır kavanoz maması veriyorum. Organik olduğu için Milupa ve Hipp tercih ediyoruz. Evde bulunduruyorum, acil bir şey olursa veririm diye.
Genelde kendi damak tadıma da uyacak şekilde pişiriyorum. Biraz içgüdüsel. Ama yani zeytinyağlı enginar, zeytinyağlı fasulye, zeytinyağlı kabak gibisi var mı... Mis misss.
Sebze sevmesini çok önemsiyorum. Zeytinyağlı yemek sevmeyen, hep et yemek isteyen çok fazla arkadaşım var. Sebze hem sağlıklı, hem çok lezzetli, kızım bundan mahrum kalsın istemiyorum. Bence yemiyorsa inatla her gün pişirip vermeli. İlla ki alışıyor. Biraz yorucu ve zahmetli ama bir ömür sebze sevecek çocuk yetiştiriyoruz, kolay mı:)
Ara Öğün (5 civarı)
Sütaş baby mix
Sütaş baby mix ve ondan mayalanmış inek sütü (ilk kez bugün verdik)
Milupanın sütlü muzlusunu çok seviyor. Ona meyve katınca severek yiyor. Milupa bize bir de yemek kitabı yollamış, ordan fikir aldığım çok oldu. Akşam tahıllı ve sütlü bir şey vermek gerek. Bu konuda denemelerimiz sürüyor. Aslında başkaları ne veriyor ben de merak ediyorum bu öğünde. Ballı irmikliyi denedik Ela pek sevmedi, yarın tekrar bir denesem mi diye düşünüyorum
Bunların dışında zaten emzirme devam ediyor. Uyanınca süt, aralarda hep süt. Artık pek düzenli değil emzirmeler. Ama 6-7 kere emiyor günde en az. Biraz oyun da oynuyor. Arada gülüyor filan cimcime:P
Annelerimiz inek sütüyle pirinç mamaları yaparlamış. O nedenle formül süt filan insana tuhaf geliyor. Her şeyin doğalı daha iyidir diye. Burada satılan "bakterilerle dolu açık süt" bana güven verdi, pek güzel yoğurt yaptık. Milupadan yoğurt yapmak biraz enteresan bir fikir kanımca. Sütaş baby mix alınabilir, neticede daha doğal olur gibi. (Dikili'nin bizim bulunduğumuz bölümünde sütaş yok. Neden yok. Sütaş seni seviyorum ben. Ne olur buraya da dağıtın...)
İşin aslı ben de bilmiyorum.
Bu arada Milupa'nın daha önce bize örnekler gönderdiğini ve bilgilendirme toplantısı daveti yolladığını anlatmıştım. Çok taktir ediyorum çabalarını. Pazarlama anlamında başarılı buluyorum. Özellikle eve küçük deneme paketleri göndermeleri çok iyi oldu. Denedik, Ela'nın sevdiğinden almış olduk böylece. Bu vesileyle tekrar teşekkür etmiş olalım.
İşt böyle. Umarım doğru yapıyoruzdur.
Eloş güzel yiyor, ama aynı şekilde hareketli. Bugün yatmış, ayaklarını bisiklet çevirir gibi çeviriyor. Anneannemiz eve kocaman bir oyun alanı yaptı. İstediği noktaya karın üstüne sürünerek, dönerek, popoyu kaldıra kaldıra gidiyor. Tutunca yürür gibi adımlar atıyor. Pek güzel oturuyor. Sanki denize koysak yüzecek. Sabahları bi dedeyle, bir anneanneyle siteyi turluyor filan. Keyfine diyecek yok. O mutlu ben daha mutlu.
Bu arada yeni besinleri her zaman gündüz öğününde denemeyi de ihmal etmemenizi öneririm. Eğer dokunacaksa gündüz dokunsun bir çare bulunsun, gece kusmasın gibi bir mantığı var.
Ela bu arada kaşıkları elimden kapmaya devam ediyor. Sanırım yakında kendi yiyecek.
Özgüranne Dikili'den bildiriyor.
Sitenin interneti biraz nanay, damlıyor ama güldür güldür akmıyor. Buna da şükür diyoruz ve devam ediyoruz. İyiyiz. Eloşun keyfi pek yerinde. Ben biraz ateşlendim ama bugün daha iyiyim. Geldiğimiz gibi kendimi Ege'nin sularına bıraktım, sonra da nazar mı değdi ne oldu bilmem. Bünye alışkın değil tabi. Ela anneannedeyken kızımın teyzesiyle yüzdük, yüzdük. Özgürlük... Kıyıda bebeler. Ne çok bebek var bu sene.. Genelde 7 ay civarı. Belki önceleri de vardı da ben yeni görür oldum. Ama yok, gerçekten bebek sayısında patlama var. Geleceğin çetesini görür gibiyim.
Herkesler Ela'yı sevmeye gelir. Yazlıkçı durumlarımız pek keyifli. Ki ben entellik icabı yazlık sevmem normal koşullarda. Hehehe.
Babam Eloşumuza gitti bir yatak aldı. Bir güzel cibinlik filan derken pek afilli bişey oldu eldeki imkanlarla. Kız küçük prenses. Üç kişi çevresinde fır dönüyoruz. Minik havuzuna koyduk, çıldırdı. Daha denize götüremedik benim hastalığım nedeniyle. Bakalım belki yarın.
Eloş için bütün ilaçları almışım da kendim için bir aspirin olsun koymamışım çantaya.
Bugün ilk kez tarhana çorbası içtik. Domatesli sebze yemeği yedik. Anneannesi pişirdi, ben de yedim. Pek güzel. Sitede birileri lokma döktürmüş, ondan da yedik.
Gelirken çok rahat geldik. Oto koltuğu kılıfının hikmeti mi, babamın usta şöförlüğünün mü artık. Güle oynaya geldik, umarım dönüş yolculuğu da böyle geçer. Perşembe günü bir kaç yeni oyuncak almıştık. Maymun, çita, kaplan karışımı bir hayvan. Bir de minik telefon. Yolda onlarla oynadık uzun uzun. Uyku saatleri de denk gelince şahane oldu.
Tek terslik, geldiğimiz gibi kıza yoğurt yedirecektim ama bu bölgede sütaş yokmuş. Sadece Tansaşta değil, bilimum diğer markette de yokmuş. Bir tane komşudan bulduk, sonra süt aldık, onunla annem mayaladı. Ela höpür höpür götürdü. Evde mayalanmış yoğurdu da yedirdikten sonra annelik vicdanım rahatladı biraz. :P Şu anda karşı komşumuzun ninni sesleri geliyor.
Ela çoktan uyudu. Yorgun bir günün ardından annem, babam ve ben balkonda çay içiyoruz. Annem bulaşıklar için içeri girdi şimdi. Ben ha babam yazıyorum. İnsan blogu özlüyor. Sevgili İstanbul'da kaldı. Özlüyoruz ama gelecek. Onu bekliyoruz. Henüz blog arkadaşlarımızı arayamadık, kısmetse yarın aramayı düşünüyoruz.
Böyleyken böyle. Arada yazmaya çalışacağım. Kuzunun annesinin yazısını okudum. Onlar için bir yemek yazısı yazmak istiyorum bakalım olursa.
zaman: 23:07 4 yorum:
Ela yolda terlemesin diye oto koltuğuna basit bir kılıf diktim. Ama hayalete benzedi biraz. Öcüüü.
Ortalık toplanması, çamaşırı, yıkanması, asılması, katlanması, Ela'nın ıvır zıvırının yerleştirilmesi işi bitti. Fotoğraf makinası ve kamera şarjda. Mamalar kaldı bi tek, Milupa bisküviliyi unutmamalıyız. Oralarda ne bulunur ne bulunmaz bilemediğimden stokladık. İlaçlar tamam. Kuzunun annesi sağolsun çok faydalandık. Print edip işaret koyuyorum bitenlere. Deniz ürünleri filan tamam. Kendi çantam tamam. Şampuan diş fırçası kaldı bir...
İlk tatil. İlk deniz. İlk kum.
İstanbul'un dışına ilk çıkış.
İlk deniz yolculuğu. (feribot)
İlk ege tadı.
Babadan ilk ayrılış. (Allah ayırmasın)
Eşyaları toplarken pek anne hissettim kendimi.
