TÜRKÇE DOSYASI : TARİHİN AYNASINDA TÜRK DİLİ
TARİHİN KARANLIK ÇAĞLARI
Zaman içinde kimi dillerde bozulmuş olmasına rağmen Altay dillerinde ses uyumu bulunmaktadır.
Altay dillerinin hepsi bitişkendir. Kelimeler, kök ya da gövdeye belirli ekler getirilerek yapılır.
Altay dillerinde yalnızca son ekler vardır. Kelime önüne ya da içine ek getirilemez.
Cümle unsurları, özne+tümleç+yüklem sırasıyla dizilir.
Tamlamalarda tamlayan tamlanandan önce gelir.
TÜRK BOYLARININ TARİH SAHNESİNE ÇIKIŞI: EN ESKİ TÜRKÇE ÇAĞI
BELLEKTEN BİTİGE GEÇİŞ: ESKİ TÜRKÇE ÇAĞI
Moğolistan’da başlayan bu yazılı kültür sürecinin değişik parametreleri bulunmaktadır. Bunların başında yazı ve yazı teknolojinin oluşturulması gelmektedir. Eski Türk yazıtları, taşa oyularak sağdan sola istiflenen bir “taş alfabesi”yle yazılmıştır. Bu dönem metinlerinde 60 civarında değişik “runik” işaret kullanılmıştır. Bu işaretlerin benzerleri hemen hemen bütün kuzey Avrasya’da görülmektedir. Bu alfabede yer alan yazı karakterleri, İsveç, Norveç ve Finlandiya’da görülen runik işaretlerle benzerlik gösterdiğinden bu alfabe batı bilim dünyasında “Runic Inscription” olarak adlandırılmaktadır. Alfabenin kökeni ile ilgili çeşitli görüşler bulunmaktadır. Bunların içinde Türk tarafından “millileştirilmiş” Arami asıllı olma ihtimali olan görüş daha ön plana çıkmıştır. Zira Türk dilinde anlam ayırt edici kapalı e (e), damak n’si (q) gibi “millî” sesler için müstakil işaretlerin bulunması bunun en büyük delili sayılmalıdır. Ayrıca ünsüz bakımdan Türk dilinin fonetik sistemine uygun olarak ön ve art sıradan ünsüzlerin bulunması alfabe üzerinde Türklerin “çalıştıklarını” göstermektedir. Anlaşılan odur ki bu alfabe Türk orijinli olmasa da Türkler tarafından zenginleştirildikten sonra Türk göçleri ile Kuzey Avrupa, Kafkasya ve Balkanlar başta olmak üzere bütün Avrasya’ya yayılmıştır.
Yazıtların dil bakımından önemli bir özelliği de soyut sözcüklerin fazlalığıdır. Dil, önce somut olan nesne ve fiilleri adlandırır, sonra geliştikçe soyut kavram alanı oluşturmaya başlar. Bu bakımdan soyut söz varlığı, dillerin gelişmişlik ölçütlerinden biri olarak kullanılır. Köktürk yazıtlarında çok sayıda soyut durum ve kavramı karşılayan sözcük yer almaktadır. Doğan Aksan’ın, “ileri ögeler” olarak saydığı bu sözlerden birkaçı şunlardır: anyıg “kötü”, armakçı “hilekar, aldatıcı”, başlıg “gururlu”, bun “dert, sıkıntı”, könül “gönül”, kut “talih, baht açıklığı”, öd “zaman”, ötüg “rica”, törü “töre, yasa”, tüz “doğru, uyumlu”, yablak “kötü, fena”, yazuk “hata, günah” …
BOZKIRDAN VADİYE İNİŞ: UYGUR RÖNASANSI
762’de Çin’de meydana gelen bir kargaşayı bastırmak üzere Çin’e sefer yapan Bögü Kağan, Mani rahipleri tarafından ikna edilerek Maniheizm’i kabul etmiştir. Türklerin Maniheizm’e davet edilmesi yeni değildi. Daha önce Bilge Kağan’ın bu dine davet edildiği ve Tunyukuk tarafından bu talebin kabul ettirilmediğine dair bilgiler vardır. Türk tarihinde bir dönem noktası olan Manihaizm’in kabulü aynı zamanda Türk dilinde de büyük değişim ve dönüşümlerin başlangıcı olmuştur. Uygarlık değiştirmenin temel gereçlerinden olan alfabe değişikliği bu dönemin en önemli olaylarından biridir. Bozkırda taşa küçük metinler yazılan Köktürkçe dönemi sona ermiş, artık kâğıda işlek bir el yazısı ile metinlerin yazıldığı Uygur çağı başlamıştır. Bu yönüyle birine taş uygarlığı diğerine de kağıt uygarlığı demek pek aykırı bir tabir olmasa gerekir. Uygurlar, Soğdlardan aldıkları sağdan sola ve bitiştirilerek