Neşece Herşey: Eylül 2012
Nasıl geçti inanın ki anlamadım..Herşey dün gibi sanki..
Doktorumla konuştuk 36. haftanın sonunda her ihtimale karşı beni 1 hafta hastanede yatırması gerekliydi..Gözünün önünde olacakmışım..Eve geldim önce evde yapılması gerekenleri hallettim valizimi hazırladım ve ben 5 yıldızlı otele gider gibi şallarım ,kitaplarım vs yanımda evden çıktım..Doktorumun o günkü görevini bitirip eve gitmeden önce beni muayene etmek istemesine kadarmış bu hazırlıklar..Rutin kontroller yapıldıktan sonra bana söylenen biraz ağrım olduğu ve çocukların dünyaya gelmek için çok istekli olmalarıydı.Fakat benim heyecan yapmamam için gizlenen hazırlıklar varmış odanın dışında..
Günlerden Cuma ve akşam saatleri.. Ameliyathane doğum için hazırlanıyormuş,anestezi uzmanı İstanbul'a gitmek için yola çıkmış bir taraftan onu geri döndürmek için uğraşıyorlarmış..Doğumuma iki tane doktor girecekti ve sadece benim doktorum oradaydı..Acil olarak diğer doktor çağrılmış..Bana da söylenen 1-2 saate yakın doğuma alacaklarıydı.Meğerse hemen girecekmişim..Annemler şehir dışında oldukları için hemen gelememişlerdi..Ben de yakın bir tanıdığımızı çağırmıştım..Ramazan olduğu için kimseyi rahatsız etmek istemedim doğrusu..
Hemşireler geldi ve beni ameliyat için hazırlamaya başladılar.Eşim eve çocukların eşyalarını almaya gittiği için odada oğlumla beraberdik..Bahadır şaşkın şakın bana bakıyor.hemşirelerde kızım senin kimsen yok mu burada diye soruyorlardı..O kadar zor bir durum ki....Yoldalar geliyorlar falan dedim ama annemler doğuma yetişememişlerdi..
Ameliyathaneye girerken titrediğimi hatılıyorum sadece ve sonra doktorumun beni uyandırmaya çalışmasını..Odaya getirildiğimde bir yanımda mavi beşik içinde oğlum bir tarafımda pembe beşik içinde kızım..Allahım sana şükürler olsun..Sağ salim kusursuz bir şekilde yavrularımı kucağıma verdin ya artık başka ne isterim..
Zor yanlarınının da olduğu fakat güzelliklerin daha fazla olduğu, bir gülüşle bana herşeyi unutturan koskocaman 5 yıl geride kaldı..Rabbime şükürler olsun bir kere değil binlerce kere..Gözümün nuru canım yavrularım İYİ Kİ DOĞDUNUZ ve hayatımıza neşe kattınız..Sizleri çok seviyorum..Abinizi de çok seviyorum aman haa kıskanmasın sakın...
Gönderen Neşe Akbaş zaman: Cuma, Eylül 28, 2012
Aslında elde açma tereyağlı mis kokulu gözlemeyle kıyas edilemez ama pratiklik açısından bence geçer not alır..Bloglar arasında gezerken bir arkadaşımın yapmış olduğu bu lavaş gözlemelerden denemek istedim.Ben kipanın lavaşını kullandım..Fotoğraflarda da görüldüğü üzere yarısına istenilen malzemeyi koyup az yağda teflon tavada iki tarafınıda pişirdim.Sonrası tercihe kalmış ister ayran ister çay ya da soğuk içecekle bir güzel yenilir..
Gönderen Neşe Akbaş zaman: Çarşamba, Eylül 26, 2012
Organik elma reçeli
Ben yaptım oldu arkadaşlar..
Annemler buraya gelirken bahçedeki ağaçtan elma getirmişlerdi..Birazını yedik fakat kalanları da değerlendirmek lazımdı.Ben de elma reçeli yapmaya karar verdim.
Öncelikle elmalar yıkandı kabukları soyuldu ve tencereye konuldu..Üzerine de göz kararı şekeri ilave ettim ve kapağını kapattım.Sabah kalktığımızda elmalar şekerleri çekmişti.Ben de tencerenin içine bir kaç tane karanfil atıp kapağını kapattım ve orta ateşte kaynatmaya başladım.Ara sıra kontrol etmeyi unutmayın ama yoksa taşma yapabilir..Elmaların rengi dönüp şerbeti de kıvam aldıktan sonra reçelimiz olmuş demektir.
