CHP Kurultay analizi! - Birol Keskin
29 Temmuz 2020 Çarşamba 11:30 Güncelleme : 29 Temmuz 2020 Çarşamba 11:30
Cumhuriyet Halk Partisi 37’nci olağan kurultayını yaptı. Koronavirüsle mücadele sürecinde kitlesel yapılamayan kongrede Kemal Kılıçdaroğlu yeniden genel başkan seçilirken verilen iktidar mesajları ve oluşan parti meclisi gündeme damgasını vurdu.
Kemal Kılıçdaroğlu’nu CHP Genel Başkanı olmadan önce SGK genel müdürlüğünden beri gazeteci olarak takip ediyorum, ilk kez bu kadar kendinden emin ve kararlı gördüm.
Daha önceki dönemlerde iktidar olmayı bu kadar kuvvetli dillendirmeyen Kılıçdaroğlu, ilk defa kuvvetli bir şekilde “dostlarla iktidar” mesajı verdi.
“Dostlarla iktidar” söylemi, dostların kim olduğu tartışmasına yol açtı. Oysa çok basitti, dostlar demokrasi isteyen her kesim ve herkesti.
Güçlendirilmiş parlamenter demokrasi vurgusu da önemli idi. Başkanlık sisteminin iki yılı dolarken halen parlamenter sisteme geçiş konuşuluyorsa iyi düşünmek gerekir. Sistem değişiklikleri yapılırken geniş toplumsal mutabakat gerektirir. 12 Eylül anayasası ve getirdiği sistem hala devam ediyorsa demokrasi için çok yolumuz var demektir. Aslında bütün partiler 12 Eylül askeri darbesi sonrası bütün kalıntıları temizleyen yeni anayasa üzerinde çalışmış ve mecliste bir çok madde üzerinde anlaşmışlardı. Yeniden ortak komisyonla geniş mutabakatla başta siyasi partiler yasası ve seçim yasası olmak üzere demokrasinin önünü açacak anayasa konusunda çalışmalar başlayabilir.
CHP Kurultayı'nın İzmir sonuçları da önemli gelişmelere sahne oldu. CHP İzmir İl Kongresi'nde yaşananlara tanık olunca gözlerime inanamamıştım. Tuncay Özkan adeta tek söz sahibi idi kongrenin. Genel başkanın tek aday talimatını uygulayan Tuncay Özkan verilen görevi başarı ile uygulamış ve Deniz Yücel il başkanı olmuştu. Delege seçimi konusunda da belirleyici olan Özkan, şimdi çantada keklik görünen delegenin neden kendisini parti meclisine seçmediğini iyi düşünmelidir.
CHP İl Kongresi'nde İBB Başkanı Tunç Soyer ve yılların sosyal demokratı, mücadeleler içerisinden gelmiş Rıfat Nalbantoğlu adeta yok sayılmıştı. Ama siyaset uzun soluklu bir işti. İzmir il kongresinden kısa bir süre geçti ama delege İzmir’de patronun Tunç Soyer olduğunu gördü.
Önceki başkan Aziz Kocaoğlu da aynı sıkıntıları yaşamıştı ama sonradan İzmir siyasetinin patronu olduğunu dosta, dost olmayana kanıtlamıştı. Büyükşehir gibi büyük bir gücü elinde bulunduran elbette ki “davul bende tokmak sende” dedirtmeyecekti, tokmağı da eline alıp müziğin ritmine kendi karar verecekti.
CHP Genel Kurulu parti meclisinde İzmir yeteri kadar yer aldığına göre oluşacak MYK ve genel başkan yardımcılıklarında da yerini bulacağı söylenebilir.
Selin Sayek Böke parti meclisine girerken Kılıçdaroğlu ile ilişkilerinde gel-gitler yaşamasına rağmen halen gözden düşmediğini gösterdi.
İzmir siyasetinde tabandan gelen partililerle teması hiç kesmeyen, partilileri her zaman en azından sosyal mesajları ile canlı tutan Ednan Arslan ve Devrim Barış Çelik çalışmalarının karşılığını Parti Meclisi'ne girerek aldı. Parti meclisine giremeyenler de şapkalarını öne koyup düşünmeliler. Demokrasi mücadelesi nefer olarak da yapılır, illa koltuk gerekmez.
Avukat Sevgi Kılıç’ın başörtülü-türbanlı olarak CHP Parti Meclisi'ne seçilmesi artık türban tartışmalarının ve gerilimlerin çok gerilerde kaldığını gösteriyordu. İnsanların giyimleri üzerinden değil, fikirleri üzerinden demokratik ortamda tartışıldığı bir dönemi işaret ediyordu. Eskiler “Fikirlerin çatışmasından hakikat şimşekleri çakar” derlerdi. Kırmadan dökmeden fikirleri ortaya koyabilmek çok zor olmasa gerek. Demokrasi dediğin de nedir ki? Kimsenin fikirlerinden dolayı, eleştirilerinden dolayı, bu eleştiriler ağır da olsa yargılanmadığı fikir hürriyetinin olduğu sistem değil mi?
Kadın hakları, hayvan hakları, çevre hakları, insan hakları ve diğer hakların öne çıktığı bir çağda hürriyetler için bir araya gelmek zor olmasa gerek. Dostlar böyle günde belli olur. Hadi bakalım demokrasi dostlarını görelim!