Her zaman mı yanlış duygular yaşar bir bünye ? Hayır, böyle olmamalı...Bazen duygu doğrudur. Can yakan şey; doğru duyguyu, yanlış yoğunlukta yaşamaktır.
Michael Palmer. Güzel tıbbi gerilim yazıyor.
25. Madde'yi, yazarın diğer kitaplarına göre daha yorucu buldum. Bazı yerleri yakalamakta zorlandığımı hissettim. Ama yine de güzel kurgulanmış bir roman.
Kitabın ilk bölümlerinde, hafif bir "ufff biraz da sıkıldım" tadı oluyor ama sonrasında sürükleyiciliği artıyor.
Okunabilitesi yüksek bir yazardan, okunabilitesi yüksek bir roman olmasına rağmen, eğer elinizde başka polisiye-gerilim varsa, önce onlardan başlamanızı öneririm naçizane. Sonrasında bunu gönül rahatlığıyla okuyabilirsiniz efendim.
Bazen sadece "peki" dersin. Kafidir her şeye...
İçinde, en yürek yakıcı kelimeleri barındırır.
Çok can acıtıcı şeyler vardır, görünmez ama hissedersin canının nasıl yandığını.
En cesur meydan okuyuşlar vardır, korkusuzca, avazı çıktığı kadar bağırır sana. Mertliğine hayran kalırsın.
Bazen, en tatlı ironiler karşılar seni. Gülümsersin.
Bazense, en kocaman taşlar gelir kafana. Nereden geldiğini şaşırırsın. Aslında nereden geldiği çok alenidir de, yiğitliğe b*k sürdürmezsin işte.
Kol kırılır, yen içinde kalır, çoğu zaman bir "peki" ile. "Peki" dersin, anlar karşındaki hemen, Öyle de anlaşılabilitesi yüksek bir kelimedir.
Bazen çok hızlı ve kızgın gelir yüzüne doğru. "çaaattt"
Bir "peki" yersin, bir de yerden yersin (annelerimize selam :))
Bazen sana söylenmiş bir "peki"yi duyarsın, elin ayağına dolaşır. "Acaba yine ne halt ettim" diye düşündürür.
Öyle dört harfli, kısa, küçük bir sözcüktür ama önemli olan işlevidir ve işlevi büyüktür :) , çok şey anlatan bir sözcüktür aslında. "Peki"...
Bazen en okkalı küfürleri barındırır içinde. "Peki" der geçersin, ama karşındakini yerin dibine sokar çıkarırsın.
Bazen çocukça masumiyet, bir boyun eğiş, "sen nasıl istersen öyle olsundur" aslında..
"Sen ne istersen o'yumdur"
"Ben, aslında sen'im"dir
"Seninle her şeye varım"dır
Peki'ce diye bir dil vardır, herkesin kendisine göre yorumladığı ve hissettiği.
Herkesin bir "peki"si vardır.
Sizin peki'niz hangisi?
Konu güzel, kurgulama güzel, anlatımı güzel, akıcı, çeviri güzele yakın.
Velhasıl kelam, hatun güzel yazıyor :)
Konunun içeriğinden bahsetmek huyum değildir. Ama aksiyon, gerilim isteyenler için birebir.
O yüzden merak edenler lütfen okusunlar.
Yazamıyorum sevgili blog, uzun zamandır yazamıyorum. Çok yoğunumm, çook...
Ama hep aklımdasın :) Özledim.
Azıcık daha sabır, az kaldı kavuşacağız inşallah :)
Haydi öperim boncuk gözlerinden...
Ben saygıyla eğiliyorum..
Başımın üstünde yer verdiklerim, sağlam değillerse birer birer düşüyorlar. Doğal seleksiyon bu olmalı...
Türk Erkeğinin Meme İle İmtihanı
Yüreğimiz burkularak da olsa keyifle izliyoruz olimpiyatları. Ülke olarak beklediğimiz madalya hedefine ulaşamadık ama "spordur", "candır", başımızın üstünde yeri vardır.
