Christopher Amott - Impulses - Delikasap
Altuğ Kanbakan - 26 Aralık 2012
Gitaristlerin solo albümlerini dinleyicisi ve taliplisi çok olsa da genelde bende pek merak uyandırmaz. Belki de grupla yakaladığı harmoniyi solo olarak tekrar yaratamayacağını düşündüğümden olsa gerek solo albümlerden uzak durmuşumdur.
Ta ki Marty Friedman'ın True Obsessions albümünü dinleyene kadar. Kimileri için pek fazla başarılı bulunmasa da bu şahsına münhasır gitaristin albümünü yüzlerce kez dinleyebileceğim gerçeğini değiştirmemekte benim tarafımda. Neyse konu ne Marty, ne de onun kariyeri. Bugün başka bir "esas oğlan", Amott biraderlerin Christopher'ını ve onun ikinci solo albümü "Impulses" hakkında yazacağım.
Biraderiyle birlikte Arch Enemy'de yer almasının dışında Carcass ile içli dışlı olması ve Schenker-vari tarzının yaptığı her albümde itinayla koruması Christopher'ı daha farklı bir gitarist olarak görmeme neden oluyor. Eh tabi bir de İsveç Death Metal'i ve sarışın olmasını da eklersek Chris tam "yeme de yanında yat" denecek bir adama dönüşüyor gözümüzde. Tabi bu ekstrem metal serüvenine yol açan hikayesi. Solo albümleri ise Christopher'ın hayalini kurduğu müziği yansıtıyor daha çok. Özellikle bir önceki solo albümü olan "Follow Your Heart" ile daha atmosferik bir rock soundunu, blues esinlenimiyle harmanlıyordu. Arch Enemy ile yollarını ayırdıktan sonra müzikal hayatına tüm müzikal türlerle tam gaz devam edeceğini ve metalden de vazgeçmeyeceğini belirtmişti.
Delikasap okuyucuları "vay anasını arkadaş, ne alladı pulladı adamı hay senin yapacağın kritiğe" diye höykürmese de ben kendimi dizginlemeyi görev bilerek hemen sizlere albümü biraz tanıtayım...
Öncelikle albüm şu anda sadece Arch Enemy'nin ve dolayısıyla Chris'in oldukça ünlü olduğu Japonya'da raflarda mevcut. Elbette benim elim kolum uzun olunca (!?) ben de Japon metal severlerin beğenisine sunulmuş bu albümü sizlere sunayım istedim.
Tam Marty Friedman tarzı olarak tanımlanabilecek Sea is Black, albümün etkileyici girişini oluşturuyor. Albümde her parçada ayrı bir tad yakalamak mümkün ama genel hava blues yönünde. Chris, sıkı bir blues & soul dinleyicisi olduğunu bu albümle belgelemiş oldu. Lone Wolf'un country temelli progresif biçimi ve bol shredding'li tekniği kulakların pasını atacak cinsten bir parça. Nedense bu parçada köprüleri Opeth-vari buldum.
Sıradaki parça, Dream Away tam 80'ler kokan girişiyle, Chris'in her akımdan farklı bir iz barındırdığını ve bunu harmanlamada gayet başarılı olduğunun kanıtı. Bir duygudurum değişikliğinden sonra, pek çok Arch Enemy fanının eminim albümdeki favori parçası olacak olan Nothing is Nothing etkileyici solosuyla admı duvardan duvara vuran, air-guitar üstadlarını şekilden şekile sokacak bir parça.
The Storm, Nothing is Nothing'den sonra 80'ler fırtınasının tam ortasında country'nin bir kez daha uğrayıp şarkıya tuhaf bir iz bıraktığı, karmaşık bir yapı ihtiva etmese de alışmaya zorlandığım bir parça oldu. Back to the Jungle,ritimleri bongo ile süslenmiş, albüm içinde tam bir chill-out etkisi bırakan huzurlu soloları ile dinlemeyi bırakamadığım parça olarak yerini aldı. Ardısıra gelen Calling Out albümün tam japon metalhead'lerine özel olarak icra edilmişe benziyor, melodik altyapı geçişlerdeki o düzensiz görünen ve kafa karıştıran ama toplamda "hasiktir, nasıl bir parça lan bu böyle?!" nidasıyla onlarca kez çözümlemeye girişeceğiniz, enfes bir parça. Shout out ise 70'ler progresif rock'ına bir gönderme olarak gördüğüm modern bir deneme, albümde biraz silik durduğunu söylemek gerek . Albümde kanımca ortalamanın üzerine çıkamayan, Big City ve albüm içerisinde bir tür geçiş sağlayan Castle of Sighs ile Under the Surface pek değinmeyi seçmediğim parçalar oldu.
Genel olarak Chris'in Arch Enemy'den yeniden ayrılmasından sonrasında belki de fanları tarafından pek beklenmeyen bir yapı ihtiva eden albüm ne bir şaheser ne de vasat bir albüm. Ancak öne çıkan pek çok parçasıyla birkaç kez dinlenmeyi hakeden ve bu tür çeşitlemelerden keyif alanlara tavsiye edebileceğim bir albüm olmuş. Ya da Christopher Amott'un sözleriyle: Albüm atmosferik, orijinal ve çeşidi bol!
Christopher Amott - Impulses 7/10