SERDAR AKİNAN BU YAZIYA ÇOK ÜZÜLECEK
Şam Damaskus üniversitesi tarih bölümü öğretim üyesi Doç. Dr. Mehmet Yuva Suriye’deki olaylara Türk Medyasının bakışını aylık Teori dergisine yorumladı Doç. Dr. Yuva’nın yazısını özetleyerek aktarıyoruz:
Suriye’de patlak veren olaylar, Türkiye’deki Suriye “uzmanlarının” sayıca artmasına da vesile oldu. Bu “uzmanlar” Suriye ile alakalı akli selim ve tarafsız bir analiz ortaya koymak yerine, Batı hesabına kışkırtıcılık yapıyorlar. Bunlar marifetiyle, yakın zamana kadarki Şam için “şerif”, Araplar için “kavmi Necip” söyleminden, “Ne Şam’ın şekeri, ne Arabın yüzü” edebiyatına dönülerek komşuya karşı yeniden gerginlik, içi işlerine müdahale siyaseti canlandırılmaya çalışılıyor.
Batı destekli sözde muhalefet grupları, Libya’dan sonra Suriye’yi de karıştırmaya kalkınca, Türkiye’de Suriye üzerine ahkâm kesen bir sürü “uzman” türedi. Bu yazıda bunlardan son zamanlarda öne atılanları tanıtmaya çalışacağız. Cengiz Çandar’lar, Taraf yazarları vb, Türkiye’ye karşı değil, doğrudan ve açıkça ABD’ye karşı sorumlu oldukları ve bunu ilan ettikleri için, aslında görevlerini yapmaktadırlar ve bir noktada onlara söylenecek bir söz yoktur.
Bu yazıda esas olarak, kimi daha düne kadar Türkiye’nin milli menfaatlerini veya İslam’ı savunur gözüken; kimi “objektif gazetecilik ve habercilik”ten dem vuran; kimi ise, büyük yazar, aydın, bilim insanı rolü kesen kişinin, saldırgan Batılı emperyalistler olunca, nasıl “Gavurun haram ekmeğini yiyip, gavurun kılıcını sallama” rolünü benimsediklerini göstermeye çalışacağız.
2.1. Serdar Akinan
Akşam gazetesi yazarı. Düzgün bir profili var. Makalelerini beğeni ile okuduğum bir gazete köşe yazarıydı. Ama Suriye üzerine yazılarında, amatörce ve genel havaya kapılıp bu ülke hakkında kulaktan dolma bilgilerle ahkam kesen bir tutum izledi. Dahası, hangi refleksleri harekete geçirmeye hizmet ettiği bilinen malum çevrelerin, İslam ahlak ve terbiyesine yakışmayan demagojilerinden etkilenerek, Esad ailesinin mezhep kökeni ve “Alevilik”le ilgili Türkiye’deki mandacı yobaz ve liboş takımının ağzına ciklet yaptığı karalamalara o da başvurarak, bu konuda bulanık suda balık avlamaya kalkıştı. Suriye konusunda sergilediği bu tutumu, bugüne kadarki ağırbaşlı ve gerçeklerden kopmamaya çalışan tutumuyla bağdaştıramadım. Süreci önyargısız ve daha dikkatli ve duyarlı okumaya çalışmalıydı.
Bunda, Ortadoğu ve Suriye uzmanlığına zorla sokulan gazetecilerden Hüsni Mahli’nin (Hüsnü Mahalli) payının büyük olduğuna inanıyorum. Hüsni Mahli Serdar beye bu kötülüğü yapmamalıydı. Suriye denklemlerinin Türkiye’ye benzemediğini, kendisi anlamasa bile, anlaşılmasına engel olmamalıydı. Kendisi bu derin kuyuya inme uzmanı geçiniyor, ama kendi veriği akılla başkalarını da buna itmemeliydi. Hüsni Mahli onu kuyuya itti, ama Hz. Yusuf’u kuyuya atan kardeşleri gibi, Serdar Beyi kuyuya itip kendisi kenara çekildi. Sonunda Serdar beyin Suriye üzerine kafası allak bullak. Oysa, Türkiye-Suriye ilişkilerinin yükseliş sürecinde, herkese nasip olmayan Bessar Esad ile röportaj yapma fırsatını bulmuştu.
Ama o röportajdan sonra, Hüsni Mahli’nin rehberliğinde Suriye “uzmanlığı”na soyundu. Akıl hocası Husni Mahli olunca da, kafası iyice karıştı. Mahli’nin telkinlerini ayet kabul edip sorgulama ihtiyacı duymadı. Suriye’de olaylar patlak verince, Suriye’ye gitti. Emevi Camii köşelerinde Cuma namazı sonrası eylemler bekleyen bekçi oldu. Daha üzerinden 1 yılın bile geçmediği röportajındaki “reformcu”, “Türkiye dostu”, “bölgemiz için bir şans” olan Bessar Esad, son makalelerinde birden bire “kan emici vampire” dönüştü. Hangi Arapça’nın veya tercümanın gazabına uğramışsa, Esad ailesine sonradan verilen “Beyt el-Wakhsh” sıfatını, “canavar” olarak tercüme etti. “Bugün olup bitenlerin”, Esad ailesine sonradan verilen soyadlarına, sözümona canavarlığa, uygun olduğundan dem vurdu. Halbuki, akıl hocası Hüsni beye sorsaydı, “Wakhsh” teriminin günlük Arapçada ve hayatta, “vahşi-canavar” değil, “kahraman”, “cesur” veya “yiğit” anlamında kullanıldığını öğrenirdi. Hüsni Bey bu konuda “dostunu” niye uyarmadı, bu da “muamma”. Hüsni Beyi yine, sokaklarda “muhalefete terror estirdikleri”ni iddia ettiği gurupları makalesine, “Shabab” yani “gençler” olarak değil de, “shabbiha”, yani “hayalet kuvvetler-adaleliler” olarak taşımasına da ses çıkarmadı. Bu kadar gaf ve çelişkiden sonra işin içinden çıkamayacağını anladı ve sonunda “Bu benim Suriye’den en son makalem” dedi ve emekliye ayrıldı.
2.2. Husni Mahli (Hüsnü Mahalli)
Akşam gazetesi yazarı. “Suriye asıllı Türk gazeteci” (kendisinin böyle tanıtılmasına özel bir önem veriyor ve veriliyor). Türkiye-Suriye ilişkilerinin sorunlu olduğu yıllarda kendisini, Suriye’den kapağı Türkiye’ye atmak zorunda kalan bir “eski ve baskıya uğramış bir komünist” olarak (ve bu tanımdaki “eski” sıfatına, dönekliği çağrıştıracak ölçüde özel bir vurgu yaptırarak) lanse eder, Hafız Esad yönetimine “faşist diktatörlük” diye söver, Türkiye’deki bazı çevrelere şirin gözükmeye çalışırdı. Bu sayede Türkiye’deki holding basınında önce bir yer kaptı. Esad Suriye’sine ve Saddam Hüseyin’e sövmeyi sürdürünce, “Suriye ve Ortadoğu uzmanı” unvanıyla köşeler verilip ödüllendirildi.
Ama o da kısa sürede mesleğin Türkiye’deki “sırlarını öğrendi“. Pusulasını, Ankara’da iş başında olan hükümetlerin Suriye ve Ortadoğu siyasetlerine ayarladı. Örneğin, baba Hafız “faşist”, ama onun terbiyesi ve tedrisinden gelen oğul Bessar, “reformcu-demokrattır” oldu. Nabza göre şerbet vermeyi öğrendi. Son bir yıldır, Suriye‘de Türkiye, Türkiye’de Suriye uzmanı rolüne oynuyor. İddiasına bakarsanız, Kaddafi’den Barzani’ye, bölge liderlerinin “en yakın dostudur”. Suriye, Bessar Esad ve basından sorumlu Devlet Bakanı Busayna Shaban “ondan sorulur”. Havası, “Onları sadece ben temsil ederim” havasıdır.
Farkında olmayabilir ama, bu “havası”, bu rollerin ustası birçok Türk gazetecisini, hele adından başka Türklüğü kalmamış birini fena halde “rencide” etmektedir. Husni Mahli de bu ustaları gibi, Suriye yetkililerine, Erdoğan, Gül, Arınç “bana iyi geceler” demeden yatamazlar havasını atıyor.
Erdoğan’ın sürpriz olmayan ve ABD-Suud uyumu içinde “kadim dostu” Suriye için yaptığı düşmanca açıklamalar karşısında, Hüsnü bey, dut yemiş bülbüle döndü. Kendisine tavsiyem, Mevlana’ya kulak vermesidir: “Ya göründüğün gibi ol, ya da olduğun gibi görün”.
2. 3. Hasan Celal Güzel
Radikal gazetesi yazarıydı. Şimdi T. Erdoğan torpiliyle Vatan’a köşe yazarı yapıldı. Eski politikacı. Kemikleşmiş bir Alevi ve Suriye düşmanı. Suriye’deki gelişmeleri ele alan makalelerinde tamamen Muaviye-Yezid tedrisi ve terbiyesine uygun bir tutum izliyor. Bazılarının ağızlarından eksik etmedikleri “Hama katliamı” masalını temcit pilavı gibi tekrarlayıp duruyor, ama bu konuda söyledikleri, CIA imalatı psikolojik savaş uydurmaları. Hama olaylarından önce Muaviye Kardeşler Örgütü’nün (Müslüman Kardeşler Örgütü) Suriye’de onlarca aydını katletmesini, tren ve otobüsleri sistematik olarak bombalamasını, Özbek katliamını, Halep Topçu akademisini basıp 79 genç subayı kurşuna dizmelerini, Sünni-Alevi düşmanlığı ve fitne tohumlarının ekilmesi için nasıl iblisleştiklerini Hasan Celal bey bilmez. Çünkü onun bilgi kaynağı olan CIA enformasyonunda bu gerçekler yer almaz.
Hasan beyin Alevi dostları olabilir, bir ehli-Sünnet mensubu olarak Alevi kardeşlerime tavsiyem, bir “eski” politikacı olarak Hasan beyin “yeni” sözlerine itibar etmemeleridir. Suriye tarihi hakkında bilgisi olmayan, Suriye’yi hiç tanımayan, buna rağmen ahkam kesen Hasan beye, eğer eleştirdiklerini dinleme gibi fazilet taşıyorsa, rahmetli Uğur Mumcu’nun artık vecize olmuş söüyle bir tavsiyede bulunacağız: Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olma!
2. 4. Hakan Albayrak
Yeni Şafak gazetesi yazarı. Türkiye’nin Suriye’ye askeri mudahelesini isteyecek kadar ABD tarafında. Ne komşuluk ve dostluğun kadrini biliyor, ne de bağımsız ve egmen bir ülkenin iç işlerine karışmanın suç olduğunu… Üstelik bir de İslamcı geçiniyor. ABD çıkarları uğruna, Peygamber efendimiz ve ocağına incir ağacı diken Muaviye-Yezid terbiyesine uygun hareket ediyor. Alevi düşmanlığı yapıyor. Böylece Amerikancı İslamcılığın “Alevi açılımı”nın nasıl bir ikiyüzlülük olduğunu açığa vuruyor. Dini hoşgorü ve birarada yaşama felsefesinin örneği olan Suriye’yi, Ebussud Efendi fetvalarından kalma Alevi düşmanlığı ile vurmaya çalışıyor. Düşük seviyeli yazıları provokosyon, yalan ve saldırganlık üzerine kurulu. Provokasyon, fitne ve fesat faaliyetlerine destek vermekle hangi “ulvi” hedeflere hizmet ederek Turkiye-Suriye dostluğunu dinamitlemek istediğini anlamamak için ahmak olmak gerekiyor. Kalemini İslam dünyasının hayrı, huzuru ve istikrari için kullanacağına, sevgi kaynağı olan yüce Rabbimizin adını kullanarak Suriye’yi yönetenlere lanetler okuyor.
2. 5. Orhan Pamuk
Arap dünyasında gözlemlediği “bahar” rüzgarı, Bush’un “O büyük yazar”ını pek duygulandırmış. Hatta ağlatmış. 12 Haziran seçimlerinde oy kullanmak üzere devamlı ikametgahı New York’tan Türkiye’ye dönerken, İtalyan La Repubblica gazetesinden Marco Ansaldo ya verdiği demeçte, “Müslüman ülkelerdeki Arapların demokrasi, insan hakları, kadın hakları ve haberleşme özgürlüğüne ulaşma çabalarını gözlemlemek ve bu değerler için yükselen çığlıklarını duymak, beni neredeyse ağlatacak” demiş. Ermeni ve Kürt kardeşlerimizin acıları konusunda döktüğü sahte gözyaşlarını Dolar ve Euro’ya tahvil eden Nobel ödüllü Orhan beyin, bu gözyaşlarını da karşılıksız dökmediğinden emin olabilirsiniz. Orhan beyin gözyaşları çok kıymetlidir ve yüklü bir karşılığı olmadan asla damlamazlar. Haksızlık yapmayalım, onu bir şey daha çok kötü ağlatır, ama şu an için bu hususu bir “sır” olarak saklayalım. Zamanı geldiğinde muhakkak paylaşacağız.
32,308 Bu habere tepkiniz:
serdar akinan hüsnü mahalli suriye
Serdar Akinan çok kızdıracak
O kitapta neyi yazdı...