Aylık Siyasi Gençlik Dergisi * Sayı: 150 *Şubat 2010 *Fiyatı: 2 TL * ISSN:
Download "Aylık Siyasi Gençlik Dergisi * Sayı: 150 *Şubat 2010 *Fiyatı: 2 TL * ISSN: 1302-7506"
1 Aylık Siyasi Gençlik Dergisi * Sayı: 150 *Şubat 2010 *Fiyatı: 2 TL * ISSN:
3 Yeni Demokrat Gençlik 1 YENİ DEMOKRAT GENÇLİK Merhabalar, Dergimizin yeni sayısını bir yandan yüzlerce BD- P linin tutuklandığı diğer yandan baskılara, tehditlere ve olumsuz hava şartlarına rağmen haftalardır Ankara da direnen TEKEL işçilerinin eylemlerinin yaşandığı bir süreçte yayınlıyoruz. Dolayısıyla dergimizin içeriğinde de bu iki konu ön plana çıkmaktadır. Özellikle Ankara da TEKEL, İstanbul da İtfaiye, işçileri, İzmir de yine belediye işçilerinin yanında yer alan YDG lilerin deneyim yazılarının ilgi çekeceğini düşünüyoruz. Dergimizde önceki sayımızda duyurusunu yaptığımız milliyetçiliğe ve şovenizme karşı kardeşliğe savunalım çağrısı doğrultusunda okurlarımızın yaptığı çalışmalara ve konuyla ilgili çeşitli yazılara ve röportajlara yer veriyoruz. Bizler sistemin baskı, saldırı ve linç girişimlerini örgütlediği bir dönemde her türlü ayrımcılığa karşı çıkmayı ve tüm ezilen kesimlerin ortak mücadelesine vurgu yapmayı önemli bulmaktayız. Dergimizde ayrıca devrimci gençlik hareketinin yaşadığı bazı sorunlar üzerine çeşitli yazılara yer veriyoruz. Bu yazıların devrimci gençler tarafından ilgiyle okunacağına ve verimli tartışmalara vesile olacağına inanıyoruz. Bunların yanı sıra bu sayımızda Genç-Sen in Aralık ayında gerçekleştirdiği 3. Genel Kurul üzerine bir değerlendirme yazısına da yer veriyoruz yılının mücadelemiz açısından yoğun ve hızlı bir yıl olacağı inancındayız. Bunun verilerini daha ilk günlerdeki gelişmelerden anlamak mümkündür. Mücadelemizin ileriye doğru taşınması açısından sistemin oyunlarını teşhir etmek ve devrimci fikirlerin kitlelerce sahiplenmesini daha fazla sağlamak için genç devrimcilere önemli görevler düşmektedir. Bir dahaki sayımızda görüşmek dileğiyle İ Ç İ N D E K İ L E R İsyan Röportaj: Nor Zartonk Ufuk Dengê Azadê Genç Kadın yüzyılın ilk on yılında gençlik Kolektifin Sesi Birlik Forum Haluk Zorusevmez Komünist Ustalar Bellek UMUT YAYIMCILIK VE BASIM SANAYİ LTD. ŞTİ. Yönetim yeri: Gureba Hüseyinağa Mah. İmam Murat Sk. No: 8/1 Aksaray/Fatih/İstanbul Tel: (0212) Faks: (0212) Sahibi ve Yazıişleri Müdürü: Çilem ÖNSEL Baskı: Yön Matbaacılık Davutpaşa Cd. Güven San. Sit. B Blok, No: 366 Tel: (0212) e-posta: Yeni Demokrat Gençlik e-posta adresleri: BÜROLAR Kartal: İstasyon Cd. Dörtler Ap. No: 4/2 Tel: (0216) Ankara: Sağlık1 Sk. No: 17/19 Sıhhıye/Çankaya Tel: (0312) İzmir: 856. Sk. No: 48/203 Kemeraltı/Konak Tel: (0232) Malatya: Dabakhane Mh. Turgut Temelli Cd. Barış İşhanı No: 3 Erzincan: Ordu Cd. Ordu İşhanı Kat: 3 Tel: (0446) Bursa: Selçuk Hatun Mh. Ünlü Cd. Sönmez İşsarayı Kat: 2 No: 185 Heykel Tel: (0224) Mersin: Silifke Cd. Çavdaroğlu İşhanı Kat: 3 No: 118 Avrupa Merkez Büro: Weseler Str Duisburg-Almanya Tel:
4 2 Yeni Demokrat Gençlik Demokratikleşiyor muyuz, Kalkınıyor muyuz? 2002 den bu yana hükümette olan AKP nin belki de en büyük başarısı toplumun ezilen kesimleri arasında ülkedeki sistemin niteliği konusunda kafa karışıklığı yaratmada ve tasfiyeci düşüncelerin yaygınlaşmasında gösterdiği çabadır. Liberal kesimin yoğun desteği ile bu yönde hareket eden AKP hükümeti aksi yöndeki tüm pratiklerine karşın kendisini demokrasi havarisi olarak lanse edebilmektedir. Sistemin çıkmaza girdiği açıktır. Kürtlerin, Ermenilerin, Alevilerin yaşadığı sorunlar, ekonomide artan yoksulluk, işsizlik ve ezilen kesimlerin mücadelesi, bunun yanı sıra Ortadoğu da ABD emperyalizminin taleplerine uygun bir konum elde etme zorunluluğu vb. birçok faktör tutarsızlığı sıradanlaştıran AKP hükümeti döneminde birçok kesimde soru işaretleri uyandırmaktadır. Bunda belki de en önemli gelişmeyi Ortadoğu daki duruşuyla göstermiştir. Irak tan çekilme planları yapan, İran üzerinde baskısını artırmaya çalışan ve Yemen deki nüfuzunu sağlamlaştırma çabasında olan ABD emperyalizmi açısından bölgedeki en önemli Truva atlarından biri olan TC devletinin daha etkin bir rol oynamasına ihtiyaç vardır. Bu nedenle gerek istikrarsız bir koalisyonla yönetilen gerekse de ABD yönetimini de memnun etmeyen İsrail e kafa tutan TC devleti bunun üzerinden prim toplamayı başarmıştır. Bununla beraber AKP nin iç kamuoyundaki en önemli başarısı ise orduya kafa tutarak darbe karşıtı ve demokrasi yanlısı olduğu konusunda geniş bir kesimi inandırabilmesidir. Oysaki Kürt ulusal sorunu gibi oldukça kritik bir konuda gerek siyasi gerekse de askeri müdahalelerde ordu ile oldukça uyumlu hareket eden hükümetin, yine ordu içinden sızdırılan belgeler üzerinden emekli askerlere ve başarısız darbe planlarına kafa tutması sahtekarlığı ile demokrasinin bekçisi olarak kendisini lanse etmesi ne büyük bir riyakarlıktır! 12 Eylül Anayasasıyla hiçbir sorunu olmayan, 301 gibi Hrant Dink in katlinin yolunu açan faşist yasaları can siperane savunan, ülke genelinde linç kampanyaları için uygun ortam yaratan, DTP ye karşı siyasi linç çalışmalarına imza atan AKP nin ülkenin demokratikleşmesi doğrultusunda attığı hiçbir somut adım yoktur. Yalnızca darbelere karşı nutuk çekmesi ve ülkenin temel meselelerini çözeceği sözünü vermesi ne yazık ki birçok kesim için yeterli olabilmektedir. Bunda söz konusu adımların yoğun bir ideolojik saldırı ve manipülasyon ortamında yapılması da etkili olmaktadır. Kürtlerin, Ermenilerin, Alevilerin içinden çıktığını iddia eden ve bu kesimlere onlardan biri gibi seslenen aydınların çabaları karşılık bulabilmektedir. Bunların hepsinin ortak yönü ordu ve darbe karşıtlığını sömürerek ne kadar sorunlu da olsa AKP yi desteklemenin günümüzde ehven-i şer olarak gerekli olduğuna bizleri inandırmaya çalışması ve çözüm adresi olarak meclisi göstermesidir. Ülkemizde köhneliği ve çürümüşlüğü ile teşhir olan gerek seçim süreci gerekse de iç işleyişi ile oldukça anti-demokratik olan ve gevezelikten ve halka düşman yasaları çıkarmaktan başka bir işlevi olmayan bir meclisin tek çözüm adresi olarak gösterilmesi ve bunu yaparken göstermelik dahi olsa meclisin daha demokratikleşmesi için taleplerde dahi bulunmayan bu sözde aydınların yarattığı tahribat çaplarından daha büyüktür. Bu tahribatı nerelerde görmekteyiz? Biz bunu bugüne kadar bütün kazanımlarını sert ve dişe diş bir mücadele ile elde eden ve destansı bedellere imza atan devrimci ve demokrat hareketlerin artık sistem içi çözümlerden medet ummasından ve mücadele yorgunluğunu saflarında yaygınlaştırmasından anlamaktayız. Kürt Ulusal Hareketi mevcut sistem içinde bazı yasal değişikliklerle ve güvencelerle Kürt ulusal sorununun adil şekilde çözülebileceğini, militarizmden beslenen faşist sistem dahilinde kalıcı ve onurlu bir barışın olabileceğini, silah bırakmak için uygun koşulların yaratılabileceği konusunda uzun süredir politik argümanlar geliştirmektedir ve bu, ne yazık ki her gün dağlarda ve kentlerde ölümler ve tutuklanmalar yoğun bir şekilde yaşanırken meclise övgüler yağdırılarak yapılabilmektedir. Biz bu tahribatı sistem içi çıkar gruplarının çatışmalarında devrimci ve demokrat güçlerin saf tutmasında, bu çatışmadan demokratik bir yönetim çıkabileceğini ummasında görebilmekteyiz. Oyunun kurallarının sistemin sahiplerince konulduğu ve birçok temel meselede tam ittifakın yaşandığı bir ortamda sistemin çıkmazlarını salt
5 Yeni Demokrat Gençlik 3 bastırma, tutuklama, öldürme gibi doğrudan yöntemlerle değil aynı zamanda bölme, parçalama, sistem içileştirme, birbirine düşürme gibi Osmanlı oyunlarıyla, dolaylı yöntemlerle eritme amacına alet olunabilmektedir. Bunun sonucundadır ki devrimci saflarda ülkenin artık demokratikleştiği ve kalkınarak daha ileri bir kapitalizme geçtiği gibi safsatalarıyla ayrılıklar yaşanabilmekte, devrimci hareket içindeki köklü örgütlenmeler sürecin çıkış yolu olarak legal parti kurmayı görebilmekte veya legal partinin kurulması yönünde tartışmalara prim verebilmektedir. İlk bahsettiğimiz aslında ikinci tavrın bir sonraki adımıdır. Ülkede koşulların değiştiği, legal mücadele için koşulların daha elverişli olduğu, demokratik hakların genişlediği gibi argümanlarla süreçten çıkış yolu olarak legalizme batmış bir çalışma tarzının, sistemin belirlediği sınırlarda çalışma yürütmeyi kabullenişin öne sürülmesi oldukça acıdır. Çözümün devrimci değerlerin ve ilkelerin daha fazla sahiplenilmesinde, illegalitenin ve silahlı mücadelenin geliştirilmesinde değil de seçim-legal parti çalışmaları gibi alanlarda aranması... İşte uzun yıllardır yoğun bir şekilde beyinlerimize pompalanan ideolojik saldırılar karşısında net duramayan küçük burjuvazinin kararsızlığının ürünüdür. Ancak yukarıda bahsettiğimiz tartışmalar, sözler ortalıkta uçuşurken gerçek hayattaki gelişmeler oldukça farklıdır. Hayal alemlerinde ellerimize