Fatih Camii - Mehmet Akif Ersoy - Safahat | Yenişehir Wiki | Fandom
Çocukları camiye götürmek
Fatih camii'nin muhteşemliği
Mehmet Akif Ersoy Selma→
Yatarken yerde ilhâdıyla haşr olmuş sefîl efkâr ,
Yarıp edvârı yükselmiş bu müdhiş heykel-i ikrâr .
Siyeh reng-i dalâlet bir bulut şeklinde mâzîler ,
Ziyâ-rîz-i hakîkat bir seher tavrında müstakbel ,
Gelir fevkinden eyler sermedî binlerce nûr îsâr .
Derâgûş etmek ister nâzenîn-i bezm-i lâhûtu :
O revzenler , nazarlardan nihân dîdâra müstağrak
Birer gözdür ki sıyrılmış önünden perde-i esrâr .
Bu kudsî ma’bedin üstünde tâbân fevc fevc ervâh ,
Bu ulvî kubbenin altında cûşân mevc mevc envâr .
Tecessüd eylemiş gûyâ ki subhun rûh-i mahmûru ;
Semâdan yâhud inmiş hâke , Sinâ-reng olup dîdâr!
O, gûyâ kalb-i nûrânîsidir leylin , durur bîdâr .
Evet bir kalbdir, bir kalb-i cûşâcûş-ı âşıktır,
Ki cevfinden demâdem yükselir bin nâle-i ezkâr .
Nümâyan cephesinden Sadr-ı İslâm’ın meâlîsi :
O sadrın feyz-i enfâsiyle gûyâ bir yığın ahcâr ,
Kıyâm etmiş de, yükselmiş ve bir timsâl-i nûr olmuş,
Nasıl timsâl-i nûr olmaz? Şu pek sâkin duran dîvâr ,
Bu bir ma’bed değil, Ma’bûd’a yükselmiş ibâdettir;
Bu bir manzar değil, dîdâra vâsıl mevkib-i enzâr .
Zemînî olmayan bir cilve-i feyyâzı hâvîdir .
Bir infîlâk-i safâdır ki yâr-ı cânımdır,
Ridâ-yı leyli henüz açmamıştı dest-i semâ,
Müezzinin dem-i mahmûru, bir hazîn âvâz .
İçimde cûş ederek lücce lücce istiğrâk ,
Ezanı beklemez oldum; açılmadan âfâk ,
Gidince, ma’bede baktım ki bekliyor uyanık.
Sokuldum artık onun sîne-i münevverine ,
Fezâ-yı ma’bedin encüm-nümâ meşâilini ,
Görünce geldi çocukluk zamanlarım yâda …
Neler düşündüm o sa’atte bilseniz orada!
Deyip alırdı berâber benimle kardeşimi.
Dalar giderdi. Ben artık kalınca âzâde ,
Yanında bir küçücük kızcağızla pek yaramaz.
Koşar koşar duramaz…. Âkıbet denir “âmin”
Namaz biter. O zaman kalkarak o pîr-i güzîn ,
Derin bir uykuya… Derken bu hâtırât-ı lâtîf
O kâinât-ı huzû’u yerinden oynattı;
Fezâ-yı mahşere döndürdü gitti eb’âdı !
Gibiydi. Her birisinden duyuldu sîne-fikâr ,
Birer enîn-i tazarru’ , birer niyâz-ı hazîn,
Eğildi sonra o dağlar huzûr-ı İzzet’te;
Göründü sonra o dağlar zemîn-i haşyette !
Ki ruhum eyliyecek tâ ebed o dehşeti yâd.
Kesildi bir aralık inleyen hazîn âvâz…
Ne oldu Arş’a kadar yükselen o sûz ü güdâz :
O cûş içindeki îman?
