Hıçkıra hıçkıra ağlarken, aniden kahkahalara boğan duygu sömürüsünde usta film sahneleri gibi. Ama onun kadar basit ve planlanmış değildir.Ne dekor vardır ne kostümler ne de mizansen. O kadar sahicidir ki içinde kaybolmaktan öteye gidemezsin ve kendini isteyerek, bilerek bırakırsın o sele. Çeksin seni, alsın, istediği yere götürsün diye suya dalıverirsin ve gülümsersin.
Bazen bir müzik, bazen çok heyecanlı bir iş, bazen de bir insan yaşatır sana bunu. O anda bunun da önemi yoktur, olduğu gibi gelen ve o hissi getirendir esas olan. Peki hep o halde kalamamalar, aniden silkelenip, nereye gidiyorum ben, çok uzaklaştım kıyıdan, ayaklarım yerde değil, diye yeniden başladığın yere dönmeler nereden gelir?
Bize düşen, yaşandığı anda, o selin tadına varmayı bilmektir. Bittiğinde ise; biteni kutsamaktan ve kapılacağın bir başka seli beklemekten öte yapılacaklar, nafiledir. O zaman, hadi "yaşamaya"
You know the day destroys the nightNight divides the day
17 Temmuz 2011 22:03
Halbuki boylesi ayaklarimiz yerden kesilmisken bir daha yere basmasak, en azindan yere basmak icin acele etmesek ne guzel olucak degil mi
18 Temmuz 2011 07:52
there is no happiness, there is only moments of happiness. enjoy it.
18 Temmuz 2011 10:42
bazen ne yaparsan yap o sele kapılmaktan öte bir şey gelmeyecek olması insanın ellerini kenetliyor olsa da kapıldığın selin yönünü yine kendi ellerinle belirlediğini unutmamak da gerekiyor..umutla umutsuzluk arasındaki ince çizgi...
18 Temmuz 2011 12:56
mutlulukta da üzüntümüzde de demekki fazla abartmamak lazım sonuçta ikiside gelip geçici..
Değişken bir yaşamın meyveleriyiz biz. Sanırım bundan bizde ki değişken haller.
18 Temmuz 2011 18:16
Ve aslında evrenin mutlak deviniminin insan ruhundaki tezahürüdür bu gidip gelmeler, anbean değişen arzular. Evrenin sonsuzluğu kadar derindir ruhun da sonsuzluğu. Evrenin izdüşümünü yaşıyoruz her birimiz kendi içimizde.
Aslım, kontrolü her koşulda elimizde tutucaz diye yırtınmaktayız ancak nafile. Hayat bir an sadece...
18 Temmuz 2011 23:15
Bence de; yaşadığın her neyse dibine kadar yaşamalı insan. Ağlayacaksak hıçkıra hıçkıra, güleceksek kahkahalarla, özleyeceksek gözyaşlarıyla...Taaa ki acıyacak, kanayacak yerlerimiz kalmayana dek...Sevgiler...
19 Temmuz 2011 02:03
Onur, yazdıklarımın İngilizcesi bir bakıma:)didem, ah evet be.femme fatale, hayata dair ipucu budur.sakazen, ince çizgiler, farklı yollar, bazen kapılıp gidiyoruz işte.bikomoko, bunu yaşarken becersem adam olurum.özgürtamsen, sanırım ben böyle yaşıyorum ama doğrusu mu acep?K.C.S, doğru söze ne denir?sokağımın kedisi, bir an ve o anı yaşamak bize düşen de.