CL – NUMARAIKI
Irish Açılımı Vol. 5 – Tanrı’nın Destek Ayağı
Bölümün adı böyle kaldı fakat müşteri memnuniyetini pek de sallıyormuş gibi gözükmeyen James Joyce Pub son ziyaretimde sınırları zorladı ve artık resmi olmayan yeni mekanımız The North Shield diyebilirim. Son LakersTR buluşmasında gidip test ettiğimiz mekan, geçer not almayı başardı. Sadece yüklü servis ücreti biraz can sıkabiliyor eğer yemek olayına girmediysen… Öyle mesken tutulacak, her gün ‘kızla gidilecek’ bir yer değil yani, aman… Fakat her şeyden önce maç izleyeceksen acayip bir konfor var. Geçen hafta hiçbir şekilde anlamak zorunda olmadığım bir sürü teknik detaydan dolayı Aston Villa-Manchester United maçını kaçırdık mesela. Şampiyonluk mücadelesi için can alınıp can verilirken, mekandaki kalabalık gazozuna bir büyük maçı izlemek durumunda kalıyordu. Arsenal kazandı ama Liverpool taraftarı da şampiyonluk yarışını merak ediyordu daha ziyade… The North Shield böyle bir şeye mahal bırakmıyor. Dünkü maçla eş zamanlı oynanan Stoke City-Manchester City maçı bile veriliyordu bir televizyondan, bir kişinin talebi olması yeterli…
Manchester United 2 – AC Milan 1
AC Milan 4 – Manchester United 0
AC Milan 2 – Manchester United 0
Manchester United 1 – AC Milan 0
Manchester United 0 – AC Milan 1
AC Milan 1 – Manchester United 0
Manchester United 3 – AC Milan 2
AC Milan 3 – Manchester United 0
Neyse maça geçelim… Her ne kadar Milan çekilebilecek takımlar arasında en güçlüsü olarak öne çıkmasa da, bu eşleşmenin yalnızca yakın geçmişine bakmak bile tehlikenin büyüklüğünü fark etmek için yeterliydi bir United taraftarı için… 2005 yılında Roy Carroll’ın neredeyse orta sahadan çekilen zorlayıcı olmaktan uzak bir şutu Hernan Crespo’nun önüne sektirmeyi başardığı an, bir taraftar için ‘o anlar’dan biri olacaktır. Hafızadan silinmesi çok kolay değildir. Aynı şekilde 2007 yılında rüya gibi bir geri dönüşle noktalanan ilk maçtan sonra Gabriel Heinze’nin asistinde yağmurla birlikte yağan Milan atakları da unutulacak gibi değil. Doktorum uzun süre önce Serie A’yı azaltmamı tembihlemişti, o yüzden denk gelmedikçe fazla izlememeye çalışıyorum ancak son dönemdeki Milan çıkışının farkındaydım. Sezon başında bizim ‘güzel oyun’ destekçisi, skor değil spor yazarı olma iddiasındaki ‘dış basın bu işe ne diyor’ eksperlerimizin “Şampiyonluk yarışında Roma’yı konuşalım, Juventus’u konuşalım, Napoli’yi bile konuşalım ama artık izin verin de Milan’ı konuşmayalım” isyanları hala kulaklarda. Puan durumuna bakıyorum, yetmiyor dünkü maçın ilk 20 dakikalık bölümüne bakıyorum… Olmuyor. Ben Serie A hakkında pek konuşmayayım yine isterseniz.
2007’deki o yarı final benim kişisel tarihimde de önemli bir yer işgal eder. ÖSS denen gençlik karabasanı öncesinde geri sayım başlamış, San Siro’da yağmurlu bir gecede sahaya çıkan beyaz formalılar çok büyük motivasyon kaynağı olabilir. Forma da güzel aslında, ama finale çıkmak için daha fazlasına ihtiyacın oluyor böyle gecelerde. Gollere dönüp bakınca olmayacak topları kalede gördüğümüzü fark ediyorum ama ilk yarıda ceza sahası içine hapsolduğumuz dakikaları özet pek yardımcı olmasa da çok iyi hatırlıyoruz… Türkiye’de maçın yayınlanmayacağını öğrenip The North Shield’da yerimizi ayırttığımızda, bu kötü hatıraların etkisinden kurtulmak mümkün olmuyor pek tabi. Maç başlıyor ve Patrice Evra’nın yaptığı son derece gereksiz faulün yarattığı frikik, yine zincirin ilk halkasını oluşturan adamın yetersiz müdahalesi, uzaklaşmayan top, Ronaldinho’nun çıkardığı şut ve Michael Carrick’ten İbrahim Toraman-Deniz Barış esintili bir savunma hareketi. San Siro’da beyaz forma yine hayal kırıklığı yaşatıyor, ben o ortamda ÖSS öncesi sancılı günlere geri dönüyorum ve o çocuk oluyorum adeta yeniden.
