Yaz aşkı: Aralık 2012
Aslında yeni yıl diye bir şey yok! Aslında yeni yıl diye bi' şey yok. Yani 1 Ocak'ta her şey bir anda değişmeyecek.
22 Aralık'ta aniden her şeyin değişmediği gibi...
Takvim, insanoğlunun zamanı somutlaştırabilmesi, yeni başlangıçlar yapabilmesi, temiz sayfalar açabilmesi, muhasebe yapabilmesi için var.
Bir anda savaşlar bitmeyecek, herkes birbirine karanfil atmayacak,
zahmetsiz zayıflamanın formülü bulunmayacak,
1 Ocak'ta bir anda isteklerimiz kucağımıza düşmeyecek,
bizim yerimize kararlarımızı başka birileri uygulamayacak.
Biz yapacağız bunları, biz isteyeceğiz...
İstediğimiz, hedeflediğimiz şeylere uygun olarak yaşadığımızda
elde edeceğiz bunların hepsini...
Yaşadıklarımız ya da karşılaştıklarımız değil, onlara verdiğimiz tepkiler hayatımızı şekillendirecek.
Yeni yıl diye bişey yok, evet. Ama takvim dediğimiz bu sanal kavramı,
kendimizi "yeniden başlatmak" için kullanmak var.
Eğer içimize sinmeyen, tökezleyen, tekrarlayan yerler varsa
"format atmak" için bulunmaz bir fırsat yeni yılın başı...
Hedefler koydum geçen yılbaşında.
Bir kısmı oldu, bir kısmı seneye kaldı.
Pır pır sevinçten uçtuklarım, yere çakılmalarım oldu.
İçime sokasım gelenler, araya mesafa girenler...
Bitti sanırken başlayanlar, hiç bitmez derken tarihe karışanlar...
Umutsuz bile olsan, taptaze bir hevesle güne sarılmalar oldu.
Bir yerde okudum benzetme çok hoşuma gitti,
piyanoya benzer hayat demişler yazıda.
Beyaz tuşlar mutlulukları, siyah tuşlar hüznü temsil ediyor.
Hayat yolculuğunda, ancak hepsini kullanarak ahenkli bir müzik yapabiliyorsun... Kendim için yaptığım çok güzel bir şey vardı mesela bu yıl.
bir atölyeye katıldım. Farkında yaşamak için kendime çok şey kattım.
Aslında herkesin hakettiğini yaşadığını, yaşamının sorumluluğunu eline alması gerektiğini "her zaman, her şeyin yolunda olduğunu" bir kez daha idrak ettim.
Öyle ya, bilemeyiz ki, geçen sene kızdığımız, üzüldüğümüz şeyler bile
belki bütünün hayrına oluyor, olacak. Her ne olursa olsun suyumuzu kirletmemek gerekiyor.
(şurada ne demek istediğimi yazmıştım. )
Daha net hedefler belirledim. 1 aylık, 6 aylık, 10 yıllık...
Ama en önemlisi, hedeflere doğru giderken
olduğun yerde gülümseyebilmek.
Her parçanın, bütünümüzü oluşturan puzzle'ın olmazsa olmazı olduğunu görmek.
Ve arada dinlenmek, kendini dinlemek. Ruhun sesini...
Çünkü tempo zihinden, dinginlik ruhtan geliyor.
Ve aslında ruhumuzun sesi, her şeyin cevabını biliyor.
Yaşam amacımızın ne olduğundan tutun da,
önümüzdeki sofrada duran lokmayı yemenin mi, yememenin mi daha iyi geleceğini bile...
Bütün cevapları alabilecekken, dışarının volümünü giderek yükseltiyoruz ki
içimizi duymayalım diye. Korkuyoruz herhalde yüzleşmeye...
Tam tersini yaptığımızda, çok şeyler değişecek inanıyorum. 2012 başı, sonu farklı bir yıldı.
Ya da her yıl gibi iniş çıkışları vardı.
Ama uluorta konuşulan geyik taraflarını bir yana bıraktığımızda
21 Aralık'tan çok daha önce başlayan ve süren yeni bir dönemin başladığını düşünüyorum.
Düşünmek de değil hissediyorum.
