Yaren : Biz Küçükken Çok Büyüktük..
yaa..ne güzel anlatmış çocukluğun saf halini,keşke herşey öylece tertemiz kalsaymış değilmi Yarenim..küçükken yüreklerimiz büyükmüş bu yüzden dünyayı sarıyormuşuz sıcacık ve içten..kalamadık öyle, büyüdükçe gerçekten küçüldü gönül bağımız, bizdik dediği gibi ran'ın..ben ne zaman ve nasıl olduk, nasıl bu kadar bencil donduk kaldık anlayamadık..yüreğine sağlık, her zamanki gibi konun yine çok güzel..
1 Ağustos 2012 15:06
Haklısın Gülçinim,biz küçükken her şeyimiz büyüktü hayallerimiz sevgimiz dostluklarımız her şey..Biz büyüdükçe herşeyimizi küçülttük..geçmişte bizi ne güzel anlatmış Nazım Hikmet değil mi? Teşekkür ediyorum canım sağol. öptüm, sevgiler..
1 Ağustos 2012 23:08
Büyürken içimizdeki çocukluğu bırakmayanlar da var:)onları tanırsınız..dobradırlar, sözlerine güvenilir, bilirsiniz ki sizi asla aldatmazlar, bir çocuk gibi saf ne derseniz inanırlar, ne derseniz doğru sanırlar çünkü kendileri de öyledir ama böyleleri çok kolay incinirler başkalarının kendileri gibi olmadığını anlarlar ama belli etmezler, yani küçülmeden büyümük de mümkün Allah'tan...
2 Ağustos 2012 01:18
Çok haklsın Müjdeciğim.. İfadelerinde kendimi buldum. Biran benden bahsettiğini düşündüm..:) keşke içimizde ki çocuğu büyütmesek bari, hep saf temiz ve artniyetsiz olabilsek..Bu günün şartlarında pek mümkün değil gibi sanki.herşey pislenmiş gibi duygular, fikirler, eylemler.. elbette söylediğin gibi saflığını, temizliğini, berraklığını, netliğini muhafaza edenler de var ama, azınlıkta..Nazım Hikmet'in bu güzel yazısı ile şöyle bir çocukluğumuza dönmek istedim. O günleri düşüncelerimizde yad etmek istedim. Canım yorum için teşekkürler, temiz saf sevgilerimi gönderiyorum sana ve bücürüğe.. Biliyormusun bücürük hayatımıza öylesine girdi ki, seni bücürüksüz düşünemiyorum..:))
2 Ağustos 2012 01:38
merhaba canım, çok güzel bir paylaşımda bulunmuşsun...okurken çocukluğuma gittim, hatıralarım bir bir gözümün önünden geçti, gözlerim doldu...bi an keşke çocuk olsaydım, hiç büyümeseydim günahsız kalabilseydim dedim :(((sevgiler canım...
Çocukluğunu geri istemeyen var mıdır bilinmez ama o saf ve temiz duyguların yaşandığı, oyunların oynandığı, yeni şeylerin öğrenilmeye başlandığı güzel yılları geri verseler keşke...Nazım'ın bu yazısından haberim yoktu Hanife Hanım. İyi ki yayınladınız. Emeğinize sağlık. Saygılar.
2 Ağustos 2012 06:08
Teşekkür ediyorum, gurme şirinem.Ne mutlu bana bir anlıkta olsa insanın şu kargaşa dünya telaşından sıyrılıp çocukluğuna gitmene vesile oldum.Evet çocuk olmak ve çocuk kalmak hep istediğimiz ama mümkün değil. Ama şöyle yapabiliriz hani derler ya için deki çocuk onu geliştirebiliriz.. sevgiler canım.
Evet çok haklsınız Hüsyin Hocam.. Çocukluğun o saf, temiz, dürüst yalandan riyadan uzak anlarını elbette hep özlüyoruz. Nazım Hikmet'tin bu yazısını facebookta bir arkadaşım paylaşmıştı ben de burada sizlerle paylaşıp, bir an da olsa şöyle geçmişi, çocukluğumuzu düşüncelerimizde yad etmek istedim.teşekkürler.
evet canım içimizdeki çocuk olmasa neşeli olamazdık :))sevgiler...hayırlı iftarlar canım...
2 Ağustos 2012 09:21
Teşekkürler, sana da hayırlı iftarlar g. şirinem. sevgiler..
ESKİMEYEN ESKİLER VE İLHAM KAYNAKLARIM