babamintopraklari - kadıköy theatron
Babamın Toprakları 2 Aralık'ta Kadıköy Theatron'da Prömiyer yapıyor!
Kadıköy Theatron Prodüksiyon
Günlerden bir gün, köylerden birinde garip bir adam peyda olur. Saçı sakalı ağarmış, kim olduğu belirsiz, Düşkün adı verilen bu kişi; Benav'a hiç duymadığı bir bilmece sorar. Üstüne üstlük bir de tehdit eder onu: Eğer Benav cevabı bulamazsa bütün köye "kefkefe" illetini getireceğini söyler. Huzursuzluk ve merak içinde cevabı aramaya koyulan Benav, bilmeceyle beraber tüm hayatını yeniden keşfedecektir.
"...Ben tabii kırdım kafayı. Gece gündüz bilmeceyi düşünüyorum. Babama gittim. 'Baba,' dedim, 'senin bana sormadığın başka bilmece kaldı mı?' Bi huzursuz oldu. 'Ne bilmecesi lan,' dedi, 'nereden çıktı şimdi?'..."
Aksesuar: Mahir Dinçer
Kostüm/Dekor: Senem Ener
Teşekkürler: Şamil Yılmaz, Behiç Cem Kola, Uğur Açıkgöz, Sezen Keser, Oğuz Arıcı, Ezgi Gizem Tanrıöver, Memarin Siyazin, Elif Kutlu, Gizem Köse, Onur Can, Elif Özsüt, Adem Mülâzim
‘Babamın Toprakları’ prova sürecinde
Konuyla ilgili ilk yazım olduğundan tiyatro, oyun, sahne, oyuncu gibi konular hakkında pek kuramsal şeylerden bahsetmedim. Sözü çok uzatmadan sürece değinmek istedim. Çalışan kimseler olarak provaları çok düzenli yapamadığımız için “Şu kadar zamandır prova sürecindeyiz.” desem tam bir karşılığı olmayabilir. Ama Ağustos’tan beri bu oyunun içindeyiz. Akşam saatlerinde ve hafta sonları mümkün olduğunca prova yapmaya çalışıyoruz. Küçük adımlarla olsa da epey ilerledik sayılır.
Tek kişilik bir oyun olduğu için Beste’ye (oyuncu) çok görev düştüğünün farkındayım. Hatta aklımdan sürekli “Ona çok mu yükleniyorum?” sorusu geçip duruyor. Bana gelince; oyunu yazıp yöneten kişi olarak zaman zaman panikliyor, uykularımdan uyanabiliyorum. Küçük bir ekip olarak gücümüzü ise elbette birbirimizden ve bize destek olan insanlardan alıyoruz. Bazı şeyler istediğimiz gibi gitmese de bir araya geldiğimizde çok eğleniyoruz.
Şu süreçteyken bir oyun çalıştığımızı duyanlar “Konu ne?” diye sorduklarında verebilecek pek bir cevap bulamıyorum. Çünkü oyunun kompleks bir yapısı var: Anlatının zamanı ile anlatıda yaşanan olayların zamanı iç içe geçiyor. Yani oyunun konusu, aslında oyunun sürprizi de. Bu yüzden yapılabilecek tek şey, olabildiğince özetlemek. Benim tercih ettiğim özet ise şu: “Köyde geçen bir suç hikayesi.” Bu suçun etrafında adalet, mülkiyet, intikam gibi kavramlar da dönüp duruyor.
Bu benim ilk yönetmenlik deneyimim; dolayısıyla çok şey öğreniyorum. Oyuncunun bir oyun için ne kadar çaba harcayabileceğini, nasıl katkılar sağlayabileceğini hayranlıkla seyrediyorum. Oyunun gündelik bir dili olduğu için popüler kültüre çok uzak bir yerde değiliz. Sosyal medyada yaygınlaşan, ağza yapışan, bir o kadar da küçümsenen söz ve tavırlara sıkça yer veriyoruz, bu çok hoşumuza gidiyor. Zaten bizim de böyle bir karakterimiz var. The Blaze’in “Territory” adlı şarkısını dinliyoruz provalardan önce. Beste’ye bu şarkının klibini izlettiğimde çok sevdi. Karakterimizi klibin öne çıkan kişisiyle özdeş düşünmeye koyulduk.
Birkaç gün önce kostüm aldık. Oyuncu kostümleri giydikten sonra bir şeyler daha da netleşti. Oyunun yarısı kabaca çıktı gibi. Bu hafta ilk yarıyı oturtup diğer yarıya başlayacağız. Vaktimiz giderek daralıyor. 2 Aralık'ta prömiyer yapmayı hedefliyoruz.