Beyrut Lezzet Turu: Tatlılar
Eğer Beyrut'ta kalacak yer düşünüyorsanız burası kesinlikle Hamra semtinde olmalı. Burası müslüman mahallesi olmasına rağmen, Asmalımescit vari sokaklara taşan gece hayatına, Bağdat Caddesi gibi alışveriş caddesine (Hamra Caddesi), Sirkeci-Eminönü hattı gibi ucuza yiyip içebileceğiniz yerlere ve Caddebostan gibi şahane bir kordona sahip. Kordonda Güvercin Kayalıkları manzarasında nargile keyfi yapabilir, Amerikan Üniversitesi'nde ise batılı ayarda bir kampüs yaşantısına şahit olabilirsiniz. Tatlı turumuza da Hamra'dan başlıyoruz. İlk durağımızın adını bile telaffuz edemiyorum.
Le Goût Parfait: Bu Fransız isimli tatlıcıyı biraz şansa bulduk. Beyrut'un meşhur tatlıcısı Amal Bohsali kapalı olduğundan hemen karşısında burayı görünce daldık içeriye. İyiki de dalmışız. Bu sayede "ma'amoul" ile tanıştık. Ma'amoul Lübnan'ın yerel tatlılarından birisi. Bizim elmalı pastalara benziyor (Bunun da üzerine pudra şekeri dökülüyor). Fakat biraz daha küçüğü. İçinde elma yerine ceviz, fıstık, badem, hatta alternaif olarak incir ve hurma gibi tatlı meyveler bile konulabiliyor. Taj Al Moulouk'da yediğimiz ise "ma'amoul mad" adlı farklı bir tür. Tıpkı kibbe gibi ma'amoulun da türlü türlü versiyonları var. Ma'amoul mad çift kat irmik tatlısının içine incir, hurma veya lübnan kreması (Ashta) koyulmasıya yapılıyor. Lübnan'da yediğim en iyi tatlı buydu. İçinde tereyağı olmasına rağmen çok hafif ve lezzetli. Gül suyu gibi baskın tatlarla bozulmamış. Revaninin daha kurusu gibi, ama içi krema veya meyve ezmeleriyle nemlendirilmiş. Bizim güllaç gibi klasik bir ramazan tatlısıymış. Le Gout Parfait, şansa bulmamıza rağmen Lübnan'da denk geldiğimiz en iyi tatlıcı.
Taj Al Moulouk: Hala Hamra'dayız. Çok methedilen Lübnan künefesini deneyelim dedik. Burası meşhur Bliss Caddesi üzerinde. Çoğu yerde künefe sabah vakti çıkıyor ve öğlene kadar tamamen tükeniyor. İşin garip tarafı kahvaltıda künefe yemeleri değil. Künefeyi "kaak" adlı ekmeklerinin arasına koyup yiyorlar. Hiç deneyesim gelmediğinden biz akşam vakti ve porsiyonda künefe yiyebileceğimiz bir yer aradık ve Taj Al Moulouk'a ulaştık.
Lübnan künefesinin bir diğer farkı da kadayıftan değil revani gibi irmikten yapılıyor olması. Dert değil irmiğe bayılırım. İçindeki peynir Türk künefelerinde kat be kat daha bol ve lezzetli. Fakat bir şerbeti var ki dillere destan. İçindeki gül ve portakal çiçeği esansı o kadar yoğun ki künefenin tadını alabilmek mümkün değil. Üstelik yetmezse diye yanına bir cezve de şerbet getiriyorlar. Benim gibi tadına bakmadan şerbet dökmeyin. Buranın dondurmasını da denedik güzel ama kusursuz değil. Eğer kusursuz bir dondurma yemek istiyorsanız Hamra semtinden çıkıp tam ters istikamete hıristiyan mahallesi Gemmayzeh'e yönelmeniz gerekiyor.
Hamra ile beraber Beyrut'ta en sevdiğim mahalle burası. Şehrin merkezi Downtown gibi steril restorasyonlar buraya henüz uğramamış. Gökdelen sayısı giderek artsa da hala Osmanlı'dan kalma bahçeli evlere rastlamak mümkün. Burada Ermeni nüfusu da yoğun olduğundan el işçiliği ile geçimini sağlayan birçok dükkana denk gelebilirsiniz. Lastik tamircisinden, çuval imalatçısına el yapımı şekerlerden, kadayıfçılara sanki tipik bir Anadolu şehrinin 70'lerdeki hali gibi. Diğer taraftan şehrin en haraketli gece hayatına ve sanat galerilerine de ev sahipliği yapıyor bu mahalle.
Hanna Mitri: Gemmayzeh semtinden yavaşça yokuş yukarı çıkıyoruz. Gemmayzeh Çukurcuma ise Achrafieh Cihangir. Sokaklar giderek zenginleşiyor. Arabalar lüks, barlar şık. İki semtin arasında bulunan Mar Mitr sokağına gitmek niyetimiz. Orada Beyrut'un Yaşar Usta'sı Hanna Mitri'ye uğrayacağız. Hanna burada 50 yıldan beri dondurmacılık yapıyor. Tüm ürünlerinde mevsim meyveleri kullanılıyor. Türk usulü dondurmalar gibi sahlep de eklenerek yapılıyor.
