Finansal savaşlar: En iyi savunma saldırıdır
02: 25 Mart 29
Bana eyalette para verme fırsatı verin, onun yasalarını kimin yazdığını umursamıyorum.
Hepsi parlayan altın değil
Öykü finansal savaşlar geleneksel savaşların tarihinden daha kısa değildir. Antik dünyada bile, rakiplerle başa çıkmanın yollarından biri ekonomilerini baltalamaktı. Bu genellikle paranın değer kaybına ve devlete duyulan güven kaybına yol açan sahte paraların kovalanmasıyla başarılmıştır. Kağıt para icadı ve baskının gelişmesinden sonra, böyle bir mücadelenin olanakları birçok kez artmıştır, çünkü sahte bir madeni para en azından bir miktar metalin içeriğinden dolayı güvenliğinin ölçüsüdür. Sahte kağıt makbuzların aksine, özünde banknot olan depolanmış bir servet için. Sahte rakip faturaları, savaşlar sırasında Napolyon tarafından, her iki dünya savaşı sırasında da Almanya tarafından basıldı.
Her ne kadar çoğu ulusun tabiiyeti için paranın gücü, birçoğu uzun zamandır kabul etmiş olsa da, onu kullanmak için tam teşekküllü bir alternatif olarak kullanmak оружия yüz yıl önce öğrendim. Ve buradaki belirleyici rol, ilk olarak ABD’yi Federal Rezerv Sistemini yaratarak boyun eğdiren ve ardından dünyanın geri kalanını işgal eden ve ABD’deki Bretton Woods anlaşmalarının uluslararası bir uzlaşma aracı olarak kabul edilmesini sağlayan Amerikan bankacıları tarafından oynandı. Bu anlaşmaların daha az önemli bir sonucu, Fed tarafından kontrol edilen Uluslararası Para Fonu'nun yaratılmasıydı; çünkü IMF, Amerikalı bankacılara, Dernek Başkanı Phil Benson tarafından 1839 kadar erken bir tarihte oluşturulan “sözleşmeyi” uygulama fırsatı verdi: “Ülkenin kontrolünü ele geçirmenin daha doğrudan ve güvenilir bir yolu yok. Borç verme sistemi sayesinde. "
Sessiz ama yıkıcı
Geleneksel savaşlarda olduğu gibi, finansal savaşların amacı ya devleti bir bütün olarak boyun eğdirmek ya da onun parçası üzerinde kontrol sağlamaktır. Tek fark, finansal savaşlarda, bölge üzerindeki fiziksel kontrolün hiçbir şekilde zorunlu olmamasıdır, ancak yıkım derecesi açısından, finansal savaşlar sıradan olanlardan daha az korkunç değildir. Akademisyen D.S. Lviv, “reformların” ilk üç veya dört yılındaki finansal ve ekonomik savaşı, Rusya’nın ekonomik, askeri ve bilimsel ve teknik potansiyeline, 3,5 trilyon dolara yaklaşırken, Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın dört yılındaki tüm Sovyetler Birliği’nin zararlarının toplamına zarar verdi. 375 milyar dolara ulaştı.
Geleneksel savaşların genel savaşları olarak, finansal savaşların en muhteşem ve belirleyici olayları krizlerdir. Partilerin kriz öncesi ve sonrası diğer tüm adımları, sıradan insanların hayalgücünde daha az etkileyicidir. Bununla birlikte, bu savaşların kendileri, kriz organizatörünün ilgilendiği bir ekonomi üzerinde kontrol kurmayı amaçlayan dikkatli planlanmış adımlar yerine, genellikle bir tür doğal afet olarak görülür.
