'Polisteki kadrolaşma gerçek' - Gerçek Gündem
Fenomen dizi Behzat Ç'nin filmi vizyona giriyor. Erdal Beşikçioğlu filmi ve Gezi'yi anlattı.	reklam
Ayşe Arman / Hürriyet - Erdal Beşikçioğlu bir fenomen. Ben, canlandırdığı Behzat Ç.’nin ‘fenomen’ olduğunu zannediyordum.
Yanılmışım. Onu tanıyınca anladım ki, kendisi de öyle… Soramayacağınız soru yok, alamayacağınız cevap da…
Rahat, özgür, cesur.
İnsanın içi açılıyor onunla konuşunca. Ama ‘Behzat Ç. Ankara Yanıyor!’ filmi için aynı şeyi söyleyemeyeceğim, pek içinizi açmayacak, gerçekleri yüzünüze vuracak, biraz sarsacak!
Bazıları çok sevecek, bazıları küfür edecek.
Bazıları da filmdeki bir sürü ayrıntıya takılacak.
Ben de tepkileri merak ediyorum.
1 Kasım’da vizyonda.
İzleyin, kararınızı kendiniz verin…
- Türkiye tabii! Ankara yanıyorsa, muhakkak Türkiye de yanıyordur… Film çok etkileyici. Bir seri cinayeti anlatıyor. Fonda da yakın dönem Türkiye panoraması ve Gezi var. Senaryo, Gezi olaylarından sonra mı yazıldı?
Senaryoyu okuduğunda senin hissettiğin neydi? - Çok heyecanlandım. Üç sene boyunca Behzat Ç.’de sormadığımız soru kalmadı. Bu filmde de böyle. Yine soru soruyoruz ve değerlendirmeyi seyirciye bırakıyoruz.
- Evet ama “Böyle olmaz!” ya da “Böyle olmamalı!” diye bir provokatif bir tavır almıyoruz. Bu film sadece bir durum tespiti. Behzat Ç., siyasi bir diziydi, bu da siyasi bir film. Ben siyasi film yapmayı seviyorum. ‘Abdullah Şamil’ diye bir filmde yer almıştım, orada da Çeçen Milis Komutanı’nı canlandırmıştım. Şamil Basayev’in izdüşümüydü. Öteki taraftan da ‘Köprü’de Vali Yazıcıoğlu’nu oynamıştım. O da çok ciddi siyasi altyapısı olan bir işti. Siyasi filmlerde, bir tartışma platformu yaratılıyor. En azından internette, Twitter’da insanlar birbirleriyle bu konuyu konuşuyor, tartışıyor. Bunu da yararlı buluyorum. Nasıl bir sonuç bekliyorsun bu filmden? - Ben sadece çok insana ulaşmasını istiyorum.
- Bu, bir takım oyunu. Sen bir laf söylediğin zaman, sana doğru tonlamada bir cevap gelmezse, diyalog oluşmaz. O zaman, ezberlenmiş birtakım sözleri söyleyen adamlar olursun ki, şu anda zaten dizi piyasasında bu tür işlerden çok var. Dünyanın en güzel hikâyesi yazılsa bile, oyuncu, sadece kendi repliğini ezberleyip çıktığı zaman, bir değer ifade etmiyor. Biz öyle değiliz, gerçekten bütünüz. Herkes mevkiini çok iyi kavradı. Ne zaman gol atacağını çok iyi biliyor. Ona göre top oynuyoruz. Ortada başarı varsa, sebebi bu. Bu ekipte kimsenin egosu yok mu?
- Olmaz mı? Hepimiz egosu en yüksek adamlarız! Çok acayip kavgalar ettik ama hiçbir zaman küsmedik. Çünkü hiçbir kavgamız, kişisel değildi. Yapılan işin daha iyi nasıl olabileceği üzerineydi… İYİ OYUNCU KİMDİR?
