Çünkü mutsuz olman gerekiyor. Çünkü pişman olman gerekiyor. Çünkü etrafındaki insanlar senden bunu bekliyor. Mutsuz ve pişman olmayarak oyunun kurallarını bozuyorsun. İnsanların tepkisini çekiyorsun. "Ne yaptığını sanıyor?" diye öfkelendiriyorsun onları.
Anlatamıyorsun kimseciklere. Anlatmaya kalksan da hiç kimse anlamıyor.
Çünkü ayrıldığın adam mutsuz, sen başka bir adam için heyecanlısın. Meali: kötüsün, kalpsizsin, kaltaksın!
Adam ne zaman kavga etseniz, asmış suratını her ortamda, mutsuz suratsız gezmiş. Sense adam seni her üzdüğünde saklanmışsın insanlardan, hep kendi içinde yaşamışsın... Öyle öğrenmişssin çünkü annenden babandan. Özel hayat sorunları, neşeli içki sofralarına ve işe taşınmaz. Evin kapısından çıktığın anda özel hayatınla ilgili problemin orada kalır, hayatına devam edersin. Nokta!
İki insanın birbirini sevmesi yetmez, esnemesi gerekir, farklı olduklarını kabul etmesi, karşısındakini farklılıkları ile sevmesi gerekir. Bay Doğru ile Bayan Cadı'nın ilişkilerine olduğu gibi köşeli durumlarda en iyi ihtimalle yaşanmışlıklar kalır insanın elinde. Keşke doğru düzgün ayrılmayı becerebilseydik, kalır bir de.
Böyle yazmışsın. Tam bir yıl önce. Yine de ilişkiye inanmışsın, çabalamışsın, farklı olsun istemişsin... Ama içten içe olacakları görüyormuş gibi yazmışsın.
İnsanlar "Daha çok erken yeni bir macera için." derken, sen gıcır bir maceranın belki de en güzel günlerini yaşamaya başladın bile. Yakın arkadaşların, "Beş görüşmek istiyorsa bir görüş" gibi akıllar verirken, arsızca "O beş istiyorsa ben on istemek istiyorum." diyebiliyorsun. Hazır karşında seni tanıyan bir adam varken, hiç rol yapmıyorsun, hiç dizginlemiyorsun kendini. Stratejiler, ayaklar, roller yok. Sürdürmek için çaba harcamak değil, keyfiyle zevkiyle yaşamak istiyorsun.
Toplumun dayattığı doğrular...Yazılı kurallardan bile daha sıkı sıkıya uyar bizim insanımız onlara. Kırmızı ışıkta gaza basar geçer, ama toplum içinde kalbini pıt pıt attıran adamla cilveleşme arzusunu dizginler mesela.
Sen hiçbir zaman beceremeyenlerdensin bu toplum dayatmalarına uymayı.
Beceremediğin için de çok insanı kırdın, üzdün ve kızdırdın. Hep keyfini ve kalbini dinledin.
Şimdi de emin değilsin, bu kalp çarpıntıların doğrudan o adam için mi, yoksa tekrardan canının istediğini yapan ve o yaramaz enerjisine kavuşan "sen"in şerefine mi? Ne fark eder ki, diyorsun. Önemli olan dudaklarına muzip gülümsemenin geri gelmiş olması... Kulaklıklarını takıyorsun: "You can have me all you want....any way....any day...."
Evet bu yazılar geri döndü. Hani "Ya senin eskiden bazı yazıların vardı. Böyle ilişkilere ve hayata dair. Neden yok onlardan artık?" diye sitem ettiğiniz "hayat ve aşk yazıları" başlığı altında toplanan yazılar...
Mr. Prozac hayatımdayken yazmaya başlamıştım o yazıları. Yaşadığım her anı, ilişkinin zirveden ve heyecandan; dibe ve sıradanlığa düşüşünü, ilişkiyi yaşarken yazarak sorguluyordum. Bu blogun pek çok müdavimi de o dönemlerde kapıldı buraya. O yazılar sayesinde çok fazla insanla tanıştım. Bazıları alakasız bir yerde boynuma atlayıp mutlu etti beni, bazıları masama yazıların şerefine içkiler yolladı, bir kişi hepsinden ayrı oldu.
Dibin dibi not: Başlık, bu aralar dinlemeye doyamadığım Lana Del Rey'in Gramma şarkısının sözlerinden.
