Burda çok çocuk var. Hepsiyle hemen arkadaş oldum. Hepsi de eve dönmek için gün sayıyorlar. Burdaki tüm çocuklar en çok çikolatayı ve annelerini özlüyorlar. Anneyi özleyince her şeyi özlemiş oluyor zaten insan. O sabah evden çıkarken annem beni öpmek isteyince, “Gerek yok. Bir gül yeter” demiştim. Babamla buraya geldiğimizden beri düşünüp duruyorum. Anneme öptürmeli miydim kendimi? Ama o zaman gülüşünü böyle resim gibi hatırlayamazdım ki... Eve döner dönmez cup cup öpeceğim annemi.
Hatırlıyor musun baba, annemle Marmaris’e gittiğinizde bir not yazıp bırakmıştım odanıza: “Bir baba evladını bırakıp da gider mi baba? Peki ya sen anne? Sen nasıl gittin?” Hiç uyuyamamıştım siz yokken. Annem uyuyor mudur biz yokken? Annem uyurken gözleri gibi menekşe kokar, değil mi baba? Fatoş Ablamın yanına kıvrılıp uyumak vardı şimdi... Ama büyüdüm ben. Dokuz yaş az şey mi? Yalnız uyumaya alışmalıyım artık. İyi ki sen varsın yanımda.
Ablamların odasına kapıyı çalmadan giriyorum diye, “Sen artık büyüdün” demiştiniz bana, “Kapıyı çalmadan girmemelisin kızların odasına.” Ben de kapıyı çalmadan ama gözümü yumarak giriyordum. Biz yokken Diloş Ablam çok süslenmiyordur, değil mi baba? Yürürken çok bakıyorlar ona. Zelal Ablam’la oynadığımız oyunları kimse bilmiyor burada. Zelal Ablam’ı buradan güldürebilir miyim baba? Ablamların geceleri mesajlaştıkları arkadaşlarının isimleri ne acaba? Ablamlar nasıl da güzeller ya... Ben en çok Diloş Ablama benziyorum bence ama herkes anneme benzediğimi söylüyor. Dünyayı mavi görmeyi annemden öğrenmişim. Ama ben hep sana benzemek istedim baba.
Sence senle birbirimize benziyor muyuz baba? Benzemesek burda yan yana olmazdık, değil mi ama... Buradaki yaşça daha büyük arkadaşlarım konuşurlarken duydum. Politik nedenlerle gelmişiz buraya. Ben hayır dedim onlara, biz babamla barış için çıkmıştık yola. Hem politik de ne demekmiş? Barış mitingi değil miydi gittiğimiz? Davullar, zurnalar, türküler, halaylarla mı yapılıyor politika? Barış politik bir şey mi baba? Çantamda Tutku vardı, ondan yesek mi? En son simit yemiştik orda, çok zaman oldu. Acıktım galiba. Çantamı düşürmüşüz kalabalıkta. Eve döndüğümüzde annem yayla çorbası yapmış olsa...
Annemle Sabahat Öğretmenim günlüğüme yazdığım mektupları bulmuşlar mıdır? “Annecim sen benim için her şeyi yaptın ama ben senin için hiç bir şey yapamadım. Niye hiç bilmiyorum çünkü benim elimden bir şey gelmedi. N’olur beni affet anne artık senin için her şeyi yapacağım” yazmıştım anneme. Sana da bir not yazmıştım... Şimdi söyleyemem, utandım. Pembe kilitli günlük almış diye amma söylenmiştim Fatoş Ablama. Kapağını hatırlıyor musun günlüğümün? Smiley World yazıyordu güle oynaya. Sayfaların çoğu boş kaldı. Dönünce bir sürü yazacağım. Yazar olsam beni beğenir misin baba? Annem gibi gizli bir şairim ben de aslında. Yazar da olayım avukat da bilim adamı da. Olamaz mıyım baba?
Not: Can Gürses, 10 Ekim 2015 Ankara Barış Mitingi katliamının en küçük kurbanı dokuz yaşındaki Muhammed Veysel Atılgan'ı, annesi Nezihe Atılgan, ablaları Fatma, Dilek, Zelal Atılgan, teyzesi Emine Doğan ve babasının dostu Yunus Akıl'dan, Ankara'da Veyseller'in Batıkent'teki evlerinde dinledi. Veysel için, öğretmeni Sabahat Yıldırım'la yine Batıkent'te bir araya geldi. Veysel'in Barış Mitingi'ne el ele gittiği, kucak kucağa öldürüldüğü babası İbrahim Atılgan'ın hikâyesini ise bütün bu ziyaretleri Can Gürses'le birlikte yapan annesi Can Kartoğlu ayrıca kaleme alacak.
6 Temmuz 1989’da doğdu. Kent Üniversitesi’nde karşılaştırmalı edebiyat ve film okudu. Edinburgh Üniversitesi’nde karşılaştırmalı edebiyat yüksek lisansı yaptı. İki romanı ve üç çocuk kitabı var.