Doğruları yazmak değil mi benim derdim? Belki sonradan başına gelecek olan olur, nasıldır, ne hissedilir falan yazalım değil mi?
Yorumlarınızda diyorsunuz ki "güçlüsün", aslında değilim...
Sonucu aldığımda artık deneyimli olduğumdan kanser olduğunu anladım.. Bir-iki saniye sendeledim, sonra sanki ayaklarım yerden kesildi. Havada mıyım, yerde miyim bilmeden yürüdüm, insanlar yanımdan geçerken sanki ben dünya dışı bir yerden gelmişim, içimden geçip gidiyorlar gibi geldi... Minibüste yol falan unuttum, kafamda planlar, tilkiler dolandı durdu...
Anneme birşey belli etmemek, kızımın psikolojisini bozmamak için hiçbirşey olmamış gibi davrandım. Gece yattığımızda o tuttuğum yaşlar sel oldu.. İlkinde olduğu gibi 2.sinde de gene derviş kaya gibi yanımdaydı, elimi tuttu, uzun saatler hiç konuşmadan el ele yattık... Sabah işyerindekilere durumu anlattım, öğlen izin alıp işlerimi hallettim. Cuma ablamla beraber doktora gidip ameliyat günü aldık, cumartesi alışveriş-potuk'un veteriner işi- pazar bayram.. Kafam başka yerlerdeyken bayram kutlaması yapmak, normal konuşmak zor ama bir yandan da kendimi koyvermeme engel oluyor..
Bayram biter bitmez ameliyat, 41 yaşımda 10. ameliyat, geçen sene Mayıs'tan beri 3.ameliyat!
Yılmışım doktordan, tahlilden, hastaneden!
Bıraksalar beni, ellemeseler, artık ne olacaksa olsa!!
Olmuyor, İdil var, Potuk var.. var da var!
Gece yanımda derviş kalıyor, ablam zaten bütün gün benimleydi, yengem ve abimde geldiler hem sabah hem akşam. Yeğenim kırık eliyle geldi beni görmeye..
Ailecek gene gülüyoruz, gene sohbet muhabbet.. Ölmedik daha bea!
Her seferinde ameliyathaneden çıkmadan ayılan ben bu sefer uyur durumdayım. Duyuyorum tüm konuşulanları ama kendimi açıp cevap veremiyorum..Sonra koyveriyorum, uyuyorum, iyi geliyor...
Bu arada derviş ve ablam döner ısmarlıyorlar, duyuyorum seslerini ama uyur-uyanık vaziyetteyim.. Bir süre sonra ayılıyorum ve "ulan bensiz döner yediniz, di mi?" diyorum
Derviş ablama "ben sana dediydim abla, bu şişko kesin uyumuyodur dediydim di mi?" demez mi!! (çok kötü bir anlatım oldu ama orjinali böyle gelişti dialogun, ben ne yapayım?)
Ertesi gün eve geldik, annemin endişeli bakışları, kızımın anlamaya çalışan bakışları...
Öğlen uykuya yatarken Deida'ya "zavallı annem, çok hasta di mi?" demiş..
Halbuki ben yatakta bile yatmadım ki o üzülmesin diye. Evdeki 3.lü kanapeye yatıyorum. Dibime geliyor, hamurlarla oynuyoruz..
Sonraki günlerde Kadıköy'e gezmeye bile iniyoruz ablamla...
Bazı geceler gene ağlıyorum salya-sümük, bazı geceler totomu devirip uyuyorum. Ama her seferinde derviş gene elimi tutuyor, öyle uyuyabiliyorum.. Bazen daha fazla devam edemeyeceğimi, ayakta bile duramayacağımı düşünüyorum, bazen heyooo tutmayın beni havasındayım.. Bugün annem ve ablamla Kadıköy'e gittiğimizde ablama "Baylan'da cup griye yemeden şurdan şuraya gitmem" diyorum.. İnsanoğlu işte, hep ağlamak, hep gülmek yok...
Şimdi tek derdim şu 15 günü İdil'in psikolojisini bozmadan atlatmak.
Odadan dışarı çıkmayacağım, gürültü yapmayacağım ki evde olduğumu anlamasın.. Odaya sadece yemek vermek için annemin girmesine izin var, yaşı 60 üstü olduğu için ona radyasyonun zararı daha az.. Bu arada kıyafetleri de atmamız gerekiyormuş, o yüzden pazardan uyduruk eşortman altı ve t-shirt alıp sonra onları atacağım..
