Kişisel/Fikirsel | Basit ve Mutlu Yaşam
17 Mayıs 2017 17 Mayıs 2017 1 Yorum
8 Haziran 2016 Yorum bırakın
İkinci çocuk olmasından dolayı, memeden kesme konusunda oldukça tecrübeli olduğumu düşünüyordum. Çünkü daha önce benzer durumdan Kağan ile geçmiş ve hiç sorun yaşamadan atlatmıştık. Geriye dönüp baktığımda, kendimi şimdiki kadar çaresiz hissetmediğimi hatırlıyorum. Demek ki neymiş? Her çocuk yeni bir tecrübe, farklı bir kişilikmiş. Ve her çocuk farklı bir anne doğururmuş. Aynı problemler iki kardeşte bile aynı çözümlerle çözülemezmiş. Ya da anne bile değişirmiş ve eski çözümleri tercih etmeyebilirmiş.
12 Mayıs 2016 17 Eylül 2016 2 Yorum
Çünkü aslında bu saydıklarım sorun değil… Okumaya devam et →
2 yaş sendromu mu? Yine mi?
22 Şubat 2016 29 Nisan 2016 Yorum bırakın
Olmak ya da olmamak. Aslında bütün meseleleri budur 2 yaşına girmiş minik yavruların. Bir yandan sonsuz bir özgürlük isterler ama bir yandan da senin onu sıkıca tutmanı beklerler, güvende olmak için. Kendilerini bir birey olarak görmeye başladıkları için, varlıklarının bir ağırlığı olduğunu düşünürler; kendi kararlarını vermek, kendi tercihlerini yapmak isterler. Ama öte yandan, bu kadar fazla sorumluluğun yükünü taşıyamayacak kadar da muhtaçtırlar sana. Okumaya devam et →
6 Şubat 2016 16 Kasım 2016 Yorum bırakın
Sömestr tatili rüzgar gibi geçti. Listemizdeki her şeyi yaptık, kar topu oynamak dışında. Onu da elimizde olmayan hava koşulları yüzünden yapamadık. Kar yağmadı. Oğlum da evde traş köpüğüyle kar yapıp, onla oynama yaşını biraz geçtiğinden mütevellit, o madde yerine bowling oynamayı önerdi. Okumaya devam et →
Sömestr tatil planı – Sıralı tam liste
25 Ocak 2016 29 Nisan 2016 Yorum bırakın
Sıralı tam liste…Hadi hayırlısı..
Beklenen an geldi ve çocuklar sömestr tatiline başladılar. Aslında şimdiki çocuklar “yarıyıl tatili” ya da “15 tatili” diyorlar buna ama eskiden beri ağız alışkanlığı olmuş, ben sömestr tatili diyorum. Bu tatil, aslında çocukların gerçekten eğlenmesi, oynaması ve keyif alması için harika bir fırsat. Ama elbette, kafanda plan olmazsa ve yapacaklarını önceden yazmazsan 15 günün, hiçbir şey yapmadan, göz açıp kapayıncaya kadar geçmesi an meselesi. Okumaya devam et →
14 Ocak 2016 29 Nisan 2016 Yorum bırakın
Şu resimdeki küçücük, kırmızı minnak nokta var ya, bütün bir gün mızlanma sebebi olabilir. Çocuklar için, senin beklemediğin bir çok şey mızlanma sebebi olabilir aslında. Ama aşı..önemlidir. Ve bir çocuğun hayatında başına sıklıkla gelen bir olgudur.
Geçenlerde, yine böyle bir aşıdan sonra eve geldik, benimki “çok ağrıyor, yanıyor” falan demeye başladı durup durup. Ara sıra unutuyor ama aniden yeniden başlıyor söylenmeye.
Ben de hemen anlattım o ağrının ne anlama geldiğini. Dedim ki, ooo kolun ağrıyorsa süper bişey! Demekki vücudundaki askerler, aşıyla vücuduna yollanan askerlerle çok iyi anlaşmış ve içeride kutlama yapıyorlar. Dans ediyorlar, yerlerde sürünüyorlar, zıplıyorlar..o yüzden sen de kolunda acı hissediyorsun. İçeride kutlama var yani. Eğer mutsuz olup, anlaşamamış olsalardı somurtup sakince otururlardı ve aşı bir işe yaramamış olurdu. Onun için kolun ağrıyorsa, üzülme. Hatta gel, biz de bunu kutlayalım.
Koca çocuk deyip, inanmaz deyip böyle hikayeler uydurmaktan geri kalma. Ben hep yaparım bunu. Her şeye bir hikayem vardır. İnanmasa bile, acısını unutup kikir kikir gülüyor, anne yaaa uydurma falan diyor, ama en azından bu hikayeyi onu rahatlatmak için uydurduğumu biliyor.
Bu bile acısını alıp götürmeye yetiyor.
Sen de anlat bu veya buna benzer bir hikayeyi çoçuğuna, aşı zamanlarında ya da hasta olduğu anlarda. Böylece, önemsendiğini bilir. Acısı da toz olup uçar gider..