Çok daha fazla insan, artık "gerçekten yaşamak" istiyor, kendini sorguluyor,
varoluş sebebini, hayatı, evrendeki etkisini... Karbon izi gibi karma izi saçarak yaşamak istemiyor artık birçok kişi...
Hayatı aşkla sevmek istiyor.
İnanıyorum ki, blogun kapağına yazdığım gibi,
yaşama sevgiyle her dokunduğumuz an bir mucize gerçekleşir. 2013 için çok temiz ve iyi hislerim var:) Şükürlerim var, kendim için, ailem için...
Hedeflerim, dileklerim var.
Adı 2013 olan yılı şimdiden seviyorum. Hepimize iyi geleceğine inanıyorum. Beni iyi hissettiren herkese ve her şeye,
kendimi kötü hissettiğim zamanlarımı bana ayna tutarak yansıtan "hayat öğretmenlerime" milyonlarca teşekkürler... Gönderen
Let's party! Bugün hem Yaz'ın, hem bizim ajansın yılbaşı partisi var.
Yaz Cesur'daki Merida oldu, çok da komik oldu.
Biz de bişeyler olacağız bakalım, akşam ola hayrola...
sözlerle mi, hissettirilenlerle mi, davranışlarla mı? Hepsiyle mi...
Annem bana değer veriyor :) Kim demiş, kalp ve mantık yan yana olmaz diye...
Mantık dersi Hafta sonu beraber kahvaltı hazırlıyoruz,
zeytin tabağını taşımaya çalıştı.
Dikkat edelim de, yerlere dökmeyelim dedim.
Kinayesiz, gayet de ciddi:
"Çünkü yerler senin için çok değerli di mi annecim" dedi :))
Eeee düz mantık bu conconlar.
İşte size mantık dersi :
İnsan değer verdiği şeyleri korumaya çalışır.
Anne yerleri korumaya çalışır.
Anneye yerlere değer verir. : -P Gönderen
Hafta sonlarını güzel kılan ne kadar dolu olduğundan çok ne kadar keyif alındığı, içine ne kadar renk katıldığı...
Ciddi suratlar yerine eğlenceli yüzlerle bakmak hayata...
Ayıp, tuhaf demeden kamuya açık bir alanda yüz boyatmak hafta sonu...
Kuralları biraz delme, belki bambaşka bir masada kahvaltı yapma zamanı hafta sonu...
Okuldakinden farklı, konusu serbest onlarca resim yapmak demek mesela bizim için...
Bakıp da çözmeye çalışmak renklere, çizgilere...
Bebekleri de kışlıklarla tanıştırma, onlarla da daha sıkı fıkı olma zamanı...
Sıcacık bir kahve, bolca sohbet, bikaç ilmik, bikaç tweet, bikaç foto... Ama en önemlisi huzurlu saatler...
Hafta sonu ne kadar sevdiklerimizle ve sevdiğimiz şeylerle geçerse
pazartesi sendromu falan hikaye...
Zıpkın gibi başlar insan pazartesiye...
hafta sonu renkleri
Bugün baba-kız evdeler, anne işte...
Kızım bana sürpriz resim yapıyor, babası çekip whatsup'tan yolluyor.
Ve kıyamet bundan kopuyor!
Sürpriz olacakmış, nasıl yollarmış...
Yok kızım hiç anlaşılmıyor renkleri falan, akşam inceleyeceğim diye çevirmeye çalıştım ama...
Şşşşşt sakın bu resmi gördüğünüzü çaktırmayın, sürpriz sürpriz...
Rüzgarın çılgınca estiği, balkonu darmaduman ettiği,
panjurları inlettiği bir gecenin sabahı arabaların üstündeki ince kar tabakasıyla uyandık.
Kuşlara ufalanmış çubuk kraker bıraktık.
Her zamanki yere...
Bizi orada beklemeye başlarlar mı bir süre sonra acaba?
Hışır hışır yapraklara basarak,
arabanın camlarındaki buzu açmak için uzunca bir süre bekleyerek
yola ve yeni güne koyulduk.
Yolda da Mor ve Ötesi'nin yeni albümünü dinledik.
Sizin sabahınız nasıl geçti?
Şarkının adına bakmayın, bir mesaj vermeye çalışmıyorum.
