Fatih Mehmet Erkan Ay Işığı Sokağı'ı inceledi.
@Alesder·24 Ara 2019·Kitabı okudu
Zweig’in her öyküsü , trajik bir şekilde veyahut intihar ile son buluyor..
Kitapta birbirinden bağımsız 5 öykü mevcut. 5 öyküden 3’ünün baş karakterleri intihar ederek yaşamlarına son veriyor .
Zweig’in birçok yapıtında ana tema olan ölüm ve intihar aslında Zweig’in iç dünyasınının ne kadar kasvetli ,derin bir çaresizlik ve tükenmişlik hissi ile dolu olduğunu bizlere sunuyor .
Ne acıki Zweig ve eşi de yaşamlarına intihar ederek son verdiler. Öykülerinde onu okudular ve farkedemediler , çığlığı duyulmadı .. Ve bir şubat günü öldü..
7.5/10 (3.080 Oy)
@kurdishgirl·19 Ara 2019
“Hayii, hayii” kelamıyla başladı bir milletin tarih sahnesi...
Dengbêjlik yasaklı bir dilin çığlığı, tarihi, varoluş mücadelesidir. Bir milletin özü ve Kürdistan'ın yüreğidir. Dersim'de, Geliyê Zilan'da, Serhad yaylalarında yankılanır bütün canlılığıyla. Ondan öğreniriz biz Rizgan'ın Nurê'ye olan aşkını, Ferzende Beg'in cesaretini, Şeyh Şahabeddin ve Seyyid Ali'nin özgürlük mücadelesini, Kekê Xiyaseddin'i, İbo Beg'i, Filîtê Quto'yu, Mem û Zîn'i, Cembelî û Binevş'i. Ve daha nicelerini...
Deng; ses değildir sadece. Acı, keder, aşk ve direniş barındıran sedadır. Başı dik bir şekilde idam sehpasına giden Şeyh Said'in mirası, “karşınızda diz çökmedim, bu da size dert olsun” diyen Seyit Rıza’nın haykırışıdır. Sözün gücünün, gücün sözünden üstünlüğüdür. Fırat ve Dicle'nin kan ağlaması, küllerinden doğan Simurg’un kanat çırpışıdır. Kutsal Cudi'ye inen Nuh'un ayak sesleri, İbrahim'in ateşe atıldığında dudaklarından dökülen duasıdır. İnsanlığın beşiği olan Mezopotamya’nın çilesi, uygarlıkların Bereketli Hilal'i ele geçirmek için çarpışan kılıçların sesi, sular altında kalan Hasan Keyf'in sessizliği ve Göbekli Tepe'nin “tarih benim" demesidir...
Bêj; söz, söylemek ve söylem. Asırlarca yokluğu iddia edenlere varlığı beyan etmektir. Ben varım demektir. Mühürlemiş ağızların korkusuzca, zalime olan direnişidir. Evdalê Zeynikê'nin turnası ile dertleşmesi, Dengbêj Reso'nun zehirli olan kahvesine susmaktır. Dengbêj Şakiro'nun “Kürtlere kırgınım. Kürtler değerlerine, dengbêjlerine sahip çıkmıyor. Türklere bir bakın Bir Aşık Veysel’leri vardı, ona sahip çıkıldı. Bütün dünyaya onu tanıttılar. Bir Reso’muz vardı. Hepimizin ustası. Tek başına öldü. Şimdi söyle bakalım seninle nasıl konuşayım ve gönlümü nasıl açayım?” diyip kırgınlığını ifade etmesidir.
Deng (ses) ve Bêj (söz) kelimelerinden oluşan Dengbêj, iki dudağının arasından çıkan kelama ruh vererek canlandıran kişidir. O kelamı, kılama çevirir. O'na ne bir saz ne de bir def eşlik eder. Marifet de odur elbet, halkının alınyazısı gelir gözlerinin önüne bir iç çeker ve Allah’ın, çektiği ızdırapları dile getirmesi için bahşettiği ses ile hüzün sanatını ortaya koyar. Gözleri Kawa'nın Newroz ateşi ile parlar, yüreğinde Qazî Mihemmed’in bitmek bilmeyen yası vardır. Her nefes alışında Halepçe'nin elma kokusunu duyar, bedeni Mîr Bedirxan’a saplanan ihanet hançeri ile acı çeker ve düşüncesinde dört parçaya ayrılmış bir coğrafya yatar.
