Suriye Savaşı'na birebir şampuan: Sınırsız biat için "biomen toplumu"nun yaratılışı | Ece Temelkuran
22.07.2007: İktidardaki ikinci dönemine giren Başbakan Recep Tayyip Erdoğan parti merkezinin balkonunda kendisini izkeyen kalabalığı “bayrakları havaya kaldırmaya” davet etti. “Bayrakları göreyim! Şimdi hep beraber: Tek ulus, tek ülke, tek bayrak, tek devlet!” Ana akım medya onun bu sözlerinin şu sözlere ne kadar benzediğini o günlerde farketmedi bile: “Ein Staat, ein Volk, ein Führer!” (Tek devlet, tek halk, tek önder) Ne de şu sözleri demokrasi algısı hakkında bir şüphe doğurdu: “AKP’ye oy vermeyenler bu ülkenin çeşitliliğidir.” O gün yazdığım yazıda Başbakan’ın AKP’ye oy vermeyen halkı konuşmasında “Türkiye’nin garnitürü” olarak adlandırdığını yazmıştım. Diğer hükümet karşıtlarının başına geldiği üzere AKP karşıtı olmakla ve dolayısıyla demokrasi karşıtlığıyla suçlandım. AKP yandaşları aynı zamanda AKP seçimlerde çoğunluk oyunu aldıktan sonra başlayan “Ergenekon operasyonları”nın kanunsuzluğunu eleştirenlere de aynı tarifeyi uyguluyorlardı. Ergenekon olası ordu ve güvenlik güçleri bağlantıları olduğu savunulan gizli, Kemalist ve aşırı milliyetçi bir örgüt olarak biliniyor. Yazarlar, gazeteciler ve emekli generaller müphem Ergenekon iddanameleriyle tutuklandığında demokratik seçimle işbaşına gelmiş bir hükümeti devirmeyi planladıklarını düşündüğümüzden çoğumuz suskun kaldık.
12.09.2010: Anayasa’nın bazı maddelerini değiştiren referandum. Kadın ve çocuk özgürlükleri konusunda birkaç süsleme maddesi dışında AKP’nin bu anayasa değişikliğindeki amacı Anayasa Mahkemesi ve HSYK’nin yapısı idi. İktidardaki ilk iki döneminde bu kurumlar AKP’nin hukuken elini kolunu bağlama işlevi görmüşlerdi. Güçlerin ayrımı prensibinin zarar görmesine karşı koyan siyasi muhaliflerinin üstesinden gelebilmek için hükümetim propaganda makinesi “Anayasa değişikliklerine ‘evet’ oyu vermeyenler, askeri anayasa istiyor” fikrini pompalamıştı (Mevcut Anayasa 1980 askeri darbesi sonrasında hazırlandığı ve onaylandığı için.) Beklendiği üzere AKP’nin referandum zaferi üst hukuki kurumlardaki yapısal dengeyi hükümet lehine değiştirdi. Bu değişiklik ile hükümet bağımsız bir hukuğun sağladığı kontrol ve denetimler olmaksızın çalışma kapasitesine sahip oldu. Erdoğan bir kez daha meşhur balkonda belirerek “Milletimiz ‘evet’ dedi, artık daha ileriye gideceğiz” dedi. Ve öyle de yaptı. 12.Haziran.2011’de büyük bir zaferle iktidarda üçüncü dönemine hak kazanınca, Erdoğan’ın balkon konuşması ulusal ve ana akım medya tarafından “yeni Anayasa için görüş birliği talebini alçak gönüllülükle” dile getirdiği bir konuşma olarak vaftiz edildi. Başbakan Erdoğan: “Kimsenin bir şüphesi olmasın ki, bize oy verip vermediğinize bakmadan büyün inançlar ve yaşam biçimleri bizim onurumuzdur” demişti.