yazılan bu kâğıt alfabesini hızla benimsemişlerdir. Kitleler hâlinde Turfan Tarım havzasına göç eden Uygurlar, burada yavaş yavaş yerleşik hayata geçip tarım ve ticaretle uğraşırken bir taraftan da yeni kabul ettikleri dinin gereğini yerine getirmek için Toharca, Çince, Sangritçe ve Soğdçadan Maniheist – Budist literatürü bu yeni alfabe ile tercüme etmeye başlamışlardır. Yoğun tercüme faaliyeti Türk diline Çin, Hint ve İran dilleri ile aynı coğrafyada bir medeniyet dili olma imkân ve fırsatını sağlamıştır. Bu tercümelerle Türk dili kavram alanını genişletmiş, Budizm’de kullanılan geniş kavram dünyası Türk diliyle ifade edilir olmuştur. Bu yönüyle Uygur dönemi Türkler için ilk büyük aydınlanma dönemi sayılmalıdır. Zira Türkler, bir yandan yerleşik hayata geçerken, diğer taraftan büyük Asya uygarlıklarını Türk diline tercüme etmişlerdir. Bundan sonra benimseyecekleri İslamiyet’i de kendi dilleri ile idrak edeceklerdir. Uygur tecrübesinin yaşanması, Türklerin, Fars ve Arap uygarlığına kendi milli dil ve kimlikleri ile adapte olmalarını kolaylaştırmış, bu dönemde oluşturulan yazılı kültür geleneği sonraki dönemlerin şekillenmesinde temel belirleyici olmuştur.
Karahanlı çağı Türk dili tarihinde önemli bir yer tutar. Bu dönemde yazılan Kutadgu Bilig, Divanû Lügati ’t-Türk, Atebetü ’l-Hakayık gibi eserler yalnızca İslâmi Orta Asya Türkçesinin ilk eserleri olarak kalmamışlar, 12. yüzyıldan sonra gelişecek olan yeni Türk yazı dillerine de kaynaklık edeceklerdir. Bu çok önemli bir noktadır. Zira Karahanlılardan sonra Batı Türkistan’da hâkim olan Gazneliler, Selçuklular döneminde gelişen ve ilk ortak Türkçe sayılabilecek Harezm Türkçesinin temeli bu dönemde atılmıştır. Karahanlılar, böylece bir yandan Uygur alfabesinin yazım (imlâ) özelliklerini Arap alfabesine aktarırken bir yandan da Uygur döneminde geliştirilen Türkçe söz varlığını koruyup işlemişlerdir.
Karahanlı çağının diğer önemli eseri de Araplara Türkçe öğretmek amacıyla Kaşgarlı Mahmud tarafından Bağdat’ta kaleme alınan ve Halife Muktedi Biemrullah’a sunulan Divânû Lügâti ’t-Türk adlı sözlüktür. Eser Arapça olarak ve Arap sözlükçülük geleneği çerçevesinde düzenlenmiştir. Kaşgarlı Mahmud bu esere ait dil malzemesini bütün Türk obalarına uğrayarak derlediğini ifade etmektedir. Bu yönüyle eser, Türk diliyle ilgili ilk derleme ve ilk sözlük çalışması, Kaşgarlı Mahmud da ilk Türkolog sayılır. Kaşgarlı Mahmud, eserini modern dilbilimin günümüzde ulaştığı sözlükçülük yöntemlerine uygun olarak hazırlamıştır, dersek fazla abartmış olmayız. Zira sözlükte dönemi Türkçesine ait bütün sözler (argo, küfür sözleri, ünlem ve edatlar da dahil olmak üzere) yer almakta; her sözcüğün açıklamasından sonra onunla ilgili atasözü, deyim, sagu, koşuk gibi “tanık”lar sunulmaktadır. Böylece eser, klasikleşmiş bir sözlük olmasının yanında, dönemin Türk diliyle oluşturulmuş bütün edebî ve estetik eserlerine yer vererek bir edebiyat antolojisi hüviyetini kazanmıştır. Yazarının milliyet bilinci de ele alınması gereken bir diğer husustur. Kaşgarlı Mahmud, “Türk” maddesini açıklarken Türklerle ilgili duymuş olduğu hadislere yer vermiştir. Ayrıca, Türkçenin diğer dillerden farklı söz ve kavram alanlarını açıklarken Türk dilinin zengin, yetkin ve Arapça ile “at başı beraber” sayılabilecek bir dil olduğunu ifade etmektedir. Eser, 11. yüzyılda İslâm dünyasına hâkim olmaya başlayan Türklerin, aynı zamanda bu dünyada kültürel varoluş iddialarının da somut bir göstergesi sayılmalıdır.
