HAVADA BARIŞ KOKUSU VAR Ayhan ONGUN Köşe Yazıları
06.02.2013 - Bu Yazı 2403 Kez Okundu.
Güne iyi başlamak istiyorsanız, sabah kalkınca açın pencerenizi, koklayın havayı. İster günlük güneşlik bir hava, ister yağmur, ister kar, ister fırtına olsun. Zemheriden kalma dondurucu bir soğuk olsun ister.
Bir gün önce eşinle kavga etmiş, sevgilinden ayrılmış, işten çıkarılmış ya da çocuğuna istediği yeni model telefonu alamamış olabilirsin!
Ankara’da büyükelçilikte bomba patlatılmış, Paris’te üç kadın öldürülmüş, Hanefi Avcı’ya elli yıl ceza istenmiş, CHP milletvekili meclis kürsüsünden Kürtlere ayar vermeye kalkmış olabilir, ne gam!
Ben bu sabah havada aşk kokusundan daha ağır, yeni doğan çocuğun sevincinden daha coşkulu, kimi zaman elini uzatsan tutacak kadar yakın gördüğümüz parıltılı yıldızlar kadar ışıltılı bir barış kokusu aldım
Televizyonu açmadım, gazete de okumayacağım bu gün!
Hiç kimsenin barış özlemimi, bugün hissettiğim o inanılmaz barış kokusunu kirletmesini istemiyorum.
Bir günlük de olsa bu heyecanı, bu coşkuyu doyasıya yaşamak, havadaki bu barış kokusunu içime çekerek hayallere dalmak istiyorum.
Ne Başbakanın her gün değişen açıklamalarını, ne ulusalcıların; Türk ulusunun yüceliği, vatanın bölünmez bütünlüğü üzerine yaptıkları anlamsız tartışmaları duymak istemiyorum.
Televizyonu her açtığımda “çok sevdiği için” erkekler tarafından öldürülen kadınların iç karartıcı haberlerini duymak, gece yarısı rüyamda Kamer Genç’i cumhurbaşkanı olmuş görüp, kabusla uyanmak istemiyorum.
Gece haberlerinde meclis görüşmeleri sırasında; kimi kükremiş aslan gibi kürsüye yürüyen, kimi zehirli ot yemiş gibi zıplayan, nezaket, hoşgörü, empati yoksunu; sevgiden nasibini almamış vekilleri görmeye hiç dayanamam.
Hiç değilse bir gün olsun barışı koklamak istiyorum.
Masmavi denizlerin enginliğinde, uçsuz bucaksız orman genişliğinde, beyaz güller, sarı papatyalar, begonvil renginde, bayram şekeri tadında bir barış istiyorum.
Basılan karakollar, taranan okullar, bir kör kurşuna hedef olup giden masum çocuklar, üzerlerine bombalar yağdırılan kaçakçılar, savaştan kaçarken deniz ortasında tekneleri batıp boğulan kaçaklar…………………….
Gün geçmesin ki, yurdun farklı bir köşesinde yılda bir gün de olsa anılan, resimlerinin yanında mumlar yakılan faili meçhuller, yıllardır yılmadan, bıkmadan kayıplarını arayan cumartesi anneleri…………………
Otuz yıldır belki gelir diye kapısını kapatmayıp oğlunu bekleyen Berfo ana, Güneydoğunun bir küçük ilçesinde karakolun kalorifer kazanında yakılan uzman çavuşun gözü yaşlı karısı…………………….
Şehit anaları bile “yetti artık, durdurun bu kanı” derken; yetmedi mi şehit cenazeleri üzerinden siyaset yapanların savaş çığırtkanlığı?
Yetmedi mi darbecilere sahip çıkmayı milliyetçilik sanan, ulusalcılığı ırkçılık sayan zihniyetin, bu ülke insanlarına çektirdikleri?
Doğu ve Güneydoğuda gerçekleştirilen dünyanın en büyük uyuşturucu, altın, mazot, insan kaçakçılığından beslenen savaş baronlarına inat, bu ülkede yaşayan her ulustan, her etnik kimlikten insanların; barış içinde, bir arada yaşayabilecekleri bir iklimi oluşturmak bu kadar mı zor?
Bunu kim yapar, nasıl yapar, ajandasında hangi hesapları var gibi niyet okumalarla bu süreci baltalamaya, sulandırmaya ya da mahcup tavırlarla” bu başarılırsa AK Partinin işine yarar” gibi gerekçelerle karşı çıkmaya kimin hakkı olabilir?
Barış, nazlı bir sevgili gibidir. İlgi ister, emek ister, sevgi ister. Hem de öyle kuru fasulyeyi, Fenerbahçe’yi, tavla oynamayı, balık tutmayı sever gibi de değil!
Tutkuyla seveceksin barışı; gerektiğinde uğruna savaşacak kadar, peşinde çölleri aşacak, gerektiğinde hasretinden ölecek kadar.
Bu sabah güzel bir güne uyandım.
Biraz soğuk olsa da, güneş ısıtıyor bedenimizi. Erken açmaya başladı ağaçta çiçekler, begonviller saracak tüm evlerin verandalarını rengarenk. Deniz bir şubat sabahına göre oldukça durgun, karşı yamaçlarda ormanlardan kuş sesleri gelmeye başladı.
Benim yüreğimde heyecan, sonsuz bir huzur, aklımın önüne geçmeye çalışıyor duygularım.
Havada barış kokusu var…………………..