İşten çıkmışım, sabahın köründe kalkıp İstanbul’un bir ucuna gitmişim, çok yorgunum plan yapmak, birileriyle buluşmak, laflamak için. Diğer yandan hava güzel, yeni cilt bakımı yaptırmışım, yüzüm ışıldıyor, yeni aldığım bir kıyafetimi giymişim, özetle aynada kendimi sevdiğim günlerden biri, adımlarım eve yaklaştıkça yavaşlıyor. Citys’e dalıyorum, Macrocenter’dan akşam yemelik bir şeyler ve bir bira kapıyorum, sonra D&R’a gidiyorum. Seyahatte olduğum zamanlar haricinde kadın dergileri alıp okuyanlardan değilim. Ama Vogue’un kapağındaki “Romantik İlişki Sözleşmesi” yazısı beni avlıyor. Meslek hastalığı, “sözleşme” gördüm mü, alıp okuyasım, avantajlı dezavantajlı yanlarını ölçüp biçesim, bulmaca çözer gibi köylü kurnazlıklarını yakalayasım geliyor.
Peki ya ilişki sözleşmesi de neyin nesi?
Evlilik sözleşmelerini bile hazmedemedik daha. Bismillah!
Biliyorum şu anda “İlişkinin sözleşmesi mi olurmuş, insanın aklının başından gitmesi lazım, ölçüp biçerek olmaz bu işler, içinden nasıl geliyorsa öyle davranmak lazım.” gibi şeyler geçiyor aklınızdan sözleşmeli ilişki kavramını reddediyorsunuz.
Kaçınız gerçekten hesapsızca yaşıyorsunuz ilişkinizi? Beklentisiz, sırf içinizden geldiği gibi? Hiç rol yapmadan, hiç bir şeyleri elde etmek için içten içten planlar yapmadan?
Sex and the City’de bir replik vardı, kim kime söylüyordu hatırlamıyorum; ama “Onu hadi gel kasabaya taşınalım dese, New York’tan bile vazgeçecek kadar çok mu seviyorsun? Yoksa daha iyisi gelene kadar birlikte vakit geçirecek kadar mı seviyorsun?” diye soruyordu çılgın kadınlardan biri diğerine.
Hayatınızdaki adam size sahip olduğunuz her şeyden vazgeç gel benimle derse vazgeçer misiniz? Boktan bir hayat yaşıyor, kurtulmak için bahane arıyorsanız kolay zaten vazgeçmek. Çabalayarak elde ettiğiniz, gerçekten vazgeçmenizi zor kılacak bir şeylerin varlığı halinde vazgeçer misiniz asıl?
Onu gerçekten size nasıl davranırsa davransın sevebiliyor musunuz? Zor biraz. İlla ki “Şunu bana yaparsa hazmedemem” dediğiniz bir şeyler vardır. Hadi dürüst olun kendinize.
O zaman kartları açık oynamanın kime ne zararı olur ki? Zaten bu kadar koşturmalı hayatlar yaşıyorken, açık açık söylemeden karşınızdaki insana ondan ne beklediğinizi anlatmak için çırpınmak yerine, açık açık söyleseniz ben böyle bir ilişki istiyorum, senden beklentilerim budur deseniz, hatta bunları yazıya dökseniz ki unutulmasa. Hatta hayatınız, beklentileriniz değiştiğinde yine karşılıklı oturup sözleşmenizi revize etseniz? Böylece herkes karşısındakinin ne istediğinden emin ve mutlu olsa? Fena olmaz bence.
Ben hayatıma giren adamlarla hep absürt denilebilecek şekilde başladım ilişkilerime... Gecenin bir vakti Ağva’ya giderek, yağmurlu bir akşamda arabada şarap içip tiramisu yiyerek, bir yerde bir arkadaşımı beklerken sırf zaman öldürmek için laflayarak, alakasız bir ülkede güneşlenirken laf olsun diye bir iddiaya girerek.... Sonra da birlikte harika zamanlar geçirdikten sonra, ilişkiden beklentilerimiz farklı olduğu için, karşı tarafın aklındakinin ne olduğunu çözemediğimiz için yollarımızı ayırdık.
