Öncesi Ve Sonrası | Efsus.org
Tem 15 2013
Daha önceki çanta hikayemi hiç hatırlayan var mı bilmiyorum. Ya da genel olarak öncesi- sonrası projelerimden haberi olan var mı?
Annem işte o çantayı çok beğenmiş olacak ki, bir yemek dolusu çanta daha gönderir. Biliyor ki boş durmicam, onu olduğu şekliyle geri gondermicem, ‘kızım bir sürü emek vermişsin, bana gönderme kendin kullan diyor’.
Eskiden yemekler eşe dosta tabakla verilirdi, tabak geri boş gönderilmez, mutlaka bir şey yapıp içine konurdu. Bana da yemekler genelde çantayla geldiği için, çantayı elden geçirmeden gönderemiyorum.
Categories: Öncesi ve sonrası, El işi
tags: Canta kaplama, dikme
Şub 08 2013
BİR ÇANTA HİKAYESİ
Bir süre öylece kullandım, hiç içime sinmedi. Gören herkesin canı kadayıf, baklava çekiyordu. Üstelik daha fazla reklam da yapmak istemedim. Ebat itibariyle çok kullanışlıydı. Gerek boyu gerekse yüksekliği tam beslenme taşımak içindi adeta.
Derken aklıma geldi. Önce bir yüzünü başka bir vesileyle diktiğim yamalı parçalarla kapladım. Bir süre böyle kullandım. Derken fırsat oldu öteki yüzünü de kapladım, bu kez daha farklı bir parçayla. Bir süre de böyle kullandım. En sonunda da çevresine uygun su taşları ve bantlardan dikerek ek yerlerinden parçalanmadan tamamlayabildim.
Özellikle ofiste atıştırmak için hazırladığım doğranmış meyve kutumu taşımaya yarayan kullanımı kolay çok şık bir çantam oldu.
Daha önce diktiğim bir çanta vardı ya hani şu Leyla’nın sahiplendiği çanta, işte onu sevgili hatun günlük kullanıyor. Arada bir leşi çıkıyor, makineye atıyormuş. Onu burada değil de yanılmıyorsam flickr’de yayınlamıştım.
Şimdilerde flickr adresimi bile unuttum. Ne çok zaman geçti aradan. Hani denir ya “insanların sahip olup da aldandığı iki şey var: biri sağlık diğeri de zaman”. Zaman hızla akıp geçiyor ve biz bunun farkına bile varamıyoruz tıpkı bir hastalık geldiğinde şaşırıp ‘halbuki daha dün turp gibiydim’ diye iç geçirdiğimiz gibi.
Sağlıklı, mutlu, huzurlu ve zamanının değerini bildiğimiz günlerimiz olması dileğiyle.
Bu gün yine pek bir hamarattım. Canım hiç mi hiç saksı filan almak istemedi. Sandalye kılıfı için kullandığım kumaşın artan parçalarından balkonda bir süredir boş boş duran bir boya kovasına kılıf dikerek saksı sorununu hallettim. Saksım oldukça şık oldu. Hem masrafa girmedim, hem güzel bir vakit geçirdim, hem de böylece artık parçaları değerlendirmiş oldum.
Kovanın kulpunu sökerek başladım işe. Sonrasını zaten biliyorsunuz.
Categories: Öncesi ve sonrası
Oca 30 2011
KOVADAN DÖNME SAKSI
Bu gün itibariyle bu kös kös oturmaya bir son verip en azından yazmış olduğum yazıların hatırına bir aksiyon gösteriyorum. Düşün, düşün, tahayyül et, günün taşını kuza, kuzun taşını güne taşı… ıyyşş… İçim daraldı… Yapmak istediklerini yapamamanın yapabileceklerini de yapmaktan alıkoyması böyle bir şey. Peki, nereye kadar?
Öncesi ve sonrası kategorisindeki ilk yazının başrol oyuncusu, başta ben olmak üzere, kimselerin beğenmediği plastik bir yoğurt kovası…
Yeşili çok severim. Buna karşın yeşile sahip olmak için çok para harcama taraftarı hiç değilim. Ektiğim çiçeklerden bir tanesini alıp iş yerinde masamın bir köşesine yerleştirmiştim vaktiyle. Annemin balkonundan bulduğum uyduruktan kenarı kırık bir saksının içinde bir süre canımı sıkarak durdu. Kara kara düşündüm. Ne yapsam, ne yapsam? Gidip bir saksı alsam biliyorum iki günlük. Hatta belki de ertesi gün kırılacak. Bir annemlerde kırılır ne götürsem, bir de çalıştığım ofiste. Yoğurt kovasının içine çiçek koymak akıl kârı değil. Reklam. Kovayı mı boyamalı, (boya da bedava değil ki) ne yapmalı, ne yapmalı? Eskiden alüminyum folyoya sarılırdı bir şeyler. Mutfaktan 30 cm. folyo mu yürütsem? Fakat o da çok kıytırık, hatta bir o kadar da uyduruk. (Alüminyum folyo deyince aklıma geldi annem anlatmıştı, o da sağlık düşmanı mutfak suçlusu addedilmiş. Zaten alüminyum tencere mutfaktan atılalı yıllar oldu da bu folyo da neyin nesiydi? Suçlu addedilmese şaşardım). Kartonla mı kaplamalı kovayı? Yoksa renkli bir paket kâğıdı mı? Peki ya kumaşa ne dersiniz? Düşünürken düşünürken paket kâğıdına kadar gelince oradan kumaşa geçiş yapmak an meselesi oldu. Evet, evet artık kumaşlar. Onlar bu iş için biçilmiş kaftan.
