Bizim Büyük Irkçılığımız - Geekyapar!
via: (@geekyapar)Tweet	Üzerine konuşması zor bazı şeyler var. Bunları zorlaştıran şeyin korkuyla ilgisi yok. Ağzınızdan çıkarsa olacaklardan korktuğunuzdan değil elinizin klavyeye gitmeyişi, konuyu ortamda bir yerde açmayışınız. Dayanamayacağınızdan değil. Mesele dirayet. Mesele sabır. Mesele bunların, bazı konular söz konusu olduğunda, karşı karşıya gelip unufak oldukları duvarların insanı konuşmaya başlamadan susmaya ikna etmesi.
Ama konuşmamız da gerekiyor bunu. Biliyorsnuz içten içe. Birinin dile getirmesi gerekiyor. Ama nasıl? Nereden? Ben bu konuların üzerine düşünüp düşünüp durdum uzunca bir süre. Ortada tespitini yaptığım bir problem vardı. Vardı yani, duruyordu orada. Apaçık ortadaydı. Ama dile getirmek zor işte. Değişmesinin elzem olduğuna inandığınız sorunları konuşmaya başlamazsınız o sorunların muhattaplarının ne kadar ısrarlı ve sert bir şekilde bunları reddedeceğinden emin olduğunuzda. Benim dilimi bağlayan da buydu işte. Sorun ortadaydı, ama başlanacak bir yer gerekiyordu sadece. O yer de, çok ilgisiz bir biçimde, Beşiktaş futbol takımının resmi Instagram sayfasının altındaki yorumlardan geldi.
Ben, eğer müsaadeniz varsa, bugün o sorunu konuşmak istiyorum. Eğer müsaadeniz varsa, ben bugün bir kültür olarak ne kadar ırkçı olduğumuzdan söz edeceğim. Aras Özbiliz, İstanbul doğumlu bir oyuncu. Ailesi, Aras küçük yaştayken Hollanda’ya taşınmış. Etnik olarak, ailesi –ve haliyle kendisi– Ermeni. Aras, Ajax altyapısında futbola başlamış. Milli takım yaşı gelince, FIFA kuralları dahilinde seçebileceği üç milli takım var. Doğduğu ülke Türkiye, ailesinin ülkesi Ermenistan ve yetiştiği ülke Hollanda. Aras, birçok sebebin bir araya gelmesiyle olsa gerek, Ermenistan’ı tercih etmiş. Buraya kadar söylediklerimde olağanüstü hiçbir durum yok. Yüzlerce oyuncu, FIFA sadece doğduğun, ailene ait, yetiştiğin ya da natüralize olduğun memleketin milli takımında oynamana izin verdiği için ve bu şeyler zaman zaman aynı kapıya çıkmadığı için milli takımlarını tercih ederek başlıyorlar uluslararası kariyerlerine.
Aras Özbiliz’in gündemimizde olmasının sebebi, kendisinin bir iki hafta önce kadar Beşiktaş tarafından transfer edilmiş olması. Aras Özbiliz’in Geekyapar sayfalarında kendisine yer bulmasının sebebi ise, bu transfere gelen yorumlar.
Açıkçası ismini yarımağız blurlayarak bile fazla nezaket gösterdiğim bu kişi, direkt bu yorumu yapıştırmış. Belki ch gibi olgularla biten cümleleri idrak etmek istemezsiniz diye söyleyeyim, bu kullanıcı, içinde Türkiye bayrağı olan Beşiktaş logosunun ve Türkiye bayrağı olan formanın bir Ermeni “şerefsizi” tarafından giyilmesini istemiyor. Bu şahsa aklıselim birileri, hatta hafifletmeyeyim, aklı doğru düzgün çalışan onlarca kişi “ırkçılık yapma” diyor. Kendisinin iki kuruşluk aklında “ırkçılık kötü bir şey” gibi bir olgu yetişebilmiş olduğundan, cebinde cevabıyla gelmiş tartışmaya; hemen yapıştırıyor.
