Söylemesi kolay, haberlerde gördüğümüzde tüyler ürpertici, bir yakınımızı kaybettiğimizde acı, yaşadığında ise bilmiyorum ama sanırım tarif edilemez bir şey…
Bazen düşünürüm, ölünce, toprağın altına girince, arkada bıraktıklarımız bizim yokluğumuza alıştıklarında sanki var olmamışız gibi olacak. Sadece arada sırada silik bir şekilde hatırlanacağız.
Neden bilmiyorum ama öldükten sonra da hatırlanmak istiyorum, bir tek yakınlarım tarafından değil, tüm insanlar tarafından.
Hiç yaşamamış gibi olmak değil de keşke ölmeseydi denen bir insan olmak istiyorum, kim istemez ki?
Bir gün kitap çıkarırsam eğer, bunun tüm dünyanın bilmesini istememin nedeni bu.
Ya da bir gün moda tasarımcısı olursam…
İnsanların hayatlarında yer edinmek, hatırlanmak, öldükten sonra bile yazdıklarımı okuyacak, tasarladıklarımı giyecek insanlar olsun isterim.
Benim için ölmek sorun değil, ben hatıralarda doğmak istiyorum.
Yazdıklarımla insanların hayatını değiştirebilmeyi amaçladım kendime… Bir gün kitabım çıkarsa umuyorum ki anlatmak istediklerim anlaşılsın, az da olsa bakış açılarını değiştirebileyim, okuyanlar bir ders çıkarabilip hayatlarına katabilsinler…
Eğer moda tasarımcısı olursam, insanlara giyinme konusunda ilham olmak istiyorum. Ben öldükten sonra da buna devam etmek…
Ben ölmekten korkardım ama az önce fark ettim ki ben ölmekten değil hatırlanmamaktan, dünyaya bir şey kazandıramamaktan korkuyorum.
Bazen düşünüyorum da biz dünyaya doğalım, büyüyelim, yemek yiyelim, su içelim, deli gibi test çözelim ya da bütün günü tembellik yaparak geçirelim ve ölelim diye gelmedik; okuyalım, dünyada değişiklik yapalım, diğer insanlara örnek olalım diye geldik.
Biz aslında fark yaratmak için doğduk…
Ölmek ruhun bedenden ayrılması değil, hiç yaşamamışız gibi olmaktır ve ölmemek bizim elimizde.
Her ne olursa olsun geride kalanların kalplerinde acı bırakan bir kelime…
(12 Eylül 2012 20:05)
beyza sağlık 14 Eylül 2012 20:21
Her zamanki gibi harika yazmışsın tebrik ederim :)
BurcuDurmaz 14 Eylül 2012 20:36
Teşekkür ederim Beyza :)