CAN BACILAR ÇARŞAMBA SOHBET RAPORU
Bu hafta sohbetimizi Bahar AĞIRMAN Hanım’ın evinde yapıyoruz.
Başkanımız nezaretinde salavatı şerif ile sohbetimize başladık.
KASIM 2018 “BİR KİŞİNİN UYANIK OLUP OLMADIĞINI NASIL ANLARIZ?” adlı eğitim planımızın 4. haftası “Kendimizi Yetiştirmek Çabasına Düşmek” konumuz okundu ve ödevimiz ile ilgili paylaşımlar yapıldı.
T. CANDEMİR Kızımız: “Eğitimcimizin bana verdiği 3 tavsiye o kadar yolumu açtı ki... Düğün için alışverişe gittik. Dedem ne dediyse ona uyduk. Baktım bir düğün alışverişi bile bu kadar kolay ve çabuk olur mu? Bizim oldu. Öyle çok gezmeye bile ihtiyaç duymadık. Hayret verici bir şey. Yine beyaz eşyada da öyle. Gittik ve hemen aldık. Bu kadar basitmiş. Allah’ım şükürler olsun dedim. Dışarıda insanlar bunlar için kavga bile ediyorlar. Yerimize şükrettim. Sonra paramızın da bereketi oldu. Eksileceğine arttı sanki. Çok şükür kayınvalidem tarafı arayıp bize teşekkür etti. Ben de “Biz teşekkür ederiz deyince hayır biz teşekkür ederiz” diyorlar. Hatta “istediğin bir şey varsa alalım” diyorlar. Bunlar hep fikrimizin sayesinde oluyor. Eğitimcim ile müşavere edince anlayışımın açıldığını gördüm, kafa karışıklığı olmuyor. Bir sürü sese gerek yok, o tek sese uyalım yeter. O kadar güzel bir bereket ve muhabbet ki anlatamam. Bir ablamın sohbette kendine aldığı bir yıllık kıyafet almama kararını duymuştum. Bir kazak alayım diyecekken hemen ablam aklıma gelince ben de eski kazaklarımı söküp kendime yeni bir kazak diktim. Bak, insan isterse her şeyi yapabiliyormuş dedim kendime.”
D. GÖKTAŞ Hanım: “Kendimizi takip ettiğimizde uyuduğumuz ve uyandığımız yerleri gördük. Ama daha çok yaptığım fakat değerini tam olarak bilemediğim şeyler dikkatimi çekti. Detaya inerek değerlerini görmeye çalıştım. Böyle olunca namazımı geciktirmeden kıldığımda namazın değeri gözümde arttı. Şükretmeye çalıştım. Anlayışım açıldı ve şükrüm arttı. Yaptıklarımın değerini ve yapacaklarımı gördüm. Uyandığım yerleri devam ettirmeye çalıştım. Düşündüm. Ailden aldıklarımızı otomatik olarak yapıyoruz. Ama sonradan öğrendiklerimizi unutabiliyoruz. Bu yüzden çocuklara kutsal gerekleri küçükken iyice göstermek gerektiğini anladım. Annem bizi hep takip ederdi. Kimsenin bahçesine, eşyasına el süremezdik. Annem böyle yaparak bize kendi saygınlığımızı kazandırdı. Eğitimde bize değerini gösterdi. Rabbimize sonsuz şükürler olsun.”
A. YİĞİT Hanım: “Geçen hafta pazartesi sabahı komşumla erişte yapmak için sözleştim. Ondan ses çıkmayınca ben kapısını çaldım. Bana “böyle böyle, ben hastayım ve işlerim var” dedi. Ben de bütün malzemelerimi hazırlamıştım. Benim sözüm önemli deyip ben kendime olan sözümü tuttum. Karşının yapıp yapmaması benim için önemli değil. Kızmadım. Sonra kendime “Ben bir gün önceden arayıp bunu teyit ettirmeliydim” diye sonuç çıkardım.
Ben annemi her gün ararım. Aramazsam rahat edemem. Bu fikir bana ataya, büyüğe saygıyı öğretti. Aynı zamanda arkadaşlarla beraber yapılan işlerde muhabbet ve dayanışmanın değerini gördük. Bu iş içinde eğitimdeki amaç da zaten yapamadıklarımızı yapmaktır. Çok iyi olduğum konularda uyuduğumu gördüm. Ama bir o kadar da hayatımda uyguladığım değerini artırmaya çalıştığım kazanımlarımı da gördüm. Kendimizi kontrollü yaşarsak pek çok şeyi fark edebiliyoruz. İnsanlığımızda böyle yapa yapa olacak inşallah.”
E. ANDİŞ Hanım: “Haftamda kendimle mücadeleye devam ettim. Son bir ay kendime baktığımda kimsenin kalbini kırmadım, kimseden de incinmedim. Ailemi ön tuttum. Hep onere edici oldum. Kendime eğildim. Nerelerde eksiklerim varsa onun üzerine eğildim. Biz başarı kutluyoruz sadece peygamberimizin doğum gününü kutluyoruz demiştim kızıma. Bu hafta eşim sohbete geçmedi. Pasta alıp Efendimizin (sav) doğum gününü ailece kutladık. Kur’an okuduk, sohbet ettik. Şükrettim eşime, kızıma, vesile olana, şükrettikçe arttı... Şükürlü bir haftaydı benim için.”
