Gönderen Imge Zaman: 7/30/2010 10:00:00 ÖÖ 3 yorum
Geçen hafta Perşembe günü İstanbul Modern'e davetliydim. Bloggerlar için özel olarak düzenlenen Hüseyin Çağlayan Sergisi turuna katıldım. Bu yazımda görsellerini beklediğim bir moda etkinliğinden bahsetmiştim hatırlarsanız. İşte o moda etkinliği Hüseyin Çağlayan: 1994-2010 sergisiydi. Ve bence bir moda etkinliğinin çok çok ötesinde bir şeydi gezdiğimiz. Ya da sadece moda ile ilgili bir etkinlik olarak adlandırmak doğru mu emin değilim. Çünkü benim gözümden bu sergi İstanbul Modern'de sergilenmeye çok uygun bir "çağdaş sanat performansı"ydı.
İstanbul Fashion Week 2010, İstanbul Moda Akademisi (IMA) ve Design Museum işbirliğiyle gerçekleşen bu sergide Hüseyin Çağlayan’ın 1994 ile 2009 yılları arasında ürettiği moda koleksiyonları, enstalasyon ve filmleri bir araya getirilmiş. Çağlayan’ın genetik, teknolojik ilerleme, yer değiştirme, göçmenlik ve kültürel kimlik gibi alanlardaki fikirleri ortaya konuyor.
İngiltere’de iki kez “Yılın Tasarımcısı” seçilen Hüseyin Çağlayan, malzemeleri yenilikçi yollarla kullanışı ve yeni teknolojilere yönelik ilerici tavrıyla tanınıyor. Yani 1970 doğumlu sanatçı moda sektörünün en yaratıcı ve ilerici isimlerden biri. Ayrıca moda koleksiyonlarının yanı sıra enstalasyonlar yapan, kısa filmler yöneten ve sahne performansları için kostümler tasarlayan çok yönlü bir isim.
Sergideki eserler arasında benim en beğendim çalışmalardan biri "Sözlerden Sonra" oldu. Hüseyin Çağlayan “yaşamlarımızın sürekli hareket halinde olmasının belleği ve eve ait objelere olan bağlılığımızı nasıl etkilediğini” sorguladığı bu çalışmasında savaş zamanı evini aniden terk etmek zorunda kalanlardan esinlenmiş. Bunun üzerine koltukların çantalara, masanın eteğe dönüştüğü “giyilebilir, taşınabilir mimari” kavramını yaratmış. Arkadaki ev ortamında gördüğünüz her şey giyilebiliyor!
İkinci olarak yüzleri kapalı boya yapan insanların olduğu çalışmasını beğendim. Ne yaptıklarını bilmeden önlerindeki duvarı beyaza boyayan insanların olduğu Panoramik adlı çalışmasını.
Sonra 51. Venedik Bienali’nde Türkiye’yi temsil eden ve Olmayıp Varolan başlıklı yapıt, süngerimsi bir plastikten yaptığı Hareketsizlik adlı hareketli eseri, Bennu Gerede'nin bir kapsülün içinde İstanbul-Londra arasında yaptığı yalnız seyahatini izlediğimiz Yerden Geçide adlı video çalışması, modanın evrimleşmesini gözler önüne seren Ambimorfik adlı çalışması, açıldığında aradaki Swarovski taşlar görünen uçak kanadı, 15.600 LED ışığın yansıtıldığı o meşhur beyaz elbise (Havadan adlı çalışması) ve 2007 yılında gerçekleştirdiği ve gerçekten hayran kaldığım 111 adlı defilesine bayıldım. Uzaktan kumanda ile podyumda farklı şekiller alan defile gerçekten çok etkileyiciydi, ama Hüseyin Çağlayan için inanılmaz stresli bir çalışma olduğundan eminim! (Ayrıca emin olduğum bir şey daha var: Bu cesur defilenin yurtdışında sergilenmesi çok hayırlı olmuş! Zira "neremizi örtsek daha namuslu oluruz" tartışmalarının yapıldığı bir toplum öyle bir "gelin"i kesinlikle kaldıramazdı! :) )
Bunlar çok beğendiğim için not aldıklarımdı. Diğerlerini beğenmediğim gibi bir anlam çıksın istemem çünkü daha bir çok çalışma var ve biz videoların bazılarını izleyemedik bile.
Gurur duyulacak bir ismi daha yakından tanımanın hepinize iyi geleceğini düşünüyorum. O halde 24 Ekim 2010'a kadar gezilebilecek olan İstanbul Modern'deki bu sergiyi kaçırmamanızı öneririm.
