Dünya nimetleri - Cüneyt Zülfikâr Bitikçioğlu
İmam-ı Cafer-i Sadık 'radıyallahü anh', cenab-ı Peygamberin 'aleyhissalatü vesselam' torununun torunudur. İmam-ı Cafer-i Sadık hazretleri Mina'da birkaç dostuyla sohbet ederken, yanlarına bir dilenci gelmiş. O sırada üzüm yiyorlarmış. Dilenci, bana bir şey verin, demiş. Koparmış bir salkım üzüm, buyurun, demiş. Ben üzüm istemiyorum, bana para verin, demiş. İmam hazretleri, param yok, demiş. O da çekmiş gitmiş. Birkaç adım gittikten sonra pişman olmuş, tekrar geri gelmiş, üzümü alayım, demiş. İmam hazretleri de, kusura bakma, sana üzüm yok, demiş. O gittikten sonra başka bir dilenci gelmiş; ya imam, Allah rızası için bir şey ver, vermiş. O da kopartıp, bir dal üzüm vermiş. Ya Rabbi, ne merhametlisin. Ben sana nasıl hamd edeyim? Ya Rabbi, bu aciz kuluna bir de bir salkım üzüm ihsan ettin deyince, bir salkım daha vermiş. Ya Rabbi, ben sana şükürden acizim deyince, yanındakine, paran var mı, demiş. Efendim, yirmi dirhem var, demişler. Ver, demiş; o da çıkarıp vermiş. Ya Rabbi, ben acizim. Sen çok mübareksin, beni afv et deyince, imam hazretleri gömleğini çıkarmış. O şükr ettikçe nimetler artmış ve gitmiş. İmam hazretleri buyurmuşlar ki; İşte insanlar böyledir. Verilen nimete şükr etmedi, cenab-ı Hak elinden aldı. Öteki şükr ettikçe, artırdı. İşte Allahü teala Kur'an-ı kerimde mealen buyuruyor ki; Verdiğim nimetlere şükr ederseniz, artırırım. Ama verdiğim nimetlerin kıymetini bilmezseniz, hafif görürseniz, az görürseniz, elinizden alırım, sonra da size çok acı azap yaparım.
Eden kendine eder, hiç kimse kimseye kötülük yapmaz, kendisine yapar. Cenab-ı Hakkın ihsan ettiği mutlak geçici olan kısa ömrümüzde, yine Allahü tealanın ihsan buyurduğu ahiret tarlasına, yine Allahü tealanın ihsan ettiği tohumu ekelim. Yani, Allahü teala kulunu önce anne rahminde, karnında yarattı. O da bir hayattır. Sonra dünyaya getirdi, o bitti. Bu da bitecek. İlim, kudret, para, ne varsa, hepsi Allahü tealanın ihsan ettiği tohumdur. Netice: Ahirette iki yer vardır. Siyah, beyaz; Cennet, Cehennem. Oraya kimler gidecektir? Aişe validemiz buyuruyorlar ki; Ben bizzat cenab-ı Peygamberden "aleyhissalatü vesselam" işittim. Yani rivayet değil, bizzat duydum. Cenab-ı Peygamber "aleyhissalatü vesselam" buyurdu ki; Kim insanların kızacağı, ayıplayacağı bir meselede, Rabbimin rızasını düşünürse, Onun rızasını ön plana alırsa, cenab-ı Hak, sen benim tarafımı tuttun, ben de senin tarafındanım, seni himayem altına aldım, der. İnsanlar, Allahü tealanın kızacağı bir işte, Onun kullarını memnun etmeğe, onlara şirin görünmeğe kalkarsa, benden değil, benim aciz yarattığım kuldan mı bekliyorsun, denir, hepsi kaybolur gider. Efendi hazretleri 'kuddise sirruh' buyuruyorlar ki; Sevgi ve muhabbet, alternatifi olmayan bir nesnede olur. Benzeri olmayacaktır. Benzeri varsa, birlik, sevgi olmaz. Allahın benzeri yoktur. Bir olan Hakta birleşirseniz, sevgi ve muhabbetiniz daimi olur. Eğer şu veya bu meselede birleşmeye kalkarsanız, mutlaka aranıza fitne girer. Onun için, görmez misiniz câmi'e gidenler sevişir, meyhâneye gidenler dövüşür. Neden? Muhabbetsizlikten.
