''Defterden Notlar'': Nisan 2014
2002-2007 yılları arasında Sam Raimi yönetmenliğindeki Spider-Man serisi kanımca büyük hüsran yaratan üçüncü film hariç eli yüzü düzgün güzel bir sinema serüveniydi.
Özellikle ikinci filmin izlediğim en iyi çizgi roman uyarlamaları arasında yer aldığını rahatlıkla söyleyebilirim. Hala da öyledir, Spider-Man için kolay aşılamayacak bir çıta olmuştur ikinci film.
Rolüne bence hep yakışmış olan Maguire, iyi bir villain seçimi ve Raimi'nin estetik aksiyon sahneleri (ikinci filmdeki tren sahnesi desem herkes hatırlar herhalde) ile hatırlanacak iyi bir projeydi.
Sonrasında gelen Sam Raimi yönetmenliğindeki üçüncü film o büyüyü bozdu. Gişede iyi bir hasılat elde etmesine rağmen serinin fanatiklerinin hışmına uğradı.
Ve seri için sessizlik dönemi...
Herkes dördüncü bir film beklerken, önce 2010 denildi, sonra Sony ile anlaşılamayınca Raimi ve Tobey Maguir çekildi. Böylece 2002'de başlayan serinin sonu geldi.
Artık ''reboot'' zamanı.
Gerekli olup olmadığı hala tartışıladursun, Örümcek yeni bir sayfa, yeni bir imaj ile beyazperdeye aktarılacaktı.
Bu seferki örümcek Andrew Garfield, yönetmen koltuğundaki isim ise Marc Webb olmuştu.
İlk film ''The Amazing Spider-Man'' 6 temmuz 2012'de izleyici ile buluştu.
Her ne kadar ilk film için çok kötü diyemesem de, umut veren bir başlangıç yapmış olsa da yeni Spider-Man Andrew Garfield'a ısınamayışım (ki hala geçerlidir), Maguire'nin canlandırdığı ve karaktere yakışmış olan Spider-Man'ın aksine çizdiği ve eğreti duran farklı profil, Marc Webb'in estetik yoksunu, yetersiz aksiyon sahneleri ve iddiasız bir villain seçimiyle Raimi döneminin aksine buruk bir tat bırakmıştı damakta.
Şimdi ise karşımızda ''The Amazing Spider-Man 2'' duruyor.
Aynı kadro ile devam eden serinin bu filminde iki villain var: Electro ve Green Goblin
Bu rollerde Jamie Foxx (Electro) ve Dane DeHaan'ı izleyeceğimiz ''The Amazing Spider-Man 2'' bugün vizyonda.
Filmden gelen ilk yorumlar ise pek iç açıcı değil. Sanırım beklenti varsa o beklentiyi düşürerek izlemekte fayda var.
Bu söz her aklıma geldiğinde ne kadar bocaladığımı düşünüyorum aslında. Çünkü kendi açımdan düşününce hak veriyorum. Kitap okudukça, yeni şeyler öğrendikçe, o usta kalemleri okudukça aslında ne kadar da kaleminizin küçük kaldığını anlıyorsunuz. Bir cesaret kırılması oluyor bazen. Öyle satırlar okuyorsunuz ki okurken kendi yazdıklarınızdan utanır hale gelebiliyorsunuz. Bu yüzden bazen hiç yazmıyorsunuz, sadece okuyorsunuz. Bu işte bir ters orantı var gibi. Okudukça, veya daha doğrusu sadece okumak için de geçerli değil. Aynı zamanda dinledikçe, izledikçe dünyanız genişliyor, bilgi dağarcığınız artıyor ama sanki bir yandan da kendinizi bir ''hiç'' olarak hissetmeye doğru yol alıyorsunuz. Çünkü bu bir açlığa yol açlıyor. Daha çok okuma, daha çok izleme, daha çok dinleme ve daha çok ''keşfetme'' duygusu.
Aslında bu blog öncesinde blogger'lık maceram vardı, devam ediyordu. Sadece sinema üzerine yazdığım iki blog denemem vardı ancak bunlar uzun süreli devam edemedi. Çünkü açıkcası sadece sinema üzerine yazmak bir süre sonra bana sıkıcı demeyelim de bir alan sınırlayıcı olarak gelmeye başladı. Çünkü konsept sinema olunca o konseptin dışına çıkıp blogun amacından sapmamak için başka herhangi bir konuda yazamıyordunuz. Bu da bir süre sonra can sıkıcı olarak gelmeye başladı. Bir başka sebep de sinema üzerine yazdığım yazılar ve halen arada bir yazıyor olduğum yazılar işinin ehli, teknik analiz içeren yazılar değildi. Dolayısıyla hala sinemadan kopmamış olsam da, ilgimi hiçbir zaman kaybetmemiş de olsam kendimi bu konuda rahatlıkla eleştiri yazabilecek uzman kapasitede görmedim hiçbir zaman, iddialı olmadım. Benim yazdıklarım sadece o filme yönelik duygularımı içeren, beğeni unsurlarıyla alakalı yazılar. O yüzden sadece sinema üzerine bir blog işini, sinema-tv üzerine eğitim görmüş olan, mesleği bu yönde veya yeteneği bu yönde olan arkadaşlardan okumak en iyisi olacaktı. Bu sebepten blogger geçmişimdeki sinema blogum uzun sürmedi.
