Türkler Anadolu’ya gelirken koyunlarını, kıl keçileri ile tiftik keçilerini de yanlarında getirmişlerdi. Bizde küçükbaş hayvancılık hem beslenme hem de giyim kuşam kaynağı idi. “Angora” denilen tiftikten dokunmuş kumaşlar yüzyıllardır “muhayyer” ürün olarak Türklerin en önemli ihracat ürünü idi. Az buz değil, bundan beş yüz yıl önce yılda 20.000 top kumaş satışından bahsediyoruz. Osmanlı padişahının fermanıyla “İngiliz sanayi casuslarına” 1582’de verilen damızlıklar sonucu; Anadolu’da dokumacılık gerilerken, İngiliz kumaşı ünlenmiştir.
Ülkemizde 1980’lerde 49 milyon baş, yani kişi başı bir koyun varken; sayı 2016 yılında 31 milyona, yani her 3 kişiye bir koyun oranına yaklaşmıştır.
1980’lerden itibaren ülkemizde hayvancılık sadece “sığırcılık” ve “tavukçuluk” olarak görülmeye başlandı; topluma böyle bir algı dayatıldı. Yukarıdaki bölümde de belirtildiği üzere “tavukçuluk” sektörünün arkasında Rockefeller Vakfı bulunmaktaydı. Büyükbaş hayvanlarımızla ilgili ıslah çalışmaları da Atatürk döneminden sonra terk edildiğinden, üstün vasıflı materyali Batılı ülkelerden almak zorundaydık.
Üstüne üstlük, toplam keçi varlığının %36,8’ini, toplam koyun varlığının %46,3’ünü elinde bulunduran Doğu ve Güney Doğu Anadolu Bölgemiz teröre kurban edildi. (Terörün, tarım savaşında kullanılan yöntemlerden birisi olduğunu hatırlayınız!)
1990’lı yıllarda 24 milyon hektar olan kullanılabilir çayır-mera alanlarının 2001 yılındaki tarım sayımında 14,6 milyon hektara düştüğü görüldü. O günden bu yana da sayım güncellenmedi. Bugün için bu miktarın ancak 8-10 milyon hektar olduğu sanılmaktadır.