Not: Bu arada eğer çevirdiğim kitaplar beni o alandaki etkinliklere çekiyorsa kendime süper bir haberim var, çünkü Londra ile başladığım bir gezi kitapları serisinin çevirisine dalmış durumdayım. Çekim Yasası sana sesleniyorum. Beni şimdiden ufak ufak Londra'ya çekmeye başlayabilirsin..:)
Gönderen Imge Zaman: 7/28/2010 03:40:00 ÖS 0 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/27/2010 03:30:00 ÖS 2 yorum
Güneşi batırdık... Ardından mehtabı karşıladık... Sonra ne güneş ne ay kaldı masamızda, koyu bir sohbete daldık... Bu sırada ardı ardına bir sürü şeyi kutlarken devirdiğimiz kadehlerin sayısını unuttuk... Yani kısacası unutulmaz güzellikteki Beyoğlu gecelerinden birini daha yaşadık Cumartesi günü ve bu güzelliğe ev sahipliği yapması için de Leb-i Derya Richmond'ı seçtik.
Bir zamanlar Kumbaracı Yokuşu'ndaki Leb-i Derya'nın müdavimiydik, ama sonra uzun zamandır gitmemiş olduğumuzu fark ettik. Bizim gitmediğimiz bu birkaç yıllık zaman zarfında Leb-i Derya'nın üçlediğini duymuştuk. O yüzden "Beyoğlu'nda bir teras" alternatifleri arasında aklımıza gelen isimlerin başında Leb-i Deryalar yer alıyordu. Richmond'dakini seçtik, iyi ki de öyle yapmışız. Zaten telefonda rezervasyon yaptırırken anlamıştım doğru seçim yaptığımızı. "Tam istediğiniz gibi, süper manzaralı bir masa ayırabilirim size" demişti telefondaki ses. Gerçekten de doğruymuş. Gerçi masaların hepsi (ve bar da) deniz görüyor, ama bizim masamız en ortadaki konumuyla daha bir güzel geldi gözümüze sanki. :)
Uzun zamandan sonra yine Müge&Recep ikilisiyle olan buluşmalarımızdan birini gerçekleştirdik. Dediğim gibi hem onların hem de bizim kutlayacak şeylerimiz vardı. Ama benim kendi içimde yaptığım kutlama bambaşkaydı:
Öncelikle bu Çarşamba Satürn'ün burcumu terk edişini (ve 30 sene boyunca yakama yapışmayacak olmasını) kutladım. Meğer Satürn bu sene Balık Burcu'na sağlam bir ders vermek adına Haziran ayında hiç beklenmedik bir sağlık sorunu falan vermeye karar vermiş. Bu ay Susan Miller'ı biraz geç okuduğum için Haziran boyunca Adana'da yatarken bu durumun farkına varamamıştım ne yazık ki! Meğer her şey bu Satürn'den kaynaklanıyormuş!
İkinci olarak Satürn'ün darbesinin üzerinden altı hafta geçmiş olmasını kutladım. Bir kadeh mi içsem, iki kadehten bir şey olur mu acaba, neyse canım üç kadeh oluversin derken masada biten üç şişe şarapta herkesle aynı paya sahip olduğumu fark ettim! Arada ikram edilen fındıklı votkalar ve en son kahveyle gelen likörü de toplarsak Cumartesi gecesi uzun zamandan sonra ilk kez bu kadar içki içtim. Bu kadar aradan sonra çarpar diye düşünüyordum ama bünye nasıl özlediyse artık sünger misali gelene hayır demedi bir türlü! Zaten babamın doktor arkadaşları kesin beni alkolik sanıyorlardır. Zira her doktor kontrolünde "Güneşe ne zaman çıkabilirim? Spor ne zaman yapabilirim?" sorularına eşlik eden diğer bir soru "Ne zaman alkol alabilirim?" oluyordu. Evet, hepimize hayırlı uğurlu olsun, alkol almaya başladım. Üzüm ye ye nereye kadar, değil mi? :)
Üçüncü olarak görüş alanımdaki kara bulutların dağılmasını ve ufukta güneşli günler olduğunu düşünebilmemi kutladım. Yeniden pozitif düşünebildiğimi fark edişimi kutladım. İsyankar ve öfkeli halimden sıyrılışımı kutladım. Satürn sayesinde aldığım manevi dersleri kutladım. İyi gün ve kötü gün dostlarımı ayırt edebilmiş olmayı kutladım. Kısacası daha da mutlu bir İmge olarak muhteşem dönüşümü kutladım.
Kapanışı da hep birlikte böyle yaptık:
Güleryüzlü ve ilgili servis elemanları, muhteşem bir manzara, harika yemekler, sohbet edebileceğiniz gürültüsüz bir ortam için Leb-i Derya Richmond'ı kesinlikle tavsiye ediyorum. Biz şimdiden kışın bir DOT oyunu çıkışında barında bir şeyler içme planı yaptık bile. (Gördüğünüz gibi plan yapmadan yaşamayı hâlâ beceremiyorum. Acaba son yaşadıklarımdan gereken dersleri çıkaramamış mıyım dersiniz?) Rezervasyon ve İletişim için buraya tıklayabilirsiniz.
