GEREKSiZ YAZILAR: 2016
Derinden, ince sesli bir ağıt
Mezar taşında heybetli unvanı
ölmek de neymiş şu kış gününde,
Bir utanmaz silah sesiyle.
23 ağustos sabahı uzun bir şiir yazarım belki,
Bir dolu umut anlatırım gri memleketine
ya da seni şikayet ederim yerli yersiz,
aynı parya kelimelerle
24 ağustos sabahı, bir dolu sen yazarım karadeniz' de
Bir dolu umut vesaire.
Bu dört duvar,
bu yitip giden güneş,
sustukça artan karanlık...
Bu adı konulmamış mevsim,
bu tutulmuş köşe başları
ah bu edepsiz gece,
bu eksik yıldızlar,
PAVLOV, KÖPEĞİ ve DİĞERLERİ
Pavlov' un klasik koşullanma deneyinin sonucuna farklı bir bakış açısıyla bakan bazı otoriteler;
Bu deneyde şartlı reflekslendirilen, her zil çaldığında salyası akan köpek mi yoksa her zil çaldığında köpeğine yemek veren Pavlov mu?
Köpeği, Pavlov’u kandırıyor olabilir mi?
Kendi içinden ‘’Pavlov şartlandı, salya aktıkça bana yemek
veriyor’’ diyebilir mi?
diye devam eden şüphelerini ortaya koyuyorlar. Günümüzde insanlığın geldiği noktayı ve dünyaya barışı getirecekleri vaadinde olan sözde dünya lideri bazı ülkelerin yaptıklarını görünce, bu şüphelerin gerçek olma ihtimalinin yüksek olduğunu düşünmeden edemiyor insan. Sadece bu şüphelere göre, insanı şartlandıran etkenlerin her dönem değiştiği ancak, köpekle başlayan bu etkileşimde çok da yol katedilemediği söylenebilir.
Hala hangi priz, hangi balkonun lambasını yakıyor çözemediysem,
penceremdeki karadeniz her defasında yabancı geliyorsa,
ve her sabah aynı duvara çarpıyorsam uyanırkan
ah bu bedbaht alışkanlıklar.
"Katli vacip" daha çok iki kelime, daha az anlam
Çok pratik çözümler üretilebilirdi oysa;
yağmurdan ve darağacından evvel,
yani yaşarken ölenler...
ve gidenlerin ardından,
Allah' a yakarırken yakın komşular
kalanlar hep sessiz,
cevapsız kaldı sorular...
Sen gidince gün gidiyor zamansız
Tekerleklerini kaybediyor bütün sivil arabalar
Bir disiplin yükseliyor şehrin semalarında
Rengini unutuyor bütün kalabalıklar
Bütün zapturaptlar sensizliği gösteriyor
Gece uykuları biraz daha lacivert
Bu tekdüze hayatlar ne garip
Şehrin kalabalığına nispet ediyor.
ve bütün onurunu kaybediyor yalnızlıklar.
Şair adı Muhsin, tenhada bırakmış kelimelerini,
sirenler çalmadan biraz evvel buldum;
ay ışığında çıkartıp kalabalık gömleğimi
üzerime giydim en yaraşanlarını.
''şehri ispatlamaktan geliyorum heykeller hala bitmiş
bak ben sana ay aldım al ay aldım bak ben sana
bir defterime kuzu tartışmasız çiziyorum da!''
*tırnak içindeki kıta Ah Muhsin Ünlü' nün, ''Ah!'' şiirinden alıntıdır.
Seyri hüzün pencerede, sonrası derya
Pek âlâ, mumları söndürüp karanlıkta kalabiliriz
Karşı mahallede bir sessizlik;
susarsak, belki bir ''imdat'' duyabiliriz.