Rüzgar dineceğe pek benzemiyor, özellikle de savunmanın sağ tarafında. Ronaldinho vatandaşı Rafael ile maç boyunca kedinin fareyle oynadığı gibi oynuyor (bu tabir de bir gün bu blogda yerini almalıydı), topun United ceza sahasında oynandığı süre bu çapta bir maçta görmeye alışık olmadığımız bir seviyede ve karşımda oturan Everton taraftarı amca fazlasıyla sinir bozucu. Ronaldinho’nun yıllardır sevemediğim, bazen basit olanı yapmanın çok daha yararlı olacağı durumlarda da başvurduğu o küçük düşürücü hareketlerin her biri bizim masadan birer ‘ole’ tepkisi alıyor. Everton’ı da severim aslında, neyse… Sir Alex Ferguson’ın da maç sonunda söylediği gibi o 20 dakikadan yalnızca 1 gol geride çıkmak, o golün gelişimindeki sakarlıkları düşününce bile şansın yanımızda olduğunun göstergesi. Ama asıl gösterge için devrenin bitimine dokuz dakika kala gelen Paul Scholes mucizesini beklemek gerekiyor. O ilk bölümdeki baskı atlatılmış olsa da, burada United’ın aktif olarak bir rol oynadığını söyleyemiyoruz. Orta saha elemanları Darren Fletcher’ı bir kenara koyarsak halen ortalamalarının çok altında, fakat karşıdaki orta sahanın yaş ortalaması devre sonlarına doğru bu durumu dengelemeye başlıyor. Umutsuz görünen bir atak yine iyi bir maç çıkaran Park Ji-Sung’la hayat kazanıyor ve Fletch’in asistinde büyük bir enerji boşalmasını tetikliyor Scholesy. Bu da şans golü belki ama San Siro’da 52 yıl beklenen bir United golünün böylesine sıradışı olması da çok şaşırtıcı addedilmemeli. Kenardaki Fergie’yi ve Jonny Evans’a uyarılarını izlemek paha biçilemez.
Devre arasında tuvalet kuyruğunda muhabbet dönüyor olağan biçimde. Mekanda bir sürü United formalı Rus var ve daha güzel bir kombinasyon düşünemiyorum. Everton taraftarından şikayet edip, bir şekilde kendimi onların yanına atmayı bile düşünüyorum. David Beckham’ın hala ne kadar çok sevildiğini de tecrübe ediyorum. “Bugün yeter ki Becks gol atmasın, her sonuçta ben eve mutlu dönerim” sözlerim hoş karşılanmıyor. Zaten ikinci yarıda San Siro’daki Stretford End de Beckham için “Fergie, Fergie, sign him up” tezahüratları yaparak bu eğilimin genele yansıdığını gösteriyor. Ben yine de rövanş için de saklı tutuyorum aynı dileklerimi. Bir Beckham frikiğiyle gittiğini düşünsenize turun…
İkinci yarıda orta saha elemanlarının performansları daha makul boyutlara ulaştı ve United oyunu rakip kaleye yığmaya başladı. Oyunun momentumunu ele geçirdiğin an Milan’ın birçok tehdidini safdışı bırakmış oluyorsun, genelde skorla nihayetlenen bir oyun üstünlüğü de kuruyorsun. Zira sağdan sola Beckham-Pato-Huntelaar-Ronaldinho dörtlüsünün en büyük ortak özelliği top göstermediğiniz takdirde oyundan düşen bir yapıya sahip olmaları. Belki genç bir Beckham’ı bu çerçevede ele almak haksızlık olabilirdi, fakat yılların onun lehine işlemediğini maç boyunca gördük. Sadece bir frikikti Beckham’ı sahneye çıkaran, onun dışında tehlikeli bile olamadı karşısındaki Evra güven vermeyen bir görüntüdeyken… İlk yarıda Fletcher’a ve Nani’ye olan tepkileriyle sık sık ekrana gelen, hazırlayanı bulamayınca kendi pozisyonunu yaratma çabası içine giren ve bunların birinde başarılı da olan Wayne Rooney, United’ın saha içindeki lideri artık orta sahadan da destek almaya başlamıştı. Nani dışında herkesle etkili paslaşmalar içine girebilen Rooney, Ferguson’ın beklenen ve bir türlü gelmek bilmeyen Nani-Valencia müdahalesiyle birden rahatlıyor ve olağanüstü bir kafa golüyle oyun üstünlüğünü skor üstünlüğüne çeviriyordu. Fletcher’ın pasında kendini ofsayttan kurtardığını gördüğüm gibi ayağa fırladım, o sekans ve arkasından başladığımız “Glory Glory Man United” bir başka ‘o an’ olarak alınabilir belki.
