Beşinci ayını bitirdi de altıncı ayından gün hatta hafta aldı bebemiz. Göz açıp kapayıncaya kadar bir yaşına basacak bu da!
Bebemize bir haller oldu bu sıralar, her gün neredeyse aynı saatte kaka yapan bebe bu kakaları iki güne ve hatta üç güne çekmeye başladı. Bugün dördüncü gün ve hala yapmadı ve ben bütün gün dışarıda olacağım. Bu ne demek biliyor musunuz? Yanımda normaldekinden iki tane daha fazla kıyafet seti, fazladan ıslak mendil ve hatta aşırı kaka durumunda yıkayıp kurulamak için müslin bezle gezmek demek. Çünkü baylar bayanlar üç gündür kaka yapmayan bebenin kakasını tutabilen bez henüz icat edilmedi, ve bence pratikte mümkün değil!
Derya sanırım dönüyor. Yani ben tuvaletteyken dönmüş, ancak ben kabul etmek istemiyorum. Zaten sayılmaz. Anne görmediyse sayılmaz, öyle değil mi? Bana öyle dedilerdi.
Doktor kontrolünde her şey yolunda gitti. Rota aşısının ikincisini oldu, kilosu maaşallah aynı yaştaki pehlivanlara taş çıkarır nitelikte (babam boşuna peelivanım demiyor buna). Diş henüz ortada yok ancak yerleri belli ve elleri sürekli ağızda. Her an her şey olabilir.
Ve arkadaşımız destekle oturuyor artık. Zaten kucağımda olduğu her an kalkıp oturmaya çalışıyor sürekli, doktor da artık destekle oturmaya hazır olduğunu söyledi. Oy nasıl şirin.
Ve ah nasıl seviyorum! Yani o kadar seviyorum ki, bu kadar olur. Deniz’in bu yaşlarında henüz blog yazmıyordum, Derin’i ise ‘Aşk, yeniden‘ diye anlatmıştım seneler önce (ve Derya için de ‘Aşk yine, yeniden‘ demişim aylar önce) çünkü öyle… Bir saat görmesem özlüyorum, gündüz uykusunu uzun uyusa özlüyorum.
Gece uykusunu uzun uyusa özlemiyorum çünkü uyumuyor. Bu ara ne derdi varsa (bence diş) geceleri saat başı kalkıyor. Hatta dün gece yarım saatte bire çekti, çüşünüz dedim. ‘Yok artık, şaka yapıyor olmalısın’ sözleri çıktı ağzımdan. O da ciddiye almış olacak, emziğini alıp geri uyudu.
Deniz parmakçıydı, Derin emzikçiydi, Derya kararsız. Parmağını desen almıyor, emziğini desen seni kırmamak için alıyor falan, böyle bir arafta olmalar, bir tavırlar. Hayır bi karar verin de ona göre ilerleyelim kardeşim, n’apacağımızı şaşırdık biz de… Neyse, paşa gönlü bilir.
Yatağında uyuma çalışmalarımız meyve vermeye başladı, artık uykularının çoğuna yatağında pışpışlanarak dalıyor. Bu ne demek biliyor musunuz? Çok şey demek. Sırt ağrılarım azalmaya başlayabilir demek, ki geçtiğimiz haftadan bu yana hafiflemişti çünkü geceleri daha iyi uyuyor ve daha az (yatarak) emziriyordum (yatarak emzirdiğimde kolumu başımın altına yastık yapıyorum, öyle uzun süre kalıp hatta uyuyunca sanırım, sırtım iyice tutuluyor). Bir de iki gündür bilgisayar başında fazlaca vakit geçirdim, yine arttı ağrılarım. Bir de fizik tedaviye gidemedim bu hafta… Üst üste geldi her şey.
