Bilginlerin Örnek Hayatında Rastlanan Muvaffakiyetin Sırları - İbretli Sözler - İbretli Hikayeler - İbretli Olaylar
Ana sayfa » Bilginlerin Örnek Hayatında Rastlanan Muvaffakiyetin Sırları
Ana ! Allah’a yemin ederim ki, bin canın olsa da hepsi tek tek çıksa yine de hak din olan İslamiyet’ten ayrılmam, dedim
v Sahabeden Ukbe bin Nafi (R.A.) Afrika’da, yerli halk tarafından yapılması muhtemel inkılâba karşı bir emniyet tedbiri alarak başka bir şehirde yerleşmeye karar verdi. Buna da “Kavrayan” mevkiini uygun buldu. Adı geçen yer, yılan, çıyan ve yırtıcı hayvanların barınağı olduktan başka bataklıktı Ukbe Allah’a dua etti. Kendisi, duası kabul olunanlardandı. Sonra hayvanlara: “BİZ DEDİ, ASHABIYIZ, BURALARDAN UZAKLAŞIN, BİZ BURAYA YERLEŞECEĞİZ, BUNDAN SONRA KİMİ BULURSAK ÖLDÜRÜRÜZ…” O gün orada bulunanlar baktılar ki, yavrusunu alan hayvan yola koyulmuş, savuşup gitmekte. Bu hadiseyi bir çok berberi kabileleri görüp Müslüman olmuşlardır.
1- Allah’a güvenmek,
v Emevi halifelerinden Ömer Bin Abdülaziz, Horasan’a bir vali tayin ediyor. Vali Horasan’a vasıl olunca bakıyor, vaziyetler vahîm. Adamlar birbirini öldürüyorlar. Anarşi var, içki içiyorlar, her türlü rezalet var, soygun var. Oradan halifeye bir mektup yazıyor. “Ya benim istifamı kabul et, yahut ta meydanlara dikeceğim kazıklara direklere insanları bağlatacağım, at kamçıları ile dövdüreceğim” diyor ve müsaâde istiyor. Emir’ in ona verdiği cevap çok enteresan: İstifanı kabul etmem için fevkalâde bir sebep yok. Tebââmı dövmene de razı değilim, sakın dövme. Çaresini sana iki kelimeyle söylüyorum: Hakk’ın emrini halka öğret. Adaletten de kıl kadar inhiraf etme -dönme-” diyor ve mektubu böylece cevaplandırıyordu.
v İslam tarihinde ikinci Ömer diye tanınan, Ömer Bin Abdülaziz, halifeliği zamanında aklı erenleri çağırır onlarla din ve devlet işlerini görüşürdü, müşavere ederdi. Bir gün büyük zevattan Muhammed Bin Ka’bül Kürâzî’yi çağırır der ki, “Bana adaleti” tavsif et -vasıflandır-. O zat dedi ki, “peh!… peh!… sen büyük bir işten sordun. Adalet ve Adaletli davranmak: İnsanların küçük olanlarına baba olacaksın. Büyük yaşta olanlara evlat olacaksın, akranlarına kardeş olacaksın. Babana iyi bakıp hürmetli olacaksın, oğluna karşı merhametli ve şefkatli davranacaksın. Kendi kardeşini görüp gözeteceksin. İşte sana adalet.”
v Abdullah İbn-i Mübarek, ölüm döşeğinde iken yanında birisi vardı. Bu şahıs ölüm sarhoşluğu içinde bulunan Abdullah ibn-i Mübarek için bir takım ilmi meseleler yazıp kendisine okuyordu. O sırada bulunanlardan biri: Ey Abdullah, bu ölüm anında da mı ilim öğreniyorsun? diye sordu. İbn-i Mübarek’in cevabı şu oldu: “Evet belki de şu ana kadar bilmediğim bir mesele öğrenirim de bana faydalı olur dedi.”
v Davûd-u tâ’î şöyle dedi: Yirmi sene Ebû Hanifenin huzurunda bulundum, bu zaman zarfında, ona dikkat ettim, kalabalıkta ve yalnız iken başının açık olduğunu görmedim. İstirahat etmek için ayaklarını uzatmazdı. Kendisine, “Ey İslam Dininin İmam-ı, yalnızken ayaklarınızı uzatsanız ne olur? Diye sordum, cevabında: “Allah’u Taâla’nın huzurunda edeple durmağa dikkat etmek, yalnızken daha çok icap ediyor” buyurdu.
Annesi oğlunun bu haline çok üzüldü. -“Ah oğlum ! İlmin sana eza ve cefadan başka bir şey getirmedi” dedi. Ebu Hanife: ” Üzülme anacığım, onlar bana dünyayı vermek istiyorlar, ben ise ahireti istiyorum. Ahirette Allah’ın azabına maruz kalmaktansa, dünyada işkenceye katlanırım.” dedi.
v Fatih Sultan’ın babası 2.Murat, Hacı Bayram Veli Hz.lerine: “Hocam dua buyurursanız da şu İstanbul’un fethi bize nasip olsa” dediğinde hazretin cevabı; “Sultanım, İstanbul’un fethini, şu çocuk ile köse görecekler” Dediği gibi de oldu, o çocuk, Fatih Sultan Mehmet, köse ise Akşemseddin Hazretleri idi ve gördüler. Onlara nasip oldu.
v Fatih Sultan Mehmet, hocası Akşemseddin’i çok severdi. Sık sık onu ziyaret eder, saygıda kusur etmezdi.
