Huyela – Dinçer Yurttaş
Bak bu bir ayettir; gelir yalnızlık tanrısından
uzun suskunlukların sonuna konmuş bir nokta
bölünmüş uykuların alacakaranlık şafağında
tecrit edilmiş yerlerinden düşer aklıma.
Ihlamur kokusundan, deniz tuzundan
ve bin renkli çiçekten arıtılıp bal edilmiştir,
kaç kış gömülü kalmış toprağın altında
kaç kıyam görmüş ve yeniden diriltilmiştir.
yolculuklarda biriktirilmiş sinsi bir geçmiş
azar azar bitirilmiş bir ömürle törpülenmiştir.
Mahreminin masumluğunda kirlenmiştir.
İnsan benin benle kavgasından,
kokuşmuş bir bataklıktan yaratmıştır kendini.
ilk ahit yeniden çocuk olabilmektir,
Son ahit çocuk kalabilmektir.
5 Haziran 2018 dinçer yurttaşdinçer yurttaş, Styks, şiir, şiirler
“Huyela” üzerine bir yorum
5 Haziran 2018, 11:30
Önceki Önceki yazı: İçe Doğru
Sonraki Sıradaki Yazı: Cihannüma