Ha. Evet. Sebebi var. Ermenistan devleti, Karabağ yöresinde işlenen suçlardan sorumlu olduğu için; otomatikman Bakırköy doğumlu, Hollanda menşeli, transferi Rusya’dan gerçekleşmiş 25 yaşındaki bir adamdan şerefimizle nefret edebiliyoruz. Ama buradaki asıl kilit şey ne biliyor musunuz? Yorumu yapan şahıs müsveddesinin kurduğu elim şu cümle. O cümle ki, Türkiye sınırları dahilinde yaşanan bu büyük sorunun neden tespitine başlayamadığımızı ve bu sorunun neden biz dokunamadan çığ gibi büyüdüğünün tek başına ispatı. “Bu ırkçılık değil.“. Üstelik bu arkadaş, bu hissiyatında da tek başına değil.
Gramer kafanızı karıştırıyorsa, sarih bir özet geçmeye çalışayım. Şöyle demek istiyor bu arkadaş: “Bu ırkçılık değil, çünkü adam Ermeni. Türk çocğunun derisini diri diri yüzen Ermeniler’e mi ırkçılık yapmayın diyorsun yani? Yancılık yapmayın. Böyle yapmak ırkçılıksa, ben de ırkçıyım. Ne kadar ermeni varsa alayını sikeyim.” Gelin parça parça ayıralım bu beyanı isterseniz. Çünkü bu savunmanın, sadece bu kullanıcıya özgü olduğunu zannediyorsanız, büyük bir yanılgı içerisindesiniz.
Öncelikle, ilk cümle şunu diyor: Ermeni’ye karşı ırkçılık olmaz, çünkü sebebi var. Bir önceki yorum gibi. Peki. Irka dayalı bir sebep değil diyor yani bunun için. Dışsal bir sebebi var diyor. Tamam. Ne o sebep? Çünkü bir Türk çocuğunun 14 saniyede diri diri derisini yüzmüş Ermeniler. Ne zaman? Nerede? 14 saniye kadar spesifik bir rakama nasıl ulaştık? Bu nerede gerçekleşti? Nasıl yaşandı? Kim kaydını tuttu bunun, kim yaydı, kim öğrendi ve öğretti? Var mı elimizde bilgileri?
Soruyorum, çünkü Türkiye’nin en afilli süper kahramanı kıskandıracak kadar geniş “kötüler galerisine” mensup ülke, etnisite, ırk ve mezhepler arasında bu tip bir hikayeye sahip olmayan var mı? Kürtler bebek öldürüyorlar, Yunanlar Kurtuluş Savaşı’nda tecavüzle kırıyorlar Anadolu’yu, Fransız’lar Antep’te neler neler yapıyorlar, zaten Ruslar’dan hiç söz etmeyin, hele o Bulgarlar… Bunlar her savaşın, standart öcü hikayeleri. Vakti zamanında Avrupalı’lar da, Osmanlı için anlatırmış böyle hikayeleri. Benim meramım bu değil. Şunu söyleyin bana; birincisi, bizim neden hakkında öcü hikayesi anlatacak bu kadar “kötü adamımız” var; ve daha da önemlisi, neden bir Allah’ın kulu “İngiliz’in hepsi değil, domuzu” diyemiyor?
Bunun birebir benzeri Doğu Türkistan’da olmadı mı? Daha geçen yaz? Bir anda saçma sapan resimlerle doldu ortalık, öcü hikayeleri yayıldı. Benimsenmesi saniyeler sürmedi. Çin elçiliği basıldı, protesto yürüyüşleri düzenlendi. Yetmedi, Çin lokantaları basıldı, Doğu Türkistan’dan kaçan gençler dövüldü. Çekik gözlü diye Kore’li insanlara linç girişiminde bulunuldu İstanbul’un göbeğinde. Tayyip çıkıp “biz Çin’in toprak bütünlüğünü destekliyoruz” dedi, o zaman duruldu ortalık. Ama çok hazırdık bütün Çinlileri kötü görmeye. Çok hazırdık. Oradaki devletin hayal ettiğimiz korkunç günahlarını, götümüzden uydurup kendimiz inandığımız akıl almaz ayıplarını bütün diğer Çinlilerden çıkarmaya, bu sırada da Çinli olup olmadıklarını umursamamaya çok hazırdık.
