TotalBall: Kasım 2008
Hayranı olduğumu söyleyebilirim bu adamın. Koza, Kasaba, Mayıs Sıkıntısı, Uzak, İklimler, ve en son Üç Maymun tüm filmleri Nuri Bilge Ceylan'ın. Koza hariç hepsini izledim ve Kasaba hariç hepsini sevdim. Zira Kasaba ilk uzun metraj filmi ve dublaj kullanılmış, bu da filmlerindeki en sevdiğim yönlerden biri olan doğallığı bozmuş. Mayıs Sıkıntısı ile Uzak öncesinde adeta "geliyorum" demiş Nuri Bilge Ceylan. Uzak da başlı başına bir efsane zaten gözümde. İklimler'i nedense çok da sevemedim, ama o da tüm filmlerinde olduğu gibi duru anlatımı sayesinde izlemeye değer zaten. Üç Maymun ise en olgun filmi olmuş bana göre Nuri Bilge Ceylan'ın. Filmlerinde uzun, kesintisiz ve yakın plan çekimler yapması çoğu kişiye sıkıcı ve abartı gelir Ceylan'ın. Bence bu, izleyiciyi durumun (veya olayın) daha da içlerine çekerek yaşanabilirliği artırıyor. Doğa manzarası çekimleri ise başka bir harika, hepsi ayrı birer fotoğraf karesi sanki. Ve gökyüzü... Afişlerden de görülüyor zaten, gökyüzünün dramatik ve melankolik hali direk film karakterlerinin ruh hallerini yansıtıyor. İzleyen zaten bilir, gerçekten farklı bir yönetmen Nuri Bilge Ceylan... Cannes'da artık düzenli olarak almaya başladığı ödüller de bunu doğrular nitelikte. Gelin görün ki memlekette hangi filmi vizyona girse Maskeli Beşler tarzı dandik ve bayat yapımların yarısı kadar ilgi çekemiyor. Belki megalomanlık olacak, kimse de Ceylan'ı sevmek zorunda değil ama, "anlayana..." demeden de geçemiyor insan."Anlayanlar" için resmi sitesi http://www.nuribilgeceylan.com/ Bu arada Koza'yı da bir bulabilsem de izlesem artık!..
Önce Şampiyonlar Ligi'nde Juventus, ardından ligde Valladolid mağlubiyetlerinden sonra Schuster'in suyu iyice ısındı. Arada Kral Kupası'ndan elenmelerini de saymak gerek tabi. Medyanın adayları da şimdiden belli; Benitez'den Ramos'a, Mancini'den Rijkaard'a bile uzanan bir liste.İstenmeyen ve beklenmeyen sonuçlar alındığı takdirde Fotomaç'ın (Fanatik de olabilir, hiç fark etmez) senaryo manşetlerini görür gibiyim:Schuster Aslan Oluyor... Üst üste kaybedilen puanların ardından başkan Adnan Polat, Skibbe ile ipleri koparma kararı aldı. Takımdaki Alman ekolünü bozmak istemeyen Polat'ın, Real Madrid'in eski teknik direktörü Bernd Schuster ile el sıkıştığı öğrenildi. Gönderen:
Bu sezon çıktıkları ilk 4 maçı izleyen hemen herkes La Liga'ya yakışmadıkları ve bu sezon geldikleri yere geri dönecekleri konusunda hemfikirdi. Bu zaman zarfında kalelerinde tam 19 gol gördüler (ki oynadıkları takımlardan ikisi Real Madrid ve Barcelona'ydı) ama her maç illaki attılar da. 5. hafta Villareal karşısında tek kale oynadılar ama işte top yuvarlak; bu sefer gol atamadılar ve tek golle yenildiler. Ardından kaderlerini tersine döndürdüler zaten. 6 maçta 5 galibiyet aldılar ve bunlar arasında Mallorca, Deportivo ve dünkü Valencia deplasmanları gibi zorlu zaferler de var. An itibariyle 11 maçta 15 puan toplamış durumdalar ve 9.luğa kadar yükseldiler. Bu konsantrasyonu sürdürdükleri takdirde de ligde tutunacakları aşikar.