Başka bir örnek; çok yakın arkadaşlarımdan biri bu senenin sonunda evleniyor. Adamla tanışmaları tamamen tesadüfi. Adam İsviçre’den gelmiş Taksim’de bir otelde kalıyor, arkadaşım o otelin altındaki club’ta eğlenmeye gitmiş, kafası güzel sağın solun fotoğrafını çekerken sohbet etmeye başlıyorlar. O sohbetin üstünden bir yıl geçti, şimdi evlilik planları yapıyorlar. Ne kadar mantığa sığmayan bir başlangıçsa, şimdi oturup mantıklı kararlar almaya çalışıyorlar, nerede yaşayacaklarına, ne iş yapacaklarına ilişkin...
Yani ilişkiler ne kadar tesadüfi, ne kadar şuursuz, ne kadar mantıksız başlarsa başlasın, devam edebilmesi için mantık gerekiyor, birbirini mutlu tutabilmek gerekiyor.
Genç kızlığınızdan hatırlarsınız, aslında evdeki bütün kararları babanız verdiğini sanırken, o verilen kararlar aslında annenizin kararlarıdır. Anneniz alttan girer üstten çıkar, doğru zamanda adamın beynini yıkar, kendi kararını babanızın kararıymış gibi benimsetir.
Artık zamanımız yok bunlara. İşten arta kalan iki gıdım zamanımızı ve enerjimizi de hayatımızdaki erkeğe sözsüz olarak bir şeyler anlatmak için harcamak işimize gelmiyor. Aynı şey adam için de geçerli. Adamcağız dırdırımızdan korktuğundan dile bile getiremeyip mutsuz oluyor belki.
O yüzden ben sevdim bu romantik ilişki sözleşmesi fikrini.
Hatta işi bir adım ileriye götürelim, sözleşmeye aykırılığın tazminatları olması lazım. Oha, demeyin, parasal tazminatlardan bahsetmiyorum. Masaj yapmak da olur, en sevdiği yemeği hazırlamak da...
Düşünün bir, siz bugün sözleşme imzalayacak olsanız neler eklerdiniz? Ve karşınızdaki adam bunların kaçından haberdar? Bir kalp çarpıntısı bir macera ilişkiye dönerken oturup bunları konuşmak gelecekteki hayal kırıklıklarının da önüne geçebilir. Siz evde pijamalarla oturup sevgilinizle film izlerken mutlu oluyorsunuzdur, o kalabalık gruplarla gece dışarı çıkarken (veya tam tersi)... Yazarsınız sözleşmenize en az bir gece evde oturup film izlenecek, en az bir gece sokaklar fethedilecek diye herkes mutlu olur. Uymayan tazminatını öder, yine diğeri mutlu olur. Win win situation! Happy Ending...
Eve gelene kadar sırf başlıktan yola çıkarak bunları kurdum kafamda. Sonra açtım yazıyı okudum.
Zeynep Güven’in yazısı Marc Zuckerberg’in imzaladığı sözleşme ile başlıyor. Sözleşme, çiftin her hafta evlerinin ve ofislerinin dışında, tamamen birbirlerine odaklanarak 100 dakika geçireceklerini düzenliyormuş. “Göbek bırakmak her iki taraf için de yasak olacak”, “Yılda bir kere terapiste gidilecek. Her iki taraf da yok bu sene çok iyiyiz gitmeye gerek yok dese de gidilecek” gibi öneri maddeleri veriliyor.
“Keşke romantik filmlerde olduğu gibi hiç konuşmadan anlaşabilseydik. Keşke daha ilk günden itibaren onun bir bakışından ne demek istediğini alayabilseydik. Keşke aşkın verdiği sarhoşluk 30 hafta değil 30 yıl sürseydi de playstationundan dağınıklığına her şeyini sevimli bulmaya devam edebilseydik. Keşke sevişmekten ve gülmekten başka bir şeye ihtiyaç duymasaydık. Ama öyle olmuyor. Bir çocuğun okuma yazmayı öğrenmesi gibi bizim de önce ilişkinin alfabesini oluşturmamız, sonra onunla okumayı yazmayı öğrenmemiz gerekiyor. Ve eğer ortak bir hikayemiz olacaksa ancak bundan sonra yazılıyor.” diye bitiyor.
Zeynep Güven kimdir bilmiyorum; ama yazısına da fikrine de bayıldım. Siz de hiç ilginiz olmasa bile bu ayki Vogue’u alıp, bu üç sayfalık makaleye bir göz atın derim.