Çünkü ırkçıyız biz. Genimizde var, kültürümüzde var. Bunu inkar etmenin ne yolu var, ne yordamı. Bu cümleyi kurarken kimseyi meclis dışında tutmak da mümkün değil. En eğitimli insanlar bile tutup “Taksim’i ele geçirdi şu pis Araplar” diyebiliyor. En aklıselim, yüzü gün insanlar bile “O zenciler kokuyor ya” diyebiliyor. Eli internet tutan, bizim siteye girebilecek kadar araştırma yetisine sahip insanlar okudukları bir yazıyla ilgili “Bu yazıyı yazanın etnisitesini kontrol ettirmek lazım, yüzde yüz TÜRK değildir” diyebiliyor. Çünkü ırkçıyız biz. Ve işin en acıklı tarafı, ırkçı olduğumuzu kabul etmek gibi bir eğilimimiz de yok.
Bu yazının altında da bitecek illa ki “başka yerlerde yok mu ırkçılık?” yorumları. Var. Ama nefretin böylesine normalleştiği bir coğrafya var mı, ondan emin değilim. Sorunumuz bu çünkü. Irkçılık eğer senin etnisitene sahip olmayana dair, yekpare bir yargı ve onun sonucunda oluşan haksız ama külli bir nefret olarak tanımlanıyorsa, bu bir anomali değil bizim kültürümüz için. Bu bizim varoluşumuzun ta kendisi. Bu yüzden de üzerine konuşamıyoruz. Çünkü ne yapacaksın ki, dağı dilinle eritemezsin. Nereden başlayacaksın ki hastayı tedavi etmeye, hasta damarlarındaki kirli kanı tanımlamak istemiyorsa? Ona bu içinde tuttuğu, damarlarında gezdirdiği kirli kanın; yani nefretin, yani öfkenin, yani yaralayıcı ve çarşaf yargıların yarattığı onarılmaz kopuklukların her şeye ve herkese zarar verdiğini, kendisi dahil, nasıl izah edeceksin?
Bunu bu yüzden yazıyorum buraya. Bu nefret benim kanımı donduruyor. Bir insanın üzerinden, bir etnik köken, ırk, millet veya mezhebe yönelik böyle hurafeler üzerinden nefret yetiştirmek; bizim alametifarikamız 85 yıldır, ve bu benim kalbimi sıkıştırıyor. Ama bunu buraya yazıyorum, çünkü bu site bir şey hakkında çok tutkulu olduğu için yargılanmış, dışlanmış; tutkusu kendisini açmasına sebep olmuş ve bu açıklık yüzünden “coolluğunu” yitirdiği için itilmiş, kakılmış, nefret edilmiş insanların sırtlarında yükseldi. Benim, belki naif bir inancımdır ama, o insanların sürekli nefret söylemlerine en empati kurabilecek ve bunu durdurabilecek lafları edecek; hiç değilse de yayılmasına sebebiyet verecek laflardan imtina edecek kişiler olduğuna dair bir düşüncem var. Bu satırlar, o yüzden burada.