Yüksel Aytuğ bugün olimpiyatlarla ilgili yazı yazmış. Daha doğrusu, olimpiyatlara katılan kadın sporcularla ilgili. Yazının özeti aynı zamanda başlığı şu: "Kadınlık Olimpiyatlarda Ölüyor"
Okumak isteyenler için linki şeyettireyim. (-ki binlerce kişinin okuduğu bir köşe yazısı nasıl olmamalıdır'ı öğrenmek için okunması şiddetle tavsiye edilir)
bkz. uu beybi, that's all right
Yazı beni türlü türlü düşüncelere gark etti anacım. Hangisinden başlayayım bilemiyorum ki.. Söz meclisten dışarı diyerek başlayayım:
1) Olimpiyat nedir? Ne amaçla izlenir? Köşe yazarı hangi düşüncelerle olimpiyat izler?
2) Kadınlık nedir? Meme nedir? Kadın demek meme demekse, memeli erkekleri ne yapacağız?
3) Olimpiyatlarda kadın sporcuları, -spora ek olarak-, meme ve popo durumu ile değerlendirip artı puan vermek gerekiyorsa, erkek sporcular bu bağlamda ne ile değerlendirilecektir?
4) Bir kadın, sporcu bile olsa koca memeli ve yuvarlak popolu olmak zorundaysa, bir erkek, sporcu olmasa bile baklava kaslara sahip olmak zorunda değil midir?
5) Etrafta primitif düşüncelerle yazı yazan yazarlar oluyorsa, memesiz sporcunun olması bu derece garip midir?
6) Fit vücutlu, bir gram yağı olmayan kadın makbul değilse, siz neyin kafasındasınız diye sormazlar mı adama?
7) Bilmem kaç sporcu ile olimpiyatlara katıldığımız bir dönemde, madalya sayısında sondan birinci olmamızın nedeni, bu tarz zihniyetler olabilir mi?
Velhasıl kelam, kadınsan koca memeli olacaksın arkadaş ! Bitti !.
Hal böyleyken, inekler herkesten daha kadın, daha seksi oluyor zannımca.
İzninizle bu zihniyete, en kibar halimle "hadi ordan" demek istiyorum ve kendilerini "inek olimpiyatlarını" izlemeye davet ediyorum. Kaba halimi düşünmek bile istemiyorum !
Allah memelere zeval vermesin, ne diyelim.
Elbette "okuyunuz, okutturunuz" köşesi :)
-Kitap: Şah Mat
-Yazar: Mario Mazzanti
-Ölümle yapılan bir satranç maçı
-Okuduğum polisiye gerilim romanları arasında en güzel kurgusu olanlardan biri
-Kitabı az önce bitirdim, 512 sayfa, yaklaşık 3 günde bitti.
-Şakır şakır ilerleyen bir kitap
-Kesinlikle okuyunuz, okutturunuz..
-Dili 10 üzerinden 9, akıcılığı 10 üzerinden 10, kurgu da çok iyi zaten.
Bence hiç vakit kaybetmeden alınmalı. Aldıktan sonra elinizden bırakamıyorsunuz.
Haydi kalın sağlıcakla, herkese sayfalar dolusu okumalar :)
Hızlı hızlı düşünürken, bazen ayağım duygularıma takılıyor... Feci halde tökezleyip d 'üşüyorum...
“Ey can, aklını başına devşir.Ölümden korkup kaçarsın ya; doğrusu sen, kendinden korkmaktasın.Gördüğün, ölümün yüzü değil, kendi çirkin yüzün.Canın bir ağaca benzer; ölüm onun yaprağıdır.İyiyse de senden yetişmiş, yeşermiştir; kötüyse de.”
Afilifilintalar, yediyüzotuzyedinci vuslat
Sivrisinekler tarafından mütemadiyen ısırılan bir kişi olaraktan bendeniz, bu konu üzerinde azıcık kafa patlatmaya karar verdim.
‎"Anlayana sivrisinek saz" derken yeteneklerini çok küçümsemişler sivrisineklerin. Öncelikle kendileri adına teessüflerimi bildiriyorum. Bu bağlamda kara sineklere de üzülüyorum doğrusu. Sivrisineklerin yanında hiç karizmaları yok zavallıcıkların.
Bir de aklımın almadığı bir şey daha var:
Bu memlekette sivrisinek tarafından hiç ısırılmayan kişiler var yahu..!
