Yargılamadan Sadece İNSAN Diyebilmek...: Evim Sensin
Benim evim sensin, sende kendimim. Yıllardır içimden çıkmayan aidiyetsizlik hissine rağmen ilk kez kendimi bir sıcaklığa ait hissediyorum, benim evim senin sıcaklığın. Benim yolum seninle; hiçbir yere, hiçbir kimseye ait olamadan uçan kanatlarım senin cennetine kondu. Buradan birlikte uçacağız, görmediğimiz, bilmediğimiz yerlere. Her gün yeniden seveceğiz, her gittiğimiz yerde kendi cennetimizi yaratacağız, her an daha da çoğalacağız.
Benim evim sensin, senin evin benim evim. Sen ve benler iç içe geçiyor bu yerde, biz oluyor sonsuza kadar. Sonsuzluk kaplıyor her yeri boşluk ve aidiyetsizlik hissi kayıp. Kocaman oluyoruz yeryüzüne sığamıyoruz. Biz sonsuzuz, aşk sonsuz.
Benim evim şu an yalnız başıma oturduğum ev, sen kokuyor her yanı. Kelimeler yetmiyor bana anlatamıyorum, susuyorum. Yüzümdeki tebessüm anlatmaya yeter mi mutluluğumu? Bugün hayattan çaldığın kısacık saniyelerde arıyorsun ya beni, birkaç saniye sesini duymak bile sonsuz mutluluk bana. İyi ki varsın, iyi ki sevmişim seni. İple çekiyorum akşamı, gel evimize, sonsuzluğumuza, şimdiden çok özledim seni…
Gönderen PukiDiki zaman: 16:12
Kafamdaki Sorular Kesiyorken Nefesimi
Kendimi bildim bileli hep depresif bir insandım ne yazık ki babam tarafından gelen genlerimde var, bardağın boş tarafını görenlerdeniz biz...