01 Aralık 2017 - Cuma 00:20
Eskilerden yiğit bir delikanlı, genç bir kıza aşık olmuş. Aşkından o kadar gözü dönmüş ki, elinde avucunda mal mülk namına neyi varsa satıp altından bir taç yaptırmış ve sevdiğinin geçtiği yolları bildiğinden, geçeceği yere koyup kenara saklanmış. Bunu gören bir derviş delikanlının yanına yaklaşıp sormuş. “sen bu altın tacı niye yola bıraktın?”
“Sevdiğim buradan geçecek, umarım ki gelip görür de alır.” demiş delikanlı.
“E gelince sen versen ya, hem senin verdiğini bilir.” diye akıl vermiş derviş.
Kendini oldukça haklı görüyormuş bu konuda. Ama delikanlıdan “olmaz, ben sevdiğimin bana minnet duymasını istemem.” cevabını alınca, birden eliyle vurmuş başına.
Ah demiş, hatasının farkına varmış. Cenneti bekleyerek işlediği ameller gelmiş aklına ve “aşıklardan öğrenecek ne çok şey var” diye diye uzaklaşmış.
Yaşlı bir adam varmış. Bahçesine bir şeyler ekmek istemiş. Ancak toprak çok sert olduğundan, toprağı kazamamış. Hapisteki oğluna mektubunda da bundan bahsetmiş.
“Sevgili oğlum, bu yıl patates ekmek istedim ancak toprak çok sertti kazamadım. Eskiden sen ne güzel kazardın bu toprağı”, demiş.
Bir kaç hafta sonra polisler gelmiş tüm bahçeyi kazmışlar. Bir şey bulamayıp geri dönmüşler. Olaydan bir kaç gün sonra oğlundan mektup gelmiş.
“Babacığım sakın kazma bahçeyi ben cesedi oraya gömdüm.”
Sonra bir mektup daha gelmiş. “sevgili babacığım, şimdi git ve patatesleri ek. Buradan yapabileceğim en iyi şey bu.”
"Yarın bambaşka bir insan olacağım diyorsun. Niye bugünden başlamıyorsun?"