tutuşturulan sahte umutlarla oynamak yerine sosyal ve ulusal sorunlardaki gelişmelere baktığımızda faşizmin ceberut duruşunu görmemiz mümkündür. İşte Kürt ulusal sorunundaki gelişmeler! Çözüm, açılım adı altında aylarca konuşulmasına karşın tek ve ufak bir somut adımın atılmaması, Kürt ulusunun kolektif haklarının net şekilde reddedilmesi, en temel hak olan ve dünya genelindeki ülkelerin çoğunluğunda çoktan çözülmüş olan anadilde eğitimin reddedilmesi bir yana Kürt halkının mücadelesine ihanet etmiş unsurların yeniden parlatılması dışında bahsedebileceğimiz tek konu, artan baskılardır. Aralık ve Ocak ayı içinde, dergimiz yayına hazırlanırken, tutuklanan BDP li belediye başkanı, yönetici ve üyelerin sayısı bini geçmiştir. Kağıt üzerindeki tartışmalar bir yana bu ülkenin doğusunda darbe dönemi yaşanmaya devam etmekte, halkın seçtiği belediye başkanları, legal bir partinin üyeleri ve yöneticileri insanlık onuruna aykırı muamelelerle, tek sıra halinde kelepçelenerek evlerinden alınıp zindanlara atılmaktadır. Bu kış günlerinde Kürt çocuklarının zindanlarda tutulması devam etmektedir. Ceylan dan Aydın Erdem e onlarca yurtsever gün ortasında vurularak öldürülmektedir. Askeri operasyonlar zaten aralıksız devam etmektedir. Dönüp sosyal-sınıfsal mücadelelere baktığımızda da TEKEL işçileri, görmemekte ısrar edenlere inat hayatın gerçeklerinden örnekler sunmaktadır. İşçi sınıfının TE- KEL de, İstanbul İtfaiyesinde, Esenyurt Belediyesinde ve birçok yerdeki ısrarcı direnişi her türlü medya sansürüne, ve kimi sendikaların uzlaşmacı tutumlarına karşı kar kış demeden sürmektedir. AKP nin ve devletin yaklaşımı ve demokratlık derecesi de işçileri muhatap almamasında, tam tersine kolluk kuvvetleriyle saldırmasında ve savurduğu tehditlerde ortaya çıkmaktadır. Devletin Alevilere yaklaşımı Alevi açılımına Alevi katillerinin dahil edilmesinde, Ermenilere yaklaşımı soykırımın korkakça ve gülünççe inkar edilmesinde ve Hrant Dink in katillerine gösterilen hürmette net şekilde görülmektedir. Sistemin içinde farklı kliklerin mücadelesi vardır, bu çok barizdir ve bu kliklerin halkın farklı kesimlerine kendi arkasına yedekleme çabası da oldukça doğaldır, ancak birincisi sistemin içindeki mücadele sistemin dayandığı temellere dokunmadan ve onla hesaplaşmadan yaşanmaktadır. İkincisi doğal olmaması gereken konu bu saflaşmada ezilenlerin içinden çıkan hareketlerin kendilerine de bir şeyler düşer beklentisine girmesi ve tıkanıklığı sistemden devrimci kopuşta değil sistem içileşmekte aramasıdır. 71 ve 84 devrimci çıkışları maziye ait anılar değildir, o gün de sistemden medet umanlar vardı, zaten bu çıkışlar o medet umanlara karşı da bir çıkıştı. Bugünün ihtiyacı da o devrimci çıkışların değerlerine ve ilkelerine sarılarak günümüze uyarlamasını bilmektir. Bu gelişmeler karşısında devrimci gençlerin görevi sosyal ve ulusal mücadele veren işçilerin, Kürt ulusunun ve diğer ezilen azınlıkların mücadelesini sahiplenmek, anti-emperyalist, anti-faşist şiarları haykırmaktadır. Görevimiz zordur, kendi sınırlarımızı zorlamamız şarttır. Hedeflerimize ancak YDG nin son dönemdeki pratiklerinde de gördüğümüz gibi, şovenizme-ırkçılığa-milliyetçiliğe karşı çalışmalar yaparak, Hrant Dinkleri, Ceylanları, Aydın Erdemleri gündemleştirerek, yine Ankara da TEKEL işçilerinin, İstanbul da İtfaiye işçilerinin, İzmir de belediye işçilerinin mücadelesinin yanında olarak ve onlarla birlikte mücadele edip bedel ödeyerek, özcesi bu yolda ilerleyerek varacağız.
6 4 Yeni Demokrat Gençlik TEKEL İŞÇİLERİ ÖĞRENİYORLAR, ÖĞRETİYORLAR DİRENİYORLAR Bundan yıllar önce Karl Marks işçi sınıfının zincirlerinden başka kaybedecek hiç bir şeyi olmadığını söylüyordu. Zincirlerinden başka kaybedecek hiçbir şeyi olmayan işçileri en devrimci sınıf olarak ortaya koyuyordu. Marks ın ve diğer komünist ustaların ortaya koydukları tarihte defalarca kez gördük. Başta Ekim ve Çin Devrimleri olmak üzere devrimci mücadelelerde ya da devrimciler, komünistler müdahale edemese bile kendiliğinden ortaya çıkan işçi direnişlerinde, grevlerinde işçi sınıfı, direngenliğini gözümüzün önüne serdi. Bu direnişler her zaman için öğretici oldu. Hem bizzat bu mücadelenin esas öznesi olan işçiler için, hem de biz devrimciler için bu böyle olagelmiştir. Ülkemiz devrimci hareketinin tarihine damgasını vurmuş süreçlerin, öznelerin, kişilerin işçi sınıfı direnişleriyle olan bağını incelediğimizde de bu tablo karşımıza çıkmaktadır. Bu konuda her zaman öne çıkan bir örnek olarak İbrahim yoldaşın hayat deneyimlerine bakmalıyız; Haziran direnişlerinde, çeşitli köylü eylemlerinde bulunduğunu ve bu direnişlerin Kaypakkaya üzerindeki öğretici, onu komünist tezlere iten gücü çok bariz görebiliriz. Gerek dünya üzerinde gerekse ülkemizde işçilerin, emekçilerin mücadelesinden öğrenmenin gereklilik değil bir zorunluluk olduğunu -bu örneklerden de gördüğümüz gibi- tespit edebiliriz. Son süreçte ülkemizi de ciddi şekilde etkisi altına alan ekonomik kriz dünyanın her yerinde ve ülkemizde de grevler, direnişler, kitlesel ve coşkulu eylemler doğurmuştur. Bu eylemlerin hemen hemen tamamı kendiliğinden ortaya çıkmaktadır. Her alanda yaşanan ekonomik saldırılar artık işçileri, emekçileri sokaklara, grevlere itmektedir. Uzun süredir varlığını ve etkisini sürdüren Sinter, Desa vb. direnişler zaten gündemde yerini almıştı. Son dönemde ise var olan direnişlere de ivme kazandıran Esenyurt, itfaiye, demiryolu ve TEKEL işçilerinin eylemleri gündeme bomba gibi düştü. 25 Kasım da iki konfederasyonun öncülüğünde gerçekleşen uyarı grevi, ardından uyarı grevine katıldıkları için işten çıkarılan demiryolu işçilerinden gelen ses, aynı dönemde Esenyurt ve İtfaiye işçilerinin ortaya koyduğu eylemler bu sürecin önemli halkalarıdır. Sürece damgasını vuran en önemli gelişme ise Türkiye nin dört bir yanından özlük haklarının ellerinden alınmasına karşı çıkmak için Ankara ya gelen TEKEL işçileri oldu. Türk-İş in kararlarından, olanaklarından bağımsız olarak birleşen TEKEL işçileri 1 ayı aşkın süredir çok zor şartlarda direnişlerini sürdürüyorlar. AKP önünde başlayan, Abdi İpekçi de, ardından Türk- İş in önünde devam eden eylemlerini kararlılıkla devam ettiriyorlar. Bu süreç işçiler için çok önemli bir öğreticilik taşırken, bizler için de iyi bir okul olma misyonu taşıyor. Bu kararlılığın en önemli göstergelerinden biri de Abdi İpekçi de hepimizin bildiği polis saldırısı karşısında işçilerin sağlam duruşuydu. Hayatında belki hiç eyleme gitmemiş, polisle birebir karşı karşıya gelmemiş işçiler, Abdi İpekçi Parkı nda gerçekleşen vahşi saldırı karşısında bizlere dönüp Merak etmeyin bizi öldürmeden size bir şey yapamazlar diyecek kadar ısrarlıydılar. Kolluk kuvvetlerinin tazyikli su, cop ve gaz bombasının ardından Ankara nın soğuk kış gününde işçileri havuza atmasına rağmen işçiler bir an bile evlerine geri dönmeyi düşünmediler. Hemen toparlanmaya çalışıp Türk-İş binasının önünde süreci devam ettirdiler. Polisin saldırısı onları daha da güçlendirdi. Çünkü Tekel işçilerinin gittikçe daha çok anladıkları bir şey var; İşçiler devletin bu saldırısından çekinip eve dönerlerse sıcak, huzurlu bir yuva değil açlık bulacaklar. Bu durumu kendileri şu düşündürücü sözlerle de ifade ediyorlar; Ben burada özlük haklarımı kaybetmeden ölürsem ailem TEKEL den iyi bir maaş alacak, ben bu direnişi bırakıp, özlük haklarımı kaybedip eve dönersem ise asgari ücretle ailecek açlıktan öleceğiz. Bu yüzden ölmek var dönmek yok! Bu sözleri dile getirirken, tazyikli suya, copa, gaza rağmen direnişlerine
