Epipopanik: Anahtar Kitaplar
Son kitabı da özenle yerleştirip sandalyenin üzerine tünedi dizlerini çenesine dayayarak. Odanın zeminini kitapla kaplamıştı uzun bir uğraşın sonunda. Odayı toplamak için bahane ararken başladığı bu işin sonunda odada adım atacak yeri kalmamıştı. Dengesini korumaya çalışarak sandalyenin altına ve odanın başka köşelerine bakındı boşta kalan yer var mı diye. Bulamayınca mutlu oldu ve manzarasını izledi. Sararmış kağıtlarla kaplı duvarlarına yapıştırılmış ya da yazılmış tonla şeyin ahengine zemini kaplayan bir sürü kapak yazısı ve resmi eklenmişti artık. Kitapların hepsi yüzlerini tavana dönmüş ve sandalyeye bakacak şekilde duruyordu. Odanın gerçek anlamda merkezindeydi. Susadığını hissetti ama dışarı nasıl çıkacağını bulamadı. Yol tıkalıydı, yolu tıkamıştı, yol bile yoktu ki artık. Odanın kapalı kapısına ve arkasında ışığın varolup olmadığına dair bilgi vermekten başka hiç bir işe yaramayan garip cama baktı. Ardında ışık yoktu. Ardında ne olduğu konusunda hiç bir fikri yoktu. Belki artık evde değildi oda. Ya artık evde değilse oda? Seslenmek istedi emin olmak için ama evde yalnız olduğunu hatırladı. Ki evde değilse kim bilir kim duyabilirdi onu. Kitapların üzerine basabilirlerdi..
Odanın kapısının eve değil başka bir yere açılabiliyor olma olasılığı doldurdu zihnini. Belki yarattığı ahenk bir değişime neden olmuştu dünyada. Yerleri kitapla kaplanan tüm odaların gittiği yere gelmişti belki. Yeri kitapla kaplı hiç bir oda duymadığını hatırladı. Korktu.
Kendine sandalyesinden kapıya doğru uzanan tek kitap kalınlığında bir hat yarattı kucağına doldurarak kitapları teker teker. Kapıyı açmadan önce kenara koydu hepsini ve ahengi bozmuş olabileceğini umarak kapıyı açtı. Yüzüne vuran kışın eve oldurduğu soğukluk muydu yoksa geldiği yerin soğuğu mu ayırt edemedi gözlerini açana dek. Gözlerini açtıktan sonrası da bu öyküye ait değildi zaten..
İmgeler: abuk, bilinç, deneme, dünya, his, kitap, öykü, öylesine, tuhaf