II. Tempo di menuetto by Alfred Brendel on Grooveshark Gönderen
Yaşlılık ve çocukluk dönemleri hayatın en temel iki evresi. Çünkü insan çocuk ve yaşlıyken cinsiyet kimliğinden bağımsızlaşıyor. Hayata bu bağımsızlık ile bakıyor. Hayat da onlara bu özgürlükle yaklaşıyor. Çocuklarımızı cinsiyet özelliklerini temel alarak, vurgulayarak, belirginleştirerek büyütmemeliyiz. Diye düşünüyorum. Vivaldi: Nisi Dominus, RV 608 - Nisi by Philippe Jaroussky; Jean-Christophe Spinosi: Ensemble Matheus on Grooveshark
III. Allegretto by Robert Taub on Grooveshark No. 1: in C Major by Alfred Brendel on Grooveshark
Ne yazsam ne söylesem basit kalacak korkum beni engelliyor. Derdim büyülü, etkileyici sözler etmek değil. Yüreğimdekileri doğru aktarabilmek. Açıkçası sema töreni öncesi her söz, her musiki beni sıktı; vakit kaybediyormuşuz gibi geldi. Sanki bu ara kelimelerle derdim var:) Aslında oturduğumuz koltuklar son derece rahatsızdı. Sürekli pozisyonumu değiştirerek rahatlamaya çalışmak durumu kurtarmadı. Güldüm kendime, onlar orda beyaz melekler gibi dönerken, kendi içlerinde, kendi etraflarında, başkalarının etrafında, evrenin etrafında; döndükçe içlerine dönerken ben hala popomu acıtan sandalye ile savaşıyordum. Sema töreninin başlamasıyla bir düğmeye basıldı ve sanki zaman yavaşlatıldı. Arkamda oturan iki amcanın sohbetleri ilginçti, el öpme ve selamlama törenlerine: eee yeter ama gari dediler. Nasıl da alışmışız hıza, nasıl da zorumuza gidiyor bu yavaşlık diye algılanan "sakinlik, farkındalık".
Ve son olarak onlarla benim aramda net olarak hissedebildiğim mekanik, fiziksel olarak tanımlayabileceğim bir bağ vardı ki onlar ne zaman selama eğilse benim kafam kontrolsüz olarak onlarla öne eğildi. Bunu yapan ben değildim, kontrol dışı bir harektlenmeydi. Hani puslu kıtalar atlasında: bu sözler bana ait değil, biri bunları benim ağzıma koyuyor diyordu ya...işte tam da öyleydi. Aramızda mesafesi belli bir ip vardı sanki bizi birbirimize bağlayan, onlar başlarını öne eğdiğinde benimkini çekiyordu ip öne. Dönüyorlardı, dönüyorlardı, dönüyorlardı..döndükçe bembeyaz etekleri ile melekler gibiydiler, en azından bu evrene ait değildiler sonra duruyorlardı. İlk durdukları anda etekleri henüz açmamış gül goncası gibi oluyordu. Dikkatle bakıyordum, bir baş dönmesi yalpalama olacak mı diye, onca dönüşün sonunda; olmuyordu. Dönmeleri gerektiğinde dönüyor zamanı gelince duruyorlar, saf tutuyorlardı. Sanki onlar içinde bir mekanik kurulum vardı nefes gelince nefesi alıp veriyor, ölüm gelince ölüveriyorlardı. Bütün bunları onlara yaptıran Biri vardı. Döndükçe kayboluyorlar, kayboldukça Buluyorlardı. İzledikçe, nasibimiz ölçüsünde biz katılıyorduk ve sonra ne onlar, ne biz.......geriye Edep kalıyordu. Herşey bir seramoniydi, kendi içinde anlamı olan. Keşke tören sonrası bir bilgilendirme konuşması yapılsaydı. İnsanlarımız onların birbirlerini selamlamalarını bizi selamlamaları olarak algılayıp alkışladılar:)Çok sadeydi, gösterişten uzak ki insanlar bu sadeliğin, boşluğun arasından MUHTEŞEM olanı görebilsinler. Saf tuttular, omuz omuza, özellikle değdirdiler omuzlarını birbirlerine, cüppelerini öperek gydiler, öperek çıkardılar:EDEP, birbirlerinin ellerini öptüler:EDEP, saf tuttular:EDEP, döndüler, döndükçe kayboldular, kayblodukça buldular.
Lonely Girl (Featuring Linda Perry) by Pink on Grooveshark I Don't Believe You [Main Version] by Pink on Grooveshark Fuckin' Perfect by Pink on Grooveshark
My Body Is a Cage by Sara Lov on Grooveshark Gönderen
Eskiden düşündüklerimi, anladıklarımı ve duygularımı güzel ifade ettiğimi düşünürdüm. Heyhat gençlik işte.......Artık içimdekileri, aklımdakileri daha net gördükçe ifadenin yetmediğini farkediyorum. Sanki kelimelere döktüğümde başkalaşıyor, çirkinleşiyor ve ben içime ihanet ediyor gibi hissediyorum. O yüzden filmi ve filmle hissettiklerimi anlatamayacağım. İzlenmeye değer diyeyim, gerisi size kalsın. Sadece ağlamaya ne kadar hazır ve ihtiyacım olduğunu gördüm. Ağlarken ardından güleceğiniz, yüreğinizi esenlikle gülümsetecek bir film. Maybe on Monday by Calexico on Grooveshark
"Kendin Ol ! İnsanın kendisi olmasının koşulu,kim olduğunu hiç mi hiç bilmemesidir..!" -Friedrich Nietzsche-
Les avalanches by Ingrid St-Pierre on Grooveshark O zaman gitmek lazım biraz. Gönderen