Hayatımızdaki güzelliklerin katlanarak çoğalması dileğiyle...
Gönderen Imge Zaman: 7/26/2010 10:00:00 ÖÖ 2 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/23/2010 10:33:00 ÖÖ 10 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/21/2010 03:00:00 ÖS 0 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/20/2010 08:47:00 ÖÖ 4 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/19/2010 09:45:00 ÖÖ 4 yorum
İşte bir çırpıda bitirdiğim bir Paul Auster romanı daha: Görünmeyen. Aylar önce çıkar çıkmaz aldığım bu kitabı canım yeni çektiği için henüz okuyabildim ve bir gün başladım, ertesi gün bitirdim. Dünya eleştirmenlerinin yılın en iyi kitapları arasına aldıkları ve hatta yazarın en önemli romanı olarak da tanımladıkları bu romana ben de kendi çapımda tam not veriyorum. “Amerika’nın en görkemli yaratıcı yazarlarından biri” tanımlamasını fazlasıyla hak eden Paul Auster'ın bütün kitapları tez vakitte tamamlanıp kütüphanedeki yerini alacak. Hayranlığımı abartıp odama posterlerini falan da mı assam acaba? Zira 63 yaşındaki bir erkeğe göre kendisi ayrıca pek de yakışıklı. :) Gerçi o yaş kategorisindeki rekor bence 67'sini süren Uğur Dündar'ın olmalı ama bu tamamen ayrı bir yazı konusu gibi geldi bana uzattıkça. Neyse..
Auster'ın 1967 baharında New York’ta başlayan romanı, Paris’e ve Karayip Adaları’na kadar uzanıyor. Farklı ağızlardan anlatılan hikayede aynı kişinin (baş kahraman Adam Walker'ın) bile birinci tekil, ikinci tekil ya da üçüncü tekil şahıs kullandığına şahit oluyorsunuz.
Anlatan ağızların her birinin anlattıkları da oldukça cesur ve karmaşık bir ilişkiler bütününü ortaya koyuyor. Şair olmak isteyen üniversiteli Adam Walker, ablası Gwyn, siyasal bilimler profesörü Rudolf Born ve sevgilisi Margot, Born’un üvey kızı Cecile ve Walker'ın üniversiteden arkadaşı Jim'in başrolleri paylaştığı bu son derece sürükleyici, heyecanlı ve güzel kurgulanmış romanın içinde ağzınızı açık bırakacak hikayeler ve iç dünyaları gizli.
Paul Auster'a özgü tanıdık temaları bu kitapta da bulmak mümkün ama bunun rahatsız edici bir tekrar olduğunu söyleyemeyeceğim, çünkü bu durum her seferinde kendinizi kaybedercesine yazara teslim olmanıza engel teşkil etmiyor. Yine de kısaca bahsedecek olursak bu kitapta da yer alan en belirgin Auster temaları edebiyat (yazar olma isteği taşıyan genç Walker ile yazar olan altmışlı yaşlarındaki Walker ve arkadaşı Jim aracılığıyla), yalnızlık (özellikle de metropol insanının izolasyonu), cinsellik (en tabu sayılacak konular da dahil olmak üzere!), rastlantılar, psikolojik travmalar (ve bir de kanser hastası bir karakter diyebiliriz belki de)...
Son anına kadar merak içinde okuyacağınız ama sonunda kafanızda birkaç soru işaretiyle kalabileceğiniz bu romanı bir an önce okuma listenize almanızı öneriyorum. Dediğim gibi ben kitaplar arasındaki yolculuğuma tam gaz devam ediyorum. Hatta yaklaşık yarım saat sonra bir kitap daha bitireceğim ama aynı yazıda bahsedilemeyecek kadar uç iki kitap olduğu için onu sonraya bıraktım. Gerçi Paul Auster ve Sami Paşazade Sezai'yi aynı yazıda ele alarak blog dünyasında bir ilke imza atabilirdim ama daha makul ilklere imza atmak dileğiyle Sergüzeşt ile ilgili yorumlarımı bilahare paylaşacağımı söyleyerek huzurlarınızdan ayrılıyorum.
Gönderen Imge Zaman: 7/16/2010 10:52:00 ÖÖ 2 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/15/2010 10:00:00 ÖÖ 0 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/13/2010 08:00:00 ÖS 2 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/12/2010 10:30:00 ÖÖ 4 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/09/2010 02:29:00 ÖS 4 yorum
Gönderen Imge Zaman: 7/05/2010 01:24:00 ÖS 5 yorum