[delgeçvepipet] Bedenin ölümü mü yoksa ruhun ölümü mü..? - 4. Sayfa
Mesaj Gönderim Zamanı: 08.09-2005, 13:14 #46
aşk var ewet ama yalnızca aşk deil..ailem,ben,ruhumun buhranları var yazdıklarımda..kim ne anlamak isterse onu anlar ama anlattıklarımı yalnızca ben 'gerçekten' anlayabilirim..çünkü içimde daha binlerce yazılmayı bekleyen cümle var..hayat aşktan ibaret değilki acılarımın,kırgınlıklarımın tek nedeni aşk olsun..ben hayata kırgınım..iki yüzlü insanlara..yaşadığımız ülkenin dayattıklarına,din adına yapılanlara,belki de bi hayvana yapılan işkencelere..öle şeylere dargın ki yüreğim hangisini anlatacağını bilemiyor..aşk teması önde tabii son zamanlarda yaşadığım şeyler yüzünden..ama bu karamsarlığın nedeni yalnızca aşk değil..
(umarım cevabını alabilmişsindir sevgili ütopya)
Mesaj Gönderim Zamanı: 08.09-2005, 13:33 #47
bu cevap daha iyi...
Mesaj Gönderim Zamanı: 08.09-2005, 13:41 #48
beğendin yani 8) iyi bari :wink:
Mesaj Gönderim Zamanı: 08.09-2005, 13:47 #49
yanlış anlama. en azından benim gibi geçerli nedenlerin var...
Mesaj Gönderim Zamanı: 08.09-2005, 13:49 #50
ne için geçerli nedenler??
Mesaj Gönderim Zamanı: 08.09-2005, 14:01 #51
Mesaj Gönderim Zamanı: 08.09-2005, 14:13 #52
bilmek isterdim..ama boşver diyorsan vardır bi bildiğin heralde..
Mesaj Gönderim Zamanı: 09.09-2005, 23:46 #53
Uzun bir gece olacak..
Sabahından anladım günün..
İçimden bağırmak geldi,
Ama bir bahane bulamadım..
Bu sabah kalktığımda isyanım vardı üstümde..
Kırmızı renkti isyanım..
Tüm benliğim kırmızı olmuştu..
Çok fazla insan suretiyle karşılaştım..
Kaç tanesinin yüreği ''insan'' bilemedim..
Ama hep doğru kişi,gerçek dost dediklerim yaraladı ruhumu..
Yanılgılarım oldu kırgınlıklarımın yanında..
Ve yözyaşlarımın yanında pişmanlıklarım..
Yarın..Yeni bir gün,güzel olacak..
Bunu her söylediğimde,bir yıldız daha kaydı gitti hayatımdan..
Ve ben her kayan yıldızın ardından aynı dileği diledim;
Gittiğin yerde mutlu ol..
Bugünün zor geçeceği sabahtan belliydi..
Hüznümde vardı üstümde,uyandığımda..
Nasıl bugünlere geldim anlamadım..
Gülen güzel kız nerde kaldı bilmiyorum..
İçimdeki ben yolunu kaybetti..
Birisi mi sakladı iyi niyeti?
Yoksa şaka mı yapmak istedi mutluluk...?
Ne olur gelin artık,direnecek gücüm giderek azalıyor..
Yalnızca umut yanımda..
Ama hasta oldu umudum..
Ne kadar ömrü kaldı bilmiyorum..
Kurtarın onu ne olur..
Mesaj Gönderim Zamanı: 26.09-2005, 17:52 #54
bir dinamit filitinden farksızdı sevdamız..
bir dinamit fitili kadar kısa..
bittiğinde öyle bir patlama oldu ki;
Mesaj Gönderim Zamanı: 27.09-2005, 08:56 #55
Eger bir gün kendini aglayacak gibi hissedersen
Seni güldürebilecegime söz veremem
Ama seninle aglayabilirim
Eger bir gün korktugun yagmurlar seni islatirsa
Göz yaslarin süzülürse yanaklarindan
Bil ki seninle aglayabilirim
Eger bir gün ask sarkisi kulagini tirmalarsa
Nameler karisirsa birbirine
Ben o sarkiyi sana söyleyebilirim
Eger bir gün yalnizliga yenik düsersen
Geceler uykunu bölerse
Sana anilarimi getirebilirim..