Büyük Buhran olarak adlandırılan yirminci yüzyılın en güçlü krizi, Federal Rezerv’e Amerika Birleşik Devletleri’nde düzenlenen tüm altınları konsantre etmeyi ve Fed’e ait bankaların Amerika’nın aslan payı üzerindeki kontrolünü oluşturmayı mümkün kılmıştır. Borsa spekülatörü George Soros'un İngiltere'deki 1992'te Fed bankacılarının yakınında düzenlediği mali kriz, yalnızca 1'te milyar dolar kazanmasına izin vermekle kalmadı, aynı zamanda bir düzine Avrupa para biriminin devalüasyonuna neden oldu ve ayrıca altı yıl boyunca Avrupa para birimlerinin girişini erteledi. Ve en önemlisi, Amerika’nın Avrupalı ​​işletmelerin keskin ve daha ucuz hisselerini satın alarak Amerikalılar tarafından Avrupa ekonomisi üzerindeki etkisini önemli ölçüde artırmasına izin verdi.
Soros, Amerikalılar tarafından kontrol edilen Panama Kanalı ile rekabet edebilecek okyanuslar arası bir kanal inşa etme planlarını gömen, Meksika'daki yılın 1995 krizinin başlatıcıları arasındaydı. Aynı yıl, Soros, ülkeyi bir dünya finans merkezine dönüştürmekle tehdit eden ulusal para biriminin hızlı büyümesi olan Japonya'yı vurdu. Yen cinsinden kredileri tüm Güneydoğu Asya ekonomisinin hızlı bir şekilde büyümesini sağlayan bir kiralık ülke. Ardından Federal Rezerv bankalarının desteğiyle Soros, Endonezya, Güney Kore, Tayvan, Malezya, Tayland ve Hong Kong’un finansal sistemlerini düşürdü. Tüm bunlar, kuşçuların yerlerine sıkıca gösterilen “Asya kaplanlarının” ekonomilerini dolara bağlamaya zorladı. Amerikan yüksek teknoloji şirketleri - IBM, Intel, Motorola, Compaq, Dell, Hewlett Packard - bu ülkelerdeki elektronik şirketlerinin paylarındaki düşüşün ve bu sebeple düşen Dow Jones endeksinin avantajlarından faydalanarak, dış yatırımcıların hisselerinin büyük bir kısmını kendi paylarının yanı sıra "hisselerini" aldılar.
En iyi doğaçlama - önceden hazırlanmış
George Soros hakkında konuşmak sadece krizlerin örgütlenmesindeki rolü ile istenmiyor. Birkaç milyarlarca dolar bile olsa, çok fazla hazırlık çalışması yapmadan krizleri organize edemezdi. Bunun bir kısmı, finansal piyasadaki katılımcıların belirli bir krizin kaçınılmazlığı hakkındaki görüşlerini şekillendirmektir. Bundan sonra, nispeten küçük bir miktar bile (birkaç milyar dolarlık) bile, finans piyasasında ülkedeki ve hatta tüm bölgedeki kilit işletmelerin para birimini ve paylarını düşüren bir paniği tetiklemek için yeterlidir.
Soros’un ifadelerini, onun tarafından kontrol edilen medyanın yayınlarını, Kuruluşundan finanse edilen diğer kuruluşların eylemlerini izleyerek, bir sonraki finansal savaş mağduru - Avrupa'yı kurmak zor değildir. 2012'ten bu yana, avro bölgesi çöküşü tehdidi yoğunlaştı. Mali krizden en çok etkilenen Yunanistan, kuşkusuz euro'nun ciddi şekilde zayıflamasına yol açacak olan tek Avrupa para biriminin terk edilmesinden bahsetmeye başladı. Yıl sonunda, Soros, bu durumun temel nedeninin Almanya'nın en zayıf Avrupa ülkeleri arasındaki mali disiplin konularındaki sert tutumu olduğunu söyledi. Almanya'nın tek Avrupa para birimini destekleme çabalarına en güçlü şekilde karşı çıkan Yunan muhalefet partisi SYRIZA'yı finanse eden ve koruyan George Soros'du.
Psikolojik "pompalamaya" ek olarak - Avrupa para biriminin çöküşünün kaçınılmazlığı hakkındaki fikirlerin yayılması - başka hazırlık çalışmaları da var. Bu nedenle, son aylarda ABD, ABD sermayesinin Avrupa'ya girmesinin önündeki engelleri ortadan kaldırmak ve avronun kışkırtılmasından sonra, Euro'yu AB ekonomisini koruma bahanesiyle keskin bir şekilde yükselen fiyatlar için avroyu satın almak için Avrupa Birliği ile  Serbest Ticaret Alanı oluşturmak için azami çaba sarf ediyor. çoğu haber Veya AB'nin dünyadaki etkisini yeniden sanayileştirme ve güçlendirmeye yönelik girişimlerini bastırın .
