Uçan Karavan: Gitmeler..
Bir şehirden neden terk edilir?
* Sizi büyüten aileniz bu şehirde değildir. Karşınıza ailem diyebileceğiniz insan da çıkmamıştır. Duygusal anlamda tek zinciriniz arkadaşlarınızdır.
* Zaten bu şehre yerleşme planlarınız arasında hiç olmamıştır. Üniversiteyi şans eseri bu şehirde kazanmış, şans eseri iş bulmuş, şans eseri başka bir işle hayatınıza devam etmişsinizdir.
* Her girdiğiniz işe zaten bir gün çıkacağım diye bakmış, her yurt dışı seyahatini kendinizi "son" olarak almışsınızdır.
* Aileniz burada değildir, ailenizden bu kadar uzakta aile kurma fikri sizi hep hüzünlendirmiştir. İş için kaldığınız şehrinizde patronlarınız da her zaman sizi olmadığınız bir insan gibi görmüştür.
* Yalnız yaşıyorsunuzdur. Hem de Türkiye gibi bir yerde. İnsanlar sizin akşamları eve gidip yastık dikerken film izleyen, kitaplarının arasında hayallere boğulan bir insan olduğunuza inanmaktansa sokakların kraliçesi olduğunuzu düşünürler. Onların düşünceleri umurunuzda mıdır? Hayır hiç olmamıştır.. Ama madem bu kadar yük kaldırılmaktadır, boşuna olmamalıdır, bir mükafatı olduğu bilerek yaşanmalıdır. Nasıl olsa gideceğim diye geçen 6 yıla bir gün daha eklenmemelidir..
* Etrafındaki tiki miki yazlık mekanlarına yılda sadece 6 kez gidersiniz. Bu bir kiranıza eşit uçak bileti masrafıdır. Siz kirayı her ay verirsiniz. Yani yılda toplamda 72 kez bileti cebinizde tutmaktasınızdır.
* Teknoloji gelişmiştir ve her yer birbirine sadece saatlerce uzaktır. Neyi daha çok özlüyorsanız ya da seviyorsanız, ondan kendinizi mahrum bırakmanız bir mazoşistliktir. Peki siz mazoşist misiniz?
Bir şehir neden terk edilmez?
* Havası güzeldir,
* Denizi vardır,
* Gülümseyen insanları somurtan insanlarına oranla daha yüksektir. Tabii bu oran dolaştığınız yerlere göre değişir.
Kolileri toplarken aklıma ya pişman olursam düşüncesi geldi. Sonra yahu artısı ne eksisi ne, bir hesapla düşün taşın dedim. Yukarıdakiler olur da bir gün İzmir’i terk ettikten sonra pişman olursam diye kendime notlarım.
Evet İzmir’i terk ediyorum. Sonunda kanatlarımı açıyorum, “ben” olarak bu şehirden ayrılıyorum.. Siz şimdi ne alaka yahu diyeceksiniz ama etrafımdakiler “ohh be, sonunda” diyebilirler. Yukarıda bahsettiğim gibi mezuniyetimden sonra şans eseri girdiğim ilk işime başladıktan 2,3 ay sonra yahu ben gitmeliyim diye düşünmeye başlamıştım.. Etrafımdakileri de aynı düşüncelerle boğmaya tabii ki ;))
Neredeyse 6 yıl oluyordu ve ben hala aynı şeyleri sayıklarken, olanlar oldu.. İşimden ayrıldım, yani daha doğrusu yahu zaten gideceğim hele bi şu memleketi de göreyim, hele şu fuara da katılayım düşüncesiyle yaptığım hatalar, kim ne düşünüyorsa düşünsün ben kendimi biliyorum diye özgürce hareket etmem ve insanların hayal gücünün sandığımdan çok daha kuvvetli olması işimden ayrılmama neden oldu. Üzgün müsün derseniz, kesinlikle değilim diyebilirim. İlk günden beri olanların sanki benim hakkımdaki en hayırlı şeyler olduğuna inanıyorum. Çıkarken iş yerinden patronuma belki elli kez teşekkür ettim. Kim bilir ne düşündü adam.. Aslında sinirlenmem için bir çok nedenim varken susup dinleyip, gülümseyerek bitirmeyi başardım. Mesela aylar önce maaşımı kafasına göre yükseltip, ben fark etmedim diye içerlenen, benimle konuşmak isteyip, nedir derdin dendiğinde “ben bir şeyler yapmak için çırpınıyorum” cevabına karşılık olarak “ee zaten yapıyorsunuz, sizler şirketin geleceğisiniz” diyen adam karşımda “hırslısın, bireyselsin, ben böyle yapamam” diye konuşurken sessiz sessiz dinleyip, siz bilirsiniz deyip teşekkür edebildim. Bu benim için o kadar zor bir şeydi ki.. Aslında şimdi düşününce yaptığım tek şey fikirlerinin değiştirmeye çaba harcanmayacak kadar umurumda olmayışıydı sanırım.. İnsanlar değişkendir. Bunu öğreneli çok olmuştu. Sadece böyle bir şeyle ilk karşılaşmamda kendimi çok yıpratmıştım. “Nasıl olur!!!” diye belki de günlerce düşünmüştüm. Bu sefer toplam bir dakika içerisinde yüzümde gülümseme belirdi. Zordur iş hayatı. Ben daha çok başındayım ama çok da şanlıyım biliyorum. İşim sayesinde çok insanla tanıştım, bir çok şey öğrendim, her seferinde yapabileceklerimi sadece kendime kanıtladım ve bir ömür boyu kendimle beraber olacağımdan yaşadıklarımın yükünü başkalarının omzuna atmaktansa hep kendime ders çıkardım. Bugün “ben” olduysam en çok iş hayatım sayesinde. İşte özellikle sırf bu yüzden yaptığım hiç bir şeyden pişman olmadım.
