Şaman Öğretisi | Parapsikoloji Forum
Doğada hiçbir şey kendisi için yaşamaz..
Ağaçlar kendi meyvesini yiyemez.
Doğanın anayasasında ilk madde şudur : Her şey birbiri için yaşar.
Özü iki cümledir.
" Ben, biz olduğumuz zaman, bir oluruz."
" Ben, ben olduğum için ; sen, sensin."
Tepkiler: Syka, Elysion, Pandora ve 1 kişi daha
Biz de aslında istesek te kendimiz için yaşamıyoruz.
Egolarimiz bile, tanrının sanatının enstrümanları hükmündedir.
Egolarimiz tabiatı katletse de, benmerkezci yaşasak ta, tanrının ön görerek yarattığının dışına çıkamayacak olmamız itibari ile, aslında Onun görmeyi Murad ettiği şekilde bir diyalektik çatışmayı oynuyoruz.
Güzel konuya değinmişsin. Çokça sorguluyorum, bahsi geçen döngünün hangi noktasında olduğumu.. Ve neden orada olduğumu.
Tanrı bir enstrüman yarattı. Kendi için doğru, benim için yanlış notaya bastı görüşünden çıkamıyorum.
Şimdi, sen kimsin bree zındık diyebilirsin. Demesen de, emin ol ataların derdi
Nereden tutarsan tut, varabileceğim tek nokta kaos içinde kaos. Stagflasyon gibi.. Durgunluk içindesin ama enflasyon var !
Tepkiler: Superado, Elysion ve Dennis
Tanrıyı zihninde içinden çıkamayacağın bir şekilde tarif edip, sonra aynı zihnine hizmet eden hislerinle bu tarifi doğru çıkaracak kör duyguları çekip buluyorsun ve kısır döngün kendi kendine ispat olmuş oluyor.
Tanrıyı anlamaya çalışan kişi, tanrıdan daha akıllı olmaya çalıştığının farkında değildir.
Anlamak kuşatmak demektir çünkü. Kuşatmak ise anladığın şeyi kendi iç kümen haline getirmen demektir.
Tanrı, aklı kendisini anlayalım diye değil; ne kadar anlatsak anlayalım anlayabildigimiz kadarı ile aczimizi daha da iyi farkedelim diye yarattı. Ama biz ne yapıyoruz? Ona kafa tutuyoruz.
Kendi yarattığımız bir robota bilinç yüklüyoruz. Bilincine de sensörler koyuyoruz. Ve sensörler yardımı ile kisiselleștirilebilir ilave bilinç yüklenmesi için ona müsaade ediyoruz. Simdi bu robot kendini sorgular mi?
Hayır. Ama biz kendimizi o robotun içine yansıtmayı başarırsak, robot bizim çabamız ile, ama kendi sensörleri üzerinden bir olaganustuluk deneyimler.
İşin sırrı biz o olağanüstülüğün kendisizirdir. Robot kendi başına bir bahanedir.
Iste insan da böyle. Allahın kendisini içinde taşıyan insan zaten başka bakar. Başka görür. Başka hisseder. Başka yere hazırlık yapar.
Asla katılmıyorum. Anlamak değil her şeyden önce maksadını bilmek istiyorum.
Eski zamanlarda ressamın biri güzel bir tablo yapmış. Tablonun sağ orta köşesinde kapıyı çalan orta yaşlarda bir adam ve etrafında türlü hayvanların olduğu bahçe. Yıllar geçmiş.. Bir gün, tabloya bakan sanatsever x şahıs kapıda, kapı kolu olmadığını fark etmiş. Düşmüş tablonun peşine. Gün gelmiş ressamı bulmuş. Ona tabloda neden kapı kolu olmadığını sormak yerine, kapıya kol koymayı unutmuşsunuz diye çıkışmış. Ressam da bu cümleye karşılık : O kapı değil, kalbim. Ve sadece içeriden açılıyor demiş.
Şimdi sen o kapıya askerlerini de yığsan kuşatman imkansız. İmkanın varken kapıyı açtırmadığın için 1-0 yenik başlamışsın. Ağzınla kuş tut, pencereye bile yaklaşamazsın.
Tanrı, aklı kendisini anlayalım diye değil; anlayabildigimiz kadarı ile aczimizi daha da iyi farkedelim diye yarattı. Ama biz ne yapıyoruz? Ona kafa tutuyoruz
Bu kadar küçük hesaplar insana yakışır, O'na değil
İnsan, Allah ile kıyaslandığında evet acizdir. İnsan, kendi içinde de acizdir. " Ben Hakk'ım " veya " Ben yaşadığım sürece Allah var. " diyen adamı linç etme propagandaları ile diğerlerinin gözünü boyarlar. Korkan kafa tutar Dennis. Kaybedeceğini bildiğinden sesi gür çıkar. Kendini haklı çıkarmak için.
Benim derdim çok başka..