Öte yandan, bu ağrıların biraz daha derinine inmeye karar verdim. Bir kere, çok uzun zamandır gitmediğim terapistimden randevu aldım çünkü bu annenin birilerine içini boşaltmaya ihtiyacı var. Bu bir. İkincisi, geçen aylarda elime geçen ve o zaman hiç ilgimi çekmeyen Bedenin Şifa Kapıları diye bir kitabı okumaya başladım ve çok iyi geldi (diyorum size her kitabın bir zamanı var diye). Diyor ki özetle: hastalığın sebebi de, tedavisi de sizde… Daha başka bir sürü şey de diyor, bitsin yazacağım ayrıntılı…
Henüz fizik tedavim bitmedi ama ben derdimin dermanını buldum: Yüzmek! Acayip derecede yüzmek istiyor canım, böyle kulaç ata ata yüzesim var. Bence vücudum neye ihtiyacı olduğunu biliyor ve beni ona yönlendirmeye çalışıyor. Dinleyeceğim onu…
Biraz fizik tedavi, biraz psikoterapi derken, 9 aylık (aslında 8) gebelik ve 5 aylık uzatmalı lohusalık sürecinden sonra yavaş yavaş hasar kontrolü yapmaya başlıyorum. Eh artık zamanıdır. Bir de kilo vermeye başlamak istersem tam olacak. Onun da zamanı gelecek elbet… Hele bir şu uykusuzluğu atlatalım da…
Biliyorum geçecek bu günler. Biliyorum bir sebebi var. Ya dişleri, ya kakası, ya dönmeye hazırlanması. Var bir bildiği… Ve elbette antrenmanlıyım. Tabii ki hazırlıklıyım. İlk seferinde yaşadığım şoku yaşamıyorum. Ama uykusuzluğa fiziksel olarak katlanmak zor.
Hem de çok zor. Anneliğimde yaşadığım en zor şeylerden biri (ama en zoru değil, kesin. Sadece yaşarken öyle geliyor.) Zor, çünkü yalnızsın. Gece, sen ve bebek. Gece, melek ve bizim çocuklar. Başka kimse yok. Herkes uyuyor, sen uyuyamıyorsun. Uyuyup tekrar uyanıyorsun. Bazı geceler kaç kere kalktığını hatırlamıyorsun. ‘Gece nasıl geçti?’ diye soranlara ‘Bilmiyorum’ diyorsun, çünkü gerçekten bilmiyorsun.
Geceler zor. Geceler, katran karası geceler. O halde bu haftaki programımızı Kayahan’la kapatalım…
Altıncı ay Beşinci ay Blogcu Anne Günlüğü Emzik Parmak Emme Uyku Uyku eğitimi Uykusuzluk	2016-05-26
EtiketlerAltıncı ay, Beşinci ay, Blogcu Anne Günlüğü, Emzik, Parmak Emme, Uyku, Uyku eğitimi, Uykusuzluk
Önceki: Lohusa Cinleri
Sonraki: Gizem Ve Alp’in Hikayesi
Ahh blogcuannem, allah yardimcin olsun. Gececek mutlaka ama dileyelim de en hafif hasarla geçsin. Keşke mümkün olsa da gelsem yardima, en azindan bir gece uykun bolunmeden uyusan, biberon versem destek olabilsem. Nasil iyi bilirim lohusanin, taze bebek annesinin yardima ihtiyaci olduğunu. Bilinmez mi hiç?
26 Mayıs 2016, 08:43
Günaydılar insanlar bilmem kaçıncı uykularını uyurken rüya alemlerinde cirit atarken efendim biz bu sabah blogcuanne ne yazmış diye bakan annelere slm olsun
1 yaşındaki bebe dişi kuşu bilmem nesi bitmedi. Şikayet değilde anam yoruluyoz yaaaa !
26 Mayıs 2016, 08:46
2.bebeğime hamile olduğumu yeni öğrendiğim bugünlerde üstelik sürpriz bir gebelik yaşarken çok korkuyorum çok.
Hele sizi böyle görünce Elif hanım ahh diyorum 8 ay sonra başlayacak uykusuz geceler.
İlk hamileliliğimde o 9 ay bana bitmek bilmeyen bir zaman gelmişti.
Şimdi ise allahım çok az var bu son rahat günlerim diyorum.
allah annelerin yardımcısı olsun.
