Röportaj	“Yetenek yarışmalarının olduğu bir dönemdi. Arkadaşlarla konuşuyorduk. Onlar katıldı, ben hastalandım gitmekten vazgeçtim. Annem, elime yol parası sıkıştırıp, ‘Hadi bakalım o yarışmaya gidiyorsun’ dedi. O an kaderim değişti. 10 hafta boyunca yarıştım. Birinciliği göğüsleyen ben oldum.”
Kimi kötü şartlarda, aylarca küçücük bir rol beklerken o neler yaşamıştı? Pişmanlık mesela? “GALİBA BENİMKİ DELİ CESARETİYDİ...”
Ya ilk aşk? İlk aşkı babası mıydı her genç kızın çocukken hissettiği gibi? “Değil. Benim ilk aşkım çok fenaydı. Travmaydı benim için. Çünkü o zaman ortaokuldaydım ve platonik aşık olmuştum. Lisede bile o aklımdaydı. 5 yıl sürdü. Onun için mektuplar yazardım. Yanına gidip, ‘Bakar mısın’ derdim. ‘İşim var’ deyip giderdi. Elimde mektupla kalakalırdım. Sadece gördüğümde değil adını bile duyduğumda kıpkırmızı olurdum. Bir süre sonra sevgili olduk. O kadar utanıyordum ki yanındayken, onun elini dahi tutamıyordum. Daha sonra ayrıldık. Benim aklımda o uzun süre daha kaldı. Sonra evlendi, çocuğu oldu. Bitmesi gereken bir şeydi ve bitti” diyor eski aşkını anlatırken. Şimdi de çok seviyor belli. Hatta birkaç sene içinde evlenip aile olmayı istiyor. “Hayatımda biri var ve çok mutluyum. Çocuk istiyorum. Çocukluğumda da ben hep ‘anne’ olacağım diye düşünürdüm. Çocuğumun olmayacağı ihtimali de aklıma gelir hep üzülür, ağlardım. 26 yaşıma giriyorum ve hala aynı şeyi düşünüyorum; evlenip çocuk sahibi olmak, sıcak bir yuva. Düzen insanıyım ben. Genç anne olmak istiyorum her şeyden önce ama daha zamanı var” “Nedir o zaman?” diyorum. “Hedeflerin mi var?” “Yoo hedefimde bir şey yok. Gelen bir şeyi en doğru şekilde kullanmaya çalışırım, olursa olur olmazsa olmaz. Yapacak bir şey yok. Bu hedeflerimle ilgili bir şey değil. Ama evlilik için biraz daha vakit var” diyor.