Dönemin önemli bir diğer eseri de bir ahlak ve hikmet kitabı olarak Yüknekli Edib Ahmed’in kaleme aldığı Atebetü ’l-Hakayık’tır. Eserde sade ve akıcı bir Karahanlı Türkçesi ile yeni Müslüman olmuş topluma İslami çerçevede öğütler verilmektedir. Çok sayıda nüshası olan eserin yazıldığı yer ve tarih konusunda tam bilgi sahibi değiliz, fakat dil, alfabe ve nüsha özelliklerinden Karahanlı çağı eseri olarak kabul etmekteyiz.
İLK ORTAK TÜRKÇE: HAREZM TÜRKÇESİ
İşte her bakımdan zengin bir coğrafya olan Maveraünnehr’de bir araya gelen Türk toplulukları, Karahanlı dönemindeki dil tecrübesinden beslenerek yeni yeni eserler meydana getirdiler. Burada kaleme alınan Kısasu’l-Enbiyâ (1310), Mu’inü’l-Mürid (1313), Muhabbetnâme (1353), Nehcü’l- Ferâdis (1358), Mukaddimetü’l-Edeb ( 14. yy), Mir’acnâme Harezm Türkçesinin başlıca eserleridir. Bu eserlerde, İslamiyetikabul eden Türklere yeni dinleri hakkında basit ilmihal bilgiler verilmesi yanında, şarkın ortak hikayelerini halka anlatarak onlarla bu edebî zevki paylaşmak amacı güdülmüştür. Bu eserlerin başında hacmi ve içindeki zengin dil malzemesi bakımından Nehcü’l- Feradis’i anmak gerekir. İslamiyet’in ilmihal bilgilerini basit ve yalın bir dille halka anlatma yoluna giden Kerderli Ali’nin bu eserinde Oğuz, Kıpçak ve Karluk Türkçelerinden izler ve etkiler görürüz. Eser, bu yönüyle Harezm’deki ortak Türkçenin simgesi olmuş gibidir. Dönemin başka bir önemli eseri de Mukaddimetü’l-Edeb dir. Satıraltı Arapça-Türkçe bir sözlük olan eser, muhtemelen medreselerde dil öğretiminde kullanılmak amacıyla yazılmıştır. İçinde yer alan çok sayıda orijinal Türkçe kelime ile Divânû Lügâti ’t-Türk’ten sonra yazılmış ikinci ve önemli bir Türkçe sözlük sayılmaktadır. Dönemin önemli eserlerinden bir diğeri de Âli’nin Kıssa-i Yusufudur. Mensur bir metin olan eser, aynı zamanda Türk diliyle yazılmış ilk Yusuf kıssasıdır. Dil ve üslup özellikleriyle Nehcü’l-Ferâdis’e benzemektedir. Bu eser de halka yönelik yazılmıştır.
13. YÜZYIL: LEHÇELEŞME ÇAĞI
Moğolların 1218’deki Otrar baskını Harezm’de yaşayan Türklerin tarihinde de önemli bir dönüm noktası olmuştur. Bu baskın sonucunda bütün Batı Türkistan’ı işgal eden Moğollar, yerleşik Türk unsurlarının dağılmalarına, değişik bölgelere göç etmelerine sebep olmuşlardır. Kıpçaklar, Astrahan- Hazar’ın kuzeyinden Arap coğrafyacıların Kıpçak bozkırları (deşt-i Kıpçak) adını verdikleri Karadeniz’in kuzeyindeki yaylaklara, Oğuzlar daha evvel akrabalarının gittikleri İran, Irak, Suriye ve nihayet Anadolu’ya göçmüşlerdir. Bu arada Karluklar bugünkü Fergana vadisi civarında kalmışlardır. Tabii bu göçler merhaleler hâlinde gerçekleşmiştir. Böylece bu yüzyıldan sonra Türk dili üç büyük lehçeye ayrılacaktır: Batıda Anadolu merkez olmak üzere gelişen Oğuz Türkçesi, Kuzeyde Altınordu ve yöresinde gelişerek daha sonra da lejyoner ve köle olarak Mısır’a götürülen Kıpçakların orada kurduğu Memluklular devletinde Kıpçak Türkçesi, doğuda ise Temürlüler döneminde gelişen Çağatay Türkçesi. Bu üç boya ait konuşma dilleri 13-16. yüzyıllarda yazı dili olma yolunda evrilmiştir.
