Miniciğin yola çıkış haberini geçen Pazar günü yani bayramın son günü nöbetçi eczaneden aldığım bir testle öğrendim. Emin olmadan Kompozit’e söyleme cesaretini bulamadım ama ona hamile olduğumu düşündüğümü söyledim. Böylece Pazartesi akşamı bir kliniğe gittik ve kan testi yaptırdık, sonuç 588. Sonuçta bu sekiz aydır beklediğimiz bir bebek ve çok mutlu olduk ama sanırım biraz da tedirginlik var. Özellikle Kompozit’te. Sürekli benim, “project England” adığını taktiği bebeğimizin nasıl olduğunu soruyor ama onun dışında genel olarak sanki böyle bir durum yokmuş gibi davranıyor. Dün doktorumu arayıp kandaki değeri söylediğimde “süper süper, Pazartesi günü gel, bebeği görürüz” dedi. O kadar heyecanlandım ve mutlu oldum ki. Ama bu sabah Kompozit keyfimi kaçırdı, Pazartesi günü sadece keseyi göreceğimizi, bunun için doktora gitmeye değmeyeceğini, en azından kalp atışlarını duyabileceğimiz zamana kadar beklememiz gerektiğini düşündüğünü söyledi. Ne yalan söyleyeyim belki haklı ama ben hayal kırıklığına uğradım. Halbuki ben onun heyecandan ve sevinçten havalara uçmasını, hemen doktora gidip iyi olduğumuza dair onay almak istemesini, tanıdık tanımadık herkese bunu haber vermek istemesini falan hayal ediyordum sanırım. Galiba bu izlediğimiz filmler ve okuduğumuz romanlar bizi gerçeğin dışında hayallere sürüklüyor!!! Neyse, Kompozit bu akşam da biraz korktuğunu ve tedirgin olduğunu itiraf etti. Ben de öyleyim ama napalım, ben bebeğimi çok büyük bir hevesle de bekliyorum aynı zamanda!!
En yakın arkadaşım dışında henüz kimseyle paylaşmadık. Olaylar nasıl gelişecek hiç bilmiyorum. Önümüzdeki birkaç ay çok kritik. Allah umarım hem bebeğimin hem de benim yanımda olur ve minik elma çekirdeğim annesine sıkı sıkı tütünür. Onu o kadar çok bekledim ki ben.
Gönderen senem zaman: 23:24