7 Fark: Drogba & Emre
Biri kafasına bozuk para atıldığı anda delirdi. Diğeri, meçhul bir gazeteci kafasını bozduğu (!) için delirdi. Gerçi ikincisi hiç akıllanmadı ki...Son 5 sezona bakıldığında Drogba her sezon ortalama 40 ve üstünde maça çıkarken, bu rakam Emre için sadece 25!İkisi de süper egoya sahip teknik direktörler tarafından yetiştirilip parlatıldılar. Yalnız Mourinho Drogba'yı Fransa'dan çıkarıp bir dünya yıldızı yaparken, Fatih Terim Emre'yi korumak adına şımarttıkça şımarttı.Emre kariyeri için çok kritik bir basamağı atlaması gereken dönemde Inter, futbolunun olgunluk çağına adım attığı dönemde de Newcastle (ve Fenerbahçe) gibi malum dönemlerde yokuş aşağı giden takımlara imza atarak stratejik hatalar yaptı. Drogba ise gelişme potansiyelini ivmeli yükseliş gösteren Chelsea'de değerlendirerek en verimli yıllarını yaşadı.İkisi de milli takımlarında kaptan ama Drogba takımda sözü dinlenen bir adamken, Emre'nin kaptanlığı sözde ağalıktan ileri gidemiyor.Drogba ırkçılığa savaş açmış haldeyken, Emre'nin ırkçılık suçu yüzünden cezanın kapısından dönmüşlüğü var!Drogba ilk profesyonel maçına 20 yaşında çıktı, Guingamp ile birinci lige çıktığında 24 yaşındaydı, en parlak sezonunu da 29 yaşında geçirdi. Emre ise sadece 16 yaşındayken profesyonel bir maça çıktı ve sürekli birinci liglerde mücadele etti. Ancak 28 yaşındaki futbolcu, kariyerinin zirvesinden yokuş aşağı inmeye başlamışken 'yine' sadece 22 yaşındaydı!
Genç (!) Milan
Hazır önceki postta Milan'a değinmişken devam edelim. İlk 11'inin yaş ortalaması çoğu zaman 30'un üzerinde olan gayet yaşlı bir ekip Milan. Geçen sezon bazı Şampiyonlar Ligi maçlarına 33 yaş ortalamasıyla çıktıkları olmuştu. Hatta 2007'de Şampiyonlar Ligi'ni kazanırken de durum pek farklı değildi. Wigan karşısına 19'luk ortalamayla çıkan Arsenal'le yan yana gelince mahallenin abileriyle yeni nesil veletlerini görür gibi oluyor insan!..Peki bu kadar yaşlı bir takım nasıl hala başarılı olabiliyor? İşin sırrı, 2002 yılında 30 milyon Euro harcanarak ve yüksek teknoloji kullanılarak kurulan Milan Lab'ta aslında. Bu sene Microsoft'un da katkısıyla iyice gelişen Milan Lab öyle bir yer ki, futbolcunun sakatlanma ihtimalini sadece zıplamasına bakarak %70 doğruluk payıyla tutturabiliyorlar! Bunun gibi bir sürü erken tanı yöntemleri sayesinde de ilaçla tedavi oranını tam %92 azalttılar.Milan Lab'ın başında Belçikalı Jean Pierre Meersseman bulunuyor ve yapılan transferlerde başkandan önce son onayı veren imzayı atan bir güce sahip Milan'da. Meersseman'a göre kaptan Maldini, 40 yaşında olmasına rağmen takımda mükemmele en yakın oyuncu durumunda. Belçikalının diğer bir favori adamı da Cafu. Herkesin "yok artık" dediği bir yaştayken pilinin bitmesine daha zamanın olduğu, Lab'daki sistem sayesinde anlaşıldıktan sonra transfer edildi Brezilyalı. Seedorf mu? Meersseman'a göre Hollandalının bazı vücut kasları olması gereken maksimum seviyede ve bu yüzden tesislerde kas geliştirici çalışma yapması yasak!İşte bu mükemmel bilimsel proje sayesinde Milanlı bir futbolcuya yaşlı demek için 2 defa düşünmek gerekiyor. Çünkü genelde bir futbolcunun en verimli dönemi 26-31 yaşları arasındayken, bu limit Milanlı oyuncular için birkaç yaş daha genişleyebiliyor! Maldini, Seedorf, Inzaghi, Cafu gibilerini sadece izlemek bile bunu anlamaya yetiyor zaten.
