Öğrencilik hallerini anlattık, staj zamanlarını anlattık, nedense "öğretmenlik" hallerine dair pek bir şey yazmadık. Uzun zamandır başlamak aklımda ama bir türlü olmadı. Erteledim durdum. Tam şu anda başlayasım geldi, gelmişken kaçırmak istemedim :)
*Yarın yirmi civarı ruh hastası öğrenci+bir ruh hastası öğretmen olarak gezeceğiz tüm gün. İlk defa bu kadar çok çocuğun sorumluluğunu alacağım için stresli sayılırım. Umarım güzel geçer...
*Başka bir meslekle uğraşıyor olsaydım bu kadar çok kötü espriyi bir arada duyamazdım bence.
"İspanyollar ben yollamam."
"İngilizler ben izlemem."
"-İki acı biber evlenirse çocukları ne olur?
-Acıların çocuğu" son 2 günün favorileri. 200 tane çocuğun sırayla gelip aynı kötü espriyi yapmalarının psikolojime yaptığı etkileri bir hayal etsenize!
*Bir arkadaşım ilkokul öğretmenimize "Baba" deyince çok gülmüştüm, daha şimdiden 3 öğrencinin annesi oldum. Derse dalmış çocuğun bir anda aklına gelen şeyi söylemek için "anneeee" diye bağırması, sonra "ay pardon öğretmenim, anne dedim size" demesi, sonra yüzünün kızarması, diğerlerinin bu duruma gülmesi çok eğlenceli şeyler.
*"Çocuk değil canavar" ifadesini ilk kullanan kimse kendisine sevgilerimi gönderiyorum. Ölmüşse rahmetle anabilirim ayrıca. Gerçekten canavar gibiler!
*Peki ya bazılarının çocuktan ziyade "kocakarı" gibi olması. O kadar dedikodu, o kadar fesatlık bir çocukta olmaz.
*Sürekli ders yaptıkları için nefret ettiğim bütün öğretmenlerime bir özür borçluyum. Bir öğretmenin ders yapma konusunda öğrencilerden daha isteksiz olabileceğini hayal edemezdim o zaman ama olurmuş.
*Nefret ettiğim öğretmenlerim yüzünden mi yoksa çok sevdiklerim yüzünden mi bu işe bulaştım bilmiyorum. Ama o nefret ettiğim öğretmen modelinin hâlâ peşimi bırakmamış olmasından dolayı mutsuzum, onu biliyorum.
*"Haftada 6 gün çalışılır mı hocam, biz sizi hep birlikte kpss'ye hazırlayalım, kurtulun buradan" diyen öğrencilerim var. Gülsem mi ağlasam mı bilmiyorum.
*Hayatı boyunca kendisine verilmiş ders programlarının birine bile uymayan, bütün ödevlerini son gün yapan, sınavlarına mümkünse sınav sabahı çalışan, en iyi ihtimalle bir gece önce sabahlayan, 2 saat uykuyla sınava giren bir öğrenciyken şimdi çocuklara çalışma programı yapmak ve uymalarını beklemek ikiyüzlülük gibi geliyor bana. Ama yine de yapıyorum tabi, mecburen. 10 dakikada bitireceklerinden emin olduğum 20 soruya bir saat süre verip, kimseye çaktırmadan "sorular bittikten sonra kalan zamanda istediğin gibi dinlen" demiş olabilirim çocuklara ayrıca. Pişman değilim, yine olsa yine yaparım.
*Öğrencilik hayatımın bitişine iyiden iyiye alıştığımı düşünmeye başlayabilirdim aslında. 3 gün önce sabahın köründe kendime kahve yaparken okul kantininde içtiğim kahveleri düşünüp gözlerim dolmamış olsaydı...
*Bu kadar yorulacağımı hayal bile edemezdim. Akşam 9.00'da uykusu gelir mi insanın?!
demiş Selin zaman: 00:05 3 kişi de demiş ki
Üzerinden biraz zaman geçtikten sonra yaşadıklarımı rüya sanmaya başlıyorum ya da rüyamda gördüklerim gerçekmiş gibi gelmeye başlıyor.
Rüyalar ve gerçekler birbirine giriyor yani...
Çocukluğuma dair hatırladıklarımın hangisi gerçekten olmuştu hangisi rüyaydı ayırt edemiyorum mesela zaman zaman.
Bu yüzden mi demişlerdi acaba yaşadıklarımızın hepsi rüya aslında diye?
Bu yüzden mi "Bütün bunlar düş" diye şarkı yapmışlardı?
Biraz zaman geçince rüyalarla gerçekler içiçe geçiyorsa, hepsi aynı anda hem rüya hem gerçek oluyorsa ne gerek var yaşadıklarım karşısında "keşke rüya olsa" demeye ya da sabah uyandığımda "keşke gerçek olsaydı" demeye?
Sonuçta hepsi gerçek, sonuçta hepsi rüya.
Doğru söylemişsin yine, geç olsa da anlıyorum bak.
demiş Selin zaman: 23:30 1 kişi de demiş ki
Her şeyi elime yüzüme bulaştırmakta o kadar iyiyim ki dünyada kötü giden her ne varsa hepsi benim başımın altından çıkmış olabilirmiş gibi geliyor bazen.
Hayatımda iyi giden ve hatta iyi gitme ihtimali olan ne varsa onu bozmadan rahat edemiyorum.
Ne zaman ki bozduğumdan emin oluyorum işte o an başlıyorum "ne yaptım ben" diye kendimi yemeye.
İnsan yedisinde neyse yetmişinde de oymuş ya, bu lanet peşimi bırakmayacak herhalde. Böyle geldim, böyle gideceğim.
Uff sıkıldım kendimden!
demiş Selin zaman: 23:42 2 kişi de demiş ki
Bir isteksizlik hali başladı yine her şeye karşı. Canım hiçbir şey yapmak istemiyor, kimseyle konuşmak istemiyor, evden dışarı çıkmak istemiyor, evde oturmak istemiyor... Önceden de olurdu zaman zaman, okula gitmezdim, keyfimi yerine getirecek ne varsa onları yapardım, geçer giderdi.
Şimdi "gitmemek" kelimesi yok alternatifler arasında. "Gitmek zorunda olmak" ifadesi çıkıyor karşıma sürekli.
İstemediğim şeyleri yapmaktan nefret ediyorum.
3 aydır kullandığım milyon tane ilaca rağmen geçmeyen boğaz ağrısından da nefret ediyorum.
Diğer bloglara yorum yazmaya çalıştığımda "sayfa görüntülenemiyor" yazısını görmekten nefret ediyorum. Söyleyeceklerim vardı oysa...
Gıcık gıcık şeyler söylemek istiyorum insanlara ki bence şu ara hissettiklerimin en komiği bu. Hani aklınızdan geçen ama karşıdakine asla söylemeyeceğiniz şeyler vardır ya işte onlara aklıma gelen tüm sinir bozucu ifadeleri de ekleyerek iletmek istiyorum karşıdakilere. Neden böyle hissettiğimiyse bilmiyorum.
Can sıkınıtısı kötü bir şey, umarım geçer bir an önce...
demiş Selin zaman: 14:24 2 kişi de demiş ki
Pazar için planlar yapıldı, film 3D olacağından izlemek için Historia seçildi. Yola çıkıldı. Filmin başlamasından yarım saat önce bilet almak için beklerken "maalesef bize 3D olarak gelmedi film, normal var, o da orijinal dilinde değil, türkçe dublajlı" cümlesini söyleyen kıza kafa atmak istendi.
Neden 3D olarak gelmediğini sorgulamıyorum da 3D olarak gelmeyen filmin neden dublajlı geldiğini merak ediyorum. Hiç anlamadığım bir dil olsa dahi filmi kendi dilinde izlemeyi seviyorum. Ama ne yazık ki her zaman mümkün olmuyor.
Tim Burton filmlerine ait olduğu her hallerinden belli olan karakterler hayal ettiklerime gerçekten benziyor olmalı ki "ama bu böyle olmamış" demedim hiç.
Tabi kitabı okurken kendimi Alice'in yerine koyduğum ve onun gibi maceradan maceraya koştuğum için başka birini Alice olarak görmek tuhaf geldi :P Yadırgamadım yine de, sevdim bile.
Yavaş yavaş yürürken bir yandan da dinlediğim şarkıya eşlik etmeye başlıyorum. Sesimi kimse duymuyor, ben de galiba böyle olmasını istiyorum.
demiş Selin zaman: 21:24 0 kişi de demiş ki