1461 Kez Okundu 09.11.2016 08:10	Yorum
Günler günleri kovalarken, Hüseyin abisi Tahsin ile ile düşe kalka büyürken Arapkirlioğlu Seyyid Ahmet efendi üçüncü kere baba olmak için gün sayıyordu. Güzeller güzeli eşi İrebiç hanım genç yaşta 3. Kere anne olacaktı. 3 çocuğun da kahrını genç yaşta o zamanın şartlarında çekmek hiç kolay olmayan şeydi.O zamanın kadınları Cumhuriyete evlad yetiştiriyoruz diye daha gayretli, daha dirençli ve azimli olarak hayata tutunmaya yemin etmişlerdi. Anne ve babaları ne sıkıntılara katlanmışlardı. Balkan harbi, Ryus harbi, yemen cephesi, Çanakkale ve En sonunda Kurtuluş Savaşı. Şimdi ise hayatta kalma, cumhuriyete okuyan , yazan anlayan ve aydınlatan evlatlar yetiştirme savaşına başlamışlardı genç kadınlar ve erkekler İrebiç Hatun gibi.
Sıcak bir yaz günü, tam da harman zamanı İrebiç Hanım bir oğlan dünyaya getirdi. İrebiç Hanım daha 21 yasında , kocası Arapkirlioğlu Ahmet efendi ise 24 yaşında 3 çocuk babasıydı artık. Hayatın tüm olumsuzluklarına rağmen bu hayata olumlu bakmak mutlu olmak ve ayakta kalmak zorundaydılar.Bunun mücadelesini vereceklerdi.
Arapkirlioğlu Ahmet Efendi ile İrebiç Hanım çocuklar Osman’ı kucaklarına alınca çok şaşırdılar. Çocukları Hasan Tahsin şişmanca bir çocukken Hüseyin ise zayıf kara kuru bir çocuktu. Osman ise ikizi kadar Hüseyin’e benzeyen ,insandı. İlerleyen zamanlarda pek çok insan Hüseyin ile Osman ‘ı karıştıracaklardı. Bu farklılığı görünce hem Arapkirlioğlu Ahmet hem de İrebiç hanım sevindiler. Üçüncü çocuk onların hayata daha çok sarılmasına daha da gayretli olmalarına vesile oldu.
Arapkirlioğlu Ahmet efendinin babası Hüseyin Efendi ile annesi Fatma Hanımın Ahmet’ten başka 3 oğlu daha olmuş ama ikisi daha küçük yaşta vefat etmişlerdi. Geriye Apul dedikleri Tahsin kalmıştı. O da evlenmemişti. Marangoz ustası olan Apul dedeleri gibi tasavvuf ehli olup, 1790 lı yıllarda Arapkir’den gelerek Pazar’a yerleşen ve insanları irşat etmeye buradaki ev ve dergahında devam etmişti .Seyyid Ali neslinden Pazar kadıları çıkmış İlim ehli çocuklarından Mustafa Efendi İstanbul’a giderek Merkezefendi dergahında yetişmiş ölünce de Merkezefendi dergahının bahçesindeki mezarlığa gömülmüştü. Pazar’da kalan Seyyid Ali neslinden olanlar kadılık yapmışlar, Pazar’ın tam ortasında bulunan kavlağan ağacını da Seyyid Ali neslinden insanların diktiği insanlar arasında ağızdan ağza söylenir olmuştu.
Seyyid Ahmet, oğluna Hüseyin adını koymuştu. Babasının adı da Hüseyin idi. Oğlu Hüseyin’in torununun adının da Hüseyin olmasını çok arzu eder ve dua ederdi.
Söylendiğine göre Seyyid Ahmet’in babasının adı Hüseyin, Onun dedesinin adı da Hüseyin böyle böyle bu Hz. Hüseyin’e kadar dayanıyor derlerdi Pazar’da . Hüseyin küçük ve sevimli demek. Hüseyin de gerçekten küçük sevimli ve yakışıklıydı.
