Karanlıktaki Gölge | Açıklanamayan Doğaüstü Olaylar
Karanlıktaki Gölge - Korku Hikayeleri - Dogaustu.net
korku canavar hikayeleri, korku dolu hikayeler, korku hikayeleri gerçek ilgili kategoriler...
Konu okunma sayısı: 169 Görüntülenme
Bunu birkaç kez söyledim.Benim hayatım bağlamında, gerçekten de en ürkütücü ve en korkunç çözülmemiş gizem.
Wisconsin’deki ana kentim La Crosse’de lisede birinci sınıftaydım. Arkadaşım Tom’un evinde uyuyordum. Birden telefon çaldığında, oturma odasında bir film izliyorduk. Diğer hatta söylenenleri dinlerken onu izledim. Telefonu odaya atarken yüzünün üzerine duyguların dökülmesini izledim.
Ağlayan anlardan sonra, okulumdaki bir çocuğun intihar ettiğini söyledi. Şimdi, bu çocuğu sadece salonda görerek tanıştım. Arkadaşım Tom ve ben aynı liseye gitmedik ama Tom bu çocukla orta okula gitti. Görünüşe göre, Tom o yıllarda onu zorbalık etti. Gurur duymuyordu ve dürüst olmak gerekirse, harika bir adam olduğu için oldukça şaşırdım.
Çok pişmanlık duyuyordu.
Gizlice dışarı çıkıp yürüyüşe çıkmaya karar verdik. Yıl kabaca 1990’dı. Belki 1991. Lisede birinci sınıftaydık. Şimdi, gizlice çıkmak yeni bir şey değildi. Her zaman yaptık. O zamanlar, uyuşturucu, alkol ya da parti yapmadık. Geceleri sokaklarda yürürken özgürlüğü sevdik.
Normalde, evimin yakınındaki büyük mezarlıktan geçerdik. Bu gün hala Crosse’den geçen tren raylarının arkasındaydı. Mezarlık tehlikesini sevdik.Korku ve heyacan için seviyorduk mezarlıktan geçmeyi aynı zamanda korkutucu da geliyordu. Geçit töreniydi. Tren rayları boyunca yürürken, mezarlığa giden yolda durduk. Bu gün nedenini açıklayamam. O mezarlığa onlarca kez girmiştik… ve daha korkunç gecelerde.
Sebep ne olursa olsun, oraya gitmek istemedik. Sınıf arkadaşımın intiharından dolayı aklımızdaki ölüm düşüncesinin bir etken olup olmadığını bilmiyorum. Belki. Ne olursa olsun, gerçekten birbirimize bir şey söylemeden, durduk, döndük ve yakındaki bir sokağa gitmeye karar verdik.
Şimdi, geçmişe bakıldığında, bu yürüyüş boyunca her şeyin yolunda gittiğini söylemek zorundayım. Görünürde bir araba yoktu.Kasabanın ana caddesinde yürümek bile tuhaftı çünkü araba yoktu. Garip.Haftasonu gecesiydi, dışarısı kalabalık olması gerekirken herkes neredeydi.Belki de sadece garip bir tesadüf.
Son olarak, havada bir şey vardı. Hem Tom hem de ben hissettik.
“Bu gece garip geliyor. Hava. Işıklar.”
Bu yüzden bir çıkmaz sokakta yürümeye karar verdik. Sokağın sonunda yaşadığım sokağa açılan basit bir yukarı, aşağı ve yukarı izi olan bir hendek vardı. Yeterince basit.
Bu hikayenin korkunç kısımlarına girerken, banliyölerde olduğumuzu unutmayın. Bunlar tuhaf bireylerle birlikte eski ve ürpertici evler değildi. Ve ağaçlar küçüktü. Yepyeni bir gelişme değildi, ama o kadar da eski değildi.
Tom ve ben bu caddede yürürken, konuştuğumuz gibi ayaklarımızın altındaki yola bakıyoruz. Şu anki tam konuşmayı hatırlamıyorum. Belki de o geceki trajediden bahsediyorduk. Fakat bu kolayca film ve ya bir dizi hakkında da olabilirdi.
Birkaç evden uzakta olan çıkmaza yaklaştığımızda… Tom ve ben aniden durduk. Birbirimize tek kelime etmeden bunu aynı anda yaptık.
Başımız yavaş yavaş birbirimize doğru dönderdik, ikimizde bir şeyler hissediyorduk. Kollarımızdaki kıllar ve boyunlarımızın sırtları dik duruyor. Sonra bakışlarımız yavaşça sağa doğru hafifçe ilerleyerek ilerledi.
İşte o zaman onu gördük.
Yaklaşık iki ev uzakta, bir banliyö evinin neredeyse çorak bir ön bahçesinde, bazı çalıların yanında KOYU ŞEKİL. Karanlık elbise giymiş biri ya da bir gölgeydi.
Yüzsüz. Hiçbir özellik yok. Sadece bornoz.
Biz hareket etmeden öylece bekledik. O karanlık figür belli bir şekilde sanki ahenkli yaptıklarının bir anlamı var gibi yavaşça daireler çizerek hareket ediyordu. O kadar korktuk ki sadece izledik.Hafiften rüzgar esmeye başladı ve sanki yavaşça hareket ederken aniden bir şey tuttu ve rüzgar daha kuvvetli esmeye başladı. O tuttuğu şey hafiften ona doğru aydınlık veriyordu sanki cılız yanan bir ışık gibiydi.O zaman fark ettik ki hiçbir şeye benzemiyor sadece elbise içinde karanlık bir figürdü karşımızdaki.Etrafta bir kaç ev ve bir sokak lambası dışında başka hiçbir şey yoktu.
Tom ve ben donmuştuk. Aslında, bunu yazarken neredeyse donuyorum. Bu gece hakkında düşündüğümden beri çok zaman geçti. Biz orada durduk, korku içinde donup kaldık, bu karanlık figüre hareket etmeden sadece bakıyorduk. Ve bir şey tutuyordu. Belki de rüzgarda esiyor olan şey bornozunda daha fazlaydı. Emin değilim.
Karanlığa baktık… şey… ne kadar süredir bilmiyorum… Ama bizim için yeterli bir süreydi sanki zaman donmuştu.
Bu bizim için yeterliydi. Olabildiğince hızlı kaçtık. Bizim mahalleme doğru paralel bir sokağa yönlendirecek olan bir yan sokağa geçtik. Bu sokak hafif bir tepeye çıkmaktadır. Köşeyi yuvarlayıp panik halinde tepeye koşmaya başladıkça…
Durduk. Çünkü o tepenin üstünde, başka bir karanlık figür gördük.
Açıklanamayan Doğaüstü Olaylar 9 Ekim 2019 9 Ekim 2019 — 16:01