Ne yiyorlarsa, ne içiyorlarsa bilmek istiyorum. Hatta bu konuda bi araştırma yapıp, kitap yazmayı düşünüyorum: "Isırılmayanlar" Yakında tüm marketlerde, haşere ilacı reyonlarında...
İnsanın hayatında kişiye özel bazı "an"lar vardır. Birkaçını yazalım buraya:
- Sözün bittiği anlar mesela, kelimelerin kifayetsiz olduğu anlar,
- Çökkün olduğun, depresyona girdiğin anlar. Bir arkadaşa bakıp çıkacaktın halbuki :)
- Yolun sonunu göremediğimiz anlar, uzak gözlüğümüzü taksak bile...
- Sıradan bir ödül için, sıradışı bir bedel ödenen anlar,
- Acı patlıcanı da kırağının çalabildiği an'lar,
- Kambersiz düğünün pekala olduğu an'lar,
- Hatta nadir de olsa acele işe şeytanın karışmadığı anlar bile vardır.
- Bazen mutluluktan havalara uçtuğun, bazen de tepetaklak düştüğün an'lar olur,
- Bazen söylediğin bir sözden utandığın, yerin dibine girdiğin anlar vs vs vs...
Bazen de yaşadığından utanırsın.
Daha doğrusu sağlıklı yaşadığından...
Hem beden hem de akıl sağlığına ihtiyacı olanları, onların yakınlarının çaresizliğini, çırpınışlarını görünce, sen kendi sağlığından utanırsın. Bugün yaşadığım, hissettiğim...
AN'ı yaşayın derler ya. Evet an'ı yaşamak lazım ama olumlu-olumsuz bütün an'ları.
Bize ne demek istediğini hissetmeden kaçırdığımız her an, ego bütünlüğümüzü sağlayacak huzuru yakalamamıza engel oluyor zannımca. Buna izin vermemek lazım.
Haydi kalın sağlıcakla, an'ları kaçırmayınız efenim...
Etraf bulanık, flu her şey,
Yakını göremiyor, yakınımızdakini anlayamıyoruz.
Kimimiz sonradan olma, kimimiz önceden.
Ama hepimiz hipermetrop'uz** anacım, net !
** (-p- sessiz yumuşamasına uğrayacak mı kestiremedim, idare ediverin artıkın, hem hiçbir şeyi görmüyorsunuz, bunu da görmeyiverin gayrı..)
Yıllar yıllar önceydi. Kara kara önlüklerimizle, okulun bahçesinde "köşe kapmaca" oynadığımız zamanlardı.
O zamanlarda, tebeşirlerimiz ve kara tahtalarımız vardı bizim. Her ne kadar kara tahtalar sonradan yeşillendiyse de, gönlümüzdeki yeri hiç değişmedi.
Özledim ben tebeşiri, Tebeşirle yazı yazmayı, resim yapmayı, tahtaya gereksiz çizgiler çizmeyi,
Aslında, tebeşir sadece yazı yazmak için kullanılmazdı o devirlerde. İnsanlığın hizmetine sunulmuş birçok görevi vardı.
**Bir cephaneydi kimi zaman. Derste arka sırada oturanlara söz geçiremeyen öğretmenlerin, tahtaya yazı yazdıkları sırada, aniden sınıfa dönüp, ellerindeki tebeşiri arka tarafa fırlatma çabaları takdire şayandı. Kırkından sonra azanı nasıl teneşir paklıyorsa, sınıfın içinde azanı da haliyle tebeşir paklar hipotezinden yola çıkarak uygulanan bu davranış, öğretmenlerimizin kötü nişancı olması sebebiyle genellikle "ıska" ile sonlanırdı.
**Bazen dersi asmak için bir bahaneydi. Teneffüste tebeşir savaşı yapıldığı için, derse tebeşir kalmazdı. Haliyle öğretmen içimizden birini ya müdür odasına ya da yan sınıfa tebeşir almaya gönderirdi. Bu görev, öğrenci tarafından olabildiğine yavaş, yaylana yaylana gerçekleştirilen bir görevdi. Görev tamamlanana kadar zavallı öğretmenimiz mikroskobik tebeşir parçacıklarıyla idare etmek zorunda kalırdı.
