TEHCİR, SÜRGÜN VE GÖÇ
24 Nisan 2016 Tarihlerinde hiçbir devletten ve hükümdardan görmedikleri ilgiyi Fatih Sultan Mehmet’le birlikte Osmanlı Devleti’nden gören Ermeniler, Osmanlı Devleti ve Türk Milleti’ne samimi bir şekilde bağlanmışlardı.
Hukuki bir statü içinde mümtaz bir cemaat durumunda olan Ermeniler, Osmanlı Devleti’nin her türlü nimetinden cömertçe istifade etmişler, çok önemli makam ve mevkilere gelmişlerdi.
Ne var ki, Türk- Ermeni ilişkileri giderek bozuldu. Dış tahriklere kapılan bir takım Ermeniler, Anadolu’nun değişik yerlerinde zaman zaman ayaklanmalar çıkarmaya başladılar.
Özellikle, Birinci Dünya Savaşı’nda Türk Milleti, çeşitli cephelerde dövüşürken, cephe gerisindeki köy ve kasabalara saldıran Ermeni çeteleri, Müslüman Türkler ile kendi amaçlarına hizmet etmeyen masum Ermenileri de vahşice katlettiler.
O kadar ki, Doğu Cephesi’nde, Ruslar’a karşı yapılan askeri harekât tehlikeye düşer gibi oldu.
Bunun üzerine, İçişleri Bakanlığı, 24 Nisan 1915 tarihinde yayınladığı bir emirle, komite merkezlerinin kapatılmasını, zararlı harekette bulunanların tutuklanmasını ve suçluların Divan-ı Harb’e verilmesini istedi.
Ancak, bundan da bir sonuç alınamadı. Önde gelen Ermeni liderlerle isyanları teşvik ettiklerinden şüphe edilen Ermeni entelektüellerin, ele başlarının ve teröristlerin tutuklanması, olayları yatıştıracak yerde daha da şiddetlendirdi. Ordu azami derecede tehlikeli bir durumdaydı ve zaman ilerleyip kesin tavır alınmadıkça devletin içten yıkılması muhtemeldi.
En son insani çare olarak, 27 Mayıs 1915 tarihli, Sefer Vakti Hükümetin İcraatına Karşı Gelenler İçin Askeri Yönden Uygulanacak Tedbirler Hakkında Kanun, yayınlandı.
Ermeniler arasındaki ünlü Tehcir Kanunu işte budur. Tehcir, Arapça asıllı bir kelimedir, “bir yerden başka bir yere göç ettirmek”, “hicret ettirmek”(immigration, emigration) manasını taşır. Fiilde bir sürgün bir “deportation” anlamı yoktur.
Bu kanuna dayanılarak gerçekleştirilen yer değiştirme uygulamasının anlatımında kullanılan “tenkil (nakletme)” tabiri de batı dillerinde “sürgün” anlamına gelen “deportation”, “exile” veya “proscription” gibi terimlere karşılık değildir.
Görülüyor ki, Ermeniler’in Avrupa ve ABD Parlamentoları’nda, sözde ” 24 Nisan, Soykırımı Anma Günü” olarak çıkarmaya çalıştıkları karar tasarıları, elebaşları ve teröristlerin tutuklanmalarına matuf olup, tehcirle ilgisi yoktur.
Osmanlı Hükümeti, 27 Mayıs 1915 tarihli kanunla ; Ordu, Bağımsız Kolordu ve Tümen Komutanlıkları’na, askeri sebeplere dayanarak, casusluk ve hainliklerini hissettikleri bölge halkını, tek tek veya toplu olarak memleketin diğer bölgelerine gönderebilmelerine yetki verdi. Başta Van olmak üzere yurdun pek çok yerinde başlayan Ermeni isyan ve katliamlarına önlem almak amacıyla yapılan yer değiştirme, doğrudan doğruya cephelerin güvenini sarsacak Erzurum, Van, Bitlis, Mersin, İskenderun gibi bölgelerde uygulandı.
Ermenilerden erkekleri bulunmayan kadınların ve küçük çocukların kış şartlarında göç ettirilmelerinin uygun olmadığı ve bunların göç ettirilmeyerek uygun köylerde iskân edilmelerini isteyen Dahiliye Nazırı (Günümüzde İçişleri Bakanı) Talat Bey’in Elazığ Valisi Sâbit Bey’e gönderdiği aşağıdaki yazıyı örnek olarak hatırlayalım:
Ma‘mûretü’l-azîz Vâlîsi Sâbit Beye
Ermenilerden erkekleri bulunmayan nisvân ve sıbyânın kış hükmünü icrâya başladığı şu sırada mesâfât-ı ba‘îdeye sevkleri pek çok müşkilâtı dâ‘î olacağı görüldüğü ve her kâfileye mu‘temed me’mûrların terfikıyla bunların huhâfazaları adimü’l-imkân bulunduğu Hey’et-i Tahkîkiye Riyâseti’nden bildiriliyor. Kimsesiz nisvân ve sıbyânın sevk edilmeyerek 9 Haziran sene331 târîhli ve 4530 numaralı şifre telgrafnâmeye göre münâsib köylere tevzî‘ edilmeleri muktezîdir.