Peygamberimiz "aleyhissalatü vesselam" buyuruyorlar ki; Dört şey, her mü'mine sorulacaktır. Bir tanesi de, parayı nereden kazandın, nereye harcadın? Hadi harcadığın yer çok iyi, ya kazandığın yer? Eshab-ı kiramdan biri geldi, ya Resulallah, aldığım paranın hiç hayrını görmüyorum. Bereketi yok, dedi. Evde namaz kılmayan var mı, buyurdular. Hayır, dedi. Bereketsizlik, namazsızlıktır. Mahallede namaz kılmayan var mı, buyurdular. Gitti, sordu, ya Resulallah, herkes namaz kılıyor, dedi. Bu senin anlattığın, namazsızlıktır, buyurdular. Sonra geldi, ya Resulallah, yollar dar olduğu için, namaz kılmayan birinin cenazesinin tabutu bizim evi çizmiş. Ondan olur mu, dedi. Elbette. Yıkın, yeniden yapın, buyurdular. Yıkıp yeniden yaptılar, bereketini buldu. Bereket nedir? büyükler buyuruyor Az parayla, çok iş yapmaktır. Bereketsizlik nedir? Çok parayla, hiç iş yapamamaktır. Allah-ü teala kendisi için yapılanları kendisine, senin için yapılanları, sana bırakacaktır.
Birgün Peygamber efendimiz 'sallallahü aleyhi ve sellem' Eshab-ı kiramla beraber otururlarken, birisi orada misafirmiş. Melekler gelmiş, başta Peygamber efendimiz olmak üzere, hepsine su döküp, abdest aldırmışlar. Buna gelince, yüzüne bile bakmamışlar ve gitmişler. Peygamberimize gelmiş, ya Resulallah, ben de müslümanım, ben de senin ümmetindenim. Elime döksünler diye su istedim, bırakıp gittiler, demiş. Sen kimsin, buyurmuşlar. Aman efendim, ben filan oğlu filanım, demiş. Ben seni tanımıyorum. Günde kaç defa bana salevat-ı şerife getiriyorsun ki, ben seni tanıyayım. Benimle ne irtibat kuruyorsun, buyurmuşlar.
Birgün Resulullah efendimizin "aleyhissalatü vesselam" huzuruna iki şahitle bir yahudi gelmiş. Ya Muhammed, 'aleyhissalatü vesselam' senin ümmetinden filan kişi gece geldi, ahırdan devemi çaldı. Şimdi deve onda, demiş. Deveyle beraber çağırın, buyurmuşlar. Deveyle beraber gelmiş. Yahudiye, şahidin var mı, buyurmuşlar. İki şahit var, demiş. Bizim dinimizde itiraf ve şahit çok önemlidir. Şahitlere, bu develer kime aitti, buyurmuşlar. Efendim, yahudinin demişler. Müslümana dönmüş, bu gece ahıra girip bu deveyi çaldın mı, buyurmuşlar. Efendim, vallahi billahi yapmadım. Aklımdan bile geçmez, demiş. Peki şahidin var mı, buyurmuşlar. Ya Resulallah, şahidim yok, demiş. Din hükmüne göre, şahitlerin verdiği bilgiye göre, deve yahudiye aittir fakat hırsızın da cezası verilecektir. Sonra O mübarek zât buyurmuş ki; Ya Rabbi, her gece Peygamberimize 'aleyhissalatü vesselam' yatmadan, uyumadan evvel, on salevat-ı şerife okurum. Eğer bu kabul edilmişse, bu deve konuşsun, demiş. Tam hüküm verilirken, deve, ben de konuşabilir miyim, demiş. Deve konuştuğu anda, yahudi titremeğe başlamış. Ya Resulallah, bunlar yalan söylüyorlar. Ben bu müslümanın devesiyim, demiş. Sonra yahudiler kaçmışlar. Bu sefer cenab-ı Peygamber "aleyhissalatü vesselam" buyurmuş ki; Bana günde on defa salevat-ı şerife getireni, Allahü teala dünyada bu sıkıntıdan kurtardığı gibi, ahirette de inşallah daha büyük sıkıntılardan kurtarır.
Bir kimsenin seni ne kadar çok sevdiğini anlamak istersen, senin o kimseyi ne kadar sevdiğine dikkat et. Yâni, sen onu ne kadar seviyorsan o da seni o kadar seviyor demektir.
Mîde ve nâmusunun iffetini korumak kadar faziletli ibâdet yoktur.
Dünyâda insana en iyi yardımcı, din kardeşlerine iyiliktir.
İmâm-ı Muhammed Bâkır oğlu Câfer-i Sâdık'a şöyle nasîhat etti:
Ey evlâdım! Fasıklarla arkadaşlıktan çok sakın. Böyle insanlar seni bir lokmaya değişebilir. Cimrilerle dost olmaktan da sakın. Zîrâ çok ihtiyâcın olduğu bir zamanda az bir şey vermekten çekinirler. Yalancılarla dost olma, sana dost görünüp konuşur, ayrılınca hâli değişir. Ahmaklarla dostluk arkadaşlık kurma, onlar, sana iyilik yapıyorum zannederek kötülük yaparlar. Akrabâyı ziyâreti terk edenle de dost olma. Çünkü, Kur'ân-ı kerîmin üç yerinde böyle kimseyi lânetlenmiş gördüm.
İlmi ile insanlara faydalı bir âlim, bin âbidden daha efdaldir. Böyle bir âlimin vefâtına, şeytan, yetmiş âbidin vefâtına sevindiğinden daha fazla sevinir.