**Bazı yan etkileri de vardı elbette. Tahtaya yaklaşık 30 derece açıyla sürtüldüğünde çıkardığı metalik ses yüzünden dayak yiyenler vardı mesela. "cıyyyttttttttttttt" Tüyleri diken diken eden, dişleri kamaştıran, Azer Bülbül titreyişinin ardından, Bülent Ersoy kükreyişine neden olan o metalik ses. Auuuuvv çok sertti !
**Tahta silgisini sınıfın ortasında iki elin arasına alıp hızla vurmak gibi bir misyonu vardı mesela bazı arkadaşların. "paaaffffffffffff" O anda ortalığı kaplayan tebeşir tozu bulutunun arasından, adeta küllerinden yeniden doğardı, anka kuşu misali... Karizmaydı, ellerine sağlıktı.
**Bazı öğretmelerimizin değer skalasıydı. "Ben sizin için bu kadar tebeşir tozu yutuyorum, hala kıymet bilmiyorsunuz" gibi gibi..
Şimdilerde ise adına "board marker" denilen, mürekkepli kalemimsiler aldı tebeşirlerin yerini. Bir türlü ısınamadığım, yazarken hissettiğim o kesif alkol kokusu ile beni yazı yazmaktan soğutan, ergonomik bulmadığım nesneler...
Tebeşirin tozuyla büyüdük biz. Batak oynarken maça kozuyla, Keloğlan'ın yap-bozuyla, çevirmeli fotoğraf makinelerinin 36'lık pozuyla büyüdük... Velhasıl kelam, sevmiyorum seni "board marker". Babanı da sevmezdim zaten !
SÜS vol 2
Efenim sofra üstü sözlerimize çok ara vermeyelim ki gelecek kuşaklar bize yine aynı şeyleri söylemesinler :)
İşte benim SÜS vol 2:
"Yumurta fazla haşlanmaz, kadınlar asla yaşlanmaz"
Resimdeki sanatçımızı muhtemelen uzaylı kategorisine koymak gerekirse de yine de insanlık için iyi bir örnek teşkil edebilir. Saygılar..
Evet, azıcık (!) ara verdik kupayı almak için ama olsun :)
Futbolcular ve Aykut Kocaman'a: Yaklaşık bir yıldır yaşatılan onca sıkıntı ve travmaya rağmen göstermiş olduğunuz azim ve sabır için saygıyı hak ediyorsunuz her şeyden önce. Bu maçı alamasaydınız da bu böyleydi.
Yüreğinize, inancınıza sağlık.
Alex De Souza'ya: Sen bir tanesin. Vakurluğuna, yeteneğine, aklına, her şeyine, her yerine sağlık :)
Bursa taraftarına: Tebrikler, saygılar
Bir Türkiye Kupası daha ne zaman alacağızdır bilinmez, uzun yıllar alabilir :) Bu yüzden iki elim kanda da olsa bugün birkaç kelime yazmam gerekiyordu. Kendime hatıra yani :)
Şimdi elimdeki müthiş polisiye kitabı bitirmem gerekiyor. Haydi kalın sağlıcakla...
On iki yıl önce lanet bir hastalık yüzünden, gün geçtikçe gözümün önümde eriyip giden babamı, doktor olduğum halde ellerim zincirlenmiş gibi hiçbir şey yapamadan öylece izlemenin,
Onun yüzüne karşı "dayan babacım, her şey iyi olacak babacım" derken, hemen arkasından hastanenin tuvaletine gidip hıçkıra hıçkıra ağlamamın,
Kendin dışında herkese güçlü görünmeye çalışmanın,
İçin kan ağladığı halde ağzından güzel şeyler duymak için bekleyen insanların umutlarını taşımanın,
Gördüğü ağır tedaviler ve ilerleyen hastalığı sonucunda eskisinden bile daha sağlıksız görünen o gözleri ile gözlerime bakarken yüreğimde hissettiğim acının,
Onun su bile içemeyişine, yutkunamayışına, nefessiz kalışına şahit olmanın ama maalesef ki hiç bir şey yapamamanın o delici acısını hiç bir şekilde tarif edemem.