7 Yeni Demokrat Gençlik devam eden işçiler; belki de geçim sıkıntısı nedir bilmeyen bizlerin belleklerine açlığın ne demek olduğunu, ezilen sınıfların yaşam mücadelesini işliyorlar. Kimisi hamile olan eşini, kimisi 5 tane büyüklü küçüklü çocuğunu bırakıp gelmiş, sadece kolluk kuvvetlerinin baskısına karşı değil zaman zaman polis baskısından çok daha tehlikeli olabilen sendikal bürokrasinin karşısına da dikilme çabası içindeler. Sadece hükümet değil, kurulduğu günden bugüne misyonunu başarıyla yerine getiren Türk-İş de işçilerin kararlı duruşu karşısında zor durumda. Süreci sürekli yavaşlatmaya, işçileri pasifize etmeye çalışıyorlar. Daha ilk günden beri işçilerin paralarıyla sağlanan Türk-İş binasını bile çeşitli gerekçelerle işçilere kapattılar. Ancak işçiler 4/ C yi hiçbir şekilde kabul etmeyeceklerini, özlük haklarından vazgeçmeyeceklerini, Türk-İş direnişi bitirme kararı alırsa gerekirse Türk-İş binasını sendika ağalarının başına yıkacaklarını söylediler. Bu tablo karşısında Türk- İş çeşitli yollarla direnişi bitirmeye çalıştıysa da geri adım atmak zorunda kaldı. Bir avuç egemen ve bunların bir parçası olan yine bir avuç sendika ağası nezdinde bu ağaların varlık zeminini teşkil eden binlerce işçinin yarattığı etki de hepimizin için son derece öğretici olmaya devam ediyor. İşçiler sendika ağalarının nasıl şartlarda yaşadığının ve bu lüks yaşantının kimin sırtından gerçekleştiğinin farkındalar. Zaman zaman sendika bazı işçilerde bu konuda kırılma yaratmayı başarsa da henüz bunu tüm işçilere yayabilmiş değil. İşçilerin bu kararlılığı sürdükçe de yayabilecek gibi durmuyor. Pazar günü gerçekleşen mitingde de bu durumu bir kez daha hissettik. Daha önce de olduğu gibi kandırılmak istenen işçiler tepkilerini ortaya koydular. Sendika temsilcileri o kadar zor durumda kaldılar ki ne diyeceklerini bilemeyerek biz devrimci demokrat kurumlara sataştılar, işçilere bizi hedef gösterdiler. Ancak şu anki tabloda sendikanın tavrı boşa düşmüş durumda. Türk-İş genel grev kararı almayıp işçileri pasif eylemlere sürüklemek istese de işçiler bu duruma tepkiler geliştiriyorlar. Son süreçte başlayan oturma eylemi ile işçilerin zor şartları daha da zorlaşmış oldu. Her gece sabaha kadar soğuk, uykusuzluk demeden bekleyen işçiler özlük haklarını kaybetmenin ne demek olduğunu iyi anladıkları için bu şartlara katlanıyorlar. Bazıları soğuktan, uykusuzluktan hasta oldu. Ancak onlar ağır tütün balyaları taşırken bel kayması yaşayan, çalışma şartlarından dolayı kanser olan arkadaşlarını bizzat görmüşler. Çalışma koşullarının bu kadar zor olduğu gerçeği karşısında bir de 4/C ile hasta olmaya bile izin verilmeyecek duruma getirilmek isteniyor. İşçiler yağmur, çamur, soğuk demeden, uyumadan gece boyu halaylarla, sohbetlerle ısınmaya çalışarak bekliyorlar. Biz bu bekleyişlere katılarak hem devrimcilerin onlara sahip çıktığını gösteriyoruz, hem de onlar bize sınıfın direnicini, gücünü gösteriyor. Onlarla birlikte gece gündüz demeden beklemenin önemini de bize öğretenler büyük oranda işçiler oldu. Sürecin başından beri devrimci ve demokrat güçleri de sorgulayan, eleştiren işçiler reklam yapmanın peşine düşüp, buraya ziyaretler yapmanın dışında bir şey ortaya koymayan devrimcileri, ilericileri, hep eleştirdiler. Bildiri dağıtmaktan, ziyaret yapmaktan öte aynı koşullarda, adeta bir TEKEL işçisi gibi orada direnişe katılmanın önemine vurgu yaptılar. Bizler de bu yönde gerçekleştirdiğimiz pratiklerde işçileri siyasallaştırma çabamızın, propagandalarımızın ancak onların sorununu sahiplendiğimiz, onlarla samimi ilişkiler kurduğumuz oranda adresini bulduğunu gördük. Bazı dostlarımızın, devrimcilerin kendi iç gündemlerini tartışarak faaliyet yürütme tutumları karşısında işçilerin öğreticiliği ışığında biz kitleyle kitlenin sorunlarını tartıştık. 1 ayı aşkın süredir devam eden, hepimize büyük bir coşku ve heyecan katan bu direniş ülkemiz topraklarındaki işçi mücadelelerinin çoktan önemli bir halkasını oluşturmuş, tarihimizde yerini almıştır. Bir başka deyişle işçiler üzerlerine düşeni fazlasıyla gerçekleştirmiş bulunuyor. Bize düşen ise işçilerden ve emekçilerden daha fazla öğrenmek; onlara daha fazla öğretmek; işçilerle emekçilerle birlikte daha fazla direnmektir Ankara YDG 5
8 6 Yeni Demokrat Gençlik karşı mücadeleyi yükseltelim Toplumu kolay yönetmek için parçalayın, bölün, cahil bırakın. (Makyavelli) Son süreçte ülkemizde tam da Makyavelli nin sözündeki toplumu parçalayıp bölmeye denk düşer nitelikte açılım tartışmaları sürmektedir. Bu açılım ların pratikteki yansımaları ise tam da hedeflenen şeyi göstermiştir. Yani; öldürülen, ötekileştirilen, linçlere uğrayan Kürtler, evlerinden kovulan Romanlar, Hrant Dink katliamındaki gibi bir Ermeni yi öldürmekten gurur duyan insanlar. Sistemin tektipleştirme saldırılarının arttığı bu süreçte YDG olarak; farklılıkların ayrımcılık sebebi değil zenginlik olduğunu, toplumsal bir empatinin yaratılmasının gerektiğini, her milletten ve milliyetten Türkiye halkının çıkarlarının ortak olduğunu vurgulamak amacıyla Yok sayma, inkar etme, anlamaya çalış! başlığıyla 19 Aralık- 19 Ocak arası bir çalışma başlattık. Biz İzmir YDG Üniversite Komisyonu olarak ise 4. Konferanstan hemen sonra alanımızda bu konuyu gündemleştirdik. Aldığımız toplantıda ise; süreci kampanya olarak ele almayı, kampanyaya esas olarak 1 Ocak ile başlamayı, 19 Aralık-1 Ocak arası ise her iki üniversitede okur toplantıları alarak kampanyayı okurlarımızla tartışıp onlarla birlikte yürütmeyi ve kampanya süresince neler yapacağımıza esas olarak birlikte karar vermeyi kararlaştırdık. Ege Üniversitesi nde bir okur toplantısı ve stant açıp, Aydın Erdem in ağzından yazdığımız mektubu dağıtmak dışında Ali Serkan Eroğlu anması çerçevesinde yapılan 6 Ocak taki Devlet ve Üniversiteler başlıklı panelde de örgütleyici olduk. Ege Üniversitesi nde bunların dışında çıkarttığımız çeşitli afişlerin asılması kampanya süresince farklı içeriklerle temel şiarın gündemleşmesini sağladı. Bu yönünün yanında daha örgütlü bir faaliyete adım attığımız Dokuz Eylül Üniversitesi, kampanyamızın esas çalışma alanı olarak öne çıktı. Burada ilk olarak okur toplantısı alarak başladık işe. Aldığımız toplantıda; düzenli stantlar açmak, hazırlanacak mektupları dağıtmak, sergi, okul içi etkinlik, kampanya finaline ise Hrant Dink anmasına toplu katılmak biçiminde bir program çıkardık. Çevremizdeki insanları bu gündem çerçevesinde harekete geçirmeyi ve faaliyet boyunca ulaştığımız insanlarda bir empati sağlamayı hedef olarak belirledik. Her ne kadar stantları düzenlileştirememiş, sergi ve etkinlik yapamamış olsak da hedeflerimizi büyük oranda gerçekleştirdik diyebiliriz. Bir arkadaşımızın okur toplantısında kampanyayı anlatınca YDG nin böyle bir çalışma yapmasını bu süreçte olumlu olduğunu söylemesi, toplantı dışında tek tek görüştüğümüz arkadaşların kampanyayı olumlamaları, mektupları dağıtırken aldığımız Kampanya öncelikle bizler açısından bir hareketlenme sağladı. Sınav dönemi olmasına, farklı gündemlerin olmasına (Genç-Sen faaliyetinin gündemleri, TGB ile çıkan sürtüşmeler ) rağmen güçlerimizi diri tuttuk, yürüttüğümüz faaliyet hem okulda politik etkimizin artmasını ve yeni insanlarla tanışmamızı hem de çevremizdeki insanlar üzerindeki etkimizin artmasını sağladı. olumlu tepkiler bu durumun göstergeleridir. Kampanya öncelikle bizler açısından bir hareketlenme sağladı. Sınav dönemi olmasına, farklı gündemlerin olmasına (Genç-Sen faaliyetinin gündemleri, TGB ile çıkan sürtüşmeler ) rağmen güçlerimizi diri tuttuk, yürüttüğümüz faaliyet hem okulda politik etkimizin artmasını ve yeni insanlarla tanışmamızı hem de çevremizdeki insanlar üzerindeki etkimizin artmasını sağladı. Aldığımız karara karşın kampanya süresini bir kampanya gibi ele alamamamız, stantları düzenli ve etkin kılamamamız, sergi açamamamız ise etki gücümüzü daraltan eksikliklerimizdi. Kampanya süreci kitlelere gidiş tarzımız, kullanacağımız araçlar vb. noktada da dersler çıkarmamıza neden oldu. Bu konuda özellikle Aydın Erdem imzalı mektupları
9 Yeni Demokrat Gençlik 7 dağıtırken kantinlerde masa masa dolaşıp öğrencilerle şovenizm ve milliyetçilik üzerine gerçekleştirdiğimiz sohbetler birçok eksiğimizi görmemize neden oldu ve öğrenci gençlikle bağlarımızın güçlenmesini sağladı. Öğrencilerden aldığımız tepki; halk gençliğinin şovenizmden etkilenme oranını gözler önüne sermişken ikna edilmeye açık bir durumun varlığını da bizlere ispatlamıştır. Klasikleşmiş araçların (bildiri, afiş, stant vb) yeteri oranda etkili olmadığını ve kitlenin ilgi göstermediğini anladık. Örneğin; açtığımız stant çok fazla ilgi çekmezken, bildiri yerine kullandığımız mektuplar olumlu tepki topladı. Mektuptaki duygulara seslenen dil; sistemin milliyetçilikle zehirlediği kişilerin bile bazı noktalarda hak vermelerini sağladı. Normal bildiri dağıtımı yerine mektupları tek tek masalara giderek ve anlatarak vermemiz daha doğru bir yöntem oldu. Kısacası; kampanya süreci; artı ve eksi yanlarıyla birlikte, bizim açımızdan olumlu dersler çıkarmamıza ve daha önceki faaliyet süreci göze alındığında okullardaki faaliyetimizi daha nitelikli ve etkin bir faaliyete çevirmemize sebep oldu. İzmir YDG Üniversite Komisyonu SUSMA, GÖZ YUMMA, ANLAMAYA ÇALIŞ! Son dönemde faşist baskıların, saldırıların, şovenist, ırkçı dalganın arttığı aşikârdır. Birçok ilde devrimciler, demokratlar, yurtseverler linç girişimleriyle karşılaşmıştır. DTP nin kapatılmasıyla birlikte sokaklara dökülen kitleye kolluk kuvvetleri tarafından kurşunla yanıt verilmiş, bu eylemler sırasında Dicle Üniversitesi öğrencisi Aydın Erdem polis kurşunuyla sırtından vurulup hayatını kaybetmişti. Bilindiği üzere Aydın Erdem bu uğurda kurşunlanan, geleceği yok edilen ilk kişi değil, muhtemeldir ki son kişi de olmayacaktır. Tüm bunların yaşandığı bu süreçte biz de İstanbul YDG olarak son dönemki politik yönelimimizi şovenist, ırkçı, faşist baskılar ve saldırılara karşı SUSMA, GÖZ YUMMA, ANLAMAYA ÇALIŞ! şiarını yükseltmek olarak belirledik. Bu yönelim doğrultusunda alanımızda hem SUSMA, GÖZ YUMMA, ANLAMAYA ÇALIŞ! şiarlı bildirimizin hem de Aydın Erdem den Mektup un Kartal, Kadıköy, Taksim gibi merkezi yerlerde dağıtımını yaptık. 