Yaşam Oyunu - Unusual Life Game Forums: Haziran 2015
BEN ve ÖTEKİ’DEN BİZ’E
İnsan zihninin, evrensel hakikati tümel bir tasarım olarak sezebilmesi, doğum sırasında gerçekleşen bedensel kopmanın sonucundaki zihinsel yarılmayla tükenip sona eriyor. İnsan, anne rahminin sıcak ve koruyucu dünyasından kopmuştur artık; anne ile biyolojik/zihinsel bir “bütünleşme” ve “bir olma” yaşantısından “ben” olma yaşantısına geçmiş; korumasızca ve isteğinin dışındaki birtakım süreçlerle, Sartre’ın deyimiyle ‘bu dünyaya fırlatılmıştır’ adeta. Kısa süre içinde, annesinin göğsünün kendisinden ayrı bir varlık oluşunu keşfedecek; böylece annesinin ve kendisinin ayrı ayrı bedenler olduğunu kavrayacaktır. İlk keşif, ilk yalnızlık; ilk “ben ve öteki” kavrayışıdır bu… Bir anlamda travmatik bir durumdur. Böylece zihinde kategorileştirmelere açılan, her durum, olgu ya da edimi bu bakış ya da görme biçiminden okuyan bir mekanizma harekete geçmeye başlamıştır…
İnsan bu varoluşsal kopuştan sonra zihnindeki bu uçurumu ya da yarılmayı, farkındalık geliştirmediği sürece, sanki bir yazgı gibi taşır. Bu düşünme biçimi; kategorik, sınıflandırmacı, ayırmacı, ayrıştırıcı, nesneleştirici olan, analiz-sentez vb. süreçleri de kapsayan rasyonel düşünme biçimidir.
Yeni bir şeyler yapılmalı!
Yeni bir şeyler yapılmalı! Öyle olmalı ki; Yeni, eskinin hırpalanmışlığını,parçalanmışlığını kan kokusunu kapatacak olanaklara sahip olsun.
— DeliMiDeli (@Mi_DeliMiDeli) 15 Ağustos 2013
Dünyada yürüyerek dolaşırız..
Dünyada iyi ve kötü insanlar, bencillik ve yardımseverlik, iyilik ve kötülük var. Ama ben farklı uçuş seviyeleri olduğunu düşünmeyi tercih ederim. Dünyada yürüyerek dolaştığımızı düşünmeyi tercih ederim. Uçmayı bilen pek az insan var, örneğin üstatlar, daha da az sayıda insan çok yüksekten uçabiliyor, mesela bilgeler; bazıları da ne yazık ki sürünüyor. Bunların başlarını yerden kaldıracak yükseklikleri bile yok. Bunlar senin ve benim kötü insanlar olarak nitelediğimiz kişiler.
Ayrıca hepimizin kanatları yok. Bence herkes kendi yolunu kabul etmeli ya da yükseklik kazanmak için gelişmeyi denemeli. Ama delilik diye bir şey var ve kimileri kendilerini uçmaya bırakacaklarına, daha yukarıda görünmek için tırmanmayı tercih eder ve kulağa inanılmaz gelse de, bazıları da kimbilir hangi yanıtı arayarak kendilerini giderek daha fazla toprağa gömerler.
Her durumda bana her şey amacın yüksekliğine bağlıymış gibi geliyor.
Gelir ve gider tarihin treni...
Hayatın içinde hayat yok, Ey Meryem!
SABAHINDA BİR SAHİBİ VAR
Kral demirciyi çağırıp, "Yarına kadar bin tane çivi yapmazsan, şafakta asılacaksın" demiş.
Bir günde bin çivinin yapılamayacağını bilen demirci hiçbir endişeye kapılmadan çivi yapmaya başlamış, hemde özene bezene. Yakınları ağlayıp sızlarken o çalışmaktan ağlamaya zaman bulamazmış. Kaygısızlığını dile getirenlerede "SABAHINDA BİR SAHİBİ VARDIR" dermiş.
Şafak yaklaşırken saraydan bir adam koşarak gelir. Yakınları ağlamayı hızlandırır. Saraydan gelen adam "Ne kadar yaptınsa hemen ver. Kral öldü tabutuna çakacağız" der.
Hayat ve felsefe. ..SABAHINDA BİR SAHİBİ VAR. Hayat Felsefesi sözler,aforizmalar,resimler