Ben 21 Aralık'ta sadece insanlığın biraz upgrade, biraz da update olacağına inananlardanım :)
Geçen sabah, dona dona yürürken, serçeler geçti hemen önümüzden
ben de dedim ki, yarın serçelere ekmek çıkartalım, yakında kar yağar,
Ankara'da yağmış bak. O zaman yiyecek bulamazlar kendilerine...
Ama onlar da sıcak ülkelere göçerler o zaman?
Serçeler gitmez canım, sıcak ülkelere...
O zaman sıcak ülkelere giden kuşlar, onları sırtlarında taşısalar güneşli ülkelere?
Doğru ya, herkes birbirine destek olsa, hayat bayram olsa değil mi ama.
Çocuklar, sizler gibi düşünmeyi ne zaman unuttuk biz de, hatırlamaya çalışıyoruz yeniden
Sonra da karşımıza bu bumbuz günde çok güzel bir beyaz tüy çıktı ki,
ben bir soruma yanıt aldım onu görmemle birlikte: )
........ Sonra arabaya bindiğimizde, şu burnu tıkalı konuşan adamın olduğu
radyo reklamı çıktı karşımıza...
Ben de komiklik olsun diye burnumu elimle tıkayıp
"Burnunuz mu tıkalı? " dedim hatta tekrar ettim ve güldüm...
Onu da güldürürüm diye.
Anneee böyle sürekli burnunuz mu tıkalı dersen, senin de burnun tıkanır dedi.
40 sefer söylersen olur felsefesini mi çözmüş desem,
karma felsefesini mi?
diyorum ya, bu bücürler hepsini zaten bilerek doğuyorlar da
büyükler unutturuyor bildiklerini.... Gönderen
Do it yourself... Hafta sonu yılbaşı ağacımızı yaptım.
O da altına yeni yıl için istediği sürprizi resimli olarak anlattı,
puzzle istiyormuş, alçakgönüllü kızım.
Geçen hafta, sevgi zinciri serisi adını verdiğim atkı koleksiyonunun bi tanesini bitirdim.
O da kendine yastıklardan ev yaptı, çok eğlendi. Ben miniminnoş bir melek ördüm, koca gözlü...
O da yanıbaşımda bir kardan adam yorumu yaptı.
"Az tüketim, çok üretim" yeni yılın sloganı olsun mu? Gönderen
Bugüne kadar hep bizim arkadaşlarımızın çocuklarıyla buluşturduk, hafta sonları birlikte planlar yaptık.
İlk defa kızım, kendi edindiği, seçtiği arkadaşlarıyla bir plan yaptı,
ilk organizasyonunu gerçekleştirmiş oldu. Aylar önce prodüksiyonunu babasının yaptığı, İşsanat'taki Pamuk Prenses oyununa okuldaki kankaları Defne ve Eda'yı davet etmiş, bizim zilli.
Babamın işyerindeki oyuna gelir misiniz demiş kendi kendine :)
Bizim de bu fikir çok hoşumuza gitti, hem aileleriyle de tanışmış oluruz diye düşündük.
Aileleri davet edişimiz de çok enteresan oldu.
Hep isimlerini duyduğumuz bu çocukların aileleriyle tanışmıyorduk, telefonları da bizde yoktu.
Ne için olduğunu bilmediklerinden, okuldan istesem belki tuhaf karşılayabilirler diye
oturdum annelere mektup yazdık, çantalarına bırakılması için öğretmenlerine verdik,
oyuna davet ettik.
Onların da hoşuna gitmiş, bu eski usul mektuplaşma, dün de buluştuk.
Yani bizim küçük kızlar, planı yaptı,
bize de planı hayata geçirecek teknik ve lojistik desteği sağlamak düştü.
Annelerle de gayet sıcak bir diyalog paylaştık.
Yalnız, bu bıcır bıcır küçük cadıları okulda düşünemedim.
Allah öğretmenlerine güç ve sabır versin...
Velhasıl, bizim ufaklık, baba mesleğine ilk göz kırpışını yaptı,
ilk organizasyonunu gerçekleştirdi. Gönderen
Defne ve Eda,
Daha önce okumuştum, çocukların 4 ila 6 yaş arası bazı korkularla tanıştığını...
Bizim güncel iki korkumuz oldu nurtopu gibi...