9 Ocak ta Kadıköy de bildiri dağıtımı sırasında gerici unsurlar tarafından saldırıya uğradık. Gerici güruh, tehditlerinin ardından çıkan arbedede esnafın da müdahale edip bizi sahiplenmesiyle alandan uzaklaştı. Bu çalışmamız belli eksilikleri barındırmasının yanında, bu dönemde Nor Zartonk adlı Ermeni gençlik örgütlenmesiyle ve çeşitli kitle örgütlenmeleriyle bağlarımızı geliştirmemiz açısından yararlı oldu. Hrant Dink in katledilmesinin yıldönümü nedeniyle Sarıgazi de Partizan ın örgütlediği YDG liler olarak bizim de katıldığımız anma etkinliğine Nor Zartonk tan arkadaşlarımız da katılım sağlayarak katkı sundular. Mahalledeki etkinliğin ardından YDG olarak Kadıköy e geçerek önceki hafta yaşadığımız saldırıyla birlikte tüm bu saldırıları teşhir eden bir basın açıklaması gerçekleştirdik. Diğer yandan 19 Ocak günü gerçekleşecek Agos Gazetesi önündeki eyleme hazırlandık, hem de 19 Ocak akşamı için Nor Zartonk, Partizan, YDG ve Ekim Gençliği ile birlikte Taksim de meşaleli yürüyüş örgütledik. Agos Gazetesi önündeki eylem yağmura ve soğuğa rağmen geçen yıllardaki gibi kitlesel geçti. Binlerce insanın HEPİMİZ HRANT IZ, HEPİMİZ ERMENİ- YİZ!, FAŞİZME İNAT KARDEŞİMSİN HRANT! sloganlarını hep bir ağızdan haykırması oldukça etkileyiciydi. Hrant Dink in ailesi ve arkadaşlarının konuşmalarından sonra kitle sloganlar eşliğinde Taksim e yürüdü. Kitle Galatasaray Lisesinin önüne kadar yürüdükten sonra dağıldı. 19 Ocak günü saat da Taksim Tramvay durağında meşaleli yürüyüş için toplandık. İki eylem arasında azımsanmayacak saat farkına ve soğuk havaya rağmen meşaleli yürüyüşe binlerce kişi katıldı. Eylemde FA- ŞİZME İNAT KARDEŞİMSİN HRANT!, KATİL DEVLET HESAP VERECEK! sloganları atıldı. Eylem boyunca esnafın ve halkın alkışlarla destek vermesi coşkuyu daha da artırdı. Bu iki eylemde diğer eylemlere nazaran hem daha kitlesel geçişi hem de sloganların daha gür, canla başla atılması insanların hunharca katledilmesine duyulan öfkenin çok daha fazla olduğunu göstermektedir. Basın metninin hem Türkçe hem Ermenice okunması oldukça anlamlı oldu. Eylem boyunca Hrant Dink in katledilmesine dair yazdığımız bildiriyi yaygın bir şekilde kullandık ve bildirimizi kitlenin ilgiyle karşıladığını gözlemledik İstanbul dan bir YDG li
10 8 Yeni Demokrat Gençlik Röportaj Bizim bir arada yaşamaktan anladığımız bir arada mücadele etmektir Türkiye de Ermeni olmak zaten bunların hepsinin komplike olmasını getiriyor. Ama beni aynı zamanda Tekel işçisinin direnişi de etkiliyordur, başkasını o değil, Ermeni olmasından dolayı dışlanması etkiliyordur. İşte biz bunların hepsini ortaklaştırıyoruz. Hrant ın yarıda bıraktığı, aslında bizlere devrettiği mücadele var. Biz en azından böyle hissediyoruz ve taşın altına elimizi koyuyoruz. İnsanların Ermeniler şöyle, Ermeniler böyle vs dedikleri, Ermeni olmanın küfür sayıldığı bir ortamda çıkıp da siz bilmiyorsunuz, Ermeniler öyle değil demek bizim çabamız. Bu anlamıyla Hrant biraz ezberi bozandı. YDG: Nor Zartonk u bize biraz anlatabilir misiniz? Nor Zartonk: Nor Zartonk ne anlama geliyor, onu söyleyeyim ilk önce. Nor Zartonk, yeni uyanış, yeniden uyanış anlamına geliyor. Ermenice de Rönesans anlamına geliyor, Ermeni edebiyatında Rönesans dönemi. Bu anlamda yeni Rönesans olarak da adlandırabiliriz yani. Nereden çıktı Nor Zartonk? Aslında bir mail grubu olarak kuruldu yılında birkaç Ermeni nin Bir mail grubu kuralım ve bu platformda entelektüel tartışmalar yapalım demesi ile kurulmuş bir mail grubu aslında. Ta ki 19 Ocak 2007 ye kadar Hrant Dink in ölümü, o kara gün ve ondan sonra yaşadığımız milat. Bu mail grubu üzerinden tartışma yürüten insanlar 19 Ocak tan itibaren Bir şeyler yapalım, Nor Zartonk u farklı bir mecraya taşıyalım demeye başlıyorlar ve ondan sonra sadece mail grubu üzerinden değil, hayatın her alanında bir şeyler yapan, ses çıkaran, haksızlıklarla mücadele eden örgütlülük kuruyorlar. Yani aslında ete kemiğe bürünmesi bir yerde 19 Ocak 2007 de oluyor. YDG: Örgütlü olmak sizin için nasıl bir anlam taşıyor, Nor Zartonk un hayatınızda nasıl bir yeri var? Nor Zartonk: Mesele şu aslında; hepimizi rahatsız eden bir şeyler var değil mi? Türkiye de Ermeni olmak zaten bunların hepsinin komplike olmasını getiriyor. Ama beni aynı zamanda TEKEL işçisinin direnişi de etkiliyordur, başkasını o değil, Ermeni olmasından dolayı dışlanması etkiliyordur. İşte biz bunların hepsini ortaklaştırıyoruz. Hrant ın yarıda bıraktığı, aslında bizlere devrettiği bir mücadele var. Biz en azından böyle hissediyoruz ve taşın altına elimizi koyuyoruz. İnsanların Ermeniler şöyle, Ermeniler böyle vs. dedikleri, Ermeni olmanın küfür sayıldığı bir ortamda çıkıp da siz bilmiyorsunuz, Ermeniler öyle değil demek bizim çabamız. Bu anlamıyla Hrant biraz ezberi bozandı. Eskiden bunu yapamadık, çünkü Hrant vardı o zaman. Ne kadar yanlış bir algı ama evet, işin aslı böyleydi. Hrant tan sonra konuşan kimse yoktu. Etyen Mahçupyanlar vardı ama onlar Hrant kadar içten değildi. Ermeni toplumu üze-
11 Yeni Demokrat Gençlik 9 rinde Hrant kadar etkisi olan olmadı, onun kadar meramını samimiyetle dile getiren birisi çıkmadı. İnsanların vicdanına, yüreğine konuşurdu. O yüzden değer görürdü. Biraz borçluluk duygusudur artık söz söylemek, Hrant ın bıraktığı yerden devam etmek. YDG: Günlük hayatınızda Türk milliyetine mensup olmamanızdan dolayı ne gibi olumsuzluklarla karşılaşıyorsunuz? Nor Zartonk: Yaşananların/yaşadıklarımızın anlatılmasını mağdur edebiyatı olarak algılamıyorum, bunların bilinmesi gerekiyor. Hrant ın da bahsettiği gibi Ermenilere verilecek 3 çakıl taşımız bile yok denilebiliyor mesela. Veya meclisten Apo Ermeni dölü denilerek küfredilebiliyor. Hiçbir şey olmasa bile 12 yaşındaki Ceylan ın o topraklarda öldürüldüğünü görebiliyorsun. O kadar iyi anlıyorum ki, Ceylan ın parçalanmış bedenini eteğinde toplayan annesini Liseyi Ermeni okulunda okudum. Türk arkadaşlarla üniversitede daha fazla muhatap olmaya başladım. En basitinden adını anlamıyorlar. Baktığınız zaman çok fazla problem gibi gözükmeyebilir ama sürekli tekrarlanınca rahatsız oluyor insan. Hatta yabancı mısın? diye sorularla karşılaşabiliyorsunuz. Hayır Ermeniyim deyince Ermenistan dan mı? diye sorabiliyorlar. Her defasında yüzyıllardır bu topraklarda yaşadığımızı, babamın Hataylı, annemin Sivaslı, dedemin Konyalı olduğunu anlatmak can sıkıcı oluyor. Etrafta duyduğum şeyler de var. Bir de klasik, resmi ideolojiyle şekillenen birisinin Ermeni olduğumuzu öğrenince ısrarla soykırım konusunu konuşmak istemesi var tabi. Soykırımın olmadığını (!) senden duymak tatmin ediyor sanki onları. Zaten ben diyorum soykırımın olmadığını, sen de söylemelisin yaklaşımı ile yöneliyor sorular. Onlara göre TC devletinin üniversitelerinde okuyorsak, aynı sıraları paylaşıyorsak tek şart soykırımın olmadığını kabul etmemiz! Son olarak çok bilinen bir hikaye vardır; rivayete göre Ermenilerin boynuzlu, Kürtlerin kuyruklu olduğunu sanan birisi askerde Ermeni arkadaşının kafasını inceleyerek boynuz araştırması dahi yapmış YDG: Ermeni okullarında aldığınız eğitim nasıl? Nor Zartonk: Ermeni okullarının niteliği bellidir. 17 okul var ama zor şartlarda ayakta duruyor. Belki bunlardan 5 i iyidir. Bu okullara ailelerimiz bizi gönderirken elbette kültürümüzü, tarihimizi öğrenmemizi istiyor ama dilimizi, kültürümüzü okullarda öğrendiğimizi söylemek çok zor. Dışarıya açılmanın verdiği bir korku aslında bizi bu okullara göndermelerinin nedeni. İlkokullarda bu kaygıyı çok fazla gütmezler. Gerçi artık sarı gelin filmleri dağıtılıyor YDG: Peki, hem ülkemiz topraklarında hem de Kafkaslarda yaşanmış pek çok Ermeni direnişleri ve Ermeni devrimci önderleri var, siz bunları biliyor musunuz, araştırıyor musunuz? Nor Zartonk: Çok fazla bilgimiz yok, tanımıyoruz açık konuşmak gerekirse. Sizler yapmasanız bir şeyler belki de hiç haberimiz olmayacak. Ermenice olarak yayın yapan Aras Yayınları ve Belge Yayınları bu konuda eksikliklerimizi gideriyor. Ama onun dışında yayın organlarımız belli: Agos, Çamalak, Marmara. Çamalak ve Marmara nın ne olduğu, ne tarafta durdukları belli. Agos un Hrant tan sonra geldiği nokta da ortada. Okullarda da bununla ilgili bir şeyler öğrenemeyiz, çünkü okullarımızın niteliği belli. Ne yapsak, herhangi bir bayramda okuyacağımız bir şiir bile denetlemelerden geçiyor. Zaten denetleme olmasa bile bu durumu öğretmenlerimizden öğrenmemiz çok zor tarihini bile okullarda öğrenmiş değiliz. Hatta ailelerimizden bile öğrenmiş değiliz. Televizyondan izlediğimiz bu ABD nin bir oyunudur, emperyalist bir yalandır vs. söylemlerimden sonra neymiş bu emperyalist yalan? deyip düşünerek, araştırarak öğrendik. Bu açığımızı siz kapatıyorsunuz kısmen, sağ olun. YDG: Nasıl örgütleniyorsunuz? Nor Zartonk: Paneller yapmaya, Ermenilere ulaşmaya çalışıyoruz. Ama sizin de röportajdan önce bahsettiğiniz gibi genel olarak bir ilgisizlik hakim. Ermeni olmanıza rağmen Ermenilere ulaşmak çok zor. Çok fazla korkuları var, bunu kırmak kolay değil. Üniversitelerde, derneklerde bir çalışmamız yok, özel olarak şunu yap-
