KARŞIYAKA’DA İZMİR’İN GÜLÜ – Hayat Evi
Home/KARŞIYAKA’DA İZMİR’İN GÜLÜ
Hemen sağda ESHOT Sokağı ya da bana göre antibiyotiği hüplettikten sonra balon gibi şişip hiçbir giysimin içine sığamadığım, yarı çıplak getirildiğim “Doktor amca yandım aman!” sokağı. Deri ve zührevi hastalıklar mütehassısının muayenehanesinden öteye geçemedi benim için o sokak. Hemen solda bildiğin eski bir apartmanın girişi, asla kapısı olmamış kendisi kapı olan, birçok dükkândan daha kalıcı elli yıllık gazete bayisi. Pazar günledi gazete bir tek orada satılırdı, düzenli kupon biriktirdiğimiz için, bugün iki adımda aşılan o yıllarda gezegenin öbür ucu gibi gelen çarşı girişine kadar yürümek zorunda kalırdım her seferinde. Sonuç: bir orduya yetecek sayıda tabak. Dedim ya kupon biriktirilirdi o yıllarda, gazeteler kupon karşılığı önceleri kitaplar ansiklopediler, ardından Kur’an-ı Kerim ilerleyen yıllarda da tabak çanak dağıtmaya başladı. Türkiye’nin son elli yılının kısa ve öz hikayesi.
Biraz ileride Cami’ye çıkan, asıl adını hiç bilemediğim Ağam Baklavaları sokağı. Bir şöbiyeti vardır parmaklarını yersin. Sonra sağda kokoreççiler sokağı. Tekrar solda cami sokağı. Bir köşesinde Sakıpağa, diğerinde kuyumcu Temizocak vardı. Sakıpağa dönerci olmuş, Temizocak’tan geriye bir lokantanın ocağı kalmış. Dal içeri sokaktan, hemen sağda Durak Börekçisi, hayatında yiyeceğin en güzel su böreği, bildiğin gibi değil, içinde enfes lor peyniriyle. 1960’ların başından beri aynı lezzet hiç değişmemiş.
Hadi yolun bitimine kadar yürüyelim, metro istasyonunun arkasında eski ve güzel tren istasyon binası hala duruyor, onun arkasındaki sokakta gezinin nirengi noktası Latife Hanım Köşkü. Bu bina metruk bir yapıydı yıllar boyunca, herhangi bir evden farkı yoktu, önünden geçer giderdik, taaa ki restore edilip ziyarete açılıncaya kadar. Uşakizadelerin yazlık evindeyiz.
Hazeeer, kızııım, şu işlemenin aynısı senin çeyizinde de var.
Anneee n’apçam ben bunu!
Bu sorunun en güzel yanıtını, hayatının tamamını bir memleketin kurtarılmasına adamış, mezarının başına ölümünden ancak on üç gün sonra gelebilecek olan Mustafası verecektir anasının.
Bu yazıyı yazmaya karar verdiğimde nedense birden düştü aklıma Salah Birsel. Yıllar önce sadece tek bir kitabındaki birkaç denemesinden başka yazısını okumamıştım. Meğerse o zamanlar 74 yaşındaymış ve ölmesine daha tam 6 sene varmış, keşke tanışsaymışız. Hah şimdi hatırladım nereden aklıma düştüğünü. İlk gezi anılarımı paylaşmaya başladığımda, eski bir yazardan söz etmiş, hatırlayan var mı diye sormuştum [bu arada hala yanıtı bulamadık]. Bu yazar anlatmayı bir anda keser, araya bir yemek tarifi sıkıştırırdı. İşte ben de aynen böyle rahat rahat yazmak istiyordum. Cendereden çıkıp, hayata meydan okuduğum bir döneme girmek üzereydim. İşte o zaman söylemişti Bilgi, “Salah Birsel gibi yazıyorsun.” diye. Umarım bir gün yazabilirim Birsel gibi. “Ghandi ya da Hint Kirazının Gölgesinde”yi elime tekrar aldığımda, Bilgi ne demek istiyor anladım. Meğerse nasıl da etkilenmişim ben Salah Abi’den, bilmeden.
Aşağıdaki linkteki şarkılı, fotoğraflı klibi izlemeni tavsiye ederim.
Bir de Karşıyaka’da İzmir’in Gülü’nü dinlemelisin, ister Melahat Pars’tan, ister Sezen Aksu’dan canlı canlı. İkinci parça, ilki de çok güzel.
By hayatevi|2019-04-14T12:55:28+03:00Nisan 14th, 2019|ÜLKE, EŞYA, KİTAP, ŞARKI, ŞEHİR, İSİM|0 Comments
Şubat 23rd, 2019 | 0 Comments