Beşer Yapım Bakım Onarım: Tuna'nın Tüp Bebek Yapım Günlüğü – Bölüm 2
Geçen hafta size demiştim ben; her zaman o komik, tatlı uslubunda gitmiyor hayat...
Ayın karanlık yüzü var bir de demiştim.
Bazı anlar geliyor kendinize, eşinize ve tabiki başka hiç kimseye tahammül edemiyorsunuz..
Çocuk olmak, genç kızlık/genç kadınlık evlilik derken tekrar ve tekrar, büyümenin bazen ne kadar tatsız olabileceğini düşünürken buluyorsunuz kendinizi. Bazen duygularınız ne çabuk incinen dal oluveriyor. Halbuki hayat denilen o koca çınarı taşıyabilen o '' en güçlü kişi'' sizdiniz! Tenis maçındaki gibi raketle gelen her topu/ hamleyi karşılayıp yollayabiliyordunuz geri. Raketin topa çarpmasıyla çıkan o tok ses her seferinde bir zafer müziği gibi gelirdi kulağınıza. ''Toooonk'' Bu ses böyle uzun sesli harflerden oluşur gibi görünen aslında kısacık ama güçlü bir sestir. Bu ''iş buldum, terfi ettim, kendi paramı kazandım, o adamın ağzını payını verdim, o müşteri artık bizim ve artık kendi hayatımı kurabilirim yaşasın'' benzerlerinin sesidir. Bazen de yutulamayan zor bir parça olur ve boğazınızda öylece durur. Çok üzüldüğümde bu tip şeyler yazasım geliyor benim .. Aslında her kadının ya da her insanın demeliyim hissettiği türden sıradan şeyler bunlar, sanırım farkı benim 'farklı' anlatmamdır. Neden böyle hissettiğimden bahsedeceğim size... İşe gitmediğim halde çok yorucu bir gün geçirdim. Önce havalimanına gittim, annemi yolcu etmek için. Annem yurtdışına kardeşime gidiyor bir süreliğine. Ağabeyim ve eşi ev taşıma işleri ile koşturacaklar annem de 2 ufaklığa bakacak. Korkunç Istanbul trafiğindan kaçmak için deniz otobüsü kullandık. Deniz otobusüne olan 15 dakikalık yol boyunca, kullandığım arabayla, vitesle, dönüşlerde sinyal kullanmayanlarla, kırmızı ışıkla, olabilecek herkesle ve her şeyle kavga ettim. Sebebini bilemediğim bir gerginlik bir öfke benden büyük bir hızla havaya yayılıyor, böylece kötü enerjimden herkes nasibini alıp beni daha çok sinir edecek şeyler yapabiliyordu. Zaten uçmaktan hoşlanmayan anneme kolaylık olsun derken kadıncağızı iyice bir gerdim. Aferin bana! Günü anlatırken aslında sabahın köründe yaptığım en aptalca şeyi söylemeliydim. Bir tıp merkezine gidip kanda gebelik testi yaptırdım. Halbuki daha günüm bile gelmedi. Üstelik bu ilk yapışım da değil. Ama herhalde 10. kez filan erkenden merak edişim! Sonuc mu? değilim değilim tabii... Biliyordum zaten sonucu. Zaten biz tüp bebek sürecine başlayacağız ya... Ama çiftler tam da tedavi öncesi böyle bir rahatlayıp aa sürpriz tam da ucunu bıraktıkları anda hamile kalırlarmış ya! Hah işte o bize olmadı yani. Taksiden indik annem bavulu taşıtmıyor bana, 2-3 kez çekmeye çalıştım ı ıhh bırakmıyor ısrarla. Ne oluyoruz ya bir dur dememle, sen kendine dikkat et ne olur olmaz diyor. TOONNK sesini orda bariz duyuyorum, yüzümde öyle gizliden bir tokat acısı.
Ayhh saçmalama anne diyorum sadece. Sabah test yaptırdığımı bilmiyor, şimdiye kadar olan tüm erken test ve kendimce tetkik tecrübelerimin bir kısmını bildiğinden ona bir şey söylemiyorum. Kızacak bana;¨Beklesene kızım bekle bir şey yapmadan bir kez olsun bekle¨ diyip duracak! Belli olmaz hem daha, günün 1 hafta geçsin öyle yapacaksın.
