KÖRDÜĞÜM : DAĞLARINA BAHAR GELSİN MEMLEKETİMİN*
Ben hiç can korkusuyla yaşamadım. Başıma ne geleceğinden endişelenerek işe gitmedim mesela… Ya da akşam evime dönerken her an bir patlamayla hayatımın biteceği gelmedi aklıma. İmkansızlıklar içinde olabilsem de bazen, hiçbir zaman ölüm tehlikesiyle karşı karşıya kalmadım.
En yakınlarda yeğenim Barış’a gelmişti askerlik sırası. Bir an önce sağ salim askerliğini yapıp yanımıza dönmesiydi dileğimiz. Valizini hazırladık. “Aman üşümesin!” diye yün içlikler, “Hasta olmasın” diye ilaçlar koyduk yanına giderken. Hafta sonları mutlaka aramasını tembihledik; bizi merakta bırakmasındı. O bizim için daha bir kuzuydu; kuzumuzu gözyaşlarıyla uğurladık. İçten içe dudaklarımız titrerken belli etmemeye çalıştık birbirimize; gülümsedik sessizce…
Acemilik İskenderun’daydı. Sevindik tabii Güneydoğu’da bir yer çıkmadı diye. “Denizci” dedik içimiz rahat etti. Yemin töreninden sonra ise Yalova civarında bir birliğe gönderdiler. Yine içimiz rahattı. Hep diğer çocuklar için endişelendik. Bizim oğlumuz rahattı ama ya diğerlerinin çocukları?
Gözümüz kulağımız hep haberlerdeydi. Şehit haberleri geldikçe mahcup hissettik içten içe. Öyle ya bizim oğlumuz güvendeydi. Ama onlar? Onlar da gözyaşlarıyla uğurlanıp ana baba ocağından uçup gelmişlerdi. Onların da anneleri içlik koymuştu valizlerine; aynı tembihler onlara da yapılmıştı. Aynı merak, aynı özlem…
Biz şanslıydık… Bizim oğlumuz dönenlerdendi… Hem de hiçbir zarar görmeden; kolunu, bacağını, gözünü dağlarda bırakmadan dönen şanslı gençlerdendi. Döndüğünde unutulan gazilerden olmadı bizim oğlumuz; kanı sözde yerde bırakılmayan şehitlerden de değildi… Hep istedik ki hiç kimsenin oğlu gazi ya da şehit olmasın. Herkes yuvasına, anasının yarinin kollarına geri dönsün.
Dedim ya; ben hiç can korkusu yaşamadım. Ölüm tehlikesiyle dolu bir yerde çalışmadım. Bunun ne demek olduğunu ya da nasıl hissedildiğini bilmiyorum; sadece korkunç bir his olabileceğini düşünüyorum. Ben hep batıdaydım. Mardin’i, Diyarbakır’ı, Gaziantep’i , Hakkari’yi görmedim. Çok istedim ama fırsat olmadı. Bir Batıda bizlerin yaşadığı hayatları ve sıkıntılarımızı, hatta şımarık mutsuzluklarımızı düşünün; bir de orada yaşayan, görev yapan insanların yaşam savaşlarını… Bir ülkenin batısına yaz gelmişken, doğusunun hep hazan olması ne tuhaf…
Başlıkta Ahmet Arif’in “İçerde” şiirinin o çok bildik dizesinden esinlendim.
Fotoğraf: Hakkari’nin dağları
8 Kişi ne demiş " DAĞLARINA BAHAR GELSİN MEMLEKETİMİN* "
Ağustos 21st, 2011 saat 17:43
Evet Yeşim gelsin artık bahar ve barış dağlarımıza, kanla, şiddetle nereye varacağız? 26 yıldır, hiç; kocaman bir hiç ve boşluk var hayatlarımızda …
Ağustos 22nd, 2011 saat 07:52
Kurulan bütün cümleler kelimesi kelimesine aynı… Değişen tek şey şehit olan gençlerin sayısı ne yazık ki…
M.Emin OLUĞ dedi ki,
Ağustos 23rd, 2011 saat 07:26
..hatta şımarık mutsuzluklarımızı düşünün; bir de orada yaşayan, görev yapan insanların yaşam savaşlarını…
Ağustos 23rd, 2011 saat 12:28
Aaaaa Eminciğim seni buralarda görmek ne güzel. Okuduğun için teşekkürler…
engin m. ağın dedi ki,
Eylül 8th, 2011 saat 08:18
Yeşim, senin yazılarını okumayı özlemişim meğer yahu… Gene mis gibi, gene yumuşacık, gene dopdolu ve sahici. Ne garip değil mi şu topraklardaki hazan. Sağol sen.
Eylül 8th, 2011 saat 08:52
Eee madem özlüyorsun yazılarımı, daha sık okumaya ne dersin Enginciğim? Sen de sağol. Bana hep desteksin… İyi ol e mi?
Eylül 8th, 2011 saat 11:43
okuyoruz işte, ne hemen bağrıyorsun ki parmak kadar çocuğa
Eylül 8th, 2011 saat 12:13
Bağırmıyorum arkadaşım sadece çözüm öneriyorum:)