85 senedir kadrolu olarak birilerinden paket olarak nefret ediyoruz bu ülkede. Bunun hiçbir şey değilse bile, adının konulması gerekiyor. Koyacaksa, bu insanların koyacağını düşünüyorum. Bu bir “sheref meselesi” değil. Bu “işin içine siyaset karıştırmak” değil. Bu “soy meselesi” de değil. Bunun adı ırkçılık. Ayrımcılık. Nefret söylemi. Ve biz adını koymayıp, konuşmayı reddettikçe, büyümeye devam ediyor. Her gün kendisine daha rahat hareket edebileceği bir alan bularak…
via: (@geekyapar)Tweet	Etiketler:	Irkçılık, türkiye	Yiğitcan Erdoğan
24 Ocak 2016 15:47
Bu sadece bir Türkiye sorunu değil, bir Dünya sorunu, biz Türkiye'de olduğumuz için bunu en yakından izliyoruz, ama aynı olay sadece ayrımcı olan ve ayrımcılık yapılan grupların kimlikleri değişerek, dünyanın heryerinde görülüyor. Ve bu ayrımcılıkları yapanlarda her zaman bir bilgi eksikliği, bir gerçekleri umursamazlık var. Yazıda verilen örneklerdekilerden birinin "Irkçılık değil bu çünkü onlar Ermeni" düşüncesi, direkt olarak tüm ayrımcılarda bir varyasyonu bulunan bir düşünce, zamanında köleciler Zenci'lere karşı da "Kölecilik niye kötü olsun insan değil ki bunlar, Zenci bunlar." düşüncesi vardı. Ve sırf ırkçılıkla alakalı değil bu, her türlü ayrımcıllık yapan kişiler aynı düşüncelere sahipler, ister kadınlara karşı ayrımcı olsunlar, ister eşcinsellere, ister kürtlere, ister ermenilere, ister ateistlere, ister müslümanlara, ister ona, ister buna. Herhangi birisine karşı ayrımcılık yapan bir insan, her zaman "Hayır bu ayrımcılık değil, çünkü onlar ....." düşüncesine sahipler. Bu kadar saçma bir düşünceyi mantıklıymışcasına dıaşrı vurmalarının tek nedeni de bunun mantıklı olmayışını kavrayamamaları. Bunu kavramaya yetecek kadar zeki olmamaları. Bunu kavrayacak kadar bilgili olmamaları. İnsanlar cahiller tarafından cahilce yetiştirilip cahil oluyor, cahil cahil davranıyor, hayatları boyunca cahil kalıyor ve yeni bir cahil neslini yetiştiriyorlar. Ülkemizde de bu cahil kesim çok büyük ve ülkenin başındakiler bile bu cahil kesimden olduğu için, bu cahillik azalmıyor.
24 Ocak 2016 16:29
Bir kere; "Türkiye'de yaşayanların ne kadarı Türk? Kendine Türk diyenlerin ne kadarı Türk? Beşiktaşlıların ne kadarı Türk? Beşiktaş'ı kuranların ne kadarı Türk?" gibi sorulara cevap verebilecek kapasitede olmayan birinin söylediği şeyleri kaale almamak gerek, boşuna sinirlerinizi yıpratmaktan başka bir şeye yaramaz.
Ahmet Fetgeri Aşeni (1886; Yanık Köyü, Sapanca, Sakarya - 1966, Gölcük), jimnastikçi, Çerkez Spor yöneticisi, Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün kurucularından. ve 6. başkanıdır. Spora Mekteb-i Bahriye (Deniz Harp Okulu) öğrencisiyken başladı. Güreş ve aletli jimnastikle meşgul oldu. 1903'te arkadaşlarıyla birlikte Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün kurulmasına katıldı. Türk sporunun en başarılı yöneticilerinden biri olarak tanındı. 1923'te, Türk sporunun ilk örgütü Türkiye İdman Cemiyetleri İttifakı'nın k...