Böylece ''Defterden Notlar'' ortaya çıktı. Evet, belki ismiyle müsemma değil, defterin yerini klavye, teknoloji almış olsa da deftere alınan o küçük notlar samimiyetinde olsun istedim. Eğer bugüne dek bu blogu okuyanlara bu samimiyet geçtiyse ve okuyanlarla, yorum yazanlarla birlikte bunu oluşturabildiysek o zaman ne mutlu bana. Okumak dalgalı bir deniz gibi. Kimi zaman yutuveriyor, cesaret kırıyor, kimi zaman da itiyor yazmaya. Bu yüzden her şeye rağmen yazmayı denemek güzel şey. Denemeye devam o halde.
Bu ay İzmir ve çevre illerdeki okurlar için önemli bir etkinlik var: İzmir Kitap Fuarı
Bu yıl 19. kez düzenlenecek olan fuar, her yıl olduğu gibi bu yıl da Nisan ayında 19-27 nisan tarihleri arasında Uluslararası İzmir Fuar alanında gerçekleşecek.
Fuarın etkinlik programı da geçtiğimiz gün açıklandı.
Onur konuğu olarak Feyza Hepçilingirler'in katılacağı fuarda bu yıl 390 yayınevi ve sivil kuruluş Egeli ziyaretçilerini bekleyecek.
Girişin ücretsiz olacağı fuar her gün 11.00-20.00 saatleri arasında ziyaret edilebilecek. (Fuarın son günü 11.00-19.00)
Murathan Mungan, İlber Ortaylı, Yekta Kopan, Ercan Kesal, Ahmet Ümit, Üstün Dökmen, Ayfer Tunç, Murat Gülsoy gibi dikkat çeken simaların da katılacağı fuarın etkinlik programını www.tuyap.com.tr adresinden öğrenebilirsiniz.
Bu hafta vizyona giren filmler içerisinde şüphesiz en dikkat çekici olanı Wes Anderson'un yeni filmi The Grand Budapest Hotel.
İlk gösterimini 64. Uluslararası Berlin Film Festivali'nde yapan ve festivalde Jüri Büyük Ödülü'nün sahibi olan film hem aldığı yorumlarla hem de heyecanlandıran kadrosuyla sinemaseverler için büyük merak konusu olmuştu. Bir de yönetmen Wes Anderson'un önceki uzun metraj işi Moonrise Kingdom'un da bu yeni film için izleyicide oluşturduğu beklenti artınca sabırsızlıkla beklemek kaçınılmaz oldu.
Bizde ilk kez 5 nisanda başlayan 33. İstanbul Film Festivali'nde izleyici ile buluşan film, festivaldeki gösteriminden kısa bir süre sonra, neyseki biz henüz izlemeyenleri fazla bekletmeyerek bugün vizyona giriyor.
Ralph Fiennes, F. Murray Abraham, Mathieu Amalric, Adrien Brody, Willem Dafoe, Tilda Swinton ve daha saymadığım yıldız oyuncu kadrosuyla oyunculuk olarak daha izlemeden güzel bir seyirlik sunacağına hiç şüphemin olmadığı film, hem yönetmeni hem de hikayesiyle de tıpkı ''Moonrise Kingdom'' gibi sıcak bir hikaye sunacak gibi görünüyor.
Hikayeye kısaca değinirsek:
İzleyiciyi Avrupa'da savaşın kapıya dayandığı bir zaman dilimine götüren filmde; lüks ve zenginlerin gözbebeği olan Büyük Budapeşte Oteli'nin müdürü Gustave (Ralph Fiennes), zengin Madame D.'nin ölümüyle cinayetten suçlanır ve zor duruma düşer.
Ortada Madame D.'nin Gustave'a miras bıraktığı paha biçilmez ''Elmalı Oğlan'' tablosu vardır ve Gustave bu tabloyu sahiplenmeye kararlıdır.
Madame D.'nin oğlu Dimitri (Adrien Brody) ise bu tabloyu Gustave'a kaptırmak istemez ve ikili arasında türlü oyunlar başlar. Bu süreçte Gustave'ın yardımcısı Zero (F. Murray Abraham) ise yine Gustave'ın yanında olacak isimdir.