Annem tüp bebek tedavisini ertelediğimizi sanıyor. Yani biz bu ay ondan habersiz başlayacağız. Eşim ve ben buna karar verdik. Yani önce ben karar verdim sonra eşim de olur dedi. Aile içinde tatsız/ üzücü/ garip nedeni çok da kestirilemeyen bir 'küslük' süreci yaşıyoruz. Küslük gibi değil ayrılık gibi oldu bence. Annem bu yüzden aylardır kendinde değil gibi, çok üzgün. O üzüldüğü için ben
daha çok üzgünüm. Üzgün değil aslında, cok eksik yaralı, acısı hiç geçmiyor... Ben bu durumu telafi edemiyorum, eksiği kapatmam mümkün değil ki. Ayrı kaldığı kişi uzaktan biri değil benim diğer kardeşim. Aile içi meselelerimizi burda uzun uzadıya anlatacak değilim.
Ama annemde yavaş yavaş ortaya çıkan yaşlılık emarelerini kabullenmekte bile çok zorlanırken ben şimdi bu sebeple yaşadığı büyük psikolojik çöküş canımı cok yakıyor. Bu arada sakın annemi yaşlı durgun bir kadın sanmayın. İşte o hayat denen koca çınarı sırtından hiç bırakmayan, üstelikyaşını hiç göstermeyen, sonsuz verici, hareketli, hamarat, komik harika bir kadındır kendisi. Beni ve kardeşlerimi evlenip yuvadan uçtuğumuz halde çekip çevirir, hepimize yetişir, harika yemekler yapar, torunlarıyla çimlerde top oynayıp yuvarlanır ve hiç şikayet etmez! Ondaki enerji bende olsa var yaaa nasıl desem acaip bir şey olurdum. Annem benim kahramanım, her zaman da öyle kalacak. Neyse, bir süre kafası benimle meşgul olmasın istedim, kendini dinlesin iyileşsin hatta küs kaldığı ile mümkünse barışsın ama bir an önce iyi olsun ama lütfen, lütfen canının acısı geçsin artık istedim. Olmadı. Sonra apar topar çağırdılar diğer taraftan işte anne çabuk yetiş, bize lazımsın... İyi oldu. Böylece ondan saklamam o kadar zor olmayacak. Hem hasret kaldığı torunlarına kavuşacak yorulacak, hem belki de biraz olsun unutacak üzüntüsünü... Tüp bebek tedavisi sırasında özellikle transfer sonrası yardıma ihtiyacım olabilirmiş bir süre için. Eşim ve belki çok iyi bir arkadaşım mümkün olduğunca yardımcı olurlar bana. Olmazlarsa da sorun değil! Süper titiz harika bir ev kadını değilim zaten. Eğer o aşamaya gelirsek kahraman Türk kadını olmaya çalışmam bile, bol bol dinlenirim bir güzel.
Gerçekten mis kokulu, bembeyaz küçük belki biraz tombul bebeğim/ bebeklerimin olma ihtimali var mı? Neden şimdi gözlerim doluyor hemencecik? Sıradan hassas gergin aptal o her zamanki adet öncesi sendromundandır... Bugunü anlatmaya başladım ama sonunu getiremedim. Dün akşamdan kuru fasülye ıslatmıştım. Sonra canım çok isteyince eve gelirken balık aldım. Balığı önceden marine edip nefis bir şekilde pişirdim. Fasülyeyi unutmadım, assolist olduğu için itina ile pişirdim kendisini. Ama mecburen yarın yenecek! Kocayla nefis keyifli harika bir yemek yer gibiydik ama o sonra titiz düzen budalası bir ev kadını istermiş gibi bir takım işaretler verdi. (kendisine sorsanız ben yanlış anlamışımdır). Zaten bozuk olan sinirlerim iyice yayıldılar ortalığa. Bizim mutfağın yemek sonrası hali gibiler şu an, pis hevessiz yalnız ve biraz öfkeli. Çok yoruldum bugün ben. Kısacık zamana bir sürü şeyi sıkıştırmaya çalışmadan yaşamayı öğrenebilsek keşke... Keşke kocalara durduk yerde doğum sancısı verseler bir de... Hatta daha kötüsü bir günlüğüne kadın beyni ve kalbi koysalar onlara. O zaman anlasalar anyayı konyayı...
İkiz olursa isimlerini anya konya ya da olmadı ilker yasin koymayı düşünüyorum. Şaka yapıyorum.
Bunu yazan 'deli tuna' Haftaya yine görüşelim.