Onu unutma, bunu unutma.
Güzel telaşlar bunlar.
zaman: 21:01 7 yorum:
Dün sabah uyandım, Ela kendi kendine konuşuyor, biraz daha uyuyayım dedim. Ama babası kız huzursuzlanıyor diye almış, kalkmışlar. İçeri gitmişler, alt değiştirmişler. O sırada baba şarkı söylüyor. "Yalan dostuum aşk diye bir şey varr / Aşk dediğin kırk yıllık eğlence /Bilemedin yüz yıl sürsün / Kapılıp da öpülen çoook" derken Ela'yı da öpüyor. Ela da kahkahalar içinde. Uykulu uykulu pek sevdim o hallerini. Uyandırmamışlar da. Çok ama çok güzel bir sahneydi. En güzel sahneler kaydedilemeyenler, fotoğrafı, videosu çekilemeyenler. Ela'nın dün meme emerken aniden gülmeye başlaması, o haline gülmemiz üzerine daha beter gülmesi, o güldükçe, bizim daha çok gülmemiz gibi.
Yarın yola çıkıyoruz. Ayvalık, Sarımsaklı, Dikili. Cunda adasını nasıl özlemişim. Geçen sene hamile hamile gezinmiştik oralarda. Bir hafta annemlerin yazlığında kalacağız, sonra sevgili gelecek Sarımsaklı'ya geçeceğiz. Plan bu.
Ela'nın çamaşırları yıkanıyor. Kuruyacak doğruca bavula girecek. Bizim kıyafetler yıkandı, kurudu, yerleştirilecek. Akşama yemek yapılacak. Annemler geliyor, ev toparlanacak. Nasıl yetişecek bilmiyorum. Her şeyi bıraktım yazı yazıyorum ben de. Bugüne kadar hep yetişti, yine yetişir nasılsa:P
Bakalım nasıl olacak. Kuzunun annesinin listesini tekrar kontrol etmeli, unuttuğumuz bir şey var mı?
Oralardan yazabilir miyim bilmiyorum. Fırsat buldukça yazmaya çalışacağım. Hatta becerebilirsek o civardaki blogcularla buluşmaya çalışacağız. Bakalım...
İki hafta sonra döneceğiz. Bakıcı ablamız işe başlayacak. Üç hafta kadar Ela'ya beraber bakacağız. Bu arada anlaşıyorlar mı, nasıllar, ilişkileri ne alemde gözleyeceğiz. İçime sinerse, öyle gidecek. Sinmezse annem çağrılacak bir süre. İşe dönülecek. Süt izni akıllıca kullanılacak. Belki öğle molasıyla beraber kullanılacak. Denenecek, görülecek. İş verimi, ev verimi, akıl, ruh beden sağlığı en önemlisi Ela'nın keyfi nasıl gözlenecek. Her şey yolunda ise devam edilecek. Olmazsa, yeni çareler aranacak. Belki Tübitak Arge destek için proje yazarım. Belki başka bir şey. Evden çalışma yolları aranacak.
Her şey düzene oturacak.
zaman: 11:50 13 yorum:
Etiketler: Aşk, Babalar, Ela'yla Hayat
Efendim, biz yine bir "anneler, çocuklar" günü yaptık. Pazar Kirazsevdası ile buluşmuştuk. Tuğçe gelememişti. Hafta içi de buluşalım dedi. Biz cumartesi yolcuyuz kısmetse Ege'ye (Kalbimm egedee kaldıı nırırnıınırırırr). O nedenle çabuuk çabuk dedik biz de. Ayrıca bir sosyalleştik, pir sosyalleştik. Bugün eski bir arkadaşımızla buluştuk akşam. Düğüne davetliyiz, bakalım gitmeye gayret edeceğiz. Davetiyenin üzerinde kızımın da adı var, çoook sevindik. Yarın başka bir arkadaşla buluşucaz. Durduk durduk, sıkıştırdık programı. Özetle dün hazırlandık, kuşandık yola çıktık. Kirazcım sağolsun bizi evinde çok güzel ağırladı.
Bu arada daha önce mailleştiğimiz ara ara yorumlaştığımız ve görüşmek istediğim çok fazla blogcu arkadaşımız var. Hep istiyorum ki buradan duyuralım, bir yer seçelim ve görüşelim. Ama işte anca böyle ayak üstü hızlı organizasyonlar yapabildik. Bu bir başlangıç oldu, bundan böyle döndüğümüz gibi buradan duyuralım, alalım yavruları gölge bir yerlerde açık havada görüşelim. Görüşemediğimiz arkadaşlardan çoook özür diliyorum burdan. Gelmek isteyen elimize mum diker, buluşuruz...
Daha önce yazmaya fırsatım olmadı. Bu blog dünyası acayip bir yer. Örneğin Kirazla bugüne kadar tanışmamış olmamız mucizeymiş. Velhasıl, blog arkadaşlığını çok sevdim ben. Bebekli arkadaşlığı da. Arkadaşların doğurmazsa, doğuranlarla arkadaş ol. (Atasözü denemesi.) Konular ortak. Blog okuduğumuz için çoğu zaman arkadaşından daha iyi tanıyorsun. Yazılar içten. Dertler içten. Annelik paylaşımın yüksek olduğu bir alan. Bir şey işe yaradıysa ısrarla (bazen bayarak) anlatmak, paylaşmak istiyorsun mesela. Çok mutlu oldum ve eğlendim. Meğer ne konuşasım varmış:)
Efendim gittik, bizim kızı oyun halısına koyduk. Bizim evde olmadığından çok fena eğlendi. Halının her köşesine gitti, dolandı. Duru hanım her zamanki duruluğuyla çevreye güzel güzel baktı, güldü. Doruk, efe pozisyonunda oturdu, hımm kızlar gelmiş dedi ve etrafa karizmatik bakışlar attı. Biz anneler de durmadan konuştuk, bir yandan alt açtık, emzirdik, besledik, kaşıkla yoğurt yedirdik, meyve yedirdik, uyuttuk, kucakladık, oynadık veee konuştuk.
Ela: Bu ana kucaklarının değişikleri de varmış, hımmm ilginnnç.
Duru: Doruk saçlarına dokunabilir miyim?
Doruk: Bu duruma göz yummak zorunda mıyım anne?
Doruk: Ciddi ciddi düşünüyorum da, bu anneler cidden çok konuşuyor yahu.
Duru: Anneme bakın...
Ela: Duru oyuncağa bakkk.
Ela: Annee bu da eğlenceliymiş. Ben normal halıyı da gezicem.
Duru: Elbisemi giydim, tokamı taktım, koltuğa oturdum. Misafirliğe geldik biiiz.
Ela: Halıyı da gezerim, dışını da gezerim. Ohhh.
zaman: 22:14 24 yorum:
Biraz geç kalkmışım, Ela benden önce kalkmış. Teyzesiyle kıyafet seçmişler, teyzoş makyaj yapmış, sonra balkona çıkmışlar ki...
Resimdeki manzarayla karşılaşmışlar...
zaman: 10:28 10 yorum:
Ela uyuyor. Küçük mucizem, yatağında kendi kendine uyumaya geri döndü. Binlerce şükür. Umarım tekrar bozulmaz düzenimiz.
İşe başlama telaşı gelince, beraber geçireceğimiz gün sayısı azaldıkça, kızıma düşkünlüğüm arttı. Her gülüşü, her öpüşü kaydetmeye çalışıyorum. Her anın tadını çıkarmaya çalışıyoruz. En tatlı zamanları. Akıllı akıllı bakmaları, oyunları, cilveleri.
Annelik ne kadar farklı bir şeymiş. Bunu yaşamadan anlamak imkansız. Hiç bu kadar sevmenin ve bu kadar mutlu olmanın mümkün olduğunu bilmiyordum. Anlatırken biraz banal, biraz klişe. Ama doğru.
Yani gözlerinde sonsuzluğu görmek gibi bir şey. Nasıl desem, bir bakışta, hem bugünü, hem yarını, hem dünü görmek gibi. Onu hem ilk doğduğu andaki gibi, hem şu haliyle görmek. Onun gülüşlerinin nesnesi olmak. Bilen zaten biliyordur, bilmeyene anlatılamaz bir deneyim.
Bazı şeyler çok yanlış.