Coldplay; Önümüzdeki ay çıkacak olan ''Ghost Stories'' albümünün ilk single'ı Magic'i Mart ayında dinleyicileriyle buluşturmuştu.
Biz Mayıs ayı için geri sayım yaparken albümden ilk klip de geldi ve tabii beklendiği gibi ''Magic'' şarkısına geldi. Albüm için biz bekleyeduralım, şimdilik klip ile idare edeceğiz. Albümü de 19 Mayıstan itibaren dinliyor olacağız.
Six Feet Under dizisini izleyenler için mutlaka bu sahne tanıdık gelecektir. Kurt Cobain'i 20. ölüm yıldönümünde bu sahne ile anmak istedim.
''Nate Fisher: Kurt cobain died today. He killed himself. He was just too pure for this world.Young Claire Fisher: Well, his music will live on.Nate Fisher: Yeah, it will.''
Seveni kadar sevmeyeni, abartıldığını düşünenleri de bol olsa da hiç şüphe yok ki genç Kurt Cobain'in ölümü sadece Grunge için değil müzik dünyası için de tüm zamanların en sansasyonel ölümlerinden biri oldu.
Hala güzel saçlara sahip, yakışıklı, sanki hala bu dünyada sorunlarıyla boğuşan genç bir adam: Kurt Cobain
(20 Şubat 1967- 5 Nisan 1994)
Neden çekilir ki fotoğraf?
Tamam çekilir de, sonrasında baktıkça ıstırap vermesi neden?
İnsan yanında olmayan veya artık hayatta olmayan bir dostunun, tanıdık simanın fotoğrafına bakmaktan zevk alabilir mi? Gülümseyebilir mi o fotoğrafa? Belki de bu yüzdendir fotoğraf çektirmeyi sevmemem.
Bu konuda fazla mı melankolik veya hassasım bilemiyorum. Kalsınlar işte yerli yerinde o fotoğraflar. Kalsınlar istiyorum. Çıkmasınlar gün yüzüne.
Çekilelim bir yemek masasında, yüzümüze yerleştirdiğimiz gülümsememizle ama sonra o fotoğraflarla kesişmesin yollar. Yine bir gün aynı mekanda konuşalım, hasret giderelim, yollar kesişecekse fotoğraflarda değil kanlı canlı kesişsin. Bu yüzdendir fotoğrafları hatırlamak istememem.
Ama işte görmek istemesem de fotoğrafları, gün geliyor çıkıveriyorlar karşıma. Yüzleşmek zorunda kalıyorum birden. Unuttun mu diye soruyorlar. Bir takvim gibi nerede ne yaptığımı kaydetmişler belleklerine, albümlerine...
Zaten fotoğraf albümü oluşturmayı da sevmiyorum, daha doğrusu bugüne dek hiç düşünmedim. Hala yoktur öyle geniş çaplı bir fotoğraf albümüm. Resmi işler için vesikalık fotoğraf çektirme işlemini bile zoraki yapan insanım ben. Çektirdikten sonra da o fotoğrafımı düzgünce incelemiyorum bile. Yüklenmeyin bana fotoğraflar diyorum ama yükleniyorlar işte o az sayıdaki birkaç fotoğraf.
Bilgisayarımda unutulmaya yüz tutmuş bir klasörde çıkıyorlar karşıma gece vakti. Hard diskin içindeki silinmiş birkaç dosyayı kurtarmaya çalışırken o fotoğraflar da sürpriz şekilde çıkıyorlar içinden. Açıp bakıveriyorum ekrana. Buruk bir gülümseme yerleşiyor yüzüme. Hafızamı zorluyorum sonrasında. Fotoğrafın çekildiği saati, mekanı hatırlamaya çalışıyorum. Hatırlamakta zorlanmıyorum çünkü zaten kazınmışlar beynin bir köşesine, sadece hatırlanmayı bekliyorlarmış.
Bir süre inceliyorum. Sonra ne mi oluyor? Pişman oluyorum açıp baktığıma. Azıcık gelen uyku uçup gidiveriyor. Uyuyamıyorum. Sağa dönüyor, sola dönüyorum ama yok. Fotoğraflar, anılar işgal ediyor zihnimi.
Fotoğraflar yerlerinde kaldıkça güzel sanırım. Birilerini, anıları hatırlamak için o fotoğraflara bakmaya gerek duymadıkça güzel.
''Bu Robot resimdeki adamı
hayatınızda hiç gördünüz mü? Ya da rüyanızda? iyi düşünün...Bu adam yüzlerce
kişinin birbirinden habersiz şekilde rüyasında gördüğü bir yüz...
