Yeni Doğan Bebeğin Refleksleri Nelerdir? Hakkında Bilgi
Bebek dünyaya, beynin en eski bölümü (hayvan yaşamının daha alt sınıf forralanyla paylaştığımız bölüm) tarafından kontrol edilen birkaç otomatik refleks eylemiyle kuşanmış olarak gelir. Bu yerleşik, ilkel tepkiler, tek bir istisna (irkilme refleksi) hariç, doğumda mevcut olsa da, çok geçmeden kaybolmaya başlarlar ve onların yerini beynin daha gelişken bölümleri tarafından denetlenen çeşitli eylemler alır. Söz konusu refleksler eskilere uzanan geçmişimizin birer hatırlatıcısıdır.
Yeni doğan bir bebek, kendisini düşüyormuş gibi hissettiğinde kollarını öne doğru uzatır, ellerini açar ve parmaklarını olabildiğince aralar. Ardından bir şeye sarılmaya çalışıyormuşcasına kollarını kavuşturur. Bacakları serbest durumdaysa, onları da aynı şekilde hareket ettirir. Tüm bunlar, kendisini annesinin kucağından düşüyormuş gibi hisseden ve onun kürküne tutunmak için uzanan bir insansı maymun yavrusunun sergilediği davranışlardır.
Anne atarsan kürkü kaybolduktan sonra, bebeğin bu kendini koruma eylemi anlamını yitirdi ve yok olmaya başladı. Refleks bugün eksik biçimiyle varlığını sürdürür ama bebeğin anne bedenine tutunmaya çalıştığı noktaya dek devam ettirilmez. Ancak tutunma eyleminin bütünü kaybolmuş olsa da, bebeğinin aniden kendisini güvensiz ve fiziksel emniyetsizlik içinde hissettiği konusunda anneyi uyarması açısından, geriye kalan jest de belli bir önem teşkil eder.
Söz konusu refleksin ayrıca tıbbi önemi de vardır çünkü doktora, yeni doğanın kol ve bacak hareketlerinde düzensizlik olup olmadığını kontrol etme olanağı sağlar. Sağlıklı bir bebek dengesini yitirdiğini hissettiği zaman kol ve bacaklarını simetrik biçimde olabildiğince uzatır. Doktor bebekte düşme hissi yaratarak, bedenin her iki yanındaki kol ve bacakların eşit derecede açılıp açılmadığını kontrol edebilir.
Moro refleksi uzun süre devam etmez. Doğumdan sonra tüm bebeklerde görülür ve altı haftalık bebeklerin yüzde
97’sinde hâlâ mevcuttur. Sonra refleksin şiddeti azalmaya başlar ve iki ay içinde tamamen ortadan kalkabilir. Ancak genelde üç ila dört aya kadar devam eder ve bebek altı aylık olduğunda ise kesin olarak kaybolur.
Yeni doğanın sergilediği otomatik tepkiler içinde belki de en şaşırtıcı olanı kavrama, ya da avuç içi refleksidir. Yine evrimsel geçmişimizin ilginç andaçlarından biri olan bu refleks, atalarımızın kürklerini kaybetmeden önce taşıdıkları yavruların, onlara sıkıca tutundukları zamanlardan kalan bir anıdır. Eğer ebeveynden biri işaret parmağım yeni doğanın avucuna bastırırsa, bebeğin minicik parmakları sıkıca kıvrılarak ve tutunarak tepki verecektir. İşin ilgimi, eğer kişi kavranan parmaklarını hafifçe kaldırırsa, o ana dek çaresiz gibi görünen bebek, anne ya da babasının parmağına sıkıca yapışır ve kendisini havaya kaldırılırken bulur. Yeni doğanın kavrayışı öyle güçlüdür ki kıvrık parmakları ağırlığını çekerken o, bütün bedeniyle havada asılı kalabilir.
Hızlı büyüyen bazı bebeklerde bu tuhaf kavrama refleksi bir haftadan kısa sürede yok olurken, daha tipik bebeklerde birkaç hafta varlığını sürdürebilir. Az sayıdaki bazı bebeklerde ise refleks, birkaç aylıkken bile devam edebilir. Ancak altı aya gelindiğinde kavrama refleksi tamamen kaybolur ve çocuk etkin kavramanın bir sonraki aşamasına geçmeden önce bir duraksama Yaşar. Bir sonraki aşama ise dünyayı elleriyle keşfetmeye başlayan daha büyük bebeğin, bilinçli kavrama hareketidir.
İrkilme refleksi bebeğe yakın bir yerde, yüksek sesli ve beklenmedik bir gürültü olduğunda gerçekleşir. Böyle bir durumda bebeğin bedeni kasılır, omuzları kamburlaşır ve kolları bir tür saldırıdan korunmak istercesine yukarı kalkar. Bu temelde kendini korumaya yönelik bir tepkidir ve diğer refleksler gibi birkaç ay içinde kaybolmaz, aksine yaşam boyu varlığını sürdürerek yetişkinliğe varıldığında daha da güçlenir.
Eğer anne ya da baba, bebeğin ayağını topukla ayak parmakları arasında bir noktada sıvazlarsa, bebek ayak parmaklarını yukarı kaldırıp, ayağını içeri çekerek tepki verir. Bunun nedeni bebeğin sinir sisteminin henüz tam anlamıyla gelişmemiş olmasıdır. Altı ila 18 ay arasında ise bebek, yetişkinlerdeki ayak parmaklarını aşağı doğru kıvırma tepkisini sergiler.
Bebek koltuk altından desteklenerek dik kaldırıldığında yürümeye çalışırcasına adım atma hareketi yapar. Bu erken dönem refleksi, ikinci ay civarında kaybolur.
Meme emmeden önce başlayan ve hayati önem taşıyan otomatik eylem, arama refleksidir. Bu refleksle bebek, yanağına hafifçe dokunan herhangi bir yumuşak yüzeye doğru başım çevirir. Meme ucu, göğüsün terli, hatta parmağın hafif bir dokunuşu bile bu tür bir tepkiyi ortaya çıkarır. Bebek başım otomatik olarak uyarıcının olduğu yöne doğru çevirir ve ayni zamanda dudaklarını büzmeye başlar. Anne meme vermeye çalışmadan önce bebeğin yanağına hafifçe dokunursa, bebeği bir sonraki aşamaya, yani emzirmeye hazırlamış olur.
Tüm bebekler henüz ana rahmindeyken emme refleksini sergilemeye başlarlar. Doğumdan sonra bebeğin ağzının üstüne değen herhangi bir şey, bu eylemi tetikler ve bebeğin ağzıyla beslenebilecek kadar güçlü bir şekilde meme ucunu kavramasını sağlar. Refleks iki ila dört ay içinde istendi eyleme dönüşür.
Fencing (Tonik Boyun) Refleksi
Tonik boyun refleksi diye de bilinen bu refleks, bebek sırtüstü yatarken görülür. Buna göre bebek başım bir tarafa çevirdiğinde, o taraftaki kol ve bacağını gerer ve diğer taraftaki kol ve bacağını büker. Bu refleks doğumda mevcut olabileceği gibi ikinci ay civarında da ortaya çıkabilir. Yaklaşık dört ay devam eder.
Etiketler:Adım Atma Refleksi, Arama Refleksi, Emme Refleksi, Fencing Refleksi, İrkilme Refleksi, Kavrama Refleksi, Moro refleksi, Plantar Refleks, Tonik Boyun Refleksi, Yürüme Refleksi