Bir çocuğun sessiz çığlığı
Şu an cezaevinde olan bir genç üç defa uğradığı cinsel istismarı kimseye anlatamayıp mektuba döküyor. Geçmişe olan özlemi elinden alınırken, gelecek kurma hayali de yok ediliyor. Peki suçlu kim?
Serap ÖZER // Sakarya
Uzun zamandır çocuk tacizleri ile ilgili mahkemeleri takip ediyorum. Ancak hiçbir mahkemede mağdur ile karşılaşmadım. Onlar hep başka yerde tutuldular. Bizim canımız acıdı, isyan ettik, çaresizlikten ağladık bazen.
Ama birkaç gün önce tesadüfen okuduğum bir mektup aslından hiçbir şeyi algılayamadığımızı yüzüme çarptı.
Üç kere istismara uğramıştı o mektuptaki genç kardeşim. Adının belirtilmesini istemedi. Ben de isteği üzerine adını vermeden birkaç şey paylaşacağım sizinle.
İstismara ilk uğradığında ilkokul iki ya da üçüncü sınıfta olduğunu söylüyor; sadece fiziki müdahale diyor ancak bunun nasıl olduğunu açıklayamıyor. Nasıl donup kaldığını ve nasıl utandığını eve giderken nasıl ağladığını eve vardığında kimse ağladığını görmesin diye odunluğa girip saatlerce orada kaldığını ve kimseye anlatamadığını açıklıyor.
Bu olaydan birkaç sene sonra oto yıkamacıda çalışırken Şeker Bayramı’ndan bir gün önce gece geç saate kadar çalıştıktan sonra parasını alıp eve doğru giderken uyuşturucu bağımlısı arada karşılaştığı birinin kendisi ile sohbet ettiğini, daha sonra ise kıyafetini değiştirmek için bir yere girdiğini onun da gözcü olmasını istediğini daha sonra da sigara verdiğini sigarada uyuştuğunu olduğunu, bilincini kaybedince ikinci kere istismara uğradığını anlatıyor.
Babamla sabah bayram namazına gidecektik. Ben o sabah ne bayramlığımı giydim ne camiye gittim. Hasta numarası yaparak evde kaldım, herkes özgürce bayram kutlarken ben yataktaydım, o bayram nasıl geçti sen düşün diyor.
O gün kazandığı 40 liranın 30 lirasını da çalmış esrarkeş, “Kalan parayı harcayamadım hâlâ durur” diyor, bu andan sonra helal para kazanmaktan ve bayramlardan nefret ettim diye anlatmaya çalışıyor acısını.
Üçüncü istismarı anlatamayacağını belirtiyor, “Bunu ne ben anlatabilirim ne sen okuduklarına inanırsın” diyor mektubunda.
İlk defa yaşanılanları bir avukatın ağzından değil mağdurun kendinden dinliyordum. Uzun süre arkadaşı olmamış, çocukluğuna dair hatırladığı hep kabuslar. Düşünün bir kez; herkes bir şekilde çocukluğunu özler, onu tatlı bir hatıra olarak içinde saklar ama bu gencin elinden geçmişini özleme, geleceğini doğru bir şekilde kurma hakkı alınıyor.
Şimdi söyleyin siz olsanız ne hissederdiniz?
Ben mektubu okuduğumdan beri kapana kısılmış gibi hissediyorum kendimi, ne yazık ki o genç şu an cezaevinde. Kim bilir ne hayalleri koparılıp alındı elinden.
“Ben daha çocuktum” diyor ve bir tek şey istiyor; kendisi gibi aynı şeyleri yaşamış çocuklara yardım edilmesini... Üstelikte bunu kendisi için değil diğer çocuklar için istiyor, o kadar ki vazgeçmiş kendinden.
Sezen Aksu’nun söylediği bir şarkı sözü beynimin içinde yankılanıyor. “Masum değiliz, hiç birimiz.”
#çocuk istismarı davası #çocuk istismarı #çocuk cezaevi #çocuk istismarında adalet #çocuk istismarında koruma #çocuk istismarıyla mücadele
163 Kadın ve LGBTİ örgütünden açıklama: Çocuk isti...
Çocuk istismarına ilişkin hükümetin meclise sunmaya hazırlandığı düzenlemeye 163 kadın örgütü ortak...
GÜNÜN ŞARKISI: Vaiduokliai
İlaçları verilmeyen Arin bebeğin durumu ağırlaşıyo...
İşçi, sözleşmesinde olmayan görevi yapmak zorunda...
GÜNÜN RAKAMI: Kadınlar üretiyor erkekler yönetiyor
GÜNÜN EMEĞİ: Kadifekale’de 20 yıldır kilim dokuyor
GÜNÜN DAYANIŞMASI: KAHUDEV’den avukat adayı kadınl...