Abdülkerimoğlu, Mezarı Başında Anıldı | Simav Eynal Kaplıcaları Tanıtım
This entry was posted on Perşembe, 14 Mayıs 2009 at 1:49 pm and is filed under Simav Haberleri.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
Abdülkerimoğlu, Mezarı Başında Anıldı için 4 cevap
YagizEfe dedi ki:	Mayıs 14, 2009, 2:06 pm	Ali Abdülkerimoğlu
(Simav, 1926 – 10 Nisan 2008)
1926 yılında Simav’a bağlı Çitköy’ünde doğdu. Şiir tutkusu onda ilkokul yıllarında başladı. Sırf bu yüzden 1950’li yıllarda İstanbul ve Eskişehir’de çıkan değişik dergi ve gazetelerde çalıştı. Köyünde çiftçilik yaptı, daha sonra ticaret hayatına atıldı. Yirmi beş yıl bu işle uğraştı.
1957 yılında köyünden ilçeye taşındı. 1981 yılında Simav’da Anadolu Matbaası kurarak, Anadolu Gazetesi’ni çıkardı.
Simav’ın ülke genelinde tanıtımını sağlayan Ali Abdülkerimoğlu, Basın -Yayın Enformasyon Genel Müdürlüğü’nün 1990 yılında düzenlediği “Anadolu Basını Özendirme Yarışması”nda, ülke genelindeki 800 gazete arasındaki değerlendirmede, fıkra ve makale dalında “Türkiye Birinciliği”ne layık görülerek “Devlet Ödülü” aldı. Aldığı ödüllerin arasında “Amasya Altın Elma Ödülü” de var.
Ali Abdülkerimoğlu özellikle sevgi konusundaki şiirleriyle dikkat çekti. 10 Nisan 2008 vefat etti.
Yayınlanmış şiir kitapları; İlkbahar İkindileri, Güz Çiçekleri ve Sonbahar adlarını taşır.
Şu dünyada sana uydum uyalı
Usandırdın el âlemin dilinden
Aşk sözünü senden duydum duyalı
Sevgi ektim yüreklere bitmedi
Nasihatler kulağıma gitmedi
Yetmişinde âşık ettin yetmedi
Gül dururken dikenlere takıldım
Aşk yüzünden köle oldum satıldım
Leyla sanıp cadılara kapıldım
Sokaklarda bana yosma güttürdün
Sultan diye eteğini öptürdün
Şen yuvamda karga, baykuş öttürdün
Ömür boyu dostlarım bir olduk gündüz gece
Şiirlerle yaşadık sevgiyi hece hece
Kalmadı aramızda çözülmedik bilmece
Gayri ben gidiyorum, elveda can dostlarım
Yaşadığım sürece aranızda konuktum
Kaygı, tasa ne varsa sizler ile unuttum
Sevginiz köprü oldu, kalpten kalbe yol tuttum
Sevginin süzgecinde arındık ve süzüldük
Birimiz üzüldükse, hep birlikte üzüldük
Aynı renkte, kokuda, bu bahçede tek güldük
Ama böyle müstesna bir dünyamız var iken
Onun ufuklarında evren bize dar iken
Yüreğimiz, gönlümüz çiçekli bahar iken
Buna rağmen yolcuyum, elveda can dostlarım
YagizEfe dedi ki:	Mayıs 14, 2009, 2:13 pm	ALLAH RAHMET EYLESİN NUR İÇİNDE YATSIN