Neslihan YAHŞİ - Şehitlerimiz
01.02.2020, 17:25 267
Bilmiyoruz kardeşim, bilmiyoruz…
Yası da bilmiyoruz,
Sevinmeyi de bilmiyoruz,
Eğlenmeyi de bilmiyoruz,
Şehit evinde nasıl davranılır onu hiç bilmiyoruz…
Densiz-dengesiz bütün hallerimizi sergiliyoruz,
İnsan olmak insan olabilmek böyle zamanlarda kendini gösterir; onun dışında hayvanlar gibi (!) yer, içer, ürer, ölür gidersin.
Son olaylardan gözlemlediğim kadarıyla; toplum olarak, empati duygumuz da zaman içinde maalesef yok olmuş!
Siyasetçiler mi karar verecek bizim yasımıza, üzülmemize, empatimize, insanlığımıza…
Resmi yas ilan edilmeyince insani duygularınızdan sıyrılıp, genç ölümleri normal ve olağan mı görüyorsunuz?
Bir başkası size direktif vermeyince, kendiniz, evladını kaybetmiş “yas”lı insanları anlayamıyor musunuz?
Siyasetten bağımsız toplum olarak empati yapamayacak yetersizlikte miyiz?
Siyasi rant peşinde olanların söylemlerine göre mi bir başkasının ölümüne, üzülüp üzülmeyeceğinize karar veriyorsunuz?
Vicdanınızı nasıl susturuyorsunuz?
İnsan olduğunuzu ne zaman unuttunuz?
Sevgilisinden ayrıldığında 3 ay yas tutanlar, tam 36 şehidimizin olduğu gün instagramda “poz” verme derdinde… Muhteşem manzaralı ofisinde ayaklarını cama dayayıp, asi oturuşuyla çekici pozlarını paylaşıyor!
Fenomenin (!) biri (B..P…) güzellik merkezinin satışları için reklam derdinde… Güzellik merkezinde kadının birini tek seansta 8 cm inceltmiş!!!!…
Öldünüz mü geberdiniz mi 1-2 gün o muhteşem hayatlarınızı paylaşmazsanız n’olur?
Şehit evinde, şehidin babasına mikrofon tutulmuş, oğlunu soruyorlar; en son ne zaman konuşmuştunuz gibi sorulara cevap verirken adam cümleleri tamamlayamadan, her cümlenin sonunda hıçkırıklara boğuluyor;
arka fondan da çay içen birinin çayı karıştırma sesi duyuluyor…
Yahu orası şehit evi; 90 yaşında ömrünü tamamlamış birinin yas evi değil,
Sıralı ölüm değil,
Annesi-babası, dedesi-ninesi hepsinin durup gencecik daha otuzunu görmemiş çocuğun öldüğü, taziye evindesin!
O çayı, ikram edenlere de ayrı kızgınım; ama en çok o şekeri çaya atıp, şakır şukur çay şekerini karıştırıp içen, densiz-dengesiz kişiye kızgınım!!
“Zıkkım iç, zıkkımın kökünü iç, korkma gebermezsin 2 saat çay içmeyince,
Git, demle evinde çayını, zıkkımlan”
O acılı babanın karşısında çay nasıl boğazından geçiyor, hiç mi kendi yakınların gözünün önüne gelmiyor da empati yapamıyorsun!
Üslubum için gerçekten çok özür diliyorum; duygularım çok yoğun olduğundan bu densiz-dengesizleri ifade edebilecek yeterli kelime hazinesine ve ifade yeteneğine maalesef sahip değilim!
Bir başka densiz de t.v. ekranlarındaydı; bir konuğuyla birlikte gülerek, yine bir içecek eşliğinde; şehitlerimizin ölmediklerini, yer değiştirdiklerini ekranlardan anlatıyorlardı.
Program sunucusu hanım, saçlarına yaptığı havalı fönüyle, gayet koyu makyajıyla, gülerek A. Karakoç’ dan alıntı yapıyordu…
Şehitlerimizin olduğu gün programa çıkıyorsun, saçlarını açmak nedir?
Ekran önündesin, tabi ki derli toplu olacaksın ama SÜSLENMEYECEKSİN!
Toplarsın saçlarını, natürel (renksiz) tv makyajını yapıp, sunarsın programını…
Ekrandaysan, yüz ifadeni kontrol altında tutmayı bileceksin, gülmeyeceksin; ülkenin yarısı bir gece önce hiç uyumadı, herkes çok hassas!
Bu meziyetlerden yoksunsan zaten meslek değiştirmelisin!!
Bir de zorla duyar kasanlar vardı çok uzatmamak adına onlara değinmedim.
Sonuç olarak; toplumumuzu yönlendirecek psikologlara, sosyologlara çok ihtiyacımız var; biz belki de sevinince de şaşırıp birbirimizi vuran bir millet olduğumuzdan yas tutmayı da bilmiyoruz, şaşırıyoruz; birinin bize öğretmesi lazım…
Tüm Şehitlerimizin Yakınlarına Allah’tan Sabır Diliyorum,
#şehitlerimiz #türkiye #baş sağlığı
Yerel Yönetimlerde ''Algı''