Yapmak istediğim bir şeyi benden önce ve çok iyi başaranları da kıskanırım tabii, mesleki kıskançlık diyorlar sanırım buna. Ama bunun da üstesinden şöyle gelebiliyorum; ya daha iyisini yapabilmek için daha çok çalışarak ya da içimdeki yeni cevherleri keşfedip onları açığa çıkararak.
Bin dokuz yüzlü yıllarda gittiğim Norveç’te (ki bu sayfada bu ülkeden herkesi bıktıracak kadar bahsedeceğimJ) tiyatroda oynayabilecek kadar Norveç’ce öğrenmiştim. Yani ana dilime yakın konuşup, okuyup, yazabilirim.
Ama bu yetiyi günün birinde bir meslek haline getirebileceğimi hiç düşünemezdim. Oysa çok önemli, dünyada az sayıda kişinin sahip olduğu bir beceriye sahip olduğumu çok sevgili Nermin Mollaoğlu keşfetti.
Artık çeviri de yapabiliyorum ve işin ilginç yanı bunu yapmayı çok seviyorum.
Lütfen becerilerinize sahip çıkınız, boş durmayınız. Çünkü BOŞ KAFA ŞEYTANIN ÇALIŞMA ALANIDIR...