12 10 ıyoruz diyemem. Daha çok yazılar, bildiriler yazmaya, paneller düzenlemeye çabalıyoruz. Okullara gitmek mümkün değil zaten. Okullarda MEB in gönderdiği müdür yardımcısı faktörü var. Ermeni toplumu kavramını kullanıyoruz ama toplum değil cemaat desek daha doğru olur. Mesela dini bir liderleri var. Dini lider, erkek ve devletin resmi olarak muhatap aldığı tek kurum. Doğallığında Ermeniler tarafından da takip ediliyor. Buna karşı çıkan Hrant Dink aslında en fazla tepkiyi diaspora çevresinden almıştı. Ermenilerin bir kendi içlerinde dini bir statüko, bir de genel olarak devletin statükosu var. Nor Zartonk, Hrant ın söylediklerini söyleyen bir yerde duruyor. Bundan kaynaklı olarak bazı çevrelerden destek görmüyoruz. Cemaat içi ve devletin statükosu; her ikisine karşı da savaşmak durumundasınız. Bunlar hakkında söz söylemek tepki alıyor elbette. Ama güzel, doğru yoldayız demek ki. YDG: İnternet üzerinden yayın yaptığınız bir de radyonuzdan, yine kısa film çalışmalarınızdan bahseder misiniz biraz? Nor Zartonk: Radyo, çoktandır Ermeni toplumunun gündeminde olan bir şey. Sürekli bir Ermeni radyosu kurulma fikri vardı. Konu ile ilgili girişimler de vardı ancak olmadı, ekonomik sıkıntılar, dile hakim insanlar bulmak vs. çok zor. Hrant Dink in de hayallerinden biriydi, radyonun kurulmasını çok gerekli görüyordu. 19 Ocak ta gerçekleştirilemeyen hayallerini gerçekleştirmiş olacaktık. PAREF diye bir radyo vardı, teknik hazırlıkları yapılmış, ne yazık ki kağıt üzerinde kalmıştı; biz de internet radyosu kurduk. Evet, çoğunluluğu Ermeni lerden oluşan bir topluluk Nor Zartonk, Ermenice yayın yapılacak, ama yalnızca Ermenice yayın yapmayacaktık. Böyle bir hedefle yola çıktık. Ve şu anda Ermenice, Rumca, Kürtçe, Hemşince, Lazca ve Türkçe olmak üzere 6 dilde yayın yapıyoruz. üzerinden dinleyebileceğiniz radyomuzda, profesyonel radyocular değil gönüllü arkadaşlarımız çalışıyor. Güncel, kültür-sanat, edebiyat, kadın, politika, haber konularında çok dilli, çok sesli çok kültürlü yayın yapıyoruz. Benim Adım adında belgesel çektik. Polis terörüne Yeni Demokrat Gençlik kurban gitmiş kişilerin ağzından anlattığımız bir belgesel. İstanbul 2010 kültür (!) başkenti tanıtımlarına gönderme yapan, mücadeleyi vurgulayan bir kısa filmimiz de var. internet adresinden izleyebilirsiniz. YDG: Hrant Dink davası hakkında ne düşünüyorsunuz? Nor Zartonk: 3 yıldır davada hiçbir yol kat edilemiyor. Bizimle dalga geçilmeye devam ediliyor, mahkemede aile hakarete uğruyor. Ogün Samast-Erhan Tuncel-hakim-savcı diyaloglarına baktığınızda nasıl bir oyunun içerisinde olduğunuzu anlamanız yeterli. Adaleti onlardan beklemek, onların adaletini beklemek çok mantıklı değil. Ancak Hrant Dink davasını solcular, sosyalistler daha fazla sahiplenmiş olsaydı süreç daha farklı işlerdi. En azından kişi yalnızca mahkeme önünde beklememiş olurdu. YDG: Devrimci gençlik hareketini takip ediyor musunuz? Nor Zartonk: İlk önce şunu belirtmek gerekiyor, biz bu mücadeleyi kendi mücadelemizden ayrı tutmuyoruz. Bu çerçeveden baktığımızda, biz Türkiye Devrimci Hareketinin sorumluluklarını yerine getiriyor muyuz; tabiî ki getiremiyoruz. Ama bir şekilde biz de bunun bir kolunu oluşturuyoruz. Kürt halkının mücadelesi dedik, o aslında Ermeni halkının da mücadelesi. Ama aslında TEKEL işçilerinin de mücadelesi hepimizin mücadelesi. Bir arada yaşamak sözünü sıkça duyarız; bizim bir arada yaşamaktan anladığımız bir arada mücadele etmektir. O yüzden bu röportajı yapıyoruz. Bir arada mücadele ettiğimiz kesim olarak hepimizin özeleştiri vermesi gerekiyor. Siz de tanımak ve öğrenmek için yaptığınız bu çaba ile özeleştiri veriyorsunuz bir anlamda. Bunun için Yeni Demokrat Gençlik e teşekkür ederiz, bu teşekkürümüzün özellikle yazılmasını istiyoruz. YDG: Bizi kırmayıp geldiğiniz için teşekkür ederiz. Nor Zartonk: Biz teşekkür ederiz. İstanbul YDG
13 Yeni Demokrat Gençlik 11 İTFAİYE İŞÇİSİ YALNIZ DEĞİLDİR! Bir süredir sendikal ve özlük hakları için kurdukları demokrasi çadırında direnen itfaiye işçilerini direnişlerinin 10. gününde Yeni Demokrat Gençlik olarak ziyaret ettik. Sloganlarımızla yanlarına gittiğimizde bizleri alkışlarla ve sloganlara katılarak coşkuyla karşıladılar. İşçilerle sendika öncesi ve sonrası dönemi, direnişin onlara kattıkları, öğrettikleri üzerine sohbet ettik. Böylesi ziyaretlerin onlara ilk önceleri sevindirdiğini ancak çok da anlamlandıramadıklarını gün geçtikçe işçiye, öğrenciye, köylüye olan saldırıların ortak temelli olduğunu ve bu ziyaretlerle mücadelenin de birlikte kazanılabileceğini daha iyi anladıklarını ifade ettiler. Uzun sohbetimizin ardından söylediğimiz türküler eşliğinde çektiğimiz halaylarla ziyaretimizi sonlandırdık. Daha önce, kurdukları Demokrasi Çadırı nda bizler de kalmak istediğimizi söylemiş ve iki arkadaşımızın kalabileceğini öğrenmiştik. İki arkadaşımız Demokrasi Çadırı nda nöbet tutmak için o gece işçilerin yanında kaldı. İşçilerle, devrimci dostlarımızla türküler söyleyerek ısınmaya çalışırken polis yığınak yapmaya başladı. Daha önceki deneyimlerimizden ötürü sabaha karşı saldırabileceklerini tahmin ediyorduk. Saat 3.40 civarında yaklaşık 200 sivil giyimli zabıta ve polis bir anda saldırıya geçerek 2 işçinin uyuduğu çadırı kaldırmak istedi. İşçilerin de söylediği gibi adeta yangından mal kaçırırcasına gerçekleşen saldırıya karşı sloganlarla cevap verdik. Az sayıda olmamızdan da yararlanarak sandalyelerden flamalara, çay demliğinden battaniyelere kadar her şeyi kaçırdılar. Demokrasi Çadırı nı tekrar kurmaya hatta direnişi büyüterek açlık grevine başlatmaya kararlı olan işçilere sendika yönetiminden beklenen destek gelmedi. Direnişleri boyunca örgütlü mücadele hakkında çokça şey öğrendiklerini söyleyen işçiler, sendika yönetiminden burjuva-feodal medyanın çarpıtmalarına, polis copuna ve biber gazına özcesi sistemin her türden saldırılarına karşı mücadeledeki kararlı ve net duruşları bizlere çok şey öğretti. İstanbul dan Bir YDG li Haklıyız ki saldırıyorlar İtfaiye işçilerinin çadırına yönelik ilk saldırı 9 Ocak ta olmuştu. Zabıta, sivil polis, çevik kuvvet büyük bir çoğunlukla gelmişlerdi. İşçilerin demokrasi çadırı dağıtıldı, iki işçi darp edildi, çadırdaki malzemeler (çay, tüp, yatak, su, yemek) toplanıp götürüldü. Sistem direnişi kırmanın bin bir yolunu denerken, işçiler saldırıdan sonra hemfikir oldukları sözleri söylediler: Haklı olduğumuz bir kez daha anlaşıldı ki, saldırdılar. Çadırı aldılar ama işçilerdeki o inanç ve kararlılık yok olmadı. Çadırsız bir şekilde direnişe devam ettiler. Bu süreçte İstanbul Üniversitesi Genç-Sen in öncülük ettiği Her gün 13 te İtfaiye İşçileri nin yanında olalım kampanyası başladı. Öğrenciler her gün destek için oradaydı. Asla Yalnız Yürümeyeceksin direnişin bir simgesi haline gelmişti artık. Saldırıdan sonra direnişin katlanarak büyümesi egemenleri rahatsız etti ki, 22 Ocak Cuma günü sabah 10 sularında zabıtalar yine ziyaret etti işçileri. Bu sefer de sorun pankartların çimlerde olmasıydı. İşçiler pankartları çimlerden alıp geri çektiler, bu da tatmin etmedi zabıtayı. İşçiler dirense de pankartlar toplandı ve götürüldü. Saldırının olduğu gün Genç-Sen yine 13 te işçilerin yanındaydı. İşçilerin yorgun düşmüş bedenleri, bir türlü dinmeyen o inanç ve kararlılıkla dayanıyordu soğuğa. Hep bir ağızdan bağırdık yine: Asla Yalnız Yürümeyeceksin! Hava koşullarına rağmen saldırının olduğunu duyan öğrenciler gelmişlerdi, bu katılım saat daki Türk-İş eylemiyle devam etti. İşçiler sürecin nasıl sonlanacağı konusunda çok net düşünüyorlar : Zafer Direnen Emekçinin Olacak! İstanbul dan bir YDG li
