Anasayfa > Konser-Opera > Tutkuyla yapılan işin güzelliği
“Tutku meselesi çok mühim…”
Bu söz, Leyla Gencer belgeselini ilk izlediğimde divanın aklıma kazınan sözlerinden biriydi. Daha yolun çok başındayken, o kadar etkilenmiştim ki hayatımın ilerleyen dönemlerinde yalnızca yeterince tutku hissettiğim, inandığım şeyleri yapmak için çaba gösterdim. Ve o yüzdendir ki tutkuyla ve sevgiyle ortaya koyulan her şeyin daima güzel sonuçlanacağına inanırım.
19 Aralık akşamı CSO salonunda yine bu şekilde sonuçlanan bir işin icrasına tanık olduk. Konserden söz etmeden önce söylemeliyim: Köken’in icrasına oldum olası ayrı bir ilgim var. Kendisini ilk kez sahnede gördüğüm 10-12 yıl evvelinden bu yana dikkatimi çeken şey şu: Köken yaptığı işin tüm karmaşıklığıyla başa çıkabilen bir şarkıcı. Şarkı söylerken oyunculuk faktörünü atlamıyor, tüm arka planı bilerek hareket ediyor. Sahnede, olduğu yerde durarak şarkı söylemiyor mesela; işini bir bütün olarak algılıyor ve tüm ‘uzuvlarını’ ortaya koyarak, tutkuyla icra ediyor. Opera şarkıcısı olmanın yalnızca en uzun nefesle, en yüksek volümle, en tiz notaları sese dönüştürebilmekten ibaret olmadığını düşündürüyor kısacası.
Şule Köken ve Gökhan Somel ikilisi Vakitsiz albümünü bana ilk kez dinlettiğinde oldukça şaşırmıştım. Onca yıl en ağır İtalyan operalarının baş rollerini söylemiş olan ve akıllarda şan sesiyle yer etmiş olan birinin, operacı kimliğinden neredeyse renk vermeyerek caz söyleyebilmesi bir başarıdır. Bu başarıda Somel’in müziğinin ve ikilinin arasındaki diyaloğun da etkisi olduğu gerçeğini atlamamak lazım.
Albüm dokuz şarkıdan oluşuyor. Tüm şarkıların sözleri Köken’e ait. Bunlardan bir tanesi Didem Somel’in tamamen klasik altyapıyla bestelediği ve anneleri Ayten Somel’e adadıkları Veda. Diğer sekiz şarkının besteleri Gökhan Somel’e ait. Anlattıklarına göre Köken, Ayten Somel’e ölümünden evvel bu bestelere söz yazıp şarkıları da söyleyeceğine dair söz vermiş. Albüm ve bu konser bu nedenle Köken için özel bir önem arz ediyor. Neyse ki verilen söz tutulmuş; herhangi bir popülerlik ve piyasa kaygısı olmaksızın, sevgiyle ve tutkuyla çalışılarak güzel bir albüm çıkarılmış.
Konsere dair ilk değinilmesi gereken şey; o akşam sahne üzerinde bulunanların pek çoğunun ‘işinin ustası’ olduğu. Bu durum yapılan işin kalitesine doğrudan etki ediyor. Çelloda Demet Gökalp, kontrbas ve piyanoda Gökhan Somel, trombon ve e-bow’da Ekin Eti aklıma ilk gelenler. Kemanda Ayça Mutluer ve Zeynep İlayda Etem, viyolada Barış Uluçınar, trompette Doruk Gönentür, kornoda Can Somel, davulda Serkan Alagök, vurmalılarda ise Can Kıyıcı ile Alican Öztan herhangi bir falsoya yer bırakmaksızın çaldılar. Özellikle e-bow, trompet ve trombon soloları çok keyifliydi.
Köken’in heyecanı salonun arka sıralarından bile hissedilecek düzeydeydi. Kendisi de heyecanını hemen konserin başında dillendirdi. Şarkıları ilk kez canlı olarak bir topluluğun önünde seslendiriyordu. Mikrofonla şarkı söylemeye de alışık değildi. Ve en önemlisi, albümdeki şarkıların pek çoğu, sıradan bir dinleyici kulağıyla bile zorluğu hissedilen, canlı söylemesi cesaret isteyen şarkılar. Yılların verdiği deneyimle Köken, albümdeki dokuz şarkıyı ve iki türkü düzenlemesini keyif alarak ve dinleyiciye de hissettirerek seslendirdi ve iyi bir caz vokali olduğunu da göstermiş oldu.
Albümde benim açımdan en öne çıkan şarkı, girişindeki e-bow solosuyla ve sözleriyle dinleyeni sarsan Uçurtma. E-bow’u çalan Ekin Eti ve bestenin sahibi Gökhan Somel’i tebrik etmek lazım. Ben Somel&Köken ikilisinin albüm çıkarma fikrinde devamlılığa gitmelerini ve dolayısıyla müziklerini daha çok dinleme fırsatı bulmayı umuyorum.