Ana Sayfa > Yazılar > Kabala Kütüphanesi > Yehuda Halevi Aşlag (Baal HaSulam) > Makaleler > Zengin Adamın Mahzendeki Oğluyla İlgili Hikâye
Kişinin pişmanlık (dönüş) kelimesiyle kesin olması gerekiyor gibi düşünülebilirdi; bu “bütünlük” olarak adlandırılmalıydı – yani her şey önceden belirlenmiş ve her ruh zaten en büyük Işığının, iyiliğinin ve ebediyetinin içinde.
Ruhun karanlık bedene bürünene kadar kısıtlamalar boyunca ortaya çıkması sadece utanç ekmeğinden dolayıydı ve sadece bunun vasıtasıyla kısıtlamadan önceki köküne döner. Ayrıca, geçirmiş olduğu korkunç hareketin ödülü gerçek Bütünleşmek gerçek ödül olmasıdır. Bu, ruhun utanç ekmeğinden kurtulduğu anlamına gelir, zira alma kapları ihsan etme kaplarına dönüşmüştür ve formu Yaradan’ına eşittir.
Şimdi, eğer düşüş yükseliş amacıyla ise düşüş değil yükseliş olarak kabul edildiğini anlayabilirsiniz. Ve gerçekten de düşüşün kendisi bir yükseliştir, zira duanın harflerinin kendileri bollukla doludur, buna rağmen kısa bir dua ile ödenek de kısadır çünkü harfler eksiktir. Ayrıca bilgelerimiz şöyle dediler: “Eğer Halk günah işlemeseydi onlara sadece Hz. Musa’nın beş kitabı ve Yeşua’nın (Yusa İbn Nun) kitabı verilirdi.”
Bu neye benzer? Bu tıpkı genç bir oğlu olan zengin adama benzer. Bir gün, adam yıllarca süren uzak bir yere seyahat etmek zorunda kaldı. Zengin adam oğlunun varlıklarını akılsızca dağıtabileceğinden korktu, bu nedenle bir plan yaptı ve varlıklarını değerli taşlar, mücevher ve altınla değiştirdi. Adam ayrıca derin bir mahzen inşa etti ve tüm altın ve değerli taşlarını oğluyla birlikte oraya kilitledi.
Ondan sonra sadık hizmetkârlarını çağırdı ve onlara oğlunu korumalarını ve yirmi yaşına gelene dek mahzenden çıkarmamalarını emretti. Her gün oğula yemeğini ve içeceğini getirecekler ancak hiçbir koşulda ateş ya da mum getirmeyeceklerdi. Ayrıca hiçbir şekilde güneş ışığı girmemesi için de duvarları kontrol edeceklerdi. Ve sağlığı için oğulu her gün bir saat mahzenden dışarı çıkaracaklar ve sokaklarda onunla yürüyeceklerdi, ancak kaçmaması için dikkat edeceklerdi. Ve yirmi yaşına geldiğinde ona mumlar verecekler ve bir pencere açıp dışarı çıkmasına izin vereceklerdi.
Doğal olarak oğulun acısı ölçülemeyecek kadar büyüktü, özellikle dışarıda yürüyüp kendisinin birkaç ışıklı dakika dışında hapsedilmişken gençlerin gardiyansız, zaman sınırı olmaksızın yiyip içtiklerini ve sokaklarda eğlendiklerini gördükçe. Eğer kaçmaya çalışsa merhametsizce dövülürdü. Ve en çok da bu acıyı ona babasının yaşattığını duyduğunda üzüldü ve çöktü, zira onlar babasının hizmetkârlarıydı ve babasının emrini yerine getiriyorlardı. Açıkçası, babasının tüm zamanların en acımasız adamı olduğunu düşünüyordu, zira kim daha önce böyle bir şey duymuştu ki?
Yirminci doğum gününde hizmetkârlar aşağı bir mum sarkıtlar, tıpkı babasının emrettiği gibi. Oğul mumu aldı ve etrafını incelemeye başladı. Ve ne gördü? Altın ve kraliyetin varlıklarıyla dolu çuvallar.
