SENİ SEVMEK KÜNFE YEKÜN
Röportaj6 Şubat 2014 23:05
Tuğba Akgün İnkar etmiyorum unutmak istedim seni. Bir an bunun elimde olacağını düşündüm.
Aklım yön verir bundan sonrasına dedim. Yollara attım kendimi, ruhuma diktim gözlerimi,yokladım yüreğimdeki özlemini... Yerindeydi yerin. Gittin sandım yine, bittin sandım bende. Yol gitti sen gitmedin, yol bitti sen bitmedin.
En çok ta bir sürü telaşenin kucağına attığımda kendimi yok olduğunu sanıyorum hatta yok ol diye bir yığın icat çıkarıyorum kendime. Ama an geliyor ruh, yürek ardı ettiğim feryatlarını inletiyor. İşte o vakit bütün telaş bitiyor, bütün yorgunluk geçiyor. Bir telaş yine seni seviyorum.
Bir cesaret geliyor yine bu aşkı içimde ta içimde taşıyorum! Yorulmak bilmiyorum! Bir bakıyorum ki geldiğim yere ; seni sevmelere doymuyorum! İşte tamda orada seni asla ama asla unutmak istemiyorum! Ellerim havada teslimim Ya Rab diyorum. Ben bana nasip ettiğine teslimim, kavuştuğum manadır nasibim. Okuduğum yardır yazdığında,yazgımda. Biliyorum ki bir kez daha hatta bir çok defa BU YÜREK BENİM DEĞİL SADECE TAŞIYORUM, BU YÜREK ALLAH'IN ELİNDE İÇİNE KOYDUĞUNU YAŞIYORUM. İdrakim bir katre daha açılıyor, farkındalığım bir katre daha.
Aşka akmanın da adabını tadıyorum! Ne bir anda suya karışıyorum ne de susuz yaşayabiliyorum! Adapla seviyorum seni sevgili, adapla damlıyorum, edeple karışıyorum sana. Benim artık neyi nasıl istediğim önemli değil hatta benim ne istediğimde! Ben bundan böyle hissettiğim oluyorum. Kalbime koyulana teslim ediyorum hırçın kaçışlarımı, sevgiliyi yok sayışlarımı. Şimdi yok saydığım ben oluyorum. Ne yalan söyleyeyim seni böylede çok seviyorum. Hatta en çok böle seviyorum! Kaçmak için çırpınırken Rabbimin tuttuğu kalpten ,ısındırdığı yerden dönüyorum kaçtıklarıma.
Bakıyorum ki kaçan şüphelerim şimdi, umutsuzluklarım, gelgitlerim, beklentilerim. Hiçbiri seni sevmelerim değil aslında yar! Kaçtıklarım hep imtihanım.Oysa verilen imkanın adı Künfe Yekün. Olsun dediğim her dileğe şifa, Künfe Yekün.Kaçıpta yakalandığım, ellerim havada teslim olduğum o ikaz, Künfe Yekün. Seni unutmakta mümkündü lakin mümkün kılınmadı, seni sevmek Künfe Yekün. O'nun ol dediğine meydan okumak haşa, O'nun ol dediğiyle olmaktı seni sevmek.
O'nun ol dediğinde bitirmekti,haram kılınan ümitsizliği."Vazgeçmek de mümkündü,vazgeçmek ne mümkündü."Diyor ya şair. Mümkün olan ne ise olmasıyla mümkündü. Bizi ümitsiz bir kayboluşa terk etmekte mümkündü oysa ümitsiz olmak ne mümkündü!
Yazar : Tuğba Akgün