İkinci olarak bu durum @EnkiTheFailBoy 'un da dediği gibi sadece bize has bir durum değil. Bu dünyayı siyahi bir oyuncunun ayağına her top geldiğinde maymun sesi çıkartanlarla, sahaya muz, fıstık v.s. atanlarla birlikte yaşıyoruz ve bunları yapanlar dünyanın en ünlü en önemli takımlarının taraftarları. Google'da ırkçılık yazdığınızda karşınıza çıkan resimlerin çoğunluğu dünyanın süper gücü sayılan ülkeye yani Amerika'ya ait ve bu ülke hala siyahlara, meksikalılara ırkçılık yapıyor. http://alkislarlayasiyorum.com/icerik/119784/futbolda-irkcilik-ve-etoo-muz
Tamam iğneyi başkalarına çuvaldızı kendimize batıralım denmiş ve çuvaldızı kendimize köküne kadar sokmuşuz bu yazıda. Ancak ben "Biz ırkçıyız, 85 yıldır ırkçı yetiştirildik" lafına katılmıyorum. Çünkü böyle bir şey olsa şu anda en basit yaşadığım ve bildiğim şehir olan İzmir'de içinden çıkılmaz bir savaş olurdu. Bütün balkan ülkelerinden gelen göçmenleri tek tek saymayacağım bunların yanında doğudan gelen kürtler ve araplar var, onların yanında çingeneler var, onların yanında rumlar ve ermeniler var ve bu insanlar ufak bir şehirde her gün birbirinin yüzüne bakarak dolaşıyor. İzmir'i geçtim sadece İzmir böyle değil Türkiye'nin her yeri böyle.
Bizim asıl yaptığımız yanlış; bir bit için bütün saçımızı kazımamızdır.
24 Ocak 2016 16:46
85 sene ile limitlenmesinden bir cumhuriyet/rejim düşmanlığı devşirmemek gerek keza doğru bir ifadededir çünkü ırkçılık yapı itibariyle ulus-devlet yapısının ortaya çıkardığı bir ayrımcı düşünce biçimidir. E bu coğrafyada bu halkların bileşeni olduğu ilk ulus devlet de Türkiye Cumhuriyetidir. Haliyle bu coğrafyalarda ırkçılık cumhuriyetle yaşıttır.
24 Ocak 2016 18:19
Peki neden? Irkçılıkla ilgili değilse neyle ilgili?
24 Ocak 2016 18:40
Ben yazıda aydınlatamadığımı gördüğüm birkaç noktayı netleştireyim;
Nasil "85 sene" ile limitlendigi disinda yaziya katiliyorum. Cevap almak istedigim, kendi yorumlarimla doldurmak istemedigim tek nokta irkciligin cumhuriyetle yasit olusunun neye dayandirildigi.
Burada larukedi'nin söylediği şey, Aytaç'ın dediği gibi bir sinirlilik hâli değil. 85 sene bilerek ve isteyerek kullanılmış bir tabirdir. Hakeza benim Nazım Hikmet alıntısı yapmamın, bunu da Kuvay-ı Milliye Destanı'ndan yapmamın da sebebi aynıdır. Mevcut "öcü hikayelerimizin" çoğu Kurtuluş Savaşı'nın temel retoriğinin Türk ulusu bazlı inşa edilmesinden ve elbette ki Sevr travmasından kaynaklanıyor. Mesela sonraki yorumunda; larukedi:
Ama 70-80'lerdeki politik malzeme edilmis "dusmanlarla etrafimiz sarili" paranoyasinin da 85'den daha genc oldugunu dusunuyorum.
demiş larukedi, ama baktığın zaman 1920'li yıllardan itibaren Sevr'in peşi sıra gelen, Stalin'in Doğu Anadolu ve Boğazlar üzerindeki agresif yaklaşımıyla pekişen, Lozan ve Montreaux antlaşmalarına kadar da kamu desteği sağlamak adına sürdürülen argümanlarda tam olarak söylenen şey bulunabilir. Ayrıca Aytaç şöyle demiş,
Ama bunu bir ırkın hakkederek elinde tuttuğu topraklar üzerinde kurulan ülkenin ismine kendi ismini koymasından mütevellit bu sorunlar yaşanır derseniz çok büyük yanlışa düşmüş olursunuz şu andaki gibi.
85 yıl önce Türkiye Cumhuriyeti değil de Osmanlı Cumhuriyeti olsaydı ülkenin ismi sanki farklı bir şey mi olacaktı? Irkçılığı ülkemizin ismiyle veya kendisiyle bağdaştırmayın. Bu yanlışa düşmeyin. Sorunun asıl kaynağı insanidir. Irkçılık bir insani suçtur. Ne bir ülkenin ne bir ırkın ne de başka bir şeyin suçu değildir.