Bu dakikalarda Milan sahaya yayılış anlamında bir halı saha takımını andırmaya başlamışken, yani oyuncular hücumcular-savunmacılar olarak ikiye ayrılmışken dördüncü golü bulmak gerekirdi. Antonio Valencia birkaç şüpheli tercihte bulundu ve zaman zaman topu fazla geveledi açıkçası. Skor üstünlüğü yakalanmadığı sürece Nani’nin kullanılmaması taraftarıyım. Ryan Giggs’in yokluğunda gidilecek ismin de 25 numara olmasını ümit ederim her zaman. Sanırım son dönemdeki biraz aldatıcı form grafikleri Fergie’yi Nani tercihine itti… Bu büyük maçlarda göz alıcı olmayan ama etkili (bu da ‘yakışıklı değil ama sempatik’ gibi oldu) Park’tan vazgeçmemesiyle her zaman takdirimi kazanır Fergie. Dünün de kenarda köşede kalan kahramanlarından biridir Park. Özellikle de ilk yarıda orta saha dökülürken yarattığı enerjiyle, zaman zaman sol ve sağ beklere yaptığı yardımlarla… Gülhane uğurlu geliyor heralde: Gülhane Parkı! Bu üstünlüğe rağmen son dakikalarda Beckham-Seedorf değişikliğinin karşılığını aldı Milan. Birkaç tane daha fırsat buldular dahiyane Clarence Seedorf golünden sonra, onları değerlendirseler işler tatsız bir hal alabilirdi. Carrick’in atılması oldu günün sonundaki tek endişe kaynağı. Anderson esprisinin geri dönüşüyle sonuçlanmaz umarım Carrick’in bu hatası. Bu arada ben tekrarı tam göremedim, gerçekten o amaçla mı vurdu topa kestiremedim fakat sarı kartın da varsa dikkatli olacaksın o dakikalarda. Sen Manchester United topçususun, büyük düşüneceksin!
2004-05: 17 gol
2005-06: 19 gol
2006-07: 23 gol
2007-08: 18 gol
2008-09: 20 gol
2009-10: 25 gol (Rooney saymaya devam ediyor.)
Manchester United vs. AC Milan:
1 Van Der Sar 8
21 Rafael 5.5 (6 Brown NE) – 5 Ferdinand 5.5 – 23 Evans 6.5 – 3 Evra 6
17 Nani 5 (25 Valencia 6.5) – 16 Carrick 6 – 18 Scholes 5.5 – 24 Fletcher 7.5 – 13 Park 7
10 ROONEY 8.5
Author adminPosted on February 16, 2010 Categories FUTBOL, CL10 Comments on Irish Açılımı Vol. 5 – Tanrı’nın Destek Ayağı
Savunma bölgesinde Rio Ferdinand, Jonny Evans ve John O’Shea’in yaşadıkları uzun süreli sakatlıklara hafta sonunda Nemanja Vidic’in hastalığı da eklenmişti. West Ham maçı sırasında ise önce Gary Neville, ardından da bir başka emektar Wes Brown sakatlıkları nedeniyle kenara gelmek zorunda kaldı. Maçın sonunda kısa bir süre de olsa Fletcher-Carrick-Evra-Giggs savunma dörtlüsünü izlediğimizden bahsetmiştim son yazıda zaten. Fakat bu görüntüye bir süre daha katlanacağız gibi duruyor. En azından hafta sonu oynanacak Aston Villa maçına kadar…
Wolfsburg deplasmanına kafileyle birlikte uçan 19 kişilik kadro içerisinde sadece iki adet defans orijinli oyuncu var. Bunlardan biri de rezerv takımdan dahil edilen 90 doğumlu Oliver Gill.
