Demokrasi mi demiştik? - Yenimahalle Gazetesi - Bölgenin Güçlü Gazetesi
Bu makale 2019-07-02 15:43:50 eklenmiş ve 118 kez görüntülenmiştir.
Geçtiğimiz günlerde ülkemiz adına önemli gelişmeler yaşandı.
Seçmeni ve yaşamını sürdüren vatandaşları dâhilinde ülkenin aynası, adeta minyatür bir Türkiye olan İstanbul yenilenen bir seçime sahne oldu.
Yenilenen seçim olması akılları elbette karıştırdı.
31 Mart seçimlerinde açık ara belediye başkanı olan Ekrem İmamoğlu’nun zaferini yok saydılar.
Demokrasi dediğimiz olguda bir tek oy farkı bile kazananı belirlerken,13 bin 729 oy farkı yok sayılarak seçimlerin yenilenmesi yoluna gidildi.
Üstelik saçma sapan bir neden gösterilerek.
Demokrasi diye diye yürüdüler ama tek adam demokrasisi güdümlü bir YSK’yı doğurduğundan aynı zarftaki diğer üç oy seçimi geçerli sayılırken, sadece İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı için olan seçim geçersiz sayıldı.
Elbette ki çok manidar. Çok konuşuldu, çok yazılıp çizildi.
Bunun nedeni belediye meclislerinde AKP çoğunluğu olması idi.
Belli ki seçmen, belediye seçimlerinde Ekrem İmamoğlu’na, belediye meclis üyeliği seçimlerinde de (gönülden bağlı seçmen, vazgeçemiyor yine de) AKP’ye oy vermiş.
Tek adam demokrasisi(!) tehlikeyi görmüş olmalı.
Şayet seçimin tamamı iptal edilmiş olsaydı, AKP’nin belediye meclis üyeliklerinde de büyük oranda azalma olacaktı.
Çünkü millet o ölüm uykusundan uyanıyordu.
Aşk bitmiş, minnet başlamış ama bir yandan da gerçekler görülüyordu.
Tek adam rejimi zenginleştikçe, halk yoksullaşıyor, yaşam standartları açlık sınırının altına itiliyordu.
Seçimin yenilenme talebinin saçmalığının yanı sıra bir de Suriyeli mülteciler konusu var tabii.
Bu milletin evlatları iş sahibi olamazken, atanamazken, sınır ötesinde mültecilerin ülkesini korumak üzere savaşırken, şehit düşerken, mültecilerin bu ülkede sefa sürmeleri, sınavsız atanmaları, sınavsız üniversitelere girmesi, karşılıksız burslar verilmesi ve şiddetli bir hızla üremeleri de vatandaşın gözünü açmasında etkili olmuştur.
Bugün Japonya’daki G-20 zirvesinde konuşan partili Cumhurbaşkanı, mülteciler için 37 milyar doları aşan bir miktar kullanıldığını söylüyor. Bunun yaklaşık dört milyar doları yardım olarak gönderilmiş, kalan 33 milyar dolar gibi bir kaynak bu vatandaşının cebine girmesi gerekirken mülteciler için harcanmış.
(Kaldı ki, kaynak yok denilerek ülkenin savunma sanayisinde çok önemli olan palet fabrikası yabancılara satılmıştı)
Ve hala, AKP’nin seçim kampanyalarında “yol yaptık” diye övünmesi de artık çok eskimiş, etkisini kaybetmişti.
Yol yaptık diye övünüyor, yolun parasını halktan talep ediyor, bir yandan da kamu varlıklarını, sit alanlarını yabancılara satıyordu çünkü.
Halk bunları artık görebiliyordu.
Gelelim yenilenen seçime.
Aslında AKP’nin İstanbul’u kaybettiği çok belliydi ama belediyede aleyhlerinde suç teşkil edecek her türlü unsurun temizlenmesi ve belediyenin gelirlerinin AKP’nin başka organlarına aktarılabilmesi, yetkilerin kısıtlanabilmesi, karar merciinin belediye meclis üyelerine verilebilmesi için bir sürece ihtiyaç vardı.
Neden yenilenen seçim, itirazın hemen arkasından yapılmadı acaba?
İşte bu süreç bu sorunun cevabı olmuştur.
Öte yandan bu süreç;
Gerçek demokrasiye inanışın,
Kadının, çocuğun, her şeyden öte, insanın değer kazanışının,
Atatürk’ün, devrimlerinin, laikliğin yeniden konuşulabilmesininönemli bir süreci olmuştur.
Bu halk, Cumhuriyet tarihindeki hiçbir seçimde bu kadar duyarlı olmamıştı.
Durumu, bir seçim şölenine dönüştürmüş, heyecan, sevinç, gurur, paylaşım, yardımlaşma, sevgi, saygı birbirine karışmıştır.
Bir dürüst duruş, bir hilesiz kampanya, bir kucaklayış, bir sade üslup, bir sakinlik, milyonları arkasından koşturdu.
Her şey çok güzel olacak dendi.
Özlenen tablo idi elbet…
Seçim yinelenmiş; fark, Ekrem İmamoğlu lehine 806 bin 426’ya çıkmıştır.
Görünen o ki bu, henüz bir başlangıç.