Hanımla hasbihal - YENİ ASYA
Önce en yakınımdan başlayayım dedim ve hanıma sordum:
Bu korona günleri ile ilgili ne düşünüyorsun? dedim.
‘İnsanlık âleminin ne kadar da aciz olduğunu anladım.’ dedi.
Sorum devam etti, ‘Peki bu sana ne kazandırıyor?’
Harbice cevap verdi, ‘aslında’ dedi, ‘Bu da bir kaçış, hakikate gözünü kapamak ifadesi.’
Yani dedim, ‘Kendi âcizliğime gelmediğim müddetçe, insanlığın âcizliğini hissetmem benim için bir kazanım değil.’ dedi.
‘Yani başkaları üzerinde âcizlik duygusu hissetmek kolay, ama insanın kendisi üzerinde âcizlik hissetmesi bir o kadar zor ve önemli.’ dedi.
Yani, ‘Yani birilerine Covid-19 virüsü bulaşmış cümlesi ile kendi tahlil sonuçlarının pozitif çıkması gibi iki zıt durum bu. Ama asıl enfüsî tefekkür de bu işte. Birileri üzerindeki duygu hali afakî.’
Gel gör ki, insanoğlu bu tür meseleleri başkaları üzerinde tefekkür etmeyi tercih ediyor. Nefis kendini bu hallerde hiç düşünmek istemiyor. Hasta olanlar, ölenler hep başkaları olsun istiyor.
Bu aslında tam da bir gaflet hali, kaçış yani.
Şu an -bu cümleleri yazan dahil- kaç kişi bu tahlili kendi üzerinde değerlendirebiliyor ve bunun duygusal halini hissedebiliyor?
Çok az değil mi? Devekuşu misaliyiz. Başımızı kuma sokmuşuz, ta ki avcı bizi görmesin. Ama gövde dışarıda. Gülünç durumdayız, başkasına gülüyoruz.
Hasılı, insan olarak ya kafamızı kumdan çıkarıp gerçeklerle yüzleşeceğiz ya da gövdemizi de kuma sokup bu işibitireceğiz.
Başkaca bir yolu yok.
2) Artık gerçeklerle yüzleşmenin vaktidir.Rabbimiz bir ikaz gönderiyor bize,hem de ciddi bi ikaz.Kulunun artık kendine gelmesini;silkelenmesini ve artık hakikatlerle yüzleşmesini istiyor ve bekliyor.Bize düşen;ona tam bir teslimiyetle sığınmak ve 'başkası böyle başkası şöyle' düşüncelerinden sıyrılıp,sadece kendimize dönmek ve kendimizi hesaba çekmektir.Sonrasında da eskiye dönmemek şartıyla;tamamen değişmek,yeni bir sayfa açmak ve artık Allah'ın kulu olduğumuzun ve 'ölüm' hakikatinin ölene kadar farkında olarak yaşamak zorundayız.Hedefimiz bu olmalı.Bunu yaparsak eğer,kazanan taraf biz olacağız.
Hakikaten de öyle oluyor genelde.Birçoğumuz;sürekli başkalarının hallerine acıyor,onlara üzülüyor,onların derdiyle dertleniyor veya acizliğimizi başkası üzerinden değerlendirme yanlışına düşüyoruz.Falan kişi vefat etmiş,falan kişi çok hasta,filanca kişi kaza geçirmiş ve daha birçok örneği var bunun.Hep başkalarını konuşuyoruz.Sürekli 'başkaları' odaklı hareketler sergiliyoruz.Peki biz ne zaman kendimiz olup,kendimize döneceğiz.Artık zamanı gelmedi mi?bence geç bile kaldık.Devekuşu gibi kafamızı kuma sokup,herşeyi görmezden geliyoruz ve vücudumuzun tamamına yakınının,dışarıda olduğundan da bîhaberiz.Kendimizi aldatmak denir buna.