Anne denilen kişi çok fazla baskı altında. Ne kadar bilimsel olduğunu bilmediğim yöntem üzerine yöntem duyuyoruz. Çoğu zaman çelişkili. Bebekle beraber uyumak iyidir, Hayır kötüdür. Aynı odada en az üç yıl uyumalısınız, hayır dört aylıkken ayırmalısınız. Memede uyumak iyidir, kötüdür, c hiçbiri, d hepsi. Anne işe gitmelidir, gitmemelidir. Anneanne bakmalıdır, bakmamalıdır. Her gün aynı saate uyumalıdır, canı istediğinde uyumalıdır. Öyle bir bilgi bombardımanı var ki, bunların arasında yol bulmak çok zor bazen. Dr. Sabiha Paktuna Keskin'in "anne işte" kitabını almıştım. Daha önce okudum iki kere. Şimdi tekrar okuyorum. Bir kaç pasaj sevgiliye de okuyorum. "Bunun işe başlamak isteyenler için bir kitap olduğuna emin misin" dedi. Vazgeçirmek istermiş gibi. Ama işin gerçeği, bu iş zor. Gitmek de zor, kalmak da zor.
Hasta bir toplumda sağlıklı bir birey olunabilir mi? Hasta bir dünyada delirmeden kalınabilir mi? O eski çin masalındaki gibi, herkesin içtiği sudan içip delirmek mi gerekli sonuçta?
Başka bir çağda, başka kurallarla yaşıyor olsaydık. Doğayla ve kendi doğamızla temasımız kesilmemiş olsaydı. Hep beraber şarkılar söyleyerek tarlaya, dereye, ormana gidip meyve toplasaydık. Yavrular slinglerde anne kokusunu doya doya çekerek büyüselerdi. Nevrotik olmasaydık. Hırslar, tüketim çılgınlığı, rekabetin dayattığı karın ağrıları, gelecek korkusu olmasaydı. Hiç böyle bir yer oldu mu acaba? Doktor diyor ki, bebek bakımı aslında yüzyıllardır değişmedi. Besle, uyut, ihtiyaçlarını karşıla. İlk üç yıl budur. Onu sev. Onu kucakla, onu kokla. Bakımını yapan kişi değişmesin. Anahtar bunlar. Oyuncağa gerek yok diyor. İlişkide olmak. Anahtar bu.
İşe gidip gelme konusunda git gelllerim sürüyor. Konu çok daha geniş aslında. İsyanlardayım. Toplum olarak anneleri iki ateş arasında bırakıp ne yapmaya çalışıyoruz? Sokakta gördüklerimiz, magandalar, trafikte dehşet saçanlar, katiller, tecavüzcüler, kızın kafasını kesip çöpe atanlar da anne baba kuzusuydu doğduklarında. Arada bir neler olduysa böyle oldu işte. Bizler işte görece bilinçli, ay yeterince oynadık mı, yeterince kalsiyum aldı mı derken, diğer çocuklar tv karşısında hipnotize olmuş geyikler gibi büyüyor. Sonra aynı Össye girecekler mesela. Össye gelebilirse büyük şans kendi kaderine terkedilmiş minik. Beş yaş öncesi çocuklar için seferberlik yapmak zorundayız. Sadece kendi çocuklarımız için değil. Her sınıftan ve her şehirde örgütlenerek çocukların hırpalanmasını önlemeliyiz.
Çalışıp çalışmamak değil asıl sorun. Evde oturan bir gelin düşünün ki çocuğu sevmesi yasak. Gelin ortada iş yapacak. Fazla kucağına aldı mı "kucakçı olmuş" denmesi ondan. Annelerin emeği, ister çalışsın, ister çalışmasın kamu malı. Yani bir toplumsal düzenleme olmalı ki, bir süre anneler sadece annelik etsin. Çocuğa o güveni yaşatsın. Onunla konuşsun, algısı açılsın, zihni gelişsin. Sokaklarda uyur gezer gibi gezen, söyleneni anlamayan bu insanlar bizim insanımız. Biberon yastığa dayanarak büyütülenler. Kapalı dolaplarda bırakılarak cezalandırılanlar. Alev Alatlı'nın İşkence'cisini okuyun.
"İşkence'cinin annesinin hiç baygın gözleri olmadı. Dizleri hazla titremedi, saçları dağılmadı. Kor dudakları yoktu, arı emmedi. İnci inci terlemedi. Çiçeğe meraklanmadı. Saçlarına takmadı. Kendi tomurcuklarını bile görmedi. Binbir kat giysi engelledi, güneş tenini bulamadı. Cizvit keşişlerinin inatçı inkarıyla sürükledi hantal bedenini.
Doğurduklarını, doğurtanını hiç sarmadı, koklamadı. Nasıl yapıldığını hiç görmemişti.
Dünya, Hanife Hatunla birlikte, ama onsuz döndü. Ne etkiledi, ne etkilendi. İfadesiz yüzü ciddiyete yakıştı. Anlamsızlığı vekar bilindi. Oğlu olunca daha da çekildi. Zahmetini kızları paylaştılar, "bir analığımız olsaydı" diye hayıflandılar, kendisi ölümü bekledi. Uzun, sıkıcı bir bekleyiş oldu. Bilemediği bir yerlerini dolanan ağrılardan medet umdu. Abdurahman Ağa'nın akademik ünvanlarını giderek arttırdığı doktorların kimi sapasağlam olduğunu söyledi, kimi torbalar dolusu ilaç yazdı. Hiçbirisi usulüne uygun yutulmadı. Doktorların ehliyeti havada, oğlu bağrına aç kaldı.
Çişini tutabildiği saptanınca, selamlığa, erkeklere emanet edildi. Acısını yadsımak zorunda kaldı. Giderek ne denli aç olduğunu unuttu. Kafdağı'nın ardındaki beyaz gömlekli adam, eğitimli bir esefle salladı başını,
"Cık, cık, cık... Anası ile teması önlenen şempaze yavrularında çok ciddi psişik hasar görünür. Yetimhanede büyüyen çocukların duygusal ve sosyal ilişkilerinde, konuşma ve sosyal yetilerinde, özdenetimlerinde yetersizliklerin husule gelmesi kaçınılmazdır."
Kalp kulağıyla duydu, içini çeke çeke aladı bebek,
Kendisine hafif, çocuğa ölümcül bir tokat patlattı Abdurrahman Ağa,
"Erkek adam ağlar mı?"
Sese gelen kızlar birlikte koştular,
Aynı zamanda, aynı ülkede başka başka hayatlar yaşıyoruz. İşkence'ciler yetiştiriyoruz. Bir yandan da okusunlar, aydın olsunlar, düşünsünler, buluşlar yapsınlar diye yavrular. Buluşlar yapsınlar ve yurt dışına gitsinler diye.
Toplumsal düzen bebeksizlik ve verim üzerine kurulu. Ne için verim? Bu koşuşturmaca bizler daha çok tüketelim ve Çinde üretilmiş kıyafetleri Amerika'dan ucuza alalım diye. Geçen İlknur'un blogunda okudum. Bir aile ABDde çin malları tüketmeden geçinmeye çalışmış bir yıl. Yani düşünün. Bir kıyafet almışsın bebeğe, paran var, almışsın. Hatta bir tane değil, bir sürü almışsın. Ama alabilmenin asıl nedeni, burdan uzak diyarlarda günde üç vardiya çalışan ve senin tüketim düzeyine gelmesi halinde dünyayı batıracak olan çekik gözlü türdaşlarının ucuza çalışıyor olması. Avrupalı türdaşlarımızın ucuza televizyon alabiliyor olmasının nedeni, görece ucuza çalışan kendi vatandaşlarımız. Bir yerdeki konforun tanımı, bir başka yerde sömürü. Neticede çaput, başka bir bakış açısıyla.
