Salı, 06 Ağustos 2013 22:37
Ahmet Erhan öldü. (Doğumu 1958, ölümü 4 Ağustos 2013)
Şairdi… Gençti… Onu, onun şiirlerini tanımanızı isterdim. Türkçeyi öyle güzel kullanan bir şairdi. Türkü tadında kullanan bir şairdi. Mersinli bir babanın oğluydu. Mahmudiye Mahallesinde 8 nolu evde bırakılmış bir çocukluktan söz eder bir şiirinde. Akdeniz’i en güzel yazan oydu. Doğanın içinde büyümüş, çocukken oynadığı sokağı iyi bilen, çamları, meşeleri, tepsi çiçeklerini, yarpuzları, ağustos böceklerini yazan biriydi.
Ahmet Erhan öldü, babası ölünce içkiye başlamış, bırakamamış sonunda gırtlak kanseri olmuş ve öldü. Gençliği Mersin, Adana’nın arkasından Ankara’da geçer. Akşam Lisesinde okur. Sözü kendi anlatımından vereyim:
“Yetmiş altı yılında, bir haziran ayazında alkolden öldü babam
Herkes beni 'anneci' sanır. Ben aslında 'babacı'yımdır. Aydın bir insandı, Türkiye İşçi Partisi Aybar kanadından. Beni yetiştiren, beni edebiyata yönlendiren babam alkolden ölmeden önce içkiden nefret ederdim. 17 yaşındaydım ve onun ölümü her şeyi tersine çevirdi. Öldüğünde alkolik bayrağını aldığım gibi meyhaneye koştum. Şimdiki yaşım (49) o yıllarda o kadar büyük gelirdi ki bana. Ama şu an ölmeye niyetim yok. Babamın yaşı 51'i geçmeye çalışıyorum... 'babamın öldüğü yaş'a az kaldı yani!
...Yedi kere kurşunlandım ben, toplu ya da tek. İlginç tarafı; dördünü solcuların, üçünü sağcıların yapması. Halbuki hiçbir zaman eline silah değmemiş adamlardanım! Bir gece dere yatağından eve dönerken sağcılar çevirdi, üzerimde parka, içinde de bir sürü bildiri. Hepimizin 'Deniz Gezmiş' olduğu zamanlar! Benim sınıfta kurtardığım çocuk çıktı aralarından şansıma, "Kimse dokunmasın ona" dedi. Yoksa nalları dikmiştim.
...At yarışı, biraz da beni yaşatan şeylerden biridir. Ben beş yaşındayken iki tane yarış atımız vardı. Babam demir-çelik işiyle uğraşırdı. Sonra ne olduysa battı, Adana'ya gittiğimiz sıralarda. Yoksullaştık, babamın içki olayı da o zaman başladı. Atları göreyim, onlarla ilgileneyim diye giderim hipodroma. At yarışı da oynarım cüzi miktarlarda, genellikle de kaybederim.”
Ayrı bir söyleşide okumak üstüne şunları da söyler Ahmet Erhan:
"...Beni besleyen aslında romanlardır. Rus edebiyatı, özellikle de Dostoyevski... Ve Fransız edebiyatı. Ortaokulda kitaplık kolunda, tüm kitaplardan sorumluyum. Bir gün babam, "Oğlum benim gözlerim görmüyor, bana geceleri kitap okur musun?" dedi. Ciltlerce kitap okudum ona, Dostoyevskiler, klasikler... Aslında derdi bana kitap okutmakmış. Onu küçücük puntolu bir gazete okurken yakaladım sonra. "
Sonrası Ankara’da geçer, Gazi Eğitim Enstitüsü’nün Türkçe bölümünde okur, öğretmen olur, ama önce şairidir o. Arkadaşlarıyla bir yayınevi çevresinde toplanırlar; Yeni Türkü yayınlarında. Adnan Azar, Hüseyin Ferhad, Turgay Fişekçi, Yaşar Miraç, Ahmet Erhan, Haydar Ergülen… Ahmet, Alacakaranlıktaki Ülke’yi yazar, 12 Eylülü içinden yaşar, yukarda kurşunlandığını söylüyor hem de yedi kere ve hem sol hem sağcılar tarafından, ama ölmüyor. 22 yaşında Behçet Necatigil ödülünü alır. Kitapların arkası gelir. Adını saymadığımız onca ödüller…
Toplu şiirleri: Kuş Kanadı Kalem Olsa ve tekrar basımları yeni şiir kitapları…
Güzel bir şiirini buraya alayım:
Bir yerlerde karşınıza çıkarsa okuyunuz Ahmet Erhan’ın şiirlerini, seveceksiniz. (Asıl adı Erhan Bozkurt’muş ben de ölünce öğrendim.) Şiiri sımsıcak bir yüreğin şiiridir, seveceksiniz.