Günümüzde yüzlerce dile ayrılan ses ilk insanlarda sadece, bizim ses kirliliği olarak algılayacağımız bir bağırıştan ibaretti. İnsanlığın gelişmesi ile şekillenen ses yavaş yavaş bir iletişim aracına dönüştü. Artık insanlar ses ile birbirlerini anlıyordu. Zaman denilen evrimin içerisinde gün geçtikçe gelişiyordu. Farklı dillere ve şekillere ayrılan ses son olarak bir kutsallığa bürünerek müziğe dönüştü.
Müzik her ne kadar bireysel olarak görünse de Birey-Toplum ilişkisinden dolayı bulunduğu milleti temsil eder. Toplumları tanımanın en iyi yöntemi onların müziklerini incelemektir. Çünkü milletlerin için de bulundukları savaş, barış, ölüm vb. her olay kesinlikle müziği etkilemiştir. Ayten Kaplan'ın da dediği gibi “Üreten ve dinleyen o kültür içindeki insanlardır. Besteler, o kültürdeki insanların davranışlarının yansımasıdır. O kültürün ana ilkeleri ve beklentileri kavranmadıkça bestecinin niçin bu beste biçimini kullandığı, üretiliş felsefesi bilinmedikçe de müzik eserinin değeri ve yeri belirlenemeyecektir.”
Halkların kültürleri incelendiğinde kültürlerin her zaman birbirlerinden etkilendiği ve benzerlikleri görülür. Bu benzerlik halkların ticari ilişkilerinden veya göç etmelerinden kaynaklanır. Fakat yeryüzünde öyle bir gelenek vardır ki Kürdistan’da yüz yıllardır yok edilmeye çalışılsa da haykırışı hiç dinmemiş ve Kürdistan’nın dağlarında saklı bir hazine olmuştur. Bu gelenek sesteki kutsallığın doruk noktasına ulaştığı kadim Dengbêjlik geleneğidir.
@EmreSnL·30 Kas 2019
Mehtap caymaz Kırlangıç Çığlığı'ı inceledi.
@Okuokukitapkitap·14 Kas 2019
Yazarın bir önceki okuduğum Aşkımız Eski Bir Roman kitabıyla karşılaştırılmayacak kadar sonu beklenmedik bir şekilde bitmesi ve olayın hazin bir örgüyle ilerlemesi kitabın en beğendiğim yanıydı. Kitabın kalın olması, hiçbir detayın tekrar etmiş olmaması da güzel bir filme dönüştürülebilecek ayrıntılara sahip olmasını sağlamış. Olay (yine bildiğimiz üç ana karakterle ) Başkomserimiz Nevzat ,Ali ve Zeynep üzerinden yıllar öncesinin kapanmamış bir taciz dosyası üzerinden ilerliyor.Katilin seri katil serüveninin de başladığı noktaya kadar okuyarak olayın görünen yüzünün arkasındaki çarpıcı ve ürkütücü gerçeklerle yüzleşene kadar kitabın son sayfalarına geldiğinizi farkedemiyorsunuz.
Heycan verici ,sürükleyici bir polisiye kitabı.İyi okumalar...
8.7/10 (2.409 Oy)
Leyl_im Kan Damlası'ı inceledi.
@Leyl_im·14 Kas 2019
Ferday-ı Garam dan sonra okuduğum ikinci Mehmet Rauf kitabı Kan Damlası. Dönemin ilk polisiye eser örneklerinden olması nedeniyle Türk Edebiyatında yeri vardır. Dil gayet sade, kitap oldukça akıcı... Zaten "Ne okusam" diye düşünürken, kendimi Kan Damlası 'nda sürükleniyor bulmamın nedeni de bu...
