Neden bilmem ama çocuklar kar yağmasından çok hoşnut oluyorlar.
Şöyle geriye doğru baktığımda kar benim için hep kötü şeyleri hatırlatıyor. O yüzden kar benim için o kadar olmaz şeylerden değil.
Bir kere kar soğuk.
Tabii soğuk olacak diyeceksiniz. Hiç sıcak kar olur mu?
Tablodaki karlar hiç üşütmüyor ama.
Tablodaki çiçekler de kokmuyor Güngör Efendi. Bilip bilmediğin hususta konuşma!
Olsun ben yine kar sevmiyorum. Üzerinde yürüyünce kayıyor. Hiç insanı kaydıran şey sevilir mi?
Hayda! Yahu sen bir tuhafsın Güngör Efendi. Çamur da kayıyor.
Çamur her yerde olmuyor. Kar her tarafa aynı yağıyor.
Kar temiz, çamur kirli ama.
Temizi bilmem ama sen kirli şey görmemişsin. Çamurun kirinden ne olacak? Yıkarsın temizlenir. Sen gönlü ve beyni kirli olandan kork bence.
Yahu bir kar konusuna girdik, konu nereden çıktı. Her neyse çocukların karı sevdiğini kabul ediyorum. Sadece ben sevmezdim. Bu da başkaları da sevmeyecek anlamına gelmez.
Bu arada karne zamanı da yaklaşıyor. Ocak ayının son haftası okullar yarı yıl tatiline girecek. Bakalım karı sevdikleri kadar, karneyi de sevecekler mi?
Karnelerin de bir hükmü kalmadı. Sürpriz falan olmuyor. Giriyorsun sisteme karneni bir hafta önceden görüyorsun. O gün sadece kağıt olarak eline alıyorsun o kadar.
Zaten karnenin açıklaması basit.
Zayıflar hocadan, iyi notlar öğrencinin.
Herkesin çocuğunun aklı “zehir” gibi çalışıyor maşallah.
Hem kar, hem karne aynı zamanlara denk geliyor.
Umarız çocuklar ikisine birden sevinir.
İyi olmayan karne kardan daha çok üşütür.
Kar belki vücudu üşütür ama karne öyle değil.
Herkese dilediğince bir kış, yine gönlüne göre bir karne dilerim.
Elleriniz ve ayaklarınız üşüsün varsın. Gönlünüzü üşütmeyin yeter.