Eger bir gün her seyi birakip gitmeyi düsünürsen
Beni aramaya korkma
Seni durdurmaya söz veremem
Ama seninle gelebilirim
Eger bir gün hiç kimseyi dinlemek istemiyorsan
Senin için orada olacagima söz veririm
Ve çok sessiz olacagima da
Eger bir gün ölmeye karar verirsen
Sana sensiz olmanin ölüm oldugunu
Ama eger bir gün beni arar
Ve hiç cevap alamazsan
Çabucak beni görmeye gel
Belki de benim sana ihtiyacim vardir.
Geç kalma olasiligini da hesaba kat
Mutlu olabilecegimi düsün
Mesaj Gönderim Zamanı: 14.10-2005, 11:43 #56
Herkes gülüyor,mutlu,umutlu..Onların neşeli kahkahaları kulaklarımı tırmalıyor.Tiz çığlıklar oluveriyor birden..Kafamı gömmek,beynimi parçalamak istiyorum duymamak için.Ama sinsi bakışlar gibi bu gülşlerde peşimde.Ruhumdan kalan parçaları yağmalama çabasındalar.Direnecek gücüm giderek azalıyor.''Durun,yapmayın!!''Kendi kahkahalarından benim yakarışlarımı duymuyorlar!!Kendilerine bakmaktan benim halimi görmüyorlar!!
Tanrım nerdesin?!Yoksa sende mi onlardan yanasın?!Yoksa sende mi bıraktın elimi?!Neden sesimi duymuyorsun?
Yoksa bunca yıl kendimi mi kandırdım?Varlığın yalan mı?Ya da adaletin,sevgin??..
Mesaj Gönderim Zamanı: 14.10-2005, 22:38 #57
Bırakılanların içinde sanada yer açtım, ne sana nede kandime acıdım...
Her şey ile beraber bırakıp giderken seni,ağladım.Sakın ağlayamadığımı sanma,bende ağlarım ve her gece sana olan borcuma ağladım ama hiç bitmedi içimdeki kara kaplı defterdeki listem.Ne çok şey almışım senden,hiç vermeden. Her gece daha iyi anladım ve ağladım....
Şimdi çıkıpda karşına ' Beni affet ' demek vardıya ..
Her şeyden sonra şunu unutma !
Hayat senin varlığın ile sürüyor, sen öldüğünde son bulacak......
( Ben üzerimden attım. Şimdi sen alın.... )
Mesaj Gönderim Zamanı: 16.10-2005, 13:56 #58
Sesszim bugünlerde..Ne çok umutlu, ne de çok umutsuzum..
Sanki bomboş bir caddede yapayalnız yürüyorum.Yaprakları sapsarı olmuş, onlarca ağaç var yolkenarında..İnceden yağmur yağıyor..Yüreğim böyle işte; bir sonbahar gününün tasviri sanki..
Kimine göre bitiş kimine göre başlangıç yaşadıklarım.Bana göre??Bilmem, düşünmedim..Beynim acılarıma öylesine odaklanmıştı ki, bunları düşünemedim.Şimdi ise; düşünmek istemiyorum.Çünkü ne zaman düşünmeye kalksam aynı gözler geliyor aklıma.Hiçbiriniz anlamıyorsunuz değil mi?Anlayamazsınız.Ben bile anlayamamışken henüz beni..
Siz mi kırdınız acaba hep beni yoksa ben zaten hep kırılmaya hazır durumda mı bekliyordum sizi?Kim verebilir bunun cavabını?Ben??Hayır hayır bana bakmayın, birşey bildiğim yok benim..
Birşeyler yapmak istiyorum.Bir işe yaramak belki de.Bir insanın umudu, yoldaşı, kardeşi, herşeyi olmak..Sonra..Diyorum ki: ''Kızım senin kandine hayrın yok, başkasına ne yardımın olacak??''
Yine sessizliğe boğuluyorum sonra.Yüreğim yine o sonbahar gününde.Ne hikmetse huzur veriyor bu alışılmış hüzün bana.Dinleniyorum sanki.Kırgınlıklarım biran için siliniveriyorlar aklımdan ve en önemlisi yüreğim sancımıyor.O boş caddede, bomboş bir halde yürüyorum, yapayalnız..Ne söylenmiş acı sözler var ne yaşanmış kötü günler.Ne sevgiliye duyulan özlem ne aldatılmışlığın ağır yükü var omzumda.Ben varım ve inceden yağan yağmur..Eski bir şarkı dilimde, mırıltılar halinde..