KÖPEKBALIĞI ve ÖRÜMCEKLER...
Bunlarla ilgili hikayelere bayılır, herkese köpekbalığı hikayesi anlattırır, nerelerde yaşadığını, yaşadığımız yerde olmadığını çok da iyi biliyor aslında.
Ama korku işte, çok fazla rasyonel tarafı olması gerekmiyor.
Geçenlerde her zaman yaptığımız gibi küveti doldurmuştuk, içinde oynuyordu
içeriye kadar gittiğimde, bana seslendi, anne sanki küvetten köpekbalığı çıkacak gibi hissediyorum diye. Kuzucum, şu küvetin içine sence köpekbalığı sığar mı? Kocaman o...
Hem de derin sularda olur değil mi?
-Biliyorum ama korkuyorum anne napayıııım?
Örümcekleri ise sağolsun belgesel kanalından öğrendi sanırım.
Hem korkarım, hem sarkarım misali, hala herkesden ısrarla köpekbalıklı hikayeler istiyor.
Neyse, geçen gün tesadüfen veli toplantısı olunca rehber öğretmene danıştım.
Bırakın anlatsın korkularını dedi.
Siz de didaktik biçimde anlatmayın, haaa köpekbalığından korkuyorsun, anlıyorum, deyin...
Empati kurun, dedi.
Hatta oyuna dönüştürün, suyun içini köpürtün, ay ay köpek balığı geliyormuş deyip gülün, şakalaşın dedi. Zaten bu dünyada yalnız yaşamıyoruz, o hayvanlarla dünyayı paylaştığımızı bilsin...
Aaa bunda korkulacak ne var dememek, empatik olmak gerekiyor yani.
Ben çocukken hatırlıyorum da, kardeşimle gece oldu mu, odamıza giden koridordan
koşa koşa geçerdik. Sanki oradan birileri çıkacak gibi gelirdi.
Bilmez miydik orada biri olmadığını...
Bilirdik, ama korkardık...
Yine her şeyin çözümü dayanıyor empatiye, sempatiye, sevgiye...
Korkuların sevgiye dönüştüğü günler dileğiyle... Gönderen
çocuk ve korku,
Bugün, bir daha kolay kolay yan yana gelemeyecek sayıların enerjisi bizi bekliyor.
Bir daha böylesi zor, çünkü 13 ay yok : )
Bugün sevgiyi seçen için nefreti, ayrılığı,
huzuru seçen için öfkeyi,
sigarayı vs. bırakmayı isteyen için bağımlılığı,
yeniye hazır olan için eskiyi,
samimiyeti seçen için yapmacıklığı
kendi olmayı seçen için egoyu bırakma günü! Yani daha doğrusu neden öyle olmasın?
Yeni bir başlangıç, yeni bir ruh için hazır olma zamanı... Gönderen
Z kuşağı yetiştirdiğinin farkında olmak! Ağaç yaşken eğilir diyerek, çocuklarımızı donanımlı, iç dünyaları zengin,
kendilerini sadece okula, sadece işe adayan değil, yaşamlarına anlam katacak faaliyetlerin içinde mutlu olan insanlar olarak görmek istiyoruz. Mesela çocuklarımızı yönlendireceğimiz hobi, onun yatkın olduğu
ilgili olduğunu gördüğümüz alanlarda mı olmalı,
geliştirmesi gereken bir yönü mü olmalı? Yaz, müziği, resimi, dansı, dramayı seviyor mesela,
ama sporu mu kuvvetlendirmeli bu arada? Ama o zaman ya sevmez, devam etmezse?
Ya da içinde olduğu yaşta, ekstra harcamalar yapmadan da bazı yetenekler geliştirilebilir mi?
Ağaç yaşken eğilir deyip, çabalayıp durduğumuz şu günlerde,
üniversitelerden, öğretim görevlilerinden aldığım duyumlara göre, gençliğin durumu epey bir vahim.
Ne profesöre değer veriyormuş genel olarak Y kuşağı, ne arkadaşına.
Dinlediklerim, kaynaklarda bahsedilen Y kuşağına bire bir uyuyor aslında.
Bütün suların kendilerine doğru aktığını düşünüyor, çok çabuk zirvede olmak istiyorlarmış.
