bunun ismi hiçleşme. | Bataklik - Dip Kültür
bunun ismi hiçleşme.
kaynağamıza ya da kendimize. öğretmene veya öğretilmek istenilen sevgilere veya klişe aşklara. tapınağa karşı, günah olana inat, onunla yaşama isteğine ket vurma üzerine çırpınışlar. “ona sundum bunları” der bir garip aşk öyküsünün kahramanı barfuss; “çirkin, toplumca hor görülen, aşağılık birisiyim.”
bu boş yüreği, dolduranların kırıştırdığı o cam kırıklarına dönmüş limanın içerisinde oltasını bekleyen bir balık olmak hissi olsa gerek. bu boş ellerin içerisinden düşen cümlelerin acısı, fahişeleştirilmiş yaşamlarımızın ağırlığı ile yüreğimizi acıtıyor… bu bilgisiz kafayı, bu sürgün bedeni artık taşımak bize, maden işçileri gibi karanlık ortamlarda kalan yüreklerin körelmesiyle kısırlaşan duygularımızın yarattığı garip bir hisler kumpanyası olsa gerek. hayatımızda bir çok sefer denedik ve bir öyküyü tamlayacak parçalarımızı her seferinde onunla kaybettik. ne için. onu sevmek için…
az parçamız yozlaşmadı. onu elde etmek için attığımı zannettiğim az parçamı, her seferinde daha bir ağır şekilde kaybettim. onu öğrenmek için o az parçamı unuttum. onu bulmak için yitirdim. bir çok eros oku saplanmış hissimi, her uyandığımda kaybettim az parçalarımı. sonrasında korkmadığımı hissettim. ama hissettim. sonra…
işte bu sonralarda: “nefretle dokunduklarımız çoğalıyordu…”
unutma,; öyle, hemen hemen bir irkilişle ayırdına vardığında hayatının, kimsenin nereden kaynaklandığı bilinemeyen bir çekiciliğin olduğunun farkına varacaksın lilith. oysa kadınlığın haykırmıyor. pastelden boyanmış vücut tablolarında. memelerin, insanın hazzını arttırmıyor. şuan ise bu daha da ileri gitti. hatta biraz ileri yaştasın. bundan olabilir mi?
hart, diye koparıp insanın yüreğini çalan birisi değil misin. gaia gibi hafif gezgin değilmisin. ya da biraz okşayıcı, usul usul yumuşak bir kucağa isteklendirircesine çağırgan fahişe afrodit gibi de değilsin ama…çekicisin. evet, bunu görebiliyor, dahası duyuyorum. senin sesini duyunca. gördüğüm ve duyduğum bakışlarımda ki o ip, incecik ışık çakışlarıyla beliriyor, senin denizleri gözlerinin içerisinde olan dünyan. duyuyorum beyninden yükselenleri;” …o zaman, -başka ne olsun ki?”
bir gül.bir gül olsun. renklerimizi ayırması için. mesela, içkin bir hayal ile bir gül dolduruyor elimi sana karşı. sağ elim aşağı iniyor. çabucak tabağın yanına saklanıyor. dilim içeri çekiliyor. göz kapaklarım utangaçlaşıyor; belki bir sana karşı koyuşun ağırlığı altında, dilim boğazımdan aşağı kayıyor. içteki ıssızlığı ister istemez, beynim dışarı, senin gözbebeklerine sızdırmış. buğulanan gözlerim hep sakladıklarımı söyleyecekken, hapsediliyorum gelecek hayallerime, anlarımda. ya da sürekli ürperen ruhuma, bir günışığı değdikçe, senin isteksizliğinin ve kaybolma ihtimalinin korkusu ile ruhuna dilenci olmaktan ürküyor yüreğim ve beynim.
o ses bile, artık gizemli ataklığımdan dolayı yaşayabileceğimiz kötü tabloyu çiziyor hayallerimde. ve ben sustum/ susmuşluklarımın yanına yeni birşeyleri daha kataraktan.
hiçbir şey kalmamış bir ses: “…özür dilerim, öyle ya, siz belki acıyı seversiniz…” …diye uğulduyor kulaklarımda.
tedirgin, sıska, ürkek bir tını ile. beynimde onun frekansına beden giydiriyorum hayallerimle. ve bu ses, çok üşümüş bir ses. öylesine üşümüş bir ses ki benim huysuz ihtiyarlığımdaki, bıkkın ve bir o kadar da vaçgeçmiş sesime benziyor.
hayatım ürpertiyor. üşüyor olmalı. lilith bu dizelerde. üşüme. oku, sana son mektubu mu.
öylesine üşüyor olmalısın ki, son atılganlığı ardından o da içerlerde bir yere kaçıp sıkı sıkıya örtünüyorsun. ve benden kaçırdığın kelimelerinin yorgunluğu, dilinden çıkamayan o titrek hayallerle belli. kimin aklına gelirdi, benim sana olan arzum?
fakat, uzun zaman beklemeden de genişçe bir soluk alınabilir: pamuk prenses ya da külkedisi değilsin artık. uyan ve dur de.
sen yol kenarındaki takma kirpikleri olan kadın değilsin.
söylenemeyen platonik aşklara.
Etiketler: gamze, geçmiş, platonik aşk
Afiş, Anti - Popüler Politika, Deneme, Edebiyat