"Milan'da oynaması çok zor, ama antrenman sistemi sayesinde burada kendini geliştirebilir" demiş Seedorf yeni tranfer David Beckham için! Sezon başında da Ronaldinho'ya 10 numaralı formayı "o daha yeni" demeye getirerek kaptırmamıştı. Hollandalıların açıksözlülüklerine hayranım, düşüncelerini uzun süre içlerinde tutmayıp salıveriyorlar, ki gayet güzel bir alışkanlık. 90'larda Van Gaal yönetimindeki efsane Ajax kadrosunun başarısında da, futbolcunun görüşlerine verilen yüksek değer önemli yer tutuyordu, keza kadrodaki tüm oyuncular 'hocayla' bir araya gelip taktik tartışabilirdi. Yani teknik direktör sadece ders vermez, verirken almasını da bilirdi. Tabi bu durum memlekette ne kadar mümkün o da ayrı bir tartışma konusu!
Bugün piyasaya çıkacak. Rapidshare'in karşısına geçmiş download edebilmeyi bekliyorum! Uykusuz gecelerin başlangıcı demek oluyor aynı zamanda...
Ekonomik kriz yavaş yavaş futbolu da vurmaya başladı. Önce Sergio Ramos, yakın zamanda batan Lehman Brothers'taki 3 milyon Euro'cuğunu kaybetti. Zaten bir futbolcu her maç kasap gibi olmaya başlamışsa ya bir yerde para kaybetmiştir, ya da ortada kız mevzusu vardır! Ramos'un haberi soğumadan bu sefer Chelsea CEO'su Peter Kenyon, krizin transfer politikalarını pek etkilemeyeceğini söyleyerek biraz kıvırsa da, artık genç oyunculara daha fazla önem vereceklerini belirterek krizin yıldız transfer açısından çok da kolay geçmeyeceğini bir anlamda kabul etmiş oldu. Son olarak da birçok Premier Lig kulübünün satın alınmasında öncü rol üstlenen bankacı Keith Harris, Liverpool'un Ocak ayında ödenmesi gereken yaklaşık 350 milyon Euro'luk borcunu ödeyememesinden korktuğunu belirtti. Bakalım şimdiye kadar yüksek kâr peşinde koşup bakkaldan ekmek alır gibi kulüp satın alan sevgili şeyhlerimiz ve oligarklarımız, bu krizin yönetiminden ne gibi bir sonuçla çıkacaklar...
