Seven bir çift gözdür hüzün...
01 Aralık 2012, Cumartesi - 18:58
Yavaşça ağaran gökyüzü güne seni seviyorumu fısıldıyor sesizce. Sadece bunu idrak edenler duyabiliyor ve birde o vakit ayakta olup var olmanın anlamını arayanlar.
Bir martının çığlığı İstanbul siluetine karışıyor, derinden yankılanıyor sabahın sessizliğinde. Sessizliğin içinize işlediği o anlar yaşam denilen o uzun gibi gözüken ama kısacık olun ne derece anlamlı olduğunu bir kalem gibi yazıyor zihninize.
Hüzün üzerine kurulu olduğunu hissediyorsunuz tüm kainatın, acı değil ama, bir hüzün. Ulaşma, birleşme, o olma onun sen olması üzerine bir koku yayılıyor o vakitlere. Hayat bir hüzün yaşamasını bilenlere, hem de büyük keyif veren bir hüzün. Ulaşılamayan aşkların verdiği keyifli hüzün gibi yaşanıyor yaşamasını bilenlere, hissetmesini bilenlere, bakıp gören gözlere.
Hüznün içinde yalnızlığınızı hissediyorsunuz. Aslında kalabalıkların içinde bile ne kadar yalnız olduğunuzu. O bir an, bir andan da kısa o zaman diliminde bir şey hissediyorsunuz adını koyamıyorsunuz. Sanki boyut değiştirip o hüznün içine girip çıkıyorsunuz, hüznün kendisi oluyorsunuz.
Bir hüzündür yaşam, ağlamayla başlayan. Bir hüzündür yaşam, her anında onun sakinliğini, sessiz kalışlarını, ait olmayı ve olmamayı öğreten. Üzerine tonlarca yük binmiş ya da kalmış gibi hissetmektir hüzün. Hayatın her anını içinde hissetmek, uçan bir kuşun kanadında, gülümseyen bir çocuğun ya da sana korkuyla bakan minik köpek yavrusunun gözlerinde hissettiklerin yarattığı duygu, istediğine ulaşıp aslında istediğinin bu olmadığını anladığında yaşadığındır, bir notanın ruhunun derinliklerindeki dokunuş, seni seven bir çift gözdür hüzün.
Hüzünlenmek insan olmaktır, hüzünlenmek var olduğunu anlamaktır, hüzünlenmek özüne dönme yolun da attığın en büyük adımdır......