Kim savaş, kim anne yerli
Birisi, ABD’nin böylesine büyük çaplı bir operasyon için basit bir parası olmadığını savunacaktı. Devlet gerçekten onlara sahip değil. ABD'deki son skandalı Fed'le gösteren Federal Rezervi, bankalara toplamda otuz trilyon dolarlık "sağ" bankalara gizli krediler sağladı . Bu parayla, ödünç verilen bankalar, sistemin bir parçası olmayan ve dünyadaki ümit vaat eden girişimlerin payları nedeniyle yılın 2008 krizi nedeniyle zor durumda olan özel bankalardan satın aldı. Hisselerin satışından elde edilen fonlar alıcıya borç geri ödemesi olarak iade edildi ve Fed'e iade edildi. Sonuç olarak, böyle büyük bir borç verme basit bir nedenden ötürü aşırı enflasyon üretmedi: para reel ekonomiye girmedi. Bununla birlikte, "büyük sıfırlar" dan alınan "elektronik sıfırlar", belirli büyük şirketler üzerindeki gerçek güç şeklinde gerçekleşmiştir.
Bu şekilde LUKOIL, RUSAL, Norilsk Nickel ve diğerleri gibi Rus kilit girişimler üzerinde kontrol kurulması için girişimlerde bulunulmuştur. Yalnızca, İstikrar Fonu pahasına hisselerini alan Rus hükümetinin yetkin eylemleri, onları “yabancı yatırımlar” kategorisine girmekten kurtardı. Bununla birlikte, Fon’un rezervleri Fed’in “dipsiz cebi” ile karşılaştırılamaz, uzun süre Amerikan ve Rus parasının doğası arasındaki derin fark nedeniyle Wall Street’in saldırılarına dayanamaz.
Üç yazı, akılda yedi
Dünyanın uzun süredir dönüştürüldüğü finansal savaş alanında, finansal sermaye yaratanlar ile bu sermayeyi ithal eden ve para kazananlar arasında katı bir ayrım var. Ülkenin merkez bankası, ülkenin zenginliği ve sınai gücü tarafından sağlanan parayı elde ettiğinde, ilk değerde, gerçek değer ile para üretim maliyeti arasındaki fark maksimumdur. Aynı zamanda, devlet kısaca, merkez bankasının karşı tarafının yerleşik olduğunu gözlemler. Yani, yaratılan paranın getirisi olan gelir, ülke içinde kaldı. Diğer birçok ülkede olduğu gibi, Rusya da kendi parasıyla değil, kendi parasını almadan önce yabancı bir ihraççıdan almak zorunda olduğu döviz stokları ile çıkarılacak parayı sağlamaktadır. Yani, parasını ihraç etmek için parasını satın almakta olan ülkelere ihraç etme hakkı için ödeme yapmak zorunda kalıyor ve bu ödeme tüm hisselerini tamamen yiyor. Rus parasının maliyeti, rublenin istikrarını sağlamak için elde edilen dolar, euro ve diğer para birimlerinin maliyetinden çok daha yüksektir. Ve Rusya döviz rezervlerinin artması, sadece bu para birimlerinin ihraççılarının kârlarının çoğalmasına katkıda bulunur. Kabaca konuşursak, bir milyar dolarlık ruble konusu bir milyar Amerikan parası değil, on emisyonu sağlıyor. İki milyar için ruble - yirmi milyar Federal Rezerv Sistemi emisyonu.
Bu durumdan çıkmanın tek bir yolu var: para yaratan ve kazanmayan bir ülkeye dönüşmek. Yani, ruble istikrarını yabancı para stokları ile değil, kendi servetiyle, sınai ve finansal gelişiminin seviyesini garanti ediyor ...
