Yıllardır kabusum olan bir göl var yakınımda. Avrupa’nın yüzölçümü olarak en büyük gölüymüş… Yemişim lan diyesim var, diyorum da çoğunlukla. Bazen, karanlık bir sis düştüğünde şehrime, gölün karşı kıyısı sisler ardında görünmez olduğunda sevinirim deniz kıyısındayım diye çaresizlikten. Sonra o sisin vadesi dolar, kalkar. Bir yağmur yağar, sis dağılır ya da bir güneş açar, sis saydamlaşır birdenbire. Tam da o anda, güzel bir rüyadan uyanmış bulurum kendimi su kenarında. Deniz kenarında değilsin salak, baksana yosun kokusu bile yok. Etrafında bir lokma simit için dilenerek uçuşan martılar da yok, ayrıca simit hiç yok! Suda sakin sakin yüzüşen ördekleri karabatak mı sanıyorsun ey umutsuz romantik? Hem, şehir hatları vapurlarının düdüğü mü sandın göl teknelerinin bağrışlarını?
Yoruyor bu gurbet insanı. Gerçekten yoruyor, öyle böyle değil. Tüm bu hayal aleminden gerçek aleme dönüş yolculukları sonrası, insan dayak yiyip bir köşeye atılmış bir paçavra gibi hissediyor kendini. Hani, sevdiğinden ayrılmak zordur ya sevene, işte gurbet ondan da zor. Yalnızlık var ya, aslında bedenen yalnız olmak değil en acıtan. Yalnızlık, gurbette sevdiklerini arayıp da bulamamaktır. Güle oynaya gittiği gurbette umulmayan ve iyileşmeyen özlem yaralarıyla yaşamaya alışmaya çalışmak ve becerememek…Ansızın bir duygu öbeği sarar insanın yüreğini gurbette. Tarif edilemez bir his, yüreği sıkıştıran, insanı olmadığı bir yerde olduğuna inandıran.
Foto: Natali Boğosyan
Margaret Hadodo on 21/06/2012 at 12:03 said:
Garine ,sabah sabah okumus oldugum bu mesajinla kalbimin en derin kosesine gomdugum hislerimi uyandirdin, gozlerimi nemlendirdin,tuylerimi urperttin, geriye nasil gidecegimi ,gecmisi maziyi zamani nasil affedecegimi ,anlamaya cabaliyorum simdi.Zaten GOC dedin mi su gurbette yasadigim 40 yilin nasil gectigini arastiriyor ve sorguluyorum.