Mart 2016 – Palyaço Fanzin
hem de o kadar hiç ki boşluğunda anlam kazanıyor.
damarlarıma yaşamı yeniden zerk etmeliyim. fakat ne açan çiçek, ne gittikçe güzelleşen göğ ne de ardı ardına kafama düşen cemreler taşımıyor bünyesinde ihtiyacım olan zehri.
‘hiç’ öylesine büyük ve güçlü ki ‘hep’ diyor başka bir şey demiyor.
kalbimin bedenime pompaladığı anlamsızlık, kafamdan parmak uçlarıma deviniyor. kendime yüklediğim bütün sıfatlardan arınıyorum. başta bir hiç burkulması. yürek sızısı ve anlam kayması…
hiçim acıyor. bir hiçim ve bu acıtıyor.
hiçiz ve hissiz… size neden bir şey olmuyor?
Yayın tarihi 17 Mart 2016 30 Mart 2016 Yazar sylvanKategoriler Etkisel tepişkenmeler, Zihnimden boşluğa Dökülenlerhiç… için bir yorum yapın
5 mart için.
cumartesi… yağmurlu bir başlangıç ve ardında bıraktığı ‘yine yağsa’ beklentisi. ve sakinlik… anlamsız, huzur veren, hiçbir şey olmamasının sakinliği. sabahtan beri tek kelime etmemiş olmanın üzerimde bıraktığı sakinlik.
böylesi kalabalık bir şehirde konuşacak kimse yok mu? evet yok. fakat bu durum kimsenin olmamasıyla alakalı değil. gerçekten. kelimeler bazen sadece oradadırlar ama dışarı çıkmazlar. istemezler. tenezzül etmezler.ve saire.
hadi karşılıklı susalım. ve ben biraz daha kendi kendime mırıldanmaya devam edeyim.
midem çaydan şişmiş, ciğerlerim dumandan çökmüş ve beynim pörsümüş aklıma üşüşen anlamsız vizyonların görüntüsünden. ve hepsi uykusuzluktan şişmiş göz torbalarına doldurulmuş… suratım adeta bir kasabın sakatat reyonuna benzemekte… torbalarımı kapının kenarına bırakıp dışarı çıkacağım.
sıkıcılığı bileklerime sıkı sıkı sarıp kendimi akışa bırakacağım. ben üzerime düşeni yapıp kendimi yükümden arındırdım. eğer güzel bir gün olmazsa artık bu durum gün’ün problemidir.
Yayın tarihi 5 Mart 2016 30 Mart 2016 Yazar sylvanKategoriler Etkisel tepişkenmeler, Zihnimden boşluğa Dökülenler5 mart için. için bir yorum yapın
arayışa başlamadan nasıl anlaşıldı ruhun kaybolduğu?
Yaşamı bir tramvay misali bir çizgiden sapmadan devam edenler nasıl kayboldular?
kendine gömüldün desek; kafanın içi de derin değil halbuki. oturup hayal bile kurmuyorsun… suni bir gündemde varsın sen,
elinde bir plastik…
yürümüyor, koşmuyor, konuşmuyorsun gerçekten. eylemlerin gerçekliği yansıtmıyor. suni solunumlarla hayattasın. ondandır ki hırıltılı nefesin. gerçekten nefes alıyor musun?
burada mısın gerçekten?
ve kokuyorsun… üzerine sinen korkunun kokusu. ondan arınmak için bedenine sıktığın kokulu gazlara rağmen pis kokuyorsun.
burada oturup bir plastiğin içinde kaybolmaya başlıyorsun.
aslında bir yere gidemedin, sadece andasın.
Yayın tarihi 3 Mart 2016 11 Mayıs 2017 Yazar sylvanKategoriler Etkisel tepişkenmeler, Zihnimden boşluğa DökülenlerEtiketler Lost, Souls, tramvay, Yokolmak, yokölmekLost Souls. için bir yorum yapın