Recep CIRIK - ANNEM
Tarih: 07.07.2020 Saat 00:01
Mesaj Tarihi: 11.05.2008 Saat 02:05
Senden ayrılalı çok uzun yıllar geçti. Onüç yaşımda iken seni kaybettim. Kırküç yıl olmuş. Yatılı okulda olduğum için derslerimin aksayacağını düşünerek okul müdürümüz izin vermemiş. Senin ekim ayında vefat ettiğini şubat ayında karne tatilinde öğrenebilmiştim.
Soğuk karlı bir kış gününde 1967 şuat ayının ilk günlerinde Ankara- Zonguldak treninden Ildızım istasyonunda indiğimde hemen evimizin olduğu yöne baktım. Evimizin penceresinden hiç bir ışık sızıntısını göremedim. Oysa sen istasyonda beni her zaman karşılamaya gelirdin. Bu kez Dayımın oğlu karşılamıştı. Seni sordum. -Annem nerde, niye gelmedi dedim. Hasta biraz, ben karşılamaya geldim dedi. Peki bizim evin lambası niçin yanmıyor dedim. Çankırı'da hastanede dedi. Hele bu gün geçsin gideriz dedi. Söylediklerinin hiç birine inanmıyordum ama, yine de annemin sağ olduğunu söylemesi benim yüreğime su serpiyordu. Tahta bavulumu o aldı. Yolda havadan sudan konuştuk. Dayımlara geldik. Bütün hane halkı ayakta benim annemin vefat ettiğini duymuş olabileceğimi ve teselli etmek için gecenin geç saatlerine kadar beklediklerini gördüm.
Çay içtik. Beni neşeli tutmak için herkes sirk te çocukları güldüren palyaçolar gibi bana rol yapıyordu. Ben yorgunum dedim. Hemen sedire serilen yatağa uzandım. Herkes odasına çekildi. Sağa sola döndüm. Gözlerimi kapatıyor, uyumaya çalışıyordum. Bir türlü uyuyamadım. Annemin vefat etmiş olduğunu kabullenemiyordum. Çünkü biricik oğlu ile helallaşmadan gitmesi
beni de onu da üzerdi. Eğer hasta ve Çankırı'da ise bir gün sonra gider görebilirdim. Vefat etmişse yapacağım tek şey vardı. Yıkılmamak ve ayakta kalmak. Çünkü babamın vefatından sonra benim okula gitmeme pek sıcak bakmamıştı. Benim yatılı okulu kazanıp köyümüzden ayrılmam O'nun için acı bir olaydı. Ben trenle okula giderken kaç kez trenden inip anneme dönmeyi düşündüm.
Eğer okula gitmeyecek olursam, Kaymağın İrecep okuyamamış okuldan kaçmış derler diye derslerime daha özenle çalıştım. Okuyup öğretmen olacağım ve annemin rahat bir hayat yaşaması için çok ve daha çok çalışmalıydım. Derslerimden iyi notlar alıyordum.
Birinci sınıfı geçtiğim yıl üç koyunmuzu sattık. yanılmıyorsam 95 liraya güzel bir nacar marka kol saati aldık. O zaman kol saati şimdiki dizüstü bilgisayarı ile eşdeğerdi. Zamanı ölçen bir aletim olmuştu.
Dayım sabah namazına kalktığında ben de doğruldum. Annemle ilgili sorulara yanıt aradım. Ağız birliği yapmışlar. İfadeler aynıydı. Fakat gözler buğulandığı ve ses tonlarının değiştiğini bilmeme rağmen hala bu tatlı yalanlarla oyalanmak ne güzeldi.
Annemin vefat ettiğini Mustafa Dayı'mın küçük oğlu daha üç-dört yaşında ya var ya yoktu. 'Halam öldü' dediğinde. Evet biliyorum dedim. Yani gerçeği kabullendim. Bu çocuğun karşısında gözyaşı dökmek veya üzüntümü belli etmek benim gib büyük yaşta bir çocuğa yakışmazdı. Metanetlle gözyaşlarımı belli etmeden yutkundum. Yutkundum... Ağlamadım...
Bu erkek ve delikanlılık sınavını dört yaşındaki çocuk karşısında iyi vermiştim.
Hala o gün bu gündür hüngür hüngür ağlayıp gözyaşı dökemedim annem için...
Sanki gözyaşı torbalarım kurumuş. Bir damla yaş çıkmadı gözlerimden. Oysa ben sulugözlüyüm. Türk filmlerinde - Anneciğim sesine duyunca bile yüreğim burkulur ve gözlerimden yaşlar boşanır.
İkinci bir konu daha var. Adı Fatma veya Fadime olan bir kimse benim için ya annedir, ya kızkardeştir. Bu ismi taşıyanlara ayrı bir sevgi, saygı duyarlılığım vardır.
Anneciğim beni her annenin çocuğunu sevdiği gibi severdi. Ben de bütün çocukların annelerini sevdiği kadar sevdiğimi söylemek istiyorum.
Her şeye rağmen hayat yine devam ediyor. Acılarımızı içimize attık. Dualarımızı gönderdik. Helallık diledik. İnşaallah ulaşmıştır.
11 mayıs 2008 anneler günüymüş. Kutlu olsun. Sağlık içinde daha nice yıllar dileğiyle bütün annelerin gününün kutluyorum.
Sana bol bol dua gönderiyorum.
Çiçekler boynu bükük senin gelmeni bekliyorlar.