Şahsen ben fikri çok sevdim, makaleyle bu yazının linkini saklayacağım, bundan sonraki ilk sevgilimin burnuna bunları dayayıp, ilişkime de sözleşmeyle başlayacağım. Mutlaka içindeki maddelerden biri de "Bir kadınla başbaşa tatile çıkamazsın" olacak. :))
Siz ne dersiniz? Saçmalık mı, denemeye değer mi?:
Dip Not: Başlık, Zeynep Güven'in yazısından alıntıdır.
Sabah uykunun en tatlı yerinde çalan alarm, şöyle bütün evi kokutan filtre kahveyi sakin sakin yudumlayıp gazeteyi bitiremeden evden çıkmak, ofise oturup mailleri açar açmaz yığılan ve kesinlikle hepsi “acele” olan işler, tam hepsini toparlamışken son dakika golü gibi acı gelen telefon... Bunlar Cuma günü diğer günlerden daha kolay halledilir.
Günün bir anında mutlaka insanın için “Friday I’m in love” şarkısının melodisi geçer. I Love Fridays baskılı t-shirtlar giymiş insanlar size dünyanın en tatlı şeylerinden biri gibi gelir.
Ve Cuma günleri İstanbul’un metrekare başına en çok güleryüzlü insan düşen bölgesi havaalanı olur. Kimsenin acelesi yoktur, kimse gergin değildir. Çünkü tatile gidiyorlardır! Herkes herkese gülümser, herkes herkese teşekkür eder. Bir nevi İstanbul ütopyası orada hayat bulur.
Geçen hafta Cuma günü, ofisten çıkmış köprü trafiği hesapları yaparak koşa koşa Havataş’a yetişmiş, mışıl mışıl uyuyarak Sabiha Gökçen’e ayak basmıştım. Bir anda ruh halim değilmişti, benimle aynı saatlerde havalanında olan, fakat farklı uçaklarla seyahat ettiğimiz babamla buluşup ayak üstü laflamış, Wings’e şöyle bir göz atmış oturacak yer bile olmadığını fark edip vazgeçmiş (Wings Lounge artık ayrıcalıktan ziyade sıradanlığa dönüştü. Bir sonraki adıma geçmeleri lazım artık, Wings Plus Lounge filan...), havalanının içinde adını bile bilmediğim bir başka yere oturdum.
Elimde Haruki Murakami’nin Türkçe’ye tercümesi uzun zamandır beklenen ansiklopedik boyutta romanı 1Q84 ile...
Bahsettiğim yere oturdum, buz gibi bir bira istedim, garson sordu “O kitap nedir?” diye. Açıkladım. “Yani iş veya okulla ilgili değil, keyiften mi okuyorsunuz?” diye teyit etmek istedi. Gülerek onayladım. Biramın yanına “Benden bu. Romanla iyi gider” diye patlamış mısırlar çerezler getirdi.
Biraz sonra hemen yanıma ingilizce türkçe karışık konuşmayı abartmış, taze üniversite mezunu iki kız müsade isteyerek oturdu. Beş dakika geçmeden, “Aaa o 1Q84 mü? Ben de çok okumak istiyorum o kitabı.” dedi. Onlarla biraz lafladım.
Bütün seyahatim böyle geçti. Şöyle yeni insanlarla tanışıp kaynaşayım, havaalanı beklemesi daha keyifli hale gelsin isterseniz bu kitabı şiddetle tavsiye ederim. Kimseyle kaynaşamazsanız bile roman baya enteresan. İyi vakit geçirmek her türlü garanti yani.
Her yıl bu blogta bir Altınorfoz yazısı yazmak adetten oldu. Sezon deniz açılışımı sektirmeden orada yapıyorum. İlk başlarda oradaki otele gidiyorduk, sonradan Cemal’in yerini keşfettik. Buraya bayılıyorum, çünkü etrafta makyajlı ve takılı deniz dışında her yere gitmeye müsait kadınlardan olmuyor, yemekler inanılmaz lezzetli, denizi harika ve pek kimse bilmediği için saklı cennetim gibi.
Sabah gidiyorsunuz, bütün aile oturmuş patetes soyuyor, salata malzemesi yıkıyor. Önce taraçada oturup, Türk kahvenizi içiyorsunuz, sonra kendinize bir şezlong beğenip yüzüp güneşleniyorsunuz. Öğle vakti gelince balıkçıya çıkıyorsunuz. Taze balıklara, roka salatası, ekşili patates kızarması eşlik ediyor. Biraz gölgede deniz esintisiyle kestirdikten sonra, yine yüzüyorsunuz, yine güneşleniyorsunuz. Sudan çıkasınız gelmiyor. Cennet!
