*_Wilwarin_*_Kelebek*_: Baba olmak
Hiçbir zaman tadamayacağımdan emin olduum tek duygu bu.Her ne kadar istemesemde annelik duygusunu tadıcam gibi.. Aşırı seviyorum çünkü.Beni başka bi aleme taşıyor çocuklar.Onlara karşı çok güçsüz hissediyorum kendimi.Küçük çocuk sahibi olupta koltuundan hiç kalkmadan misafirliklerini geçiren annelere hayret ediyorum.İçinde bulunduum herhangi bir evde çocuk varsa o sehpa köşeleri,kapı eşikleri ve yüksek koltuklar öylesine büyük tehlike teşkil ediyorki benim için.Eşiklere adım atarken kalbimle beraber yürüyo sanky ufaklığın ayakları. Sehpa köşelerine yaklaşırken dibinde bitiyorum bende sehpaların.Ellerimi kalkan gibi kullanarak bıdığın kahramanı oluveriyorum =) Normalde yetişkinlerin yaralandığı durumlarda sakin ve akılcı tepkiler veren ben,çocuklar daha yaralanmadan küçük dilimi yutucak tepkiler veriyorum.Benim canımdan kopmayan bu ufaklıklara karşı kalbim bu kadar sıcakken, 'benim' diyeceğim o ufaklık ya da ufaklıklara nasıl kıyarım.Yaşım küçük ve evliliğin fikrini bile düşünmicek konumdayım ama bazen yavrum olucağını düşününce gözlerim doluyo.Hayat şartları hep zordu ve öylede kalacak ama şu yıllarda gelecekten iyice umutsusus.Sadece annelik duygusunu tadıcam diye Onu bu pis yerde yalnıs ve güçsüsce kötülüklerle karşı karşıya bırakıcak olmak çok bencilce geliyor.Sanırım yeterli olgunluğa erişmediğimden böyle düşünüyorum.Çünkü çocukları benim kadar seven bi insanın çocuk istememesi durumunu insanlara açıklayamıyorum.Hayırlısı...
Yahu benim asıl konum başka bişeydi =) Başlıktan belli olduu üzre baba olmaktan bahsedicem.Her ne kadar michael scofield'in gay olduunu örendiğimde 'cinsiyet mi değiştirsem acaba' diye düşünsemde ben bi bayanım ve öyle kalıcam.Bu nedenlede babalık duygusunu hiç bilemicem.Belki baba olmıcam ama kendi babamdan ve etrafımdaki babalardan nası bi duygu olduunu az-çok hissedebiliyorum.Bi kere şu bi gerçek..Onlar bizim en anlamaya çalışmadığımıs ve annelerimis kadar hoşgörmediğimis insanlar.Affedici ama affetmeye asla açık olmadığımıs..Eve para getirme görevini üstlendiklerinden dolayı iç dünyalarıyla ilgili sohbetlerdense para hesaplaşmalarımısı paylaştığımıs..
Küçükken annen mi baban mı gibi sorulara cevap veremedik.Ayrım yapamadık ikisinin arasında.Biri senin mimiğinden bile ağladığını anlayabilecek ve ağlamadan sarılabilecek bağın olandı,diğeri asla yıkılmayan asla çaresis kalmayandı. Ne gün büyüdük ve gördük hatasını,bize karşı olmasada affedemedik onu.Babaydı o,hatta 'Baba'. O ayrı bi dünyaydı içimisde.Belli edemedi duygularını bizde sevilmedik sandık.Ya da fazla belli ettide kıymetini mi anlayamadık? Biz daha akıllıyıs sandık o yaşlandıkca.. Nerde nasıl kaybediliyo bilemiyorum ama bi yerlerde gözden düşürüyorus babalarımısı.Onların rızası olmadan işlerimis rast gitmes.Onların varlığı o kadar önemliki..Benim babamda her baba gibi dört dörtlük deil tabiki,ama ayrı evlere düştüümüsde anladım.. Akşam eve gelen,seni tetkik eden belkide vermediği izinlerden dolayı kavga ettiğin o baba aslında o ev için çok önemli..
Demek istediğim.. Babanısın kıymetini kaybetmeden bilin.Kolayca kırmayın.Babanızı 'hep orda' sanmayın.Bigün o direkte göç ediyo..Belki başka eve belki başka diyara.. Ben babama karşı sustuğum,onu kırmadığım her an için çok mutluyum.Nolur sizde kırmayın.O vicdan rahatsıslığıyla yaşamayın..Ve lütfen kendinizden emin olmadan çocuk sahibi olmayın.
Çenemin düşüklüğünden affınıza sığınırım.. =)
[Baba resimleri özenle seçilmiştir.Ne kayıplar veriyoruz görün,elinisi çabuk tutun diye =)) ]
bi gün inş bende baba olcam wiwi=)
Hady bakalım =)) Daa sen dört kişinin arasından karar veremedinki ohoo evleniceksinde baba olucaksın bide.. =)
31 Ocak 2009 11:08