Çocuklarımıza Neler Oluyor?.. | Akdeniz Haber Gazetesi - MANAVGAT/ANTALYA
Son zamanlarda çocuklarımızın başına gelen üzücü olaylar yaşıyoruz.
Hepimizin kanını donduran, üzen, kahreden olaylar.
Her gün gazete manşetlerinde ya da ikinci sayfa haberlerine konu olan ibretlik haberler.
Ardı arkası kesilmeyen acı dolu, dram dolu hikayeler.
Yaşanan acı sonucu feryat eden aileler. Bir bela; bir kabus gibi her yeri kaplayan her geçen gün daha da artan bir bulaşıcı hastalık gibi...
Önüne geçilmez bir hal almaya başlayan ve kanunların bile önleyemediği uyuşturucu batağına saplanan binlerce çocuklarımız.
Yok, olup giden binlerce genç hayaller, ardında bıraktığı acı dolu aileler. Peki çocuklarımıza ne oluyor? Neden bu batağın içine saplanıp kalıyorlar? Neden bu batağın içinde göremiyoruz da o batakta boğulduktan sonra timsah gözyaşları döküyoruz? Vurdumduymaz bir hayatın içinde bir başına bırakılan binlerce gencecik fidan solup gidiyor!
Her acının arkasından ailelere sorulan o tokat gibi soru `` hiç mi fark etmediniz?``Peki onlar fark etmedi, sizde mi fark etmediniz? Ne kadar vurdumduymaz ve bencil bir hayat yaşıyoruz.
Hayatın bütün güzelliklerini bir tarafa bırakarak o karanlık denizlerde kaybolmak ve geçici uyuşmaların içinde yaşamak çok mu güzel? Hiç sanmıyorum! Şayet tersi olsaydı peşinden bunca acı ve göz yaşı getirmezdi.
Kaçımız bu çocukların gönül dünyasını dinledi? Kaçımız bu çocukları anlamaya çalıştı? Şahsım da dahil hiç birimiz. Yoksa bunca acı ve gözyaşı olmazdı.
Son zamanlarda moda olan `` Aman Be Bana ne?`` sorumsuzluğu bizler içinde geçerli olduğunu başımıza gelince anlıyoruz. Tesadüf bir hayat sürüyoruz. Kimse sorumluluk almak istemiyor.
Bunun yerine ``Ben Demiştim Size`` nin arkasına sığınıyoruz.
Demekle olmuyor be güzel kardeşim. Şayet demekle olsaydı seninde çocuğun o batağa girmezdi senin daha bundan haberin yok. Bana bu köşeyi yazmama sebep olan tesadüfen tanıdığım uyuşturucu bağımlısı bir kardeşim sebep oldu.
Neden kullanıyorsun sorusuna öyle bir cevap verdi ki uzun süre etkisinde kaldım. O an bir kez daha anladım ki; insanlık ölmüş ama kimsenin bundan bile haberi yoktu. Her şeyin maddi çıkar ve menfaat üzerine kurulduğu şu aşağılık dünyada şayet bir çıkarı varsa bir değer teşkil ettiğin bir dünyada yaşadığımızı bir kez daha anladım. Kaç aile çocuğunu bir arkadaş gibi dinleyip anlıyor? Kaç aile çocuğunun hayallerini, umutlarını paylaşıyor? Kaç aile çocuğuna zaman ayırıyor? Bilmiyorum ama sonucun hiç de iyi olmadığı aşikâr.
Umarım bu sorumsuzluktan biraz olsun silkelenir ve kendimize biraz çeki düzen veririz. Yoksa bu ateş bir gün bize değmese bile yakınlarımıza değecek ve canımızı acıtacak gibi. İşte o zaman vicdanımız ne kadar rahat olacak ya da ``ben demiştim`` in arkasına sığınacağız?
BAŞARI KOLEJİ’NDEN ATA’YA SAYGI DOĞA …