Aşık oldum kendi çapımda. Değiştim, duruldum, ve
çıldırdım aynı anda. Ne konuşmak istedim, ne yazmak. Duyulmak istemedim,
anlaşılmaya yorulduğumdan. Benim ilk aşkım futboldu. İlk o kazık attı. Kazık
yemeden yaşamayı kim başarmış ki? Neticede hayat kazıklar bütünü. Yaşadıkça
sivrilen, sivrildikçe uyuşturan, uyuşturdukça keyif veren. Türk futbolu bana, bize, cümlemize ihanet etti ve
etmekte. İyi de her ihanette vazgeçeceksek hayatta kalmanın manası ne?
Gelin başlayalım konuşmaya yine ve yeniden. Duyan
olacak mı bilmem. O melankolik hikayeyi de anlatacağım size. Ama önce futbolla
başlayalım. Eskisi gibi. Çayınızı aldıysanız, çenemi açıyorum.
Karşımızda disiplini şiar edinmiş bir takım var. Belçika
futbolunun kükrediği dönemlerin panter kalecisi Preud’homme gençlerle yaşlıları
harmanlamış. Avrupa Ligi’nde 12 maç oynayıp hiç yenilmemiş bir takım kurmuş. Dengeliler
ve çalışkanlar. Modern futbolun modasına uyup 4-2-3-1 çıkıyorlar sahaya. Sondaki
1; Tom De Sutter. 1.92’lik bir kule. İşler yolunda gitmediğinde ceza sahasına
19 yaşındaki 1.96’lık Oulare dahil oluyor. Oulare değişik bir oyuncu. Oscar
Cardozo’ya benziyor. Sadece yüksekten değil, alçaktan da can yakabiliyor zira
düzgün ayaklara sahip. Onları besleyen Refealov takımın asist kralı. Araya
bırakmayı seviyor. Tam bir trequartista. Kadife bileklerinden soğuk kanlı paslar
fışkırıyor. Bu yüzden liginde en çok gol
atan takım Brugge. Arkada Mechele, De Fauw, Meunier, Duarte’den oluşan
top hırsızı bir 4’lü bulunuyor. Ortalama 2.6 top çalma ile Avrupa Ligi’nin en
hırsız savunmalarının başında geliyorlar. Bu yüzden liginde
en az gol yiyen takım Brugge.
Ataklar genelde sol açık Gedoz ile şekilleniyor.
Kıvrak ve çabuk bir oyuncu. Serdar Kurtuluş’un beline kuvvet. Hiç riske girmeye
gerek yok at taca Serdar, yerleşelim.
Savunmadan oyun kuruyorlar. Kendi yarı sahalarında sık
pas yapıp rakibi hipnoz etmeyi seviyorlar. Müthiş avantaj. Beşiktaş, Arsenal’e,
Tottenham’a, Liverpool’a yaptığını yapıp önde bastığı takdirde –ki öyle
yapacaktır- Töre’ye ve Olcan’a fırsatlar çıkar. Orada bulacağımız 1 gol bile finalin
çeyreğine ortak olmamızı sağlar.
Onlardan daha sistemli, daha yetenekli ve daha kompakt
bir takımız. Evet Preud’homme’un dediği gibi Beşiktaş favori. Fakat “biz
Liverpool’u eledik Brugge kimmiş” düşüncesi tarihimize Rosenborg ve Valerenga
gibi bir hüsran koyar. Beşiktaş gibi çıkıp, yenip gelelim.
AVRUPA LİGİ 2015,
Olefutbol ömrümü tamamladı. Futbol yazmak artık içimden gelmediğinden; Yazmak terapidir. Omzunuzdaki, sırtınızdaki yükleri harf harf boşaltmaya yardım eder. Sizi açar, gülümsetir, sabaha hazırlar.