Çalışmak, para kazanmak zorunda olmak, yaptığın işi sevmek, kimliğinin parçası olmak filan. Beynimde dönenip duruyor. Ve nasıl bir lüks içindeyim, utanıyorum. Bize temizlik için gelen ablamız, çocuğunu görümcesine bırakıp geliyor. İyi ki burdayım diyor, çünkü ödemeleri gereken bir sürü borçları var kendine ait olmayan. Bizlerin de ödemeleri var, aslında bir yandan çok yalan. Güvenlik ilizyonları yaratıyoruz aslında. George Carlin diye bir stand upçı vardır, Allah rahmet eylesin (kendisi ateist olduğundan absürd oldu biraz ama.) hep beyaz adamın kendini güvende hissetmek için uydurduğu şeylerle dalga geçerdi. "Havalanı aramaları, afili afili". Çünkü yarın bir depreme bakar, dünyanın yörüngesinin bir derece değişmesine bakar, bir trafik kazasına (Allah korusun) bakar tüm dünyanın alt üst olması. Bütün Çinlilerin aynı anda zıplamasına bakar.
Herkes aynı yöne yürüyor diye, o yöne gitmek istemiyorum. Sanki alternatif başka bir şey olmalı. Bir yerlerde bir çözüm olmalı. Tek bir kişinin bireysel konforunun sağlayacağı olanakların ötesinde bir şeyler yapılmalı. Durmadan alternatif çözümler aklımızda.
Hayatın anlamı neydi acaba?
zaman: 09:46 30 yorum:
Etiketler: Ela'yla Hayat, Kariyer Halleri, Kişisel Toplantı Notları, Kitaplar
Doruk: Merhabaaa. Burası neresi yahu?
Ela: Hımm, yeni bir arkadaş, du bakiiim biraz.
Ela & Doruk: Anneler anlaştı, biz de anlaşalım. Hadi elele tutuşalım. (Kendileri tutuştu.)
Ela: Anne bak, arkadaşım oldu.
Doruk: Naapsam acaba?
Ela: Arkadaşımı inceliyim iyice.
Doruk: Cool durayım azıcık.
Ela: Hımm bu da bir bebek ama benden daha küçük. İnceleyeyim biraz.
Doruk: Ela Hanım buymuş demek...
Ela: aaa, bir küçük el daha.
Doruk: Zaten küçüğüm, ama karizmayı bozdurmam!
Doruk: Centilmenim ben. Alırım eli, alnıma götürürüm. Evet.
Doruk: Elinizi öpeyim leydim.
Doruk: Kelebeğimin ikizi Ela'daymış, çok şaşırdım!
Özetle, güzel bir gün oldu. Daha pek minikler ama birbirlerinin farkındalar gibi. Sakin ve güzel bir gün geçirdik. Gerisi gelsinnnn. Kiraz sevdası ve Doruk'la tanıştığımıza pek memnun olduk ailecek!
zaman: 08:57 18 yorum:
Yorgun ve işe döneceği için karışık duygulara sahip bir kadın olan anne, işe dönüş öncesi pratik önlemler almak zorundadır. İşe başlamadan önce kızına bakacak olan hanımla beraber bir süre ortak zaman geçirmek istemekte, böylece gönlü rahat bir şekilde dönüş yapma arzusuyla yanıp tutuşmaktadır. Bloglar alemine konu duyurulur. Birinci Tekir Şahıs ve Kitubi'den derhal yanıt gelir. Tezcanlı anne vakit kaybetmeden eyleme geçer. Adaylardan ilki iş bulmuştur bile. İkinci aday aranır(tekrar teşekkürler Damla), görüşme Cumartesi akşamı için ayarlanır. (Kitubi ve Birinci Tekir Şahısa sonsuz teşekkürler (ve dualar) edilir...)
Anne hanım, bütün bir cuma gecesi ve cumartesi gecesini kızımı emanet edeceğim kişiyi nasıl seçeceğim, neler soracağım diye düşünerek ve internette dolaşarak geçirir. (Bunu daha önce yapmıştır ama sınava girecekmiş de her şeyi unutmuş gibi bir haldedir. ) Google'da bulunan sonuçlar bir kaç yazının varyasyonlarından ibarettir. Kimi zaman kısaltılmış olarak aynı içeriğe sahip binlerce sonuç gelir ve anneyi gıcık eder. "Kopyala yapıştır" tuşlarının klavyeden kaldırılması halinde neler olur Türk internet camiasına diye düşüncelere dalar. Yine her zamanki gibi ne varsa bloglarda vardır. Tecrübeli anne ve babaların blogları taranır.
Faydalı Bulduğum Linkler Şöyle:
Çalışan Anne Bakıcı Seçerken Nelere Dikkat Etmeli? - Uzman TV Pediatrist - Pediatrik Nörolog Prof. Dr. Sabiha Paktuna Keskin
Çalışan Annelerin En Çok Yaptığı Hatalar Nelerdir? - - Uzman TV: Pediatrist - Pediatrik Nörolog Prof. Dr. Sabiha Paktuna Keskin
Bakıcı Seçme ve Yerleştirme Sınavı - Pratik Anne
Bebek Bakım Kitabı - Kitubi
Bebek Bakıcısı - Bebek bakımı
Bebeğe Bakıcı Seçerken
Sabiha Paktuna Keskin'in röportajını okuduktan sonra tekrar bir soğuk duş yiyen bünye ne yapacağını şaşırır. Bırakıp gitmek zor. Hormonlarım mı harekete geçti, nedir bilinmez. Eloşa baktıkça ağlayasım gelir. Hatta dün utanmadan ota boka ağlanır. Ela ağlayan anneyi komik bulur, güler. O güldükçe anne de güler. Yani kah güldük, kah ağladık hikayesi sürer. Sevgili kişisi "amaaaan Allahtan normalde duygusal bir kadın değil bizim hanım der, aşırı östrojen yüklemesinden yorgun düşer.
Görüşmede en fazla pratik annenin sorularından ve linkini vermiş olduğu Nanny Interview Sheetten faydalandım. Yakın bir arkadaşımın çok kötü bakıcı deneyimleri olmuş. Birini kapıcıdan, birini danışmanlık şirketinden bulmuşlar ve anlattıları korku filmi gibi. İnsan endişeleniyor.
Oluşturduğumuz soru listesi şöyle:
1. Ne kadar zamandır bakıcılık yapmakta?
2. Baktığı çocuklar kaç yaşlarındalarmış?
3. Bu alanda eğitimi var mı? Öğrenim durumu nedir?
4. Acil durumlarda ne yapacağını biliyor mu? Daha önce böyle bir durumla karşılaşmış mı, ne yapmış?
5. Nasıl bir ailesi var? Kaç kardeşler?
6. Bekar mı, çocukları var mı? Kaç tane, onları bırakabilecek mi? Evlenmeyi düşünüyor mu?
7. Nerde yaşıyor, yakın mı? Ailesindeki diğer bireyler ne iş yapıyor?
8. Neden bakıcılık yapmak istiyor? Başka işler yapmış mı?
9. Bir önceki işinden ayrılma nedeni?
10. Çocuk bakmanın sevdiği yanı?
11. İdealindeki işveren nedir? Beklentilerin nedir?
12. Bebek bakmanın en sevmediğin yanı?
13. Bebekler / Çocuklar senin en çok hangi yanını severler?
14. Bebek bakarken sence en önemli şey nedir?
15. Çocuğu nasıl rahatlatırsın, mesela arkamdan ağlarsa nasıl sakinleştirirsin? Dikkatini dağıtabilir misin?
16. Disiplin hakkındaki görüşlerin nedir?
17. Daha önceki işinde uyguladığınız ve sana mantıklı gelen kurallar nelerdir?
18. İşe yaramadığını düşündüğün kurallar var mı?
19. Daha önceki işinde çocuklarla bir disiplin sorunu oldu mu, ne yaptınız?
20. Eğer ben evden çalışırsam, sorun olur mu, bebeği oyalayabilir misin?
21. Gelecek planların nedir? Ne kadar süre çalışmayı düşünüyorsun?
22. Akşamları kalman mümkün olabilir mi, nadir de olsa.
23. Sigara içiyor musun?
24. Bu iş dışındaki sorumlulukların, işin nedir?
25. Ne zaman başlayabilirsin?
26. Akşam ya da haftasonu gelme durumun olabilir mi?
27. Tatile bizimle çıkma durumun olabilir mi ilerde?
28. Ne zaman izin kullanmak istersin?
29. Bebek bakımıyla ilgili genel konular. Daha önceki ailede yaşanan kayda değer olaylardan örnekler.
30. Kurallara uymakla ilgili hisleri neler, ona uymasa da uyabilecek mi?
31. TV izlemek hakkındaki fikirleri neler. Biz TV açılmasına karşıyız, bunu uygun buluyor mu?
32. Referanslar ve telefon numaraları.
Kociş de ben de bugüne kadar çeşitli vesilelerle bir sürü mülakat yaptık. İşe aldığımız, beraber çalıştığımız pek çok arkadaşımız oldu. Bu en zoruydu. Bir seferde bir insanı tanımanın yolu yok. İç güdü, hisler, şans. Hayırlısı olsun.