Fatoş Annelik Heyecani5 Kasım 2013 03:07Yazınız çok duygu yüklüydü... İnşallah her şey yolunda gider ve kalbinizden geçenleri Allah size yaşamayı nasip eder... Dualarımız sizinle...YanıtlaSilTuna5 Kasım 2013 05:26Teşekkür ederim, dua almaktan daha güzel bir şey olabilir mi ? :) Siz de bebeğinizi sağlıkla kucağınıza alın inşallah, benim de dualarım sizle olacak. Ne güzel miniğiniz çok nazlanmamış gelmekte, şimdi de sağlıkla büyüsün yerinde :) YanıtlaSilYanıtlarFatoş Annelik Heyecani5 Kasım 2013 09:54Çok teşekkür ederim güzel dilekleriniz için... Güzel düşünün her şey güzel olacak :)SilYanıtlabir dilek tut5 Kasım 2013 05:51yazıda gizlenmiş hüzün gece gece çöktü içime. ben de yıllarca o mucizeyi bekledim durdum. ama mucize beklerken değil beklemezken çaldı kapımızı.tüp bebek tedavisinden 1 yıl sonra hem de.. Allah bu zorlu süreci kolaylıkla geçebilmeyi nasip etsin. umarım çok uzamaz.dilekYanıtlaSilYanıtlarnazlı5 Kasım 2013 08:18Dilek Hanım,Ağustos ayından sonra yazınızı göremedim, neler oldu, merak içindeyim :) umuyorum herşey yolundadır.Silbir dilek tut7 Kasım 2013 14:29yeni yazı geliyor, her şey yolunda çok şükür. ilginize teşekkür ederim. :))SilYanıtlanazlı5 Kasım 2013 07:40Sevgili Tuna,sen bu evrendeki ikizim olabilir misin? her satır beni özetlemiş... biz de 24 aydır deniyorzu ve olmuyor, 1 düşük oldu ve gerisi gelmiyor. geçen ay aşılama yaptık, yine gelmedi. şimdi bırakmak istiyorum ama muhtemelen bu hayatta yapabileceğim en son şey kontrolü bırakmak :) Dualarım kalbim seninle, gözümse yazdıklarında olacak :) belki ben de yazmaya başlarım, eminim iyi hissettiriyordur.YanıtlaSilTuna6 Kasım 2013 02:26Nazlı korkarım, evrende bizden daha çooook olabilir :) teşekkür ederim samimiyetin için, bir yerde bir şey vardır ters giden, ona takılmışsındır. Belki birden çok noktaya bilemiyorum. Geri dönüp düğümü çözmek lazım, akışa bırakabilmek için. Ya da düğümleri kalpten olduğu gibi kabul edip ileriye bakabilmek lazım. Kontrol manyaklığı en çok kendine zarar .ayh bir de istediğin kadar manyak ol, bu olay ba-na /sa-na bağ-lı de-gil!. : ) ( heceleyince daha ikna edici oluyor )sen de hayırlısı ile en yakın zamanda kavuş miniğine, dileğim budur.YanıtlaSilrüyam7 Kasım 2013 04:39Merhaba, Şuan tüp bebek tedavim devam ediyor....Bakalım neler göreceğiz ? ilk tedavim ve yanlız olmadığını bilmek insana en güzel gelen şey sanırım.....İyiki karşılaştım sizinle.....Yeni yazıları bekliyorum dört gözleYanıtlaSilYanıtlarTuna7 Kasım 2013 10:43Merhaba , umarım her sey cok guzel olacak sizin icin. Süreç olarak benden biraz ondesiniz sanırım. Tecrübelerinizi de paylaşırsanız sevinirim.Silrüyam3 Aralık 2013 07:39Merhaba Tuna, Çok güçlü bir yazım diliniz var sizin gibi anlatamam diye korkuyorum ama :) Benim sorunum yumurta rezervi azlığı duyduğum günü hatırlamak bile istemiyorum...28 yaşında 5 yıllık evliyim aslında aklımıza gelmeyen başımıza geldi daha bebek çalışmaları bile yapmadan direk sizin bebeğiniz olması çok zor aşılama bile vakit kaybı denip hooop kendimizi tüp bebek serüveninin içinde bulduk. 1 kasımda başladı tedavim 12 kasımda yumurtalarım toplandı.Sıkıntılı bir süreçti hatta endişe,büyüdü,büyümedi,kayboldu,nerede yumurtam diyerek geçen 12 gün....Tam yumurtalarım toplanması için bekliyordum ki doktorum bu ay transferi yapmayacağız dedi o şaşkınlıkla nasıl masaya yattım nasıl bayıldım hatırlamıyorum.