Türk Futbolu beni tedavi edemiyor uzun zamandır. Ne yazacak güzel adamlar, ne de güzel hikayeler kaldı. Süleyman Seba'yı da kaybedince, öksüz kaldık. Dinlenmeye ihtiyacım olduğundan; Nick Hornby’nin şık vecziyle; “Sonraları kadınlara nasıl âşık olduysam, futbola da öyle âşık oldum: Ansızın, açıklanamaz bir şekilde, üzerine kafa yormadan, getireceği acı ve kafa karışıklığını bir nebze bile düşünmeden.” Aşk yorar. İçindeyken ne kadar enerji ve zaman harcadığınızı anlayamazsınız. Bir gün sınıra gelirsiniz. Harcadıklarınızın karşılığını alamadığınızı görürsünüz. Bir de başınıza kalkar “sizin için” yaptıklarını ki, o sizin için değil her şeyi kendi için yaptığının resmi itirafıdır. Futbol tiyatro haline geldiğinden, getirildiğinden bu yana uzun zaman geçti. 3 Temmuz sürecinden bahsetmiyorum. Türkiye’de futbolun o tarihte kirlenmediğini ve sadece sayfalar dolusu telafuz edilen isimlerin suçlu olmadığını, elbette biliyoruz. Biz çocuktuk kirlenmişti bile dünya, büyüdük rüya bitti. Artık Türk Futbolu tahammül edebileceğimden fazla soğukluk, yalancılık, sahtelik sunuyor. Yazmaya zaman ayırmam gerektiğinden;
Not: Kapanış şarkımız da bu olsun https://www.youtube.com/watch?v=vi7cuAjArRs
Elimizdeki tek sorun kanat oyuncuların kenar forvet oynamaya öykünmesiydi. Sol ayaklı sağ kanatta, sağ ayaklı da sol kanattaysa göbeğe delici koşular yapmalarını bekleriz. Bunu Riera yapamaz, Bruma şimdilik yapamaz. Üstelik Juve’nin en güçlü bölgesi merkezi. 3 savunmacı + 3 orta saha ile koruyor orayı. 15. dakikada Mancini sahaya kollarını uzattı: Sol eli gel gel yaparken, sağ eli git git yapıyordu. Riera’yı sola çağırdı, Bruma’yı sağa gönderdi. Bekler çıkıp rakip kanatları oyalarken, kanatlar Juve savunma 3’lüsünün kenarlarındaki kışkırtıcı boşluklara dadanmaya başladılar. Kenara yakın stoperler; Bonucci ve Chiellini, kanatlara basmaya gittiğinde yalnız kalan Barzagli’nin yardımına orta saha 3’lüsü koşuyor. Ancak yavaş koşuyorlar, ki tek kusurları da bu. Eğer 3’lü ile 5’li arasında sinsice gezinen, fiziği kadar aklı da güçlü olan 1 santraforunuz varsa, ribaund bölgesinde kapacağınız her top size gol şansı veriyor. O şansın müsebbibi Drogbaysa, işiniz şansa kalmıyor. Juve’de yok, Real’de de yok. Galatasaray’da var. Dünya yıldızı getirme iddiasına olanlar Drogba’ya bakıp susmalı. Belli dönemlerde değil, her dönemde takımının en önemli ismiydi ve her zaman formda. Allah aşkına gözünüzü kapatıp Avrupa’nın tüm baba takımlarını düşünün: Hangisinde Drogba oynamaz? Onu sadece gol anlamında düşünmek ona ve futbola haksızlık olur. Pogba’nın etkisizliği, Drogba’nın orta sahaya yaptığı bitmez tükenmez yardımların, Bonucci’nin, Chielli’nin saçmalaması hakeza onun didiklemelerinin ve hava toplarındaki yıldırıcılığının somut kazanımları. İsminin ağzı dolduran telafuzu ile geçmişinin parlaklığı zaten sahaya çıktığı anda soyut kazanımları beraberinde getiriyor. Asiliğin ve asilliğin karşı konulmaz uyumu…
Mancini oyuncuların ismini öğrendikten sonra verileri ve ardından istatistikleri iyi değerlendirmiş. Takımı belli bir koşu, pas ve pres yoğunluğunun üstünde tutmak istiyor. Son çeyrekte Umut Bulut ile hücum presinin soğumasını önledi, Drogba ise biraz dinlenebilme imkânı buldu. Mancini takımında 1 kişinin dinlenebilme hakkı var. Sneijder’in bu hakkı kazanabilmesi için çalışması lazım. Galatasaray bir ucu Muslera, diğer ucu Drogba olan sihirli bir değneğe benziyor. Mancini elindekini hakkıyla kullanırsa rüya gibi başarıları göz kamaştıran bir güzellikle gerçeğe dönüştüreceğinden kuşkum yok. Not 1: Juventus Arena’yı, TTArena’ya çevirenlerin boğazına sağlık.
