Yazmak Keyifli: Temmuz 2011
Bu teyze köyde yaşar. Çoluk, çocuk, torun tombalak kimi köyde, kimi şehirde. Çok yalnız, hüzünlü, yavaş yavaş hareket ediyor ama sabırla herşeyin üstesinden geliyor. Köy kadını. Bahçeye özeni ayrı, çiçeklerden bir şaheser yaratmış bu yaz. Evin enerjisi toprağa akmış, biberler, maydonozlar, domatesler, salatalıklar, güllerin kokusu ve renkleri cabası. Bu evden huzur fışkırıyor!
Akşam onu eve bırakırken girdik Başbakanımızın yollarını onarmadığı köye. Arabanın içi toz duman. Yolda eşşek, inek, koyun, kuzu, keçi, koç, tavuk, horoz, hindi, kopek, kedi. Ne ararsan var, öylesine pis, öylesine kendi halinde. Ağaçların yeşili ve ıhlamurun kokusu…
Ağaçlar dut dolmuş, dallar sarkmış. Komşular toplandı ellerinde koca sopa, oğlanlar ürktü. Yok kovalamayacaklar, çarşaf açacaklar düşsün de yiyelim diye. Oğlanlar rahatladı, şehirde pinyataya vurdukları gibi patlattılar ağacın sert dallarına. Yüzlerindeki gülümseme çarşafın ucundan tuttuğum için ne yazık ki objektiflere yansımadı ama hemen arkasından oğlumun söylediği cümle kalıcı oldu. Ağaçtan olunca tadı başka oluyormuş, anne ya!Pazardakiler ekşiydi.
Sevgi dolu yüreklerini de torbalara doldurup dutları bize verdiler.
Bu Saroz’da böyle sona erdi!
İnanırsan bir yerin kalbine huzur verdiğine, yağmur, çamur dinlemez gidersin 293km.
Gönderen Stell' zaman: 14:23