Yarım Şair Diye Biri!-3 (Gerçek Bir Yaşam Hikayesidir)
10 Eki 2017 Sal 9:52
Tek bugüne baktığında, bu topraklar üzerinde, bu bayrağın gölgesinde yaşayıp da, kimi insanların nankörlüklerini hazmedemezdi. Hayıflanırdı da üstelik. “Bu mirası önemli olan sadece kollamak değil, onu daha da yükseklere taşıyıp, en güzel onurumuz yapmak olmalıdır.” Gözlerinin tıkandığını hissedince, biraz hüzünlenir ama suskunluğumuz karşısında o yine de devam ederdi. Yaşı sorulduğunda, “Henüz iki kırk yaşamadım. Daha baharındayım ömrümün!” derdi.
Kızının torun verişini yok sayar, “Liseyi daha dün bitirdim. Bakmayın saçlarımın ağardığına. Ben hâlâ liseliyim derdi ya!” gülümsemeden de edemezdi. Bir gün nedenini sorduğumuzda; “Nazar adlı bir komşu kızı aşkım vardı o çağlarda. Anlatmaya kalksam film gibiydi” derdi.
Başlarımız omuzlara inmiş, “Hadi, hadi anlat” derdik.
“Soğuk bir Aralık akşamıydı, hiç unutamadığım. Kapıyı ben açmıştım komşumuz Hilmi beye. Onun korkuyla çaresizliğini birlikte yaşadığı, anama, ebenin evini soruşunu ve anamın terliğini yolda giyip sandığı bir şekilde elimden beni de sürüklemesini, daha dün gibi hatırlıyorum. İlkokula henüz gidiyordum, çocukluk bu ya!… Kapı aralığında yarım gözlerle Hilmi Bey’in sigara üstüne sigara içişini, voltalarda attığı adımlarını izliyordum. Az ötedeki odadan gelecek bir çığlık sesi, bu heyecanlı bekleyişin nedeniydi biliyorum! Sevinç çığlıklarını ilk mutluluk saydığım, sabahını diri ettiğim o geceyi anlatamam, anlatmam ne mümkün!” derdi.
Gülüşlerimize hiç aldırış etmez, kendisi de katılır, “Ne ilgisi var, demeyin!” derdi. Derken yıllar birbirini kovalamış, bir de bakmışım o yıllar kadehlerde bir yudum misali olmuş tıpkı filmlerdeki gibi. O mahallenin en güzel kızı, sözde bende, mahcup mu mahcup delikanlısı. Her okul çıkışında tek ben değildim onu bekleyen. Tekmil delikanlıların göz ağrısıydı. Öyle de olsa, tek benim koluma girişiyle nasıl hava atar, nasıl kıskandırırdım herkesi. Söylemese de sevdiğini, arkadaş olsak da birebir, onunla birlikte olmak, aynı gözlerle aynı Dünya’ya bakmak, kokusunu hissetmek, kır çiçekleri gibi, bu nasıl güzel bir yaşamaktı! “Düşünebiliyor musunuz?” diye sorar, biz yine de devam etmesini isterdik.
“O can dostum, o can yüreğim, ne yazık hiç beni anlamadı, anlamak da istemezdi zaten. Anlasaydı eğer, sevdamı harcatıp dillere düşürmezdi beni. Bakkal Remzi Efendi’yi, gün aşırı sildiği evinin penceresini kandırtmazdı bana. Balkonlarındaki begonyası kadar bile sevmediği gibi, giydiği Kırmızı Fistanına bakışına razıydım, öylece bile bakmazdı bana!” der ve derin bir iç çekerdi soluksuz.
“Tek suçum yılların hamalı olmuşsam, sevdası için çaresiz, bildiği halde bir güler, bir kaçardı.
Derken bizlere dönüp, gözlerimizden cevap bekler, biz ise susardık.” Mahalleli yakıştırırdı bizi.
Tek o yakıştırmazdı, onu da biliyorum. Söylemese de annesi Melahat Teyze, gözleri anlatırdı. Apaçık saklamak niye ki!”
“İlk başlar, hovarda bir hevestir, gelir-geçer derdim, Kırmızı Gül’lere, Karanfil’lere sığdırdım.
Öksüz dediğim duygularımı. Şairler öyle derler ya hani! Yine de anlamak istemedi. Ki ben onu her türlü acıları ile sevmediğini bile bile, en acımasız zulümlerini içime atarak, bana arkadaşım abim dese bile sonunda belkilerimle sevmiştim.”
Canının sigara çektiğini anlardık gözlerinden. Hiç çekinmez, o yine anlatmaya devam ederdi.” Kendi sevdamda, Türk filmlerindeki acı sonu gördüm. O, zengin birine eş olurken, ben de bugünkü yalnızlığıma dönüp, torunlara karıştım” derdi. (Devam edecek)