Sen, sanki Behzat Ç.’nin eğitilmişi ve entelektüelisin! Ama özde, o komiserle çok benzer tarafların var… - Rahmetli hocamız Cüneyt Gökçer, “İyi oyuncu ne demek?” diye sormuştu bir keresinde. Herkes atlamıştı: “İyi oyuncu rolü iyi oynayandır!” diye. “Hayır” demişti, “Kendine uygun rolü oynayan oyuncu, iyi oyuncudur!” Çünkü yaratacağınız karakteri, kendinizden bir şeyle örtüştüremezseniz, inandırıcı olmaz, yavan kalır. ‘Köprü’de de Vali’yi de oynadığım karakterler benimle örtüşüyordu. Haksızlığa karşı tahammül edemiyor olmam da Behzat’la örtüşüyor. Ama mesela ben fazla alkol kullanmam. “Evde oturup bir bira açayım” kafam yoktur hiçbir zaman… Sen Behzat Ç.’nin bu kadar efsane olmasını nasıl açıklıyorsun?
- Açıklayamıyorum. Sen çok iyi bir oyuncu olduğun için mi, biz, seni ‘o’ zannediyoruz?
- Bunu bana söylettirme! Söylersem, o zaman başka bir işi kötü yapma şansımı benim elimden almış olursun! POLİSLER SEVİYOR
Çok küfür var filmde… - Küfür yok, o küfür dediklerinin hepsi nida! Nasıl yani?
- Çünkü karakter, onları refleks olarak söylüyor! Doğal ve sıradan bir biçimde. Ben küfür olarak değerlendirmiyorum. Küfür başka bir tonda, başka bir üslupta söylenir. Bizimkiler, nida kalıyor yanında. Hepimizin ağzındadır ya, hani bir şeyi yapamazsak, “Ha s*ktir!” deriz ya, onun gibi bir şey... Sen normal hayatında da bu nidalarla mı konuşursun?
- Çok sinirlenince ya da trafikte sıkışıp kalınca, hepimiz o nidaları kullanırız. Ben de farklı değilim.
Uğraşmayın adamın içkisiyle...O bira şişesi bir metafor
- Çoook. Polisin de ikiye bölündüğüne inanıyorsun yani…
- Tabii ki. Her devir, kendi içinde, kendi faşizmini doğurur. Başka bir hükümet geldiğinde de kendi yapılanmasını organize edecek. Ankara’da eylemler sırasında, bizim tiyatronun arkasındaki otoparka Çevik Kuvvet getirmişler. Çocuklar bitmişler ama… Kalkanları bırakmışlar, otobüsün gölgesine uzanmışlar. Önlerinden geçerken “N’oldu? Yoruldunuz mu?” dedim. “Yorulduk abi!” dediler. “İyi de bizi de çok yordunuz!” dedim. Ankara’nın yokuşlarında, ‘kaçma- kovalama’ şeklinde gelişen bir eylem söz konusuydu. Eylemin değeri de buradaydı: Eylemsizliğinde ve şiddetsizliğinde. Ne var ki sonradan, şekil değiştirdi ve hiç hoşuma gitmedi. Bizim güzelliğimiz, gerçekten de ‘eylemsizliğimiz’deydi… Polisler, seninle karşılaştığında ne yapıyor? Sana Behzat Ç. muamelesi mi yapıyorlar yoksa Erdal Beşikçioğlu mu?
- İşte orada zaman duruyor! Bir süre birbirimize bakıyoruz. Ondan sonra, Erdal olarak arkadaşlarla sohbet ediyorum. Ben bir oyuncuyum. Bir işi yaparken, yeni bir söylem, yeni bir yorum getirebilirim. Bu söylemler de yeni cevaplar bulmamıza yardımcı olabilir. Ama benim asli işim, oyunculuk. Mesleğimle, anlatacağım hikâye ve söyleyeceğim sözle, devrim yapmak isterim. Yani ben, devrimci değilim. Eylem adamı değilim. Benim eylemim, “3-2-1 kamera” denildikten sonra başlar. Bunun ayrımını iyi yapmak gerekiyor…
- Neden olacak, bu kadrolaşma yüzünden! Yaptığı işin değersizleştirilmesi yüzünden. Vicdani tarafının birtakım prosedürlerle ortadan kaldırılmaya çalışılmasına, polisin insanlığının yok edilmek istenmesine isyan ediyor…
- Gezi, bir halk uyanışıydı. Devrim falan diyorlar ya, yok. “Yaşam alanlarına müdahaleye hayır!” ve “Haksızlıklara özgürlük!” mantığıyla gerçekleştirilen bir halk hareketiydi. Sen ne kadar aktiftin?
