AYDAN ATLAYAN KEDİ: pazartesi pazartesi
Leylak Dalı 6 Aralık 2010 14:14
Ah Kediciğim, o yolda gördüğün bıkkın ifadeli çocuklardan son yıllarda o kadar çok okuttum ki ben, daha doğrusu okuttuğumu sandım, birşeyler öğrettiğimi, eğittiğimi. ama iş kontrol safhasına gelince elimde kalan koskoca bir hiçti. Bu çocuklar nasıl bu hale geldiler ve ilerde halleri ne olacak, çok üzücü ve düşündürücü aslında.
Haftaya nasıl başlarsan öyle gider diye beylik bir laf üfleyeyim ve gönlünce geçmesini dileyeyim...
özlem 6 Aralık 2010 14:15
Bunun bence yaşlılıkla ilgisi yok.
Rutin gidiyor ya her şey bir de umduğumuz gibi gitmezse işte o zaman sıkıntı veriyor bence.
Ve çok haklısın kedicim bıkmak için bence de henüz çok erken:)
Ecehan 6 Aralık 2010 16:01
Ben çoğu zaman bu genel bıkkınlığımın sebeplerini bile bilmiyorum. Ah ah ah, keşkelere boğdurmasaydık günlerimizi, ama...
Boogie 7 Aralık 2010 10:38
Bence de bıkmak için çok erken ama hayat öyle şeyler çıkarıyor ki insanın karşısına bu hale geliyor insen. Bıkkın, mutsuz, kaygılı...
Bu arada bende senin gibiyim sayarım, toplarım, bölerim, yeni kelimeler türetirim ama bir kelime bir işlem hikayesi hiç aklıma gelmemişti. kimbilir...
Aydan Atlayan Kedi 7 Aralık 2010 14:46
LEYLAK DALI: Ben çok üzülüyorum onların yüzündeki umutsuzluğu görünce. ama elden birşey gelmiyor. ciddi ciddi kafa patlatıyorum ama şartlar böyle olduğu sürece onlar da hep böyle olacaklar galiba.
ÖZLEM: Bunu sürekli kendime söylüyorum inan.
ECEHAN: Üzerimize dünyadan çok fazla şey yağıyor. Bence bundan. Belki biraz basit yaşayabilsek daha iyi olacağız ama koşullar buna ne kadar elverir.
BOOGİE: Ne kadar çok insan bıkkın, umutsuz ve kaygılı değil mi? Aslında belki de hepimiz böyleyiz diye düzelmiyor hiçbir şey.