Geçen gün çok samimi Ermeni bir arkadaşımı ziyaret etmek için Şişli’nin Tatavla, bugün bilinen adıyla Kurtuluş semtine gittim. Osmanbey metrosundan indikten sonra 5-10 dakika içinde kendinizi Türkiye’den çok farklı bir ortamda buluyorsunuz. Tatlı mı tatlı aksanlarıyla Türkçe konuşan Rumlar, Ermeniler, diledikleri gibi giyinen translar, konuştukları zaman mantar kafaların delici bakışlarına maruz kalmayan geyler ve dahası.
Böylesine farklılıkları bir arada barındırabilen bir semt Tatavla. Ben eski adı olan Tatavla’yı kullanmayı daha çok seviyorum zira Kurtuluş isminin neden verildiğini duyduktan sonra bu isme karşı bir antipati beslemeye başladım. Zamanında burada yaşayan azınlıkları kovduktan sonra buraya onlardan ‘kurtuldukları’ için Kurtuluş ismini vermişler. Ne kadar acı, ne kadar bağnaz, ne kadar gerzekçe bir durum!
Neyse, keyifli bir yürüyüşten sonra Ani’ciğimin evine geldim. Çok yakın arkadaşımdır Ani, yıllardır sürdürürüz dostluğumuzu. O da yıllarca Beşiktaş’ta yaşadıktan sonra en sonunda özlediği topraklar olan Tatavla’ya geri döndü. Ani’nin evde kendi elleriyle hazırladığı likörleri yudumlarken konu elbette ki Türkiye’nin son zamanlardaki haline ve de hükümetin azınlıklara bakış açısına geldi. Ruhban Okulu’nun bir türlü açılamamasından dolayı doğal olarak kızgın Ani. Şu an başta olan hükümetin azınlıklar konusunda son derece samimiyetsiz olduğunu düşünüyor. Bu semtte akP’nin her seçimde ne kadar az oy aldığını da vurgulamadan geçmiyor. Şişli, Beşiktaş, Kadıköy zaten yıllardır ana muhalefetin kalesi değil mi?
Ani’nin evinden çıkınca içtiğim likörlerin de etkisiyle karnım öyle bir acıktı ki bir şeyler yiyip öyle eve dönmeye karar verdim. Böylece de bu güzel semtin tadını çıkarıp insanlarını biraz daha gözlemleme fırsatı bulabilecektim. Gözüme oldukça şirin döşenmiş bir kafe ilişti ve orada oturmaya karar verdim. Cafe No: 150 adındaki bu kafeyi yemeklerini yedikten ve sahibiyle sohbet ettikten sonra köşemde yazmaya karar verdim. O kadar güzel ve zevkli dekorasyon yapılmıştı ki hayran kaldım. Yemekleri kendi elleriyle yapan kafe sahibi son derece cana yakın bir kadın. Sanki evinde misafir ağırlıyor gibiydi.
Yemeklerimi yerken bir köşede asılı duran gökkuşağı bayrağı ve kafedeki LGBTİ bireylerin gidiş geliş fazlalılığı dikkatimi çekti. Kafenin sahibiyle sohbet ederken konu 100.000 kişinin katılımıyla gerçekleştirdiğimiz Onur Yürüyüşü’ne geldi. Yürüyüşteki bu mucizevî rakamdan sonra kafesine gökkuşağı bayrağı asmadan duramamış. Muhafazakâr toplumdan korkmadan bu kadar bilinen bir simgeyi kafesine gururla astığı için kafenin sahibine teşekkürü bir borç bilirim.
Cafe No: 150’de oturduktan sonra Tatavla’nın nasıl bir LGBTİ gettosuna dönüşmeye başladığını fark ettim. İstanbul’da iyiden iyiye sıkıştığımız semtler arasında Şişli zaten vardı ama Şişli’nin içindeki Tatavla tam bir gey mahallesine dönüşmüş. Günden güne buraya taşınan LGBTİ sayısı artıyormuş. Şişli CHP Belediyesi Meclisi ise bünyesinde LGBTİ bireyler barındırıyormuş ve bu hafta yapılacak olan kongrelerde LGBTİ hakları tabii ki gündemde olacakmış. E hadi bakalım, bekleyip göreceğiz neler olacak.
Kurtuluş (Tatavla) ile ilgili yazınızı ilgi ve beğeni ile okudum. Bu semtte yaşayan ve bu semte gönül verenleri bir araya getirip, güzel şeylere imza atabilmek adına açtığım facebook 'Tatavla'dan Kurtuluş'a Sayfasına desteğinizi beklerim. Saygılarımla. https://www.facebook.com/pages/Tatavladan-Kurtulu%C5%9Fa/732841270115012?ref=hl