Evet, hurûş ederek işte rahmet-i Subbûh ,
Liseler için sunumu 2'li tablo Edit
Yatarken yerde ilhadıyle haşr olmuş sefil efkâr
Yarıp edvârı yükselmiş bu müthiş heykel-i ikrar,
Yatarken yerde dinsizliğiyle sürülmüş sefil fikirleri
Yarıp devirleri yükselmiş bu müthiş ikrar heykeli
Siyah sapıklık rengi bir bulut şeklinde maziler,
Civarından kaçar, bulmaksızın bir an istikrar;
Gelir fevkınden eyler
sermedî binlerce nûr îsâr.
İstikbal, hakikat ışığıyla dolu bir sabah gibi,
Üzerinde doğup, ebediyyen nurlu aydınlığını döker.
İlâhî âlemin güzelliğini kucaklamak ister;
Cesaretle, umutla kol açmış minareler,
O pencereler, gözlerden uzak ilâhî güzelliğe dalmış
Birer gözdür ki açılmış önünde bütün sırlar.
Bu kutsal mabedin üstünde akın akın ruhlar parlamakta,
Bu yüce kubbenin altında dalga dalga nurlar coşmakta.
Semâdan yâhud inmiş hâke,Sînâ-rengolup, Dîdâr!
Sabahın baygın ruhu sanki cisimleşmiş yahut ilâhî güzellik,
Sînâ'da olduğu gibi yere inmiş.
Tabiat perde-pûş-i zulmet olmuş,hâbe dalmışken,
Tabiat, karanlığın örtüsü altında uykuya dalmışken,
O sanki aydınlık kalbi gecenin, uyumadan bekler.
Evet, bir kalbdir o, coşkulu bir aşık kalbi,
Ki içinden çıkıp yükselir her dem bin zikir feryadı
Cephesinde İslâm'ın göğsündeki yüce anlam görünür;
O göğsün nefeslerinin feyziyle sanki bir yığın taş,
Kalkarak, yükselerek aydınlığın timsali olmuş.
Nasıl timsali olmaz ki, şu pek sakin duran duvar,
Göğüs germektedir, bir kerre olsun olmadan
Asırlardan beri batılın saldırılarına karşı,
Bir kez olsun yılmadan, şikayetlenmeden göğüs gerer.
Bu bir mâbed değil, Allah'a yükselmiş ibadettir,
Bu bir tablo değil,Sevgiliye ulaşan bakış silsilesidir.
Gökyüzünden inmemiştir şüphesiz, fakat ilâhîdir,
Zeminsiz feyzler cilvesinin tecellisidir.
Candan dostumdur, neşemin arttığı andır.
Sabahı pek severim, en güzel zamanımdır,
Ridâ-yı leylî henüz açmamıştı dest-i semâ;
Göğün eli gecenin örtüsünü henüz açmamıştı,
Sabah rüzgârı da sakin uykusundan daha ayılmamıştı.
dem-i mahmûru, bir hazîn âvâz.
Bu hazin bir ses idi, ruhuma aksetti.
Henüz uykudan kalkmış müezzinin sesi,
İçimi dalga dalga sardı bir coşkunluk,
Ezanı bekleyemedim, açılmadan ufuk,
Kemâl-i vecd ile geçtim önümde bir meydan
Karanlığısineye çekerek yatan sokaklardan
Coşku içinde geçtim, önümde bir meydan,
Göründü,Fatih'e gelmiştim, anladım, azıcık
Gidince mabede,baktım ki bekliyor uyanık!
Sokuldum artık onun aydınlık kucağına,
Oturdum öndeki küçük maksurelerden birine.
Kubbenin boşluğundaki yıldız gibi kandilleri,
O parıl parıl sıralanmış ışıklar kafilesini
Görünce çocukluk günlerimi hatırladım da...
Neler düşündüm o saatte bilseniz orada!
Sekiz yaşında kadardım.Babam gelir:"Bu gece,
Sizinle camiye gitsek çocuklar erkence.
Giderseniz gelin ama namazda uslu durun;
Yaramazlık edeceksiniz, işte ev, oturun!