Aynı biçimde işlenmiş cinayetler, maktullerin alınlarındaki kan damlası, ellerine sıkıştırılmış NUMARA 1, NUMARA 2...ibareleri yazılı kağıtlar doğal olarak cinayetlerin aynı kişi- kişilerce işlenmiş olduğunu gösteriyor. "Sıradaki kim" sorusu ev halkının günlerini korkuyla geçirmelerine sebep olurken, polis muavini Hayret incelemeye dahil olarak hayret verici bir çaba harcıyor. Pek tabii neticede katili ele geçiriyor. Ama bakın nasıl:
Katil, Hayret'e birebir karşılaşmak isteğini söylüyor, "senden başka gelen olursa beni bulamazsın " diyerek. Buluşma yeri bir harabe...
Kestiiiikkk... Burada şunu düşünüyorum; ya harabeye patlayıcı yerleştirmiştir, ya da daha korkunç bir tuzak hazırlamıştır, dallanıp budaklanıyor ihtimaller...
"...evvel pencereden yılanı gördüğü vakit, süratle bunun bir yılan olmayıp orada çatıya bağlanmış olan destek direğinin ucuna takılmış bir ip olduğunu ve böylece ipin görünmeyen bir el vasıtasıyla çekilip ana direkleri evvelce belirsiz bir surette testerelenmiş olduğu için kolayca yıkılacak binanın tepe aşağı olmasına çalıştığını anlamış ve bunun için kendini dışarı atmıştı."
Plân sağlam. Testereyle evin direkleri kesilmiş. Emek var emek. Hayret kanar mı, kanmaz. Evin dışında da yakalama çabaları devam yani...
Kurgu basit. Yine de şaşırmak için can attım kitap bitimine kadar. Anlayacağınız katil uşak olsaydı bari..
Bir de polisle dehşet tanıklarının diyalogları var ki paylaşmadan geçemeyeceğim.
1: Bu sabah saat sekiz sularında köyün karakolunda telefon zili şiddetle çınlıyordu. Muavin bey henüz uykuda olduğundan karşıki odada bulunan nöbetçi polis efendi telefona gelerek aleti kulağına götürdü ve gür bir sesle haykırırcasına sordu:
- Alo, nedir o?
Telefonda doğal olmayan, bir tesirle bozulmuş titrek bir ses hemen atıldı:
- Pardon efendim, orası karakol değil midir?
- Evet, ne istiyorsunuz?
- Merkez memuru bey orada mıdır?
- Hayır, daha uykudan kalkmadı.
- Aman kendisini çabuk uyandırınız. Konuşmak, kendisine bir şey söylemek istiyorum. Oturduğum köşkte müthiş bir cinayet işlendi. Bir kadın öldürdüler... Çabuk gelmeli, meseleye el koymalı...
Veee 2: Polis, sandalyesinden kalktı, karşıda zilin çaldığı memur odasına gitti. Telefonu kulağına tuttu:
-Alo... Nedir o?
Üç saniye meçhul, boğuk bir sükût ve bekleyiş. Telefonda şimdi bir ses... Fakat bir ses değil, bir feryat; boğazlanan bir adamın korkudan, can havlinden doğan yardım çığlığı, bir ölüm haline benzeyen korkulu, kâbuslu, feci bir nara...
- Karakol değil mi orası?
Polis sesin vahşetinden ürkerek:
- Evet... Ne var, ne istiyorsunuz? O imdat çığlığı bu cevaptan biraz sükûn ve emniyet bulan bir eda ile:
' - Ha, etti. Ha... Aman polis efendi... Memur bey orada mı?
-Burada, ne yapacaksınız?
- Çabuk onu görmek istiyorum. Telefona çağırınız.
- Kendisi uyuyor.
- Aman kaldırınız... Hemen şimdi... Bir saniye kaybetmeyiniz... Polis bu acelecilikten bozularak sormaya mecbur oldu.
- Canım ne var, ne oluyor söylesenize? Ses feci, heyecanlı bir hamle ile:
- Size olmaz... Size olmaz diyorum. Haydi vakit kaybetmeyiniz, memur beyi çağırınız. Büyük bir tehlikedeyiz... Siz vazifenizi yapınız, o kadar...
Bundan sonra "Alo...Nedir o?" nun telefona cevap şekli olabileceğini düşünsem de böyle bir durumda böyle bir diyalog olabilir mi? Tartışılır...
'Ana Çığlığı' ile ilgili yazarlar
3. Jennifer McMahon
5. Müştehir Karakaya