Allah böyle birşeyi kimseye yaşatmasın.
Ne alaka değil mi bu yazdıklarım?
Ne saçmalamışım ki ben böyle bir günde?
Birkaç yıldır tuhaf oluyorum böyle günlerde. Annesini kaybeden arkadaşların yaşadığı burukluğu düşününce böyle yazmak geldi içimden. Geçen yıl yazacaktım vazgeçmiştim, belki de yanlış olur diye. Ama bu yıl içimdekini yazmak istedim işte.
Son yıllarda sosyal ortamlarda böyle günler kutlamanın pek de gerekli olmadığı belki de ağır basıyor içimde. Belki de yaş ilerledikçe böyle düşünüyorum, bilmiyorum...
Kaybedilen bir sevdiğin ardından yaşamak çok zordur bilirim. Ama yaşamak zorundasındır. Allah bizlere; annelerini, babalarını ya da yakınlarını kaybetmiş tüm arkadaşlarıma sabır versin inşallah.
....ve canım annem. Ben seni anlatamam ki.. Benim o kadar kelimem yok.
Sadece şunu söylüyorum hep, Allah benim mutluluğumdan alsın sana versin inşallah, Allah senin o güzel dizlerini başımın altından eksik etmesin.
Tüm annelerin gününü kutluyorum.
Haydi kalın sağlıcakla ve duayla...
Derbilerin Arkadaş Sayısına Etkisi
Birkaç gündür arkadaş sayımda sürekli bir istikrarsızlık söz konusu. Bir gün 3-5 kişi azalıyor, sonra bir bakıyorum ki artmış. Bu hareketlenmenin bugünkü derbi ile bir ilgisi olup olmadığının merakı içerisindeyim. Bu durumun sebebinin, "Abi ya kaybedersek halim nice olur, du ben şu feys hesabımı bi dondurayım, skora göre bakarız" ya da "yok yok, olur mu yensek de yenilsek de aslanlar gibi burdayım" uçları arasında gidip gelme psikolojisinden kaynaklanması ihtimali yüksek görünüyor. İzlemek keyifli :)
Benim gönlümün nerede olduğu aşikar. En güzel sarı-en güzel lacivert.
Ne diyelim, iyi olan kazansın, kavgalar olmasın...
Sofra Üstü Sözler vol 1
Allah vergisi güzel bir iştah olunca, dolayısıyla yemek masasında normalden daha fazla zaman geçirince insan bu zamanı daha verimli, daha faideli geçirmek istiyor efendim.
Gelecek kuşaklar, "atalarımız sadece yemişler içmişler, hiç sosyal mesaj vermemişler" demesinler diye sofra üstü sözler (SÜS) arşivi oluşturmaya karar verdim. Kah acı kah tatlı, haydi bakalım bismillah...
Sofra Üstü Sözler vol 1:
"Ekmek banmadan yemeğin tadı, aptal olmadan aşkın adı olmaz"
(to be contunied)
En Güzel Öpücük
Yazasım geldi. Hafif depresif, hafif melankolik...
Bazen dalar giderim ben kısa sürecik de olsa. İşte öyle konfü bir günümdeydim ki, üç buçuk yaşında dünya tatlısı bir yaratık (Not: hepimiz yaratılmış olduğumuz için, bu kelimeyi nahoş anlamda kullanmıyorum). Neyse işte - ne diyordum bu dünya tatlısı yaratık, bir elinde cips, bir elinde çikolata ile bana muayene oldu. Hasta, yaklaşık 8-9 aydır takip ettiğim bir "otistik bozukluk" hastası. Sosyal iletişimi sıfıra yakın, göz teması sıfıra yakın, konuşma hemen hemen hiç yoktu ilk muayeneye geldiklerinde. Ne ailesiyle, ne de benimle, ne de yaşıtlarıyla. Bugün bana dördüncü kontrolüne geldi. Kontrolünü oldu ve gitti...
Gitti ve ben günlük konfü halime devam ettim. Sanki azıcık daha farklıydım ama.
Oturdum... Öylesine aklımdan geçenleri yazasım geldi..
