Felix ve Regula - Vikipedi
Zürih Stüssihofstatt'daki Haus zum Königsstuhl'da bulunan bir freskde yer alan Zürih'in koruyucu azizleri, 1400/1425 yılları
Grossmünster (her iki azizin mezarı), Wasserkirche (idam edildikleri yer) ve Fraumünster (kutsal emanetlerinin bulunduğu yer ) ortaçağda Zürihin tam kalbinde dinsel bir eksen oluşturur. Zürihli Jos Murer'in 1576 yılına ait krokisinden bir kesit.
Zürihin koruyucu azizleri Felix ve Regula'nın bilinen en eski çizimi. 'Stuttgarter Passionale'de 1130 yılına ait,Württembergische Landesbibliothek, Stuttgart
Fraumünster Manastırının kuzey yüzeyinde Hans Waldmann tarafından yaptırılmış olan duvar resmi, 1478
Felix ve Regula Zürih şehrinin 3 koruyucu azizinden ikisi. Katolik kilisesi tarafından aziz ilan edilmişlerdir. Erken dönem ortaçağına ait bir efsaneye göre hıristiyanlara karşı zulüm uygulayan Roma imparatoru Diocletianus tarafından öldürülmüş ve şehit olmuşlardır.
Reform çağına kadar Felix ve kız kardeşi Regula'ya ibadet edilmiş ve Grossmünster, Wasserkirche ve Fraumünster onlara adanmıştır. Anma günleri 11 Eylül'dür.
1.1 Ana öykü
1.2 Kutsal Metinle ilişkisi
1.3 Tarihsel ve coğrafi arka plan
3 Azizlerin tasvirleri
3.1 Mühürler üzerindeki tasvirler
3.2 Paralar üzerindeki tasvirler
4 Reform ve karşıreform
5.1 Korunmakta olan emanetler
5.2 Kutsal emanetler üzerinde yapılan incelemeler
6 Felix ve Regula efsanesine ilişkin el yazmaları
Ana öykü[değiştir | kaynağı değiştir]
Efsaneye göre Felix ve Regula kardeşler, tümü hıristiyanlığa geçen ve bu yüzden Agaunum (Saint-Maurice) Wallis'de katledilen Teb lejyonundan idiler. Lejyonun komutanı olan Mauritius'un emri ile hizmetçileri Exuperantius'ı da yanlarına alarak kaçarlar ve Furka geçidi ve Klausen geçidi üzerinden Glarus'a gelirler. Linth Nehrini izleyerek Zürih Gölüne ve ordan da Turricum'a (Zürih) ulaşırlar. Burda çadırlarını kurup, gece gündüz tanrıya hizmet ederler.
Fakat, efsaneye göre oldukça gaddar bir imparator olan Maximian arkalarından adamlarını yollar. Üç aziz ibadetlerini yapmakta oldukları sırada imparatorun askerlerinin baskınına uğrarlar. Ancak bir mucize eseri kim oldukları hemen anlaşılmaz. Nihayet Teb lejyonunun kaçaklarından Exuperius, Candidus ve Viktor olup olmadıkları sorulduğu zaman, inançlı bir şekilde gerçek kimliklerini açıklarlar. Yapılan işkencelere rağmen, Roma tanrıları Merkür ve Jüpiter'a kurban kesmeyi kabul etmezler. İmparatorluk güçlerinin komutanı Decius'un emri ile Limmat üzerindeki bir adada kafaları kesilerek idam edilirler. Daha sonra melekler, kafalarını ellerinde taşıyan azizlerin cesetlerini, 40 arşın yukarda gömüldükleri yer olan bir tepeye çıkarır.
Ortaçağda birçok kişi, ellerinde kafalarını taşıyarak suyun üzerinde yürüyen ve Felix ile Regula'ya benzeyen kişileri gördüğünü ileri sürmüştür.
Kutsal Metinle ilişkisi[değiştir | kaynağı değiştir]
Zalim komutan Decius, Felix ve Regula'ya boyunların cellatın önüne uzatmalarını emretti. Kutsal şehitler bunu duyar duymaz, bir ağızdan tanrıya dua etmeye başladılar: "Tanrım, senin yolunu göster bize. Bize doğru yolu öğret, çünkü sen bizim tanrımız ve kurtarıcımızsın." Böyle hızlı ve içten bir şekilde, bir ağızdan Rab İsa'ya dua ettikten sonra, ellerini gökyüzüne doğru çevirdiler ve boyunlarını uzattılar. Kiralanmış olan cellat boyunlarına baltayı indirdiğinde Tanrı adına şerefli bir ölüme gittiler. Ve şarkı söyleyen bir meleğin geldiğini gördüklerinde şöyle bir ses duydular:"Bu melek sizi cennete götürsün ve şehitlerin azametini kaydetsin."