Büyük paralarla işe başlamaya, bir anda genel müdür olmaya hevesleniyorlarmış.
Öğretim görevlilerini, üstlerine başlarına göre yargılıyorlarmış.
Oooo hocam yeni telefon mu aldınız? çok da şaşırılmayacak bir soruymuş mesela.
O noktada masadaki İnsan Kaynakları yöneticisi bir arkadaş söze girdi, y kuşağına mevki beğendiremiyorlarmış ve de maaş... Üstelik de sadakatsizlermiş işlerine.
Bütün bunları ve Y kuşağını, bir müşterimiz için yaptığımız araştırma sırasında epeyce bir öğrenmiştim zaten.
Ama bu kadar da umutsuz düşünmüyorum. Bize gelen stajer tayfasından gözlemliyorum bu yeni kuşağı
bir grup tam yukarıda tarif edilen vurdumduymaz, maddi şeylere çok değer veren Y kuşağı.
Ama bir grup da zehir gibi, teknolojiye hakim, gelişmeye ve ilerlemeye aç, gayet de terbiyeli çocuklar...
Yani bize çok şey düştüğü kesin, ortaya çıkacak nesli bizler yaratıyoruz şu an.
Ne sorumluluk ama!!!
Üstelik gelecek nesil, Y de değil artık Z! Z kuşağı şöyle tanımlanıyor :
"İnternet kuşağı" da denen bu ufaklıkların en büyüğü daha 9 yaşında. Bunlar tam teknoloji çağı çocukları. Taşınabilen, hep yanlarında olan küçük aygıtları, bilgisayar, MP3 çalar, i-Pod’ları, cep telefonları, DVD oynatıcıları ayrılmaz parçaları. Onlar, ev ödevi yapamadıklarında "elektrikler kesildi, ondan yapamadım" değil; "internet bağlantım kopuktu" diyen kuşak. Yeni teknolojik olanaklarla iletişim ve ulaşım kolaylıkları ile hep bir aradalar. Uzakta olsalar bile ufak cihazlarıyla her an sözel, hatta görsel iletişim kurarak, birbirlerine bağlanabiliyorlar. Onlar, önceki kuşaklardan farklı olarak, ’network’ gençleri; çeşitli ağların üyeleri oluyorlar. Uzaktan da ilişki kurabildikleri için, fiziksel olarak tek başlarına, yalnız yaşıyorlar ve yaşayacaklar. Aynı anda birden fazla konuyla ilgilenebilme becerileri gelişiyor. İnsanlık tarihinin, el, göz, kulak vb gibi motor beceri senkronizasyonu en yüksek nesli. Ancak bu avantajlar, dikkat ve konsantrasyon zorluklarıyla dezavantaja da dönüşebiliyor. Olanak fazlalığı, eğlenceyi erteleme güçlüğü, yaşamalarına neden oluyor. Bu da onların başarıya giderken önlerine çıkan en önemli engel haline geliyor. Geleneksel eğitim yöntemleri, bu yeni kuşağa uygun görünmüyor. Yaratıcılığa izin veren aktivitelerden hoşlanıyorlar. Edilgenliği kabul etmiyorlar. Uzun dönemli hafızaları, ezberden çok oyun, hikayeleştirme ve hayallerle etkin hale gelebiliyor. Sonuç odaklılar. Sorgusuz yaşayacaklar çünkü, iş yaşamına atıldıklarında karar vermelerini gerektiren her şey sistemler tarafından yapılıyor, yapay zeka tarafından karar veriliyor olacak. Çok diplomalı, uzman ve buluşçu olacaklar. Yaşamlarında otorite kavramının önemi kalmayacak. Tatminsiz, kararsız ve doğuştan tüketiciler." Z kuşağının olumlu yönleri şöyle tanımlanıyor:- Daha iyi eğitimli olacaklar.- Bireysel ve bağımsız olmaları yaratıcılığı artıracak.- Doğruyu çekinmeden söylemeleri motive edici bir ortam oluşturacak.- Nesiller arası farklar azalacak.- Sosyal ve iletişime açık olmaları müşterileri ve birbirlerini kolay anlamalarını sağlayacak.- İnternet ile coğrafi sınırları kaldırmaları güvenlerini arttıracak.- Komplekssiz oldukları için kendilerini rahat ifade edebilecekler.Z kuşağının olumsuz yönleri:- Sadakatsiz olmaları şirketleri zorlayacak.- Azimli ve hırslı olmamaları, kriz dönemlerini olumsuz etkileyecek.- Hep yükselmek istemeleri nedeniyle ''yıldız savaşları'' yaşanabilir.- Çabuk vazgeçmeleri nedeniyle şirketlerin yetenekleri tutmaları zorlaşacak.- Standart işleri yaptırmak zorlaşacak.- Zaman ve emek gerektiren meslek dalları değer kaybedecek.- Her şeyi kişiselleştirmek istemeleri, zengin - fakir uçurumu yaratacak. Ama bizim yetişen yeni neslimizin illa bu özellikleri taşıması gerekmiyor,
onları ve Z kuşağının özelliklerini tanıyarak, geliştirilmesi gereken noktaları daha iyi saptayabiliriz belki de. Sonuç olarak, ben bazı eğitimcilerimiz gibi umutsuz bakmıyorum olaya.