Rus liderliği durumu doğru bir şekilde değerlendirdi ve devletin sanayi gücünü yeniden oluşturmak için bir kurs belirledi. Tek sorun, Rusya'nın yeniden sanayileşmesinin ne kadarını yabancı yatırımı çekerek, yani dolar, euro, yen, İsviçre frangı ve İngiliz Sterlini yayan yapıları finanse ederek planlanacak olmasıdır.
“Her şeyi al, kendimi çizeceğim”
Kendi paranızı döviz ile sağlamaktan nasıl kurtulurum?
Para dolaşımı, dolaşımının kamuoyu tarafından onaylanması dışında hiçbir şey tarafından güvence altına alınmadı, neredeyse 200 yılı var. 1837'ten 1866'e kadar olan sürede, Amerika Birleşik Devletleri'nde, ihraççıları çeşitli şirketler, bankalar ve hatta bireyler olan 8.000'in etrafında “özel para” çeşitleri dağıtıldı. Hatta bazıları resmi olarak yasaklanıncaya kadar yayıldı. Krizin ortasında 1920-x - 1930'un başlangıcı. sadece Avusturya'nın Wörgl kasabasında dolaşımda bulunan kendi parası belediyeyi ihraç etti. Şaşırtıcı bir şekilde, “Vergle Şilini” nin yürümesi, 3.000 sakinleriyle birlikte şehir ekonomisinin hızlı bir şekilde büyümesine neden oldu.
Benzer bir hikaye, yerel para birimi olan “çok saat” hala yürürlükte olan iç ticareti teşvik eden Amerikan kasabası Ithaca'da da yaşandı. Aynı şey İngiliz Bristol'de de olur: “Bristol sterlini” sadece kağıttan bir görünüm kazanmaz, aynı zamanda elektronik para şeklinde de olur. 1990’in başlangıcının en zor zamanlarında, kendilerine ait “para birimleri” olan ve bu vekil para için satılan malların pahasına ruble olarak maaş almayan işçilere izin veren birçok Rus kuruluşu vardı. Evet ve Internet'teki çeşitli mal ve hizmetler için bir çözüm aracı olarak hizmet veren birçok "elektronik para birimi", genel olarak kamu izniyle verilmektedir.
Bununla birlikte, bu “gerçek dışı” paranın tüm ihraççıları, konunun hacimlerini dikkatlice izlemiş ve izlemiş, “olağan” para için özel bir oranda amortisman yapmalarını ve değiş tokuş yapmalarını engellemişlerdir. Evet, ve ilk olarak çok sınırlı bir kapsam için tasarlandılar ve ikincisi, bu tür işlemler için ne Maliye Bakanı'nın dürüst sözlerinin ne de basının yeterli olmadığı için dış dünya ile ticaret için kesinlikle uygun değiller.
Ve bir kez daha "kötü" ve "iyi" parayla ilgili
Bazı Arap ülkeleri, altın ve gümüşe yapılan sert bir çiviye dayanarak kendi yollarını buldular, giderek birbirleriyle olan yerleşimler için altın bir dinar, hacimleri kesinlikle altın yataklarına karşılık gelen bir para birimi getirdiler. Aynı zamanda, “altın dinarı” hala, ulusal para birimlerini sadece dış ticaret dengelerinin tazminatıyla değiştiren, koşullu bir takas yöntemidir. Projeye katılan ülkelerin içinde, birçoğu dolara sıkı sıkıya bağlı olan ulusal para birimleri kullanılıyor. Ayrıca “altın dinarı” nın ek emisyonu uğruna, bu parayı kıymetli metalle takas etmek için petrol için dolar almak zorundalar. Bu hala para kazanıyor, yaratmıyor.
Euro'nun ortaya çıkmasından önce, Avrupa Para Sistemi (EMU) içindeki uluslararası yerleşimler için Avrupa'nın değer ölçüsü için bir Avrupa hesap birimi vardı. Kısaltılmış biçimde - ECU, yalnızca EMU'ya üye olan genelleştirilmiş bir para sepetinin gayri nakdi formu. Benzer fonksiyonlar ve doğa, sözde devredilebilir ruble olarak adlandırılan Karşılıklı Ekonomik Yardımlaşma Konseyi ülkeleri arasındaki uluslararası yerleşimler vasıtasıyla da ele geçirilmiştir. Avronun yürürlüğe girmesinden sonra ECU, yeni bir para birimi için 1: 1 oranında değiştirildi ve ona yalnızca fiziksel paranın kalitesini ekledi. Ve çevrilen ruble, sosyalist kampın ve CMEA'nın dağılmasıyla ortadan kayboldu.
