basar basmaz bastıran hafakan: Kendim normalleri
Eve ilk taşındığımda, şu şuraya konsun, bu burada daha iyi evresinde, milyonlarca jumbo çöp poşetini boşaltırken yani, daha net görüyordum. O kitap rafı, onun yanında aslında hiç iyi olmadı diyebiliyordum. O resim ne saçma görünüyor orada? Olmayan şeyi görebiliyordum. Kimini değiştirdim, o anki tespite göre müdahale ettim, kimine elimi sürmedim. Zaten mesele ev dekorasyonu değil. Uymak ne zaten... Fakat iki ay geçti, artık göremiyorum. Görmüyorum, her şey yerli yerinde gibi geliyor.
İşte bu beni rahatsız ediyor. Yerlerini bulmuş eşyalar gibi olabiliyor her şey ve çok çabuk, hiç fark etmeden sabitleniyor. Görmüyorsunuz. Gözünüze batmıyor. Normalleşiyor. Alışıyorsunuz. çok pis alışıyor insan.
İki ay önce görüp de şu an göremediğim ne? Çünkü bir kırıntı, bu rafın da, bu masanın da, hiçbir haltın, hiçbir haltın yanında iyi durmadığını söylüyor. Benim normalim bu değil.
Tabii tabii, ev dekorasyonundan söz ediyorum.
dediydi pinaritsa saat kaçmış 20:23
ya hiç alışılamasaydı? dünya daha da kötü bir yer olurdu. belki alışmaktır dünyayı çekilir kılan; unutmak, derinlere atmak, görmemek, gömmek.
10/31/2010 10:33 ÖS
yazdıklarımı tekrar okudum da çok klişe geldi. iç hesaplaşmamı yaşıyorum adeta burada.
11/04/2010 12:59 ÖÖ
12/20/2010 6:35 ÖS
oktay bayramoğlu dedi ki...
1/18/2013 1:56 ÖÖ