İtiraf ediyorum, bazen yapıyorum bunu. Yatağımın dayandığı duvar boylu boyunca kan olmuş. Kırmızıyı pek sevmem. Benim rengim mavidir. Buğulu gecelerin puslu mavisi, mürekkebin cesur mavisi... Ruhumun yüce mavisi... Kalemime sarılıyorum can havliyle. Yaradanın üflediği ruhun parazitleri o kelimeler... Ben de ruhumu kurtarmak için düşüncelerime üflüyorum. Nefesim yetmiyor. Üfledikçe güzelleşen bir kamış olduğumu hayal ediyorum. Neva perdesindeyim. Arada kalmışım... Ama kuvvetli olduğumu biliyorum. Hicaz makamına çıkıp ruhuma tevazu vermek niyetindeyim. Daha derinden, daha güçlü üflüyorum. Mürekkep kabarcıklarla doluyor. Kağıdı yırtarcasına, kalemi parçalarcasına yazıyorum. Gözyaşlarım mürekkebe karışıp masaya damlıyor. Masadan kucağıma... Sırılsıklam oluyorum. Panikleyip kitaplarıma saldırıyorum. Büyük bir açlıkla okuyorum. Kitaptaki kelimelerden bir ordu kurup, diğerlerine savaş açıyorum. Bu kadar kolay teslim olamam. En azından onurlu bir mücadele vermeliyim. Sayıca fazla olmamıza rağmen zorlanıyoruz. Şimdiden çok kayıp verdik. Yine de dayanıyoruz. Tepeden tırnağa temizlenmem zaman alacak. Ben içimdekileri atmaya çalışırken dışarıdan saldırılar devam ediyor. Kısır bir döngüye kapılmışız. Sonsuz bir döngüye dönüşmekten korkuyorum. Nefret söylemlerinin sevginin büyüsünü bozmasından korkuyorum. Çünkü kelimeler dünyadaki en güçlü silahlardır. Küçümsemek, telafisi mümkün olmayan hatalara yol açabilir.
"Ölüm mü? Bir gölün dibinde durgun uykudasın." Cemal Süreya
Sıradan değil yaşamın, yaşadıkların. Kendine göre bir anlam yakaladıysan, bırakma yakasını anılarının. Alnına dökülen gerçekleri silkelemeye çalışma. Gerçeklerin örtmez duygularını. Duygularından mı utanacaksın? Uğraşma, yüzleş onlarla, yüz onların gururunu. Bütün çıplaklığıyla ser gözlerin önüne. Herkes görsün, herkes bilsin ki aşık bir adamsın sen. Karanlığın bakışları üstündeyken, yürüdün sükunet içinde kuytu ormanlarda. Ağaçlar fısıldadı ismini, kulak asmadın. Sararmış hatıralarını döktüler önüne, görmedin. Kör, sağır, çaresiz sürünmekteydin. Patikadan aşağıya doğru yuvarlandın yalnızlığına takılıp. -Nicedir bu haldeydin. Nicedir hayallerdeydin. O çıkagelmişti bir anda. Saçlarını sarkıttığında dize dize bir şiir gibi, tutulmuştu dilin, bedenin. Ebediyete kadar sürecekse içindeki bu yangın, bırak küllerinden doğsun aşkın. Gururunla yaptığın savaşta galip gelirsen, belki bir iki kelime dökülür dudaklarının arasından. - Patikanın sonunda, sindiği ağacın dibinde, zihninde bir görünüp bir kaybolan resimler vardı. "Neden bu kadar zorlaştırmak zorundayım? Çünkü bir şeyler için hep zorunluluktayım." dedi kendi kendine. Sendeleyerek ayağa kalktı ve birkaç adım yürüdü. Başını göğe uzatıp, etrafı kolaçan etti duyularıyla. Algısı giderek uzaklaşıyordu, öylesine yitirmişti ki aşktan ötesini. Az önce onun içsel karmaşıklığını dile getiren sesi tekrar dinlemeye koyuldu. Ama yerdeki yaprakları süpüren rüzgarın hışırtısından gayrı bir şey duyamadı. Yağmur saçlarını ıslatmaya başladığında, şehre yaklaşmıştı. Issız, dar bir sokağa adımını atar atmaz, sırtını nemli duvara dayadı. İlk defa sigaranın onu tükettiğini hissediyordu. Zoru düşünmenin kuralsızlığını, kolaya kaçmanın keyifsizliğini biliyordu. Ama imkansıza bu denli yaklaşmamıştı hiç. Acı, ne zamandan beri hem yakıp hem de zevk veriyordu? Biliyordu kendine sorduğu bütün soruların cevabını. Ayakları zihninden bağımsız hareket eden birer isyancı olmuştu artık. Yine ormana çekiliyordu yavaş yavaş. Öfkesi çağlayan gibiydi. Akıyordu hırsla gözlerinden. Ama bu kez kara gölün kıyısında buldu kendini. Yasları, sevinçleri harmanlayıp kurutmuş bir göldü bu. Ortasına dikilmiş köprü sahipsizdi, hastaydı. Aklına düştü yine onun yaralarını tazeleyen görüntüsü. Gözlerini süzüp, savurmuştu zehirli sarmaşık gibi boynuna dolanan o kelimeleri: "Seninle olmak yerine hapsedilmeyi yeğlerim." Gece pelerinini giymiş, belli belirsiz selam verip gitmişti başka bir diyara. Ağaçlar doğunun önünden çekilmişti, sanki biliyorlarmış gibi. Gün, salgın hastalığın kol gezdiği bir köye gelen doktor gibi, düşmüştü umudun kucağına. Güneş cıvıl cıvıl ışık huzmesi saçıyordu. Köprüden öteye, gölün tam ortasına uzanan kolları aydınlatıyordu etrafı. -Senin zifiri karanlığına, umut ışığı dokunmaya korkardı. Ölüme bu kadar yakınken, seni yaşama bağlayanı görmezden mi geleceksin? Gitme, kal ve bekle.- Nereden duyduğunu anlamlandıramadığı, hakkında tahmin yürütemediği ses, yine dürtmüştü onu. Hiçliğin tam ortasında, gözleri bir büyüyle bağlanmış gibi, tek bir noktaya kilitlendi. Köprüden koşarak kollarına atıldı. Bakışları birbirine kenetlendi, tıpkı elleri gibi. Güneş, ne ormana ne de göle doğmuştu. Güneş, kucağına doğmuştu. "Anladım ki, böylesi bir aşkın içine hapsolmak, esaretlerin en güzeli." Aylardır, yıllardır mühür vurduğu ağzını açarak, "Seni seviyorum!" diyebilmişti nihayet. Daha önce söyleyememenin pişmanlığıyla çürüttüğü kelimeleri sökülünce, hayalini bile kuramadığı huzura kavuşmuştu. Sen, aşk adamı, güz gelmeden soldun narin bir çiçek gibi. Yitip gitmeden önce durdun. Aşkın varlığıyla başlayıp, aşkın varlığıyla son buldun…
♫ ♪ Umudun varlığını hissettiren müzik Gönderen