@Gunayilgar·20 sa.·Kitabı okuyor
"Aristatalis'in dem vurduğu gibi, gözün vazifesi sadece "görmek" değil, Hakikat'i görmektir. Hakikat'i gören bir göz, artık başka bir şey göremez. Çünkü o artık, başka bir vazifeyle mükellef değildir ve başka bir gayesi de yoktur.
Sayfa 165 - Segâh
@saide·19 Oca 13:01
@Muhammedosmanli·17 Oca 20:46
"Hocam stres, kaygı, panik-atak gibi durumlardan nasıl kurtulurum?"
H. UmuT bir alıntı ekledi.
@h_umut·16 Oca 09:11
Aristatalis’in dem vurduğu gibi, 'göz'ün vazifesi sadece görmek değil, hakikati görmektir. Hakikati gören bir göz, artık başka bir şeyi göremez.
Osman kocer Kumandanı Öldürmek'i inceledi.
@Bilinmez__·15 Oca 22:17·Kitabı okudu
Alemeti farikalarını cebindeki kelimlerde tasıyan,dogumuyla birlikte bedenine zerk edilen benler gibi asla atamadığı,muhtemelen atmak da istemedigi benlerini nerdeyse bütün kitaplarinda ,kitaplarindaki karmasaların arasinda,okuyucuyu bi yerden sonra acaba nerden cikacak bu murakamik efsunlar diye göz yorduran yazar,elbette merakımızı neticeye ulastırıp ,sırayla hepsini önümüze sermiş yine,yeniden.
Zamam zaman Kafkaya selam çakıp,zaman zaman Dava kitabindaki cümlenin aynisini baska bi kahraminina söyletmiş,zaman zaman diger kitaplarinda da oldugu gibi Orweli es geçmeyip,bu defa daha az olmakla birlikte(elbette biraz var)caz müzigin efsanelerinden girip, oda orkestrası ,flormoni orkestraları ve elbette Mozartı da es gecmeyerek koskoca bi okuma keyfi yaratmış.
Özünde,idea ve metafor kavramlarını (diger baska kitaplarında baska isimlerle nitelesede)kitabin asil kahraminin hayatina sokup,kahramanin geri dönülmez bir biçimde,aslinda insanin caresizligi,ki Yuzu bunu kitabin sonlarina dogru"kuşkusuz bu benim yaşamım ama yaşamımda olanların neredeyse tamamına yakınına benimle ilgisi olmayan bir yerde öylesine karar veriliyor,bende onu yaşıyorum sanki."diyerek,onca çabanın veya boşvermişligin anlamsızlığından dem vurarak,okuyucuyu beynimizi kanırta kanırta okudugumuz felsefe kitaplarının boguculugundan uzak tutarak ,kelamını felsefik bi dille söylemis oluyor.
Gerçek olanla,gerçek olmayan hayatlar meselesini bu kitabinda da görüp,paralel evren demesede(baska baska isimler bulmayı basarmasi nefis )okuma esnasında bi an,acaba biz mi gercegiz,yoksa biz mi gercek degiliz sorusunu tekrar tekrar sordurduktan sonra,en nihayetinde yeraltindan ,görünen gercek dünyaya dönmeyi basarıyor.
Resim,resim yapabilme sanatı üzerine ,ve kitap özelinde bir tablonun etrafında dönen olaylar butununde,zaman zaman yoran ,zaman zaman bunaltan,fakat asla pismanlik uyandirmayan bir okuma keyfini tamamlamak,o iyi edebiyatın tadına varıp,hazzı hissetmek ,acil bi sekilde yeni kitaba baslama istegi uyandıriyor.Az söyledim,Keyifli okumalar,eyvallah
8.8/10 (131 Oy)
kitap_universitesi Elia ile Yolculuk'u inceledi.
Düzenlendi: 14 Oca 15:42Gönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
@aysebalici·14 Oca 12:28·Kitabı okudu
Livaneli yazmıştır yine güzel bir şeyler diye aldım elime, okumasam da olurmuş. Daha önce inceleme yazan arkadaşlar, biyogrofi demiş otobiyografi demiş ama değil bana göre. Elia Kazan'dan yola çıkarak, etkileşimde bulunduğu entelektüel isimleri öne çıkararak kendi entelektüelliğine, entelektüel çevresine vurgu yapmaya çalışmış olduğunu düşündüm ben bu kitapta Livaneli'nin. Kitabın bazı yerlerinden rahatsız oldum bunları da yazmam gerektiğini düşünüyorum eleştirmede usta olan Livaneli okuyucusu olarak. Bir alıntı üzerinden başlayacağım öncelikle nacizane eleştirilerime. Bkz. :
"Orta Asya'daki o buluşmamızla Arthur Miller'in, İstanbul'a geldiği zaman tanıştığı bazı Türk aydınlarıyla yaptığı tartışmayı bana anlatışını da hatırlıyorum. Yüz ifadesinden ve sesinin tonundan hala kızgın olduğu belliydi. Türkiye'nin önde gelen bazı yazar ve aydınları Miller'ı Boğaz'da bir balık lokantasına götürmüşlerdi. Orada söz, nasıl açıldı ve oraya geldiyse, dünyada iyi ordu ve kabul edilebilir savaş olup olmadığı konusuna varmıştı. Türkler ısrarla "Bütün savaşlar kötüdür, lanetlenmesi gerekir" derken, Miller bazı savaşların gerekli olduğunu, mesela Nazilere karşı savaşan Amerikan ordusunun o dönemde iyi bir iş yaptığını söylemişti ama ne derse desin, Türklerin inadını kıramamıştı. Belki Kurtuluş Savaşı'nı örnek verse daha ikna edici olabilirdi."