İrebiç son oğlu Osman’ı “Paşam” diye severdi. O yüzden “ Osman Paşa” demişlerdi çocuğa küçükken bir süre sonra bu Paşa lakabı unutuldu ve Osman kaldı adı. Muhtemelen Hz. Osman gibi cömert, utangaç ve soylu olsun diye bu simi vermişti Arapkirlioğlu Ahmet Efendi.
Arapkirlioğlu Ahmet Efendi soyadı Kanunu çıkınca Yalçın soyadını almış kardeşi Seyyid Tahsin ise Özbek soyadını almıştı. Ailenin başka kolu Konmaz, diğer kolu Doğan soyadını almışlardı. Ayrı soyadını taşımalarına rağmen Konmaz ve Doğan aileleri yan yana, Yalçın ailesi ile biraz ilerde kalmışlardı ama senelerce iç içe yaşayarak güçlü akrabalık bağları ile kıskandıracak kadar sevgi dolu yaşamışlardı.
Yalçın ailesine “Hacıağalar” denmeye başlamıştı. Hüseyin’in bir lakabı da bu yüzden Hac ı Hüseyin olmuş, sonra bu halk dilinde “ Hacı Üsüyün” olarak kalmıştı.
Osman doğduktan sonra eskisi kadar dayısı, İban dayıya gidemez olmuştu İrebiç . Çocukların yaramazlıkları özellikle en büyük Hasan Tahsin in okula başlaması ve okumaya fazla önem vermemesi onun canını sıkıyordu. Genç Cumhuriyet ile beraber harf devrimi ile Cumhuriyet her türlü imkanı zorlayarak nufusu çok olan beldelere nahiyelere okul açarak okul çağındaki herkesin okula gelmesini şart koşmuştu. Hasan Tahsin okula başlamıştı ama pek okuyacak göz yoktu. İşlerde de gözü yoktu. Anne ve baba çocuklarının okumasını çok istemesine rağmen çocuklar istemeyşnce ne yapsınlar?
O zaman zorunlu eğitim 3 yıl idi.İsteyen 4 ve 5. Sınıfı da okuyabilirdi.Çanakkale , Kurtuluş Savaşından , Dünya Savaşından daha nerede ise çıkalı 15 sene olmasına rağmen hızla gelişmek kalkınmak yolunda mesafeler kat etmeye bakan Cumhuriyet en çok da eğitime önem veriyordu. Osmanlıca dan Türkçe ye geçen Cumhuriyette bu yüzden eğitim sancılıydı. Halk Osmanlılıktan Cumhuriyet düzenine geçmekte zorlanıyordu. Yeniliklere kapalı olan bir toplumun yeniliklere açık olan Cumhuriyet’e alışması çok sancılı olacaktı tabii ki.
5 sınıflı ilkokulu tamamlayanlardan istekli olanları 8 ay eğitimle öğretmen yaparak çocukları eğitmesi isteniyordu. Bu yüzden fırsatı yakalayanlar zorlu 3 sınıftan sonra pes etmeden azimle 4 ve 5 ı de okursalar öğretmen polis olabileceklerdi. Bazıları bu fırsatı iyi değerlendirirken çok insana okumak zor geliyordu.
İrebiç Hanım ın amca oğulları Mahmut ve Turgut bu fırsatlardan faydalanarak öğretmen olmuşlardı.Onların çocukları ve torunları da zamanla babalarının azimlerini örnek alarak iyi eğitimle meslek sahibi olacaklardı. Bu fırsatı değerlendiremeyenler de pişmanlıklarını her fırsatta çocukları ve torunları ile paylaşacaklardı. Hacı Üsüyün de dahil.
