Münafık Şeytanın Ruhunu Taşır
Mümin topluluğu içinde barınmaya çalışan kalbi hastalıklı münafıklar, beklentileri karşılanmadığı ya da müminlerin başına bir zorluk geldiği zaman, onlardan ayrılırlar. Böylece gerçek yüzleri ortaya çıkar. Allah birçok Kur'an ayetinde münafıkların karakterlerini tarif eder ve müminleri onlara karşı dikkatli olmaları yönünde uyarır.
Şeytanın ve münafıkların birçok ortak karakter özelliği vardır. Aralarındaki en önemli benzerlik kendilerini üstün görmeleridir. Şeytanı, Hz. Adem'e secde etmekten alıkoyan üstünlük kompleksi münafık karakterinin de özelliğidir.
Münafıklar da kendilerini şeytan gibi "üstün" ve "farklı" zannederler. Kur'an'ın, "Ve (yine) kendilerine: "İnsanların iman ettiği gibi siz de iman edin" denildiğinde: "Düşük akıllıların iman ettiği gibi mi iman edelim?" derler. Bilin ki, gerçekten asıl düşük-akıllılar kendileridir; ama bilmezler. (Bakara Suresi, 13) ayetindeki ifadeyle müminleri kendilerince "düşük akıllı" görürler. Onlarla aynı konumda olmamak için de samimi imana çağrıldıklarında reddederler.
Münafık öyle şiddetli azap yaşar ki Müslümanların arasında geçirdiği günlerine yanar, İslam'a bir dönem ettiği hizmete yanar; şiddetli pişmanlık duyar. Yaşadığı gerilim nedeniyle sağlığı bozulur, ızdırap çeker. Acılar büyür büyür, üzerine yığılır; münafık, altında adeta boğulur.
Münafıkta deli gibi bir yaşama arzusu vardır. Birçok insanda da bu istek vardır ancak münafık Allah'tan uzak, din dışı yaşamak ister. Her ne kadar dini yaşadığı yönünde insanları aldatsa da münafık dinsizdir; Allah'ın düşmanıdır. Düşmanlığını o şeytani zekasıyla kapatır, deşifre etmez.
Kur'an ayetinde, “Allah onları kahretsin” buyruluyor. Allah onları nasıl kahreder? Münafık, önce dünyada acı içinde yaşar. Asla mutlu olamaz, neşelenemez. Ardından da Allah onu ahirette sonsuza dek cehennem ateşiyle kahreder.