şimdiden dua ediyorum allahım uyusun,yesin, uslu dursun tabi önce sağlıklı olsun. AMİN.
sevgili güz inanın sizinle tamamen aynı şeyleri yaşadım . kızıma hamile oldugumu ögrendigim ilk andan itibaren hep uykusuz geceleri düşündüm çünkü oglumda cok zorlanmıştım.. hatta dogum iznine cıkarken herkese lütfen dua edin geceleri uyuyan bir bebek olsun demiştim şimdi 1 yaşına geldi kızım tabi ki her şey yine zor ama ilk cocuk kadar tecrübesiz olmuyorsunuz başınıza ne geleceğini bildiginiz için
Merhaba kizim 16 kasim digumlu.yani derya da 1 ay buyuk.hala ek gidaya gecmedik bizde.kaka olayi hergun yapmamasi normal.onemli olan kac gunde yapmadigi degil kakanin kivami.civik ve hardal rengi ise hersey yolunda demek.yesil ise cok besleniyor demek.ki cok beslemek gazdan beter sanci yaptigindan uyumayabilir.disarida kaka yaparsa diye endisenizi yazmissiniz.mesela ben de cok sık disariya cikarim ama kizim disarida kakasini yapmaz.eve gelince yapar.ilk zamanlar (gunde 7-8 kere yaptigi zamanlar) haric disarida kaka temizledigimi bilmem.genelde bebekler disarida kaka yapmiyorlar. siz de bi takip edin bakalim derya yi :)) gece uykusunda normalde 2 veya 3 defa kalkan kizim bu aralar saat basi kalkiyor bende anlamadim.dişler asla rahatsizlik vermez.bunu bi cok dis dr.bilir ve soyler.biz 4 aydan beri dönuyoruz.son 3 haftadir da komando gibi surunerek gidiyor heryere.saglikla buyusun derya cik..
hassas bakım isteyen bebenin annesi
aynısı ya aynısı diyorum okudukça benim bebemdeki durumlarda böyleydi her şey iyi hoş da uykusuzluk çok zor. Allah kolaylık versin inşaallah benim bebem gibi devam etmez uykuları düzene girer. bu arada bebem 9 ay 1 haftalık hala geceleri saatbaşı kalkar saymıyorum kaç kere kalktığımı :/
İkizlerimle ilk 6ay… asla bir daha eski halime donemiycem korkusu.Hele o resim,öylesine tanıdık ki…
Umarım ağrıların hızla geçsin,ve sen de mutlu huzurlu ol 🙂
Duru ile Derya arasında on bes gün var hamileliğimde tanıştım aslında sizinle . Bugün yazınızı eşime ve ablama gönderdim ahh ne kadar da tanıdık resmen içimi okumuş diye . Arkadaslarım uyurken özlüyorum dediklerinde yook artık kafayı yemişler diye düsünen ben şimdilerde uyuduğunda videolarını izliyorum . Panikle öfkelendiğim anlara üzülüyor her anın tadını cıkarmak ıstıyorum . İyi ki varsın
26 Mayıs 2016, 10:36
Slm guzel yurekli anneler.bebim kizimd iki aylik olmak uzere idrar yolu enfeksiyonu geciriyor bu kadar uzerine dustugum halde hayret ediyorim. Hergin igne vuruluyor antibiyotik.insallah duzelecek bu da gececek ama hic durmuyor surekli birilerinin kucaginda bi yeri mi agriyor bi skntisi mo var bilemiyorm.karni da tok.tabi sutum yetmedigi icin m da veriyoruz bu ayri bi konugazi da yok altida kuru ma huysuz agliyor uymuyor insallah bunlarda geçecek 🙁
Elif Hanım, yine ne güzel ne tatlı yazmışsınız. Bence anneler her yeni bebekte onunla birlikte büyüyen çocuklarının özlediği bebekliklerini de tekrar seviyor, ondan böyle tatlı geliyor bu 3. bebe size. Deliksiz uykular diliyorum tez zamanda.
