Yabancılaşma halleri (2)
Ekim 16, 2018 ·	tarafından susmagazetesi ·	in Hüsamettin Ayvacı	· Yorum bırakın
Vatandaşların ve halkın devlete, ülkeye yabancılaştığını hissediyoruz. Ben şahsen hissediyorum. Geçen günler içinde bir arkadaşıma dedim ki; “bu ülkede kendimi kiracı gibi hissediyorum”… Ve bana yanıtı şöyle oldu: “ne kiracısı; kiracı olmak yine iyi bir şey; aslında biz bu ülkede köleyiz; köle”. Daha sonra bir yaşlı bakıcısı kadın bize misafir oldu ve o da şöyle dedi: “biz köleymişiz; Youtup’ta böyle okudum”.
Bu sözler kafama dank etti ve çok etkilendim!
Ölümünün 31. Yılında Behice Boran anıldı. Mezarı başında “Selam olsun Türkiye’nin ve dünyanın aydınlık geleceğine” yazılı pankart açıldı.
Bu yabancılaşma haline nasıl düştük, düşürüldük? Sorun nereden geliyor? Hiçbir şey kendiliğinden olmaz; mutlaka bir nedeni vardır. Bu duruma düşmenin nedeni “manda” rejimidir. Manda ve himaye rejimi, bir ülkenin, bir devletin kendini savunmada zafiyete düşmesi, acze düşmesi ve başka güçlü bir devletin koltuğu altına girmesidir.
Türkiye Cumhuriyeti Devleti de 1946 yılından beri Amerika Birleşik Devletleri’nin himayesi altında varlığını sürdürmektedir.
ABD’nin himayesine girmesinin nedeni ise şöyledir: 1946 yılında Sovyetler Birliğinin ikinci devlet Başkanı Josef Stalin Türkiye’yi tehdit eder ve derki: “Biz size kurtuluş savaşınızda para verdik, silah verdik ve Kars ile Ardahan’ın işgalinden vazgeçip size bıraktık ve çekildik ama siz bize İkinci Dünya Savaşı’nda destek olmadınız, hatta Almanları desteklediniz. Karsı ve Ardahan’ı geri istiyoruz”… İşte bunun üzerine Cumhurbaşkanı İsmet İnönü ABD’ye gider ve kendilerinden koruma ister… Ve ABD bir manda ve himaye anlaşması hazırlar, kabul ettirip imzalattırır.(Bu bilgi emekli Korgeneral Vedii Bilget’in 2008 yılında Cumhuriyet Gazetesi’nde yazdığı yazıyla öğrenilmiştir)
Bu tarih Türkiye Cumhuriyeti Devleti ve Türkiye halkı için “milat”tır.
Şöyle bir soru sorabiliriz: İkinci Dünya Savaşı’nda tüm batı ülkelerinin ve Sovyetlerin baskılarına rağmen savaşa girmeyen Türkiye Cumhuriyeti Devleti ve halkı nasıl ABD’nin ve Batı Avrupa devletlerinin kapıkulu olmuştur? Batı nasıl Türkiye ile “kedinin fareyle oynadığı gibi” oynuyor?
Bu tarihten sonra tüm aydınlar takibe alınıyor, Sabahattin Ali ve Bahriye Üçok hapsediliyor, Marshall yardımları alınıyor, Gümrük Birliği’ne giriliyor, Kore’ye asker gönderiliyor, tüm bakanlıklarda ABD denetmenleri bulunduruluyor, askerler ve polisler ABD’de eğitim alıyor, devlet iflas edince Sovyetlerden yatırımlar için destek alınıyor ve Türkiye’de bir anarşi baş gösteriyor, 1958 yılında dış ticaret dengeye giriyor ve buna rağmen Menderes yönetiminin baskıları ileri sürülerek askerler yönetime el koyuyor. Yönetime el koyan askerler 1961 Anayasa’sını hazırlattırıyor, Menderes, Zorlu ve Polatkan idam ettiriliyor. (İsmet İnönü’ye giden ve bu üçlünün idam edilmemesi gerektiğini söyleyen heyete İnönü şöyle diyor: Bu konu beni aşıyor.) Bu üçlünün idamına hangi güçler karar verdi?
Yine bu anlaşmaya dayanarak, 1971 muhtırası, 12 Eylül 1980 muhtırası ve 15.07.2016 FETÖ girişimleri de oldu. Ve tüm girişimler sonucunda Türkiye Cumhuriyeti Devleti büyük sarsıntılar geçirdi, halktan uzaklaştı; o günden buyana insanlar normal yeteneklerinin çok gerisinde ilerleme sağlıyor ve bu nedenle toplum avara-kasnak gibi olduğu yerde sayıyor!
Ne demişti 12 Mart 1971 muhtırasını veren Genel Kurmay Başkanı Memduh Tağmaç? “Bu halkın sosyal ve kültürel gelişmesi ekonomiyi geçmiştir, bu tersine çevrilmeli; ekonomi önde gitmeli, sosyal ve kültürel gelişme arkadan gelmeli”. İşte o günden beri “atlar arkada olduğundan araba hep olduğu yerde daire çiziyor; atlar ileri itemiyor”!
Bunun için Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan İsmet İnönü’ye öne sürerek bir şeyler anlatmaya çalışıyor… bayraklardan bahsederek 1946’yı öne çıkarıyor… Ama O’da bu anlaşmaya sadık!
Özgürlük ve bağımsızlık yoksa; sosyalizm, bilim, üretim ve ahlak da yok!
Onun için tarih yeniden yazılmalı, gerçekler halka anlatılmalı…
← Bir araştırma yazım
Bugünün sendikal çıkmazları →