Böyle işte, bazen kahkaha, bazen gözyaşı..
Pazartesi iş başı.. Biraz da işteki stres beni endişelendiriyor.. Acaba diyorum, çıksam mı? Sonra çıkarsam maddi olarak zorlanırım, o da beni strese sokar. Kır k.çını otur yerine diyorum o zamanda..
Gönderen aysencifci zaman: 13:08
aysen abla sen gerçekten güçlü,mücadeleci bir kadınsın.öyle olmasa şu yazıyı bile yazman mümkün olmazdı..insan bir grip oluyor da 1 haftada yataktan kalkamıyorken p.tesi iş başı demişsin..gönül isterki çalışmayasın evde dinlenesin,idille potukla evle ailenle çevrenle meşkul olasın ama,dünya hali herşey gönlün istediği gibi olamıyor malesef..
2 Ekim 2009 02:18
Benim naçizane fikrimi sorarsan gücünün yettiği yere kadar çalış bence,evde çok kendini dinlersin...
2 Ekim 2009 02:54
canımsın sen ya
yerinde olsam daha çok ağlardım altından kalkamazdım ben, (emin ol)
2 Ekim 2009 04:11
Ne desem bilemiyorum ama açıklılıkla yazman çok güzel olmuş sen de ferahlarsın böyle böyle.
çalışmaya devam...gülmeye devam..hayat tam hız devam;eminim geçecek..
2 Ekim 2009 12:52
Allah sabir ve acil sifa versin. Insallah bir daha ne siz, ne sevdikleriniz yasamaz bu sıkıntıyı.
herşey geçicek,yine yeniden atlatacaksın..her ne kadar üçlü değilim desen de yazdığın yazıda zaten ne kadar güçlü olduğunu gösterdin..çalışmaya devam bencede..öpüyorum
3 Ekim 2009 05:18
Allım, sağol güzel sözlerin için, güzel yürekli arkadaşım..
Elif'cim 21 yıldır çalışınca inan o kadar bıktım ki! Yeterki evde oturayım, söz vallahi hiç kendimi dinlemem.
Bahar'cım ağlatmak için yazmadım, ağlama sakın güzel kapli güzel arkadaşım. Sadece hislerimi anlattım..
Puck-Robin,çok haklısın ferahlıyor insan derdini paylaştıkça.
Dijle'cim annen nasıl oldu? Geri sayım 12 falan değil mi? Nasıl hissediyor kendini? Morali nasıl? Acil şifalar annecine, Funda'nın babasına ve tüm hastalara.
Anne ve bebişi- hoşgeldiniz, teşekkürler dilekleriniz için. Ben sizin sessiz izleyicinizdim, bir-iki yorum bırakmıştım. Tekrar teşekkürler.. MK'yı öpün benim yerime. Sizin o bahçeye gelip biraz çalışasım var desem:)P
Eylem'cim sana yorum bırakamadım ama güle güle oturun canım. Teşekkürler,
4 Ekim 2009 05:34
Canım benim ya hayat böyle işte anımız anımızı tutuyor mu? Allahım sana kolaylıklar versin sabırlar versin dayanma gücünü arttırsın, her gece yasin okuyorum sıradan babama diyorum, Ayşen e, Dijlenin annesine sonra bütün hastalara Allahım diyorum hayırlı şifalar ver tez zamanda, tedavilerini de bir çırpıda bitirsinler sağlıklarına kavuşsunlar hayırlısıyla...
insanız işte zayıfız, güçlüyüz, umutluyuz, bitiğiz...
ama kalkıp bakıyoruz etrafa, hayat akıyor, akarken kız var, koca var, sevdiklerimiz var, sevenler var herşeye inat azimle sabırla, uzaktan konuşması kolay evet, hatta yazması en kolay ama güçlü olmak gerek anasını satayım evet zorla gerek hem de...
Allah a emanet ol güzel yürekli kadın...
4 Ekim 2009 10:05
okurken çok duygulandım.artık dinlen bence
5 Ekim 2009 04:42
canım arkadaşım hem ağladım hem güldüm okurken.
yeneceksin ,herşey bitecek geçecek ve belki tatlı acı bir anı gibi geride kalacak.allah sana güç ve sıhat versin.umarım en kısa zamanda iyi oluursun.dualarımla hep seninleyim ayşencim.her gece eksiksiz hepiniz için dua ediyorum...
