KONUKLARINIZIN SESİ 249
Yayın Tarihi: 09 Ekim 2019 Çarşamba, 06:41
Son yazımızda yaşam öyküsünü özetlediğimiz Suhomlinski’nin Neşe Okulu’ndan bazı alıntılar:
Büyük bir merakla yavrularımızı bekliyordum. Sabahın 8’inde 29 küçük çocuk göründü. Şura Garmaş yoktu. Sanırım annesi pek iyi değildi. Volodya Beskrovni de yoktu. Sanırım uyuyakalmış ve annesi onu uyandırmak istememişti.
Hemen tüm çocuklar bayramlık elbiselerini, yeni ayakkabılarını giymişlerdi. Bu beni huzursuz kıldı. Köy çocukları bu sıcak günlerde yalınayak gezmeye alışmış. Bu onların vücutlarına direnç getirir ve soğuk algınlığına karşı en iyi önleyici. Neden büyükleri, çocuklarının ayaklarını topraktan, ottan, sabah çiğinden korumak için çaba harcar? Tüm bunları iyi niyetle yapar ama tam karşıtına neden olur. Her sene daha çok köy çocuğu grip, soğuk algınlığı, öksürükten acı çeker. Hayır benim çocuklarım sıcak ve soğuktan kaçınmamalı.
“Hadi okula gidelim çocuklar” dedim bahçeye yöneldim. Çocuklar şaşkın şaşkın bana bakıyordu. “Evet çocuklar okula gidiyoruz. Bizim okulumuz açıkta, göğün altında, yeşil otların arasında, şu büyük armut ağacının altında, asmalıkta. Şimdi ayakkabılarımızı çıkaracak ve yalınayak gideceğiz, sizin her zaman gezindiğiniz gibi. Küçük çocuklar mutluca bir şeyler mırıldandılar. Bu sıcak günde ayakkabıyla dolaşmaya alışkın değillerdi. Bu onları rahatsız bile ediyordu.” Ve yarın yalınayak gelin, bizim okulumuzda bu en iyisi.
Çardağa doğru yürüdük. Ağaçların gölgesinde sakin bir köşede asma çubukları birbirine dolanmıştı. Asma çubukları metal bir çerçeveyle desteklenmiş ve yeşil bir çardak oluşturuyordu. Bu çardağın içinde otlar yeşil bir örtü gibiydi. Burada sessizlik hakimdi. Buradan yarı karanlık bu yeşil köşeden sanki tüm alem yeşil görünüyordu. Otların üzerine oturduk.
“Bizim okulumuz burada başlıyor” dedim. Buradan mavi göğü gözleyeceğiz. Bahçeyi, köyü, güneşi. Çocuklar bu yerin güzelliğinden büyülenmiş gibi sessizce dinliyordu. Yaprakların arasından Kehlibar renginde olgun üzüm salkımları sallanıyordu. Bazı üzüm taneleri açık renkte ve sanki saydamdı. Çocuklar bu lezzetli üzüm tanelerinden tatmak istedi. Ona da geleceğiz çocuklar ama önce bu güzelliği doya doya seyredin. Yaprakların üzerinde sabah çiğinin elmas taneleri parlıyordu. Bakın çocuklar bir çiğ tanesinden bahçe nasıl görünüyor.
Dikkatle asmalara dokunmadan çocuklar yeşil duvara yaklaştılar. Her biri kendine bir çiğ damlası seçti. Bahçeyi görmeye çalıştı. Şaşkınlık çığlıkları duyuldu. Su damlaları içinden bakınca bahçe alışılmışın dışında güzel görünüyordu.
Güneş ışınlar yayıyor diye fısıldadı Galya Mikailenko. Çocuklar kendilerini büyüleyen dünyayı seyirden alamıyorlardı. Güneş üzerine bir masal anlatmaya başladım.
Çocuklar masalı dikkatle dinlediler ve bu sihirli anın bozulmasından kokarcasına sessizliklerini korudular. Sonra sorularıyla benim üzerime geldiler. Devler geceleri ne yapıyor? Neden güneşin her gün yeni bir çelengi var? Güneşin her gün dünyaya gönderdiği gümüş ışıklara ne oluyor?
Sevgili çocuklarım bunların hepsini size anlatacağım. Buna daha çok vaktimiz olacak. Bugün ama bu kehribar rengindeki üzümlerden tadın. Sepet doluncaya kadar sabırsızca beklerken çocukların ağızlarının suyu akıyordu. Herbirine iki salkım verdim. Birini kendilerinin yemesi, diğerini eve götürmeleri için anneleri de bu güzel üzümlerden tatsın diye. Çocuklar şaşılası bir sabır gösterdi. Bir üzüm salkımını güzelce kâğıda sardılar. Acaba bu sabır okuldan eve tüm yol boyunca sürecek mi?
Böylece Neşe Okulu’nun ilk günü açık havadaki okul sona erdi…