Bi de çok konuşuyorum sanırım.. Ama bunlar kendime not.. Blog olduğundan beri günlük yazmaz oldum. Yakında sevgili günlük diye başlarsam çekin kenara iki tokatlayın lütfen ;)
Gidiyorum. Önce Ankara’ya ailemin yanına.. Tam 10 yıldır uzak kaldığım evime gidiyorum. Sonrasına hep beraber bakıcaz.. Plan yok. Ne demişler, hayat siz planlar yaparken karşınıza çıkanlardır.. Büyük bir heyecanla karşıma çıkacakları bekliyor olacağım.. ;)
Hadi hep beraber ;)
Devamı gelecek tabii ki.. ;)
Gönderen Ucan Karavan zaman: 8.4.14
Etiketler: Hayaller, Hayat, İzmir
dondurma delisi 8 Nisan 2014 15:53
Bu kadar kitabı annen nereye koyacak yaaw :)) Şu koca yazıda tek takıldığım sorun bu :)))
Eşyaları, kitapları birer birer kaldırmak insana hüzün verir eminim ama sen çok dik duruyorsun çünkü; hayata bakış açın bu yönde. 6 yılın sana kazandırdığı en önemli şey belki de. Tüm hayatın boyunca bu bakış açısını kullanacaksın.. Gereksiz cümlelerle ve küçük insanlarla hiç uğraşmıyorsun (benim gördüğüm) Bende öyleyim ve kafam gerçekten rahat oluyor.
Seni burada(Ankara'da) çok güzel bir hayat bekliyor olacak.. Ve sen diyeceksin ki İzmir'den Ankara'ya iyi ki gelmişim. :) Senin için her şeyin çok çoook güzel olacağına inanıyorum, öyle de olacak.. :)
Ucan Karavan 8 Nisan 2014 18:47
Hahahhahah ben dizip üstüne yatak atalım, modern karyola olsun dedim ama kızdı ;)) Kitap iyidir candır kuzum. Onlarsız hiç bir yere gitmem, hıh ;))
Bence de iyi ki gelmişim diyeceğim şeyler bekliyor beni. Bakalım kuzum, hep beraber görücez inşallah :))
öküz 8 Nisan 2014 16:07
Ucan Karavan 8 Nisan 2014 18:43
Teşekkürler Öküzcüm :))
Havva Peynirci 8 Nisan 2014 16:37
ne kadar güçlüsün,aile kıymetini bilmen de ayrı bir güzellik.
hayatının yeni kapısı için hiç telaş etmeden sakin sakin ve bilinçli bir şekilde karar vereceğin de kesin.
ülkemizde herşeye o kadar erken başlıyoru ki,seçme şansı vermeden kendimize,karşımıza çıkan şeyleri kabul etmek zorunda kalarak yaşıyoruz.
avrupa 'lı gençler okullarını bitirip,şöyle bir gezip tozup mesleklerine karar verip üniversite tercihlerini yapıyor,ya da üniversite eğitimlerini bitirince iş hayatı öncesinde hayallerine doğru yol alıyorlar.
hayat karşına mutlu olacağın yolu çıkarsın,umarım.
Ucan Karavan 8 Nisan 2014 18:42
Çok teşekkür ederim Havva.. Bazen öyle yorumlar yapıyorsun ki insanın içi rahatlıyor, böyle yüzü aydınlanıyor. Çok teşekkür ederim güzel dileklerin için de.. Umarım hepimiz birbirimizin en güzel günlerine ortak oluruz.. Çok çok sevgiler :)
Sonsuz 8 Nisan 2014 16:40
Ucan Karavan 8 Nisan 2014 18:39
Buradan gitmiyorum güle güle de neymiş.. Burası bizim daimi ikametimiz sonsuzcum ;)
Sonsuz 10 Nisan 2014 11:29
burdan gitsen güle güle mi derim sence ?
Ucan Karavan 10 Nisan 2014 11:33
Nereye yahu diye kızarsın bence ;)
Dudu 9 Nisan 2014 12:22
bir de başka şehirden birine aşık olursan bir şehir terk edilir :) hatta başka ülke.
yolun açık olsun. değişiklik, yeni başlangıçlar güzeldir, iyi gelir. bol şans!
Ucan Karavan 9 Nisan 2014 13:19
Hahahha o da var dogru ;)) ask icin neler yapilmaz ki yahu :))
Guzel dileklerin icin de coookk tesekkur ederim:))
Maviye iz süren 9 Nisan 2014 20:44
ben de o tabloyu çok sevdim :)
gerçekten zor bir karar buketçim. İzmir mesela benim hayalini kurduğum bir şehirdir. Tabii hayalindeki ile yaşadıkların farklı olabiliyor. Ankara da güzel, dilerim daha güzel günler seninle olur :)
Çook teşekkür ederim Baharcım :)) İnşallah her şey, hepimiz için güzel olur..
Yapmadığın şeylerin pişmanlıkları için çok can acıtabiliyor.. Ben o acıyı yaşamaktansa şansımı denemek istedim sanırım.. Hayırlısı artık :))
ahukader 16 Nisan 2014 11:31
Güle güle git canim benim ve bir zamanlar kartpostal yolladigim adresi degisikligini de bana bildir. Sevgiler.
Ucan Karavan 23 Mayıs 2014 10:12
Canım Ahu kııızz.. teşekkür ederim.. Veririm tabii ;)
Edda 22 Mayıs 2014 08:59
Pukimm, iyi ki sensin :)
Vuhuuuu kuziiiimm de gelmiiiiş ;))