Gönderen Neşe Akbaş zaman: Pazar, Eylül 23, 2012
Çok yoğun geçen uzun bir tatilden sonra nihayet okullar yarın açılıyor ve benim için de düzenli bir hayat başlıyor..
Dün yıkanan okul giysileri bugün yarın için hazırlandı..Düğmeler sağlamlaştırıldı,oğlumun pantolon paçaları bastırıldı..Ütülenecek giysiler ütülendi ve dolaplara yerleştirldi.Küçükler sabah 8 de başlayıp 15.30 da çıkacaklar.Oğlum da sabah 8.30 başlayıp akşam 16.30 çıkacak..Oğlumun okulu eve uzak dolayısıyla öğlen yemeğini dışarda yiyecek..Aslında okul kantinin de yemek çıkıyormuş.Artık eve gelmeyecek.Ortaokul hemen yan binamız olduğu için geliş gidiş ya da öğlen yemekleri sorun değildi.
Ben de kısmet olursa yine makina nakışı kursuna gitmeyi düşünüyorum..Evde boş boş oturmak istemiyorum..Az da olsa birşeyler üretmek güzel..
Ben kalkıp yarım kalan temizliğimi bitireyim arkadaşlar..Görüşmek üzere hoşçakalııınnn...
Gönderen Neşe Akbaş zaman: Pazar, Eylül 16, 2012
Lütfen sabırla okuyun...
Bir sonra ki akşam eve geç gelmiştim ve Eşimi Masada yazı yazarken gördüm. Çok uykum vardı ve Akşam yemeğini yemeden uyumaya gittim. Jane ile geçirdiğim o kadar saat beni yormuştu. Bir ara uyandım ve onu hala yazı yazarken gördüm Masa da. Ama bu benim Umurumda değildi ve başımı çevirip uyumaya devam ettim. .Ertesi sabah bana Şartlarını yazı halinde sundu. Benden hiç bir şey istemiyordu, sadece boşanmamızı ilan etmek için 1 ay müsaade istedi ve bu zamanda normal bir Aile gibi davranmamızı istedi. Bunun sebebi Oğlumuzun 1 ay sonra Sınavların olması ve bu dönemde ona bu yükü bindirmemekti. Bu kabul edilebilinir. Bir şey daha vardı, benden onu Evlilik Gecesinde onu kapıdan içeriye nasıl taşıdığımı hatırlamaktı, ve 1 ay boyunca her sabah onu Yatak odasında Kapıya kadar taşımamı istedi. Kafayı yediğini düşündüm, ama son günlerimizin iyi geçmesi acısından, kabul ettim.
Artık Huzursuzlaşmıştım bu kadar kilo vermesinden. Son Gün onu kucağım da taşıdığımda hareket etmedim. Oğlumuz okuldaydı ve Eşime Hayatımızda ki yakınlığın ne kadar eksildiğini söyledim. Ofise gittim arabadan fırladım kapıyı kilitlemeden bunun için zaman yoktu. Her anın kararımı değiştirmesinden korkuyordum ve Merdiven den yukarı koştum, yukarı varınca Jane kapıyı actı. Ona Karımdan boşanmayacağımı söyledim.Şaşkın bir ifadeyle elini anlıma koydu ve ' Senin ateşin mi var' diye sordu. Üzgünüm Jane ama ben artık boşanmak istemiyorum dedim. Evliliğimizin renksiz kalması sevgi eksikliğinden değil, birbirimizin değerini unuttuğumuzdan dı. Şimdi aklıma geldi ki, ona Evlendiğimiz Gün kapıdan içeri taşıyınca ömrümün sonuna kadar Sadakat yemini verdiğimi........ Jane olayı anlayınca yüzüme bir tokat attı ve kapıyı kapatarak ağlamaya başladı. Hemen aşağı koşup ilk Çiçekçiye gidip Eşime bir Buket çiçek aldım, üzerinde ki Karta da'''seni her Sabah hayatımın sonuna kadar taşıyacağım'''' .
Facebooktan alıntıdır arkadaşlar...
Gönderen Neşe Akbaş zaman: Çarşamba, Eylül 12, 2012