Çikolatalı pasta: kedim
Şu günlerde içimde müthiş bir sıkıntı var. Sebep belli: kedi kızımdan bir süre için de olsa ayrılacak olmam. Miniş hanım yazı geçirmek ve bebek gelene kadar evde hazırlık yapmamıza izin vermek üzere yarın sabah kayınvalidem ve kayınpederimle birlikte onların Didim’deki yazlıklarına gidiyor. Kompozit hepsini uçağa attığı gibi götürecek. Ben ne yazık ki onlara katılamıyorum çünkü haftasonu Ankara’ya gitmem gerekiyor. Ben bu satırları yazarken bile küçük hanım ayağımın dibindeki yastıkta kıvrılmış huzur içinde uyuyor ve ona bakarken benim içim paramparça oluyor. Oysa gideceği yer harika. Didim’de, inanılmaz sakın bir sitede, tek katlı, bahçeli taş bir eve gidiyor. Bol temiz hava, güneş, doğa, herşey elinin altında olacak. Kayınvalidem ve kayınpederim daha önce kedi beslemiş insanlar ve onu çok seveceklerine de emimin. Ama yine de iste yavrusundan ayrılacak bir anne gibi tedirginim. Şimdi orada ne yer ne içer, acaba yolda ya da oraya ilk gittiği zamanlarda çok korkar mı, beni arar mı, ve hepsinden önemlisi bir başkası onu benim kadar sevebilir, benim gibi koruyup kollayabilir mı? Peki ben onun pembe burnu, sürekli oynayan kuyruğu, yumuşacık karnı, sıcacık kulakları ve her daim huzur verici gurultusu, en mutlu zamanlarında gelip avucumun içine yerleştirdiği minik kafası olmadan bu evde naparım?
Tüm bunlar bana bir kez daha anne olmak için illa ki doğurmak gerekmediğini gösterdi. Minicik bir yavruyu evinize alıp yedirip içirdiğinizde, o kendisini size teslim edip kafasını boynunuza gömüp uyuduğunda, yanınızda güvende ve mutlu olduğunu size her fırsatta hissettirdiğinde, hastalandığında ona baktığınızda, günden güne büyüyüsünü izlediğinizde zaten anne oluyorsunuz.
İnsanın evinde bir hayvanla, kendinden farklı bir türle yaşaması ise apayrı bir deneyim. Çok değişik ayrıntılar katıyor insanın hayatına, daha önce hiç bilmediğiniz, hiç farketmediğiniz. O önemsemediğiniz, daha önce dikkat etmediğiniz canlıları farketmeye başlıyorsunuz. Herşeyden önce ötekini, farklı olanı anlama, onu sevmeye ve en önemlisi ister istemez saygı duymaya başlıyorsunuz onun yaşama hakkına, yaşam alanına, ihtiyaçlarına, tercihlerine. Bir de tabi kendinizle ilgili keşfettikleriniz var. Mesela ben içimde verebileceğim sevginin ne çok olduğunu hayretle öğrendim, ne kadar tahamüllü olabileceğimi, vicdanımın sınırlarını gördüm. Velhasıl bir hayvanla paylaşılan hayatlar bambaşka ufuklar açıyormuş insanın önünde, onu gördüm.
Gönderen senem zaman: 21:44
böylelikle bir nevi bebek karşılamaya tam anlamıyla hazır sayılırdın canım :))
5 Mayıs 2008 12:37
Insanin sevdiklerinden ayrilmasi her zaman cok zordur. Bu bazen baska bir insan olur, bazen bir kedi bazen de bir cicek.
Bence bu tatilin kedin icin cok guzel bir firsat olacagini dusunup icini rahat tutmaya calis. Biz insanlar elimizi kolumuzu sallaya sallaya heryere gidip gelirken onlar evde bizi bekliyor, dogal ortamdan uzak bir hayat suruyorlar cogunlukla. Hele Istanbul gibi bir sehirde, apartmanlarda omur tuketen hayvanlara cok uzuluyorum ben. Simdi gidecegi yerde, topraga, cimene, cicege, bocege doyacak, temiz havayi icine soluya soluya keyifle dolasacak. Eminim ev sahipleri ona izzeti ikramda kusur da etmeyeceklerdir:) Gerci sen onu Istanbul'da cok ozleyeceksin zaman zaman, ama o anlarda karnindaki bebege saril, onunla konus, onun icin yapacagin hazirliklara ver kendini. Inan boylesi simdilik ikiniz (himm, belki ucunuz, dordunuz demeliyim:) icin daha iyi...
Evet kelebekçim, bebek karşılamaya hazırlık süreci devam ediyor :-) Bu arada çilek kızına kavuşmanı heyecanla okudum, senin adına ne kadar mutlu oldum. :) Onu o mis kokusunu doya doya çek içine.
6 Mayıs 2008 11:06
Ayşe Şule merhaba
Çok haklısın, insanın sevdiklerinden ayrılması çok zor ama kedimin yaz günü bizim küçücük ve hamam gibi sıcak evimizde tıkılıp kalması da ona haksızlık olacaktı. Şimdiden doğanın, güneşin tadını çıkartmaya başlamış bile, onun için çok seviniyorum. Hem şimdi artık ben de karnımdaki bebeğe daha çok konsantre olabilirim :)
Kremalı'ya öpücükler!! :)