Son cümlesinden Livaneli adına ben utandım. Nazilerin olayı ile Kurtuluş Savaşı'nı hangi çatıda bir araya getirip kıyaslayabildi? Hangi mantık ile? Bir yanda 'yirminci yüzyılın en ünlü diktatörü' ünvanına sahip olmuş bir kişinin yaptığı insanlık faciaları, bir yanda işgal edilmiş, yağmalanmış, zulmedilmiş bir ülkenin topyekün direnişi, bağımsızlık mücadelesi. ?
Kitabın bir yerinde 'tehcir kanunu, mübadele' gibi çok ağır bedeller ödenmiş konulardan bahsediyor. Bkz. :
"Germir, Ermenice kızıl demekmiş. Ermeniler 1915'te tehcir kanunuyla götürülmüş, çoğu da yollarda öldürülmüş, Rumlar ise 1923 Lozan Antlaşması'ndan sonra "mübadele" denilen zorunlu nüfus değişimi sonucu ayrılmışlardı. Birinci Dünya Savaşı denilen felaket, Balkanlardaki milyonlarca Müslüman Osmanlı yurttaşının da katliama ve sürgüne uğramasına yol açmıştı."
"Ermeniler 1915'te tehcir kanunuyla götürülmüş, çoğu da yollarda öldürülmüş, ... " ne kadar ucu açık, sıkıntılı bir cümle. Bu konuda uğradığımız yanlı ve kötü niyetli baskıları göz önüne alırsak özellikle de. Yakın tarihin konusu olmuş böylesine hassas bir olay hakkında yorum yapmak söz konusu ise dönemin atmosferi, zorunlulukları, koşulları göz ardı edilemez. Özellikle bu konuda sözü önce tarihçilere, yazılı belge ve uzmanlara bırakmak gerek diye düşünüyorum.
Yine benzer bir şekilde Livaneli, Elia'nın ailesinin memleketi olan Kayseri / Germir'in göç öncesi ve şuan ki durumu ile ilgili bazı tasvirler yapıyor, eleştirilerde bulunuyor. Germir tehcir döneminde Ermeni'lerin çoğunlukta olduğu bir kasabaymış. Elia'nın ailesinin kasabanın en büyük kilisesi önünde çekildiği fotoğraftan ve yine Elia'nın ailesinin köyün çarşısı içerisinde halıcı dükkanları olduğundan yola çıkarak, Ermenilerin medeniyet ve zenginliğinden dem vuruyor. Bu kısmı da aşağıda alıntı olarak paylaşıyorum:
"Çamurlu yollardan geçerken, kasabada hiç çiçek olmadığı dikkatimi çekiyor. Ne bir ağaç, ne duvarlara sarılan bir sarmaşık, ne bir cam önü ya da pencere içi çiçeği. Yol kenarına atılmış hayvan atıkları öylece duruyor. Çevrede iri köpekler dolaşıyor. Bir zamanlar görkemli bir yaşama tanıklık ettiği anlaşılan kasaba boşalmış, inanılmaz bir sertliğe, kurşuni bir hoyratlığa gömülmüş."
O gün zengin bir Ermeni köyü, bugünün ortalama bir Türkiye köyü... Aynı şartlar, aynı zenginlikten, aynı refah seviyesinden, aynı kültürden söz edilemez elbette. Ermeni köyü olması Türk nüfusunun hiçbir zaman bulunmadığı anlamına gelmiyor ayrıca.
Yeri gelmişken hak verilebilecek bir kısım var öyle zengin bir tarih ve medeniyet mirasları üzerinde yaşıyoruz ki ne yazık ki ne toplum olarak ne yöneten kesim olarak bunun bilincinde değiliz, zannediyorum en acı gerçeklerimizden biri bu. Bu yüzden okumalıyız! Daha değinmek istediğim konular vardı ama çok uzadığını düşünerek burada kesiyorum. Okunması gereken bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Bazı fikirlerin beni olumsuz bir şekilde tahrik etmesi sebebiyle kitabın tamamını okudum. Gereğinden fazla pohpohlanmamalı hiç bir şey.
7.3/10 (1.077 Oy)
1. Şahidin Gözleri
Agatha Christie, Çiğdem Öztekin (Çevirmen)
2. Balıkçıl Gözü
3. Gözleri Bir Ateştir
4. Bir Müslüman Kadının Gözünden Kadın-Erkek İlişkileri - Erkekte Tesettür ve Takva
5. Kurbanın Adını Söyle
Charles Suddeth, Gözdem Damla Pehlivanlı (Çevirmen)
'Dem/göz' ile ilgili yazarlar
4. Sadık Yalsızuçanlar
5. Pınar Kür
'Dem/göz' ile ilgili okurlar
1. Gözdem Durmuş
3. Didem gözükara
4. GÖzde Erdem
5. Badem Gözlü