GK: Ben Foster, Tomasz Kuszczak.
DF: Patrice Evra, Oliver Gill.
MF: Gabriel Obertan, Magnus Eikrem, Paul Scholes, Darron Gibson, Antonio Valencia, Michael Carrick, Matty James, Ji-Sung Park, Anderson, Darren Fletcher, Cameron Stewart, Nani, Oliver Norwood.
FW: Michael Owen, Danny Welbeck.
Bunun yanında hafif sakatlıkları bulunan Federico Macheda, Dimitar Berbatov ve Wayne Rooney de Manchester’da kalan diğer isimler. Kiko ve Berba’nın Villa maçında oynamaları da zor gözüküyor, Rooney muhtemelen sahada olacak. United bu kadroyla hücum hattında üç tane birbirinden meziyetli oyuncuya sahip Wölfe’ye direnebilir mi ya da ne kadar direnebilir, bilmiyorum. Üzerine çok da düşünmüyorum aslında. Alex Ferguson, Beşiktaş’a karşı Old Trafford’da sahaya çıkardığı onbire en azından puan konusunda güveniyordu fakat Gabriel Obertan dışındakiler fazlasıyla savruk gözüktü. Bu hayal kırıklığının üzerine burada alınacak mağlubiyetin ve olası ikinciliğin öncelikli endişe konusu olduğunu düşünmüyorum Sir için. Zaten paralel gruplarda ortaya çıkan tablolar gösteriyor ki, ikinci torbadan da en az ilk torbadan gelecek ekipler kadar zor eşleşmeler çıkabilir. Bu yüzden sonuna kadar gitmeyi hedefleyen bir kulüp için çok da önemli olmasa gerek bu grup birinciliği hadisesi. Fakat uzun erimde özellikle savunmada sıkıntılar yaşanacağı ortada. Ferdinand bir tam sezonu geçirebilecek durumda değil net biçimde. Brown ve O’Shea gibi diğer alternatifler de ancak kısa süreli çözüm önerileri olabiliyor görüldüğü üzere. Bu muhabbetlerin sonunda gelinen nokta hep aynı oluyor ve Gerard Pique’nin kulüpten ayrıldığı güne lanet ediyoruz. Fakat orada yönetimin yapabileceği fazla da bir şey yoktu, oyuncu yetiştiği kulübe geri dönme arzusu taşırken… Alttan da savunmanın ortası için yakın gelecekte yetişebilecek tek isim Jonny Evans gibi, onun da ne kadar güven aşıladığını herhangi bir taraftara sorabilirsiniz. Cevap pek iç açıcı olmayacaktır.
Aston Villa maçında son dönemde fena da oynamayan Paul Scholes’u dinlendirmek mantıklı olabilir. Bu yaştan sonra o dizlere binen yükün yarattığı tahribatın geri dönüşü olmayabilir. Gönül isterdi ki, aynı muameleyi sezon başından beri sürekli oynayan Evra-Fletcher ikilisine de gösterebilsek. Fakat öyle bir lükse sahip olmadığımız gibi, bu maç özelinde her ikisi de alışılmışın dışında savunma görevleriyle yüklenecek. Özellikle Evra’nın hızı göbekteki ağır ikilinin varlığında önemli olacaktır. Yine de 1-2 tane sıkıştırırlar araya muhtemelen. Carrick-Dzeko kapışması da ilginç olmaya aday. Kalede güvenini kazanmış PIG ile devam edilmeli. Güven kazanmak dediysek Peter Schmeichel’ı taklit edecek düzeye geldi dayıoğlu yukarıda görüldüğü üzere. Akademiden Ole Gunnar Solskjaer’in memleketlisi Magnus Eikrem’i görmek güzel olurdu. Antonio Valencia’yı yormaya değmez, belki son yarım saat. Geri kalan her şey için O’Bertan bu maçlık…
Fletcher – Carrick – Gill – Evra
Obertan – Anderson – Gibson – Park – Eikrem
Blog tarihinin en gereksiz ikinci yazısı seçtim bunu kendi adıma… Video için İsmail Özkısaoğlu’na teşekkür ettik.