Nanny Sheete ve Pratik Anne'nin yazdıklarından hareketle kendimizce böyle bir liste yaptık. Ama görüşmede tam olarak bunları sormadık teker teker. Biraz kendimizi akışa bıraktık. Daha çok karşımızdaki kişiyi tanımaya öncelik verdik. Durakladığımızda, göz attık, unuttuğumuz bir şey var mı kontrol ettik.
Aklımızdaki ilk soru, bu bizim güvenebileceğimiz biri mi? İkincisi, Ela'ya bakabilecek empati, yakınlık, sıcaklık gibi özelliklere sahip mi, içten mi? Üçüncüsü, bebek yetiştirmeye, bebeklerin geçirdiği dönemlere, duygu dalgalanmalarına dair bilgisi ve fikri nedir. Dördüncüsü, temizlik, titizlik, hijyen. Beşincisi, Ela ile oynama, gezme gibi aktiviteler konusundaki fikirleri.
Ücret, yapılacak işler, beklentilerimiz, geliş gidiş saatleri, zam gibi konuları baştan konuştuk. İşe başladığında beraber olma fırsatımız olacağı için bakım esnasındaki bazı önceliklerimizi hem yazılı (Kitubi'nin sitesindeki el kitabı bana çok fikir geldi, benzer bir şey hazırlamayı düşünüyorum) hem de pratikte yaşama şansımız olacak inşallah.
Bilmiyorum ki bakalım.
zaman: 20:51 9 yorum:
Etiketler: Bakıcı Abla, Bloglar Alemi, Ela'yla Hayat
zaman: 21:17 22 yorum:
Bugünlerde tam gündüz uykularını düzene oturttuk filan derken, piyangodan sabah 5 uyanmaları çıktı. Geçen gece çok yağmurluydu ya, uyandı huzursuz. Emzirdik. Hataa biiir. Önceki gece tam 5te tekrar uyandı, çiş yapmış, altını değiştirdik. Çok uykum vardı, emzirdim uyudu hata iki. Ve dün saat beş yoksun. Ayaktayız. Gırrr. Etti mi üç?
Sonracığıma saat akşam 6 suları bizim kızın klasik şekerlemesi vardı. Hala da var. Ama o şekerlemeyi yapınca akşam uyumamakta direniyor. Tracy demiş ki "işte bu aylarda akşam üstü şekerlemesinden vazgeçseniz iyi olur". Peki. Ama nasıllll??? Çocukcağızın gözleri kapanıyor. Kaç gündür bugün uyumasın, akşam erken yatsın, uyku öğününü güzel içsin, gece iyi uyusun diyorum amaaa dayanamıyorum. Kıyamıyorum. Gözler gidiyor, baş düşüyor. Oyunlar oynadım, normalde uykusunu kaçıracak müzikler açtım. No. Uykudan ölüyor minik.
Daha üç gün önce oh çok şükür, şu düzen ne iyi şey demiş idim. Sabah ve öğle uykusunu da uyumuştu halbuki. 5te kalkarsan tabi uykun olur cimcime.
Neyse, bu da geçer. Bu gece 4te kalkıp dürtücem olmazsa. Bakalım.
zaman: 18:16 6 yorum:
Etiketler: Ela'yla Hayat, Uyku
* İş yerinde yapacağınız iş için eğitildiniz. Tam o alanda okumadıysanız bile bir süredir yaptığınız için bir tecrübeniz, bilginiz, birikiminiz var.
* Yeni anne olduysanız, ne okulunu okudunuz, ne tecrübeniz var. En alt seviyeden başlıyorsunuz.
* İş yerinde genelde ne yaptığınızı bilirsiniz.
* Annelik halinde tam öğrendim sandığınızda kurallar değişir.
* İş yerlerinde öğle arası, çay molası gibi şeyler vardır ve saatleri bellidir.
* Evde bebek bakarken kimi gün tuvalete gidebildiğinize sevinirsiniz. Çay hayal, yemek ayaküstü olabilir.
*Hastalandınız diyelim. İşyerinde sizin yerinizi tutacak birini vekil bırakabilirsiniz, işleri delege edebilirsiniz.
* Anneliği kimseye bırakamazsınız. Yardım alsanız bile kalkıp emzireceksiniz. Kaçış yok.
*İş yerinde öğle uykusu yoktur.
* Eğer şanslı bir anneyseniz, bazen yavru uyuduğunda siz de uyursunuz. (Ama tabi patronunuz gece 5te ağlayarak sizi uyandırmaz genelde. Uyandırıyorsa kaçın)
*İş yerinde geçirdiğiniz zaman için size para verirler.
* Bebek bakımında siz üste para harcarsınız.
* Bir rivayete göre Türkiye'de fazla mesai ödeyen şirketler varmış. (Ben daha hiç görmedim. Bir tane vardı, o da artık bıraktı)
* Annelik ömür boyu karşılıksız fazla mesaidir.
* İşyerinde arkadaşlarınız vardır. Giyinir kuşanırsınız ister istemez. İlla ki sosyalleşilir.
* Bebek bakarken genelde yalnızsınızdır. Arada başka anneleri görseniz de, iş kadar değildir.
* İşyerinde patronun dediği olur. Sizi çağırıp eleştirse gururunuz incinebilir.
* Evde patron bazen siz, bazen bebektir. Eğer o sizi eleştirirse ruhunuz incinir. Canınız yanar.
zaman: 14:14 19 yorum:
Gün içinde yazmak istediğim bir milyon şey. Zaman bulduğumda derin bir boşluk. Bugün büyüme ataklarıyla ilgili bir yazı çevirsem diye geçiriyordum içimden. Yoruldum yine. Aslında gündüzler güzel geçiyor. Kahvaltı, ara meyve, öğle uykusu, öğle yemeği, öğleden sonra uykusu, yoğurt, baba gelir, akşam yemeği tahılı, banyo, uyku şeklinde olan hayatımızın saat 6ya kadar olan kısımında iyiyim de, o saatte pilim bitiyor. Özellikle önceki gece 4-5 civarı uyanmışsam. Dün gökgürültüsü, şimşek, apartmanda çarpan kapılar, Ela'nın uyanması filan derken kalktık. Sonra dalamadım, perişan. Öğlen Ela uyurken ben de uyudum biraz kendime geldim.
Fakat 6dan sonra cidden yorulmuşum. Bak aklıma geldi. İşi ve evde olmayı karşılaştıracaktım. Kendime gelirsem yaparım.
Aslında iyiydik, güzel bir gün geçirdik. Bugün yeni besin deneme günümüzdü. Akşam sütünü içerken uyuyakaldı, ben de yatırdım. Ağladı. Aldım, içeri götürdüm. Kustu. Meğersem sıkıntısı varmış miniğin. Böylece uyku saatini atlamış oldu ve 10a kadar uyumadı. Sanırım yeni gıda henüz çok uygun değil miniğe.
Ek gıda günlerimiz (maşallah) iyi gidiyor. Damak tadı anneye çekmiş biraz. Yoğurt meyve ve sebze seviyoruz. Ben de seviniyorum buna. Bana ek olarak pekmez ve labne peynirini de seviyor. Milupa'nın bisküvilisi favorimiz. Kalanı ben yiyorum. Sütaşın hem sade, hem elmalı yoğurtlarını denedik, pek memnun kaldık. Milupa'nın muzlu sütlüsünü seviyoruz. Onu kayısı, muzla karıştırıp yiyoruz. Bugün irmikli ballı denedik, sanırım o bize pek iyi gelmedi. Haftasonu yumurta sarısı başlayacak. Artık Ela daha rahat yediğinden, daha huzurluyum. Bir de alıştım sanırım.