Lehçelerin yazı dili olmalarında siyasi erkin çok önemli rolü vardır. Batı Türkçesinin gelişmesi ve yazı dili hâline gelmesi Osmanlı imparatorluğunun siyasi ve ekonomik istikan ve gücü sayesinde olmuştur. Memluk Türkçesi, Türklerin Mısır’daki siyasi rollerinden dolayı gelişmiştir. Keza Çağatay Türkçesi de Temürlülerin ekonomik ve siyasi güçleri nispetinde olgunlaşmıştır. Bu bakımdan yazı dili olma olgusunu sosyal, siyasal ve ekonomik gelişmelerin dışında tutamayız ve bunun değerlendirilmesinde söz konusu paradigmaların sürekli göz önünde bulundurulması olayın doğru algılanmasını sağlayacaktır.
TARİHÎ KIPÇAK TÜRKÇESİ: KIPÇAK BOZKIRINDAN NİL HAVZASINA
Mısır ve Suriye’de Kıpçak Türkçesiyle yazılmış eserlerin başında çoğu Arap dil bilginleri tarafından yazılan gramer ve sözlükleri saymak gerekir. Başta, Kitabü ’l-idrak li-Lisani ’l-Etrak, Kitabu Bulgâtü’l-Müştâkfi Lügati’t-Türk ve’l-Kıfçak, El-Kavaniü’l-Külliye Li-Zabtı’l-Lügati’t-Türkiyye ve Et- Tuhfetü’z-Zekiyyefi ’l-Lügati ’t-Türkiyye olmak üzere klasik Arap gramerciliği esas alınarak yazılan bu eserler, Mısır’da siyasi nüfuzu gittikçe artan Türklerin dillerini öğrenmek/öğretmek kaygısıyla kaleme alınmıştır.Bu eserlerde genellikle söz varlıkları listelenmiş, küçük gramer özetlerine yer verilmiştir. Söz konusu eserler, tarihî Kıpçakçanın söz varlığını göstermesi bakımından önemlidir. Daha önce Divanû Lügâti ’t-Türk, Mukaddimetü ’l-Edeb gibi eserlerde Türk dilinin söz varlığı incelenmişti. Mısır’daki bu eserler, bir sözlükçülük geleneği yahut “modası” çerçevesinde kaleme alınmış olmaları bakımından önemlidir. Bu tür bilimsel eserler dışında Saraylı Seyf tarafından İranlı Sâdî’nin meşhur Gülistan adlı ahlâk ve hikmet kitabı, tasavvufi bir eser olan İrşâdü’l-Mülûk ve’s-Selâtin, askerlik ve savaş bilgisi ile ilgili Baytaru’l-Vazıh, Münyetü’l-Güzât gibi eserler de Mısır’da yazılmış önemli Kıpçak dil yadigarlarıdır.
BATIYA GÖÇÜN UZUN HİKAYESİ: OĞUZ TÜRKÇESİ
b) Türkçe yazan şair ve yazarların desteklenmesi: Bir ağızın yazı dili hâline gelmesi için yazılı metinlerin oluşturulması önemli bir aşamadır. Eski Anadolu Türkçesinin yazı dili olma sürecinde bu ağızla oluşturulan metinlerin önemli bir yeri vardır. Özellikle Batı Anadolu’daki Türkmen beylerinin Türkçeye sahip çıktığına dair önemli bilgilerimiz mevcut. Bunlardan Osmanoğulları, Germinyanoğulları, Candaroğulları, Menteşeoğulları beylerinin saraylarında Türkçe yazan birçok şair ve yazarı himaye ettiklerini biliyoruz. Germiyanlı sarayından destek gören Şeyhoğlu Mustafa Marzubânnâme, Kâbusnâme, Kenzü’l-Küberâ ve Mehakkül-Ulemâ, Şeyhî Sinan Harnâme, Hüsrev ü Şirin, Ahmedî İskendernâme ve Cemşid ü Hurşid, Tarvih el-Ervâh mesnevileri ile Divân’ı, Mirkât el-edeb adlı eserleri kaleme almışlar, böyleceAnadolu’da Oğuzcaya dayalı yeni bir Türk edebî dilinin doğmasına önayak olmuşlardır.