Robot resimdeki adamın
ilginç bir hikayesi var...2006 yılında New York'ta tanınmış bir psikiyatr,
kabul ettiği hastasının garip bir rüyasını dinledi.
Bu rüyada hasta, bir
adamın kendisine hayatıyla ilgili tavsiyeler verdiğini görmüştü. Üstelik bu
yüzü rüyasında ilk kez görmüyordu. Aynı adam daha önce de sıklıkla rüyalarında
Kadın hasta, bu adamı
hayatı boyunca hiç görmediğine ve kesinlikle tanımadığına yemin ediyordu.
Haliyle neden sürekli rüyasında gördüğünü de bilmiyordu.
üzerine hastanın rüyasında gördüğü bu adamın bir robot resmi çizildi.
Ancak resmin kime ait
olduğu elbette bir sır olarak kaldı. Birkaç gün sonra bir başka hasta,
psikiyatristin masasında duran bu resmi gördü ve psikiyatriste şu soruyu sordu:
Ve devam etti "Onu sürekli rüyamda görüyorum ama kim olduğunu bilmiyorum!"
Doktor bu olay üzerine
başka doktor arkadaşlarına da bu resmi gönderdi ve hastalarına bu resimdeki
adamı rüyalarında görüp görmediklerini sormalarını istedi.
Birkaç ay için
arkadaşlarından cevap geldi. Dört hasta daha, resimdeki adamı rüyalarında
gördüklerine dair yemin ediyordu. Robot resimden "Bu adam!" diye
Bu iddiaların ortaya
atıldığı tarih olan 2006'dan günümüze kadar birbirini daha önce görmemiş tam
2000 farklı kişi bu adamı rüyasında gördüğünü iddia etti.
Üstelik bu insanlar aynı
ülkede bile değildi. Los Angeles, Berlin, San Paulo, Tehran, Beijing, Rome,
Barcelona, Stockholm, Paris, Yeni Delhi, Moskova gibi birçok ülke merkezinden
insan bu adamı arıyordu.
Üstelik bu adamı hayatı
boyunca bir kere bile gören bir insana rastlanmamıştı.
Ortalıkta bu adamla ilgili
bir efsane dolandı. Bu ilgili sokaklara kadar taştı.
insanların rüyasına giren bu adamla ilgili ortaya bazı teoriler atıldı.
Rüyalarında bu adamı
gördüğünü iddia edenlerin en çok rağbet ettiği teoriler ise şöyle sıralandı:
Arketip Teorisi: Jung'un psikoanalitik teorisine yaslanan bir
görüşe göre bu adam kolektif bilincin yarattığı bir arketipti.
Toplumda birbirine benzer
travmalar ve dramlar yaşayan insanların birbirine benzeyen rüyalar görmesi
Dini Teori: Dindar
kişilerin olaya getirdiği yaklaşımsa daha farklıydı. Onlara göre bu resim,
kişinin büyük yaratıcı yerine kafasında konumlandırdığı imajdı.
Bu görüşe göre tanrı
kendisini insanlara bu şekilde gösteriyordu. Bu nedenle onun rüya görenlerin
zihninde yer ettiğine inananlar vardı.
Bu son derece enteresan
vakayla ilgili teoriler bunlarla sınırlı değildi.
teorisi: Bu konudaki en ilginç teori! En çok ilgi gören
görüş de yine bu. Ama elbette bilimsel açıdan en az doğruluk payı taşıyan teori
de yine rüya sörfü teorisi...
Teoriye göre bu adam,
insanların rüyalarına görmeyi başaran, gerçek hayattan bir insan. Psikolojik
özel yetenekleri sayesinde buna muktedir biri.
Bu teorilerin haricinde,
bazıları da bunun gerçek hayattan bir sima olduğunu sadece birçok insana
rüyalarında benzer birini gördüğünü ama aslında bu adama pek benzemediğini,
buna rağmen insanların bu resmi kafalarında canlandırdığını iddia ediyor.
Meselenin haddinden fazla
büyüyüp kıtalara yayıldığını ve viral kampanyalarda bile kullanıldığını, ayrıca
bu adamın resminin bir popüler kültür figürü haline geldiğini de söylemek
Öyle ki meseleye vakıf
olmayanlar bile adamın suratını ezberledi.
Rüyalara giren bu adamla
ilgili en müthiş teoriyi ise sona sakladık. Bazıları bu adamla ilgili bir
komplo teorisi geliştirmiş bile.
epey ağır basan bu fikre göre bu adam, büyük bir şirketin, insanları akıl hastasına dönüştürmek için planladığı bir oyunun parçası.
Kısacası adamın kim olduğu
meçhul ama olayın bu denli büyümesine sebep olan kalabalık kitlenin acil
psikolojik müdahaleye ihtiyacı olduğu kesin.''