ORTALIK 'gazeteci' KAYNIYOR ABİ ﻿
Gazeteci Filiz Akgün'ün 14 Ekim 2019 tarihli yazısı...
Tarih: 14.10.2019 18:10:34
Tencerenin kapağını açıyorsunuz patlıyor!
Suyu açıyorsun patlıyor!
Kuran-ı Kerim’in içerisine,
Okulda futbol topunun içerisine kurmuşlar düzenekleri vurduğun an patlıyor,
Kaya görüntüsü verilmiş şeylerin içerisine yerleştirmişler bombalı tuzakları veya koltuğun içerisine oturduğun an patlıyor..
Yıllarca savaş, çatışma ve operasyon sahalarında canı pahasına görev yapmış başarılı savaş muhabirleri dün gece CNNTürk ekranlarında Akçakale’den canlı yayında mesleğin zorluklarını anlattılar.. YPG/PKK gibi azılı terör örgütlerinin bomba tuzaklamalarına nasıl tanık olduklarını, haftalarca bazen aylarca çatışma bölgesinde nasıl yatıp kalktıklarını ne tehlikeli anlarla karşılaştıklarını anlattılar. Hiç birinin kolunda pahalı saat, altına kamuflaj desenli pantolon yoktu çünkü bir gazeteci çatışma bölgesinde kamuflaj giyilmeyeceğini kesinlikle bilir evet bilir.
Muhabir olmak muhabir doğmayı o ruha doğuştan sahip olmayı gerektirir. Herkes muhabir herkes haberci herkes GAZETECİ olamaz. Bu açıdan bakarsak her “haber spikeri” de gazeteci değildir.
Habertürk’ün kurucusu rahmetli Ufuk Güldemir “Spikerlik bir meslek değildir, haber spikerliği diye bir meslek de yoktur zaten” derdi. Zira kendisi de muhabirlikten medya patronluğuna gelmişti.
Ben de haber sundum hem de ATV gibi bir kanalda Ali Kırca, Ayşenur Arslan, Ferhat Boratav vb. deneyimli habercilerin arasında. Giyinir süslenir elimize verilen kam/spikeri yani haber metnini okurduk. Haberin mutfağı hatırlardı biz okurduk o kadar..!
Spikerlere “vitrin bebeği” gibi bakılırdı o zamanlar şimdi “nasıl bakılıyor?” bilmiyorum!..
Fakat ben muhabirlikle başlamıştım bu serüvene bu yüzden Kırca’ya yalvarırcasına “ne olur beni sahaya habere çıkarın izin verin ben haber yapayım. Spikerlikle köreliyorum”
İsteksizce çıkardım yayınlara.
Çünkü muhabir kökenliydim sahayı özlüyordum.
Allah’tan sonra Habertürk kuruldu da orada haberciliğe mutfağa sahalara geri döndüm. Fakat kolay olmadı o “haber spikeri!” imajını yıkmam..
Bu iş kolay değildir, gecesi gündüzü yoktur. Öyle süslenip püslenip bir habere gitmekle, sosyal medyadan poz vermekle olmaz!
Donanım bilgi çevre emek ister, km işidir tecrübe gerek, derinlik gerek, duruş ve cesaret demek, haber gözüyle görmek demek. Bu bir yaşam biçimidir. Öyle takılarla makyajla botoksunu koluna takıp çatışma bölgesine gidip bi’kaç saat kalıp dönmeyle olunmuyor..
Soma maden faciasının olduğu bölgeye o gün haber yapmaya gittiğimde kolumda kulağımda boynumda ne kadar takı varsa çıkarıp gitmiştim.
Hatırlarsanız; o günlerde ise Hürriyet yazarı Ayşe Arman’ın Prada marka çantasıyla Soma’ya gitmesi aylarca konuşulmuştu.
Haberi ruhunda hisseden, tek amacı izlediği olayların üstüne katmadan veya eksiltmeden kamuoyuna yansız aktarmak olan bir muhabir, aynı zamanda dış görünüşüyle de yalın olmayı bilmelidir. Bu aynı zamanda bir mesajdır.
Her nerede olursan ol;
Psikolojide kabul görmüş bir tezdir; “Sergilediğin görüntü beynin kuvrımlarındaki esas düşünceyi ortaya koyar”
Amaç sosyal medyada poz vermek ise, bu haberciliğin ruhuna aykırı olduğu gibi hem bölgedeki savaş mağdurları sivillere hem de savaş şehitlerinin de ruhuna saygısızlıktır.
Yoksa milletin canı burnunda iken senin Roleksini, kamuflaj pantolonunu kim ne yapsın?
Hem “blogger” havasında poz ver hem de kalk İnsanların bombalanmış mutfağında eleştirilere cevap vermeyi ihmal etmeyip takipçilere laf sok! Bu ne lüks bu.
Ve o kadar toz toprağın arasında bu kadar temiz kalabilmek için bölgeye helikopterle indirilmiş olmak gerek!
Ayrıca kalıcı oje ve tam “teçhizatlı!” değerli takılarla poz verip üzerine bir de filtre uygulamayı unutmayınca yanında çekildiği adam da “Nur yüzlü” bir amcaya dönüşüverir.
Sadece şov dünyasının plastik hayatları yoktur! Basın dünyasının da plastik habercileri vardır..
Geçti o gazetecilik günleri!
O DEVİR BİTTİ!..