14 12 Yeni Demokrat Gençlik UFUK Egemenlerin gelecek kaygılarını kâbusa çevirelim! İyimser söylemlerin, manipüle edilmiş verilerin, yaratılan suni gündemler altında gerçekleştirilen saldırıların, hak gasplarının, kölece çalışma yasalarının çıkarılmasının, zamların, zulümlerin biriktirdiği öfke artık kabına sığmamakta ve yer yer de dışa vurumu gerçekleşmektedir. Geride bıraktığımız yıl içerisinde işçi sınıfına yönelik gerçekleştirilen saldırılara karşı gelişen ATV-Sabah, Sinter Metal, Entes Tersane, DESA, YÖRSAN, Okmeydanı Hastanesi işçileri, Kent AŞ, itfaiye, Esenyurt ve son olarak TEKEL direnişleri bu dışa vurumlara örnek teşkil etmektedir. Geçtiğimiz yılda içinde bulunduğu krizin faturasını işçi sınıfı ve topyekûn halka kesen egemenlerin bu pratikleri bu eylemlerin gerçekleşmesinde büyük bir rol oynarken, 2010 yılı için açıklanan bütçe hedefleri ise önümüzdeki yılın nasıl geçeceğine dair ipuçları sunmaktadır. Gelişen işçi eylemlilikleri ve açığa çıkan tablo! Yaşanan işçi eylemleri ve direnişler bizler cephesinden iyi analiz edilmelidir. Bu hareketlenme, kendi geleceklerini garanti altına almak için saldıran egemenleri kaygılandırmaktadır. Ancak yaşanan bu gelişmeler sadece egemenleri korkutmamaktadır. Aynı zamanda dostlar alışverişte görsün misali faaliyet yürüten sendika, kurum ve kuruluşları da kaygılandırmaktadır. İşçi sınıfına yönelik saldırılar bir anda ortaya çıkan gelişmeler değildir. Adım adım geliyorum diyerek gelişen bu saldırılarda işçi sınıfını bu tehlikelerden haberdar etmeyen ve söylemsel birkaç açıklamadan öteye gitmeyen sendikacılık, bıçağın kemiğe dayandığı somut saldırılarda işçilerin karşı koyuşu ile zor anlar yaşamaktadır. Birçok direniş sendikanın tutumu ve eylemin kamuoyu ile bütünleşme oranına göre pasifize olurken direnişteki işçiler ve işçi sınıfı açısından ise birçok kez dillendirilen sarı sendikacılık anlayışı iyice ayyuka çıkmıştır.
15 Yeni Demokrat Gençlik 13 Fabrika işgalleri ile başlayan direnişler çadırlara hapsolurken, birçok direniş ise ya pasif kararlar ile silikleştirildi ya da gerçekleşmesi imkânsız keskin söylemler ile yola çıkartılıp ve yılgınlık yaratılarak sönüme terk edilmiştir. İzmir de 6 aydır süren Kent AŞ direnişi yukarıdaki söylemimize örnek teşkil edebilmektedir. İşçilerin İzmir de bulunduğu ve kararlı bir direniş sergilediği bir dönemde işçiler Ankara ya yürütülmüş ve direnişin havasını boşaltarak işçiler İzmir e geri getirilmiştir. Yine İzmir de geçtiğimiz yıl eylem yapan İzmir Büyükşehir Belediyesi nin taşeron park bahçe işçileri olan Vira-Kürşat (yeni adı Mena) çalışanı işçilerin kararlı tutumu DİSK in devreye girmesi, umut vaat eden süslü söylemleri ile pasifize edilip işyerlerinde kölece çalışmaya devam ettirilmiş, 2010 yılına girdiğimiz şu günlerde 1300 işçi yine işsiz kalmıştır. İstanbul Belediyesine bağlı çalışan ve önemli bir kısmının AKP Gençlik Kolları üyesi olduğu itfaiye işçilerinin kavgadan kaçmıyoruz, yüreğimizi aldık geldik söylemi ile süren direnişi önemlidir. Yine Türk-İş i büyük bir çıkmaza getiren TEKEL direnişi bizlere umut vermektedir. Bu eylemler içerisinde işçi sınıfı birçok gerçek ile yüz yüze kalmıştır. ATV-Sabah direnişindeki işçiler medyanın ikiyüzlü, gerçekleri manipüle eden, kimin safında olduklarını yürüttükleri direniş ile öğrenirken kendi haberimizi bile yayınlayamıyoruz sözleri ile bunu ifade etmektedir. Direnişteki TEKEL işçilerini ziyaret eden ve işçilere Türk-İş grev kararı alsın biz de varız ama alamaz ki diyerek nutuk çeken DİSK in bu sözleri ya da Kent AŞ işçilerine yaptıkları bir konuşmada arkadaşlar biz bu tabloda sendika olarak ricacıyız, başkanımız Aziz Kocaoğlu da icracıdır diyen DİSK in bu sözleri Kent AŞ işçilerine birçok şey anlatmaktadır. Yine Ankara da TEKEL direnişinde işçilere nutuk çeken CHP ile İzmir de Büyükşehir e bağlı 1300 işçiyi, Karşıyaka Belediyesine bağlı 600 işçiyi ve son olarak da Buca Belediyesinde 100 işçiyi işten çıkaran CHP li belediyeler arasında nasıl bir fark vardır? Bir avuç işçinin ideolojik mücadele yürüttüğünü ifade ederek saldıran devlete referandumda gerekli cevabı veren TEKEL işçisi, İstanbul da seçim dönemlerinde AKP afişleri yapan itfaiye işçilerinin direnişleri cevap olmaktadır. Yine TEKEL de çalışan bir kadın işçinin AKP ye teşekkür ediyorum. Bizlere bunları yaşattığı için söylemi gayet anlamlı olsa gerek. İşçi eylem ve direnişleri ile sadece dayanışma ziyaretleri ile yetinmeyelim! Sınıf mücadelesinde bir araç olan dayanışma amaçlaştırılmamalı ve zemininden koparılmamalıdır. Çevremizde gelişen direnişleri ziyaret etmek, kendi şiarlarımızı ifade etmek olması gereken bir eylem biçimi iken sadece bunlar ile yetinilmesi, ufkumuzun bunlar ile sınırlı olması Çelişkileri derinleştirelim! kabul edilmemelidir. Yine TEKEL işçilerinin gelip şov yapıp gidiyorlar söylemini haklı çıkaracak pratiklerden uzak durmalıyız. Bu tablonun oluşmaması için daha yaratıcı pratikler örgütlenebilir. Buna en güzel örneği ise yine İzmir den vermek istiyoruz. Geçtiğimiz sene YÖR- SAN da TekGıda-İş sendikasına üye oldukları için işten atılan 400 işçi ile dayanışmak amaçlı öğrencilerin okullarındaki kantinde satılan YÖRSAN marka yoğurt ve ayranları boykot etmesi ve konuyu anlatan bir bildiri eşliğinde imza toplayarak kantinin YÖRSAN ürünlerini satmasını engelleyen pratikleri işçiler açısından oldukça anlamlı bir dayanışma olurken, sınıf mücadelesinin gelişmelerinin öğrenci gençlik ile kurulan bağı açısından ise oldukça yaratıcıdır. Ülke gündemine oturan TEKEL direnişi ile dayanışmak için Ankara ya gitmek anlamlı olacakken, bulunduğumuz alandaki TEKEL işyerleri ile ilişki geliştirmek, oraları ziyaret etmek, eylem ve pratiklere imza atmak da önemlidir. Özellikle son dönemdeki işçi eylemlilikleri içersinde T. Kürdistanı ndan yüksek katılımı ile dikkat
16 14 Yeni Demokrat Gençlik çeken TEKEL direnişi bölgede faaliyet yürüten biz YDG lilerin ayrı bir ilgisini çekmelidir. Birçok alandan gelen işçilere nazaran genellikle daha politik olan bölge işçileri ile sınıfsal çelişkileri aracılığı ile ilişkilenmek ve bu ilişkileri devam ettirmek hedefimiz olmalıdır. İşçi eylemleri ve bir kez daha DKÖ ler! Devrim kitlelerin eseridir şiarını rehber edinen biz genç devrimciler açısından kitleler ile en kolay ve dolaysız bağ kurulan DKÖ ler önemli olmalıdır. Şüphesiz devrimi gerçekleştirecek olan DKÖ ler değildir. Ama unutulmamalıdır ki DKÖ ler devrim mücadelesinin önemli bir parçasıdır. Bir sorunu değerlendirirken biz doğru, geri kalan yanlıştır diyerek bir sonuca varılamayacağı aşikârdır. Bir yerde bir sorun varsa orada şüphesiz bizim de belli bir ölçüde payımız vardır. Buradan yola çıkarak DKÖ lerin daha özelde sendikaların geldiği bu nokta bizlerden bağımsız değerlendirilmemeli ve sadece sendikalara sarı, pasifist vb. söylemler üzerinden eleştiriler ile yetinmemeliyiz. Biliyoruz ki bir kurumun politikalarına yön vermek için içersinde olmak gerekir. Esas olan iç çelişkilerdir. YDG örgütlülüğümüzün mevcut durumu üzerinden değerlendirdiğimizde şu anda çeşitli sendikaların politikalarına hızlı şekilde yön vermek çok gerçekçi olmayacaktır. Ancak bu demek değildir ki bu yönlü adımlar atılmasın. 4. Konferansımızda da vurguladığımız üzere çeşitli bölümlerdeki öğrencilerin meslek odaları ve sendikaların gençlik komisyonlarına üye olarak ya da Eğitim-Sen de olduğu gibi fahri üyelik üzerinden hedef konulabilir, somut adımlar atılabilir. Yine semtlerde yürüttüğümüz faaliyetimizi işçi sınıfını örgütleme perspektifi ile ele almalıyız. Özellikle faaliyetçilerimizin işçi kimliği farkına vardırılmalı, çevremize ve faaliyetimize bu bakış açısı ile yaklaşmalıyız. Semtlerdeki DKÖ lere işçi ve emekçilerin gündemini taşımalı ve bu alanları da işçi sınıfına ulaşmak için bir araç haline getirirken DKÖ leri gelişen işçi hareketliliği üzerinden harekete geçirmeye çalışmalıyız. Faaliyet yürüttüğümüz işçi örgütlenmelerinde ve içerisinde yer aldığımız direnişlerde işçi sınıfının sorunlarının semtlere, halka bizzat işçiler tarafından taşınmasının fikri dillendirilmelidir. Esenyurt Belediyesi işçilerinin direnişimizi Esenyurt halkının gündemine sokarak ve birlikte basınç uygulayarak kazanabiliriz fikri anlamlıdır. Sonuç olarak; Geride bıraktığımız eylem ve direnişler bizlere birçok tecrübe ve deneyim sunmuştur. Öncelikli görevimiz bu deneyim ve tecrübelerin ışığında, gelişecek bir sonraki gelişmelere hazırlıklı olmak olacaktır. Elbette ki bu yaşananlar bir anda olmamaktadır. Mesela TEKEL işçilerinin bugünkü durumu 2005 yılında başlatılan tütüne kota uygulamasından bağımsız değildir. Yine bu süreçten itibaren birer birer kapatılan işyerleri de bu sürecin habercisidir. İşte, bütün bunlar yaşanırken bizim rolümüz daha anlamlı olacaktır. Köylünün yaşadığı sorunların işçinin yaşadığı sorunlardan bağımsız olmadığını ve hatta bu saldırıların daha ileri bir mevziden karşılanmasının örgütlenmesi gerekmektedir. Ki şu anda Ankara da süren direniş sadece TEKEL işçilerinin geleceği değil aynı zamanda TEDAŞ, Karayolları, şeker fabrikalarının da geleceğidir. Buradan yola çıkarak önümüzdeki süreçte bu saldırılar ile karşılaşacak ilk kurumlar ile sıkı bağlar geliştirmek ve hatta harekete geçirmek öncelikli görevimiz olmalıdır. Yani özelleştirme tehlikesi ile karşı karşıya olan şeker fabrikasındaki işçileri bilinçlendirmek ve şeker pancarı üreticisinin geleceğinden bağımsız bir geleceği olmadığını göstermek gereklidir. Sözleşmeli öğretmenlerin, ataması yapılmayan öğretmenlerin, evleri başlarına yıkılanların, iş cinayetlerinde yaşamlarını yitirenlerin, tam gün yasası ile karşı karşıya kalan doktorların, eczacıların vd. saldırılara maruz kalan kitlelerin, kendi geleceklerini sağlama almak amacı ile ortak, birleşik bir mücadeleye seferber olması için mücadele etmeliyiz.