Sadece o zaman babasını anladı – gerçekten minnettardı – tüm yaptıkları oğulun iyiliği içindi. Ve hemen hizmetkârların kendisini mahzenden serbest ve gitmesi için özgür bırakacağını anladı. Ve oğul öyle de yaptı ve gardiyan yoktu, acımasız hizmetkârlar yoktu ve ülkenin tüm zenginlerinin en büyüğüydü.
Aslında, burada zerre kadar yenilik yok, çünkü zaten başından beri büyük zenginliği olduğu aşikâr oluyor, tüm zaman boyunca sadece fakir ve muhtaç hissetmişti ve tamamen zavallı. Ve şimdi, tek bir anda, ona muazzam bir varlık verilmişti ve o en alt çukurdan en üst zirveye çıktı.
Fakat, kim bu benzetmeyi anlayabilir ki? “Günahların”, derin mahzen ve oğlun kaçmaması için dikkatli gardiyan olduğunu anlayan kimse. Bu yüzden, besbelli ki, mahzen ve dikkatli koruma “ödüller” ve babanın oğlu üzerindeki merhameti. Onlar olmadan oğulun babası kadar zengin olması mümkün olamazdı.
Ancak, “günahlar” “gerçek günahlar”, “hatalar” değil ve kişi zorlanmamalı. Tersine kişi zenginliğine dönmeden önce, daha önce bahsedilen duygu en üst seviyesine kadar hâkimdir. Ancak kişi kendi zenginliğine döndüğünde tüm bunların babanın merhameti olduğunu, zerre kadar acımasızlık olmadığını görür.
Baba ve tek oğlunun arasındaki tüm sevgi bağının oğlun babasının kendisi için merhametini, mahzen, karanlık ve dikkatli koruma konusuyla ilgili, farkına varmasına bağlı olduğunu anlamamız lazım. Bunun nedeni oğulun babasının bu ödüllerinde büyük çaba ve derin bilgelik olduğunu keşfetmesidir.
Kutsal Zohar da bundan bahseder, tövbe ile ödüllendirilen kişi için Kutsal İlahiliğin çocuğunu günlerce görmemiş sevecen bir anne gibi göründüğünü söyler. Ve birbirlerini görmek için büyük çaba harcadılar ve sonuçta pek çok tehlikeden geçtiler.
Sonunda, uzun beklenen özgürlük onlara geldi ve karşılaşmayla ödüllendirildiler. Ve o zaman anne çocuğa eğildi ve onu öptü ve tüm gün ve gece onunla yumuşakça konuşarak rahatlattı. Anne çocuğuna özleminden ve yolu boyunca karşılaştığı tehlikelerden bahsetti ve her zaman nasıl onunla olduğundan ve İlahilik hareket etmedi ama tüm yerlerde çocukla birlikte ızdırap çekti, sadece o görememişti.
Bunlar Zohar’ın sözleri: Anne çocuğuna şöyle der: “Burada uyuduk; burada haydutlar bize saldırdı ve kurtarıldık ve burada derin bir deliğe saklandık.” Ve hangi akılsız bu rahatlatan hikâyelerden taşan sevgi, memnuniyetlik ve hazzı anlamaz ki?
Gerçekte, yüz yüze karşılaşmadan önce sanki ölümden beter ızdırap gibiydi. Fakat bir Nega (hastalık-acı) ile Ayin (İbranice kelimenin son harfi) kelimenin sonundadır. Ancak rahatlatıcı sözler söylerken Ayin kelimenin başındadır, ki bu elbette Oneg’dir (haz).
Ancak bunlar aynı dünyada var olduklarında parlayan iki noktadır. Ve birbirlerini günlerce ve yıllarca endişeyle bekleyen bir baba ve oğlunu hayal edin. Sonunda buluştular, ama oğul sağır ve dilsizdi ve birbirleriyle oynayamadılar. Bu nedenle, sevginin özü asil hazlardadır.
18 - 0,524