Kavunlu dondurması Yaşar'ınkisinden bile iyi. Şeftalilisi çam fıstıklı. Doğal meyvelerle ve sahleple dondurma yapmak büyük marifet. Ama kullanılan meyvelerin kaliteli oluşu marifetlerin en büyüğü. Şeftalili dondurmayı yediğinizde, bu ayarda şeftali bile yemediğiniz aklınıza geliyor. Dondurmanın kokusu meyvenin kendi kokusundan bile daha yoğun. Külahlar ise Beyrut nostaljisiymiş. Eskiden sokak dondurmacıları bu külahları kullanırlarmış. Şimdi kullanan çok yok. Ayrıca burası dondurmanın dışında el yapımı şahane çevizli ma'amoullar da yapıyor.
Burayı internetten araştırma yaparken rastgele buldum. Daha önce blog yazarımız İmerhan'ın bahsettiği (Buradan ulaşabilirsiniz) Modern Mezze adlı yemek kitabının yazarı Anissa Helou, bloğunda burayı şiddetle tavsiye ediyordu. Anissa Helou'dan laf açılmışken kendisi Ortadoğu yemekleri uzmanı Lübnan asıllı bir yazar. Bloğunu şiddetle tavsiye ediyorum. Zaman zaman Türkiye'ye de geliyor. Tabi ki Gaziantep hayranı. Ortadoğu mutfağına tapıyorsanız Gaziantepsiz abdeste başlanılmaz. Mezze kitabının dışında Mediterranean Street Food adlı şahane bir kitabı daha var. Bizim gibi sokak yemeği severler için enfes bir kitap. Türkiye'de maalesef hiçbir kitapçıda bulamadık.
Achrafieh tıpkı Cihangir gibi sağlı sollu barların, kafelerin olduğu bir semt. Ayrıca Abdel Wahab El Inglizi Caddesi şehrin en iyi birkaç lokantasına da ev sahipliği yapıyor. Caddenin sonunda ABC adlı bir alışveriş merkezi var. Bu kadar haraketli bir gece hayatı ve yemek şöleni arasında pek çekici gelmeyebilir. Canımız yine müslüman işi tatlılar çekiyor. Yöneleceğimiz istikamet belli.
Yukarı soldan başlayarak: künefe, cevizli baklava, ma'amoul, karışık tatlılar
Amal Bohsali: Yine Hamra'ya dönüyoruz ve yine bir Anissa Helou tavsiyesi. Buraya, Helou ve birkaç Beyrutlu entellektüelin oluşturduğu Insider's Guide To Beirut listesinden denk geldim. Herhalde biraz ehlikeyf olduğundan bayram günleri tamamen kapalıydı. Döneceğimiz son gün şansımızı denemek adına tekrar kapısına dayandık. Amal Bohsali çoğu yerde Beyrut'un en iyi tatlıcısı olarak geçiyor. Gül suyu ve portakal çiçeğine rağmen tatlı yiyeceğim diyorsanız burayı denemenizi öneririm. Baklavaları küçüçük ve çıtır çıtır. Şerbeti benim gibi şire sevmeyenler için tam ideal. Ama ağır tatlı severleri kesmeyebilir. Daha önce künefe maceramızda ağzımız yandığından künefeye hiç bulaşmadık. Benim favorim ise cevizli ma'amouller oldu. Çok hafif ve lezzetli.
Ataif Ve Diğerleri: Ataif yerel bir Lübnan "pancake" türü. Hamuru klasik pancake gibi ama içine Lübnan kreması yani ashtah konuluyor. Bizim lokma tatlısı gibi bu da adım başı bulunabiliyor. Yapımını seyretmek çok zevkli. Bunun dışında bilhassa Hamra ve çevresinde, sade veya ataif gibi içi krema dolu "waffle" pişiren minik dükkanlara denk gelebilirsiniz. Denemedim.
Etiketler: amal bohsali , Anissa Helou , beyrut , Gezi , hanna mitri , Le Goût Parfait , ma'amoul , Taj Al Moulouk , yemek
hirondelle 7 Aralık 2011 Çarşamba 20:54:00 GMT+2
ben de en güzel künefeyi tawlet'te yedim. et olarak da el inglisi methedildiği kadar var.
okan 7 Aralık 2011 Çarşamba 21:01:00 GMT+2
çok bahsedilmesine rağmen tawlet'e maalesef gidemedim.
lapodix 7 Aralık 2011 Çarşamba 22:51:00 GMT+2
-de ve -ki ayrımlarına dikkat!
künefe, arapça'da knf diye yazılıyor sanıyorum, kadayıf demek olduğundan suriye ve lübnanlıların irmeikten yaptıkları peynirli tatlıya neden künefe dediklerini çözemedim.
hatay'ın kimi yerlerindeki künefeyi tek geçerim. baklava ise elbette antep'in kuru baklavası.
İki Fütüristik Kokteyl
Beyrut Lezzet Turu: Mükellef Sofralar 1
Beyrut İçecek Rehberi