Sevdiğim ve saygı görmeyi sonuna kadar hakettiğine inandığım bir adam Arsene Wenger. Belki de FM'de her zaman genç yetenek keşfedip takıma kazandırma alışkanlığımız ortak olduğundandır, bilemeyeceğim! Fransız, Ada'da uyguladığı radikal antrenman sistemi ve göze hoş gelen hücuma yönelik futboluyla her zaman göze batmayı başardı. Arsenal'in başındaki 13. sezonunu yaşıyor ve bu süre boyunca yetiştirdiği futbolculardan ciddi anlamda fark yaratabilen bir sürü örnek sayabiliriz: Adebayor, Fabregas, Henry, Vieira vs... Son yıllarda kadroyu genç tutma işini bayağı abarttı Wenger. Kötü de yapmıyor hani... Geçen sene sadece Carling Cup ve FA Cup maçlarında izleyebildiğimiz gençlerden çoğu bu sezon ilk 11'de. Dün akşam Wigan ile oynanan Carling Cup maçına da 19, yazıyla on dokuz, yaş ortalamalı bir takım çıkarttı Wenger ve maçı 3-0 kazanmasını da bildi.İşte Wenger'in yeni nesil bebekleri;Arsenal (4-4-2):Lukasz Fabianski; Gavin Hoyte, Kieran Gibbs, Johan Djourou, Alexandre Song; Perez Fran Merida, Jack Wilshere (Amaury Bischoff, 76), Mark Randall, Aaron Ramsey; Jay Simpson (Henri Lansbury, 76), Carlos Alberto Vela (Rui Fonte, 84)
"Bu sefer olur heralde" diyordu çoğu Galatasaraylı ama Kadıköy'de sonuç yine hüsran. "Bu kadro FM'de benim olsa neler yapmazdım" hayıflanmalarını duyar gibiyim! Fener'de Alex'in yokluğu 2 maçtır takımı daha derli toplu oynamaya zorluyor, tabi iş salt Alex'in yokluğunda değil. İlginç, şu güne kadar Aragones ileride Alex-Semih-Güiza üçlüsünden birinin orta sahaya fazla yük bindirdiğini görmemek için sanki kendini zorladı! Yalnız Alex iyileşince sistem ne olacak merak içindeyim...
"Soğuk, kendini beğenmiş, ruhsuz" diye diye zaten fazla durması zor görünen bir golcüyü geri yollayıverdik Kapıkıle'nin ötesine. Adam 11 yıl önce Wenger'in gözbebeği olmuş, rekor ücretle erken yaşta Madrid yolunu tutmuş, Liverpool ve PSG gibi köklü takımlarda belli bir çizginin üstünde oynamış. İstikrarsızlık bahane... İyi idare edilen, daha da önemlisi formda bir takımda olduğu zaman yeteneklerini mükemmel sergileyen bir adam Anelka. Şu ana kadar çıktığı 12 lig maçında 11 kez ilk 11 oynadı ve 10 golle krallık yarışında lider. 8 takım değiştirip halen 29 yaşında olduğunu duyunca oha demek geliyor insanın içinden...
Kaleden Gol Yok!
Hazıra konmayı pek seven bir milletin mensuplarıyız. Malum, "en kestirme yoldan nasıl köşeyi dönerim" mantığını geçtik, üniversitelerde bile "sever miyim sevmez miyim" diye düşünmeden "nasıl zengin olurum" odaklı düşünce hakim... Hadi bir örnek daha; Almanların yetiştirip pişirdiği yetenekli Türk gençlerine futbol dünyamızın harcadığı yegane emek, cevherleri keşfedildikten sonra Milli Takım'a kazandırmak için babasını ikna etmeye çalışmak oluyor!Bu örnek net biçimde ortadayken, bir de çocukluğumuzun vazgeçilmezi olan mahalle maçlarını düşünün... "Abanmak yok, fazla çalım atmak yok, kaleden gol yok!" vs... Tüm hazıra konma eğilimimizi inkar eden bir durum değil mi? Halbuki futbolun (ve tabi hayattaki birçok şeyin) emek istediğini ve her anlamda takım çalışmasının futbol adına hayatsal önemi olduğunu en saf çağımızda, çocukluğumuzda öğrenmişiz.Eğer futbol dünyamızda gerçekten bir sorun varsa; bu saflığın, sadeliğin ve ekip çalışmasının kaleciden santrfora, kulüp başkanından teknik direktöre dek unutulmuş olmasından değil midir?Unutuyor muyuz, yoksa hatırlamak mı istemiyoruz? Gönderen: