Peki ya insanları?
Meryem taşcı bir alıntı ekledi.
@Meryem185·10 sa.·Kitabı okuyor
Peki ya tavsiye isteme aslinda insanlari erkilemek icin bir stratejiyse?
Vermek ve Almak, Adam Grant
Gezegende yaptığımız değişiklikler yeni bir jeolojik çağ mı başlattı?
Tüm bu değişimleri inceleyen bilim insanları, altında insan etkinliğinin bulunduğuna ilişkin ezici miktarda kanıt topladılar. Sera gazı artışı, soy tükenme oranları ve ormansızlaşma gibi şeyleri takip eden çoğu grafik, Büyük İvmelenme'nin başladığı 1950'den sonra dimdik bir yükseliş gösteriyor. Ancak tarihin bize gösterdiği gibi, bu tür değişimler daha önce görülmedik şeyler değil. Dünya'nın iklimi, biyoçeşitliliği ve jeolojisi daha önce de tepeden tırnağa değişti ve şu anki küresel ortalamadan çok daha sıcak ya da soğuk koşullar oluşturdu. Peki, Antroposen'e geçişi bunlardan farklı kılan şey ne? Dünya tarihinde ilk defa, gezegendeki tüm değişimlerden tek bir canlı türü sorumlu. Dahası, bunu yaptığımızı biliyoruz. Birçok jeologun Antroposen'i resmen ilan etme çabasının altında yatan da bu zaten. Normalde yeni bir devre isim vermek bir formaliteden ibarettir fakat bunun insanların, kendileriyle Dünya arasındaki ilişkiye bakışlarını değiştirmesi umuluyor.
Helin Kurşun Filler Ölüme Yalnız Gider'i inceledi.
Düzenlendi: Dün 08:22Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@Helinbookstagram·Dün 08:12·Kitabı okudu
"Ertelenmiş bir hayat benimkisi. Hep sonraya itilmiş, an dururken, geçmiş ya da gelecekte gezinmiş... Sahibi olduğum hayat kayıp gidiyorken ellerimden ne kadar da değerliymiş yaşamak denilen şey. Bir tek bunu bilememişim, anlayamamışım meğer. Ah yaşamak! "
Bu alıntıyı hayatın tanımı gibi görüyorum. Hepimiz ertelenmiş bir hayat yaşıyoruz. Çoğumuz genelde yaşadığımız anı umursamayıp ya geçmişte takılıp kalıyor, ya da geleceğin endişesine kapılıp gidiyoruz. Peki ya bu gün? Endişelerimiz yüzünden hayatı kaçırıyoruz. Kaleminin sadeliği ve akıcılığı ile hikayelerin derinliği birleşince ortaya mükemmel bir eser çıktığını düşünüyorum. Kitabın beni en çok etkileyen tarafı hayatta unutmaya yüz tuttuğumuz gerçekleri bize hatırlatmasıydı. İçeriğinde birbirinden farklı 20 hikaye bulunduran kitabımızda, beni en çok etkileyen 3 hikayeden size biraz bahsetmek istiyorum.
Bu Ne Aşk Yahu isimli hikaye de üst üste gömülen eşlerin hikayesini anlatıyor. Evliliklerin de büyük sıkıntılar çekmiş ama yinede birbirini sevmeye devam edip birbirinden vazgeçmemiş bu çiftimiz ölünce de beraber gömülmek istemişler. Öldükten 10 yıl sonra mezarda geçen konuşmalarını okurken yüzümde buruk bir tebessüm oluştu.
Ben Bir Ceviz Ağacı Değilim isimli hikayede hem doğanın çöküşüne şahit olup hem de bir dişbudak ağacının dilinden sevdiklerimizin kıymetini bilmezken onları kaybettiğimiz zaman değerini anlayacağımızı ve bunun pişmanlığını yaşayacağımızı doğanın dilinden anlatıyor.