Bu aşamada Bursa’da Süleyman Çelebi tarafından kaleme alınan ve halk arasında mevlit adıyla yaygınlaşan Vesilü’n-necâfın önemli bir yeri vardır. Batı Türkçesinde bilinen ilk na’at sayılan bu metin, sade ve anlaşılır bir Oğuzcayla yazılmıştır. Mevlit’in önemi, yazılmasından çok okunmasıyla ilgilidir: Çeşitli halk törenlerinde (düğün, ölüm vb) bu metnin bestelenmiş şekli ilahi şeklinde Kur’an’la birlikte okunmuş; Türkçe, Arapça ile âdeta eşit statüye kavuşmuştur. Böylece “kimesnenin bakmaz” olduğu yerli dille yavaş yavaş edebî eserler de yazılmaya başlanmış, Türkçe devlet ve aydınların gözünde saygınlık kazanmıştır.
e) Osmanlı bürokrasi dilinin Türkçe üzerinden gelişmesi: Bürokrasi, devletin resmî yazışma sistemidir. Bütün resmî yazışmalar, eğitim dili, mali, askerî ve ekonomik kayıtlar, tarihî metinler, vakıf kayıtları… devlet diliyle (resmî dil) yapılmaktadır. Bir ülkenin bürokrasinin dili, ülkenin bütün bu kuramlarında ölçünlü (standart) bir dil kullanmayı gerektirir. Osmanlı devletinin de bürokrasisi zaman içinde Türkçe yazışma zorunluluğunu doğurmuş ve Türkçeye bir bürokrasi dili oluşmuştur.
NEVAÎ AYDINLIĞI: ÇAĞATAY TÜRKÇESİ
Çağatay Türkçesi adı, Cengiz Han’ın torunlarından Çağatay’ın hâkimiyeti altındaki topraklarda gelişen bir Türkçe olduğu için verilmiştir. Çağatay Türkçesi, Türk-Fars ortak kültürünün yoğun olarak birlikte yaşandığı Herat, Semerkant, ve Buhara’da gelişmiştir. Bu yazı dilinin gelişmesinde Ali Şir Nevaî (1441-1501)’nin çok büyük rolü bulunmaktadır. Nevaî’nin yetiştiği çağda bölgede Fars dili ve kültürü baskın ve yaygın olarak kullanılmaktaydı. Hatta Mecâlisü’n-Nefâis’ de belirttiği üzere Türk şairlerinin büyük çoğunluğu Farsça yazmaktaydı. Bir süre sonra Temürlü hanedanına mensup emirler, tıpkı 13. yüzyılda Anadolu beylerinin Türkçe yazan şair ve yazarları himaye etmeleri gibi Çağatay Türkçesi ile yazan şair ve yazarları teşvik etmişlerdir. Çağatay Türkçesi, işte bu çevrede 15. yüzyılın ikinci yarısından sonra Ali Şir Nevaî gibi dünya çapında yetenekli, güçlü, üretken bir şair yetiştirecektir. Nevaî’nin Türk dili tarihinde birkaç bakımdan önemi vardır. Bunlardan en önemlisi, tek başına bir yazı dilinin kuruculuğunu üstlenmiş olmasıdır. Nevaî, edebî değeri yüksek şiirleri yanında yazdığı antolojileri, tarih, dil ve vakfiye eserleriyle kendi çağında klasik yazar unvanına kavuşmuştur. Hamse sahibi ilk Türk şairidir. Şöhreti yalnızca Çağatay sahasında kalmamış Anadolu, Kırım ve Kazan’a kadar ulaşarak bütün Türk dünyasına yayılmıştır. Nevaî’nin ikinci önemli yönü, Türkçe ile Farsçayı dil ve edebî imkânlar bakımından karşılaştırdığı ve dil tarihimizin anıt eserlerinden olan Muhâkemetü’l-Lugateyn’i kaleme almasıdır. Eserde Farsçanın işlenmişliğine karşın Türk dilinin değişik söz yapma imkânları ve kelime varlığı bakımından daha üstün olduğu savunulmuştur. Bu eserden 425 yıl önce yazılan Divânû Lügâti’t-Türk’le Arapçaya karşı bir kültür hamlesi yapan Kâşgarlı Mahmud gibi Nevaî de Farsçaya karşı Türk dilini savunmuştur.
