İyilerle kötülerin savaşı bu güne dek hep devam etti. Yeryüzünü kana bulamak için yarıştılar kendi aralarında Kabil’in varisleri… “Kâlû belâ” günü ruhlarını, vecihlerini, nefislerini ve iradelerini teslim edeceklerine dair Allah’a verdikleri sözden sonra Allah’ın ahdini bozanlardır onlar. “Biz sadece ıslah ediciyiz” diyerek kendilerini de kandırmayı başaran kalpleri engellilerin her geçen gün hastalıklarının arttığına şahit olduk. Bu halleriyle Rabbine karşı çok nankör olan şeytanın kardeşi oldular.
İblis’in askerleri olarak yeryüzünde fesat çıkaranlarla birlikte oldular. Firavun gibi “sizin oğullarınızı kesip öldüreceğiz” naralarıyla ağızlarından salyalar dökerek insanlığın üzerine saldırdılar. İnsanlığa bir hasenat dokununca hüzünlendiler. Bir kötülük isabet edince de ferahladılar. Çünkü kalpleri öyle katılaştı ve karardı ki, içinden nehirler fışkıran, Allah’a karşı duyduğu huşudan dolayı yerinden kopup yuvarlanan kayalar bile onların kalplerinden daha yumuşak kaldı.
Rabbimiz meleklere “Muhakkak ki Ben yeryüzünde bir halife kılacağım” dediğinde, meleklerin “Orada fesat çıkaracak ve kan dökecek birisini mi yaratacaksın?” diye sorduğu tiplerdir bunlar. Onların arasına kıyamete kadar sürecek düşmanlık ve kin ilka edilmiştir. Yecüc ve mecücü merak edenler, bunların yüzlerine ve yaptıklarına baksınlar! Onlarla aynı safta duranların, alınlarından öpenlerin, leşleri ardından taziyede bulunanların, cinayetler üzerinden siyasi rant elde etmeye çalışanların ve millete düşman olanların akıbeti onlarla aynı olacaktır.