Kısacası, savaş gereği bulundukları yerden alınarak ülke içinde değişik bölgelere gönderilen Ermeniler’den önemli bir bölümü geri döndü.
SOYKIRIMA UĞRAYAN BİR TOPLULUK İSTEYEREK VE KENDİLİĞİNDEN GERİ DÖNER Mİ ?
Geri dönenlere hane başına belirli bir miktar aile yardımı yapıldı ve herkesin tekrar kendi evine yerleşmesi sağlandı.
Kurtuluş Savaşı’ ndan sonra imzalanan Lozan Antlaşması’ nın 31 nci maddesiyle de, bir zamanlar Osmanlı Devleti vatandaşı olan herkesin iki yıl içinde Türk vatandaşı olarak Türkiye’ ye gelebileceği karara bağlandı.
Başlangıçta üç yüz binlerden başlayıp, üç milyonlara kadar varan rakamlarla ifade edilen Ermeni katliâmı hikâyelerinin hiçbir dayanağı bulunmamaktadır.
Nitekim İstanbul’un işgal edildiği dönemde İngilizler ve Fransızlar, Osmanlı arşivini yeterince araştırmalarına rağmen soykırımı imâ edecek tek bir belgeye dahi rastlamamışlardır.
Şayet, Osmanlı devletinin Ermenileri “soykırım”a tabi tutmak gibi bir amacı olsaydı; bulundukları yerlerde bu düşüncesini gerçekleştiremez miydi? Bunun için “yer değiştirme” gibi bir uygulamaya ne gerek vardı?
Adetâ yeni bir cephe açmış gibi idarî, askerî ve malî yükün altına girmeye ne gerek vardı?
Bütün bu soruların cevapları, Osmanlı Devleti’ nin asıl niyetinin anlaşılmasına yetecektir.
Buna rağmen, Diapora Ermenileri ve Ermenistan’ daki Ermeniler, uydurma belgelerin arkasına gizlenerek, dünya kamuoyunu uzun süre kandırmayı başardılar.
Bu “Sözde Ermeni Soykırımı” yasa tasarısını parlamentolarında kabul eden ülkelerin sayısı, Türkiye’nin sonraları başını çok ağrıtacak bu konuyu yeterince önemsememesi ve etkin bir dış politika izlememesi yüzünden her geçen sene artıyor.
O kadar ki, bu ülkelerin çoğunda, yasa gereği, Ermeniler’ in Türkleri kestiğini söylemek bile suç olmuştur.
Türk Milleti, bu konuda, her seviyede bilinçli ve bilgili olmak zorundadır.
Verilecek her taviz, Türk Milleti’ nin geleceğini satma ve ihanetten başka bir şey değildir.
(Yazının ilk yayım tarihi: 24 Nisan 2014)
1915 geldi. Diaspora hedefine adım adım giderken biz hâlâ ne yapacağımızı bilemiyoruz. Haklı olduğumuz halde tarihimizi anlatamıyoruz.
1. İktidar ve muhalefet birlikte bir komisyon kurup, bir hedef ve bu hedefe gidecek stratejiyi sür’atle saptamalılar.
2.Konuyu tarihçilere bırakalım düşüncesine katılmıyorum. Yabancı tarihçi ve siyaset adamlarının, Ermeni soy kırımı yapılmadığını, Ermenilerden çok Türk öldüğünü belirten bir çok raporu var.
3.Söz birliği ederek, siyasiler, bilim adamları, sivil toplum kuruluşları, şahıslar aynı konuları vurgulamalıyız.
4.Yurt dışındaki televizyon kanallarına ve basın yayın kuruluşlarına, gerekirse ücreti karşılığı, bilgilerimiz, bu konudaki belgeler ve resimler aktarılmalıdır.
5.Bir kaç dilde hazırlanacak kitaplar, başta yabancı ülke parlamentoları dahil olmak üzere gönderilmelidir.
Bu duygularla içimden geçenleri yazdım.
E. Tuğgeneral Erdal YURDAKUL, İstanbul, 25.4.2014
← SOYKIRIM VE SOYKIRIM İDDİALARI	DR. CHARLES RYAN’ IN PLEVNE MADALYASI →