İlk uyandığımda ağzımdan çıkanlar ağlayarak kaç yumurtam var olmuş.Nasıl bilinçaltımız öyle çalışıyor ise.Neyse yumurtalar 10 tane idi beklediğimizden iyi bir rakam gibiydi.Asıl heyecanlı bekleyiş o gece oldu ne oldu acaba kaliteli mi kalitesiz mi derken 10 taneden 3 ünün kaybetmişiz yolda 7 tane ile devam dedi embriyolog...Bir sonraki gün ses yok dayanamadım aradım net bilgi yarın olur şuan bölünmelerini izliyoruz dediler.Allahım internette kaç hücreye bölünecek,donacak,çözülmezse diye diye sabahlamalar ..... neyse 6 tanesi döllendi ve donduruldu çok şükür.Şuan bekleme aşamasındayım transfer için.Yine kaygılar yine korkular ne kadar çok kaygılı bir insanmışım meğer ben kendime inanamıyorum bazen.Ama şuda bir gerçek çok anlayışlı bir eşim var yıllarca çocuk istemeyen taraf da oydu zaten...Üzme kendini olmak zorunda mı diyor ama anlamıyor olmak zorunda.......Sezeryanla doğum yapan normal doğumu anlamaz,Normal yolla hamile kalanlarda hiç bir zaman bizi anlamayacaklar eşler de dahil birbirimizi bir tek biz anlayabiliriz biz hissedebiliriz..Bu arada İstanbuldayım ben....SilTuna6 Aralık 2013 04:55Bu yorum yazar tarafından silindi.SilTuna6 Aralık 2013 04:57Merhaba mesajınızı yeni gördüm. teşekkür ederim. anlattıklarınız ne zor şeyler, yaşamışım kadar üzüldüm. Umarım hepsi geride kalacak. evet, henüz çok gensiniz ama erkenden tüp bebek tedavisine başlamanız isabetli olmuş. Madem ileride bir sorun yaşanma ihtimali var o zaman çözüm sürecine hemen başlanmalı!Yumurta rezerviniz de gayet iyi. Bence stres ve üzüntü olmasaydı daha bile iyi olacaktı. Sadece doktor transferi neden erteledi o kısmı anlayamadım. İnşallah bundan sonrası çok güzel olacak. Sağlıkla kavuşacaksınız bebeğinize. üzülmeden olmuyor tüm bunlar, yaşanan her şey her şey bir kadın/bir insan için çok ama çok zor. Allah hepimizin yardımcısı olsun!SilYanıtlaSelda kılıç7 Kasım 2013 11:13Merhaba..bende ikinci tüp bebek denememden sonra 17 haftalık gebeyim..yaşasın :)) çift embriyo ama biri annesiyle kalmak istedi. Çok zor bir süreç ilkinde ruhsal olarak çok yıprandım..eğer ruhsal açıdan hazır hissetmiyorsanız kendinizi inanın küçücük şeyler bile gözünüzde büyüyüp kocaman sorunlar haline gelebiliyor..doktorumun ilk söylediği şey stres yok !!! Bu mümkünmü?? Tabiki değil..ama tüp bebek tedavisine başladığınızda mümkün olduğunca hiç birşeye üzülmeyin ..YanıtlaSilSelda kılıç7 Kasım 2013 11:15Umarım sonuç olumlu olur..ve çok mutlu olursunuz..YanıtlaSilTuna7 Kasım 2013 12:27Merhaba Selda, Mesajınız cok iyi geldi, cok tesekkur ederim. Ruhsal açıdan hazır olmak için ne yapılır stres nasil olmaz benim de hicbir fikrim yok! :) 17 haftalık demek, maşallah minige.Umarım sağlıkla ve cok buyuk mutlulukla bebeginizi kucagınıza alacaksınız.. Yazarken bile içim taşıyor, umarım süreçte sakin kalmayı becerebilirim.YanıtlaSilÖzlem ÖZDEMİR11 Kasım 2013 04:57Sevgili Tuna,Bende 25 aylik tup bebis annesiyim.bu zorlu süreci cok iyi biliyorum inşallah sende, sizde ve bekleyen herkes biran once kuzusuna kavusur.Biz simdi ikinciyi istiyoruz ama bir ikinci bebek icin 3 yilimi verdigim tup bebek olayina hic cesaretim yok. Dualarim seninle.YanıtlaSilTuna12 Kasım 2013 07:19Özlem güzel mesajın için çok teşekkür ederim. Ne güzel kavuşmuşsun kuzuna, maşallah.Sizin için ikincisi sürpriz yumurta olsun, kendiliğinden ve bekletmeden gelsin inşallah :) YanıtlaSilÖzlem ÖZDEMİR12 Kasım 2013 11:33Tuna'cim inşallah oyle olur :)YanıtlaSilYorum ekleDaha fazlasını yükle...