İŞİN KOLAYINA KAÇIYORUZ HEP | Serkan AKKUŞ
Hayat basit mi basit aslında. Bu hayatı zorlaştıran ise biz insanlarız. Sonrada biz yapmamışız gibi, üzerimize hiç alınmadan tavırlar takınıp, her zaman yaptığımız gibi kolaya kaçıyoruz. Suçu hayata atıp kurtuluyoruz. “Hayat zor be kardeşim” …
Eminim, hayata söz versek, insanlar hakkında birkaç kelamda sen ediver desek. Neler söylerdi kim bilir neler neler? İddia ediyorum, bu hayat kendi başına olsa yaşamını fevkalade sürdürürdü. Ama ne yazık ki ya da büyük talihsizlik ki diyeyim onun için, içinde bizler varız.
Burada hayvanların da bitkilerin de hakkını teslim etmek istiyorum yoksa içim rahat etmeyecek. Hep bir yanlış kanı vardır ya biz insanlarda, bu hayat ya da bu dünya sanki sadece bizimmiş gibi yaşarız, davranırız. Oysa bu dünya insanların değil canlıların dünyasıdır bunu hep atlarız. Bu hayat sadece bizim değil, hayatı paylaştığımız hayvanlarında, bitkilerinde hayatıdır. Onlar hayatla o kadar barışıktırlar ki; hiç şikâyet etmezler hayatın zorluğundan ve isyan da etmezler hayata karşı. Var güçleriyle doğanın dengesini korumaya çalışırlar, birbirlerine hayatı zehir etmezler bizler gibi mesela, doğanın döngüsü içinde vazifelerini yaparlar. Güzelce yaşayıp, tertemiz göçerler dünyadan. Arkalarında kirli işler bırakmadan, hiçbir varlığa zarar vermeden görevlerini tamamlarlar…
Bizlerse şu hayatı birbirimize zehir etmek de yarışırız adeta. Kolaylaştırmayız birbirlerimizin yaşamlarını, hayat çok zor abi masalının altına gizlenerek, tüm güzellikleri bölüşmek yerine saklamayı tercih ederiz. Aklımız, kalbimiz, bedenimiz bize ait değil gibi yaşarız şu hayatta.
Gözlerimiz hep ulaşamadıklarımızı görür, aklımız hep ulaşmak istediklerimizde çakılı kalır. Bu yüzden hep gelecek de yaşar, maalesef geçmişe hayıflanırız. An dediğimiz zamanın farkına bile varamayız.
Olduğumuz gibi yaşamak yerine olmak istediğimiz biri gibi yaşam sürmeye çalışırız. Belki de bu şekilde davranmalarımız yüzünden yaşadığımız zorlukları hayata iftira atarak geçiştiririz ne dersiniz? Hayat çok zor be abi deriz, böyle teselli buluyoruzdur belki de değil mi?
Belki de üzerimize düşen görevlerimizi tam yapamadığımız için, aslında olduğumuz gibi davranmadığımız, hayatın karşısında rol yaptığımız için hayatı zor algılıyoruzdur. Hayatı zorlaştırıyor, kendimizi de boşuna yoruyoruzdur. Hiç düşünüyor muyuz?
Şöyle baştan aşağı kendimize alıcı gözüyle ne zamandır bakıyoruz?
Durup, kendimize hayat mı zor yoksa ben mi bu hayatı zorlaştırıyorum diye, aklımızı kalbimizle harmanlayarak ne zamandır sormuyoruz acaba?
Kaçımız bunu dürüstçe yapabiliyor, kaçımız kendimize yalanlar söylemeden kendimizi sorgulayabiliyoruz ki? Bu aslında uydurduğumuz hayat zor masalından daha daha zor bence. Kendine dönebilmek, kendini sorgulayabilmek? Diyorum ya işin kolayına kaçıyoruz hep.
Samimiyetten ayrıldığımız, mal mülk biriktirmeye uğraştığımız, adaleti unuttuğumuz, paylaşmayı atladığımız, sevginin değerini yok ettiğimiz, merhameti kaybettiğimiz, vicdanlarımızı körelttiğimiz, parayı dostluklara tercih ettiğimiz, kazanmak için her yolu mûbah gördüğümüz, ilişkilerimizi menfaatlerimize feda ettiğimiz, kuvvetliye el pençe durduğumuz, kuvvetsizin ise yüzüne bakmadığımız, kendimizi hep haklı dışımızdakileri hep haksız bildiğimiz, kendimizi değil olmak istediklerimizi yaşadığımız, en önemlisi insan olduğumuzu hazmedemediğimiz için mi hayat zorlaşıyor acaba… Hiç düşündük mü?
Hayat çok zor değil kardeşim, hayat aslında çok çok basit. Sadece, baktığımız pencereyi değiştirebilelim. Pencere değişince gördüğün manzarada değişecek merak etme. Büyük düşünmelisin, büyük işlere de imza atmalısın bunu yapma demiyorum ki sana diyemem de ama basit yaşamalısın bunu unutma.
Bir bardak çayı ya da bir fincan kahveyi, ağız tadınla ailenle içemiyorsan, maaşı az diye çalışmak yerine yatmayı seçiyorsan, dostlarınla muhabbeti ihmal ediyor, sevdiklerini sana hasret bırakıyorsan, bir lokma ekmeği bölüşürken ellerin tir tir titriyorsa, en önemlisi seni hayata bağlayacak ümidini yitirmiş isen sen yaşamıyorsun kardeşim, sadece nefes alıyorsun unutma!