Erdal Demir Ormanda ölmek
23 Ağustos 2019 - Cuma 14:05 Bu yazı 952 kez okundu
Ben; ormanda özgür doğanın evladıyım. Ben yeşili, sevdayı, maviyi ormanda özgürleştirdim. Ben ormandan insanoğluna yaşamı sundum. Kralı ben yetiştirdim, gelinciği de ben büyüttüm benim anayurdum özgürlüktür, ormandır yatağım döşeğim ve inim…
Beni bir gelin edasıyla süzün, beni bir gülü koklar gibi koklayın, ta içinize çekin bendeki özgürlüğü, bende yeni doğan çocuğun sevinci var. Benim adım ormanda canlıdır. Binlerce türüm var. Çeşit çeşit dermanım var. Siz beni sevmecenizde, bende sevgi var.
Ben Haziranda doğdum, dağlar benim vatanım. Hiçbir zararım olmaz size insanoğlu. Üstelik size hayat veren sevdam var. Kimimiz türküler söyler, kimimiz kükreriz ama biz bir canlıyız hep biriz, geceleri sessizliğin yatağı, gündüz güzelliğin beşiği oluruz.
Kıymayın bize efendiler. Biz size ne yaptık. Bizi ateşte canlı canlı kavurmayın. Acılar içinde koşuşan bedenimize gömmeyin. Daha dün doğduğumuz yavrularımızı ateşler içinde feryat figan bizden almayın. Yaşanacak sevgiler ve aşklarımız var. Bizim mutlu bir dünyamız var. Kimimiz Geyik, kimimiz Ceylan ama hepimizin bir güzelliği ve insanoğlu için bir görevi var.
Duyguların taşlaştığı yerdeyiz. Aklın donduğu, vicdanların sustuğu bir ülkedeyiz. Nerede yandığımız, nerede öldüğümüz önemli değil artık. İnsanın insanı sevmediği bir eşikteyiz. Kalplerimiz taş, yüreğimiz buz gibi. Tıpkı “eskimiş uçaklara benim personelim binmiyor. Binen varsa işte meydan” diyen bir bakanın, kendi yetkilerini sıfırladığı, vicdanını kuruttuğu bir ülkedeyiz. Elin gavuru dediğimiz onlar var ya, onlar memleketinde rüzgârın devirdiği ormandaki bir dalı bile ormanda bırakan vicdanlarla, doğa ve hayvan sevgisini, yüreklerinde büyütürlerken, biz gözlerimizin önünde içindeki canlıların imdat dercesine çığlıklar içinde yandıkları koca dünya ormanlarımızın yanışına seyirci kalmanın acizliğini yaşadığımız bir ülkede yaşıyoruz. Orman ve canlılar, insan ve körpe yavruların savunmasız ve güvensiz kaldığı, geleceklerinin kime ve kimlere teslim edildiğinin artık bilinmediği bir ülkede yaşıyoruz.
Söylenecek son cümlenin hıkkıdak öldüğü, bittiği bir ülkede yaşıyoruz.
Efendiler yattığınızda cayır, cayır içindeki canlılarla yanan ormanların feryatlarını uykumuzda kabuz gibi yüreğimize çöken bir acıyla hissedeceğiz ve unutulmaz hazin sonlarının acılarını doğa bir gün burnumuzdan fitil, fitil getirecek.
Kimse bu ülkede inançtan, sevgiden, kardeşlikten, doğa ve hayvan sevgisinde bahsetmesin mi diyecek duruma geldik efendiler. Kapatın gözlerinizi size bir anekdot anlatayım; Yer İzmir ve semt Konak. Bir Gurbetçi ailenin, bir yaşındaki bebeği, gündüz öğlene doğru kırk derecede bir aracın içine kitleyip; Kemeraltına alış veriş yapmaya gittiği gündü. Kalabalığa koştum! Aracın etrafındakiler telaş içinde ah vahlarla kıvranıyorlardı. Çocuğun yüz ifadesinde yakarışın; bende bilincimde yarattığı belleğini silemedim yıllar geçti, gözlerimin önündeki tabloyu kaldıramadım. Sonuç ne mi diye soruyorsunuz? Sonucun ne önemi var ki! Anne Baba olmanın duygularını ve sorumluluklarını yaşamayan bir ailenin sebep olduğu olayın, sorumsuzluğunun sonucunun ne önemi var ki!
Gün boyunca televizyonlarda gözyaşları içinde yanan ormanların, içinde ki cayır, cayır kavrulan canlıların sıra, sıra dizilmiş, bakınca gözyaşlarına boğulduğumuz resimlerini gördük. Biz milletçe içimizde unutamayacağımız bir acıyı hissederek, yıllarca bu psikolojik vakayı yaşayacağız. Bunun ne önemi var ki diyecek kadar vicdanların sustuğu, bahanelerin adeta insanın kanını donduracak ölçekte havalarda uçuştuğu anı ve yetkilileri gördük. Bu ne ilk, nede son olacak dediğimiz sahipsiz kalmış ülkemde endişeli düşleri gördük.
Ülkemi geldiğimiz noktadaki kâbustan “Medet ya Allah” kurtar milletimizi, dediğimiz noktaya geldik.
Realizmin; ilkelerinin bitmiş, dogmatik bir yapının etrafımızı sardığı, aklın, mantığın yok sayıldığı, adaletin ve kavramların patlatıldığı bu süreci milletçe sabır ve selamet içinde geçirmeyi, çareler üretmeyi yüce Rabbim bizlere hattayken nasip etsin…
Etiketler: Erdal Demir, Ormanda ölmek