Tahsin’in okumayacağı anlaşılınca Seyyid Ahmet ve İrebiç hanım tabii ki üzülmüşlerdi. Her anne baba Cumhuriyetin ilk yıllarında doğan çocuklarının Cumhuriyet gibi Cumhuriyet ile beraber hızla büyümesi gelişmesi ve çocuklarını da aynı hızla sevgiye büyüterek kendi isimlerini gurur ve şerefle tarihin altın sayfalarına yazdırmalarıydı. Bunun gerçekleşmeyeceğini görmek ya da tahmin etmek tabii ki her anne ve babayı üzerdi. Ama abisinin defter ve kitaplarını görünce yanına giden daha 2 yaşındaki Hacı Üsüyünü görünce umutlanıyorlardı. Hacı Üsüyün abisinin aksine halim selim ve kitap defter falan görünce ilgi gösteriyordu.
Küçük Osman ile beraber ev cümbüş yeri gibi olurdu bazen. Üç çocuğa da zaman zaman bakmakta zorlanan İrebiç hanımın en büyük yardımcısı gene halim selim olan ve fazla konuşmayı sevmeyen kocası Seyyid Ahmet efendi yetişiyordu.Eşini ve çocuklarını seviyordu Seyyid Ahmet Efendi. Yeşilırmağın öte geçesinde yer alan 15 dönüm tarlasında ekip biçtikleri ile geçiniyorlardı. Bu ırmak şehrin altında geçiyor taştığı zaman öte geçede tarlaları olanları bazen canından bezdiriyordu. Bu ırmak üzerinde bir köprü yoktu. Fazla derin olmadığından dolayı da insanlar ırmaktan yürüyerek geçerlerdi. Kadın erkek. Bu ırmak taştığı zaman sorun olurdu ama bunu da aşmasını bilirlerdi. Irmak üzerinde sadece Pazar’a çok uzak olan Tavukçu Köprüsü olarak da anılan 1237 yılında yapılmış Erkilet Köprüsü vardı. Tarlalar hemen şehrin altından geçmesine rağmen köprü Pazar’a en az 2 km ötede olunca 2 km de dönüş 4 km git akşam 4 km de dön günün büyük bölümü yürüyerek geçerdi.
Seyyid Ahmet Efendi kağnı ile bu yolu ırmak taştığı zaman köprüye kadar giderek geçer ırmak sesiz sakin olduğu zaman da kağnısı ile geçerdi. Daha sonraları bu ırmağı çocukları at arabası ile geçeceklerdi. Bir ırmak üzerindeki yapılacak köprüyü ne Seyyid Ahmet Efendi görecek ne de onun yaştakiler. Ancak torunları görebilecekti. Zaten Cumhuriyetin ilk yıllarında kimse de bu köy yerde ırmağa köprü yapmayı akıl edemeyeceklerdi. Veya imkan bulamayacaklardı. Y ada halkın deyimi ile “işlerine gelen bir çalışma” olmayacaktı ırmağa köprü yapmak.
Seyyid Ahmet efendi sigara falan bile kullanmayan ama arada arkadaşları ile çay içmeye takılan bir insandı. Başka insanlar gibi boş konuşmayı, dedikodu yapmayı pek sevmez, çok kızmazsa küfür bile etmezdi. İrebiç Hanım ile aynı kafada olduğundan birbirlerini severek yaşıyorlardı.
Seyyid Ahmet Efendi Kağnısı ile Yeşilırmak’ın öte geçesinde tarlasını sürerken çok zaman “ Ahh şu ırmakta bir köprü olsaydı” diyerek ah u vah edecek, bunu seneler sonra akılları erdiği zaman oğullarına anlatacak onlarda torunlarına anlatacaktı. Ama torunları daha alt nesillere anlatmayacaktı. Belki de o zaman köprülerle dolardı ırmağın üzeri.
İrebiç Hanım yeni doğan Osman ile ilgilenirken bir yandan da artık kocaman olan 10 yaşına basan ve yaramazlıkları ile çevresindekilere küfür ederek zamanı geçiren Hasan Tahsin’e laf yetiştirmekle meşguldü. “Bazen çok sıkışınca İrebiç Hanım Tahsin”e “ Allah bana senin Küfürsüz geçen günlerini de gösterecek mi?” diye söyleniyordu.