17 Yeni Demokrat Gençlik 15 Dengê Ciwanê Egemenler gerçekleştir(m)iyor Son olarak ise BDP ve DTP lilerin gözaltına alınarak aralarında belediye başkanları ve yerel yöneticilerinde olduğu çok sayıda kişinin tutuklanması her alanda tasfiye sürecine yönelik adımlar atıldığını göstermektedir. Aralık ayında başlatılan operasyonda çok sayıda kişi tutuklanmıştır ve gözaltı ve tutuklamalar hâlâ gerçekleşmektedir. Son olarak BDP ye ve eski DTP lilere yönelik yapılan operasyon, olmasını beklediğimiz iyi şeylerin sadece bir örneği. Süreci anlamak açısından geriye (A. Gül ün iyi şeylerine ) bir bakarsak bu operasyonun altındaki gerçekler de ortaya çıkmaktadır. Süreç 2007 yılındaki Bush-Erdoğan görüşmeleriyle başlamıştı. İlk adımlardan biri olarak sınır dışı operasyon için tezkere Meclisten geçirilmiş ve Irak Kürdistanı na yönelik askeri bir operasyon yapılmıştı. Ancak bölgede 1 hafta zor kalındıktan sonra yüzlerce kayıp verilerek çekilmek zorunda kalınmıştı. Bu, askeri anlamda tasfiye sürecinin nasıl şekilleneceğinin de göstergesi sayılabilir; çünkü PKK nin askeri anlamda yok edilemeyeceği bir kez daha anlaşılmış oldu. Bu başarısızlıktan sonra sistem tasfiye süreci gözünü yaklaşan yerel seçimlere dikmiş ve bu yerel seçimlerde bölgede bir zafer kazandıktan sonra topyekûn bir saldırı içerisine girmeyi planlamıştı ki bölgede aldığı yenilgi bir dönüm noktasıdır. Seçimlerden sonra, Nisan ayında DTP ye yönelik gerçekleştirilen operasyon da bu süreci göstermesi bakımından önemlidir. Daha sonra gelen DTP nin kapatılmasındaki iyi şeye değinmeye gerek yok zaten. DTP nin kapatılması ile bölgede gergin bir ortam oluştuğu görülmüştü ancak DTP li milletvekillerinin sine-i millet kararından vazgeçmeleri ile halkı sükûnete çağırmaları bir nebze de olsa bu gerginliği dindirmişti. Ancak, bu karardan önce Amed deki olaylarda Dicle Üniversitesi öğrencisi Aydın Erdem in polis tarafından hedef gözetilerek katledilmesinin acısı sürerken DTP nin kapatılmasını protesto eden halka Muş ta kalaşnikoflu saldırı gerçekleştirilmiş ve iki kişi katledilmişti. Bugüne kadar bol söylem sıfır icraat ile ilerleyen Açılım ın icraatları bunlar ve açılımın askeri alandan siyasi alana nasıl bir tasfiye süreci izlendiğini göstermektedir. Son olarak ise BDP ve DTP lilerin gözaltına alınarak aralarında belediye başkanları ve yerel yöneticilerinde olduğu çok sayıda kişinin tutuklanması her alanda tasfiye sürecine yönelik adımlar atıldığını göstermektedir. Aralık ayında başlatılan operasyonda çok sayıda kişi tutuklanmıştır ve gözaltı ve tutuklamalar hâlâ gerçekleşmektedir. Bu operasyon Kürt halkının legalmeşru siyasetine yapılan bir saldırıdır, halkın oyları ile seçilen belediye başkanlarına yönelik bu saldırı temelde halkın iradesine yapılmıştır. Yerel yönetimlerde görevli, yeri yurdu belli, meşru-demokratik-legal siyaset yapan siyasetçilerin sudan sebeplerde tutuklanması siyasi soykırımdan başka bir şey değildir. Herhangi bir direnme göstermemelerine rağmen gözaltındakilere kelepçe takılması siyasi bir olaydır ve Kürt halkının egemenler gözündeki yerine işarettir. Ulusal camiada yer edinen dün Halepçe bugün Kelepçe benzetmesi bu olayın özünü ortaya koymaya yetmektedir. Egemenlerin bugün iyi şeyler olarak gerçekleştirdiği DTP nin kapatılması, belediye başkanlarının adeta
18 16 Yeni Demokrat Gençlik tehdit edercesine kelepçe takılarak tutuklanarak siyaset hakkının engellenmesi Kürt halkına yönelik inkarın; Aydın ERDEM in katledilmesi ve Kürt halkına yönelik saldırılar imhanın bir devamıdır. Operasyonun KCK operasyonu olarak yansıtılması siyasi bir aldatmacadır; şahin-güvercin ayrımı Kürt halkını bölmeyi, kafa karışıklığı yaratmayı amaçlayan bir söylemdir. Tutuklanan bu kişilerin Kürt halkının legal siyasetine zarar verdikleri ve demokratikleşme, barış sürecini baltaladıkları öne sürülmektedir. Egemenler Kürt halkının temsilcilerini tasfiye ederek kendi politikalarını rahatça hayata geçirmeyi amaçlamakta, bu anlamda politikalarına karşı durabilecek unsurlara yönelmekte ve bu güçlerin yerine beyaz Kürtleri ortaya sunmaya çalışmaktadır. Nitekim Osman Öcalan ın ülkeye geri dönerek, AKP tarzı bir partiyle siyasete girme isteğinin kaynağı burasıdır. Beşir Atalay ın açıkça tasfiye olarak açıkladığı ve başka topraklarda kapalı kapılar ardında planlanan Açılım süreci bu kadar net bir şekilde ortadayken, egemenlerin bu süreci devam ettirmeye çalışacakları ortadadır. Yaklaşan genel seçimlerde AKP hükümeti Kürt halkının oylarını almak için tekrar bir hamle geliştirmeye çalışacaktır. Ancak son yapılan açıklamalar hükümetin bu konuda hâlâ somut bir politikasının olmadığına işarettir. Bunun yanında emek cephesinde var olan hareketlenmeye de değinmek gerekmektedir. 25 Kasım daki genel grevin ardından, itfaiye işçilerinin, Kent A.Ş. işçilerinin, TEKEL işçilerinin, Esenyurt Belediyesi işçilerinin eylemliliklerinin sürdüğünü görmekteyiz. BDP nin de Türkiye partisi haline gelebilmek için emek cephesindeki gelişmelere de ilgi göstereceğini belirtmesi önemlidir ve bir özeleştiri mahiyetinde de algılanabilir. Hatırlanacaktır ki DTP de 2007 deki genel seçimlerde yaşadığı kısmi başarısızlık sonrası böyle bir tespitte bulunmuştu. Zaten genel bir genel bir gereklilik olan sınıfsal taleplerle ulusal taleplerin birleştirilmesi gerekliliği bu dönemde daha net bir şekilde kendisini gösterecektir. TEKEL i kapatarak, TEKEL işçisi için yan gelip yatıyorlar ibaresini kullananlar; Kürt halkına yönelik imha-inkarasimilasyon politikalarını yürütenlerdir ve TEKEL işçisine gaz bombaları ile saldırmaları da Kürt halkına bu yaklaşımları da egemen ideolojilerinden ileri gelmektedir. Ankara da direnen TEKEL işçilerinin çoğu Kürt işçilerden oluşmaktadır, bu da T. Kürdistanı nda sınıfsal hareketlenmelerin önümüzdeki süreçte yoğunlaşabileceğinin göstergesi olarak okunabilir. sorununda gerekse de emek cephesinde (uzun zamandır söylenen) genel bir hareketlenme olduğu görülmektedir. Ulusal Harekete yönelik tasfiye saldırıları birçok yönden gelişirken, Kürt halkı da buna karşı bir direniş göstermektedir; egemenlere serhıldanlarla cevap olmaktadır. Özellikle halktan gelen biz bu süreci yönetemedik HPG den aldığımız görevi iade edelim söylemleri hem tepkiyi göstermekte hem de önümüzdeki dönem açısından ipuçları vermektedir. Ancak burada kesin yargılara düşmemek gerekir ki bu olay tek taraflı değildir ve Ulusal Hareketin de bu süreçte sıkıntılar yaşadığı görülmektedir. Ancak bilinen şey bu hareketlenmelerin bizlere daha fazla görevler yüklediğidir. TEKEL i kapatarak, TEKEL işçisi için yan gelip yatıyorlar ibaresini kullananlar; Kürt halkına yönelik imha-inkar-asimilasyon politikalarını yürütenlerdir ve TEKEL işçisine gaz bombaları saldırmaları da Kürt halkına bu yaklaşımları da egemen ideolojilerinden ileri gelmektedir. Ankara da direnen TEKEL işçilerinin çoğu Kürt işçilerden oluşmaktadır, bu da T. Kürdistanı nda sınıfsal hareketlenmelerin önümüzdeki süreçte yoğunlaşabileceğinin göstergesi olarak okunabilir. TEKEL Ülke gündemi yoğunlaşmakta ve gerek Kürt ulusal