Author adminPosted on December 7, 2009 Categories FUTBOL, CL1 Comment on No Alarms and No Surprises, Please
Duyduğum ilk günden beri gitmek istediğim 123 konseriyle çakışmasa olmazdı. İsmail Köybaşı da yokmuş, bir de Mert Nobre falan başlar… Kazansak bari.
Author adminPosted on November 3, 2009 Categories FUTBOL, CLLeave a comment on 21:45 İnönü
6 Hece 14 Harf
Bir şeyler karalanır ama salt aşağıdaki kare için bile değerdi…
Author adminPosted on September 15, 2009 Categories FUTBOL, CLLeave a comment on 6 Hece 14 Harf
Tam O Sırada Başka Bir Yerde
“Birçoğumuz yeniden çocuklaştık. Bunu yapmak için herhangi bir çaba harcamadığımızı anlamalısın. Bilinçli olarak yapılan bir şey de değil. Ama umut yok olunca, herhangi bir şey umabilme umudu bile yitince, ortaya çıkan boşluğu doldurmak ve ayakta kalabilmek için insan düşlere, çocukça düşüncelere, olmayacak masallara sarılıyor. En kaşarlanmış olanlarımız bile bunu önleyemiyor. Patırtı gürültü yaratmadan, herhangi bir giriş yapmadan ellerindeki işi bırakıp oturuyor, yüreklerinde biriken isteklerden söz etmeye başlıyorlar…”
Author adminPosted on September 15, 2009 Categories FUTBOL, CLLeave a comment on Tam O Sırada Başka Bir Yerde
Beklenen gün geldi. İnönü Stadı yarın en özel konuklarından birini ağırlayacak ve bizim gibi United sempatizanları için de rüya gibi bir gece olacak… Ryan Giggs ve Rio Ferdinand gibi babalar dışında herkese tesirli küfürler gönderebilecek havadayım yalnız, duygularım konusunda çok fazla çelişki barındırmıyorum. Wayne Rooney’nin kenarda oturması kimseyi şaşırtmayacak bu maçta. İngiltere’deki genel görüş de White Hart Lane’de gelen yorucu galibiyetin üzerine, haftasonu oynanacak derbi hesaba katıldığında birkaç ismin dinlendirileceği yönünde. Taraftarlara sorulduğunda onlar zaten bu maçta kaybedilecek puana da dünden razı. İnönü’de alınacak kötü bir skorun geriye kalan beş maçta telafi edilebileceğinin, ancak derbideki benzer bir neticenin sezon boyunca onları takip edeceğinin farkındalar tabi.
Yine de Sir Alex Ferguson, Avrupa’yı yerel yarışmanın üzerine koyar bu tip durumlarda çoğu zaman. İşleri garantilemediği müddetçe de net bir şekilde alternatif kadrolarla sahaya çıkmadığını biliyoruz. Fakat Berbatov-Owen ikilisi, tarafsız bir şekilde yaklaştığımda da daha makul ikili gibi duruyor. Rooney en çok yorulan adamlardan oldu son ayda… Darren Fletcher ve Patrice Evra gibi fazla mesaideki elemanları ve savunmada sakatlıktan yeni çıkan O’Shea-Ferdinand ikilisini de rotasyona tabi tutabileceğini yazanlar var. Ben yine de Tottenham maçında eskisi kadar iyi gözükmeyen Vidic-Ferdinand ikilisine 90 dakikalık bir antrenman daha vermek isteyeceğini düşünüyorum Fergie’nin.