Her şey güzel olacak, duygusal ve sezgisel yönleri kuvvetli, güzel, pırıl pırıl bir nesil gelecek umarım.
4,5 yaşında ev ödevini yapma sorumluluğu taşımaya başlayan yeni bir nesil...
Geçenlerde bir arkadaşım kız arkadaşı için çok özel ve farklı bir evlilik teklifi planı hazırlamış. Kız arkadaşına hafta sonu Bursa'ya gidelim deyip, evden çıkartmış
ve haftalar öncesinden hazırladığı planı devreye sokmuş.
Barcelona'da bir tatil ayarlamış, 1 ay öncesinden yüzüğünü yaptırıp, cebine koymuş.
Kız, kendini Yenikapı'dan arabalıya binecek sanırken, havaalanında bulmuş. Barcelona'da teklif yapmak için en güzel anı ve mekanı yakalamaya çalışırken
tatil bitmiş, bir türlü bakla ağızdan çıkmamış.
Çantada bekleyen yüzükle, bir köprünün üstünde birbirlerinin fotoğrafını çekerlerken
meşhur Barcelona hırsızları çantayı alıp kaçmasın mı?
Son günleri, karakollarda hırsız tespit etmeye çalışmakla geçmiş. Yüzük de gitmiş, paraları da...
Ama akşam odalarına vardıklarında,
aylardır yapmak için beklediği teklifi yapmış arkadaşım.
Yüzük gitmiş ama unutulmayacak bir evlenme teklifi olmuş.
Yaz'a anlattım, ne heyecanlı değil mi diye...
O da can kulağıyla dinledi, bayılır zaten macera dinlemeye.
Sonunda "Yüzüğü bulmuşlar mı sonra?" diye sordu.
"Bulmamışlar ama yine de çok mutlu ayrılmışlar oradan. Eğer kederlenip " dedim.
"Ama bulsunlar sonra yüzüğü..." dedi.
Aslında kendi kafasındaki mutlu sonu istiyor.
Mutlu sonlarla büyüyor çünkü.
Çizgi film kahramanlarının hep mutlu sonlarına şahitlik ediyor.
Hayalcilik mi bu? Hayır değil, iyiyi beklemek...
(Aslında bu örnekte her türlü son mutlu, ama Yaz yüzüğün de bulunmasını diledi işte)
Yetişkin olunca da, mutlu sonlara inanmalı sonuna kadar...
Mutlu sonların mutlu başlangıçlar olduğuna inanmalı.
Mesela bangır bangır konuşulan 21 Aralık'tan sonra çok güzel şeyler olacağına, yeni bilinç kapıları açılacağına inanmalı.
İnsanlığın çok daha gelişebileceği yeni bir dönemin başladığına...
Güzel şeyler konuşup, mutlu başlangıçlar beklemeli. Gönderen
Geçenlerde biri blog yazmaya nasıl zaman bulduğumu sordu.
Aslında yanıtı çok basit. İnsan sevdiği ve yapmak istediği şeye zaman buluyor bir şekilde.
