minik makas: 2017
Çocuklarda zaman kavramı yok. Bu bir bakıma iyi birşey, benim gibi tam zamanlı çalışan annelerin çocuklarıyla çok zaman geçiremedikleri için üzülmelerine, hatta çocuklarının da üzüldüğünü düşünüp bu sıkıntıyı ikiye katlamalarına gerek yok!
Bu sene Lara’nın okulu ‘zaman’ konusunu seçti. Burada anaokulları ve ilkokullar genelde her sene bir konu seçiyorlar ve bu konuyla ilgili aktiviteler yapıyorlar yıl boyu. Daha Ekim ayında Lara ‘Noel ne zaman, yarın mı?’ demeye başladı. Hadi bakalım hergün uğraş aynı şeyi anlatmak için:
-Hayır Lara yarın değil
-Peki ne zaman?
-Daha iki ay var!
Tam bu sıralarda sevgili Kamuran’la haberleştiğimiz bir an, Noel takvimiyle ilgili konuştuk (advent calendar). Fikir çok iyiydi, çocuklar seviyorlar bu takvimi, hergün bir kutu veya pencere açılıyor, Noel’e yaklaşıldığını görüyorlar. Hem böylece hergün aynı soruları cevaplamaktan da kurtulabilirdim.
Bir iki Pinterest fotosundan fikir aldım ama bizimki gibi bir takvim yoktu doğrusu hiçbir yerde. Önce keçe kumaşlardan hergün için bir şekil kestik. Dizaynı ben yaptım ama bütün şekilleri Lara kesti, numaraları ben kestim.
Makinada dikecektim ama tamamını elde diksem daha şirin olur diye düşündüm. Kesme işin en uzun kısmıydı. Dikişi bir gecede televizyonda film seyrederken hallettim.
Ev iki katlı olduğu için takvimi yukarıdan aşağıya upuzun bir şerit olarak diktim. Açılacak pencere yoktu, hepsini cep olarak diktim o yüzden, artık hergün bir cebe birşeyler koyacaktım. Lara yukarıdan takvimi çekecek, o güne ait cebi bulacak ve içindeki küçük sürprizi çıkartacaktı!
Biz küçükken zamanla ilgili birşey sorduğumuzda, mesela ‘şuraya ne zaman gideceğiz?’ dediğimizde, ‘yatıcaz kalkıcaz, yatıcaz kalkıcaz, yatıcaz kalkıcaz, gidicez’ derlerdi! Bu da onun gibi birşey oldu aslında, ama daha iyi oldu. Lara küçük toplama çıkartmaları yapabiliyor, hergün hedefe kaç gün kaldığını sağlamalı olarak bu takvimle yaptı!
Okulda bir toplantıda Lara’yla yaptığımız bu projeyi anlattım. Okulun bu sene işlediği konuyla çok uyumlu olduğu için öğretmenleri ve okul psikoloğu tebrik ettiler, bir de aferin aldık kısacası!
Bu ceplerin icine neler koydum? Amazon’da ahşap düğmeler var rengarenk, çok da uygun fiyata. Hergün bir küçük ahşap düğme koydum. Bir baykus, bir zebra, bir ayıcık, böyle böyle son güne ulaştık. Son gün paketteki bütün düğmeleri son cebin içine doldurdum, Lara sabah kalktığında bayıldı!
50 düğme 2,90 Euro, Amazon’da Anlada Store diye bir firma satıyor. Çok şekerler. Makinayla kumaşa dikmeyi denemedim henüz (çünkü eninde sonunda bir yerlere dikeceğiz bu düğmeleri). Delikler gözüme biraz küçük göründü, denediğim zaman yazar buraya sonucu eklerim!
Labels: cocukladikis, dikis, kece, kumas, makas, noel, takvim, yilbasi
Sene sonu yaklaşırken kesin birşey varsa o da Lara’nın yılbaşı ağacı yapmayı öğrendiği!
Birkaç hafta önce evdeki ağacı baştan aşağı kendi süsledi.
Bu sene kendi odasına da bir ağaç istedi. ‘O zaman çizelim büyük bir ağaç sen de boya, kesip kapına asalım’ dedim, çok tuttu bu fikrimi. Giriştik hemen, gerçi iki hafta sonu sürdü ama olsun!
Birgün Lara okuldan elinde bir resimle geldi. ‘Kendim çizdim boyadım’ dedi, pek inanamadım aslında, fakat odasına çizip boyadığımız yılbaşı ağacına çok benziyordu, öğretmenleri çizmişse eğer, bizim ağaca benzerliği çok büyük tesadüftü!
