Cancağızım, mor yelpazelim, kederlim nerdesin? Deli olma zamanımız geldi çattı bile. Yosun tutan sabahların tatsızlığını rafa kaldırma zamanı şimdi,nerdesin!?
Boş çerçeveli kanadı kırık pencerelere konan gülüşlerimizi de yanımıza alıp, hanımeli kokularını ta ciğerlerimize çekerken yeniden başlasak, en başından. Yine yeniden sevsek herşeyi delicesine;etraftaki tuhaf ruhsuz b/akışlara aldırmadan. Kaldığımız yerden gökyüzüne açılsak. Ucundan tutsak hayatı yeniden, kırmadan hiç bir şeyi, kırılmadan...Ama işte sen yoksun...
galiba; 59 yorum:
Uzun zamandır buraları boş bıraktığımı hissettim. Yukardaki fotoğraf ilginç gelince de eklemek istedim...İnsan ne yazacağını bilemeyince fotoğraflardan medet umuyor galiba benim gibi.. Fotoğraf içimizin aynasıdır diye düşünüyorum. Bana fotoğrafını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim.
Kim senin gibi ''dost'' kokar! Kim gönlümü okşar...
Aldrrmıyorum zam/an geçiyor heyhat.. Senden uzak/ta yaşamak zor!
Sana, tebessümler biriktiriyorum... ...ve sessiz dualar haykırıyorum...
Umutlu olmak, ya da olmamak, işte bütün mesele bu. U/mutsuzlukla suspuslarla yoğrulmuş çaresizlik(göçebelik haller) var bir de. Kalbin hiç iyileşmeyen yarası gibidir bu. Sürekli pansuman edersin, iyileşir, kabuk bağlar, sonra en küçük bir hüzün dokunuşunda tekrar tekrar kanar.
halet-i ruhiye günlükleri