Yaşar Aksoy / Bir aile gibiydi Demokrat İzmir
Bir aile gibiydi Demokrat İzmir 30.3.2012
Bir aile gibiydi Demokrat İzmir
Gazeteyi Adnan Düvenci kurmuştu. Naci Sadullah, Attila İlhan, Atila Bartınlıoğlu, Necdet Onur, Ahmet Angın, Hüseyin Baradan, Samim Kocagöz, Özden Alpdağ, Şeref Bakşık gibi dev yazarlar görev almışlardı. Demokrat İzmir bizim için bu ülkeyi Kemalizm yönünde kurtarabileceğimiz bir sığınak gibiydi. Patronun oğlu Yusuf, sayfa çizimini keyifle izlediğim sevgili kardeşim İskender Dinsel, fotoğraf üstadı Şenol Çetin, Osman Özden Hoca, idare müdürümüz Atila Bediz, Ahmet Ünal Delikçi, Yaşar Eyice, Nuri Bilim, Halil Hüner, Sumru Gülümser, Elvan Feyzioğlu, Zafer Alatay, Esat Erçetingöz, Engin Ağır, Ahmet Gümüşçü, Okan Yüksel, Celal Başlangıç, Hüseyin Yangır, İlker Güneş, Akın Kıvanç, Salim Kadıbeşegil, Melih Dizdaroğlu, Ersin Bozkurt, İsmail Özelçinler, Covanni, düzeltmen Muammer Yüksel, teleks görevlisi Orhan Suda (Pakize'nin babası) gibi daha nice gazeteci ile 1970'li yıllar boyunca birlikteydik.. Kültür sanat sorumlumuz Harika Gürses (İlyasoğlu), dış politika yazarımız Emekli Albay Sait Sepici idi. Burhan Esen, Bekir Grebene, Hayrettin Karademir, Neşe Gülersoy gibi yazarlarımız da vardı.
Bu gazetede doğuştan birbirine ters insanlar vardı. Bir Akın solcu, öteki Akın ise tam sağcıydı.. Yazı İşleri müdürümüz Haluk Usel, ince , uzun, çelebi tipli, karınca ezmez, yavaş konuşan kibar bir aydın kişi idi. Bir başka Yazı İşleri Müdürümüz Ali İhsan Korur, dışarıda “Baraka” isimli bir meyhane çalıştıran, dev gibi, boksör ve güreşçi, göğsü Sevilla boğası gibi inip kalkan, pür heyecanlı, Demirel'e tam tornistan muhalefet yapan ve adamcağızın berbat karikatürlerini çizip birinci sayfaya basan, çok yürekli bir kavga adamıydı, önüne geleni de döverdi. Rahmet diliyorum..
Çocukluk günlerimden ve gençlik heyecanlarımdan beri hayal ettiğim ortamı bulmuştum..
Yazıyordum ve yayınlanıyordu..
Gazetede yazımı görmek ne tarifsiz heyecandı..
Dünyalar benim olurdu..
Hatta geceyarısından sonra Ticaret Matbaasına gidip, basılmakta olan gazetemizi dikizler, beni tanıyan matbaa işçilerinden bir gün sonraki Demokrat İzmir'i alır, ertesi günkü yazımı geceden okurdum, okurdum, okurdum, sabah gider fiyakayla bayiden bir gazete daha alırdım..
Demokrat İzmir bir aile yuvası gibiydi..