Önce yoğurt kovasını kullanacağım kumaş parçasının üzerine, ters yüzüne tabii ki, oturtup kurşun kalem yardımıyla bir çember çizdim. Çizdiğim daireyi bir cm dikiş payı bırakarak kestim. Kovanın kenarına gelecek bölüm için dikdörtgen bir parça kesmek gerekiyor. Fakat kovanın ağız kısmı alt kısmına nispeten daha geniş. Dolayısıyla keseceğim dikdörtgenin alt ve üst uzun kenarlarını ayrı ayrı masura ile ölçerek dikdörtgeni çizip kesmeli. Geriye sadece tüm kenarları birleştirmek kaldı. Ağız kısmının düzgün durması için bir de lastik geçirdim.
Eskiden millet model kıskanırdı. Anekdot şöyle: komşunun bir akrabası, komşunun diğer akrabasında bir dantel görür ve modelini almak için ister… İster ama beriki vermez. Bizim komşu akrabasına üzülmemesini, onların da Zeynep hanımdan aldığını, ondan isteyebileceğini söyler ve Zeynep hanımların evinin yolunu tutarlar. Yok öyle dava, madem onlar vermiyorlar o halde biz de vermiyoruz diyerek kızı annesiyle tartışır. Madem millet kılçıklık yapıyor, artık model vermek yok. Tüm kılçıkları ve kılçıklıkları boykot edecektir. Fakat gelin görün ki annesi “ben model kıskanmayı sevmem” der her defasında. Ve örneği verir.
Bir başka komşunun kızı, annesi bir türlü anlayamadığı için elinde tığı ve ipliği çat kapı gelir bir gün, hani annesinin anlayamadığı kısmı öğrenip takıldığı yerde annesine öğretecek. Zeynep teyzesi oturtur kızı yanına, başlar anlatmaya “şurdan gir, buradan çık” derken evdeki misafirperverlikten kız kendini o kadar rahat hisseder ki boş bulunup* birden ‘teyze biliyor musun annem bunu kimselere göstermiyor, koca yatak örtüsünü gizli gizli yaptı bitirdi. Ne zaman kapının zili çalıyor, annem elindeki danteli koltuğun altına atıp suçlu suçlu oturuyor” der.
– Hadi yaa… Bak sen uyanıklığa, bak bu da iyi fikir. Ben bunu tuttum.
*- Yok, canım öyle demek istemedim, sen beni yanlış anladın.
– Hadi ya kardeşim sen de… Ne yanlış anlıcam.
Bir gün yine bir başka komşunun gelini soluğu Zeynep teyzesinde alır ve havlu danteli kenarı ister. Görümcesine yapacaklardır. Hani filan filan dantel var ya işte o. Zeynep teyzesinin kızı Roza der ki geline hayır olmaz veremeyiz. Çünkü biz onu yaparken ‘ellerinize sağlık, güle güle kullanın, ne güzel havlu danteliymiş’ gibi güzel sözler işitilmemiştir. Onun yerine ‘ıııyyyşş, teyze sen buna mı emek veriyorsun, hiç güzel değil, onca iş, yazık yazık’ denmiştir. Derken Zeynep Hanım girer araya, vermek ister bu kıyım kıyım kıymetli havlu dantelini geline. Kızı der ki hayır, gıcıklığa gıcıklık, vermiyoruz. Gelin der ki Roza’ya “etme eyleme, bir danteli alamadın mı diye evde olay çıkar, sen benim görümcemi tanımıyor musun”? Tanıyorum n’olmuş? Vermiyoruz, elinize sağlık denseydi. Verirdin, vermezdin, verelim üçgeninde gider gelir zavallı bir havlu danteli. Aslında bu dantel o kadar da masum değildir. Verilmezse bir yuvanın yıkılmasında parmağı olacaktır. Ama gelin görün ki verilirse de bir genç kızın onurunun kırılmasında rol oynayacak hatta biraz daha dramatize edilirse psikolojik çöküntülere bile sebep olabilecek. Annesi der ki “kızım etme eyleme gelinin yuvasını yıkma, verelim iyilik bizde kalsın”. Haydaaa, bu gelinin yuvası bir pamuktan eğrilmiş dantel ipliğine mi bağlıymış yani? Neticede iki zincir bir tırabzan, belki bir de dolgu. Bu kadar mı dayanıksız evlilikler? Neyse, annesi kızını tepeler geçer, danteli verir geline. Neymiş efendim, gelin dayak yermiş sonra. Bir dantel için değer miymiş? Değmez elbet. Fakat etrafımızdaki gelinlerin durumu bu ise eğer, bizim toplum olarak çok büyük bir derdimiz var demek.
Sahi ben kovadan dönme saksımı neden nokta virgül anlattım şimdi?
Benim annem de model paylaşma taraftarıydı. Onun modeli herkesin modeliydi. Oysa ben bir parça farklıyım: kılçıklığa kılçıklık tarafındayım ben. Yoksa yaş geçince ben de mi anneme benzemeye başladım?
tags: oncesi ve sonrasi, cicekler, ev