ay elif iyi ki son fotoyu eklemişsin. bu aralar yeni doğum yapmış anne fotolarına baktıkça bunalıma giriyodum “bunlar çok süslü, bakımlı, güzelce giyinmişler, benim saçım başım üstüm karman çormandı” diye dertleniyordum resmen ve senin foto ohh dedirtti bana! (hala on numero güzel görünüyorsun o ayrı 😉 )
alın benden de o kadar! 5 aylık bebem var, 9 aylık göbeğim hala yerinde mübarek, geçen gün 3 aylık bebeği olan bir fitötesi kadın ile tanıştım, ben nerede yannlış yaptımm derken bu post ilaç gibi geldi.. yalnız değiliz!! =)
26 Mayıs 2016, 13:44
Her yoruma katılıyorum ve ilave etmek istiyorum. İkinci doğumu sonrasında 15.gününde majör depresyona yakalanmış bir anne olarak , yaşadığınız tüm zorlukları tüm vücüdum her an, her saniye parmak uçlarıma kadar cayır cayır cehennem azabında yanarak , tüm benliğimi, beynimi kaybederek ve emzirme sırasında kalbimden içeri bıçaklar saplanarak yaşadım. Ne ilaç ne doktor fayda eder. Tek çare zamandır, sabırdır,beklersiniz ve çekersiniz. Bir yıl iki yıl hayat size ne biçtiyse. Hayatın çok güzel olduğunu, çocuklarınızı ne kadar sevdiğinizi bildiğinizi hatırlarsınız.
Son sözüm; hepsi geçiyor, hiçbir insan, hiçbir olay, hiçbir duygu , hiçbir uykusuzluk, hiçbirşey kalıcı değil . Nihayetinde bunlar sizi siz yapıyor , alınyazınız oluyor ve eskisinden çok daha güçlü olarak yeniden doğuyorsunuz.
Derya’yı gördüğümde uyuyup duran bir yumrucuktu. Hangi ara büyüyor bu bebiler? Oyyy ne tontik olmuş, tam mıncırmalık. O yanaklarında hastasıyım 🙂
Hepsi geçecek. Sonra bu şimdiki zorlukları hatırlamayacaksın bile. O zaman; ne iyi ki, üç tane aslan parçasının annesiyim diyeceksin. 🙂
Ayşe Pelin Kurtoğlu
26 Mayıs 2016, 16:09
Hamileliğin son dönemlerinde buldum sizi doğumları da peş peşe yaptık şimdi arada girip okuyorum bloğunuzu. Ne zaman girsem dertler olaylar aynı ama öyle böyle değil tamamen aynı. Sizi görünce hayat benim için daha normalleşiyor. Diyorum evet demekki herkeste aynı dert var ve çözümü zaman yani geçecek. Hepimize kolay gelsin şu terapi işini bi de ben düşüneyim iyisi mi. Mucuk
26 Mayıs 2016, 17:23
Kimseye akıl vermek hoşuma gitmez ancak başka bir uykusuz anneden bir fikir diye düşünün
Kızım 5 aylık ve kaka yapması haftada bire düşüp her gece saat başı kalkınca 1 ay kadar dayanıp yarım saate düştüğü bir gecenin sabahı mama aldım
Ve gece içilen mama sonucu 9-2 kesintisiz uyku
Sanırım ben süt yetmez olmuştu bizim tosuna,çabucak ek gıdaya geçtim ki mama işini bırakalım diye
Aklımız da olsun
Fizik tedavi, su-bu iyi ama kesin cozum: Iyi bir masajci bul! Sirtin sana tesekkur edecek, sen de masaja. Turkiye’de adi nedir, nasil iyi birini bulursun bilmem ama derdinin dermani “deep tissue massage”.
28 Mayıs 2016, 23:41
Bir süredir özlediğim yazılarınızı göremiyordum ama bebek doğduğundan beri sanki geri döndünüz. Eski gülerek hatta fazlaca gülerek okuduğum bugün yazmis mi diye bekledigim yazılarınız geri geldi. Bebeğinize de güzel bir ömür dilerim çok şeker maşallah insanın sıkası geliyor 🙂 tatlım benim.