Gökyüzü Şiir Okuyor Bana
Ölmeden önce mutlaka öğrenmek istediğim dildir gökyüzü
Ayrı güzel fısıldıyor sabah doğan güneşi ve akşam karanlık çöküşü
Bir anlayabilsem, nedir o onda olan tarifsiz huzur sözcüğü
İnsanlarda bulmaya kalksam, boşa harcayacağım şu ömrümü
Kavrayabilsem, belki de bitireceğim yeryüzündeki zulümü
Anlamıyorum... Anlamıyorum... Lanet olsun anlayamıyorum...
Ama tek başıma yaşamamam gerek bu huzuru, insanlara pay etmeli
Kahretsin... Bu durum, gitgide daha fazla rahatsız ediyor artık beni
Yoksa gökzüyü de bana mı aşık oldu, görmez gözü başka birini?
"Such a Heavenly view
Bu Da Mı Şiir Değil? dil gökyüzü hayat huzur insan ömür Şiir