128 aktif ziyaretçi.
40 Günde Amerika -11-
Hemen her alanda, bilhassa teknoloji alanında göçmenleri görüyorsunuz. Daha önceleri de duyduğumuz Beyin Göçü tabiri burada gerçek. Teknoloji, bilişim, tıp, biyoloji, kimya gibi alanlarda dünyanın hemen her yerinden üstün zekalı insanlar buraya getirilerek geniş imkanlarla çalışmaları sağlanmış. Mustafa'nın üniversitesi Case Western' de, 1. Sınıf öğrencisi bir genç Pazar günü biyoloji laboratuvarında çalışmaktaydı. Bu Türk genci Türkiye'den Cleveland'a getirilip üniversite öğrenimine başlatılmış. Buna benzer birçok alanda başarı seviyesi yüksek gençlerin Amerika'ya götürüldüğünü sanırım çoğumuz duymuşuzdur.
Geçen yıl Aralık ayında yurt dışındaki üniversitelerde çalışan Türk bilim adamı hocalarla yaptığı toplantıda Başbakanımız Ahmet Davutoğlu onlardan Türkiye'ye dönmelerini istedi. Bilgi gücüne ihtiyacımız olduğunu, bunun için halen çalıştıkları şartları memleketimizde sağlamak için her şeyi yapacaklarını, bizzat kendisinin ilgileneceğini söyleyerek Türkiye'nin her alanda gelişimine katkılarını beklediğini belirtti. Umarım Sayın Başbakanımız da hocalarımız da hayal kırıklığına uğramazlar. Bunu neden söylüyorum. Yıllar önce üniversiteye başladığımda, mezun olunca Sağlık, Tarım alanlarında ve benzeri araştırma laboratuvarlarında çalışacağımız söylenmişti. İdeal hayallerle okulu bitirdiğimde, siyasi kafaların siyasi istekleri dışında, ortada ne laboratuvar, ne ilmi araştırma, hiçbir şey yoktu. Şimdi o günlerin Türkiye'sinde değiliz. Dileğim Başbakanımızın sözünün kısa sürede gerçekleşmesidir.
Amerika'da Yerleşik Türkler
Amerika'da Chicago, New Jersey, New York ve Ohio'da yerleşik yaşayan Türkler var. New Jersey'de otomobil ticareti yapan hemşerimiz Kemal Üstün gibi, restoran, market ve benzeri özel işyerlerinde, hizmet sektöründe ticari faaliyet yapanların yanında, çoğunluğu üniversitelerde ve hastanelerde olmak üzere, değişik firmalarda çalışma ve iyi şartlarda yaşama imkânı bulmuşlar. Mesela Goodyear lastiklerinin desen çizimini bir Türk yapıyordu.
Cleveland'da yaşayan yerleşik ve buradaki üniversitelerde yüksek lisans, doktora yapan veya öğretim görevlisi olan Türklerin bir araya gelerek oluşturdukları "Türk Kültür Merkezi"nde bir akşam yapılan tanıtım programına gittik. O gece Ebru sanatının görsel ve uygulamalı anlatıldığı salonda, Türkler dışında Amerikalı aileler de vardı ve programı ilgi ile izlemişlerdi.
Oradaki Türklerle ve on altı yıldır burada yaşayan bir Üniversite hocasıyla yaptığım sohbette kullanılmayan bu binayı buradaki bütün Türklerin katkılarıyla satın aldıklarını öğrenmiştim. Binayı yeniden düzenleyip, gösteri, toplantı, dinlenme, okuma, çocuk oyun salonları, mescit, Türk Marketi gibi bölümleri olan bir kültür merkezi oluşturarak, Türk kültürünü tanıtım faaliyetleri yaptıklarını, bu vesile ile de burada yaşayan Türkler arasında iletişim ve birliktelik sağladıklarını anlattılar. Bu uygulamalarda çevre tepkisini sorduğumda, fakir ve eğitim seviyesi düşük bir semt olan burada başlangıçta olumsuz tepki gördüklerini, ama zamanla benimsendiklerini anlatmışlardı. Programlarda Amerikalı ailelerle iletişim kurularak kültürümüzün tanıtılması yanında, dinimize yakınlık duymaları da sağlanıyormuş. Bu şekilde Müslüman olan birkaç aileyi görmüştüm.
O gece çıkış kapısında karşılaştığım bir Amerikalı, buraya Türkçe öğrenmek için geldiğini söylemiş ve aramızda yarı Türkçe yarı İngilizce hoş bir konuşma oluşmuştu. Israrla Türkçe öğrenmek istediği için kendisini Türkçe konuşmaya zorlayarak beni uzun bir süre bırakmamış, Türk kültürünü tanımak için dilimizi öğrenmek istediğini anlatmıştı. Bu, orada o an yaşadığım hoş bir gururdu.