Doç. Dr. Nevin Çelik | AYRIK OTU - Elazığ Haber - Günışığı Gazetesi
Uzun bir aradan sonra herkese “Merhaba” ve “Geçmiş Olsun”. Ülkece hain bir darbe planının şahidi ve maalesef 200’ün üzerinde şehit vererek mağduru olduk. Planın başarıya ulaşamamış olması ve bu kalleş plana halkımızın verdiği destansı tepki kötü durumdan çıkartılabilecek güzel sonuçlar olsa gerek.
Aslında, okuduğunuz bu ilk giriş paragrafının devamında darbe gündemine dair uzun bir yazı hazırlamıştım. Ama, tam da son cümlemi yazarken, yarım yamalak da olsa bir fabl geldi aklıma. Fabl tam olarak nasıldı? Kim yazmıştı? Ben ne zaman okumuştum? ..., derken, yazımı öylece bırakıp, tüm kitaplığımı ve interneti kolaçan ettim. Buldum da sonunda. Aklıma takılan fabl, Ülkücü yazarların ve aydınların arasında saygın bir yere sahip olan, Cennet-Mekân Galip Erdem’in, 1975 basımı, Ülkücünün Çilesi adlı kitabındaki yazılarından biriymiş. Fablı tekrar tekrar okudum ve ardından kendi yazdıklarımı okudum. Önce ilk paragrafın altındaki tüm yazdıklarımı TÜMÜNÜ SEÇ tuşuyla seçip gönül rahatlığıyla DELETE tuşuna bastım. Yerine Galip Erdemi’in hikâyesini aynen aktardım. Zira klavyemden çıkan hiçbir söz, kendi duygu ve düşüncelerimi bu hikayedeki kadar güzel ve net anlatamadı.
İyi okumalar diyerek aradan çekiliyor, sözü Galip Erdem’e bırakıyorum.
Alabildiğine gür yemyeşil çimenlerin, renk renk menekşelerin, papatyaların, gelinciklerin yaşadığı bir Çayır vardı. Bir gün bu Çayır’a ne idüğü belirsiz bir ot gelir. Masum ve mazlum bir eda ile “Sayın Çayır Hazretleri!” der. “Yersiz yurtsuz kaldım. Kıyıcığınızda, köşeciğinizde, hiç işe yaramayan verimsiz bir parçanızda yerleşmeme müsaade eder misiniz?” Çayır önce şaşırır. Bu davetsiz misafiri hiç tanımıyordur. “Adın nedir?” diye sorar. “Sana kim derler?” Öteki, biraz daha ezilip büzülür. Merhamet dilenen bir sesle: “Bana Ayrık Otu derler, kimseye zararım dokunmaz, herkese iyilik ederim” der. Çayır: “Pekiyi, yalnız bizim çocuklara bir danışayım. Kabul ederlerse sana bir köşe veririz. Bizim burada demokrasi vardır. Hiç kimse tek başına karar veremez. Herkesin fikri alınır” diyerek Çayırda yaşayan bütün bitkileri toplar. Kısaca meseleyi anlatır. Diz boyu çimenler, mor menekşeler kıpkırmızı gelincikler, sarıpapatyalar yeni arkadaşa kavuşacaklarını düşünerek çok sevinirler. Oy birliği ile “Ayrık Otuna münasip bir yer verilmesi” tezini savunurlar.
O Çayırda bir de Ulu Çınar vardır. Çok yaşamış, çok güngörmüştür. Ulu Çınar söz alır: “İşinize karışmak gibi olmasın ama bence hata ediyorsunuz. Siz Ayrık Otunu tanımazsınız. Görünüşe aldanmayın. Son derece zararlı bir bitkidir. Aranıza girerse huzurunuzu bozar, kökünüzü kurutur, yaşama hakkınızı elinizden alır. İyiliğiniz için söylüyorum. Bana göre hava hoş. Ben kuvvetliyim bana bir şey yapamaz”... Koca Çınar’ın öğütlerine aldırış eden olmaz. “İhtiyar amma da saçmalıyor, ha! Bu zavallı, kime ne kötülük edebilir ki?” derler. Böylece karar verilir. Ayrık Otu çayırın verimsiz bir köşesine yerleştirilir.
Sonra zaman geçer. Ayrık Otu tabiatının icabını yapmaya başlar. Kendisine ayrılan saha ile yetinmez. Her yere kök salar. Toprağını gittikçe genişletir. Herkese kafa tutar, yavaş yavaş herkesi yerinden eder. Çayır’ın huzuru kaçar. O eski ahenk, dostça beraberce yaşanılan günler şimdi bir hayal olmuştur. Çimenler artık diz boyu değildir. Menekşeler o şahane morluklarını kaybetmiş, kirli bir renge bürünmüşlerdir. Gelincikler muradına ermeden soluveren gelinlere benzemişlerdir. Papatyaların sarısı artık eskisi gibi tatlı görünmez, bir ölüm sarılığını hatırlatmaktadır.
Vaziyetin gittikçe kötüleştiğini görünce Çayırdakiler meseleyi bir kere daha müzakere ederler. Herkes başlangıçtaki fikrin hatalı olduğunu, Ayrık Otunu kabul etmemeleri gerektiğini söyler. Yazık ki, iş işten geçmiştir. Ne yapabileceklerini düşünürler. Neticede, Çayır Anaya gidip Ayrık Otunu şikâyet etmeye karar verirler. Çayır Ana çocuklarının haline üzülür. Adeta yüreği parçalanır. Hemen Ayrık Otunu bulur. Hiddetle: “Sana verdiğim köşede durmamış, her tarafı istila etmeye başlamışsın. Çocukların huzuru kalmamış. Sana acıdıkları için aralarına almışlardı. Hepsini pişman ettin. Ya, bu huyundan vazgeç, köşeciğine çekil, ya da geldiğin yere git” der. Ayrık Otu arsız arsız sırıtır. Kendine güvenen bir ifade ile: “Yerimden memnunum... Halimden asla şikâyetçi değilim. Rahatsızlığım da yok. Eğer rahatsız olanlar varsa çekilip gitmekte serbesttirler. Beyhude yorulmayın. Elinizden bir şey gelmez. Köklerimi öyle derinlere saldım ki artık söküp atamazsınız” cevabını verir.
Bu hikâye böylece biter. Sözünü kimseye dinletemeyen o Ulu Çınara gelince… Çayır sakinlerinin haline o kadar üzülmüş, kaybolan saadetlerinin arkasından öylesine ağlamış ki; “Ben demedim mi?” bile diyememiş.
Varın şimdi siz yerine koyun. Çayır kim? Ulu Çınar kim? Ayrık otu kim?…
Sevgiyle, saygıyla, barış ve demokrasiyle kalın, e mi!
09 Mart 2018 13:07
23 Şubat 2018 14:35
4377 kez okundu
2644 kez okundu
20 Mart 2018 15:10 ▬ 1018 kez okundu
20 Mart 2018 12:41 ▬ 910 kez okundu
20 Mart 2018 13:40 ▬ 851 kez okundu
20 Mart 2018 14:55 ▬ 236 kez okundu
20 Mart 2018 17:12 ▬ 143 kez okundu
10788 kez görüntülendi
32074 kez görüntülendi
58842 kez görüntülendi
70698 kez görüntülendi
18637 kez izlendi
32481 kez izlendi
36744 kez izlendi