Kilomuz bu ay hızlı artıyor. Taşırken yoruluyorum. Anne dediğin ne tuhaf insan. Ya da belki ben öyleyim bi. Fazla kilo almaz, acep beslenmiyor mu diye düşün, şişmanlasın, acep fazla mı besleniyor diye düşün. Karışma şu çocuğa karışmaaa. :)
Şarkılar devam, sürekli konuşuyoruz. Deldeldeledel daldaldaldal. Konuşurken annemi aradım, "ayol bu çocuk beni çağırıyor, anneanne gel" diyor diye algıladı:) Olabilir, arada derin nefes alıp devam ediyor büyük adam gibi. Bu hallerini unutmak istemiyorum. Yüzünde ciddi bir ifade.
Bugünlerde bana parmak uçlarını öptürüyor. Sonra gülüyor. Su içerken konuşmaya çalışıyor, bardağın içine bırıııııbııır yapıyor davşanım.
Baştaki şarkıya gelince. Bir kaç gündür aklımda. Şarkıda yalnızlık dolayısıyla bir hüzün var ama aslında içimden geçen, yıldızsız ıssız gecede caddelerde kısa bir süreliğine yalnız olmak.
Ps: Asıl haberi unutmuşum. Desteksiz oturmaya başladık. Çok uzun değil ama oturuyoruz. Parmaklarımızı kullanıyoruz. Yabancı ankyetesine baktım, genelde 7. ay civarı olurmuş.
Ha bi de objeleri yere atıp atıp, arkalarından bakıyoruz:)
Düşünüyorum da annelik hayatın en büyük sınavı. Ne tarz bir insansın, hayata nasıl bakarsın, zorluklarla mücadele yöntemin nedir, peki ya stres? Aynı anda on bir iş yapabilme yeteneği filan filan. Liste uzar. Zor iş.
Bugün annelik hayatımın en güzel günlerinden biriydi. Neşeli uyandık, güzel yedik, oyunlar oynadık, güldük eğlendik. Akşam babiş gelince dışarı çıktık. Yalnız orda ciddi bir hata yapmışız. Çok aç değiliz dedik, yemedik evden çıkmadan. Yolda bir yere otururuz, hallederiz şeklindeyiz. Çıktık bostancıya, ara sokaklardan yürüdük, sahile gittik, biraz da oralarda dolandık. Enginar görmüşken aldık, buzluğa atarım biraz diye. Sonra sahilde gitmeyi sevdiğimiz bir yer var, oturalım dedik. Garson amca Eloşa biraz şirinlik yapayım demişti kiiii sen bizim kız bir kork, ortalığı yık. Yabancı anksiyetesi sanırım ama ilk kez oluyor. Aldım kucağıma, ağladı. Gözünden yaş geldi, böyle bi sarıldı. Genelde çevreye gülücük, doktora hemşireye gülücük, garsona cilve filan giderdik. Bugün huzursuz oldu. Biz de huzursuz olduk, kalktık. Dönüş yolunda, kornalar, işten eve dönenlerin koşturmacası, çarpanlar, üstüne yürüyenler derken neden dağda, ıssız bir yerde yaşamıyoruz diye hayıflandım. ABDde yaşayanları bu açıdan kıskanıyorum. Evinden çık beş dakika sonra ağaçlarla dolu patika. Gidip şehir merkezinden uzak sitelerde yaşamak istemiyorum.
Geldik, hızla Eloşun akşam yemeğini yedirdim. Biz yedik. Hızlı hızlı banyo yaptık. Uyutma trenine girdik fakat kız uyumaz. Fazla mı uyarıldı bilmiyorum. Sahilden dönüş yolunda yol boyu şakıdı resmen. Lallala, dadada, babbabaaa nasıl bir müzik.
Şimdi evde sessizlik hakim.
zaman: 22:12 10 yorum:
zaman: 09:23 10 yorum:
Görmemek, duymamak ve bilmemek istiyorum. Çocuğum küçük, buna sığınıp kaçmak istiyorum. İdil Biret'e olanları duymamış olmak istiyorum. Bu ülkede "namusunu teslim edecek zorba" arayanlar daha ne kadar "kışkırmış kışkırmış" dolaşacak düşünmemek istiyorum. Çin'de olanları bilmemek istiyorum. Bosna olaylarını hatırlamamak istiyorum. Bosna için toplanan paraların iç edildiğini unutmak istiyorum. Deniz Feneri ne oldu takip etmek istemiyorum bile. Ona para veren naif insanlar bir şey yoktura ciddi ciddi inanıyorlar mı düşünmek istemiyorum. Bazen gitmek istiyorum. Yeni bir şehir bulamayacağımı biliyorum...
Zalimlerin her daim mazlum kılığında bu halkı defalarca kandırmasına seyirci kalmaktan yoruldum. "Provakasyona gelen zavallıların" bizim insanımızı yaktığını, linç etmek istediğini görmekten, polisin onların omzunu sıvazladığını görmekten...
Tatsız işte öyle.
Bazı şeyleri anlatması çok zor.
Sevgilimin takma adı aşk. Ona koca demeyi sevmiyorum. Koca kocaamaan bişey. Biz o kadar büyümedik. Kocama dost demek istemem, başka dostlarım var. En iyi arkadaşım olsun istemem, o zaten tanımı gereği biraz öyle. Aşk olsun derim. Koca toplumun taktığı isim. Devlete imza vermeden önce sevgilimdi, öyle kalsın. Aşk sevgiye dönüşüre hiç inanmayan biri olarak, sevgi emektire inanmayan biri olarak diyorum ben sevgili. "Eşim" demek istemem, çok resmi. "Kociş" diyebilirim, çünkü çok sevimli. "Bizim bey" diyebilirim çünkü çok samimi. "Benim herif" diyebilirim çünkü çok seksi. Çünkü sadece benim. İsmini söyleyebilirim, çünkü bir tane ve çok güzel.
Yani kısacası jargondan değil bizim sevgililik halimiz. Herkesin sevdası farklıdır, yaşantısı farklıdır. Biz de böyleyiz işte. Sevgiloş, Eloş ve ben, minik aile. Kelimeler önemlidir. İnsan kelimeyle düşünür. O benim sevgilim, napiyim:)
Ps: En az dört farklı blogda duydum, blog jargonu gereği sevgili lafını. Bu yazı genel bir kanıya verilen özel bir yanıt. Kendini ifade ihtiyacı. Her hayata, her hitaba saygı.
zaman: 22:51 21 yorum:
Etiketler: Aşk, Kişisel Toplantı Notları
Ev ahalisi uykuda mırıl mırıl...
Eloşum sabah 6da uyandı, emdi, uyudu, yatırdım. Ben de yattım kiii üüveaaaa. Gece geç yatmıştım, 12de verdim rüya öğününü. Sevgili de erken uyumuştu, erken derken 11 de. En sevimli sesimle sevvvgiilliii dedim. O kalktı, ben horrr. Baba kız çok feci eğlenmişler ben uyurken. Bir tane kitap aldık Eloşa ortası delik, bir kaplumbağa kafasını çıkarır. Teker teker sayfaları çevirmişler. Ela da çevirmiş filan. Çok neşelilerdi. "Kaliteli zaman geçirmek" nedir onlara bakınca anlıyorum. Hafta içi biz de oynuyoruz kızımla ama her an değil. Emzir, kahvaltı hazırla, yedir, üstünü temizle, çorbayı yap, arada bulaşık topla, çorbayı yedir, uyut, yoğurdu yedir filan derken... Oynuyoruz, yatakta keyifler yapıyoruz ama bazen yorgun oluyorum. (Dün akşam 5.30 civarı kafam düşmek üzereydi mesela.) Demek istediğim şu evde olmak harika, memnunum işe gitmediğim için. Fakat, babasıyla iki saat de geçirse tamamen ona adanmış, dinlenmiş, eğlenceli oluyor. Eloş o kadar mutluydu ki sabah. Tabi babayı çok özlüyor onun da etkisi var.
Onları öyle görünce çok sevindim ben de. 8:30 gibi kalktım emzirmeye. Belki emziririm uyur gibi bir fikir var kafamda ama nerdeee. Bizim kız cin olmuş. Mecbur kalktık artık. Kahvaltısını hazırladım. İyi haber Milupa'nın sütlü bisküvilisini sevdik.
1 kaşık sütlü bisküvili + aldığı kadar su
1 tatlı kaşığından biraz az pekmez
1 tatlı kaşığından biraz fazla labne peyniri.