19 Yeni Demokrat Gençlik 17 AYDIN ERDEM DEN MEKTUP... Merhaba Sevgili Arkadaşım; Seninle bu terli coğrafyanın herhangi bir yerinde karşılaşmadık. Tanışmadık. Bir akşamüstü seninle bir deniz kenarında yahut mor dağlara karşı küçük bir evin toprak damında çay içmedik. Yahut bir otobüs durağında aynı sabırsızlıkla beklemedik, aynı raftan kitaplara bakmadık, aynı şarkıları birlikte söylemedik. Seninle tanışmaya vaktim olmadı. Belki tüm bunları, başka arkadaşlarımla yaptım, yaşadım, ama seninle olmadı. Belki biraz daha vaktim olsa, belki biraz daha kalabilsem hayatta, biraz daha gezme şansım olsa, yaşama şansım olsa kim bilir seninle de tanışacaktık. Ama olmadı tanışamadık. Bu büyük bir eksiklik bence. Eksiklikten de öte büyük bir boşluk. Ama bunu ben yaratmadım. Böyle olmasını hiç ama hiç istemedim. Daha çok, çok ama çok yaşamak, okumak, gezmek, sevmek, sevilmek, insanların, insanlarımın içinde olmak, farklı değişik insanlar tanımak, onlarla paylaşmak istedim. Olmadı. İzin vermediler. Ben daha yirmi üç yaşımda, Diyarbakır da bir öğlen sonrası, koşarken caddede sırtımdan vuruldum! Hayattan, sevdiklerimden, insandan, doğadan koparıldım. Ne için diye sorduğunu biliyorum. Aynı soruyu bende soruyorum. Ne için? Anadilimle, yani doğuştan sahip olduğum, tabiatın herkese verdiği dille konuşmak, yazmak, okumak istediğim için. İnsanca, özgür, adil bir yaşamı savunduğum için! Vuruldum! Güpegündüz! Sırtımdan! Böyle olmasını hiç ama hiç istemedim! Yaptılar! Yirmi üç yaşında sırtından kurşunlanarak bir sokak ortasında koparılmak hayattan ne kadar uzak değil mi sana? Biz yaştaki herkese ne kadar uzak! Senin okuduğun sıralarda okuyordum ben de. Üniversite üçüncü sınıftaydım. Geleceğe dönüktü yüzüm, düşlerim, hayallerim, umutlarım... Benim gibi binlerce gencin yüzü öyle geleceğe dönük. Hepsini benim omuriliklerime sıktıkları kurşunla karartmak istediler! Üzgünüm! Üzgün olmaktan da öte, kızgınım! Hayır, sana bu kızgınlığımı yazmayacağım. Sana söylemek istediğim şey daha yalın, daha net, daha yakıcı! Sevgili arkadaşım; eğer sen dilleri, kültürleri, yaşam tarzları, etnik kökenleri farklı olan bu coğrafyanın farklı halkıyla kardeşçe yaşamak isteğini geliştirmezsen, eğer sen senin dilini konuşabildiğin, kültürünü yaşayabildiğin gibi başkalarının da yaşamasını istemezsen, sessiz kalırsan, kardeşleşmezsen daha çok yirmi üç yaşında genç kadın ve erkek sokak ortasında güpegündüz sırtından kurşunlanıp hayattan koparılacaktır! Ama benim sana inancım, sana güvenim tamdır! Sen böyle çağdışı, geri bir düşmanlık zihniyetinin parçası olmayacaksın. Çünkü sen gençsin! Kafanın içi, yüreğin pırıl pırıl! Elbette aynı sıralarda oturduğun, aynı öğrenci yurdunu hatta aynı coğrafyayı paylaştığın insanların en doğal haklarına saygı gösterecek, hatta bunları sahiplenecek kadar aydınlık için! Beni vuranlar, bizi vuranlar, unutma halen sokakta, okullarımızda belki ellerini kollarını sallaya sallaya dolaşıyorlar. O zihniyet halen canlı ve her an saldırmak, yeni hayatları söndürmek için kol geziyor! Bunu engelleyebilirsin! Buna dur diyebilirsin! Hayır diyebilirsin! Kardeşime dokunma, onun da insanca yaşama hakkı var diyebilirsin! Demelisin ve ben diyeceğine eminim! Benim sevgili annem, babam, kardeşlerim, sevdiklerim, arkadaşlarım, benim gibi dillerini, kültürlerini, kimliklerini isteyen halkımın gençleri ben vurulunca ağladılar! Sarsıldılar! İçlerine kor ateşler düştü. Dağlandılar! Sarardılar! Soldular! Ama eğilmediler. Yıkılmadılar! Yılmadılar! Yine istiyorlar! Yine sokağa çıkıyorlar! Yine özgürlüğü ve kardeşliği haykırıyorlar! Senden istediğim onlara iyi bakman. Başka yirmi üç yaş güzellerinin öldürülmesini istemiyorsan onlara iyi bakman. Onlarla kardeşleşmen. Alınteriyle yaşayan, yaşamaya çalışan biz yoksul halkların yoksul çocukları kardeşiz çünkü. Bunu hissetmen, içinde duyumsaman. Anlaman, anlatman hatta! Senden istediğim kısaca bu sevgili genç arkadaşım. Sana ailen, sevdiklerin ve insanlarınla beraber uzun, mutlu bir hayat dilerim. Özlemle, hasretle kucaklıyorum. Aydın Erdem (6 Aralık 2009 tarihinde Diyarbakır da sırtından vurulan üniversite öğrencisi)
20 18 Yeni Demokrat Gençlik Liseliyiz, geleceğimiz ellerimizdedir Ben liseli bir YDG li olarak sistemin liseler üzerindeki etkisinden ve yine liseli olarak yaşadığımız sorunlardan bahsetmek istiyorum. Temelinde sömürüye dayanan bir eğitim sistemiyle karşı karşıyayız. Yeni (!) eğitim istemi ile de birçok liselinin üniversiteli olma hayali yok edilmekte ve birçok öğrencinin planları değişmek zorunda kalmaktadır. Bu aynı zamanda çok fazla para harcamayı da beraberinde getirmektedir. Yani paran varsa tüm seçeneklerden faydalanabiliyor, paran yoksa ya sınırlı şekilde faydasını görebiliyorsun ya da hiç! Farkındayız ki, değişen bir şey yok sadece sömürünün adı değişmektedir. Çeşitli şekilde zorunlu bağışlar toplanmakta, ödeyemeyenler ise çeşitli onur kırıcı uygulamalara maruz bırakılmaktadır. Bu paraları ödemenin doğal olduğunu bizlere kabul ettirmek istiyorlar. Görüyoruz ki sorun hepimizin sorunu. Vaktimizin çoğunluğunu geçirdiğimiz okullarımızda sosyal aktivitelerden de faydalanamıyoruz, müzik-spor-edebiyat alanında yeteneklerimizi keşfetmek, geliştirmek yerine duyarsızlaştırılıyoruz, robotlaştırılıyoruz. Bunların yanı sıra idarenin baskıları sonucu örgütlü veya örgütsüz öğrenciler düşünceleri nedeniyle baskıya uğramakta, psikolojik ve fiziksel baskıyla karşılaşmaktadır, okul bir hapis hayatına çevrilmeye çalışılıyor. Polis yalnızca okuldaki değil okul dışında yaptıklarımız sebebiyle de okul idaresi ile işbirliğine gidiyor, vatan haini damgası yapıştırılıyor. Ancak tüm bu baskıların bizi yıldıramayacağını biliyoruz, bu gücü haklılığımızdan alıyoruz. Emeğimizin sömürülmesine karşı parasız, anadilde eğitim için örgütlenelim. Bizler liseliyiz, geleceğimiz elerimizdedir bilinciyle hep birlikte YDG saflarında örgütlenelim Erzincan dan bir YDG li Liseler de Kemalizm in Ablukasında! Katsayı, ÖSS, YGS, LYS bilinmezliği bir kenarda dursun; liselerimizde faşist devletin baskıları, propagandaları katlanıyor. Öğretmenler, müdürler, müdür yardımcıları her yerde her an andıkları Kemalizmi göklere çıkarmaya devam ediyorlar. Yıllardır büyük bir coşku ile M. Kemal i ve devrim lerini anlatıyorlar.. Onun devrim lerinin zulmü, katliamı katmerleştirdiğini, demokratik her düşünceyi hapsettiğini görmemizi istemezler. Faşizm yanı başımızda. Sınıf duvarlarımızda, okul koridorlarımızda, ders kitaplarımızda Biz Ne mutlu Türküm diyene! dedik her sabah; her sabah bunu söylerken sıra arkadaşımızın Türk olmayabileceğini hiç düşün(e)medik. Edebiyat derslerinde tüm dillerin Türkçeden türediğini öğreniyoruz. Tarih derslerinde beynimize kazınırcasına Kurtuluş Savaşı hurafeleri anlatılıyor. Atatürk ün ileri görüşlülüğünü, mantıklı, laik bir önder oluşunu, vatan sevgisini, yaratıcılığını, inkılapçılığını anlatan öğretmen; katliamlardan, işkencelerden hiç bahsetmiyor. Oysaki Kemalistler herkesi Müslümansın diyerek laik yaptılar; kadın erkek yan yana oturun diyerek kadın-erkek eşitsizliğini çözümlediler. Biz sadece daha modern bir sömürü düzenine geçirilmiştik. Hatta gerici düşünceler için daha uygun ortam oluşmuştu. Sistem ve onun Türkiye deki egemen ideolojisi çukurunu kazmaya devam ederken onların gerçek yüzlerini daha kolay görebiliyoruz. Öyle ki artık zaman zaman katliamlarını kabul ediyorlar, sahipleniyorlar. Evet, öldürdük, sorun bir niye öldürdük? diyerek itiraf ediyorlar ancak yine de kaçmanın yollarını arıyorlar. Her yer vatan, millet sloganlarıyla donatılırken, sistem tek tip düşünen öğrenci yetiştirme gayretindeyken, Kemalizm in ipliğini pazara çıkaranlar işkence hanelerde katledilirken gözlerimizi kapatıp güzel bir dünya düşleyemeyiz. Düşlerimizi somutlaştıralım ki gerçek olsun. İşte bu nedenle faşizmi tarihin çöplüğüne göndermemiz gerekiyor. Bu da onu doğru kavramakla, teşhir ve imha etmekle olur. Reklamlarda dediği gibi sistemin tıkır tıkır çalışmasıyla olmaz. Güzel bir ülkeye ve dünyaya ulaşmak için Kemalizm in tüm etkilerinden kurtulup ileriye doğru emin adımlar atalım. Ankara dan bir liseli YDG li