İşte tam olarak kast ettiğim mantık burada yatıyor zaten. "Bir ırkın hak ederek elinde tuttuğu topraklar üzerine kurulan ülke" tanımı çok yanlış ve dürüst olmak gerekirse yukarıda sözünü ettiğim nefret söyleminin kendisini değil, ama kıvılcımını olumlar hükümde. Evveliyatla bazı doğruları netleştirmek gerek; Türkler, bir etnik köken olarak, Osmanlı'da çoğunluk değillerdi. Yönetici kadro onlardan oluşuyordu, ama Osmanlı İmparatorluğu halkı, kozmopolit ve multinasyonel bir yapıydı.
Türkiye, Osmanlı'nın kullandığı bir yönetimsel tabir değil. Bir vilayet değil, eyalet değil, yöreye verilen bir ad da değil. Türkiye ve varyasyonu isimler (Türkistan, Türkili vb.), 19. yüzyılda Jön Türkler'in lisanına girene kadar, Osmanlı'nın radarında değildi. Jön Türkler, bunu, yıkılmakta olan Osmanlı'nın ulus-devletleşmesi gerektiğine inandıkları için öneriyorlardı. O dönem Osmanlı'nın yıkımını nasıl engelleyeceği üzerine nelerin düşünüldüğünü öğrenmek için, Üç Tarz-ı Siyaset kitabına göz atabilirsin. Dönemin popüler düşüncesi -Atatürk üzerinde büyük etkisi de olan- Türk kimliği üzerinden yıkılan Osmanlı'yı örgütlemek ve ayaklandırmaktı. Diğer opsiyonlar, Osmanlı kimliği ve İslam kimliği üzerinden düşünülüyordu, ama bunlar için artık çok geç olduğu ve/veyahut bu opsiyonların fizibil olmadığına karar kılındı 19. yüzyıl sonu Osmanlı eşrafı tarafından. Türkiye ismi, ilk defa resmi kayıtlara Teşkilat-ı Esasiye kanunu ile geçti. O sırada bu topraklarda henüz mübadele olmamış, Kürtlerin ayrımıyla ilgili kafada soru işareti yok, İstanbul'daki Ermeni'ler tehcire uğramadıklarından hâlâ hatırı sayılır bir rakamdalar. Ama o topraklarda yaşayan onca etnisiteye rağmen, sadece bir tanesinin adı ülkeye mâl ediliyor, çünkü yönetici kadronun etnisitesi o, ve bu etnisite üzerinden bir ulus devlet kurulması niyeti var. Süreç böyle başlıyor. Dolayısıyla evet, "Türk olmak" ve "Türk olmanın saldırı altında bir şey olması" hissiyatı, 85 yaşında. Osmanlı'nın hoşgörü devleti olduğuna dair bir iddiam yok. Tutup da gayrimüslimlere ikinci sınıf insan muamelesi yapmayı kanununa yedirmiş bir kurumu müspet görecek hâlim yok. Elbette devlet seviyesinde bir ayrım var. Ancak, bugünkü nefret söylemlerinin filizlerini atan bir durum da yok. Halka sirayet eden devlet retoriği, hiçbir zaman "bu gayrimüslümler sizin bebeklerinizi öldürmüş" şeklinde olmuyor. Benim görüşüm, ne zamanki Cumhuriyet kuruluyor ve bir ulus devlet üzerinden kimlik oluşturma, "nation-building" yapma ihtiyacı beliriyor; o zaman bu öcü hikayeleri halka ciddi anlamda yerleştiriliyor. Bu yerleştirme, bir "öcü hikayesi" kültürü, daha da önemlisi, bir "TÜRK'ün TÜRK'ten başka dostu yok" kültürü doğuruyor, bu da pervasızca "bu Ermeni mendeburu takımımda forma giymesin" diyebilen densizlere varacak süreci başlatıyor.
56 Daha Fazla Yorum
Bunları Da Oku, Geekokur!Marvel Patronu En Sonunda Ant-Man Krizine (Ve Daha Fazlasına) Değindi