-Üretim fazlası defolu düşünceler
-Empati eksikliği ve hatta patolojik empati
-Sezonunda söylenmeyen, sezon sonunda ifade edilmeye çalışılan ancak kendi değerinin %70-80 altında anlam taşıyan duygular
-Pencereden dışarı sarkan ama bir türlü içeriye alınamayan umutlar, -Sağda müsait bir yerde inen saygı ve minnettarlık,
-GDO'lu beyinler -Omuzumdaki yükler
-Taklit etmekten başka hiç bir görevi olmayan aynalar
-Her günün farklı maskeleri -Bazı insanların hayatlarında olduklarının ve onlar için önemli olduklarının bile farkında olmayan birtakım "yaşargezerler"
-Bazı zamanlar ruhun "suskunluk grevleri"
-Bazı zamanlarda da "istikrarsızlığın istikrarı"
Listeyi uzatmak mümkün, ancak, tüm bunların arasında, bugün muayeneye gelen ve her kontrolde daha iyi olduğunu gördüğüm, üç buçuk yaşındaki o dünya tatlısı yaratığın, bana doğru koşturarak, o cipsli-çikolatalı-yağlı ve sulu ağzıyla yanağıma kondurduğu o öpücük var ya... Var işte o ! İyi ki var ! Her şeye değiyor ! Tüm tatsızlıkları unutturuyor ! Sekiz saatlik uykuya eş değer, nasıl dinlendirici, nasıl hafifletici !
Hayatımın en sulu ve tatlı öpücüğüydü :)
Haydi kalın sağlıcakla, tatlı öpücükler eksik olmasın hayatınızdan...
İzmir Konak Sahnesi'nde oynanan bir oyun "Karmakarışık"
Oyun, izlediğim diğer oyunlara göre biraz daha uzundu. Belki 15 dk kadar kısaltılsa çok çok daha güzel olabilir. Ama bu durum keyfinden hiçbir şey kaybettirmiyor. Çok eğlenceli, çok kaliteli oyuncular...Emeği geçen herkesin eline sağlık.Biz çok güldük, sizler de gidiniz, sizler de çok çok gülünüz e mi ?Haydi kalın sağlıcakla...
Karmakarışık için tıklayınız
Azalarak Yok / Bölünerek Çok
Direkt dalacağım olaya. Kem küm etmeye ne gerek var ne de hacetim.
Efendim, aşağıdakilerin azalarak yok olmalarını istiyorum mümkünse:
1) Sürekli başkalarının açığını arayan, bulduğunda da mutlu olan immatür kişilikler
2) Restaurantta henüz kolam bitmemişken, hiç sormadan önümden alan kötü modifiye edilmiş garsonlar
3) Öndeki arabanın totoşuna kadar giren ve sinyal vermeyen taksi / dolmuş şoförleri
4) Sürdüğün anda kurumayan ojeler
5) Obezite durumları
6) Temizlenince hemen kirlenen ev
7) Doğuş, Ajdar ve benzerleri
8) Megan Fox, Mila Kunis ve benzerleri :)
9) Hafta içi mesai saatleri
Aşağıdakilerin ise mitoz bölünmeye uğrayıp çoğalmalarını istiyorum:
1) Sorun çözme becerileri gelişmiş, ultramatur kişilikler
2) Ben istemeden sade kahvemi getiren iyi modifiye edilmiş garsonlar
3) Durup yol veren incelik abidesi otomobil sürücüleri
4) 36 beden durumları
5) Bir kere temizlenince en az bir yıl kirlenmeyen ev (isviçreli bilim adamları gereksiz şeylerle uğraşacaklarına bununla uğraşsınlar)
6) Kıvanç Tatlıtuğ, Kıvanç Tatlıtuğ ve benzerleri :) (kendim için asla değil)
7) Hafta sonlarııııııı
Listeyi uzatmak mümkün de, ben nöbetten çıktım, yorgunum, azıcık dinleneyim be ya..
Haydi see you anacım, iç görünüz ve farkındalıklarınız bol olsun inşallah :)
Ne Bayramı Ne Bayramı?
Efendim tıp bayramı filan derken aklıma geldi de, bir küçük anımı şeyettireyim dedim..
