Bunca yaşanandan sonra öğrendiğim birşey var o da sabır...
Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve krizantem42 tarafından 21 Ocak 2010 başlatılmıştır. Konu Durumu:
Konu Sahibi : krizantem42
merhaba arkadaşlar... bu benim ilk mesajım... sizlerin samimiyetine inanarak kimseyle paylaşmadığım sorunlarımı burda anlatmaya karar verdim...
yaklaşık 1,5 yıllık evliyim... hemen hemen her evlilikte olduğu gibi bizde de güzel başlamıştı... derlerdi insanlar evlenince değişir şaşırır kalırsın diye inanmazdım "neden değişsin ki çok doğal samimi davranıyo" derdim... bilmiyorum belki ben de değiştim... ilk tanıştığımız gibi davranmıyorum belki... evet en önemli sıkıntım eşimdeki değişiklikler... hem de bu kadar kısa zamanda... cicim ayı gibi bir sürecimiz olmadı bizim... ilk aylar sürekli kavga ve tartışmayla geçti... bu sürede bana karşı ne kadar kaba kırıcı olabileceğine şahit oldum... ve hiçbirşey eskisi (yani ilk tanışmadaki gibi) olmuyor bir türlü...cinsel hayatımız bana göre çok renksiz ve monoton...yeni doğum yaptığım için bayadır yok zaten... zaten eşimin de cinsel ilişki harici bana yaklaştığı olmamıştır hiç... "aşkım, canım" gibi sözleri en son balayında duymuştum sanırım... bunun üzerine bir de 1,5 ay önce bir bebeğimiz oldu ve çalışmaya ara vermek durumunda kaldım... bu benim psikolojimi daha da altüst etti... şu an bir çıkmazdayım anlayacağınız... çocuğum için bazı şeylere katlanmak istiyorum ama bir yandan da çok mutsuzum... bana karşı inanılmaz ilgisiz ama çocuğuna ve evine karşı sorumlu Allahtan... ayrıca benim yanımda başka bayanlara çok rahat bakabilecek kadar da cesur... sormak istediğim şu... çocuk için mutsuzluklara katlanmak ne kadar doğru? yani oğlum hissetmiyor mudur annesinin mutsuzluğunu? fisfisfis
Son düzenleyen: Moderatör: 25 Mart 2010
Hosgeldin canim aramiza.
Bebegin hayirli ugurlu olsun, güle güle büyüt insallah.
Canim yasadigin SIKINTILAR aslina bakarsan cok normal.
Dogum yaptin, calisiyorken birden evde cocukla olmak hayatinda bir sürü degisiklikler var.
Tabikide bir süre adapte olamama gibi sorunlarin olacak, bu cok dogal, ve bircok kadinin yasadigi seyler.
Esinin iglisizligine gelince, belki bu birazda senden kaynaklaniyor, yani suan mutsuz huzursuz oldugun icin bunu esine yansitiyor olabilirsin, buda onun sana karsi soguk davranmasina sebeb oluyor.benneyaptımki
Ayrica daha cok yeni evilsiniz, hemen pes etmeyin, evlilik emek ister arkadasim, öyle kendi haline birakmakla olmuyor. Biraz sen biraz esin, öyle öyle birbirinize yaklasin, eski sevginizi mutlulugnuzu yaklamaya calissin.
öncelikle bebeğin hayırlı olsun canım
güzel günlerde büyütün inşaallah
ayrılmak için çok erken olduğunu düşünmüyor musun
anlattıkların her evlilikte olan şeyler canım
hele hele ilk yıllarda bu tür şeylerin olması çok normal
2-3 yıl alışma evresi
ben de 1,5 yıllık evliyim
4 yıllık bir birlikteliğin ardından evlendik eşimle
ve inan 4 yılda etmediğimiz kavgayı 1 yılda ettik
artık yavaş yavaş oturmaya başladı
evliliğin flört dönemi gibi olmasını bekleme zaten canım
her iki taraf da büyük sorumluluk alıyor
flört döneminde çoğu şey toz pembedir ama evlenince öyle olmuyor sizin bir de çocuğunuz var
sen öyle huzursuz oldukça tabi ki çocuğun da etkilenecektir
eşini karşına alıp konuş
o senin sevdiğin adam birbirinize kavuşmak için gün saydınız
bazı şeyler bu kadar çabuk bitmemeli
evlilik emek, fedakarlık istiyor
sen elinden geleni yapacaksın tabi eşin de yapacak
inşaallah ikiniz ve bebeğiniz için herşey çok güzel olur
bebeginin yaşı uzun hayırlı ömürleri olsun....
yeni annesin işten çıkmışın hepsi üst üste gelmiş hem kendin bunları sorun etmiş hemde eşin sorun etmiş olabilir....
konuşmalısın tabiki eşinle..aranızdaki problemleri konuşarak aşmalısınız bence daha taze birde bebişiniz var.....
yuvanıza renk gelmiş aslında...belki de bebeginle ilgilenicem derken eşinide ihmal etmiş olabilirsin.....
yada konuşmaya yanaşmıyorsa eşiniz...bir evlilik danışmanına gidebilirsin.........