Bazı gelişmekte olan ülkelerin ulusal para birimlerini doların ve avronun etkisinden koruyabilecek bir ölçü olarak, bazı uzmanlar bu ülkelerin para sepetine dayanarak BRICS Bank, BRICS İstikrar Fonu ve BRICS Reserve para biriminin oluşturulmasını önermektedir.  Bu teklifte yalnızca bir şey dikkate alınmıyor: tüm bu para birimlerinin güvenliği, ana rezerv para birimlerinde gösterilen para ve menkul kıymetler stoku. Yani, hepsi “kötü”, “kazanılmış” ve para yaratılmadı. Dipsiz cep yöneticilerinin yaptığı büyük spekülatif müdahaleler, rezerv para birimlerinin ihraç edenlerinin ısrarla yuan'ın serbestleştirilmesini talep ettiği Çin dışındaki parasal sistemlerin herhangi birini kolayca düşürecektir. Yaptıkları için, yaratılan ve kazanılan paranın doğasını biliyorsanız bu açıktır. PRC’nin liderliği bu baskıya henüz taviz vermemiş olmasına rağmen, son zamanlarda Pekin ulusal para birimi üzerindeki devlet kontrolünü kolaylaştırmayı planladığını açıkladı .
Yine de ortaya çıktı, bu kısır döngüden çıkmak mümkün ve oldukça kolay - eğer BRICS ülkeleri arasındaki yerleşimler için yeni para birimleri sağlamanın aracıysa (neden Türkiye'yi bu kulübe dahil etmeyi teklif etmiyorsunuz?) Yabancı para ve kendilerine atanan menkul kıymetler olmayacak mı? ve doğal kaynaklar, sınai potansiyel, ülkelerin değerli metal stokları - bu derneğin üyeleri. İktisadi Bilimler Doktoru Yury Zabrodotsky benzer bir şey önerdi, ancak onun modeli sadece mevcut tüm olanakları tüketmeyen doğal kaynakların değerlendirilmesine dayanıyordu.
Her halükarda, ilk adım, projenin Ortak Bankası tarafından yayınlanan Konvansiyonel Endüstriyel ve Kaynak Eşdeğerinin (UREI) karşılıklı hesaplamaları için kullanılan katılımcı ülkelerin ortak tanıma konusunda bir anlaşma haline gelmesi olacaktır. UREE için bir güvenlik olarak, katılımcı ülkelerin her biri, Devlet Bankası tarafından sahip olunan özenle fiyatlandırılmış endüstriyel tesislere, kanıtlanmış maden rezervlerine, altın rezervlerinin bir parçası, toprak, orman ve su kaynaklarına, altyapı tesislerine vb. Rehin hacimlerinin ve nesnelerinin ipotek tahvillerini hem herhangi bir ülkenin payını azaltma yönünde değiştirerek, hem de artırma yönünde kolayca değiştirebileceği için, katılımcı ülkeler yalnızca iç para birimlerinin UPRE'ye oranla değişimini değil, aynı zamanda ihtiyaçlara bağlı olarak emisyon hacmini de değiştirebileceklerdir. . Ayrıca, Genel Bankanın şahısındaki ihracatı merkezi, yaratılan (ve kazanılmayan) paranın “dipsiz cebi” olup, bugünün en değerli kaynakları olan dolar ve avronun aksine% 100 güvence altına alınmıştır. Ve endüstriyel potansiyel.
BRICS (T) ülkelerinin ekonomilerinin ve doğal kaynaklarının hacimlerinin gücü, prensipte, kısa sürede UREA'yı en cazip uluslararası ödemeler birimine dönüştürmeye izin verir ve proje üyesi ülkelerden para kazanan ülkelere para kazandıran ve maksimum fayda sağlayan ülkelerden emisyonlar.