Sıralaya Sıralaya Kaybediyoruz - müjdat ataman
Sıralaya Sıralaya Kaybediyoruz
15 Aralık 2016 tarihinde yayınlandı
İstanbul’da bir devlet okulunun otuz dokuz öğrencili birinci sınıfında okuyan bir öğrencinin annesi sınıf öğretmeni tarafından okula çağrılır. Aralık ayının başında öğretmenden çağrı alan anne, okula gider. Sınıf öğretmeni anne ile görüşürken sınıfın yanından geçen iki öğrencisinden, defterlerini de alarak yanlarına gelmelerini ister. İki öğrenci bitişik eğik yazı defterlerini de alarak öğretmenlerinin yanına gider. Öğretmen, yanına çağırdığı öğrencilerden öğrenilen seslerden oluşturulmuş sözcükleri okumalarını ister. Çocuklar sular seller gibi okuduğunda okula çağırdığı anneye bakarak, “Bunlar da çocuk” der. Anne neye uğradığını şaşırır, hemen ardından sınıf öğretmeni yanlarına çağırdığı çocukların inci gibi yazılmış defterlerini anneye uzatır ve “Şunları inceleyin” der. Hemen üstüne de çağrılan öğrencinin kargacık burgacık yazılmış defterini anneye uzatır ve ekler,
“Bu da sizin kızınızın defteri, şu aradaki farka bakın lütfen”.
Şu aradaki farka bakın lütfen
Gerçekten de çocuklar arasındaki farkları yıllar yılı göstere göstere bitiremiyoruz. Bu farkları gösterirken hazır bulunuşluk düzeylerini, küçük kas becerilerini, okul öncesi eğitim geçmişlerini, sağ-sol el kullanımlarını, öğrenme istekliliklerini, duygusal durumlarını hiç ama hiç sorgulamıyoruz. Sonuçtan daha değerlisi olamayacağından beslenerek “A öğrencisi sular seller gibi okuyor, B öğrencisi damlamıyor bile” diyoruz. Damlamayan musluğun da haddi küçük yaşta bildirilmeli diye düşünerek başarısızlık etiketini yapıştırmak için sabırsızlanıyoruz. Sanırım başarısızlık duygusu ne kadar erken tattırılırsa o kadar derinlere yer ediyor, “ben başarısızım” algısıyla büyüyen çocuklar umutsuzluk büyütüyor.
Evrensel Değerler ve Eğitim Sistemimiz →