Tarih: 2000-2001 yılları.
Yer: Güzel Anadolu'muzun, kalkınmada öncelikli olan şirin bir ilçesi.
O tarihlerde küçücük, şaşkın, yeni mezun bir doktorum sadece.
İlçe devlet hastanesi acildeyim ve tek doktorum (düşünebiliyor musunuz hadiseyi :) )
Saat gece 23:00 civarları.
Ben ve nöbetçi hemşire arkadaş, bahçede azıcık dinlenelim diye oturmuştuk ki, tam o sırada bahçe kapısında elinde siyah bir poşetle kırk yaşlarında bir beyefendi belirdi.
Kişi hızlı adımlarla bize yaklaşııırrr ve bundan sonra olaylar şöyle gelişir efendim:
Kişi: "doktor yok mu, doktor? bi muayenem vardı?"
Doktor: "buyrun, benim"
Kişi doğru kişiye ulaştığının verdiği gururla elindeki poşeti kıvrak bir hareketle masanın üzerine atar.
"bunu muayene ettirmek istiyorum"
Dr anlamaz önce. Bir poşete bakar, bir kişiye, bir poşete, bir kişiye, bir poşe....
"pa pa pardon??"
Kişi masadaki siyah poşeti işaret ederek devam eder:
"bunu bugün aldım, içinde iki parça tavuk göğüs eti var. Eve geldim, poşeti açınca burnuma kötü bi koku geldi. Bence bayat bu et. Bunu muayene edeceksin, eğer bayatsa bana rapor vereceksin, ben de gidip aldığım yeri şikayet edeceğim"
Elbette dr afallamıştır, Silkinir, kendine gelmeye çalışır, tüm nöronlarını kullanarak böyle bir şeyin mantıklı olmadığını kişiye açıklamaya çalışır:
"şeyy, sizi anlıyorum ama bu istediğiniz uygun bir şey değil, ben insan doktoru olarak buradayım vee bla bla blaa....."
derken, doktorun sözü kesilir:
"burası acil değil mi kardeşim? bu da acil bir durum.. Şu tavuk etini bile muayene edemiyorsanız ne diye burada duruyorsunuz? kapatın gidin kardeşim hastaneyiiiiieeeeaaa"
İşte o an, doktor tüm benlik saygısını yitirmiştir. Koskoca altı yıllık tıp eğitimini almış ama iki parçacık tavuk göğsünü bile muayene etmekten acizdir. Kahrolur ve siyah poşetini kapıp arabasına binen kişinin ardından bakakalır..
Yıllar geçer, doktor günbegün kendisini geliştirmektedir. Artık, bırakın tavuk göğsü muayenesini, mantarlı sotesini bile yapabilmektedir :) Ancak, ara ara etrafına bakar ve sağlıkta bazı şeylerin bir adım bile ilerleyemediğini hatta daha geriye gittiğini görür, üzülür.. Mevcut duruma karşı çoğu kimsede farkındalık olmamasına daha da çok üzülür. Ama geleceğe umutla bakmak ister ve yoluna devam eder..
İşte böyle bir bayram bizimkisi. Tüm sağlık camiasının bayramı kutlu olsun.
Allah gözlerinizden ışık refleksinizi eksik etmesin :)
Neden Konuşmuyorsun ?
-Sen neden hiç konuşmuyorsun Üzeyir abi?
Neredeyse üç ay olmuş yazmayalı..
Bazen yüreğe düşen duygular, klavyeye düşmüyor işte! Düşemiyor!
Bu süreç de aynen öyle geçti.
Siyah bir süreç...
Zordur, yorucudur ama güzeldir siyah.
Tüm duyguları, tüm renkleri içinde toplar.
''Ne olursanız olun, yine de gelin" der.
Hüzün de vardır siyahın içinde, aşk da. Ayrılık da vardır, zerafet de mutluluk da! " Arada kalmış gri " den çok daha sağlamdır siyah bana göre.
Ya da, üzerine gelen hiçbir rengi kabul etmeyen " beyaz "dan da daha uysal, daha bütünleştirici...
Velhasıl kelam, içi çok doludur siyahın, çok güzeldir aslında.
Eğer doğru yaşanabilirse!..