Hatta adet yerini bulsun diye bir muhtemel onbir de yapayım: Foster – Brown, Ferdinand, Vidic, Fabio – Valencia, Carrick, Scholes, Park – Berbatov, Owen
Ne yazık ki Mustafa Denizli’nin nasıl bir atraksiyona gireceğini tahmin etmek insan beyni için ulaşılmaz bir hedef hala. Rüştü Reçber’in sakatlığı, bir nebze de olsa sevindiren sakatlıklardan…
US Open ve ders kayıtları için sabahladıktan sonra 4-5 saatliğine uyuyabildim öğleden sonra. Rüyamda Yeni Açık’taydım ve birilerini 1-0 yeniyorduk. Çok net değil… Ama golü de Matias Delgado atıyordu. Ne düşünsem bilemedim. 2-1 alırız demiş öte yandan Bryan Robson… Manchester sokaklarında futbol ile alakası olmayan bir teyzeye de sorsak öyle derdi belki ama bir yere not düşülmeli Robson söylüyorsa.
Son iki fotoğrafı Gemma Thompson çekmiş bu arada. Şöyle de eklemiş… Yılın büyük bölümünde Gümüşsuyu’nda ikamet eden birini güldürdü ziyadesiyle:
“Well I’m pleased to say I’m still alive after walking up the steepest hill I’ve ever come across. I was told the Inönü Stadium was ‘just a five-minute walk’ from the hotel. Totally true, but what the travel guide failed to mention was the pain involved in walking back from it – wasn’t sure I was going to make it up at one point! Managed to get inside the ground to have a quick look at the pitch, which despite not yet having any markings on it, didn’t look too bad. I’ll upload some pics now…”
Author adminPosted on September 14, 2009 Categories FUTBOL, CL2 Comments on We All Hate Scousers
Yine Taklaya Geldik
Klasik bir kura çekimi olarak başlamıştı, tüm eski talihsiz yaşanmışlıklara rağmen ilk iki takım çekildikten sonra hala Sevilla ve Rangers’ın bulunduğu G grubunu hayal edebiliyordum. Sırasıyla H ve B grupları da kabul edilebilir takımlardan oluşmaktaydı. Tabi iyi bir United taraftarı olarak İnönü’de o kırmızı formayı görmenin nasıl bir his olacağını da hep merak etmiştim. Kurayı resmi sitedeki fasiliteden takip ediyordum. Ses yok, görüntü zaten yok… Gözüm ister istemez sol üstteki B grubuna kayıyordu sürekli. Ve oldu… CSKA Moskva kesinlikle küçümsediğim bir takım değil, hiç olmasa Milos Krasic gibi bir adama sahipler. O da bir Sporting maçında göze giren Cristiano Ronaldo’nun hikayesine benzer şekilde United forması giyer umarım önümüzdeki dönemlerde… Tamam CSKA, Beşiktaş’ın şu dönemde sahaya koyduğu futbolu da düşününce hiç de öyle hesap dışı bırakılacak bir takım değil de daha önce AC Milan, Leeds United ve Barcelona’dan oluşan bir grup çekebildik bu organizasyonda. Yine UEFA Kupası’nda ilk torbada olmanın sevincini yaşarken, son torbadan tokat gibi bir Tottenham Hotspur geldi. Hem de iç sahada oynadık kendileriyle…
Rüyadan bir noktada uyanmamız gerekiyordu, Beşiktaş geleneklerine sırt çeviremezdi… Tam bunları düşünürken, bu kurada da “Bundesliga şampiyonunu son torbadan çekebilmiş takım” gibi yeni bir unvan kazandı Beşiktaş Avrupa arenasında. United bu nispeten kolay grupta işini erken garantileyip de İstanbul’a o rahatlıkla gelebilir mi diye sorduk bir an kendimize. (Kieran Richardson’ın altıpasta kaçırdığı gol ve Tuncay Şanlı’nın hat-trick performansıyla hatırladığımız bir İstanbul ziyareti de vardı çünkü Red Devils’ın bu şekilde.) Sormaz olaydık… Nihat Kahveci form bulamamışken, savunma hattımız hala uzun süreceğe benzeyen bir birbirini tanıma süreci geçirmekteyken 15 Eylül tarihinde ağırlayacağımızı öğrendik United’ı. “Tamam rüyadan uyandık, vurmayın öldük” dedik bunun üzerine de…