Nevaî, Muhâkemetü’l-Lugateyn’i olgun bir şair ve devlet adamı sıfatıyla 58 yaşında kaleme almıştır. Kitabın yazılma sebebi hiç de yadırganmayacak sosyal bir çelişkidir. Ona göre, Türkler arasında yediden yetmişe herkes Farsça bildiği hâlde, Farsların binde biri bile Türkçe bilmemekte, konuşmamakta, konuşsa bile acemiliği hemen ortaya çıkmaktadır. Nevaî, burada, kendi tecrübesini anlatmakta ve bu konuda nasıl harekete geçtiğini şöyle dile getirmektedir: “Türk dili bırakılmak üzereydi. Bunun içindir ki ben de gençliğimde geleneğe uyarak Farsça söyledim. Kendimi anlamaya başlayınca güçlükleri yenmek isteğiyle Türk diline döndüm ve onu düşünmeye başladım. O zaman gözlerimin önünde on sekiz bin âlemden daha geniş bir âlem belirdi. O âlemin süslerle dolu göğü bana dokuz felekten daha yüksek göründü. İncileri yıldız cevherlerinden daha parlak olan erdemlik hazinesi bana açıldı. … Her şeyin değerini bilen zevkim bu hazineden sayısız inciler ve mücevherler topladı. Bu kadar varlıklar ve bolluklar bana nasip olunca, tabiatımda güller açmaya ve âleme yayılmaya başladı.”
Nevâi’den sonra Çağatay Türkçesi ile eser veren bir başka devlet ve edebiyat adamı Bâbür (1483-1530) olmuştur. Bâbür, Fergana hükümdarı Ömer Şeyh Mirza’nın oğlu olup 1483’te Batı Türkistan’daki Andican kasabasında dünyaya gelmiştir. Uzun, zor ve maceralı bir gençlik hayatından sonra Hindistan’a geçmiş ve burada Türk-Hint imparatorluğunu kurmuştur. Bâbür, diğer Çağatay hanları gibi şair ve edipti. Türk edebiyatındaki asıl şöhreti Vekâyi yahut Bâbürnâme adıyla anılan günlüğüdür. Bu eser, Babür’ün tahta çıktığı 10 Haziran 1494’ten 7 Eylül 1529’a kadarki zaman içinde başından geçen olayları anlattığı bir hatırattır. Eser, dilindeki yalınlık, üslubundaki kıvraklık, tasvirlerindeki canlılık ve şiirsellik yönlerinden Türk edebiyatının en önemli metinlerinden biri olarak karşımıza çıkar. Eserde olaylar canlı ve açık olarak anlatılır. Gittiği memleketlerin iklim yapısı, ekonomik durumu, hayvan varlığı, bitki örtüsü, tarihi, halkın yaşam biçimleri, inançlar, gelenek ve görenekleri konusunda ayrıntılı bilgiler verir. Bu yönüyle eser, Evliya Çelebi’nin Seyahatnamesi’ ni andırır.
YİRMİNCİ YÜZYIL: TÜRKÇENİN VE TÜRKLERİN HAZAN ÇAĞI
İlminskiy ve Ostmoumanov’un yeni yazı dili yaratma çabalarına Azerbaycan Türklerinden Feth Ali Ahundzade, İdil-Ural Türklerinden Kayyum Nasirî, Galimcan İbrahimov, Validov, Yanişev, GabullaTukay, Kırgızlardan Çokhan Valihanov, Kazaklardan Abay Kunanbayev, İbrahim Altınsarın. gibi şair ve yazarlar destek verdiler.
Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü. Muğla/TÜRKIYE
Kaynak: Yeni Türkiye Dergisi – Yıl 9, Sayı: 55, Kasım-Aralık 2013
Etiketlendi:TÜRKÇE DOSYASI, Türk Dili
← TÜRKÇE DOSYASI : TÜRKÇEYE MEKTUPLAR
TARİH : BENGÜ KAĞAN →