Şampiyonlar Ligi 2013-2014,
ama çocuk oyuncağı değil. Başkanlar futboldan anlamaz. Kramponundan çamur
temizlemiş bir başkan var mıdır acaba? Kulübün zimmetlediği tek formayı her
antremandan sonra yıkayıp ertesi gün ıslak formayla antremana çıkmışlar mı hiç?
Toprak sahada ciğerlerine toz, gözlerine kum dolarken özenle sivriltilmiş
krampon çivileri arasında yoksulluğa çalım atmayı denemişler mi?
Başkanlar iş yapmaktan anlarlar. Adı
üstünde iş adamlarıdır onlar. Her işi bilemezler elbette ancak o işi kotaracak
doğru adamı bilirler. Futbolun içinden gelen başkanların nesli tükeneli çok
oluyor ve artık başkanlar kulüpleri oyuncak yerine koymaktan vazgeçmeli. İşte
Fikret Orman! Sadece 3 ay once bir
bileni görevlendirdi ve
ilk kez bir hafta sonu “adamların Hull City-Cardiff maçı bizim tüm derbilere 5
basar” demedim. Hatta hafta sonu Avrupa’da en iyi futbolu oyanayan takımın
Beşiktaş olduğunu söyleyebilirim. Dün akşam 1 oyuncu,
6 oyuncunun içinden geçti. Taş ile suyun savaşını yine su kazandı. Önüne
devrilen kayaların arasından kıvrıla kıvrıla, süzüle süzüle akıp gitti
Fernandes. Biliç ona sonsuz bir özgürlük vermiş, ödemeyi ter olarak istiyor.
116.7 kilometre koşarak rekor kıran Beşiktaş’ın en çok koşan adamı oldu.
Dün akşam 1 stoper ilk golü attı. Diğer
stopere ikinci golün asistini yaptı. Diğer stoper bu sezon ikinci golünü
attı... Escude bize bazı oyuncuların kazma değil, hocaların onları kullanma
biçiminin kazmaca olabileceğini “dömi volenin gergin filede çıkardığı ses”
isimli çalışmasıyla anlattı.
Dün akşam 1 kenar forvet 11643 metre koştu.
Maçtan sonra röportajında “bugün çok koşmadım aslında” dedi. Takımın en
çok koşanından hepitopu yarım Olcay deparı az attı (1 Olcay deparı 90 metre.)
Dün akşam 1 takım gördük. 75. dakikada sağ korner
bayrağında Motta-Olcay-Necip top kapma mücadelesindeydi. 79. dakikada sol beke
4 Beşiktaşlı pres yapıyordu. 82. dakikada Olcay ceza sahasında ayağının
acısıyla başbaşayken, Fernandes savunmada ondan kalan boşluğu deparıyla
onurlandırıyordu. Bütün bunlar olurken skor 0-3 idi.
Liglerin 2. yarıları makbuldür. Devre arasını
iyi geçiren takımlar, sezon başı fırtınalar estiren takımları çok kez
sollamıştır. Sakatlıklar artar, adaleler kaldıramayabilir coşkun tempoları. O
zaman da kulübedekiler taşır takımı. Bir hikaye yazılacaksa mutlaka içinde
Necip, Muhammet, Ömer, Kerim, Cenk, Pedro, İsmail olmalı. Olacaktır da. Verdiği
sosyalist takım sözünü tuttuğu sürece Beşiktaş’ın tanrı parçacıklığı konusunda
uzman teknik kadrosunun tek rakip ve düşmanı endüstriyel futbol imparatorluğu
Süper Lig 2013-2014,
Maçtan önce Kazan’da takılabileceğiniz birisi. Küpesi,
gitarı, sigarası ile aykırı adamların o sinsi karizmasına sahip. Yanıltmasın,
özene bezene oluşturulmuş salaş görünümlü bir imaj çabası değil bu. Bizzat
Biliç’in kendisi “Bazen saha kenarında kaçık gibi göründüğünün”
farkında ama omuz silkiyor; “Kadınlara
büyük saygı duyuyorum ama bence dünyadaki en güzel şey futbol” Sahadaki
oyunun görüntüsü, onu kendi görünümünden daha fazla tatmin ediyor. Bu yüzden