Maşallah diyelim, güzelce yiyoruz. Anahtar labne peynirini fazla koymaktaymış bizim için. Bu arada sütlü bisküvilide (içinde aptamil var ) aptamil kokusu yok. Artık ya alıştı, ya kokusu farklı diye bilemiyorum, afiyetle yiyor bizim kız. Bu arada Milupa sağolsun bir sürü yeni çeşit mama yollamış. Çok sevindim. Teker teker deneyeceğiz hepsini. Bir yerden başladık, ben de çook rahatladım. Bir de Milumil diye normalinden (karbonhidrat dizilimi farklıymış, artık gıdacılar anlasın, ben anlamadım) farklı, değişik tadda bir süt daha varmış. Bakalım hepsini deneyeceğiz. Gurme günleri sürmekte. Bu arada Milupa'dan arayıp, Ela sütü sevmemiş, bir de bunu deneyin diye yolladılar. (Blogları ciddiye almak diyorduk ya hani. ) Pes doğrusu dedim. Cidden çok memnun kaldım. Keşke bütün markalar tüketicileri takip etse ve onlara yardımcı olmaya, çözüm üretmeye çalışsa. Bu bir pazarlama yolu mu, evet. Ama tv de insanın için bayana kadar reklam yayınlamaktan ya da kağıt israf etmekten hem daha etkili, hem de daha insan odaklı. Bu nedenle memnun olduğumu söyleyebilirim. Denedikçe, sonuçlarımızı paylaşırım.
Şimdi Eloş da babası da uyuyorlar. Bizim oda bu saatlerde serin, beraber oynadılar, beraber uyuyorlar şimdi. Ben de oturuyorum, sabah bloglarımı okudum. Çoğu zaman hızlıca okuyorum ama yorum yazacak vaktim olmuyor. Ya da yazdım sanıyorum yazmamış oluyorum filan. Mira'nın Bahçesi nin Oslo maceralarını okudum. Çok hoşuma gitti, bizimki ufak tabi daha ama biraz daha büyüyünce umarım biz de alıp yavruyu seminer olsun, eğitim olsun, gezmek tozmak olsun yollara düşebiliriz daha rahat. Hiç bu kadar hareketsiz olmamıştım ömrü hayatımda. İş nedeniyle bol bol yurtiçi, yurtdışı yollarda geçti ömrümüz. Oysa aylardır, kızı alıp Kadıköy'e gitmiş değilim:) Aslında suç bende, hala bir ehliyetim yok. Otobüs dolmuş olayına girmek istemiyorum bu sıcakta. Taksiler de delirmiş gibi sürüyorlar. İyi olanları tenzih ederim.
Kız birazcık daha büyüsün. Haftaya yazlık planları var. Sarmısaklı, bekle bizi. Huggies swimmersimızı aldık. Bakalım ne kadar girebileceğiz. Doktor deniz iyi, havuz noo dedi. Şöyle bir güneş görelim, bir ıslanalım çıkalım.
Ela yemek yedikten sonra, bir havluyu lavabonun kenarına koyuyorum. Ela'yı üstüne oturtup, elini yüzünü, bacaklarını, ayaklarını bir güzel yıkıyorum. Bazen saçı da ıslatıyoruz, sıcaaak. Çok hoşuna gidiyor keratanın. Benim de.
Bugünlerde yeni bir keyfimiz var. Daha önceleri Ela'nın yatağı bizim odadaydı, ben endişelendiğim için, bir de öyle uyumaya alışmasın diye bizim yatağa hiç almadım. Şimdi kendi odası var, ancak gündüzleri bizim odaya göre daha sıcak oluyor. Dolayısıyla bizim yatağın ortasına kızın örtülerinden seriyorum. Yatak büyük, yanlara yastıklar koca koca. Beraberce uyuyoruz. Uyanıyoruz, ilk beni görüp gülüyor. Sonra yatakta oynamaya devam ediyoruz. Nasıl güzel bir haz, nasıl bir mutluluk o. Dünyalar bizim oluyor. Gülücükler, öpücükler. Kocamaaan oyun alanı yatak. Zamanında yatağı özellikle büyük almıştık. Şimdi faydasını gördük. Meğer ne güzel şeymiş...
Kitaplarım geldi dün. Bugünlerde daha önce okumuş olmama rağmen Dune-İmparatorun Çocuklarına daldım. Bir yandan da aheste aheste Kurt Vonnegut'un Hokus Pokus'u gitmekte. Artık emzirirken okumakta zorlanıyorum, çünkü Ela hanım emmeyi bırakıp kitabı elimden almaya çalışıyor. Kap kızım kitapları şimdiden:)
Ah biraz daha büyüsün ben ona ne kitaplar okuyacağım, ne masallar anlatacağım. Heyecanla bekliyorum o günleri. İris Murdoch, kitap yazarken önce kafasında yazarmış, planlarmış kurgularmış. Sonra kocasına dönüp, "kitabı bitirdim" dermiş, sonra oturur yazarmış. Bugünlerde kafam harıl harıl çalışmakta. Bakalım...
İşte böyle sevgili blogcu kardeşlerim.
Uyandırsam mı acaba hafiften, karnım acıktı yahu.
zaman: 10:58 10 yorum:
Eloşumuza bir oyuncak aldık. Şekil A da görüldüğü üzere bir sopaya dizilmiş halkalar. Yazılım ve matematikle ilgilenmiş olanlar bilirler illa ki. Towers of Hanoi-Hanoi'nin kuleleri diye bir problem vardır. Bizim evde de oyuncağın adı öyle kaldı.
Peki Eloş oyuncakla nasıl oynuyor derseniz....
Peki biz ev halisi onu böyle görüp rahat durur muyuz?
Bileklere geçirme Ela'dan, kafaya koyma bizden:P
Çok oynadık yalnız, tavsiye ediyoruz kesinlikle!
zaman: 00:35 5 yorum:
Sormayın, dün ağır misafirimiz vardı. Duru hanım ve annesi Tuğçe hanım bize ev gezmesine geldiler. Ela'nın ilk kez bir arkadaşı evimize geldi. Amanın evimiz şenlendi. Anneler olarak bir sohbet, bir sohbet. Arkadaşlar güzel ama hem anne, hem arkadaş apayrı bir şey gerçekten. Oh her konudan konuş konuş dur. Bir yandan kızlar arada emer, arada sırayla ana kucağına otururlar. Bi biri uyur, öbürü uyanır filan pek hareketli bir gün geçirdik. Çok eğlendik anlatamam. (Biz aslında bir blog buluşması ayarlayalım diye konuşup duruyoruz ama yaz vakti bir türlü duyuramadık, edemedik. Kısmet)
Ne konuşasım varmış. Çok sevindik gelmelerine. Bakalım zaman içinde daha da sosyalleşeceğiz inşallah...
Akşam üstü başka bir arkadaşım bize geldi. Uzun zamandır görüşmemiştik. Hep beraber de oturduk, sohbet ettik. Daha sonra Duru'lar gittiler. Ela uyudu, arkadaşım sevgili ben başbaşa konuştuk. Çok tuhaf bir yandan, bir yandan çok doğal. Ela'dan önce aynı koltuklarda oturur, hayata dair konuşur dururduk. Arada şarap/bira içerdik. Daha eskiden beraber sigara da içerdik. Şimdi, Eloş içerde uyurken, hayattan, aşklardan, ailelerden, çocuk sahibi olmanın getirdiği güzellikler ve değişikliklerden, ilişkilerden uzun uzun konuştuk. Gece geç saatlerde balkonda oturduk, hava serin serin. Çok mutlu oldum. Sanki hayat daha bir rayına girdi gibi. Ben hala aynı benim gibi.