Adana’ya duruşma için veya bir sebeple yolu düşen arkadaşlarım bana hep soruyor. Ne yapılır Adana’da diye. Ben Adana’ya gittiğimde üç şey yapmadan asla dönmüyorum.
Adana’da herkesin ayrı bir favori kebapçısı vardır. Ben favorilerimin dışında yeni açılan ve çok methedilenlere de bir yolumu düşürüyorum. Bu sefer çok fazla vaktim olmadığından şehir merkezindeki Gazipaşa Kebap’a gittik. Lokasyonu ve dekorasyonu güzel bu kebapçıya ilk gittiğimde çok lezzetli bir kebap yemiştim. Ancak bu sefer nar ekşisiz ezme ve köfteye benzeyen kebap beni biraz hayal kırıklığına uğrattı.
Beni tavlama sebebi ise tuvaletteki tek kullanımlık diş fırçaları....Harika düşünülmüş.
Liseden mezun olduğum gün Doğan Abi’ye gidip kahkül kestirmiş ve saçıma ilk gölgeleri attırmıştım. O günden bu güne de saçımı ondan başkasına boyatmadım. Bana nefis bakır tonu tutturduğu günler de oldu, tatlı kahveler de. Son birkaç yıldır ise sarı röflelerim onun eseri.
Bütün kuaförlerin kendilerinin yapmadığı saçı kötülemek gibi bir adeti vardır malum. Ama Doğan Abi'nin elinden çıkan röflelerimi İstanbul’daki kuaförler bile takdir ediyor. Adana’ya yolu düşen her arkadaşımı da oraya selamımla birlikte yolluyorum. İstanbul’da evlenenlerin gelin saçı için onu İstanbul’a getirmeleri de rastlanan bir durum. Doğan Abi'nin bağımlısı çok yani. Aklınızda olsun Adana’ya yolunuz düşerse, Ziyapaşa’da Rolex’in hemen bitişiği, Özsüt’ün karşısında Abdullah Yağmur diye bir kuaför var. Gidin, Doğan Abi’yi bulun.
3) Havuza girmek.
İstanbul’da sitelerin havuzları iğne atsan yere düşmez ya; Adana’da da havuz o kadar sıradan o kadar basit bir şey ki, kimse meraklısı değil. O sakin, huzurlu havuzun keyfi de bir başka oluyor.
Adana’ya her yolum düştüğünde fırsatım olmuyor; ama leziz cezerye bulabilirsiniz. Bir de Küçüksaat’te bir yer var cezeryenin başka bir versiyonunu yapıyor: Madonna. İnsanın aklını başından alır, vücuduna 5-10 kilo olarak iade eder. O kadar iyi.
Bir de küçük bir sır XS veya S bedenseniz, Optimum’daki Fabrika mağazasına gidin. Sanıyorum Adana’da formal giyim çok trend değil. Network ve Fabrika’nın blazerlarını, gömleklerini, eteklerini oldukça uygun fiyatlara alabilirsiniz.
Cumalar ne kadar tatlıysa, pazarlar ve geri dönüşler o kadar tatsız biliyorum. Ama yine de siz hiç karartmayın içinizi, açın bir bölüm Suits izleyin.
Hani her avukatın içinde bir yerlerde akıl oyunlarına girmek, satranç oynar gibi hamlelerle karşı tarafı şah mat etmek arzusu vardır ve aslında pratikte böyle şeyler pek olmaz ya; o yüzden bu dizi bir yerde bütün avukatların içindeki gizli arzuları tetikliyor.
Avukat olduğum için mi diziyi bu kadar çok sevdim, yoksa dizi gerçekten harika mı bilmiyorum.
İzledikçe Gabriel Macht'ın canlandırdığı gerçekte olmayan bir karaktere aşık oluyorum ve çalışma şevki geliyor. Haftaiçi her gün birer, Pazar günleri ikişer doz iyi gelir, çalışma aşkı yaratır.
Pazarın kalan saatlerinin tadını çıkarın, tatile gidemediyseniz kendinize bir masaj ısmarlayın ve bütün pazar eklerini güzel bir kahve eşliğinde okuyun mesela.
Not1: Bu kadar bahsetmişken içerikle çok alakası olmasa bile yazının başlığı 1Q84'ten olsun istedim. s.260'dan alıntıdır.