‘Demek ki kendi kendine harika noel ağaçları çizebiliyorsun, o zaman bana da yardım eder misin bir tane çizmeye?’
Önüne bir bez parçası koydum, bir de IKEA’da bulduğum kumaş boyama kalemlerini!
Eli de çabuk, on dakikada çizdi ve boyadı. Ben de kenarlarından dikiverdim, halasına hediyemiz olan şarap şişesi için harika bir kılıf oldu!
Bu kumaş boyaları yıkanınca çıkmıyor. Boyadıktan sonra bir saat bekletip ütü yapmak yeterli, yıkarken de 30 dereceyi aşmamak gerekiyor. Biz bu kumaş boyalarıyla müthiş tatlı işler yaptık bu sene, yaz için daha da harika planlarım var!
Bir de unutmadan eklemek isterim, dört şarap kılıfı diktim, çift taraflı kullanılabiliyor, tamamı eski çarşaf veya eski pamuklu elbise kumaşlarından. Geri dönüşümü seviyoruz!
Labels: carsaf, geridonusum, IKEA, kagit, kumas, kumasboyama, makas, yilbasi
Yaz sonuna doğru büyük bir keşif yaptım: keçe!
Aslında büyük keşif dediğim şey ilkokul çağlarından beri çok iyi bildiğim bir malzeme ama unutmuşum demek ki! Amazon’da hobi kumaşlarına bakarken karşıma çıktı, 42 parça, 15cm x15cm ebadında rengarenk bir set. Fiyatı çok uygundu (hep bulunmuyor uygun fiyata, ara ara girip kontrole etmek lazım). Ne yapılır bu parçalarla diye düşünürken önce kızıma verdim hepsini. Ne çok sevdi bunları anlatamam! Kumaş klipslerim vardı, onları kullanarak neler yaptı. Küçük halılar, evler, peluşlara şapkalar, kıyafetler! Renklere göre dizmece, sonra bozmaca! Play and go bohçasının içindeki en kıymetli oyuncak oldu bunlar birkaç ay boyunca!
Sonra bir gün ben bu parçalarla dekoratif bir iki iş yapmaya karar verdim, ama kızım parçaları bana vermeye yanaşmadı! Ben de kendime bu sefer 30cmx30cm ebadında daha büyük bir set sipariş ettim. Büyük şans eseri sanırım ucuzluk olan bir zamana denk geldi, çünkü şimdilerde bakıyorum daha pahalı. Bu kumaşlarla noel hediyeleri yapılıyor şu ara, o yüzden yılbaşından sonra tekrar bakıp alacağım fiyatı uygun olduğunda, çünkü biz bu keçelerle olağanüstü güzel işler yaptık!
Eski kotlarım vardı artık içine giremediğim. Bir gün cesaretimi toplayıp rastgele küçük parçalara ayırdım, patchwork şeklinde tekrar birleştirip bir çanta yapmak amacıyla. Parçaların üzerine bu keçelerden küçük çiçekler dikmeyi düşündüm. İşte bu noktada kızım devreye girdi! Keçelerin üzerini tebeşir kalemimle çizdiğimi ve çiçekleri kesmek üzere olduğumu fark etti: ’Anne ben kesebilir miyim?’ Bekliyordum zaten böyle demesini, biraz da bilerek işi bu noktaya getirdim ki kesimi kızım yapsın diye! Küçüklüğünden beri makas tutmayı çok sever. Kağıtla kestiği zaman artık ben kesmişim gibi itinalı oluyor yaptığı işler, kumaş kesmede de hiç fena değil. Tam onun eline göre bir makası var. Çok seviyor ve onunla kesiyor.
Bu durumda bana seyretmek düştü! Kızım güzelce kesti rengarenk çiçeklerimizi. Pinterest’te keçe çiçeklerle düğmeleri bir arada diktikleri bir iki resim bulmuştuk, o resimlere bakarak Lara kendi renk ve düğme kombinasyonunu yaptı!
Çiçekler hazır olunca, vakit buldukça çantanın parçalarını birleştirmeye başladım.
Japon düğümü (Japanese knot) denen bir çanta stili bu. Bir kısa ve bir uzun sapı var. Uzun sap kısa sapın içinden geçiyor ve omuza takılıyor ya da bilekte, elde duruyor. Bir çeşit bohça da diyebiliriz.
Lara boş durmadı tabii ben keçe çiçekleri dikerken. Eski bir bileziğim vardı, misinası koptuğu için boncuklar dağılmıştı. Boncukları bir kutuda tutuyordum. Lara bana kutudan eliyle birer birer boncuk seçti, hatta çoğunlukla boncuklari kendi geçirdi iğneye. Haliyle bu proje iki saatte bitti diyemiyorum, çunkü haftalar sürdü. Bittiğinde bayıldı kızım, ve çantaya sahip çıkmak istedi! Sözüm var, ona da yapacağız bir tane!