Yine de ben bu grupta bir şans yaratılabileceğini düşünmekteyim. Fakat bu şansı yaratmak için bugünkü oyun karakteri yeterli olmayacaktır. Kadro yapısında da Matias Delgado’nun da sakatlığıyla, o yaratıcılık katkısını bekleyebileceğimiz tek isim Rodrigo Tello durumunda… Fink-Ernst ikilisi çok üst düzey olmasa da orta sahayı tutabilen bir partnerlik oluşturuyorlar. Çok beklenmedik deplasman puanları getirebilir bu karakteristik takımımıza, fakat öte yandan içeride de maç kazanmak oldukça zor olacaktır bugünkü tempoda… Ben açıkçası çok umutlu değilim, fakat kurayı temel olarak değerlendirecek olursak önümüzde baş edilemeyecek bir ikili olmaması gruptan çıkma umutlarımızı canlı tutmamız açısından hoş bir tablo. Dördüncü torbadan gelen Wolfsburg, yeni format sonrası daha kolay olmasını beklediğimiz üçüncülüğü de zora sokmuş durumda şüphesiz. Fakat ben Barcelona-Inter-Rubin grubunda şimdiden Rubin’le üçüncülük mücadelesi moduna girmiş Dynamo Kyiv’in yerinde olmadığımız için seviniyorum açıkçası. O heyecanı en azından birkaç maç için de olsa yaşayacak olmak güzel bir tecrübedir. İnönü Stadı zemininde kırmızı forma-beyaz şort-siyah tozluk üçlüsünü görmek de bu tecrübenin bir parçası olacaksa, benim itirazım yok. Sezonun ilk maçlarını izledikten sonra, cüzdandaki 600 lira değerindeki yeni açık kombinesine bakıp kara kara düşünüyordum. Bu Manchester United karşılaşmasının benim gözümdeki değeri 300-400 papel arasıdır. O yüzden oradaki vicdan azabı tehlikesini de savuşturmuşa benziyoruz şimdilik. Christmas yaklaştıkça form tutmasıyla bilinen bir takımla sezon başında oynamak da bir güzellik addedilebilir bardağın dolu tarafına bakmak istenirse. Gerçi Old Trafford’da kötü şeyler izleyebiliriz, ama Liverpool’dan 8 gol yemekten daha kötüsü de olamaz benim açımdan heralde. Zaten United 7 atar, 9 atar ama…
Bazı içimizdeki İrlandalılar da şimdiden kombinelerimize sulanmaya başladı, Yeni Açık’ta Stretford End oluşturma hayalleri güdüyorlar sanırım. Ama olmaz o iş. Benim için de önce Beşiktaş gelir. Keşke son maç olsaydı da, garantilemiş United Darron Gibson, Zoran Tosic, Rafael da Silva ve diğer çocuklarla çıksaydı sahaya hatta… Bu da RedCafe forumlarından günün incisi:
“Didn’t we sell Kleberson to Besiktas? I’m sure they will be wanting revenge for that.”
Anderson’u da satarsanız bırakırım United’ı. Hatta Man Citeh’yi desteklemeye başlarım. Açık ve net… Ama Kleberson candır.
Bunu da nasıl bir gaflet anında yazdınız? Yuh!
He’s our midfield magician…
And he shits on Fabregas!”
Author adminPosted on August 27, 2009 Categories FUTBOL, CL1 Comment on Yine Taklaya Geldik
Beyaz forma ile kaldırın da gelin… İşbilim finalim var, bu yüzden preview yazacak vaktim yok ne yazık ki. Kazanırsak yaz boyu konuşuruz zaten.
Nemanja Vidic ve Alex Ferguson’ın Barclays tarafından sezonun en iyi oyuncusu ve en iyi menajeri olarak onurlandırıldığını da hatırlatalım gitmeden önce… Mont beni!
“Tedarikliyim diye sevindim durdum,
Sıcağı görünce yandım kavruldum,
Mecnun oldum, çöllere savruldum,
Kırk kapıya muhtaç eyledi mont beni…
Bir garip Ercan’ım bu dünyada konar göçerim,
Gahi ağlar, gahi gülerim,
Mont elde diyar diyar gezerim,
Onulmaz dertlere saldı mont beni…”
Author adminPosted on May 27, 2009 Categories FUTBOL, CL5 Comments on Son Fado