Filmekimi ’nin ilk haftasında gördüğüm filmler arasında bende en çok iz bırakanı diyeceğim “Manbiki Kazoku- Arakçılar”, daracık, ufacık bir eve sıkışmış, minderler üstünde geçirdikleri yoksul yaşamlarını süpermarketlerden ıvır zıvır yiyecek araklayarak sürdüren, görünürde ana-baba ve iki çocukla yaşlı bir büyükanneden oluşan gariban bir aile üzerinden ‘aile kavramını sorgulayan’ ve aslında aile için kan bağından çok sevginin, hoşgörünün gerekliliğini vurgulayarak final yapan, dokunaklı bir dramdı. Japonya’daki müreffeh tabakanın dışındaki dar gelirli kesimden insanların halipür melaline (Ozu ustadan miras kalan o minimalist tarzıyla) kamera tutan filmleriyle tanınan yönetmen Hirokazu Kore-eda’nın son Cannes festivalinin Altın Palmiyesi’ni kazanan “ Arakçılar”ı, sokakta soğuğa terk edilmiş küçücük bir kızı da sahiplenip evlat edinen ailenin dramatik hikâyesini duyarlı ve sevecen bir yaklaşımla aktarıyordu.
Karakterlerinin arasındaki geçmiş sırları da kapsayan ilişkilerinin gerçek boyutlarını, arka plandaki filmin devamında peşine takıldığımız gizleri (ailenin geleneksel Japon tarzındaki yerde geçen o mırıl mırıl yaşamlarına ortak ettiği seyirciden) uzun süre saklayıp son bölümde bombasını patlatıyordu Kore-eda. Yönetmenin 2009 yapımı “Kimse fark etmiyor”unu da anımsatan “ Arakçılar” Kore-eda’nın uzun meslek hayatının en değerli işlerinden biri izlenimini veriyordu sonuçta.
Filmekimi, arakçılar, Cannes Film Festivali