BIZI UNUTMA - GELİBOLU
Dönemin en güçlü savaş
makinesi ve ordusu dünya savaşının en önemli darbesini Osmanlı’ya vurmak için hazırdı. Boğaz denizden geçilemeyince, 25 Nisan 1915 şafağı, 8 farklı noktadan
9 ay sürecek kanlı kara savaşı başlamış oldu.
Öyle bir savaş ki; nerede olduğunu ve kiminle savaştığını bile bilmeyenler... Karşısında donanımsız, moralsiz ve seferberlik ile toplanmış bir savunma.
Osman oğlu İbrahim,
kendisini İstanbul’a götürecek Cide açıklarında demirlemiş Karadeniz’in limanlarından asker toplayan vapura ulaştığında, bir daha geriye dönemeyeceği 400 arkadaşı ile birlikteydi.
Hep deniz oldu aklımızda... Bizleri kimi zaman ayırdı kimi zaman birleştirdi.
Külleri savrulmakta olan bir ulusun ateşini yaktı Çanakkale. Orada başladı mücadele, çağdaş, özgür bir ulus olabilmek için.
İşte bizler; orada ölen dedemiz İbrahim için, annelerimiz, babalarımız, büyüklerimiz, 450.000’ler için kürek çekiyoruz.
Her kürekte; evlatlar, neferler, komutanlar, doktorlar, hemşireler, pilotlar, kaptanlar, müftüler, gayri müslümler,
öğretmenler, öğrenciler ve nice kahraman var.
Ne mutlu, bu topraklara inanan bir bayrak altında birleşen; farklı kültürlere ve inançlara.
Ülke işgaldi, hayat zordu...
İbrahim’i kaybeden Emine hanım fazla yaşayamadı. Hatice ve Melek öksüzdü artık.
Cide’ye nadir gelen vapura yanaşmak için acele ederdi sandallar. Bir yolcu var ki minik Melek, evlat gidiyor şimdi İstanbul’a.
Kucağında Hatice ile uzaktan baktı büyükanne. Gözleri doldu, o gün geldi aklına. Oğul, sırtına atmış heybesini, yürümüştü bir kaç adım sonra dönmüş bakmış köyüne son bir kez.
Geride kalanlara hoşçakal der gibi.