Yazdan Kalan: Şubat 2008
Nihayet buluştum seninle, güzel yüzünü yakından gördüm nihayet. Uzun uzun seyrettim seni, kokunu çektim içime, boşlukta yankılanan sesini duydum nihayet.
Sana açılan o heybetli kapıdan içeriye adımımı attığımda tarifsiz bir heyecan duydu ruhum, bu heyecan çabucak yansıdı bedenime, saklayamadım; o titreyen ellerimi, al al olmuş yanaklarımı, gözlerimdeki çocuksu coşkuyu.
Sana aşık olan milyonlarca insandan sadece biriyim. Beni hiç fark etmeyeceksin biliyorum ama ben seni her geçen gün daha da artan bir sevgi ile seviyorum.
Uykuya dalmadan önceki son düşüncem sen oluyorsun, sabahları seninle güne başlıyorum. Şarkımız dudaklarımdan bir an olsun düşmüyor, haberin hiç olmuyor ama ben hep seninle yaşıyorum.
Kokunu sürüyorum tenime, kıyafetlerini giyiyorum üzerime, bilekliğin bileğimde, aşkın yüreğimde, sen hep içimde bir yerlerde…
Hiç eksilmeyerek benimle yaşıyorsun. Ellerimi tutacak ellerin yok belki, bana sıcacık bakacak gözlerin yok, beni sıkıca saracak kolların da. Olsun benim ellerim, kollarım, gözlerim, yüreğim yeter bize, ikimize, bu büyük sevgimize.
Hiç bir aşk seninki gibi karşılıksız, seninki gibi benzersiz olmadı Fenerbahçem. Sen beni hiç yanıltmadın. Ben sevdikçe çoğaldın, sen benim yaşadığım en büyük aşk ve son bakışımdaki en güzel fotoğraf olacaksın. Son manzaram sen ol, kalbimde seninle öleyim.
Fenerbahçe taraftarlığının tarifine mazhar olmaya çalışan ben, nihayet kavuştum sana. Şarkımızı söyleyen binlerce sesin içerisinde benim de sesim vardı nihayet. Başımı kaldırıp, gökyüzüne baktım; güneş sapsarı, bulutlar ise laciverde çalınmıştı. İşte benim dünyam diye mırıldandım.
Ümitsizliğe kapıldığım anlarda gözlerimi göğe çevirip renklerinle buluşmayı umarım.Geceleri sevmem bu yüzden, siyaha bulanır gökyüzü. Ben sana karanlıkta değil, aydınlıkta varırım. Seni lacivert dalgaların vurduğu deniz fenerlerinin ışığına sorarım, dağ yamaçlarında açan sarı beyaz papatyalarının kokusunda duyarım, sarı saçlı, mavi gözlü bir devde... Atatürk’te ararım
En çok neden korkuyorum biliyor musun sevdiğim? Ölünce seni görememekten, çağlayan sesini duyamamaktan, o sonsuz boşlukta adını haykıramamaktan...
Hiçbir kelime, hiçbir dost, hiçbir yar, hiçbir diyar tutamaz yerini. Adın dua dudaklarımda… Seninle yaşıyorum, seninle varım. Sen yaşama sevincim, umudum, nedenimsin. Beni karanlıklardan aydınlığa çıkaran Fenerimsin.
Gönderen Yazdan Kalan zaman: 15:18 4 yorum:
Etiketler: Deneme, Fenerbahçe