Not2: Yazıdaki ilk fotoğrafın sahibi Instagram'daki "morz"dur. Güzel fotoğrafları var, tavsiye edilir.
Etiketler: film, hayat ve aşk yazıları, seyahatlerim, türkiye'den seyahatler Bu yayına verilen bağlantılar
Gidesim geliyor da ne oluyor? Beni gitmekten ne alıkoyuyor? Para kazanmanın tatlılığı mı, sorumsuz olarak anılmanın çekincesi mi, içten içe yaptığım işe tapıyor olmam mı yoksa çekip gittikten sonra gittiğim yerden de sıkılacağımı bilecek kadar kendimi tanıyor olmam mı bilmiyorum. Belki hepsi biraz biraz, en çok da sonuncusu.
O yüzden İstanbul hazır boşalmışken sefasını sürüyorum.Sadece haftasonu kaçamakları ile yetiniyorum.
Siz de kalış sebebiniz ne olursa olsun, İstanbul'da kalanlardansanız birkaç sefa tavsiyesi için buradan buyurun:
1) Şehirdeki havuzlarda günü birlik tatil yapın!
Yaz boyunca hiçbir yere kımıldayamasam dahi, sudan güneşten kendimi mahrum etmemeye söz verdim. O yüzden son yüksek lisans sınavıma girdiğim cumartesi, sınavın üzerine gidip bir de ofiste rapor yazdıktan sonra, pazar pılımı pırtımı toplayıp soluğu bana en yakın olan havuzda aldım. Conrad Otel'in havuzu...
Siz uzanacağınız şezlongu seçtikten sonra hemen gelip şezlonga lastikli tertemiz bir havlu takıyorlar, size de havuzda kullanmanız için bir havlu veriyorlar. Giderken havlu filan taşımanıza gerek yok yani. Havuz büyük denemez, ama yüzmeye müsait. Benim en çok sevdiğim tarafı ise tenha ve sessiz oluşu oldu. Benim şansıma mı öyleydi, her hafta mı öyle bilmiyorum. Tenis oynamadan önce havuz başında takılanlar ile tek tük otel misafiri dışında kimse yoktu.
Çıkışta da soyunma odasındaki dolabımın içinde beni tertemiz bir havlu ve bir çift havlu terlik bekliyordu. Duşta havuzdan çıktıktan sonra ihtiyaç duyabileceğiniz şampuan, vücut jeli, nemlendirici, saç şekillendirici gibi her şey mevcuttu. Havuzdan sonra dilerseniz sauna keyfi yapabilir, dilerseniz süslenip püslenip gününüze devam edebilirsiniz.
- Havuz başına cam bardak ile servis yapmıyorlar. Çok tehlikeliymiş!! Yeterince soğuk olmayan bir birayı plastik bardaktan içmek açıkçası keyif azaltıcı oluyor.
Tek günlük havuz maceramın sonunda bir ıstakoz oldum. İki gün popomun üzerine oturamadım, hala soyuluyorum. :)
Taksim BiBuçuk'ta olabilecek en lezzetli kanatları mideye indirirken (hala denemediyseniz gerçekten bir şeyler kaçırıyorsunuz), sevgili Peace tatil enerjisi ve bronz teni ile yanımıza gelip, Nouvelle Vague konserine gitme konusunda bizi kandırdı. Ve hooop kendimizi Küçükçiftlik Park'ta bulduk.
Biz gittiğimizde Walk off the Earth sahneye çıkmıştı. Hippi gibi giyinmiş, hoplayıp zıplıyorlar ve çok eğlenceli bir müzik yapıyorlardı. Bayıldım!
2) Takıcı MayaMira. Her telden çok zevkli takılar satan bir dükkan burası. Sürekli yeni ürünler geliyor, fiyatlar oldukça uygun. MayaMira'dan da daha önce şurada bahsetmiştim.
Alışverişiniz bittikten sonra da Starbucks'ta kahve yudumlamak yerine, bir değişiklik yapın Kadıköy Çarşısı içindeki Kadı Nimet Balıçısı'na oturun, buz gibi bir bira, taze salata ve leziz balıklarla alışveriş yorgunluğunuzu atlatın. Pişman olmazsınız.
Etiketler: bar / club / cafe / restoran, havuz, istanbul, sanatsal etkinlikler Bu yayına verilen bağlantılar