Yaşasın hayat! Yaşasın dostlar!
zaman: 12:53 8 yorum:
zaman: 23:33 12 yorum:
Ne yazacağımı bilmeden oturdum. Ela hanım uyuyor. Sabah pekmezli peyniri yedik, bir güzel sular içtik üzerine. Bu arada pekmezli labneli 8 tahıllı ballı mamayı Ela tam sevmese de ben sevdim yedim biraz. Dün sevgiloşla konuştuk. Yoğurt, peynir güzel de kesin sütlü bişeyler de yemesi lazım bizim kuzunun. Gurme günleri başladı. Her gün değişik bir tadla kaşısında olacağız. Sonra başa döneceğiz. Meyveyle karıştırıp filan. Zaten haftaya yumurtanın sarısı da geliyor. Dün Tuğçe'nin blogunu okuyunca birden ben de heyecanlandım, panik yaptım kendi kendime. Amanın bu çocuk beslenemiyor mu diye. Ne kadar inkar etsem de, ben de de "aç bu çocuk" geni olduğu ortaya çıktı. Yaşlanıp nine olunca sağa sola, hışş doymadı bu çocuuk diyeceğim. (aman demiyim:)
Bu hafta true blood dizisi ara vermiş. Pek üzüldük. Dizisiz ne yapacağımızı şaşırmış durumdayız. Her yerde tekrarlar var zaten. Haftasonu "Annenle nasıl tanıştım" adlı dizi maratonu yaptık. (How I Met Your Mother) Pek eğlenceli. İlk iki sezonu izledik, ama sanırım dizi üçüncü sezonda kendini bulmuş.
Gün boyu kafamda şunu da yaz, bunu da yaz diye konular oluyor. Oturunca kurudum birden. Aslında dirlik, düzen, Tracy hakkında 6 aylık anne yorumları yazasım var. Önce kocaman bir maşallah diyeyim bir süredir biz gene güzel bir düzendeyiz. Gündüz uykularımız ben endişelenmeyi bırakınca sihirli değnek deymiş gibi arttı. Günde 2 ya da 3 kez uyuyoruz. 3. bazen oluyor, bazen atlıyoruz. Yemeklerimiz de aşağı yukarı aynı saatlerde. Yalnız düzeni ben bozdum. Dün gece yattığımda bir buçuğu geçiyordu. Birden geç yatmayı ne kadar özlediğimi farkettim. Ertesi gün uykulu olurum, Ela ile ilgilenemem diye ve aynı zamanda yorulduğum için erken yatıyordum hep. Dün geç yatınca çok ilginç geldi. Benim annem yıllarca gece 3-4 aralığında yatıp, sonra sabah kalkıp işe gidebilmiş bir kadındır. Ancak hepimiz uyuduktan sonra kendine zaman ayırabildiği için. Bir de öğretmen olduğu ve sakin kafayla kağıt okuyabildiği için.
Annem okumak, yazmak gibi eylemler için yalnızlığı, sakinliği ister. Ben tersi olabilmişim. Her ortamda okuyabilir, yazabilirim. Yazmak iddalı biraz. Yani blog yazabilirim de ciddi makale yazamam sanırım. Müzikle ders çalışırdım ünideyken. Aslında gürültü torelansı iyi bir şey. İnsan çoğu zaman yalnızlık, sessiz sakin ortam gibi konforları bulamıyor. Ya da bulsa da bedeli ağır. Esnek olmak iyi.
Aslında bak, yazdıkça açılıyorum. Anne ve Bebişi geçenlerde muhteşem bir yazı yazmış. "Geçmişe mazi derler cicim" Çok ama çok güzel bir yazı. Tavsiye ederim. Okurken kupanın kokusu burnuma geldi. Sonra sigara içilen çalışma salonları geldi. Nasıl ağır bir kokusu olurdu. O dönem işte müzikle çalışmalarım. Sesten etkilenmemek için. Yarıiletken dersine "Batı Yakası Hikayesi"nin film müzikleriyle çalıştığım için, ne zaman bir şarkı geçse formülleri, Fermi'leri dün görmüş gibi oluyorum.
Sevgili bugünlerde pek meşgül. Yeni bir oyun yapma hazırlığında. Levelleri hazırlama işini üzerime aldım. Gidip gelip çiziyorum bir şeyler. Grafik konusunda yeteneksiz bir insanım ama artık azimle, çalışa çalışa bir şeyler ortaya çıkıyor gibi.
Tatlının Huysuz Annesi, bana bir yemek kitabı önermiş. Gittim sipariş ettim, bir yandan da başka neler varmış diye bakarken bakarken yine bir sürü kitap almış oldum. Bugün yarın gözüm kargoda.
Ela, dadaaaaaa, bababaaaa şarkılarına devam ediyor. İki gündür gıı gıııı lar da geldi. Seri bir şekilde konuşuyor. Cümle gibi bir yandan. Bazen meme ağzındayken konuşuyor. Yaşasın aileye bir geveze daha geliyor. Gelsin, anlatsın dertlerini. Bazen annemle telefonla konuşurken lafa karışıyor. Çok komik yavruş çok.
Dün babası yeni bir oyun icad etti. "Öpeeelimmmm" diye bağırıyor, sonra "yanaktaan" diyor öpüyor. "Seveliimmm" diyor "karındaaan". Ela da ben de gülmekten helak olduk dün. Bugün aynısını ben de oynamaya çalıştım. Gülüyoruz ama baba da olsa keşke. O olunca oyunlar daha eğlenceli.
Bak mesela teyzelerle ilgili bir yazı yazacaktım bi de. Kendi teyzelerim ve kızımın teyzesi. Çok severim ben teyzelerimi. Kızım da teyzesine bayılıyor. Sanırım onu rol modeli alıp, beğenecek en çok. Sabahları teyze işe gitmeden cilveleşmelerine bayılıyorum. Onların ayrı bir muhabbeti var. Biliyorum beni çekiştirecekler di mi. Hımm. Napalım.
Bu arada blogumu değiştirdim. İnternette "blogger template" diye aratınca geliyor. Xml templateleri bloggera yüklemek kolay. Ancak eski bilgilerin çoğu gittiği için biraz eziyet teker teker baştan oluşturmak. Yavaş yavaş geliyoruz geri. Bu halini sevdim, sanki daha kolay okunur bir hale geldi, daha derli toplu ve sade oldu. Bakalım iki gün sonra gene sıkılırım belki...
Bu vesileyle photoshopla uzun saatler uğraşıp, basit güzeldir diyip tek resim koydum arkaya. Biraz daha sabırlı ve yetenekli olsaydım keşkem. Seninle çıkabilseydim, ah keşkem, ah keşkem...
zaman: 11:26 4 yorum:
Doktordan çıktığımızda sevgili bana dönüp, söylediklerini iyice anladın di mi dedi. Gayet kendimden emin "anladım tabi, yazdı da zaten bak" diye gösterdim. Anlamış gibiydim. Oysa şimdi yeni beslenme düzeninde ikinci günümüz ve anlaşılan bazı şeyleri önceden tahmin etmek mümkün değil.
Kahvaltı menümüz şu:
1 çorba kaşığı ek gıda. O da tercihen büsküvili olanlardan.
Peki hepsi karışık mı, ayrı ayrı mı?
1. gün, hepsini karıştırdım. Sonuç, ı ıh. Sevmedik.
Sonra labne peynirini ayrı verdim. Sevdik.
Pekmezi ayrı verdim. Sevmedik.
2. gün. hepsini karıştırdım. Sonuç: Sevmedik.
peynir ve pekmezi karıştırdım. Hastası değiliz ama yedik.
tahıllı gıdayı ayrı verdim. Yedik.
Öğlene sebze çorbası yapıyorum. Eski enginarlı tarifle devam. Ama içine istediğim her şeyi koyabilirmişim. Bir tutam ıspanak, bir tutam semizotu filan. Bakalım o nasıl gidecek. Özgürlüğün fazlası zarar. Bana teker teker yazın kardeşim. Vaktimi anne bloglarında yemek tariflerinde geçiriyorum iki gündür.
Arada yoğurt var. Sütaş baby. Dün hepsini yedi, çok sevindim. Anasına çekmiş, sütçü değil yoğurtçu:P
Akşam da ek besin.
Milupanın deneme sürümleri var evde. Şimdiye kadar armutlu mutlu sütü olanı denedik. Bu sabah 8 tahıllı ballıyı denedik. 8 tahıllıyı sütle hazırlamak gerekiyormuş. Yalnız bizim kız yapay süt sevmiyor. Ya sağacağım ki çok yorucu. Ya da alıştırmaya çalışacağım.
Daha sabırlı olmam lazım. Farkında olmadan yemek yedirirken şarkı söylüyorum. Bir kaç gündür "Entertainer" dilimizde.
Dinlemek isteyenler için: Scott Joplin - Entertainer
zaman: 10:17 8 yorum:
zaman: 23:41 14 yorum: