Bir Nefestir Ada’lar, Bir Nefistir Ada’lar…
simurgunkanatlari 21 Ağustos 2016 7 Kasım 2016 seyahat
Bu hafta sonu aslında Kilyosa gidecektik ama hava geçtiğimiz hafta kasıp kavururken, Ağustos ortasında birden soğudu bizim Kilyos planımız da serin sulara gömüldü. Derken Pazar günü acaba bir brunch mı yapsak ne yapsak diye düşünürken kendimizi Kadıköye atalım sonra da doğaçlama bakalım dedik.
Buluşunca bir anda ada vapuru geldi aklımıza… 10 dakika sonra vapur olduğunu duyunca hemen attık kendimizi iskeleye. Ver elini adalar.İlk durak Kınalıydı biz ikinci ada olan Burgazada’da indik vapurdan . Önce ufak bir keşif yapalım dedik. Bisiklet görünce bu defa da canımız bisiklet sürmek istedi. Ne görse onu isteyen çocuklar gibiyiz farkındayım:)
Yıllardır Burgazada da bulunan ve bana övülüp duran Kalpazankaya Restoranta gitmek isterim. Bir türlü fırsat bulamamıştım.
Hazır Burgazadadayız akşam üzeri gidelim bir yemek yiyelim dedik . İskelelerin bulunduğu yere yürüyerek yarım saatlik mesafede. Bizim canımız bisiklet sürmek istediği için bisikletle çıktık. Yolda oyalandığımız için tam zaman bilgisini kestiremiyorum.Bir daha gidersem Fayton seçeneğini tercih ederdim.
Öncelikle yolda çok güzel manzalarla karşılaştık. Şu aşağıdaki güzellikler gibi .
Yolu güzel aşırı yokuş değil ama bisiklet ile zorladığı noktalar var . Kalpazankaya adanın arka kısmında yer alıyor. Adanın çevresinden dolaşmış olduk.
Burası gerçekten görülmeye değer bir manzaraya sahip şurda bir rakı içmeliyim diye aklınızdan mutlaka geçiyor. Mekan çok şirin masalarda mavi pötikareli örtüler var rakı ile çok yakışıyor.Spesifik bir meze bulamadık ama lezetliydi.
Ancak hizmet anlayışlarını kesinlikle beğenmedim. Öncelikle eğer 8-10 kişi değilseniz sizi en arka masalara oturtmak istiyorlar kenarlar rezervasyonlu ve 8 kişilik diye belirtiyorlar. 8 Kalpazankaya’nın uğurlu rakamı resmen. Yaklaşık 3 saat oturduk rezervasyonlu diye belirttikleri masalar bomboştu biz kalkana kadar da sadece bir tanesi doldu.Mekanın adalet duygusu o kadar yüksekti ki 8 kişi organize olup kalkıp adalara gelmişseniz o zahmete katlanmışsanız sizi el üstünde tutuyorlar. Genelde buz, ekmek istediğinizde birine ulaşmanız çok zor ama yeni siparişiniz var mı diye mutlaka muhabbeti bölüyorlar sipariş yoksada canları sıkılıyor. 50’şer kilodan 3 kız gelmişiz kapasitemiz belli mutlu olsunlar diye daha fazla yiyemedik açıkcası.
Şimdi hizmet anlayışını acaba ben mi yanlış anladım. Mekan mı beni mutlu etmeli? Ben mi mekanı mutlu etmeliyim? Ben 8 kişi organize olup gelemedim diye bu hor görme neden? Ama biz 3 kişi olunca zaten kader vurmuş az arkadaşları var bunlarla çok ilgilenmeyelim havasında bir hizmet gerçekleşiyor. Yani kişi ne kadar sosyalse ne kadar çok arkadaşı varsa ve yanında onları da getirdiyse daha iyi hizmet almayı mı hakeder? Adaya 8- 10 kişiyi toplayıp gitmek zaten çok zor. E zaten dolu da değildi masalar boştu bari biz 3 kişi gelmişiz bizi mutlu et.
Öncelikle mekan işletmek, garsonluk, misafir karşılama herkesin harcı değil. Ama ben böyle doğal güzelliğe sahip işletmelerin harcandığını görünce çok hicap duyuyorum. Zaten ekstra bir şey yapmana gerek yokken bile burası harika bir mekan. Ama sen mekanım çok harika benim! Siz beni mutlu edin. Burda oturma lüksüne sahipsin tavrına girmişsen . İşte o iş öyle yapılamıyor.
Tabii biz çok keyif aldık muhabbetimiz güzeldi. Manzarayı beğendik ,hizmeti de boş verdik gittik. Pazar günü açmışız rakımızı, alabildiğine deniz manzarası karşımızda hiçbir şey bizim mutluluğumuza engel olamadı.
Güzel de oldu uzun uzun oturduk. Sonra kahve içelim filan derken onuda başka yerde içeriz diye düşünüp kalktık. Yolda çevirme olmaz umarım diyerek bindik bisikletlere.
Yokuş aşağı bisiklet sürmek çok keyifli rüzgar başınızı döndürüyor. Pedal bile çevirmeye gerek yok. Uçuyormuş hissiyle kaplı özgürlük dolu bir yol.
Bisikletleri teslim ettik. Ergün pastanesine oturduk hemen sahilde ilk karşımıza çıkan mekan. Çay söyledik. Tatlı seçelim dedik ibiza diye bir tatlıda karar kıldık . Ama yok böyle bir şey gerçekten başarılıydı. Hatta yetmedi ikinciyi söyledik. Ağızda yumuşacık bir tat bırakıyor içinde muhallebiyi andıran kreması var hemen üstü çikolata kaplı en üstünde ise sanki kurabiye ufalanmış ve kaplanmış. Buranın bir de milföy çilekli bir tatlısı var o da çok leziz her ikisini de denemenizi şiddetle tavsiye ediyorum. Ayrıca çaydan çok iyi anlarım. Bana çay gurmesi diye lakap filan takarlar buranın çayı tazecik ve çok başarılı.
Sahilde bir çok restoran seçeneğiniz var. Daha önceki yıllarda şirket yemeği için Barba Yani restorantı seçmiştik çok güler yüzlü ve ilgili hizmet anlayışına sahip, deniz kenarında yemek yemek ve bir kaç kadeh bir şeylet içmek isterseniz burayı tercih edebilirisniz.
Dönüşte vapur beklerken etraf baya kalabalıktı vapur da geç kaldı içeri bir girdik. Tabiri caizse iğne atsan yere düşmez. Ayakta gitmek zorunda kaldık. Önce bir suratlarımız düştü. Sonra birden müzik sesi duyulmaya başladı önce bir grup çaldı bitirdi. Sonra biz de üst katın daha ferah olacağını düşünüp oraya çıktık bağdaş kurup yere çömeldik. Tekrar başladı müzik bu seferki grup daha çılgındı roman havaları filan havada uçuştu gelene kadar adeta bir düğün, bir kına gecesi havası vardı. O kalabalığı o kadar güzel rahatlatıp, pozitif enerji yaydılar ki anlatamam. 50 dakika boyunca ayakta oynaya oynaya Kadıköye ulaştık:)
Vapurdaki insanların iki seçeneği vardı. 1. si durumdan şikayetçi olmak bu ne kalabalık mülteci gibi gemiye doluştuk, oturacak yer bile yok ayaktayız diye sızlanmak. 2. si o an kendini müziğe bırakıp tebessümle yolu tamamlamak . Tüm yolculuklarda iki seçeneğimiz var. Mutluluk ya da mutsuzluk seçimdir.
Bazen mutlu olmak için, halinden memnun olmak için ufacık bir sebep yetiyor. Keşke böyle sebeplerle daha sık karşılaşsak ve en önemlisi bir yerlerde buna sebep olabilsek.
İyi ki müzik var:)
Ada, Adalar, barba yani, blog, blogger, ergün pastanesi, gezgin, Gezi, gurme, kalpazankaya, restorant, seyahat, yeme içme
Önceki Premenstrüel Sendromu / Pms
Sonraki Alışveriş Nasıl Yapılmaz?