Müller/Mani: Die Leidensgeschichte der Heiligen Felix und Regula.
Efsanenin en eski yazılı hali 9. yüzyılın ilk yarısına ait bir metinde yer alır. (Codex 225, St.Gallen kütüphanesi) «Tempore illo» (her zaman) ifadesiyle yapılan giriş Karolenj dönemini işaret eder. Teb lejyonunu anlatan Passio acaunensis martyrumdan kaynak almıştır. Exuperantius figürü ise başlangıçta efsanede yer almaz ve ilk olarak 13. yüzyılda ortaya çıkar.
İlk yazılı metnin ortaya çıkmasından sonraki yüzyıllarda efsane giderek yayılır. Bilinen son ünlü versiyon Zürihli yazar Heinrich Brennwald'a aittir. İsviçre'li tarihçinin, efsanenin yeni b,r versiyonunu da içeren bu yazılı çalışması Reform dönemine, 1508 ile 1516 yılları arasına denk gelir. Yazar 1523'de inancını değiştirmiş olsa bile, elyazmaları katolik kilisesinin ve Felix ve Regula kutsallığını yaratmakta etkili olmuştur. Brennwald, ilk versiyondan farklı olarak kendi öyküsünü yerel diyalek ile kaleme almıştır. Brennwald'ın tarihçesi İsviçre tarihini pragmatik bir tarzda sunabilmek için yapılan ilk girişimdir. Yazarın kimi zaman sözlü anlatımlara kimi zaman kendi hayal gücüne başvurarak ortaya çıkan boşlukları doldurmaya çabaladığı görülür. 1576'da Wettingenli kilise babası Christoph Silberysen efsaneyi bir kez daha yayınladı. Bu versiyonuna bazı çizimler de eşlik etmekteydi.
Efsane, yazım stili ve sözcük seçimleri ile güçlü bir şekilde kutsal metinlerden esinlenmiştir. Hemen her yerinde kısmen Eski ve Yeni Antlaşma'dan türetilmiş bölümlere rastlanır. Kitab-ı Mukaddese ait olan sözcüklerinin sık sık tekrar edildiği görülür. Bazı ilahilerin yanında Latince İncil'de yer alan bayı deyişler de sık sık öne çıkar: Örneğin yerleşmek yerine "çadırlarını kurdular", ibadet edişlerini tanımlamak için "Rabba yöneldiler", "gece gündüz Rabbın adını zikrettiler". Hatta bazı cümleler İncil'deki ifade biçimlerinin birleştirilmesinden oluşturulmuştur. Bunun dışında İncildeki bazı ifadeler kısmen değiştirilerek kullanılmıştır. Örneğin "Bedenimize zorla sahip olabilirsin, ama ruhumuza sahip olamazsın, çünkü ona sadece Rab sahip olabilir" şeklindeki ifade Matta 10, 28'deki İsa'ya ait bir ifadeden alınıp kısmen değiştirilmiştir.
Birkaç yerde metin yanlış aktarılmıştır. En eski latince metindeki "Babamızın kutsadıkları geldiler, Rabbın en baştan beri onlara hazırladığı krallığında karşılandılar" ifadesinde olduğu gibi metin o Vulgata'nden (Matta, 25:34) sapmalar gösterir. Azizlerin yakarışlarını gösteren "Göklerdeki Tanrıya onur ve iyi niyetleri olan insanların toprağına huzur ver. Baba Mesih İsa, seni övüyor, seni sonsuzluğun sonsuzluğunda kutsuyoruz. Amin" şeklindeki sözler karolenj döneminin Litürji kitapları ile uyum gösterir. Efsanenin sonlarına doğru bahsi geçen şarkı söyleyen melek ("Ve şarkı söyleyen bir meleğin geldiğini gördüklerinde şöyle bir ses duydular:Bu melek sizi cennete götürsün ve şehitlerin azametini kaydetsin.