Mis gibi sahtekârlık, ne hoş...
yanı başımızda hiç uğruna cenazeler
tam da coşkunun orta yerinde
bu ağıtlar, hiç çekilesi değil.
seyri hüzün pencerede, örtünüz perdeleri
Bir Balkan ezgisiyle bütün ağıtları bastırabiliriz
İnsanlık! uğruna gizleyin cenazeleri
böylece müreffeh! zamanlar sürebiliriz
MECZUP BİR SONBAHARDAN YAZIYORUM
Meczup bir sonbahardan yazıyorum sana bütün bunları;
Mevsime uyup aklımı iç ettim bir tenhada önceki sabah.
Bir kaç kelime bıraktım gizli saklı:
biri adındı belki, diğeri sıfatın, kim bilir...
Önceki sabah dünyayı biraz daha kirlettik akılla,
biraz daha çocuk öldürdük,
ve biraz daha insan öldü bizden habersiz,
biraz daha yalnızlaştık,
Sonra büyüdükçe şehirler, tenhalaştı maneviyatımız
Erken doğmuş, özürlü umutlarımız oldu; kısa, hikâyelik...
siyah güvercinler v.s.
Meczup bir sonbahardan yazdım sana bütün bunları
mevsime uyup aklımı iç ettikten biraz sonra,
tenhada kaybolmuş safiyetimiz
ve ne idiği belirsiz kelimelerle
Eylülün meçhul hikâyesi
Yaşayan bilir Eylül' ün hüznünü;
İhtimal ki sarısından,
dünyalık meçhul hikâyesi..
Bir sebze ya da meyve bahçesine zarar veren canlıyı gayet normal olarak ve soğukkanlılıkla katledebilen insanın, kendi ırkına yaptığı bunca zulümden sonra ve en azından diğer canlıların refahı için kendisini yok etmesi en makulü. zaten bu kadar veballe huzurlu bir hayat sürdürmek güç. Hem Nuh' un kavminden ne farkımız var ki...
çirkin adam şarkısı tutturmuştu radyolar
oysa herkes çok güzel ve de çok yakışıklıydı aslında
ve karanlık şehirde,
bir türlü anons edilmiyordu gidenler.
Mehmet ağabeyin ilk çocuğuydu Saffet.
İri kara gözlü, koca burunlu ve ensesi kalın amiyane
Kendi halinde ve pısırık.
Daha çocuk yaşta, mısır tarlalarında öğrendi tütünü:
derin bir nefes ve dönüyor dünya...
Ucuz şarabı cebinde,
ve naralar eşliğinde,
Mehmet ağabeyin ''hiç'' çocuğuydu Saffet.
Büyük, yuvarlak yüzlü, ince kaşlı ve peltek amiyane.
Uyuduysak yorgunluktan be cancağızım
Yoksa unutmuş değiliz yıldızların büyüsünü
Bir de şiir tutturmuşuz, en sadesinden:
bir Orhan Veli' ye, bir de kargalarına küsmüşüz.
Yoksa unutmuş değiliz yıldızların büyüsünü.
''Bu vatandaşı en iyi ben anlarım bence!'' dedi, bovling topunu lobutlara atarken tavanı çökerten vatandaşın videosunu izledikten hemen sonra,
''Zaten bir başkasının, benim o çocuğu ne kadar anlayacağıma dair söylemi havada kalır ya da benim kişileri anlama oranımı, bir başkasının ölçmesi, bildiğimiz soyutluktan daha uzak bir girişim olurdu'' dedi, cümledeki ''bence'' kelimesine burun kıvırarak.
Sezen çalıyordu; ben öyle birini sevdim ki, bi nevi intihardı…
Karadenizde, iş yerinde, odasında, koltuğunda vs.
Ve bütün anlamını yitirmişken Cuma,
Ve malum, terörden çocuklar ölürken ülkede, dünyada…
''O vatandaşı en iyi ben anlarım dedi, olduğu yerde!
World of Watches Magazine Issue 40 Spring 2018 [PDF]