Labels: cocukladikis, dikis, eskikot, geridonusum, kece, kumas, makas
Evet bayılıyorum Singer’ime! Ne komik aslında, hiçbir zaman sevmedim gır gır gürültü yapan dikiş makinalarını, iğne iplikleri... ama hayatta herşeyin bir zamanı var demek ki. Şimdi mesela bir sebepten taşınacak olsam başka yere, ‘iş için bir seneliğine şuraya gideceksin’ dense mesela, ‘dikiş makinam olmadan asla’ diyecek hale geldim!
Annem dikiş dikerken makinasına çok itina eder, iğnelerini değiştirir, bobinin takıldığı yuvayı küçük fırçalarla temizler, makinasını yağlardı. Bunları biliyorum tabii (ki o makina bugün hala tıkır tıkır çalışıyor, hiç makina değiştirmedi annem, onun makinası Pfaff, 35 senesi vardır en az) fakat dikiş ayağını değiştirdiğini hiç görmedim. Yanılıyor olabilirim, çünkü ilik açmak için dikiş ayağı değiştirmek gerekiyor. Önümüzdeki bahar annemi ziyarete gideceğim ve makinayı iyice inceleyeceğim, kim bilir oradayken de belki bir iki proje yaparız kızımla!
Öğretmenim youtube’da dikiş videoları seyrederken, ki bir ara takıldım hep ‘quilting’ videosu seyrediyordum, yani önce patchwork yapılıyor, sonra elyaflanıyor ve üzerine serbest dikişle motifler yapılıyor. Quilting kelimesi yorgancılık diye çıkıyor çeviri sitelerinde. Yorgan yapımı değil tabii benim seyrettiğim videolar ama dikiş prosedürü olarak aynı sanırım. Bu videoları seyrederken ‘serbest dikiş’ olayına hayran kaldım. Zor bir teknik bu ama öğreneceğim. Normal dikiş ayağı ile (standard pressing foot) yapılmıyor. Dikiş ayağını değiştirmek gerekiyor. ‘Embroidering foot’ denen bir ayak var. Türkçesi ‘yama kapitone ayağı’. Bu çeviriden eminim çünkü Singer Türkiye sitesinde buldum. İşte bu kapitone ayağını Amazon’da ararken ne göreyim? 32 çeşit dikiş ayağı setleri var, hem de sudan ucuz! Ben bir dikiş ayağı ararken 32 tane birden buldum! Hemen sipariş ettim ve birkaç günde geldi!
Singer’imi çok seviyordum zaten ama bu dikiş ayakları gelince makine bir hazine oldu benim için! Bu ayakların hepsi oluyor makinaya. Tabii hepsiyle dikiş dikmedim daha, çünkü öncelikle hangi ayak ne yapıyor onu anlamak lazım, sonra biraz pratik yapmak lazım. Şu ana kadar kullandıklarıma bayıldım! Aplik ayağı ve yün dikme ayağı en çok kullandıklarım oldu. Fırfır yapanı var, gizli dikiş yapanı var, biye dikeni var, saten ayağı, kıvırma ayakları... var da var!
Her bir dikiş ayağı için önce bir eğitim videosu seyretmekte yarar var. Youtube’da çok video var, ben en çok bir ingiliz kızın videolarına bayılıyorum. Üşenmeden hepsi için teker teker bir video yapmış ve çok da güzel anlatıyor.
Yeni bir dikiş ayağı deneyeceğim zamanlar bu videolara bakıyorum.
‘Ne yaptın bunlarla?’ diyecek olursanız, mesela yün dikme ayağıyla hamileyken kullandığım kocaman el örgüsü kazağımı kesip bir elbise yaptım kızıma. Yine aynı gün anneannesinin ördüğü bir elbiseyi kestik, çünkü giydiği zamanlar küçüktü ve çok kirletiyordu, yıkaya yıkaya elbisenin üst kısmı çok yerinden sökülmüştü. Belinden kestim mini etek yaptım kızıma. Ayrı bir yazıda anlatayım diyorum ballandıra ballandıra, çünkü çok çok faydalı bir dikiş ayağı o ve bir sürü proje var aklımda kış bitmeden, onları da yapalım öyle anlatacağım.
Nasıl sevmem ki dikiş makinamı, koca bir ufuk açtı bana!
Labels: anne, dikisayagi, dikismakinasi, geridonusum, Singer