Kim anlayabilir beni?Ben herşeyi anlatıyormuyum ki?Ya da anlatsam yüreğimin tüm kırgınlıklarını, acılarım dinecek mi?Parçalanmış hayallerimi kim yerden toparlayacak benim için, herkesin hayalleri darmadağın olmuşken?..Kim, neden sımsıcak bakmak istesin gözlerime, içi buz tutarken?..Dünya bu kadar kirliyken, kim, neden umudum olmak istesin?..
İncindim, incitildim derinden, terkettim kendimi;
Tesadüfen karşılaştım içimde, kendimle yeniden..
Bir minicik kız çocuğu bak duruyor orada hala,
Anlatamam gördüklerimi o neşeli çocuğa..
Siz yine de incelikli davranın,
Benim kadar değilse de..
Ben bu yüzden, incelikler yüzünden,
Belki daha çok üzüldüm..
Mesaj Gönderim Zamanı: 22.10-2005, 11:21 #59
Günler geçer ardindan ve aylar...
Bazen de yillar...
Bebekler büyür, insanlar yaslanir, insanlar ölür,
esyalar eskir, evler yikilir, kurur agaçlar...
Sokaklarin adi degisir...
Acilar bellegin acimasizligina teslim olur...
Terk edildigin yerde öylece kala kalirsin...
Bir sabah uyanirsin ki gözünü açtigin ömür senin ömrün
Aynada tek parça görünen bedenin, aslinda lime
Nefes diye içine çektigin cigerlerinde parçalanmis
askinin cam kiriklaridir...
Her sabah ölmeyip neden uyandigina lanet edersin...
Önünde bir kadeh raki, küllükte bir ölüm dolusu
izmarit öylece bakakalirsin arkasindan...
Kulagin hiç çalmayacak olan telefondadir...
"Tanrim ne olur gerçek olmasin, ne olur günes dogmadan
geri dönsün, teninde bir baska tenin kokusunu getirse
bile dönsün yeter ki hiçbir sey sormam ona, bu geceyi
yasanmamis sayarim, unuturum yeter ki asik olmasin..."
içimde durmaksizin çiglik atar dualar...
Ama bazen ask gider ve o çaresizce yalvardigin Tanri
bile gider pesinden...
Sonra sabah olur, günes dogar...
Askin gelmez bir türlü...
Bir gecede degisir ömrün...
O bir türlü inanmak istemedigin kader seninle alay
Ömrünü adadigin, yillarini önüne serdigin askin bir
gecede bir baska hayata karismistir iste...
Bir gecede bir baskasinin aski olmustur...
Ve sen yilardir içinde yasadigin yürekten valizler
dolusu anilarla kendi yalnizligina tasinirsin...
Elin varmaya varmaya bosaltirsin dolaplari...
Çekmeceden çikan her giysi parçasi onunla geçirdigin
anilarin tarihiyle agirlastikça agirlasir...
karistigin yatak sen giderken utancindan bakamaz
Dogmamis bebegin yerine koyup büyüttügün cam önündeki
o küçük mor menekse yapraklarina kondurdugun veda
öpücügüyle büker boynunu...
Valizlerini kapinin önüne yigip yüzün sirilsiklam son
bir sigara için yigilirsin koltuga...
Askini kendi ellerinle bir baska aska teslim edip...
sevdani onun sevdasina ekleyip...
Ve adresi degisir evinin...
Sesinin tonu degisir, yüzünün rengi...
Yastiginin sicakligi, yedigin yemegin tadi uykularin
Ve rüyalarin her aksam açip girdigin kapidan baska bir
sevda giriyordur atik...
Her gün oturdugun koltukta o bakmaya doyamadigin
gözlerin isiginda bir baska sevda oturuyordur...
kahkahalari arasina bir baska ses karisiyordur
Senin gölgene aliskin duvarlar bile çoktan
Her gece uyudugun yastiga bir baska sevda birakiyordur
O öpmeye kiyamadigin dudaklarda bir baska sevdanin
Askinin o tek cennet bildigin uykularinda bir baska
Siz hiç o yüreginize sigdiramadiginiz askinizi bir
baska sevda için aglarken gördünüz mü?...
Kör oldu gözlerim onunla sevdasina aglamaktan...
siz hiç askinizin önünde diz çöküp "Bu kadar çok
seviyorsan birakma onu, sana kiyamam ne olur git,"
diye yalvardiniz mi?...
Onu bir baskasinin kollarinda düsünürken siz hiç
geceler boyu aklinizi kaçirmamak için kendi kendinize
bagirdiniz mi: "Unut onu, unut onu, unut onu ya da
içinizdeki o durmak bilmeyen yanginin acisini
dindirsin diye kanatincaya kadar bileklerinizi
Göz yaslari içinde yastiginiza gömülüp her Tanri'ya
siginmak istediginizde artik baska bir yürege sevdali
etmekten vazgeçtiginiz oldu mu hiç?...
Siz hiç yana yana sevdiginiz bir sevgilinin yoluna
Ne yapsaniz öfke duyamazsiniz, giderken bir kibrit
aleviyle atese verdigi ömrünün alevleri içinde eriyip
giden yüzünüze siliniz giden kokunuza, kül olan
yüreginize dönüp bir kez bile bakmayan o sevdaniza...
Anlarsiniz asktir bu, öfkeyi bir türlü yurduna kabul
Vefasiz bir unutusa kurban olsa da solup yitmeyen...
Hayattan sogutup size ölümü özleten...
Ölü bir bedende canli kalmakta direnen...
Anlarsiniz asktir bu...
Ama bazen ask gider...
Aslinda bilirsiniz nereye gittigini...
Onu çagiran o eksik yarali ve hep kanayan
Onu çagiran hani o gözlerinde görüpte en çok bu yüzden
vuruldugunuz ertelenmis çocuklugunun o mavi
Dönüp dünüp yeniden baktigi o gizemli bahçede onu
eksik severek yaralamis annesinin sesini duyar gibi
olmustur belki de...
Yanildigini anladiginda da ürkekçe o bahçenin kösesine
siginip gözyaslarina bogulmustur...
Belki onu bu yüzden affedersiniz...
Belki de baska bir sevda için karsinizda gözyaslarina
boguldugunda onunla beraber aglayip "Git ve aramaya
devam et, unut beni," dersiniz...
Çünkü bilirsiniz ki ask çocuklugun arka bahçelerinde
dalip gittiginiz ve sonra evin yolunu bir türlü
bulamadiginiz, kurallarini kimsenin bilmedigi garip
bir oyundur aslinda...
Bir gün ansizin o oyunda yanivermis hak etmediginiz
halde o bahçeden kovulmussunuzdur...
Anlayamazsiniz neden kovuldugunuzu, nerede hata
yaptiginizi, neden unutuldugunuzu...
Yilardir oynadiginiz o büyülü oyuna dalip hayati
disinizda biraktiginiz için bir gün ask gider ve siz
evin yolunu bir türlü bulamazsiniz...
O karanlik bahçe aydinlanir...
Ve anlarsiniz ki sevda denen o büyülü oyunda herkesin
kurallari bir birinden farklidir...
Siz ayni bahçede ayni oyunu oynadiginizi sanirdiniz
belki ama onun sevdasi sizinkinden farklidir...
Kendi bahçenizle onun bahçesini, kendi oyununuzla onun
oyununu, kendi kurallarinizla onun kurallarini, kendi
askinizla onun askini sinayamazsiniz...
Belki de bunu anlattiginiz için kendi bahçenizden onun
bahçesini, kendi çocuklugunuzdan onun çocuklugunu,
kendi sevdanizdan onun sevdasini seve bildiginiz için
bir gün ASK GiDER ve siz onun gerçek ask oldugunu
Belki bu yüzden bir kibrit atesiyle yakip gittigi
ömrünün alevleri arasinda sizi unutan askiniz
çocuklugun o karanlik bahçesinde annesinin yarim
biraktigi sevgiyi aramaya gittiginde ona öfke
duyamazsiniz. Ve belki de bu yüzden aslinda
yanildigini anlayip o bahçenin bir kösesinde ürkekçe
size yeniden çocuk ellerini uzattiginda ona yüreginizi
sonuna kadar açarsiniz...
Bazen de yilar...
Ya da siz gittigini sanirsiniz...
NOT:Bu şiiri ben yazmadım..Kim yazdı onu da bilemiyorum.Fakat bu güzel şiiiri sizlerle paylaşmak istedim..
Mesaj Gönderim Zamanı: 22.10-2005, 13:43 #60
Çok güzel... Ben Cezmi Ersöz'ün tarzına benzettim. Büyük ihtimalle o yazmıştır.