bir Biliç takımını dağınık, disiplinsiz ve kabullenmiş görmedik. Gelenekseldir; yeni teknik direktör ile birlikte tertip,
teşekkül yeniden şekillendirilir. Hocanın, hayallerimizin dizilişindeki kadroyu
oynatmasını nasıl da umarız! Oysa mevzubahis Biliç ise alışmamız gereken yegâne
özellik değişkenliktir. Kadrodaki sürekli rotasyondan tutun da, asimetrik
sahaya yayılışlar, maçın içinde 4’lü savunmadan 3’lüye dönmeler… hedef
santraforla da gol arayabilir Beşiktaş, 3 adet 10 numara ile de… Ona göre “Galatasaray’a başka Akhisar’a başka
Beşiktaşlı’nın arzusu takımın 2 forvetle oynaması. Biliç reddetmiyor ancak bir
şartı var; “2 ‘sinin de defansif yönde
çalışması” gerekiyor. TTArena’da Türkiye’yi Oliç-Mandzukic ile darmadağın
etmişler ve 3-0 kazanmışlardı. Almeida ile Pektemek’i bir araya getirecekse
ikisinin de en az İlhan Mansız kadar koşması lazım. Şu aşamada hayalperest bir
iyimserlik olur. Biliç gerçeklerin adamı. Katı bir taktikçilik, kutsal bir
formatçılık ona göre değil: ”Benim kişisel görüşüm, bu spesifik formatlar yavaş
yavaş kullanımdan kalkıyor. Çok fazla uzman da benim görüşümü destekliyor.” diyor Hırvat Hoca ve futbolun
kayganlığından dem vuruyor: “Oyuncuların
topla hareketini belirlemek gittikçe zorlaşıyor. Saha içerisindeki akışkanlık
bence çok daha önemli. Eğer siz takımınızın kompakt olmasını istiyorsanız, her
bir hattınızın bir diğerine yakın kalmasını sağlamalısınız. Boşlukları ortadan
kaldırdığınızdan emin olmalısınız. Ancak bu şekilde takımınızı sıkı hatlar
üzerinden kurgulayabilirsiniz.” Bütün bu
kelimelerin altının ne kadar dolu olduğunu hazırlık maçlarında gördük ve
anladık. Rakip prese başladığında taca atmak ve riske girmeyen sağlam savunma
oyuncusu olmak varken, geri pas feyki verip bir anda topla dönerek oyun kurmayı
yeğleyen Pedro Franco’yu gördük (Sivok ile beraber 10 gole ulaşabilirler mi?
Muazzam bir katkı olur) Savunma önüne Hutchinson tercihi, keza aynı sebepten.
Atiba sadece top çalmak için sahada değil. Ribaund topluyor. Arkaya seken veya
rakip savunmanın uzaklaştırdığı tüm topları alıyor ve duruma göre ya yeniden
paslıyor veya ok gibi fırlıyor. Hep öne oynuyor! Ç.Rize maçında 2 kişiden
sıyrılıp Olcay’a attığı gol pası sanırım herkese bir fikir vermiştir.
Sihirli Solak Top, boş alana doğru oynanır:
Boşluğa hareketlen, boşluğa koş, boşluğa pas at… Bir oyuncu, oyunun ne
kadar boşluklarına hakimse, o kadar dolu bir futbol zekasına sahiptir. Oğuzhan
Özyakup Beşiktaş için bu yüzden önemli: Boşlukları dolduruyor. Geçtiğimiz sezon,
Oğuzhan’ın basit ve parlak futbol zekası, körelmeye yüz tutmuş hücum
organizasyonlarını anında keskinleştiriyordu. Bu sezon Oğuzhan daha şanslı.
Kendini tribünlere kabul ettirdi, genç cevherlerden mücevher üretmesini bilen
bir hocaya sahip ve yanında / önünde, nihayet Muhammet var. Takımının karakteri ne olursa olsun, her taraftar, kendisini
ve rakipleri büyüleyen, olmadık anlarda, olmadık mucizeler ortaya koyan
sıradışı ayaklar izlemek ister. Makine gibi işleyen sisteme eyvallah ama işler
teklediğinde hokus pokus yapacak sihirli bir solaktan daha enfes ne olabilir?