6 Ekim 2009 05:41
Hadi ordan beee seni tanımasam inanıcam sen varya sen benım tanıdıgım en güçlü kadınsın yahu!
Hadi hadiii cabuk iyileş bak medipol hatunlarının yaş gunu gelıyor!!!
Ayrıcada yanyana gelip laklak edecegız ve annen tontonu bana kızım sen gencsın yapsana bi cocuk daha aaaaaaa diyecek sonrada sana dönüp AYŞEN HİÇ AYIRMAYIN BU KIZLARI BERABER BUYUSUNLER DİYECEK AYY AYŞEN BAKSANA ŞUNLARA BOYLARI BILE AYNI AYOL DİYECEK BİZ GULUCEZ BELKI 10 KERE AYAKLARINA TERLİK GİYDİRİCEZ VE ONLAR SIPITIP ATACAKLAR DİMİ??
YILLAR SONRA RİMA EVDEN iDİLLE BULUŞUCAZ DİYE CIKDIGINDA BEN ŞÜPHELENİP SENİ ARAYACAGIM RİMA İLE İDİL BULUŞDUMU AYSEN DIYE SORUCAM:)))
HERKESE SELAM DEİDA TONTİŞİM GÜLYÜZ POTUK İDİLOŞ HEPİNİZİ ÖPÜYORUM!
Demişsinya aslında değilim, ben hala aynı şeyi söylüyorum güçlüsün ayşencim güçlüsünn.
Funda'cım, çok sağol canım arkadaşım. Hepimizin tüm duaları hastalar için. Tekrar teşekkürler.
Bir kez bile sesini duymadığım insanların benim için gönülden dua etmeleri kadar anlamlı bir şey daha varmı bu dünyada?
Serpil teşekkürler ziyaretine. Dinleneyim di mi?:D (işime geleni anlıyorum)
Semra'cım, yüreği güzeller güzeli arkadaşım, geçecek tabii bu günlerde, her kışın baharı, her gecenin sabahı gibi..Sadece hep güçlü olunmuyor diye içimden geçenleri yazdım. Duaların için teşekkürler, desteğin içinde.. Sende hiç görüşmediğim, sesini bile duymadığım ama kalben yanımda olan arkadaşımsın benim.
Ebru'cum tabii yapacağız bunları, senden umutluyum, 2.için ,ben gelip bebek koklayacağım ona göre.
Belkıs'cım güçlülerinde elbet zayıf günleri oluyor, bu da onlardan biri.. Öpüyorum hepinizi tek tek.
12 Ekim 2009 01:40
ya inanamıyorum ben sizin azminize, pozitifliğinize ve halaa hastalık bi kenara önce idil diyen satırlarınıza ya kafam allak bullak oldu ..
sizi tanımakda benim için bi dönüm noktasıymış sanırım
elimden her geleni yaparım, ve hep yanınsa olduğumu söylemek istedim
12 Ekim 2009 02:37
Ne kadar zamandır blogları iyi takip edemiyorum.. yazan arkadaşlara 2 satır uğrayıp kendi dünyamızın gerçekleriyle savaşmaya devam ediyoruz..
gecenin sabaha yüz tutmuş şu anında sana kalben dualar yolluyorum meleklerin kantalarıyla..
her iki yanına konup, hepinizin omuzlarınıza defalarca iyilikler- şifalar dokundursun diye dualar etmekteyim uzun uzun...
yeniden aynı yollardan geçmek çok heveslendirmiyor farkındayım :((
lakin ANNESİN. SEN İDİLSİN. İDİL DE SEN !!!!
önce KENDİN- CAN için sonra tüm CANANlar için yola devam güzelciğim..
ŞİFALAR DİLİYORUM ..
ALLAH TÜM KAPILARINI ARDINA KADAR AÇIK ETSİN....
ÇOKK ÇOK SEVGİLER.
17 Ekim 2009 15:05
Meltem her anne böyle, sadece ben değilim ki! Hep önce evlatlarımız..
Güzel sözlerin için teşekkürler,öpüyoruz Nehir'i ve seni..
Nunu'cum, şükür kavuşturana! Özledik seni. Tüm hastalara şifa diliyorum bende..
Teşekkürler duaların için..