- Ne önemi var ki! Behzat Ç. olmaz, başka bir iş olur! Yine söyleyecek sözümüz olur. Dizi olmazsa, sinema olur. Sinema olmazsa, tiyatro olur. Tiyatro olmazsa, sokak tiyatrosu yaparım, yine derdimi anlatırım. Çok fazla para kazanamam belki ama evime ekmek girer… Peki ya sonunda hapishane varsa?
İki çocuğun var, 12 yaşında bir kız, 11 aylık bir erkek… - Evet, ben kızım Derin’le, Elvin 11 ay önce doğan oğlumuz Ömer’le aşk yaşıyor. Çok mutluyuz. Oğlanı iyi ki yapmış Elvin… Tek başına mı yaptı!
- Elvin, “Derin’e bir tane kardeş yapmamız gerekiyor” dedi. “Bu tempo içinde, benim bir bebeğe bakabilecek gücüm yok. Senin varsa yapalım, ben severim” dedim. “Tamam” dedi, oğlan onun üzerine oldu…
- Ettik tabii ama sonra ne kadar da şahane bir şey olduğunu gördük. Çünkü biz Derin’i büyütürken çocuğun ne demek olduğunu anlayamamışız bile. Şimdi, her şeyi farkına vararak, tadını çıkararak yaşıyoruz.
- Zaten kardeş isteyen oydu! Ama o, benim prensesim. Hep de öyle kalacak!
- Ooo hikâye yazıyoruz, fotoğraf çekiyoruz, film yapıyoruz, bowling oynuyoruz. Okul yürüyüşlerimiz en keyiflisiydi. Sarmaş dolaş okula gidiyorduk. Şimdi gerçi servis olayına girdi. Hiç hoşuma gitmiyor ama yapacak bir şey yok…
- Muhafazakâr kültürü yakından tanımadığım için sebebini bilmiyorum. Ben nasıl bazı televizyon kanallarını hiçbir şekilde izlemiyorsam, bizim diziyi ya da filmi asla izlemeyecekler de vardır. Onları da anlayışla karşılıyorum. Bu ülkede pek çok muhalif oyuncuya bedel ödettiler. “Benzer şeyler benim de başıma gelebilir” diye bir tedirginliğin var mı?
- İnandığın bir şeyden vazgeçebilir misin? Hayır! Her şeyi göze almışsındır. Ben böyle bakıyorum meseleye. Evet, birtakım arkadaşlarımızı yordular. Onlara ceza kestiler. En son uyuşturucu operasyonundakiler mesela. Narkotik’in o operasyonuna anlam veremiyorum. Çoğu, Gezi’de yer alan arkadaşlardı. Bu, bir tesadüf mü? Senin derdin, içenleri deşifre etmek değil, buna sebep olanları yakalamak olmalı. 3 gram, 5 gramla ne ilgileniyorsun? Bunlara sebep olan koca tarlalar var, satıcılar var, git onlarla ilgilen. Niyet kötü… Bu ülkede kadın olmak da zor. Kızının geleceği için endişeleniyor musun?
- Hayır. Ayaklarının üzerinde sağlam duran bir çocuk o. Büyüyecek ve o da kendi mücadelesini verecek. Hepimiz vereceğiz. Ama taşla, sopayla değil, zihinle fikirle…
- Elvin, sağ omuzumdaki melek gibi. “Bu, senin için iyi olmayabilir!” diye fısıldayan ses. Ama fenadır yani. Zamanında Devlet Tiyatrosunda çok soruşturma yemiştir!	PAYLAŞ
26 Ekim 2013 13:26
yalçın küçük aydınlıkda yazmıştı...F tipi kişiler boyunsuz diye ..
behzat ç nin dizi sonu son bölümde son sahnede amiri emniyet müdürüde sadece badem bıyıklı değildi...
Bu kadar da mı isabet olur be?
Son bölümün sonunu izleyin...
26 Ekim 2013 13:11
Behzat Ç. vizyondan kalktıgından beri izlenecek kalitede dizi bulamadım o günen beri... artık televizyon sadece power türk için çalışıyor... selamlar behzat amirim .. ;)