N. DEMİRBAŞ Hanım: “Bizde boş durmadık çok şükür. Kendimle gurur duymaya başladım. Kendi kendimin hoşuna gidiyorum artık. Huzurluyum, mutluyum. İnsanın sevilmek kadar güvenilmeye de ihtiyacı vardır dedi okuduğum bir kitapta. Bunun üzerine düşündüm. Okulda kızımın öğretmeni bana gelip “Birileri beni şikayet etmiş. Ben size güveniyorum” deyince çok mutlu oldum. İnsan istediği yerde yapıyor. İlk başta kendimi sevmeye, sonra da insanları sevmeye başladım. Yemek yemeyi severim ama arkadaşlarımı sevmek ondan da lezzetliymiş ve güzelmiş. Yani kendini sevmedikçe insanları sevemiyormuşsun. Kendiyle problemi olan, insanlarla sorunsuz olabilir mi?”
D. DEMİRBAŞ Kızımız: “Bu ay benim için dolu dolu geçti. Çok şey fark ettim. Ne fark ettiysem de hayatıma geçirmeye çalıştım. Eleştiri de aldım. Ama hepsinden de kendime ders çıkardım. Gördüğüm olumsuzu “ben yapmamalıyım” deyip düzelttim. Çok iyi yaptığım bir şeyde eksiğimi görünce beni geriletmedi bu sefer. Bilakis ders alıp önüme baktım. Takdir ettim. Bir iki ablamın hizmetini, davet etmesini hep takdir ederdim. Bu kez “neden takdirle kalayım ki” deyip ben de onları çağırdım ve çok mutlu oldum. Yorum yapmamaya çalıştım. Konuşurken karşının onurunu kırmamaya dikkat ettim. Kendimde hoşlanmadığımı başkasına yapmadım. Beğendiğim şeyleri ben yapınca huzurunu da ben duydum.”
F. KARACABEY Kızımız: “Yazın kimseyle görüşmediğim için memlekette arkadaşlarımı hayal edip aklıma getirip davranışlarıma yön verdim. Beraber olamasak da o birlikteliği insan hissediyor. Burası ve arkadaşlarımız çok kıymetli.”
H. ŞAHİN Hanım: “Geçen oğluma arkadaşları ziyarete gelmişler. O kadar mutlu olmuş ki. Çok gururlanmış. Yine sohbet bendeyken de beyler mutfağımı pırıl pırıl bırakmışlar. Duyunca herkes şaşırıyor. Hiç buradan bir sürü erkek çıktı demezsin. Ee, insani incelikleri hep burada öğreniyoruz. Eğitim bize çok şey kazandırdı.”
Z. GÜNANA Hanım: “Bu yolda olmak bir ayrıcalık. Kızımın öğretmenine hediye şekerlik aldım. Farklı modelden de kendime aldım. Kızlar öğretmene aldığımı daha çok sevmişler. “O daha güzelmiş, ondan alsaydın” dediler. Ben de gidip onların istediğini aldım. Burası benim evim, benim zevkim der hep kendi isteklerimizi dayatırdık. Ne kadar büyük bencilliklerimiz varmış. Ufak tefek gibi ama gerçak manada insanı dolduran şeyler bunlar. Yaptığımız şeyin önemini bilerek yaparken kimseden de takdir beklemiyoruz. Başkasından beklemek bitince de kendi hürriyetimize kavuşuyoruz.”
E. BAŞER Hanım: “Her şeyin olumlusunu gören bir ablamın bazı davranışları hoşuma giderdi. Bu hafta bana bunun için bir fırsat çıktı. Ablam telaşlı bir şekilde beni aradı. Ev çok dağıldı, tadilat var dedi, ben hemen onu sakinleştirdim. Tamam, hallolur, ben gelirim dedim. Yarım günde hallettik. Kendi evimi nasıl temizliyorsam öyle yaptım çok şükür. Başkasında hoşuna gitmek güzel ama hoşuna gideni kendin yapmak daha da güzelmiş.”
S. DEMİRBAŞ Hanım: “Eğitimi aklımda tuttuğum sürece çıkan zorluklar sorun olmuyor. Arkadaşımla konuşurken iki saat güzelce yürüdüğümü anlattım. Sonra pişman oldum. Yürüyemeyen bir insana neden bunu anlattım diye. En azından yaptığımız yanlışları hemen fark edip telafisine gidiyoruz. Mutfakta bulaşığım varken yatmadım. Eşimle beraber yanlış bir şey gördüğümüzde, biz yapmayacağız dedik.”
B. AĞIRMAN Hanım: “Her şeyi kendim yapıyorum. Beklemeden yaşamanın zor yanları oluyor. Olduğunda da eğitimcimle konuşup hallediyorum. Zaten kendi başıma aşmaya çalışınca olmuyor. Eğitimciyle paylaştıkça doğruyu, yanlışı görüyorum. Mutluyum, demek ki bu eğitimi yapıyorum.”
K. YUKA Hanım: “Hayatta ufak diye birşey yokmuş. Ufak dediğim şeyler hayatımda, aklımda çok büyük yer tutuyormuş. Telefonu elimde çok oynadığımı fark edip zararlarını görüp hallederim diyordum. Uyguladım ve elime almadım. Ufak diyordum ama bana verdiği mutluluğu gördüm. Çünkü esas mutluluk insanın kendine hakimiyet kurabilmesindeymiş.
M. YUKA Hanım: “Böyle bir yere geldiğim için çok mutluyum. Sevgiyi, saygıyı öğrendim burada. Eşimle daha iyi geçiniyorum. Daha sevgi dolu olmayı öğrendim.”
Herkes görüşünü çok net ve ihlasla sunmuştur.