Biri sigara molasında kullanıyor zamanını, biri kahve makinesinin önünde,
biri facebook profillerini geziyor, biri işine gömülüyor, bunu istiyor. Ben de zaman geliyor, başımı kaşıyamayacak durumda oluyorum. Her telefon ayrı çalıyor, her yerden biri toplantıya çağırıyor. Ama istiyorum ya yazmayı, toplantıya gitmeden önce sayfayı açıyorum bazen
gelince bir fotoğraf koyuyorum, bazen o yüklenirken başka bir iş yapıyorum, sonra gene buraya kaçıp, yazıyorum.
İşte zaman böyle de izafi.
Hayatın her alanında böyle.
Kimisine zaman hızlı geçiyor, kimine yavaş.
Bazı zamanlar daha hızlı ama daha nitelikli.
Bazen de ağırlığıyla insanı bunaltan.
Sevdiğimiz şeyleri yapıp yapmamamızla çok ilintili.
Mesela ben sabahları sakin bir yarım saat için erken kalkıyorum,
7'de de kalkabilirken, 6.30'da kalkıp, o yarım saati kendime armağan ediyorum.
Uykuyu da armağan etmeyi seçebilirsiniz, o da bir seçim.
Mesela az önce bir arkadaşım, 5'te kalkıp yoga mı yapsam dedi?
Evde küçük bir afacanla olup ama "yazmak ne iyi geliyor" bana diyen, yazmaya mutlaka zaman
ayıran arkadaşlarım var.
Herkes kendisini bilir, hangisinin daha iyi geleceğini de...
Zaman eğilip bükülebilen bir şey.
Bize dayatılan 24 saatten öte...
Biliyor musunuz, bunu yeni öğrendim,
aslında zaman akmıyor.
Biz zamanın içinde ileri/ geri gidiyoruz.
Paralel evrenleri çok güzel açıklıyor değil mi?
Zamanı ve kuantumu çok güzel anlatan bir belgesel,
Biz ne biliyoruz ki? İlgileniyorsanız mutlaka seyredin, şuradan.
Mesela zaman gökdelenlerde daha hızlı, yeryüzüne yakın, doğada daha yavaş geçermiş duydunuz mu? Hepsi seçim... Zamanımızı nasıl geçirdiğimiz... Şikayet ettiğimiz şeyler bile evet duyuyorum sizi, onlar bile bizim seçtiklerimiz.
Kemal Sayar, Yavaşla kitabında
Kendi tempomuzu içimizin seslerini dinleyerek bulabiliriz demişti. Bu da durup o iç seslerini dinlemeyi gerektiriyor tabii... Zamanda yolculuk ediyoruz hepimiz, yolculukta kullandığımız araçları da kendimiz seçiyoruz.
Seçme deyince... Bu sabah fark ettim, bugün 5 Aralık...
Türk kadının seçme ve seçilme hakkına kavuşmasının 78. yıldönümü.
Dünyada birçok milletten önce kavuştuğumuz bu hakkı,
özgürce kullanabildiğimiz nice nice senelere.... Gönderen
Biz ne biliyoruz ki,
Kızlar... Nasıl bir şarkıdır bu?
Bu sabah gayet de neşeliyken üstelik
bu sözler yine kalbime dokundu.
Nasıl sözlerdir bunlar?
Nasıl hayatlardır bunlar?...
Kız çocuğu olanlar daha da derinden mi etkilenir bu sözlerden...
Başka kızları, 8, 12 yaşındaki kızları düşününce...
Bu versiyonu ilk defa dinledim bu arada
Yalın- Kenan Doğulu düeti... Kız çocuğunun nerede doğduğunun çok şey değiştirdiği bir ülkedeyiz maalesef.
"Yağmuru kim döküyor,
Ünzile kaç koyun ediyor,
Dayaktan uslanalı Hiç bir şey sormuyor?"
Doğmak deyince... Benim güzel yaylarım
yeni bir yaş daha aldılar.
Cuma günü kızlar ekibi felekten bir gece çaldık, çığlık çığlığa şarkılar söyledik.
"Kız ruhu" adına birkaç mum daha yaktık. Ne güzel böyle yaş almak... Gülerek gülümseyerek...
Hep mutlu olsunlar inşallah... Sevgiyle yaş alsınlar. Ve bütün kızlar çok ama çooook şanslı olsun! Gönderen