Solaklığa özgü o anlatılamaz asaletin 10 numara zevkinden öte keyif var mıdır?
Sergen-Tümer sonrası paslanmış gözler yeterince bekledi artık. Muhammet yedek
değil. Genç yetenek değil. Genç yetenek lafını sevmiyorum, hatta oyuncuya büyük
zararı olduğuna inanıyorum. Ona bir çeşit görünmez kredi veriyor. Böyle soyut,
yalandan güvenlere üstün bir yeteneğin hiçbir ihtiyacı yok. Onun ihtiyacı olan
daha fazla oynamak ve (18,19 yahut 20) yaşın büyük bir takımın ilk 11’i için
hatta yıldızlığı için (günümüzde) makul bir yaş olduğunu ona belletmek.
Biliç O’nu Pirlo mevkisinde de kullandı, kenarda da. Farklı
pozisyonlar; farklı seçenekler sunar ve bakış açısını genişletir. Farklı bir
yetenek için katalizör uygulamalar... Messi gibi sağa yakın oynatıyor. Topu
soluna çektiğinde şunları görüyor Muhammet: Şut atacağı kale, araya oynayacağı
boşluk, delici koşular yapacağı zig-zaglı boşluk. Biliç’in planladığı bu
boşlukları doldurabildiği ölçüde yıllardır bomboş bekleyen sihirli solak
kontenjanını dolduracak. İzlerken insana
o havayı veriyordu. Şut hızı ve kalitesi Tümer’e, pas yumuşaklığı ve isabeti
Sergen’e benziyordu. Sergen olabilir miydi? Önünde sabit kader yolları var
Muhammet’in. Önümüzdeki 15 seneyi dilek şart kipiyle geçirebilir; oynasa, istese, çalışsa… bolca ahlar,
çokça tühler… Yahut 5 yıl önce gittiği La Masia’nın büyükleriyle oynamaya gidebilir.
Biz ona buradan gurur verici milli sıfatlar yükleriz. O ise uluslararası
sıfatlarını arttırdıkça arttırır... En kötüsü, Serdar Özkan olur... Biz O’nun
Sergen ya da Serdar değil Muhammet olmasını istiyoruz. Kendine en mükemmel
hikayeyi yazıp bize ve çocuklara farklı bir kader yolu sunmasını istiyoruz. Tabii
O ne isterse O olacak. Yakup Sabri İNANKUR
Inter, Real Madrid, Manchester
United, Shaktar Donetsk, Chelsea, Brezilya, İspanya, Arjantin, Danimarka,
Gary Lineker’i hep yalanladılar. Futbol
90 dakika oynanan ve Almanların finale
kadar gelmeyi başardıkları bir oyundu daha çok. Dünya Kupası, Avrupa
Şampiyonası, Şampiyon Kulüpler, Kupa Galipleri ve Uefa Kupası’nda 49 kez final
oynadılar. 27 kez başları önde çıktılar stattan. Artık işi daha sıkı tutuyorlar. Başbakan
Merkel 3 hafta önce ilan etmişti şampiyonu: “Almanya kazandı” demişti,
İspanyolları silkeledikten sonra. Geçen hafta Şampiyonlar Ligi’nin çiçek
versiyonunu Wolfsburg kadınları kazanınca, tüm
Almanya kazanmış oldu. Tarihte ilk kez bir ülke aynı yıl içerisinde hem kadın hem
erkek dallarında futbolun zirvesine çıktı. Ancak bu Alman futbolunun zirvesi
değil, henüz başlangıcı…
Hücum pres, uzun topa zorlama,
ribaund toplama, toplu hücum, Neuer ve yine hücum pres. Hummels’den Lewandowski’ye
uzanan gol hattı 5 kez işledi. Avrupa’nın ilk 15 dakikada en çok
gol atan takımı 5 gol girişimini sonuca çeviremeyince Bayern topu çevirmeye
başladı. Yarım saat dolduğunda Schweinsteiger ve arkadaşları %73’e, %52 öndeydi
topla oynama oranlarında. Asi ruh Martinez, Dortmund’un presini kırmaya ve
takımını öne itmeye başladı. Schweinsteiger daha fazla topa sahip olmaya
başladı. Martinez-Schweinsteiger ikilisi 10 kez 30 metre ve üzeri pas
denediler. 9’u Ribery ve Robbenle buluştu. Kenarlara inen Münih, Mandzukic ve
Müller’in altın kafasından ha geldi ha gelecek pozisyonlar buldu. Bizim Çocuk
Lafın gelişi. Kara kaşının kara
gözünün hatrına. Fiiliyatta yeni Alman harikası İlkay Gündoğan Dortmund’un bel
kemiğiydi. 2 yıl önce Nuri Şahin’in yaptığı işi şimdi o yapıyordu: Dönen
toplara odaklan, atakları kes, öne servis et. Dortmund’un harikulade karşı
presinin prensiydi. İlk tablomuzun sarı küçük noktaları, O’nun yaptığı büyük
işin sanatsal bir çalışması (ESPN’e teşekkürler) Müdahil olduğu pozisyonların
%93’ü rakip sahada. 3 yıl önce narin bir 10 numarayken bugün Bayern pas
yollarını tıkayıp, hücumlarını solduran bir maestroya döndü. Heyhat! Lahm’a
işlemedi bu durum. İkinci tablo onun servislerini gösteriyor ve tabii Philipp
Lahm’ın etkisini de.
