Sevgisiz Büyüyen Çocuklar | Maraş Haber
Konuşmalarımda “Ailesinde sevgi görmeyen çocuk, değersizlik duygusuyla büyür.” dediğim zaman, ailelerden bazen şöyle bir tepki geliyor. ” Her aile çocuğunu sever.” Evet, doğru. Her aile çocuğunu sever. Ama o zaman...
Konuşmalarımda “Ailesinde sevgi görmeyen çocuk, değersizlik duygusuyla büyür.” dediğim zaman, ailelerden bazen şöyle bir tepki geliyor.
” Her aile çocuğunu sever.”
Evet, doğru. Her aile çocuğunu sever. Ama o zaman neden bazı çocuklar sevgisiz büyüyor? Bu sevgisizlik nereden geliyor?
Duruma duygusal açıdan değilde tamamen biyolojik açıdan baktığımızda, insanoğlunun yaşamda iki temel amacı var. Birincisi, ‘hayatta kalmak’ çünkü genetik yapımız bunun üzerine kurulu. Hatta bu yüzden bazı uzmanlar çocuk koltuğunu sürücünün çaprazına değil, arkasına; yani aynı tarafa koymayı önerir. Çünkü kaza anında sürücü refleks olarak kendi tarafını koruyacak şekilde manevra yapar.
Öfkeli bir insanı ele alalım. Öfkeli bir insanın duygusal yapısı bu şekilde gelişmiştir. Çünkü büyüdüğü ortamda öfke, onun ‘ hayatta kalma’ mekanizması olmuştur. İnsanın ikinci amacına gelelim.
-Türün Devamı; türünün devamını sağlamak. Bir nevi ölümsüz olmak. Bunu başarmanın en kolay yolu ‘ üremek’. Bu bazı türler için sadece doğurmak, insanoğlu içinse hem doğurmak hem de yetiştirmek anlamına geliyor. Çünkü doğurup bırakırsa çocuk ölür. Bazı insanlar ölümsüzlüğü eserleriyle, liderliği ve başarılarıyla yapmaya çalışır. Bu ‘sembolik ölümsüzlük’ önemli değil gibi görünsede bazı insanlar için çocuk yapmaktan bile daha önemlidir.
Sonuç olarak, her insan için bu iki amaç çok önemli. Ama bu iki amaç birbiriyle çatışınca, sorunlar başlar. Nasıl mı?
Diyelim ki bir anne çok öfkeli ve çocuğu bir suç işledi. Şimdi anne nasıl davranmalı?
Annenin iki yolu var: (birinci yol) yaşamı boyunca kendisinin ” hayatta kalmasını” kolaylaştıran öfkeyi kullanmak veya (ikinci yol) türünü devam ettiren çocuğun gelişimi için anlayışlı davranmak. Öfkeli davranırsa, anne kendi duygusal yapısını ( bu yapı sorunlu olsa da onun için bir ‘ hayatta kalma’ işlevi görür) korumuş olacak, ama bu sefer çocuk zarar görecek. Öfkelenmeden anlayışlı davranırsa; çocuğu koruyacak ama bu sefer de kendi duygusal yapısına ters birşey yaptığı için stres ve kaygı yaşayacak. Tam bir çatışma. Bu durumda annenin seçeceği yol, çocuk için hayati bir önem taşıyor…
Anne; birinci yolu seçerse, ‘sevgisizlik’ , ikinci yolu seçerse, ‘sevgi’ yolunu seçmiş olur. Anne özünde çocuğunu ne kadar severse sevsin; çocuğuyla ilişkisinde birinci yolu kullanırsa, çocuk sevilmemiş hisseder. Çünkü annenin temel amacı kendini korumaktır. Öncelik kendisidir. İkinci yolu, yani sevgi yolunu kullanırsa, öncelik çocuğa geçer. Çocuk da kendini bir okadar sevilmiş ve dolayısıyla değerli hisseder.
Bir anne-baba ilk önce kendisindeki değersizlik sorununu çözmelidir. Bunu başarırsa ‘ hayatta kalma’ kaygısı azalır, kendini korumayla uğraşmaz. Kalbini açar ve çocuğun gelişimiyle ilgilenir.