Anasayfa » Genel » Muharrem Durgun’la bir Dönem Tarih Oldu
Yasemin Eryıldız 18 Şubat 2020	Genel 2 Yorumlar 11 Görüntülemeler
Muharrem Durgun; 01-03- 1933 tarihinde dünyaya geldi. 21- 10- 1956 yılında öğretmen oldu. 21- 10- 1987 yılında emekliye ayrıldı. Kendi attığı tarihle tam 31 yıl 10 ay bu memlekete hizmet etti ve Cumhuriyet değerlerine sahip, Atatürkçü gençler yetiştirdi.
Hatırlıyorum; çocukluğumda her akşam sabah evimize gelir, dedemin babaannemin hatırını sorar, anne ve babamla muhabbet etmeden gitmezdi. O zamanlar Şahinkaya İlkokulunun adeta Mahmut hocasıydı. Yaramaz öğrencilerin korkulu rüyası aynı zamanda tüm öğrencilere babalık yapmayı misyon edinmişti. Benim öğretmenim olmadı ama, öğretmenliğini hep gösterdi. Onu tanımayan bile ondaki öğretmen edasını anında fark ederdi, kravatsız evden çıkmaz, kılık kıyafetine hep önem verirdi. Emekli olduktan sonra kısa süre vekaleten muhtarlık yaptı. Kapı komşumuz olmasından ötürü de sürekli bir aradaydık. Rahmetli babam kendisine hep muhtar olarak hitap etti ve bizim aile içinde adı muhtar olarak kaldı. Kendisi talep etmese de o görevde ona çok yakışıyordu. Köyün tamamına hakim olduğu gibi sorunlara da hakimdi. Çözüm mekanizmalarını anında devreye sokar, gerekeni yapardı. Ha, bu arada çok önemli farklı bir görevi de şiar edinmişti. Mahallenin başından Çaykaraya kadar ne kadar yaşlı varsa, deyim yerindeyse hepsinin reçetesini cebinde gezdirirdi. Akşam-sabah eve gidiş gelişlerde o ilaçlar saatli verildi. Bürokrasi ile arası iyiydi, köy siyaseti ile de yakinen ilgiliydi. Hemen her cenazeye katıldığı gibi her davete de icabet etmeye çalışırdı. En taze haberler ondan alınır, herkesin derdini kendine dert edinirdi. Aile dostluğunun ötesinde adeta aile büyüğümüzdü.
Yıllar onu da yaşlandırmıştı, kütüphanesindeki kitaplarda tozlanmaya başlanmıştı artık. Muhtar amcayı ziyarete gidip te arşivini görmeyen belki de kimse yoktur. Aile büyüklerinden tutunda, köye ait dergi ve kitaplarına kadar değerli gördüğü her şeyi saklardı. Benim gazetelerimi bile arşivinde sakladığını kendisini her ziyaret ettiğimde söylerdi. Kişiye değer verdiğini hissettirir, saatlerce anlatırdı.
İnsanlar yaşlanınca kendilerine olan güvenleri de azalıyor. Artık eskisi gibi güçlü olmadıklarının bilincindedirler. Dolayısıyla ilgi ve alaka kendilerini motive eder, hala önemli olduklarını hissederler. Muhtar amcada öyle gururlu bir tavırla kendisi ile alakalı sosyal medyada yayınlanan övgü dolu yorumların çıktısını aldı ve sakladı. Bir akşam ziyaretine gittiğimde sohbet esnasında aynen şu ifadeleri kullandı. “ Yasemin kızım, seni takip ediyorum, benimle alakalı internette çok güzel şeyler yazıldı, Kırıkhan dahil birçok ilden tanıdıklarımız olumlu düşüncelerini eksik etmediler, sağolsunlar. Okudum ve duygulandım. Onlara senin aracılığınla teşekkür etmek istiyorum beni haber yapar mısın” dedi. Memnuniyetle kabul etmeme rağmen, o günün bu gün olduğunu bilemedim.
Muharrem Durgun’la bir dönem daha tarih oldu. Ragan, bir kez daha ağladı, bir kez daha sessizliğe büründü. Bir kez daha yara aldı, bir kez daha anlamsızlaştı. Bir dönem daha kapandı, Babam Hidayet Eryıldız, Mahmut amca, Fahri amca, Yıldız amca, Ahmet Aydınlı, İrfan amca ve iki mahallenin aynı kuşak arkadaşları, tek tek göçüp gittiler. Yaşamak kolay, dünyaya gelen yaşar ve ölür asıl olan geride bıraktıklarıdır. Onlarla ya yaşarsın, ya da ölürsün. Muhtar amca sende Şahinkaya köyüne iz bırakanlardan oldun, hemen herkese bir nebze de olsa dokundun ve buradan kendisine söylenen her güzel kelime için hepinize ayrı ayrı teşekkür ettiğini yazmamı istemişti ya, şimdi yazıyorum.
Merhum emekli öğretmen Muharrem Durgun kendiyle alakalı yazılan tüm güzel kelimeler için hepinize ayrı ayrı TEŞEKKÜR etti.
Kendisine Allah’tan rahmet diliyorum, ruhu şad olsun. Ailesinin ve Şahinkaya Köyü’nün başı sağ olsun.
Önceki Karadenizlilere Taze Kan
Sonraki İYİ Parti Kahraman Koç’la Devam
18 Şubat 2020 at 15:14
Merhaba yasemin abla ben yasin keşke habere babamda yazsaydın İsmail özeri neyse onemli değil yazılarında başarılar diliyorum
19 Şubat 2020 at 09:37
Öncelikle ilginize teşekkür ediyorum. Haberde saydığım isimler sürekli köyde ikamet ettikleri için hep bir aradaydılar. Dolayısıyla hemen her gün birlikte oldukları için bende birçok ortamlarında bulundum ve benim bile deyim yerindeyse arkadaşlarım oldular. Yoksa tabiki haklısınız İsmail amcalar ve mahallede birçok değerlerimiz büyüklerimiz vardı. Onlar bizlerin büyükleridir hepsini rahmet ve saygıyla anıyorum.