(Özel) Tek elle hayatı örüyor - İzmir Haberleri
Haberlerİzmir Haberleri(Özel) Tek elle hayatı örüyor
'Eşim, Allah'ın bir armağanıydı'
Sağ kolu ve bacağını deprem nedeniyle kaybettiğini belirten Koşal, '17 Ağustos 1999 depremzedesiyim. Kocaeli Gölcük'te oturuyordum. Depremde evimiz yıkıldı. Üç gün enkaz altında kaldım. Kızımı, oğlumu, eski eşimi depremde kaybettim. Çeşitli hastanelerde çeşitli ameliyatlar geçirdim. Bir süre sonra tekrar Gölcük'e ailemin yanına döndüm. 12 yıl kadar orada yaşadım, sonra karşıma eşim çıktı. O Allah'ın bir armağanıydı. Onunla evlendim ve 8 yıldır İzmir'de yaşıyoruz' dedi.
Çok küçük yaşlardan bu yana örgü ördüğünü söyleyen Koşal, 'Çocukluğumdan beri giysiler, danteller örerdim. Sağ kolumu ve sağ bacağımı depremde kaybettikten sonra örmeyi bırakmıştım. Bu duruma alışmak çok zordu. Sonradan engelli olmak ağır bir süreç. Ben boş durmayı seven biri değilim. Hiperaktif bir insanım. Bir gün ablam dinlenmek için ördüğü işi yanıma bıraktı. Şişi elime aldım, bir iki ilmek atarken örebildiğimi gördüm. Uzun bir süre şişle örmeye başladım. 2 yıldır da tığla örüyorum. Tek elle tığ kullanamam sanıp hiç uğraşmamıştım ama keşke tığ kullanmaya da daha önceden başlasaymışım. Şu anda hem tığ hem de şişle örebiliyorum. Motifler yaptım, eşe dosta hediye ettim. Sonra 'neden bundan para kazanmayayım, elimin emeğinin karşılığını almayayım' diye düşündüm. Şimdi sosyal medyadaki Butik Asyaca isimli sayfam üzerinden siparişler alıyorum. Hem gelir elde etmek hem de mikro işlemcili protez bacak ihtiyacımı karşılamak için örgü örüyorum' diye konuştu.
İki uzvunu kaybetmesi sonrası fantom ağrılar yaşadığını ancak örgü örmenin kendisine terapi gibi geldiğini ifade eden Koşal, 'Herkeste olmayabiliyor ama benim kesilen uzuvlarımda 'fantom ağrı' denilen hayalet ağrılar var. Bunun tedavisi de yok. Sürekli benimle olan bir ağrım var. Örgü ağrımı geçirmese de, bazen ağrıyı ikiye katlasa da en azından el işi örerken aklım takılmıyor. Bu bana terapi gibi geliyor. Tek elle çalıştığım için sinir sıkışmalarım oluyor, boyun ve omuz ağrılarım oluyor. 'Çok rahat örüyorum' diyemem ama yavaşlığı sevmiyorum. Uzun bir hırkayı bir haftada bitirebiliyorum. Zor bir iş ama sanki tığı sağ elime alıyormuşum da eskisi gibi örüyormuşum gibi geliyor. Severek örüyorum' ifadelerini kullandı.
'Nefes alıyorsak her zaman umut var'
'İnsanlar bana çok güzel mesajlar atıyor. Mutluluk verici yorumlar alıyorum. Engelli arkadaşlardan güzel dönüşler alıyorum. 'Bana umut oldunuz, sizin sayenizde hayata bağlandım' gibi mesajlar atıyorlar. Hatta sağ veya sol eli olmayan arkadaşlar nasıl örgü örebilir diye bir video da hazırlayacağım. Yakınımda olanlara da direkt gidip öğretebilirim. Nefes alabiliyorsak, ölmüyorsak her zaman bir umut var. İlla el işi olması şart değil. Eminim her engellinin ayrı ayrı güçleri vardır. Umutsuz olmasınlar, denesinler. Mutlaka başarırlar. Uzuvları tam olan insanların bile yapamayacağı şeyleri istediğimizde yapabiliriz.'