“Ancak Allah'a kalb-i selîm (temiz bir kalb) ile gelenler (o günde fayda bulur.)” (Şuarâ, 26/89) âyetinin sırrına mahzar olan, Hz. Peygamber'in: “Müminin kalbi Rahman'ın iki parmağı arasındadır” hadisinde işaret edildiği gibi, Rahman'ın, bir rahmetten başka bir rahmete değiştirdiği kalbi ile görünenin arkasındaki güzeli ve güzelliği arayan Hz. Mevlânâ: “Âşıklık mezhebinde bu revâ mıdır ki, bütün âlemi seninle görelim de, seni görmeyelim.” diye yakarır.
Âlemler, “Habîbullah” olarak vasıflandırılan Hz. Muhammed'in muhabbetiyle yaratılmış; O, âlemlere rahmet olarak gönderilmiş; fahr-i âlem (âlemin övüncü) olarak mü'minlerin gönüllerinde hükümrân olmuştur.
Sûfîlerce mutlak varlık olan Allah'ın, zâtî iktizâsı olan hakîkat-i Muhammediyye'ye tenezzülüyle kâinat zuhur etmiştir. Yaratıcı kudretin aktif kabiliyeti olan “akl-ı küll”le pasif kabiliyeti olan “nefs-i küll”, dokuz göğü meydana getirmiş, bunların hareketi dört unsuru (hava, su, toprak, ateş) izhar eylemiş, dokuz gökle dört unsurdan cemât(cansızlar), nebât(bitkiler) ve hayvân(canlılar) vücut bulmuştur. Böylece kâinât, kısa ve toplu bir bakışla on sekiz varlıktan meydana gelmiştir. Mübâlağa ve tafdil bakımından bu on sekiz âlemden her biri zuhur itibariyle binle ifade edilmiş ve “on sekiz bin âlem” sözü ortaya çıkmıştır.
Gönül hastalıklarının şifa bulduğu, noksanların tamamlandığı Mevlânâ Dergâhının kapısının önünde boyun bükerek: “Ey kapılar açan Allahım, bana da hayırlı kapılar aç.” Niyazında bulunanlara:
Bu yazı toplam 5445 defa okunmuştur