Kısa Kısa: Kasım 2013
Gereksiz bir boşluk var hayatımda yine. Neyle dolar yine bilmiyorum.
Başlayıp bitirmediğim işlerime özlem duyuyorum. Başlayıp bir şeyin sonunu getirmek sıkıcı.
Yarım kalan işlerim beni buraya bağlıyordu, tutunuyordum sanki bir şekilde onlara.
Her şeyi tamamlayıp gitmek istemiştim, öyle de yaptım ama gerisini düşünmemişim.
Aslında çok düşünüyorum, belki de bu yüzden kaybediyorum.
Hayatı akışına bırakmak zor eğer bi'şeyler başarmak istiyorsan.
Daha fazlasını başarmak istiyorsan, ipler hep sende olmalı.
Zaten yukarıda da belli oluyor sanırım.
1 aydan çok az fazlası kaldı.
Bu sefer kaybolmaya gidiyorum.
Döndüğümde zaten kaybolmuş olucam.
Burda olabilecek misin beni yeniden bulmak için?
Zaten hiç olmadın.
Çünkü hep gitmek istiyoruz değil mi?
Ben gidiyorum, sen neden durasın?
Bazen kendime üzülüyorum.
Bazen kendime gülüyorum.
Planlarım zorunluluklarıma dönüşmek üzere.
Bu sefer yalnız kalmaktan korkuyorum.
Bu sefer bi önceki gibi hissetmiyorum çünkü.
Heyecanlıyım ama hissetmiyorum.
Geri dönmek için bir nedene ihtiyacım var.
Tünelin sonundaki ışık kırmızı değilmiş.
İçinizdeki çocuk ölmesin.
Yanında çocuk olabildiklerinize sahip çıkın.
Hep denedim, hep yanıldım.
Yine ne saçmalıyorum acaba ben?
Gönderen BildiginInsan zaman: 21:17 Hiç yorum yok:
Mutluyu oynamaya devam edemiyorum. Artık değil.
Biraz önce annem 'Sen iyi değilsin, bi durgun, sürekli bi'şeyleri düşünür bi havan var. Olma böyle, alışık değiliz' dedi.
Oynayamıyorum artık, saklayamıyorum içimden gelenleri. Nesem, ne hissediyorsam o olmak en iyisidir belki de artık (yersen?!). Belki böyle de kabul eder insanlar beni. Ne dersin Benjamin?
Benjamin döndü, evet. 1,5 yıl aradan sonra özlem gidermek, ağırlığı taşımak için geri geldi.
Hoş geldin Benjamin. Seni özlemiştim.
Gönderen BildiginInsan zaman: 01:00 Hiç yorum yok:
Gönderen BildiginInsan zaman: 21:07 Hiç yorum yok: