Rahmi Turan - Godot, hiçbir zaman gelmeyecek!
Halkımız bir bekleyiş içinde...
İnsanlar ne umut ediyor, neyi veya kimi bekliyor, pek belli değil!
Günler, aylar, yıllar bir ırmak gibi akıyor, hemen herkes garip bir beklenti içinde ömür tüketiyor.
İyi de… Sorunlar kendi kendine çözülmez ki…
Bu yönetim iş başına geldiği günden bu yana geçen on yılda, ülkemiz ikiye bölündü sanki...
İktidar “Bizden olanlar” ve “Bizden olmayanlar” diye ayrım yapıp, “Dinci ve kinci bir gençlik” yetiştirmek için tüm sistemleri değiştirmeye başlayınca gerilim arttı, sıkıntılar büyüdü…
Hayat denilen bu nehir daima ileriye akmalıdır.
Yaşam öyledir ama insanlarımız (daha doğrusu insanlarımızın yüzde ellisi) ülkenin hep geriye doğru gittiğini gördükçe ürperiyor!
Bu da yüreklerini kavuran ağır stresi arttırıyor!
Türkiye, içeriden ve dışarıdan kıskaca alınmak isteniyor.
Dış politikalarımız iflas etmiş durumda... İç politikalarımız da sağlam değil... Yaşam koşulları her geçen gün biraz daha ağırlaşıyor.
Kan akıtmaya doymayan teröristlerin vahşiliği, bütçeleri paramparça eden zamların ağırlığı, ülkemizde yaşayan her varlığın yaşam kalitesini düşürüyor!
En pahalı akaryakıtı, en pahalı doğalgazı, en pahalı elektriği kullanan ve peş peşe gelen ağır zamlarla beli bükülen bir halkın ağız tadı kalır mı?
Durum, belki de bu yazdıklarımdan daha kötüdür ama fazla kara tablo çizmek istemiyorum.
Zülfü Livaneli’nin, ülkemizin durumunu anlatan bir yazısındaki bazı satırlar aklımda iz bıraktı. Livaneli şöyle diyor:
“Şu anda motorları durmuş bir uçak gibi hem sarsılıyoruz, hem düşüyoruz!
Eğlence alışkanlığıyla afyonlanmış halk yine göbek atmak, yine dizilerle uyuşturulmak, yine maçlarda birbirini doğramak istiyor ama bu sefer camları döven fırtına çok kuvvetli...
Kulaklarını tıkasa bile, gümbürtüleri duyuyor...”
Halkımız yaşanan tüm olumsuzluklar karşısında inanılmaz bir bekleyiş içinde...
Neyi umuyor, neyi bekliyor?
Bunu bir bilebilsek!
Toplumumuzun hali bana, 1903-1989 yılları arasında yaşayan İrlandalı yazar Samuel Beckett’in “Godot’yu Beklerken” adlı ünlü eserini hatırlatıyor.
Yaşlı ve perişan iki adam bir akşam vakti boş bir kır yolundaki tek ağacın altında beklerler...
“Godot” dedikleri birini beklemektedirler...
Godot gelecek ve onları bu sefil hayattan kurtaracaktır!
Fakat Godot’nun kim olduğunu, nasıl bir şey olduğunu, gerçekten gelip gelmeyeceğini bilmezler... Fakat umutla beklemektedirler!
İki adam, Godot’yu beklerken sürekli konuşurlar, tartışırlar.
Bazen darılıp barışırlar. Birbirlerine amaçsız, anlamsız duygular, düşünceler aktarırlar.
Akşam olur, ortalık kararır. Adamlardan biri, Godot’nun geleceğinden ümidini keser ve yatıp uyur.
Öteki hâlâ umutludur. Ümidini yitirmediği için, arkadaşı uyuduğu halde o durmadan konuşur.
Bir süre sonra arkadaşı uyanır. Uykusunda gördüğü evrensel uyumsuzluğu ifade eden kâbusu anlatır.
Gerçeğin ve düşün bu umutsuzluğu ve uyumsuzluğu iki arkadaşı korkutur!
Gece ilerler, ay çıkar ve iyice yükselir.
Beklenen GODOT gelmez!
Beklentinin gerçekleşmemesinin ve amaçsızlığın yarattığı boşluk, umutsuzluk ve uyumsuzlukla, iki arkadaş canlarına kıymaya kalkar, ancak son anda vazgeçer, başka yerlere gitmeye karar verirler.
Ne var ki, bunu başaramazlar ve oldukları yerde donup kalırlar!
Godot, amaçsız yaşama amaç getiren, beklenen, istenen, ancak bilinmeyen, tanınmayan hayalî bir varlıktır.
Godot gelecek, insanların dengesini, düzenini, uyumunu sağlayacaktır! Kısacası işler düzelecektir!
Yarı umut, yarı endişeyle beklenir Godot... Fakat gelmez!
Dünyaca ünü İrlandalı yazar Samuel Beckett’in “Godot’yu Beklerken” adlı eserindeki insanlar gibi biz de toplum olarak yıllardır gelmeyen “Godot”yu bekliyor gibiyiz!
Toplumumuz “Godot”yu beklemek yerine, kendine güvenmeli, yaşanan bu stresli dönemden kendi gücü ve iradesiyle mutlaka, ama mutlaka kurtulmalı!
Bu yazı 46755 defa okunmuştur.
CISS 9 Ekim 2012 Salı 16:30
TAYYİP'in gideceği yok iken siz GODOT'u daha çook beklersiniz:) CISS!
dkaptan 9 Ekim 2012 Salı 11:17
16:42 deki arkadaş kimbilir neler saçmalamıştır ki yayımlanmadı...Biz "Sarı saçlı mavi gözlü."diyoruz siz de "Beraber yürüdük..."diyorsunuz."Atatürk Olmasay dı?"diye Cemal Kutay'ın bir kitabı var.Sen onu oku.Üstelik sana yabancı olmayan bir yazar.Hatta adresini verirsen ben sana hediye olarak yollarım.Şu Atatürkçüleri Atatürk'le vurma hastalığından vaz geçin.Tayyip yeteri kadar yapıyor bu işi!..
Misafir 8 Ekim 2012 Pazartesi 11:47
Yeni sayfa tasarımınızı hiç beğenmedim. Rahmi Turan beyefendiye saygılarımla ama yazılı basın başka internet medyası farklı. Hele yazarlar bölümü ortada, sanki politbüro:) Bana musaade, size başarılar...
Misafir 8 Ekim 2012 Pazartesi 11:42
05 EKİM 2012 tarihinde 16:42 gönderilen yorumumun neden tamamı yayınlanmıyor.Eksik yayınlanmış yoksa sansürmü var?
Misafir 5 Ekim 2012 Cuma 16:42
Tıpkı siz mustafa kemal atatürk ile alakası olmayan kemalistlerin (sarı saçlı,mavi gözlüm - ah bir mustafa kemal daha gelse-bak kardeşim mustafa kemal olmasaydı senin adın şöyle böyle olursu )beklentileri gibi değilmi? Godot beklentisi olanlar bu yazıyı okusun.