Oysa abartılmış “alçak gönüllüğün” altında sözleri gayet açıktı. Ülkede AKP taraftarları çoğunluk, siyasi yelpazenin geri kalanı da azınlık olarak kabul edilmekteydi. Bunun sonucu olarak karşıt fikirlerle bir ortak görüş oluşturma sadece Başbakan’ın keyfine kalmıştı. Sonuçta AKP Türkiye’de iktidara askeri anayasayı kaldırmak ve “ileri demokrasi”yi getirmek için gelmemiş miydi? Siyasi tutuklamaların yoğunlaşmasına karşın demek ki ülkenin çoğunluğu hala “AKP eşittir demokrasi” söylemine inanmaktaydı. Bu süreçte altıyüzden fazla öğrenci, yüzden fazla gazeteci ve altıbini aşkın Kürt siyasi aktivist, tümü de terörist suçlamasıyla hapse atılmıştı. Hukuk sisteminin tarafgirliği, özel mahkemeleri, anti-terör kanunları ve yıllar süren hükümsüz tutukluluklarıyla ortadaydı. İlk Ergenekon tutuklamalarının üzerinden beş yıl geçmiş olmasına karşın mahkeme tek bir hükme varmamıştı. KCK davası da benzer bir durumdaydı, tek bir farkla: yaratılan terör artık sadece Kürt vatandaşları değil, Türk vatandaşları da etkilenekteydi. İddianamelerde gizlice dinlenmiş telefon konuşmalarının ve geniş alan taramalarının tapeleri birbiri ardına yer aldı. Suçlananların şahsi konuşmaları yandaş medyaya sızdırılarak “büyük birader”in her gün giderek daha da büyüdüğü halkın beynine kazındı.
Şık, Şener, Ersanlı, Zarakolu ve Kırmızıgül kamuoyunun tanıdığı bir kaç isim. Onların davaları hala büyük bi izleyici topluluğu tarafından izleniyor. Bu yüzden siyasi otorite için serbest bırakılmalarının iyi bir tercih olduğu kişiler. Onların salıverilmeleri toplumda birikmekte olan hıncın sakinleştirilmesine neden oldu. Bu olay, milyonlarca insanın hükümetin sadece entellektüellere karşı değil, toplumun bütün kesimlerinden insanlara karşı sürdürdüğü baskı politikalarına sessiz kalması üzerine oynanan kirli güç oyunlarında akıllı bir adımdı. Tüm bu toptan tutuklamalar ve ender tahliyeler arasında Başbakan Erdoğan “yeni dindar nesil” projesini açıklayıverdi. Sözlerinden anlaşıldığı kadarıyla bir çocuk dindar değilse ya bir serseri ya da tinerci olabilirdi. Ama dindar gençler arasında bile Başbakan’ın kişisel tercihi çok belirgindi. Erdoğan’ın aynı zamanda itaatkar olan gençlerden hoşlandığını diğer konuşmalarından öğrendik. Sonunda “biomen”in yukarıda anlatılan süreç aracılığıyla yaratıldığını da ilan etti:
Savaş yaşamış ülkelerin entellektüelleri sanırım savaştan önceki birkaç yılın savaştan da kötü olduğu konusunda hemfikirdir. Hissizlik, yapay bir nefret, eleştiriye duyulan düşmanlık, insan eliyle yaratılmış kaos ortamı, vicdanın yok oluşu, sürdürülen bilgisizlik, iktidarın şizofrenik söylemi ve sistem dışı insanlara uygulanan şiddet bu dönemin özellikleridir. Geçtiğimiz günlerde Güney Kore’de ABD Başkanı Obama ile yaptığı görüşmede Başbakan Erdoğan Türkiye’nin Suriye ile savaşa hazır olduğunu ima etti. Henüz hiçbir ülke bu pis iş için ellerini kirletmeye niyetli değilken Türkiye bu imkansız görev için hazır gibi görünüyor. Gerekli “biomen insanları” üretimi tamamlandığından ve bu sürece itiraz edeceklerin çoğu cezaevlerinde olduğundan Türkiye hazır. Biomen insanları özellikle bu iş için üretilmedi elbette, ama bir ülke dolusu “biomeniniz” varsa, bu ülkenin önündeki savaşa çok yararlı olabilir.