bebekler her şeyi hissediyor buna eminim onların yanında kavga etmemek sert konuşmamak ağlamamak gerektiğini düşünüyorum ayrıca bunlar senin sütünüde etkileyecek şeyler ama boşanmayı düşünme bence lohusalığın geçtiğinde ve normal düzenine geri döndüğünde daha olgunlaşmış bulacaksın kendini eşinlede konuşarak anlaşabilirsin bence
benimde kocam gidicem derse ona gitme demem açıkçası benle olmak istemeyni zorla tutamam senin eşinde ince düşünmüyordur direk onu istemediğini düşünüyordur ama güleryüz çoğu şeyi halleder emin ol eşine güler yüzlü davran mutlaka bişeyler değişecektr
ve bir evlilik çocuk için devam eder ama kavga gürültü yoksa tabi sizin için erken bi düşünce bu
bebeğinizin tadını beraber çıkarın
bebeğin hayırlı olsun,Allah analı bablı büyütsün inşallah sağlıkla....bu yaaşdıkların bellir bir süreç olmalı.ben evli değilim,yaşamadım hiç ama pek çok arkadaşım aynı dertten yakınıyor biliyor musun,bana bu sıkıntılarla dertlerini anlatıyorlar.o yüzden bana pek yabancı gelemdi.ama sen tabiki şuan kendini zorda,darda hissedebilirsin...biraz kendine zaman ver,ona kzımaktan vazgeç mesela.herşeyin kötü yönüyle değerlendirmekten ziyade iyisi için neler yapabilirim/yapabiliriz diye düşünebilirsin..bunun için kendini ve düşüncelerini değiştirebilirsin,zordur bunu içinde yaşarken başarmak ama daha çok tazaymiş sizin fidanınız:)) herşey neden daha güzel olmasın kiii! ne güzel ki şunu diyebiliyorsun "evine ve çocuğuna karşı sorumlu" beterin beteri var gerçekten...bence biraz doğum sonrası piskolojin bozulmuş.ayrıca aramıza hoşgeldin,bence burda zamanla bu duygulardan arınacaksınn...sevgiyle kalınnopuyorumnanaktan
güzel dilekleriniz ve yorumlarınız için teşekkür ediyorum... evet evlilik gerçekten de emek,sabır,hoşgörü istiyo ama bende bunlar var mı bilmiyorum... belki de doğum sonrası durumdan ötürü şu an sınırdaymışım gibi hissediyorum... burda tüm detaylardan bahsetmek olanaksız tabi ki.. anlattığım sorunlarda mutlaka benim de payım var bunu biliyorum... ben de ona karşı ilgisizim... ama içimden gelmiyo açıkçası... bazen onu artık sevmediğimi bile hissediyorum... onun da benim lohusalık psikolojime karşı hiç bir şekilde anlayışı olmadı... ve çok yalnız bıraktı beni herşeyle tek başıma savaştım... onun da beni sevmediğine inanıyorum artık... geçenlerde ayrılalım dediğimde "ama efe var ortada" dedi... yani çocuk bizim evli kalma nedenimiz onu anlıyorum bu sözden... işte burda çocuk nasıl etkilenir onu bilemiyorum... yani boşanmış olmak mı onu daha çok üzer yoksa böyle bir ailede yetişmek mi?Genişletmek için tıkla...
tüm herşeyi denemenize rağmen (karşılıklı) hala bu sorunlar devam mı ediyor?
yoksa iki taraf da karşılıklı ilgisizlik,sevgisizlik göstererek an'ı mı yaşıyor?
1.5 yıl çok kısa bir süre. bu süre zarfında pes etmek ne kadar doğru? :bbo:
oturup düzgünce bu giidişat hakkında bir konuşma yaptıktan sonra ağızdan "boşanma" lafı çıkmalı.:1ninca:
yazdıklarınız kadarı ile iki tarafında birçaba harcadığını göremedim ben:1ninca:
siz bir kendinizi değiştirin sanırım eşinizde değişecektir sanki hep birbiriniz hep zıt gitmişsiniz gibime geldi sevgi dolu olun ağzınız, vücut diliniz zehir saçmasın
sanırım o halde bazı şeyelr değişir gibime geldi sanki
Bencede...üzüm üzme baka baka kararir gibi olmus sanki evliligin..
O ilgisiz, ehhh benim icimden gelmiyor.....hadi bosverelim o zaman gibi.
Konu sahibi arkadasim, mutlaka burada anlatamadiklarin vardir, 1,5 yili iki satira sigdiramaz insan ama bana görede cok cabuk pess ettin....
Belkide lohusalik depresyonu falan gecirmisindir ve hala üzerinde atamadin bunu, bircok kadin bunu yasiyor, Anne oldum cok mutluyum hersey mükemmel gibi hissetmiyor, birde karsindaki insan ilgisiz ise bundan etkilenmis olabilirsin.....
Siz severek evlenmednizmi? Birbirinizi istemedinizmi? 1,5 yil bir evlilik icin cok kisa bir süre, güzellikle al esini karsina konus, neler hissetiklerini anlat, o eski sevginizi özledigni söyle, onun iligsine ihtiyacin oldugnu izah et.
Simdi dahada cok baglanmaniz gerek, cünkü bir evladiniz var.a.s