(11 Aralık) Aydınlık sabahları yitirdik mi? - Doğrusöz Gazetesi
Selahattin Demirel 11.12.2019 09:28:45
Aydınlık sabahları yitirdik mi?
Aslında neyi bahsedeceğimin kararını vermeden yazıyorum. Şaşırma kıymetli okur, hesapçı olmadığımı biliyorsun. Hesap uzmanlarının bile yapmadığı hesaplara göre yaşayanlarla da o sebeple pek uyuşamıyorum! Konum bu değil diyeceğim ama konumun ne olduğu da henüz belli değil, iyi mi?
Bir şiirden medet umarak başladığımı itiraf etmeliyim. Şükrü Erbaş üstadın “Ömür Hanımla Güz Konuşmaları” şiiri, dünya hâlini de hatırlattığı için iyi bir ilham kaynağı olabilir diye düşündüm.
“…Ve güz geldi Ömür hanım. Dünya aydınlık sabahlarını yitiriyor usul usul…”
Kışın resmiyet kazanmasına az bir zaman kala o aydınlık sabahların ancak umutlu ve gayretli insanların yüzü suyu hürmetine yaşanabileceğini de kabul etmeye başladık galiba!
Hastanelerden, gasilhanelerden, mezbahanelerden ve başka başka hanelerden bahsetmeden sıcak bir çay umuduyla uçuk fiyatları olmayan pastanelerden, hâlen yar sızılı mektup taşıyan postanelerden ve içinde birbirlerine sevgili-saygılı insanların bulunduğu ailelerin hanelerinden dem vurabilmek artık gittikçe zorlaşıyor, farkındayım.
Haber ajansları, katillerin nasıl katil olduğunu haberleştirirken aslında her insanın yanlış yetişen-yetiştirilen bir başka insan tarafından nasıl kolaylıkla “düşman” olarak görülebileceğini vurguluyordu.
Herkes, yanlış yetişen bir kişinin insafına bırakılmıştı. Toplumun zıvanadan çıkması mıydı bu, yoksa kurumların doğru çalışmayışı mı? Sorgulayana pek de iyi gözle bakılmıyordu! Ama yine de bir cinayet başka hesapları da içinde barındırabilir ve manyağın biri bu işin tetikçiliğini yapabilirdi! Sonra sosyologlar ve psikologlar, bitmeyen sorularıyla baş başa kalırdı!
Şükrü Erbaş’ın, Ömür Hanım’a “Yaşamak bir can sıkıntısı mıdır?” diye sorması boşuna değildi!
İşte, yaşamayı can sıkıntısından kurtarmaya çalışan insan da hiç değilse eski fotoğraflara sığınıyordu. Mesela üniversite yahut lise yıllarına ait bir fotoğrafa… Bunlar da yoksa bir düğün fotoğrafına ama illaki eski bir zamana sığınarak arıyordu mutluluğu. Çünkü artık yaşamayı can sıkıntısı hâline getirmişti insan!
Üstat haklı! Dünya aydınlık sabahlarını yitirirken ülkemiz kötü bir konuda diğer ülkeleri geride bırakmasını da biliyordu! Nasıl mı? Mesela yıllardan beri uygulanan kış saati uygulamasını terk ettiğimizden, güneşin neredeyse 8’de doğması nedeniyle özellikle batıdaki büyük şehirlerde yaşayan insanlarımız karanlıklar içinde işine ve okuluna gidiyordu.
Acaba Şükrü Erbaş üstat, geleceği görmüş gibi ülkesinin sabahlarına da atıfta mı bulunuyordu?
“KADINLAR YÜRÜYOR DAĞLARA DOĞRU”
İşgalleri protesto amaçlı 10 Aralık 1919’da Kastamonu’da yapılan ilk Türk kadın mitinginin 100. yılı dün yâd edildi. Türlü konuşmalar, seminerler ve etkinlikler düzenlendi.
10 Aralık’taki mitinge kimler katıldı ve konuştu? Çekilen protesto telgraflarının kimlere gönderildiği ve mitinge neden olan işgallerden de bu vesileyle bahsedilmiştir umarım!
Ülkemizde ne zaman bir “kadın” konusu açılsa konuşanların hemen hepsinin erkek oluşuna dikkat etmişsinizdir. Kadına her konuda misyon yükleyen erkek kafası bu konudan da geri durmuyor, nutuk çekmeye devam ediyor.
Valeria Solanas’ın Erkekleri Doğrama Cemiyeti Manifestosu’ndan bahsetmeyeceğim merak etmeyin ama emperyalizme karşı dövüştüğümüz o yıllarda şehrimizdeki önemli bir mitingi yâd ederken bunu bürokratik hantallıktan uzak yapabilmeliyiz artık değil mi, diye de sormadan edemeyeceğim!
Ve kadınlar… 10 Aralık 1919’daki miting hakkında mutlaka kıymetli konuşmalar yapan kadınlar olmuştur. Bu vesileyle işi sadece basit bir anmayla geçiştirmeyip şehrimiz ve ülkemizdeki cefakâr kadınların hikâyelerini de önemseyelim! Onların kayıt dışı çalışmalarını, emeklerine olan sömürüyü de görmezden gelmeyelim, değiştirelim!
Madem kadınlar dedik, sözü Didem Madak’ın şiiriyle bağlayalım:
“Başörtülü bir anne olarak bekliyorum,
Mahalle kavgalarına karışmadan.
Kocaman bir kabakla boğuşuyorum bazen,
Günler Külkedisi, akşamları kömür yakıyoruz
Delirdiğim altyazı şimdi aynalarda
Vazgeçtim sonunda hep tura gelen uğur paramdan
Yazık, hiçbir şair bir çiğ tanesi kadar bile sızamadı kâğıda
Kayıp şiirlerim gül resimleridir şimdi
Yazık, bir son mektup bile bırakmadan gitti
Zeyniler Köyü’nde Çalıkuşu şimdi zaman.”