Dortmund’un gönlü uzatmadaydı,
geçene sene damdan düştüğü için Bayern, bu seçeneğe soğuk bakıyordu; oyunu
ısıttı. Müller, Müllerleşti: Beklere pres, merkeze koşu, kenarlara yardım, arka
direğe sızma… Bu eğri bacaklı adamın futbol adına yaptığı her şey doğru. Ribery,
Riberyleşti. Robben de Robbenleşmekten vazgeçip karşı karşıya bir pozisyon daha
harcamayınca Almanya’nın büyük evladı kazandı. Güzel bir Pazar sabahı Umut
Sarıkaya’nın meşhur karikatürü tecelli ediyor; Almanlıktan aldığım tadı hiç birşeyden almadım
diyenler baş düşman İngiltere’nin kalbinde biralarını yudumluyorlar. Gurur
onların, keyif futbolseverin.
2013 Şampiyonlar Ligi Finali,
Bayern Münih-Borussia Dortmund,
Yine oldukça kazançlı bahis fırsatları sunan ve özellikle de canlı bahis seçenekleriyle dikkati çeken başka bir site de Süperbahis adlı spor bahisleri sitesidir. İnternette sayısı her geçen gün artan bu online iddaa siteleri ile çok daha kazançlı bir bahis deneyimi yaşayabilirsiniz. Gönderen
Benfica savunması Webo-Sow-Kuyt’ın terinde boğulmaya, artık nefes alamamaya başladı. Garay-Cardozo arasındaki pas teleferiği kopunca, Benfica orta sahada kümelendi. Bu kırmızı birikintiyi Topal-Meireles-Baroni once kale önüne süpürdüler, Gönül-Ziegler yardımıyla da etrafına çelik tel örgüler çektiler. Fenerbahçe yığıldı. İş göğüs göğüse mücadeleye kaldığında Benfica kalesini koruyan melekler bile yoruldu. Gol sevincinde Kuyt’un yüzüne baktım. Sıktığı dişlerinin arasına canını, memleketindeki finale aklını takmıştı. 33 yaşındaydı. Tatil için, emeklilik için Türkiye’ye geldiği söylenmişti. Avrupa Ligi yarı finalinde 11 kilometrenin üstünde koşmuştu. Zaten tatili düşleyen arkadaşlarını havuz kenarında güneşi ve rahatıyla arkada bıraktılar. Aykut Hoca zoru istedi. Zoru seçenlerle birlikte ileriye gidebilirdi. Fenerbahçe uzun zaman sonra ülkede istikrarlı bir takım nasıl olur, neleri başarabilir, sabrın sonu neden selamettir sorularının yanıtını veren bir keyif oldu. 1 ay sonra gömeceğimiz 2012-2013 sezonunu “nasıl bilirdin” diye sorduklarında “Fenerbahçe için başarılı bir sezondu” cevabını şimdiden veririm. “Sonunda ne kazanır” sorusunu ise ben cevaplayamam; Kupa saymayı çocukken bırakmıştım, 3’ün kaçını alacağı cevabını da çocuklara bırakıyorum. Yakup Sabri İNANKUR
Avrupa Ligi 2012-2013,