Kendi Var Adı Yok / Deneme / Milliyet Blog
Duygu Asena “Kadının adı yok!” adlı kitabını yazdığında olduğum yaşımda çocuklarım var şimdi, Fakat hala adsız kadınlar hatta erkekler yaşıyor aramızda, tek sermayesi gücü ve becerisi olan, en beceriklisi, en güçlüsü, en görgülüsü aranır bu insanoğullarının, ortakdır adları, hepsi VASIFSIZDIR. Dünyanın yükünü taşıyan O’nlar, kimselerin elini atamayacağı taşların altına baş koyanlar O'nlar, çekilmez cefalar çekenler O’nlar, çalışır, çabalar, ağlarlar, gülerler az da olsa lakin adları yok! O’nlar; temizlikçi, güvenlikçi, gündelikçi, çaycı, çamaşırcı, yufkacı, dikişçi (şimdi kalmadıysa da eskiden vardı.), ütücü, yardımcı daha uzayıp gider bu liste bunca iş, bunca emek verirler de, bakmadan geçilir yanlarından çoğunlukla, selam dahi verilmez, adları bilinmez, sokakta görse tanınmaz yüzleri işini yaptıkları insanlar tarafından, halbuki, aynı kişi sadece kılık ve meslek değiştirip başka bir konumda görülse kadın da olsa erkek de olsa hemen tanınır, acilen kendilerini de anımsamaları beklenir. En son örnek; Gazeteci Yazar Tuluğhan Tekelioğlu’nun YAPABİLİRSİN belgesel tanıtım röportajını okudum.
Hafta sonu Hürriyet Kitap ekinde, dokuz kadın ve zorlu mücadelelerinden söz ediliyordu. Her birini içtenlikle tebrik ediyorum. Biri var ki; kitap yazıyor. Yazdığı karakterle empati kurabilmek ve gerçeği yansıtabilmek için tam ON GÜN boyunca annesinin oturduğu apartman merdivenlerini siliyor. Yıllardır komşu olduğu insanlardan bir tanesinin dahi kendisini tanımadığını anlatıyordu.
Yine de sevinmesi lazım dedim kendi kendime, demek iyi temizliyormuş, aksi olsa kim bilir ne kadar azar işitirdi. İşini iyi yapanı alkışlayabilmek çok zor, eksik yapanlara ceza kesmek çok kolay bizde,
Ne acı bir insan için değil mi? Yok sayılmak, kadın olsa ne fark eder, erkek olsa ne fark eder. Öyleyse biz kadın mücadelesini falan bırakıp, hayatın hastalıklı yanlarını önce teşhis edip sonra Kadın- erkek birlikte insanlık ayıplarımızı onarmaya çalışalım.
Halil Güven (Sökeli), Nur Eşmeli, Nurbanu Kablan ve 3 diğer kişi bu blog'u önerdi.
Çok güzel bir yazı Cemile hanımcığım.Olayı sadece kadın ekseninden çıkarıp,insan eksenine oturtmak ise, tam hümanist bir insana yakışacak nitelikte.Artık sadece kadın sorunumuz yok bizim,insan sorunumuz var.Bakış açınızı çok beğendim.Ellerinize ve yüreğinize sağlık.Sevgi,selam ve saygılar Cemile hanımcığım...
Teşekkür ederim Fisun hanımcığım,geciken cevabım için özür dilerim.Biz kadınlar elele güçbirliği oluşturabilmek zorundayız,asıl huzura ise cinsiyet renk ırk ayrımı olmaksızın birlikte kavuşabiliriz,sevgilerimle selamlıyorum 03.05.2018 16:35
Çok güzel bir yazı; teşekkürler. Çok değil, 40 yıl öncesi daha da kötüydü. Kadın erkek kahvehanesinin önünden geçemezdi. Şimdi aynı yerde aynı kahvehanede tek tük de olsa kadının oturup çayını içtiğini görmüşlüğüm vardır. Erkeğin zihniyeti de biraz düzelmiş anlaşılan. Dediğiniz gibi sorun kadın sorunu çerçevesinden taşmaktadır; insanlık sorunudur. Kadın erkek birlikteliğiyle çözülebilir bir sorundur. Yasal altyapımız oldukça yeterlidir; artık gelenek görenek ve yaşam biçimlerindeki kusurlu yanlarımızı fark edip düzeltmek kalmıştır.
Çok haklısınız ne kadın ne erkek,bir elin nesi iki elin sesi var. Beraber kabul etmedikçe sorunlar çözülmez teşekkür ediyorum zahmetinize saygılarımla 18.03.2018 11:06
Milliyet Blog da yazmaya başladığım günden bu yana takip ediyorum sizi, yazilarinizdan ve yorumlarinizdan bizim oraların güçlü otoriter kimseden çekinmeyen kadınlarına benziyorsunuz..Annem ve teyzelerime çok benzetiyorum..Aslen orta karadenizliyiz biz de, bizim oralarda Osmanlı kadını benzetmesi yaparlar sizler gibi kadinlar için...Yurdagül hanim için de ayni seyi düşünmüstüm..;))Hak verilmez alınır Cemile hanım, mücadele eden kadınların kendi de adı da, her zaman var olacaktir..Hangi çağda ve nerede yaşarsa yaşasın..Tarihe ve günümüze damga vurmuş nice kadinlar gibi;)) öpüyorum sizi kendinize çok iyi bakın.. ;)
Ne güzel böyle düşünmeniz Selda hanımcığım,aynı topraklardan besleniyoruz Anne ve teyzelerinize selamlar sevgiler gonderiyorum evet mücadelelerimiz güçlendiriyor bizleri Şükürler olsun o gücü verene sizi de keyifle takip ediyor çok seviyorum teşekkürler sevgiler 18.03.2018 10:59
Ah sevgili Nur hanımcığım, kendi izinleri olmadığından yazamıyorum, ailevi ya da geleneksel kabuller gereği, hem de oldukça varlıklı, eğitimli olduğu halde inanılmaz acılar yaşayan kadınların varlığını biliyor hiç bir şey yapamıyor olmanın acısını yaşıyorum. Teşekkür ediyorum selam sevgilerimle sizi de onurla yaşanacak tek bir kadının acı çekmediği günler özlemiyle kutluyorum. 14.03.2018 23:04