kararlıydım. bu sefer yapacağımı söylüyordum, gideceğim buralardan arkama bakmadan, kimse bulamayacak beni, kimse göremeyecek. yazdıklarımı ne ben yazacaktım bundan sonra, ne benden başkası okuyacaktı. kaybolacaktım. bildiğiniz. belki seneler boyu kimse aramayacaktı beni. polislerin "faili meçhul" olarak bıraktığı bir cinayet de olmayacaktım. ama gidecektim işte.
kendime söz geçiremiyorum, soruyorum bazen "kendisini mutlu edemeyen bir insan başkalarını nasıl mutlu eder?" diye. söyle arkadaş, sen hiç bencil olmak yerine, sencil olmadın mı? başkalarının mutluluğunu kendinden fazla düşünüp, başkalarını mutlu etmek için uğraşmadın mı? uğraşmadıysan kal orada; çünkü ben lanet olsun ki uğraştım! kendimi mutlu etmenin formülünü başkalarını mutlu etmek olarak yazdım. ama olmadı. şu siktiğimin hayatında insanlar mutluluğa o kadar aç ki; biraz mutluluk belirtisi gördüğü zaman sanki hiç bitmeyecekmiş gibi bitiriyorlar.
insanlar sizi "güçlü" olarak görüyorken, aslında ölmek üzere olduğunuzu bilmediklerini görmek ne kadar çok koyuyor insana biliyor musunuz? duman boşuna dememiş "haberiniz yok ölüyorum" diye. ulan lanet olsun bunu dediğime, hiçbiriniz bilmiyor, hiçbirinizin haberi yok ama "ben ölüyorum" lan. mutsuzluğum öyle boyutlara ulaştı ki artık, kendi varlığıma inanmayı bile bıraktım. hani herkes düşünür böyle; "ben aslında yokum. şu etrafımızdaki hiçbir şey yok. aslında ben ölüyüm, beni mezara gömdüler. mezarın altında yılanlarla günahımı çıkarmak yerine, böyle yaşatarak günahlarımın öcünü alıyor tanrı benden.".
çok güçsüzüm artık. benim dayanacak gücüm kalmadı. diyorum ki "ya çarp, ağzını yüzünü kırdığımın arabası çarp artık bir şeyler olsun! ben bu kadar işsizliğe dayanamıyorum, yapacak hiçbir şeyimin olmamasına dayanamıyorum! yaşamak için hiçbir şey yapamıyorum. mutlu olmak için hiçbir şey yapamıyorum. bare sen yap, bare sen çarp; benim yapacak bir şeylerim olsun. öleyim, günahlarım ile yüzleşeyim bare ama olsun!".
olmuyor işte. bir şeyler yaşatıyor hala beni.
sumesev 18 Mart 2012 18:16
Yalnız olduğunu düşünüyorsun ancak hiç bir zaman yalnız değiliz.Bütün dünyanın size sırtını döndüğünü düşünüyorsunuz etrafinıza bir bakın...belki de sırtını dönen sizsiniz..?Annemin bir sözü vardır böyle zamanlarda bana derki"kararıp giden gün elbet aydınlanır."İnanın.Ve içten isteyin. Amacınıza ulaşmanız dileğimle .
Efsar 18 Mart 2012 18:30
Güneş doğmadan önceki an evrenin en karanlık olduğu andır. zindandan da öte karanlık.. Ama sonrasında güneş doğar, aydınlanır dünya. Bilmem anlatabildim mi? :)