Hayali, Kamelyalı Kadın'ı inceledi.
@tuba_h·Dün 20:16·Kitabı okudu·8 günde·Beğendi·Puan vermedi
@erdijrk·16 Tem 22:02
Bir fotoğraf: büyük usta Asimov ellerini beline koymuş, göbeğini hafifçe dışarı çıkarmış, çenesine kadar inen kocaman favorileriyle, yüzünde hep o aynı tatlı, sıcak, mahzun ve iyi yürekli gülümsemeyle, çift kanatlı bir kütüphanenin önünde poz vermiş. kütüphane boydan boya kitap dolu, yüzden fazla kitap olmalı içinde. fotoğrafın altında şöyle yazıyor: ısaac, yazmış olduğu kitapların bir bölümüyle görülüyor. vay canına! sadece bir bölümü, öyle mi? bir deha: romanlar, öyküler, antolojiler, bilimsel makaleler; sayısız eser. elindeki kitapları kütüphaneye geri vermek zorunda olduğuna üzülen bir çocuktan söz ediyoruz burada. bu yüzden, kendi öykülerini yazmanın en iyi yol olduğuna karar veren ve yazmaya başladığında sadece on iki yaşında olan birinden. son soru başlıklı öyküsü en sevdiği öyküdür. şunları söyler bu öyküyle ilgili: "...insan zekâsının (ya da kendi zekâmın) sınırları nereye uzanıyor diye düşünmeye başlamıştım. oturup son soru'yu yazmaya koyuldum. topu topu dört bin yedi yüz kelimeyle insanlığın, bilgisayarların ve evrenin on trilyonluk tarihini anlattım. tek cümlede dahi tereddüt etmeden öyküyü yalnızca iki oturuşta yazıverdim. daha yazmaya başlar başlamaz bunun çok özel bir öykü olacağını anlamıştım."
bir veda: alınan kanların henüz hiv virüsü testine tabi tutulmadığı seksenli yıllarda baypas ameliyatı olur. ameliyat başarılı geçer ama aynı gece asimov ateşler içinde yanmaya başlar. sebebi yıllar sonra anlaşılacaktır: verilen kandan aids kapmıştır. gelmiş geçmiş en büyük bilimkurgu yazarlarından biri, 1992'de ancak ölümün durdurabildiği gerçek bir hümanist şu sözlerle veda eder okurlarına: "daima daktilomun başında yazı yazarken başım klavyeye düşüp, burnum iki tuşun arasında girerek ölmek istemişimdir ama bu mümkün olacak gibi görünmüyor." "gelecek nasıl olacak diye göremeyeceğim için kendime acıyor değilim. hari seldon gibi ben de yaptığım bunca işe bakıp rahatlıyorum. ileride hayatın nasıl olabileceğine dair pek çok hayal kurdum, üzerine kitaplar yazdım, çalıştım; adeta geleceği gördüm ve yaşadım ben."
Düzenlendi: 16 Tem 20:47Gönderiyi direkt paylaşGönderiyi bağlantısını kopyalaGönderiyi kaydetGönderi bildirimlerini açGönderiyi akışta gizle
Ahmet Erhan Hayranları, bir alıntı ekledi.
@aherh·15 Tem 14:47·Beğendi
Bir taşın damarlarına kan vermek için
Kendimi dünyaya atmam gerekti
Suyun her damlası şimdi çiçek açıyor
Toprağın tek bir zerresini bile sürüp ekebilirim şu an
Sözün tokezlediği yerlerde bütün anlamlarından
Sıyrılıp, bir nesneye dönüşüyor sözcükler
Doğayım ben, saçımı ödünç aldı denizler
Bir yaprakla değiş tokuş ettim yüreğimi
Çiçekler fışkırdı dişlerimin köklerinden
Gözlerim dağın yamacında bir buhurdan gibi tütüyor
Bütün acılarımı toprağa gömdüm şimdi
Orada bir zeytin ağacı büyüyor
Yalnızlıktan söz etme ona, anlamaz senin dilinden
Bir beşik gibi kavuşturmuş dallarını
Her sabah koynunda güneşi sallıyor