Epipopanik: ruh suyla temizlense keşke
Bugün insanların ruhlarını gördüm, onların içinde acı çekerken. Açlıktan kıvranan, haykıran ruhlar; zincirlerini çekiştirmekten kanayan ruhlar.. Aralarında kalıp onlarla acı çektim ben de.. Aynaya baktım kendi ruhumu görmek adına ama aynadaki adamla karşılaştım yalnızca. Bana baktı ve güldü aradığım şeyi fark edince. Ruhumuzdan bahsetmedik ve bahsetmeyişimiz bile bize onun olmayışı hakkında bilgi verdi. İnsanların ruhlarına yaptıkları işkenceyi anlattı bana gözleriyle. Gözlerime benzemeyen gözleri var onun. Gözlerimin onun gözlerine benzemesi için çok şey verebilirdim ve gözlerimin onun gözlerine benzemesinden çok korkuyorum.
Dolaşan fikirlerden birini yakalayıp okuduğumda acı çeken ruhlara kendimce bir açıklama getirdim aslında. Onları beslemeyişimiz, hareket etmelerine izin vermeyişimiz onlara bu işkenceyi yapıyor aslında. Ruhumuzu beslemedikçe o acı çekiyor. Onun özgürce hareket etmesine izin vermedikçe zincirleri onu daha da sıkıyor. En kötüsüyse ruhu aç ve zincirli biri farkında olmadan herkesin kendisi gibi olmasını istiyor ve kendisi gibi olanlara özeniyor. Cehennem böyle bir şey sanırım..
Ruhları görmemek adına gözlerimi kapayıp kendimle kalacağım bir yere geçiyorum. Ruhumu hissedemiyorum. Belki aç ve zincirler arasında kıvranıyor, kanıyordur.. Belki çokan ölmüştür.. Belki hiç olmamıştır..
İmgeler: acı, an, arınma, belkideöylesine, bilinç, boşluk, ceza, dünya, gerçek dışı, insan, kir, ölüm