Yazar Rumuzu: hüsn3127
Eser Sıra Numarası: 160222eser26
Gecenin siyahına bürünüyor yorgun şehir. Batan güneşe “elveda’’ diyor, beklemeye başlıyor sessizce. Bıkkın bakışları ayla buluşuyor, daha da dayanamıyor, kapanıyor. Fakat bu durgunluk fazla uzun sürmüyor, bir anda bozuluyor. Yer sarsılıyor şiddetle. Deprem son veriyor gecenin sessizliğine. Tepelerden taşlar yuvarlanıyor, kuşlar kaçışacak yer arıyor. Derinlemesine bir çığlık kopuyor yorgun şehirde.
Birazcık ötede bir bomba patlıyor, karanlık geceyi daha da karartmak istiyor sanki. Bombanın gürültüsüne çocuk çığlıkları karışıyor. Yuvalar yıkılıyor, yaşam son buluyor kimileri için. Derken vakit ilerliyor hüznün siyahına bürünmüş şehirde… Işıktan bir damla düşüyor gökyüzüne biraz sonra güneş gülümsüyor tepelerden. Depreme, savaşa aldırmaksızın yükseliyor; neşe saçıyor bu sessizliğe. Kuşlar gözlerinde sevimli bir gülücükle sağa sola uçuşuyor. Uçsuz bucaksız deniz, gökyüzünün maviliği, kuşların cıvıltısı… Hayat yeniden başlıyor sanki şehirde, anlamını yeniden buluyor. Felaketin açtığı yaraları sarmaya çalışıyor güneş, yaşam türküsünü söylüyor kuşlar. Gecenin huzursuzluğunu unutmuşlar sanki.
Kolay olmuyor yaraların sarılması, hüznün son bulması, yaşamın huzura kavuşması. Gülümseyen, iyimser kalpleri bekliyor şehir; iyimser olmam gerekiyor. Gerekiyor çünkü felaketlerin darmaduman ettiği bu şehirde parıldayan bir güneşe, çocuk çığlıkları arasında cıvıl cıvıl ötebilen kuşlara ihtiyaç var, hiçbir şeye olmadığı kadar. Karanlık bulutlar ardındaki maviliği paylaşmam gerekiyor. Uçsuz bucaksız denizi, çamların yeşilini, kuşların neşe dolu gözlerini görmeliyim, kara bulutlara inat… Gecenin soğuğunu değil, ateş böceğinin kanadındaki sıcaklığı hissetmeliyim.
Parıldıyor artık güneş ve beraberindeki binlerce iyimser kalpler. Cıvıldayan kuşlar gülümsüyor. Dağılıyor karanlık bulutlar. Kalpler yırtıyor artık hüznün siyahını. İyimser kalpler var çünkü. Ağlayan bakışlar neşe saçıyor şimdi. Akan kanlar diniyor, şehir huzur buluyor.