Ve son olarak Filler Ölüme Yanlız Gider hikayesinden bahsetmek istiyorum.Toplum ondan farklı olanı neden dışlar? Evlendiği zaman zayıf olup sonradan hissettiği duygusal açlık yüzünden kendini yemek yemeye adayan bir kadının yaşadıklarının bir kısmına şahit oldum. Kocasının bile onu dış görünüşü yüzünden dışlaması o kadar üzücü ki... Hayatın içinden bunları yaşayan bir insan olarak şunu söylemek istiyorum; insanları dış görünüşü yüzünden yargılamayın içten içe ne yaşadığını bilemezsiniz. Bu hikayeyi okursanız belki biraz anlamanıza yardımcı olur. Ama zihniyetinizin değişeceğini hiç sanmıyorum.
Bu kitabı gerçekten çok beğendim. Hayatın içinden gelen bu kitabı okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum.
@Orhan1071s·26 Oca 11:58·Kitabı okudu
- Peki, insanları en geniş anlamda dini düşünce ve inançlara sevk eden duygu ve ihtiyaçlar nelerdir?
Biraz dikkat edersek, dini düşünce ve deneyimin ortaya çıkışında çok farklı duyguların hakim olduğunu görürüz. İlk insanlarda, dini düşünceleri harekete geçiren şey her şeyden önce çok korkudur -açlık korkusu, vahşi hayvanlar, hastalık ve ölüm. Varoluşun bu erken döneminde, nedensellik anlayışı genellikle az gelişmiş olduğu için, insan aklı, irade ve davranışlarıyla bu korkunç olaylara neden olan varlıklar yaratır. Artık amaç, nesilden nesile aktarılmış olan geleneklere uygun şekilde, bu varlıkların gönlünü alacak ve onların ölümlülere iyi davranmasını sağlayacak eylemlerde bulunmak ve kurban sunmaktır. İşte bahsettiğim bir korku dinidir. İnsanlar ve korkulan bu varlıklar arasında aracılık yapan ve buradan hareketle , insanlar üzerinde tahakküm kuran, özel papaz kastının oluşmasıyla beraber, durum büyük ölçüde istikrar kazanır. Konumu başka faktörlere ya da ayrıcalıklı bir sınıfa bağlı olan lider ya da yönetici ise bu konumu sağlamlaştırmak için dini fonksiyonları seküler otoritesiyle birleştirir ve siyasi yöneticilerin ve papaz kastının çıkarları doğrultusunda hareket eder.
Dinin ortaya çıkmasını sağlayan diğer bir kaynak ise toplumsal hissiyatlardır. Anneler, babalar ve daha büyük toplulukların liderleri ölümlüdür ve hata yapabilirler. Yönlendirilme, sevgi ve destek olma konusunda ki arzuları, insanları, toplumsal ya da ahlaki bir Tanrı anlayışı oluşturmaya sevk eder. Bu koruyan, idare eden, ödüllendiren ve cezalandıran Takdir-i İlahi'dir; inananın bakış açısına bağlı olarak kabileyi, tüm insan ırkını ya da yalnızca hayatı seven, kutsayan, acıları hafifleten, özlemleri dindiren ve ölülerin ruhlarını koruyan Tanrı'dır. İşte bu toplumsal ya da ahlaki Tanrı anlayışıdır.
Doğu dinleri, öncelikle ahlak dinleridir. Korku dininden ahlak dinine geçiş bir ulusun hayatında çok önemli bir adımdır. İlkel dinlerin tamamen korkuya, uygar insanların dininin ise yalnızca tamamen ahlaka dayandığını söylemek denetim altına alınması gereken büyük bir ön yargıdır. Sosyal hayatın daha yüksek düzeylerinde ahlak dini hakim olsa da, doğru olan bunların hepsinin ara türler olduğudur.
Tanrı anlayışlarının antropomorfik (insanbiçimci) olması bu türlerin ortak noktasıdır. Bu düzeyin ötesinde bir anlayışa erişebilenler genellikle yalnızca doğuştan yetenekli bireyler ve açık fikirli topluluklardır. Saf biçimine az rastlansa da, dini deneyimin bunların hepsine ortak, ''kozmik dini duygu'' olarak adlandıracağım üçüncü bir hali vardır. Bu duygudan nasibini almamış birine bunun nasıl bir şey olduğunu anlatmak çok zordur; zira antropomorfik bir Tanrı anlayışına da sahip değillerdir.