Zihnimde “Çocuklar için, gerekirse Hicret etmeli” cümlesi dolanırken, sürekli gittiğim kuaförün söylediklerini de ekledim zihnime, berber koltuğunda.
“İyi ki, ilk gençlik yıllarımızda bizi memleketten alıp buralara getirmiş Babam” diye anlatmaya başlamıştı. Bayram tatili için memleketine gitmiş, çocukluk yıllarında sürekli birlikte olduğu arkadaşlarının hallerini görünce, onlardan uzaklaştıran babasına dua etmişti. “Yarım yamalak çalışıyorlar. İlk fırsatta kahvehanelere gidip, saatlerce oyun oynamak dışında, hayatlarında hiçbir şey yok. Bende oralarda kalsaydım büyük ihtimalle öyle olacaktım. Bizimle o ortamlarda baş edemeyeceğini anlayan babam, her şeyini toplayıp buralara gelmiş. O zamanlar babama çok kızmıştım. Yeni bir şehre, yeni bir arkadaş çevresine alışmanın tüm sıkıntılarını yaşadım. Ancak bugün dönüp baktığımda, mesleğim dahil, birçok güzellikleri, babamın verdiği göç kararına borçluyum.”
Aynı mekan, aynı insanlar, genişleyen çevre…
Birçok baba, çocuklarının geleceğini kurtarmak için, evinden, eşinden, çevresinde çok uzak yerlere gidip, ekmek parası kazanıyor.
Birçok baba, çocuklarına bir şeyler bırakabilmek için yıllarca ödemekte zorlandığı borçların altına giriyor.
Çocukları için gurbeti, hasreti göze alan babalar, mecbur kaldıklarında, çocukları için Hicret etmeyi de göze alabilmeli.
Niyet, çocukları kurtarmak olduktan sonra, yolda ki sıkıntılara karşı Allah (cc) örümcek ağları ve güvercin yuvalarıyla yardımını gönderir.