Toplam Ziyaretçi : 20456809
Bugün Ziyaretçi : 550
Sevgili okurlarım, zaman çok çabuk geçiyor, kıymetini bilmek lazım. Her şey daha dün gibi, hatıralar taptaze. Bilhassa yaşı kırkı geçenlerimizin hissettikleri şeylerden biri de geç kalmışlık hissidir.
Oysa çocukluk ve gençlik yıllarımız daha dün gibi hafızalarımızda.
Çocukluk arkadaşım Nur, “Yıllar sonra öğrendim ki” konulu bir sesli slayt göndermiş bana..
Hicaz keman taksimiyle, ruhları dinlendiren bir müzik eşliğinde Cengiz Çelikkaya’nın resimleriyle şekillendirilmiş, Ataol Behramoğlu’nun “Öğendim ki” şiirinden alınan mısralar, gerçekten yıllar sonra da olsa çok şey öğretiyor insana.
Yıllar sonra herkesin öğrenmesi gereken çok şey var o mısralarda.
O nedenle siz değerli okurlarımla paylaşmak istiyorum.
“Yıllar sonra öğrendim ki... Kimseyi sizi sevmeye zorlayamazsınız. Kendinizi sevilecek insan yapabilirsiniz, Gerisini karşı tarafa bırakırsınız.
Öğrendim ki; Olmak istediğim insan olabilmem, çok vakit alıyor.
Öğrendim ki; Bütün sevdiklerinle iyi ayrılman gerek. Hangisi son görüşme olacak bilemiyorsun.
Öğrendim ki; Sen tepkilerini kontrol edemezsen, tepkilerin hayatını kontrol eder.
Öğrendim ki... Kahraman dediğimiz insanlar bir şey yapılması gerektiğinde yapılması gerekeni şartlar ne olursa olsun yapanlar.
Öğrendim ki; İki insan aynı şeye bakıp tamamen farklı şeyler görebilir.
Öğrendim ki; Bazı inanlar sizi çok seviyor, ama bunu nasıl göstereceğini bilmiyor.
Öğrendim ki; Her şartta kendisiyle dürüst kalanlar Daha uzun yol yürüyor.
Öğrendim ki; Hiç tanımadığın insanlar, iki saat içinde, senin hayatını değiştirir.
Öğrendim ki; Aşk kelimesi ne kadar çok kullanılırsa, anlam yükü o kadar azalır.
Öğrendim ki; Gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez. Gerçek aşkların da!
Öğrendim ki; Aile hep insanın yanında olmuyor. Akrabanız olmayan insanlardan ilgi, sevgi ve güven öğrenebiliyorsunuz. Aile her zaman biyolojik değil.
Öğrendim ki; Ne kadar yakın olursa olsunlar En iyi arkadaşlar da ara sıra üzebilir. Onları affetmek gerekir.
Öğrendim ki; Bazen başkalarını affetmek yetmiyor. Bazen insanın kendisini affedebilmesi gerekiyor.
Öğrendim ki; İki kişi münakaşa ediyorsa, bu birbirlerini sevmedikleri anlamına gelmez. Etmemeleri de sevdikleri anlamına gelmez.
Öğrendim ki; Sevgiyi çabuk kaybediyorsun, pişmanlığın uzun yıllar sürüyor.”
Sevgili okurlarım, bazen ömür hiç bitmeyecekmiş gibi gelir insana.
Oysa zaman ve yıllar ne çabuk geçiyor, ne kadar hızlı akıyor.
İçimde hep bir kaçırdım duygusu ile kendimi onu yaşarken değil peşinden koşarken buluyorum nedense.
Onun için zamanın kıymetini bilmek gerekir.