Namaza durdu mu, haliyle bırakır peşimi
Dalar giderdi, ben artık özgür kalınca,
Ne coşkuyla koşardım hasırlar üstünde
Hayal otuz yıl önceki hâli gözün önünden
Geçirdi.Başladım artık yanımda görmeye ben:
Vücutça dinç, fakat saç sakal epeyce ak,
Nuranî yüzlübir adam kılar edeble namaz;
Yanında bir küçücük kızcağızla, pek yaramaz,
Yeşil sarıklı bir oğlan ki başında püskülü yok,
Biraz geçer, yine bayrak gibi dalgalanır!
Koşar koşar duramaz, âkıbet denir "âmîn"
Koşar koşar duramaz, "âmin" denir sonunda,
Namaz biter, o zaman yaşlı adam kalkar da
Alır çocukları, oğlan fener çeker önde,
Gelir düşer eve yorgun, dalar sessizce
Derken bu tatlı hatıralar
Çekildi aslına, artık hakikatin o koyulaşmış
Çehresi başladı karşımda şekilden sekile girmeye;
Zaman da kalmadı zaten hayali dinlemeye:
Sağım, solum, önüm, arkam tevazuya gömülmüş
İnsan gölgeleri iken, bir ses yükselerek
O tevazu âlemini yerinden oynattı;
Sanki mahşer yerine döndürdü gitti ortalığı!
Art arda dizilmiş saflar velveleli sıradağlar gibiydi.
Her birinden duyuldu yürek yakan
Birer iniltili yakarış, birer hüzünlü yalvarış,
Rahmetin kalbini sızlattı şüphesiz bu inleyiş
Eğildi sonra o dağlar Huzûr-i İzzet'te
Eğildi sonra o dağlar huzurunda Allah'ın;
Göründü sonra o dağlar yerde, korkusuyla Allah'ın!
İnayetiyle Allah kaldırınca her birini,
Göğe doğru o dağlar da açtı ellerini.
O anda yüreklerden öyle bir feryad koptu,
Ki ruhum sonsuza dek hatırlayacak o dehşeti.
Ne oldu Arş'a kadar yükselen o yanıp yakınmalar,
O coşku içindeki imân?
Evet, çağlayarak işte rahmeti Allah'ın,
Güvenmenin, huzurun ruhu.
Bakınız: Fatih camii , Fatih Camii , Fatih Camii Şiiri
Yatarken yerde ilhadiyle haşr olmuş sefil efkar,
Yatarkәn yerdә dinsizlikle hәşr olmuş sәfil әfkar
İstiqbal hәqiqәt işığıyla dolu bir sәhәr kimi
Gәlir üstündәn eylәr sәrmәdi minlәrlә nur dolu
Bu ulvi kubbenin altında çüşan mevc mevc envar.
Tecessüd eylemiş guya ki subhun ruh-i mahmuru;
Yaxud da ilahi gözәllik Sina’daki kimi yәrә düşmüş
Ki, içindәn çıxıb qalxar hәr vaxt inlәyәn zikirlәr
Cәphәsindә İslam’ın sinәsindәki ülvi mәna görsәnir
O lem'a lem'a dizilmiş ziya kavafilini.
Sekiz yaşında kadardım.Babam gelir :“Bu gece,
Sәkkiz yaşındaydım. Atam gәlir: “Bu gәcә,
Meramınız yaramazlıkta işte ev,oturun! ”
Dәcәllik edәcәksәnizsә, bura ev, oturun !”
Namaza duran kimi izlәmirdi mәni
Sufuf ayakta müselsel cibal-i velveledar
Gibiydi.Her birisinde duyuldu sıne-fikar,
Vә çәrgәlәrin hәr birindәn eşidildi ürәk yaxan
Kömәğiyle Allah qaldırınca hәr birini
O anda ürәklәrdәn elә bir dәhşәtli fәryad qopdu
Ki ruhum sonsuza dәk xatırlayacaq bunu
Mehmet Akif Ersoy'un Fatih Camii şiiri
"https://yenisehir.fandom.com/tr/wiki/Fatih_Camii_-_Mehmet_Akif_Ersoy_-_Safahat?oldid=316197" adresinden alındı.