ADANA’DA KOLCUOĞLU LOKANTASI - Savaş Ünlü
Adana bizler için apayrı bir dünyadır. Fazlasıyla severiz bu sıcak kenti. Bu sıcaklık insanıyla birleşince başka bir ortam çıkar ortaya. Bizler yayınevimiz temsilcisi sayesinde daha bir sevdik bu sıcak kenti. Yayın evimizin temsilcisi sıcak, dost canlısıdır. Oğuz Kırtasiye, onun sahibi Atilla Baytaş, Kardeşi Metin Baytaş, tüm çalışanlarıyla yabancılık çekmem.
Adana’da tanıştığım meslektaşım Cengiz Başar ve ailesi de kırk yıllık dostumuzdur. Dükkana gelip gidenler, temsilciler, pazarlamacılar da aynı sıcaklıkla merhabamız sürer. Akşehir’den yıllar öncesinden tanıdığım bildiğim Osman Nuri dostumuzla da orada karşılaştık. Sevgili Metin, hocam bu akşam sizi Seyhan kıyısında bir yere götüreceğim, dedi. Yorgun oluyorsunuz, başka zaman desem de gidelim, gidelim, deyince uymak zorundaydık.
Akşam dükkan kapatıldı. Osman Nuri, Metin Baytaş’la birlikte Seyhan kıyısında Kolcuoğlu Lokantasında bulduk kendimizi. Aylardan ocaktı. Gerçi Adana’da her ay ilkbahar, yaz desek abartmayız. Yine de çevreye yağan karların soğuğu rüzgarla kenti etkiliyordu. Lokantadan içeri girince masaların çoğu boştu. Şaşırmadım, diyemem. Adana’nın tanınan lokantalarındandı. Çok geniş bir alana kurulmuştu. İçeride varil gibi bir soba vardı. Metin, çoğu kişiyi tanıdığından orada da tanınıyordu. Sobanın yanında yer gösterdiler. Masada yerimizi alınca servis hızla başladı. Adana’da kural, masaya en az beş altı çeşit salata türü geliyordu. Hep aynı espriyi yapıyorum, mezeler yeter, başka bir şey almayalım, diyorum.
Metin’in bir hareketiyle masa donanıyor. Fındık lahmacunlar, şiş kebaplar, kuzunun belli yerlerinden ızgaralar, küçük, tadımlık tava, daha arkasından Adana Kebabı gelecek. Yemek içmek değil de Metin’in sohbeti bir başka, tam bir halk adamı. Hele bir konuşma biçimi, konuşmasını tamamlayan el kol hareketleri, yüz mimikleri var ki anlatılır gibi değil. Ona sözüm var, senaryo yazarsam, rol vereceğim, oynarım, diyor…
Geldiğimiz de iki üç masanın olduğu koca mekan doldu. Boş masa kalmadı. Müzik başladı. Keman, darbuka, klarnet çok da uyumlu, gönlümüze seslenen şarkıları söylüyorlar. Güzel, hoş bir akşam geçirmiştik…
Aylardan mayıs, bu kez bir haftalık etkinlik için Adana’dayız. Mehmet Erdoğan’la birlikteyiz. Bu kez yine soluğu Kolcuoğlu Lokantasında aldık. Metin, Atilla Baytaş’la birlikteyiz. Atilla ilk kez bizle geliyordu. Havalar ısınmış, henüz bahçeye servis yapılmıyormuş. İçerisi doluydu yine. Yer gösterdiler, oturduk. Yaz mevsimi masada da göstermişti yüzünü. Naneler, maydanozlar daha canlıydı. Kekik salatası bir başka lezzetteydi. Masa yine donatıldı bir şey söylemeden. Geliyordu, dur durak yoktu burada. Sıcak olarak Adana Tavası istedik. Az olacaktı. Ara sıcaklar öyle doyurucu ki sıcak yemeye gerek kalmıyordu.
Mehmet Erdoğan da şaşırmıştı. Bu kadar ikram, bu kadar sıcak, hayret edilecek dir şey, diyordu. Metin yine tatlı tatlı anlatıyordu. Amerika’dan söz ediyordu. Bir arkadaşı varmış, işi de hazırmış, kararsızım diyordu. Gece boyu daldan dala atlayıp konuştuk, dinledik, ama belleklerde iz bırakan bir gece yaşamıştık. Müzik de güzeldi. Bu kez, sahnede söylüyordu bir sanatçı. Sesi güzeldi, İngilizce, Fransızca şarkılarla ortamı renklendiriyordu.
Adana insanı eğlenmeyi, yemeyi seviyordu. Yediklerine bakınca bedenlerinin büyük olması da doğaldı. Tatlı, tuzlu, ekşi, acı birbiriyle çelişen tatlardı. Nasıl yenildiğine şaşırıyorduk. Adana Kebap çok lezzetliydi. Etle aramız olmayınca fazlası bıktırıyordu. Bizler ot insanlarıyız. Aman az olsun, derken Adanalı dostlar iki bir buçuk Adana Kebabı yiyebiliyordu. Her gittiğimiz yerde sebze ot istedim. Çoğu garsondan aldığım karşılık, onlar da yemek mi, evde yenir onlar diyorlardı.
Dost için çiğ et yenirmiş, Adana’daki dostlar için eti sevmek zorundaydım, orada kaldığım süre içinde. Sevdim de, çünkü öyle güzel dostlardı ki, onları kıramazdım. Adana’ya yolunuz düşerse Kolcuoğlu Lokantasına uğrayın. Zengin kebap çeşitleri ağzınızın suyunu akıtacaktır. Hele yanınızda, masanızda Metin, Atilla Baytaş varsa geceniz unutulmaz olacaktır. Merhaba güzel dostlar, Sevgili Metin sohbetini özledim…
Yazarın son yazıları BİR İZMİR AŞIĞIBURSA TÜYAPBİR İZMİR SEVDALISINDAN “HAYATIM KİTAP”KULE PENCERESİNDEN BODRUM EVRENSEL MÜZİK ZİYAFETLERİHABABAM SINIFI 50. YIL ETKİNLİKLERİBİR NEV-İ ZADE KLASİĞİ İMROZ MEYHANESİNİLGÜN VE AYDIN ILGAZ’IN KONUĞUYDUMYOKMUŞ GİBİ DAVRANMAK BİR VALİ’NİN DUYGU DÜNYASI