Boş Ev - Bizim Semaver
Eklenme Tarihi: 22 Ocak 2019, Salı 14:18 - Son Güncelleme: 22 Ocak 2019 Salı, 14:24
Gri sokakların ıslak kaldırımlarında yürüyordum. Soğuktan kızarmış ellerim, titreyen bedenim ve ıslak saçlarımla kendimi sokakta yapayalnız kalmış gibi hissediyordum. Düşüncelerim beni esir almış nereye yürüdüğümü bilmeden yola devam ediyordum.
Kendimi toplamak için sahile doğru yöneldim. Denizin esintisi yüzüme vuruyordu. Dalgaların kıyıya vuran köpüklerini gördüğümde bir anda boş bulunup hıçkırıklara boğuldum. Ne kadar süre ağlamaya devam ettim bilmiyorum. Kalktım, elimdeki peçeteleri çöpe attım sanki tüm gözyaşlarımı atmışcasına. Yürüdüm, aldırış etmeden umarsızca yürüdüm.
Evin önüne geldim binanın kapısından içeri girdim etrafı patates kızartması kokuları sarmıştı. Bana bir an annemi hatırlattı . Çocukken her pazar patates kızartıp bizi sevgiyle uyandırırdı. Merdivenleri tek tek çıkarken hayallere daldığımı fark ettim.
Kapıyı açtım, içeri girdim, eşime seslendim. Ev her zamanki gibi yine sessizdi. Yaşanmışlık yoktu sanki. Gri duvarlar huzursuz, sessizlik ve ben… Odaya doğru ilerledim komidinin üzerinde bir zarf, zarfın içinde eşimin alyansı ve geride bıraktığı izler… Gözyaşlarım akıp giderken banyoya girdim yüzümü yıkamak için. Hatıraları duruyordu evin her yerinde. Tıraş olmuş belli, jileti aynanın önünde. Çıktım oradan, odaya geçtim. Boş evin boş duvarlarına bakarak sitemlerimi haykırdım. Beni duymayacağını biliyordum. Sorunlarımızın üstesinden gelebileceğimi düşünmek aptalcaydı. Gitmişti, bırakmıştı beni.
Yalnızlığın bana zarar vereceğini düşünerek annemin yanına gitmeye karar verdim. Hemen bir uçak bileti aldım ve havalimanına gittim. Kısa bir yolculuktan sonra anneme kavuştum. Ama yine boş odada bomboş bir benle…