secce – Sayfa 32 – Bir Kız Bir Oğlan
Temmuz 4, 2014 by secce 25 yorum
Çocuklar için oyunun ne denli önemli olduğunu öğrendiğimden beri her fırsatta oyun alanı açmaya çalışıyorum bebelerime. Oyun oynamak çocukların bedensel, psikolojik, sosyal ve zihinsel gelişimi açısından çok önemliymiş. Özellikle serbest oyun şartmış. Çocuk oyunla hayatı öğrenirmiş, stres atarmış, problemlerine çözüm bulurmuş. Bu yüzden gün boyunca “Oyun oynayın ulen!” diye bağırıp duruyorum bebelere. Peki lafımı dinliyorlar mı? Hmm. Pek sayılmaz!
Doğaya Dönüş, Kafayı Yiyiş
Temmuz 1, 2014 by secce 5 yorum
Ben çok küçükken tek katlı, bahçeli bir evde otururduk. Çok hatırlayamıyorum o günleri. Tek hatırladığım bir keresinde bahçede ağabeyimle çamurdan pasta yaptığımız. Üzerine yere düşen çürük elmalardan birini koymuştuk, elmalı pasta olmuştu. Ağabeyim balık şeklinde pasta yapmıştı. Hayran kalmıştım. Sonra kurabiyeler yaptık çamurla. Pastahane açtık. Daha ben ilkokula başlamadan o evden taşındık. Babam hâlâ söylenir anneme, “Çocuklar ne güzel bahçede oynuyordu, sen zorla apartmana taşındın!” diye. Annem de hâlâ açıklama yapar, “Canı çıkan bendim tabi! Kuduruyorlardı bahçede bebelerin!” diye. “Aaah ah işte kimi bulamaz, bulan da kıymetini bilemez,” dedim durdum ben de bebelerim olalı, “Keşke bir metrekare bir bahçem olaydı. Bu bebeleri ne kadar rahat büyütürdüm.” İşin açıkçası kazın ayağı hiç de öyle değilmiş!
Temmuz 1, 2014 by secce 18 yorum
Bu Ramazan çocuğunuzu oruçla tanıştırmak isterseniz size şiddetle Nesil Çocuk yayınlarından Benim Orucum kitabını öneririm. 😉
Tonton Anneanne Tatil Köyü
Haziran 30, 2014 by secce 32 yorum
Her yıl olduğu gibi bu yıl da bebelerle tatil için Tonton Anneanne Tatil Köyünü tercih ettim.
Genel, Oradan buradan
Haziran 3, 2014 by secce 27 yorum
Hani tipler vardır ya, doktora gider, sonra da doktorun dediğine burun kıvırır, “Aman doktor ne bilecek” diye. Doktor olsam valla bu lafı edenin ağzının ortasına indirirdim. Ya da doktor ilaç verir, eve gelir içmez, “Doktor anlamadı” diye. Kıl olurum böyle insanlara. Güvenmiyorsun niye gidiyorsun? Gidiyorsun niye güvenmiyorsun? Gerçi şimdi hastaya da hak vermek lazım. Bazen hal ve hareketleriyle doktor bas bas bağırıyor “Bana güvenme” diye. Şahsen iki kere de ben böyle burun kıvırıp geldim doktora. Sonunda da iyi bir ders aldım, oturdum.
Hayatın normalleşmeye başladığının resmidir – V – Peynirli Şov
Mayıs 30, 2014 by secce 8 yorum
(Daha önceki anormal “normalleşme” hikâyeleri için bkz: 1., 2., 3., 4.)
Bir İç Anadolu insanı olarak hamur işlerine bayılırım. Kayseri’deyken hep anneanneciğim yapardı hamur işlerini. İstanbul’a gelince iş anamın başına düştü. Evlenince de başta anamdan idare ettik. Ama taşıma suyla değirmen dönmüyor tabi ki. Bir sabah kalktım, canım nasıl peynirli gözleme istiyor. (Peynirli gözleme de şöyle bir şey: hamuru açıyorsun, içine peynir, maydanos, yeşil soğan, kuru soğan, toz biber karışımı koyup sacda pişiriyorsun. Bitmiş hali aha bu: (Resmi hayal yemekler adresinden aldım.)
Mayıs 28, 2014 by secce 27 yorum
Anlatmıştım ya çocuklar doğumdan sonra hemen yoğun bakıma alındı. Sanırım ertesi gün ilk kez gördüm bebelerimi. Kızın sağından solundan hortumlar girip çıkıyordu. Alnının ortasında da çilek kadar bir kızarıklık vardı. Kafasını sabitlemek için bir şey taktıklarını, onun da kırmızı iz yaptığını düşünmüştüm. Meğer yanılmışım.
Mayıs 26, 2014 by secce 20 yorum
Bizim eve bilgisayar girdiğinde liseye gidiyordum. Eşek kadar kızdım yani. İnternetle de ilk o zaman tanıştım. Bilgisayar ve internet ağabeyimin tekelindeydi. Ondan fırsat buldukça kurulurdum başına. O zamanlar “Blood” diye iğrenç bir oyun vardı. Annemin ve babamın bütün itirazlarına rağmen ağabeyim onu oynardı. Tabi ben de. Bir gün yine onu oynuyorum. Babam gelmiş arkama. Uzun uzun oyuna bakmış. Bir ara tam ben bir adamın kafasını keserle parçalamaya çalışırken babam elini omzuma koyup “Bu iğrenç şeyi nasıl oynuyorsun?” demesiyle çığlıklar atarak yerimden fırladım. Oyuna o kadar kaptırmışım ki kendimi ne babamın girdiğini fark etmişim, ne beni izlediğini. Ne de elin ona ait olabileceğini düşünebilmişim. Yaşadığım korkuyla uzun süre kendime gelemedim. Bir daha da oynamadım zaten.