Boston - son
Sooon Boston yazi ve fotograflari.
Boston'a son ziyaretimiz mezuniyet toreni(!) ile basladi. Ogrenciler yaz okulunu tamamlayip sertifikalarini aldilar.
Gunun ikinci yarisinda hemen sehrin icinde, metroyla ulasilabilen Revere plajina gittik. Revere Beach Amerika'daki ilk kamuya acik plaj olmakla ovunuyor.
Bazilarimizin cesareti buz gibi suya sadece ayaklarini sokup kenarda sebeklik yapmaya yeterken, digerimiz aslanlar gibi kendini okyanusun bulanik ve soguk sularina atti.
Helal olsun sana Atlantik fatihi!!
Plajda bir de kumdan heykel yarismasi vardi. Biz geldigimizde daha bitmemisti, o yuzden henuz yapim asamasindan bazi resimler:
Bu birinci olmus:
Bu da ucuncu:
Bitmis hallerini gormek icin bu linke tiklayin.
Aksami The Cheesecake Factory'de yemek ve tatliyla tamamladik. Amerika'daki porsiyonlarin oyle bahsedildigi kadar buyuk olmadigindan yakinan misafirler burada agizlarinin payini aldilar:)
"Seni ham yaparim pasta!"
Cumartesi gunumuz bol bol yurumekle gecti. Ogrenciler son alisverislerini yapabilsinler diye Faneuil Hall'dan Downtown Crossing'e, Prudential'dan Newburry Street'e savrulduk. Gunun en kayda deger kismi Quincy Market'te yedigimiz ogle yemegiydi.
Kollu bacakli kokteyl karidesleri:
Midye kizartmasi (fried clams), ayrica yengec etinden kofte (crabcake):
Kizarmis balik ve patates kizartmasi:
Kahve molasinda ablacik ve Mr.D benim salakliklarima guluyorlar.
Gezimiz bizimkilerin koca koca bavullarini otobuse zar zor yuklemeleri, bizim de kalkan otobusun arkasindan su dokup boynu bukuk eve donmemizle sona erdi.:(
Canim ablacim yaaa, iyi ki geldin! Bu gezide emegi gecen herkese cok tesekkurler. Annecim, babacim, ablamin yoklugunda evine ailesine goz kulak oldugunuz icin, F. Abi ve cocuklar, annenizden taaam uc haftaligina ayri kalmayi goze aldiginiz ve onu bana gonderdiginiz icin, Mr.Dcigim hem beni Boston'a gonderdigin, hem de 13 cocukla bir arada olmayi goze alip pesimden Boston ve New York'a suruklendigin icin coook tesekkuler. En buyuk tesekkur tabi ki bu sabahtan aksama kadar nasil deli gibi yoruldugunu gordugumden yaptiginin ne kadar buyuk bir ozveri oldugunu cok iyi anladigim canim ablama. Seni cok ama cooook seviyorum, yine gel!!!
Posted by philosophique at 10:25 PM
Labels: boston, gezi, misafir, yemek