Fatih’in her gelişinde Akşemseddin ayağa kalkmaz, ona oturduğu yerden ” hoş geldin evlât” derdi. Fakat, hocası kendisini ziyaret ettiği zaman Fatih onu ayağa kalkarak karşılardı.
Sadrazam Mahmut Paşa Fatih’ten bunun sebebini sordu. Büyük hükümdar ona şu cevabı verdi. “…paşam ! bunun sebebini ben de bilmiyorum. Korkudan mı dır, yoksa aşırı sevgi ve saygıdan mıdır ?… Onu gördüğüm zaman yerimde oturamıyorum, ayağa kalkıyorum, adeta elim ayağım titriyor, dilim dolaşıyor…” dedi. -İşte sana saygı ve terbiye örneği…
“-Eğer bir askerin üstünde halkın bahçesinden koparılmış tek elma çıksaydı, Mısır seferinden vazgeçecektim. Şükür Allah’ıma” der.
v İhtiyar piri fani bir zat bahçesine meyve ağacı dikiyordu. Oradan geçen bir genç baktı ve gülerek dedi ki, “dede bu yemiş ağaçlarını kimin için dikiyorsun? Kaç günlük ömrün var ki?” Dede: “Yavrum bu meyveler bana yetişmezse torunuma yetişir ya diyerek gence cevap verdi”. Zaten insanın dünyaya gelişi şu üç gaye içindir. Birincisi, halife olarak gönderilmiştir, yani insan, yeryüzünde Allah’ın vekilidir. İkincisi, ibadet için gönderilmiştir. Üçüncüsü, dünyayı ziğnetlendirmek için, gelecek nesillere bir şeyler bırakmak, böylece de ölünce bıraktığı hayır müesseselerinden dolayı rahmet almak içindir. İhtiyar da bu niyetle ağaç diktiğini vurguladı.
v İmam-ı Âzam (H.80 – 150) aslen Türk tür, sahabeye yetiştiği için tabiindendir. Yetmiş yıl yaşadı, 64000 fetva vermiş, 500.000 adet mesele meydana koymuş ve halletmiştir.
v Büyük Müfessir Âlûs’î Zâde Mahmut Efendi gündüzleri talebe okutur, fetva verir, akşamları dostları ve sevdikleri ile bir müddet sohbet eder, sabaha karşı da seher vaktinin feyzi bereketi ile eserlerini yazmakla meşgul olurdu. Gecenin bir kısmında da uyur, istirahat ederdi.
v Büyük Türk düşünürü İbn-i Rüşd, 1198 yılında Merakeş kadısı iken vefat etmişti. Cenazesi Kurtuba’ya getirildi. Cenazeyi taşıyan devenin bir tarafına düşünürün yazdığı kitaplar yüklenmişti. Diğer tarafına da cesedi… Yazdığı eserlerin ağırlığı, cesedin ağırlığına tamamen müsavi-denk geliyordu.
v Kur’an-ı Hakîm ve Meâli Kerîmi hazırlayan, Merhum Hasan Basri ÇANTAY, Kutbü’l Arifin Abdülkadir GEYLANİ (K.S.) Hazretlerinin ruhuna her gün bir YASİN’i Şerif okur hediye edermiş ve bunun feyz-u bereketini hayatında bizzat görürmüş.
v Meşhur İngiliz Filozofu Spencer, muazzam eseri olan “İlk Prensipler”ini günde yalnız iki saat çalışarak yazmış, meydana koymuştur.
v Ulu Hakan Sultan II. Abdülhamit Han, 33 yıl padişahlık yapmış muttaki bir zat idi. Yaptırdığı Yıldız Sarayı yakınında Hamidiye camiinde namazlarını kılardı. Bu camide uzun süre müezzinlik yapmış bir hafız diyor ki , ” her sabah camii erken açarken, Sultan’ı benden önce camide bulurdum. Öyle ki bazen de saraya gitmez, camide sabahlardı. Ben de erken kalkmada bir türlü Sultan’a erişemezdim.”
“Bir aralık çok sofu oldum. Sevabı çok diye namazları evde değil, camiye gidip kılardım. Erken uyanır, sabah namazlarını evde değil, camide kılardım. Anam, babam pek memnundu. İtiraf ederim ki; benim de dünyada en saâdetli -mutlu- devrem budur. İlâhî bir neş’e içinde idim. Önümde parlak bir istikbal, semâvî bir ümit, mes’ût ve emin bir ahiret görüyordum. Taş, toprak her şey bana mesut gelir, saâdet telkin ederdi. Her şey bana bahtiyar›k verirdi. Ezan okunurken dehşetli heyecanlar duyardım. kendimi kuş gibi hafif hissederdim. Yerlere sığmazdım. Yürürken âdetâ uçuyorum gibi gelirdi. Sanki gökler benim diyarımdı. Pürüzsüz, en ufak bir lekeden Ârî, temiz bir insandım…”