Diğerleri Gibi Olmayan Yaoiler
Başlığı görünce ne düşündüğünüzü duyar gibiyim:
♂️: "Olamaz, yine mi? ಥ_ಥ"
♀️: "Sonunda başlıyoruz! (o(*ﾟ▽ﾟ*)o)"
♂️ ya da ♀️ , şikayeti olanları lütfen bir kenara alalım. ÇÜNKÜ BU YILIN BAŞINDAN BERİ YAZMAYI BEKLEDİĞİM YAZI BU. Bir ukenin makatı kadar (Henüz yazının başındasın Alice, münasebetsizlik hakkını daha pis kısımlara saklasana! Daha Doumeki'nin penisinden bahsedeceğiz.) derin araştırmalar yaptım, tonlarca yaoi okudum ve en iyilerini derledim. Çünkü şu "Kızlar neden yaoi sever?" yazısını yayınladığımdan beri sürekli, sürekli, sürekli bu konuda mail ve yorumlar alıyorum: "Alice bana yaoi önersene ama diğerleri gibi olmasın". Artık öneri isteyen herkesi doğruca bu yazıya yönlendireceğim. Listeyi belli bir sıralamaya göre hazırlamadım ama baştakiyle sondaki mangaların kalbimde apayrı yerleri olduğunu inkar edemem. Elbette listedeki diğer mangalar da hem hikayelerinin hem de çizimlerinin farklılığı ve kalitesiyle diğerlerinden ayrılıyor. (Gerçi buna listedekileri okuduktan sonra siz karar verirsiniz.) Özellikle içinde eşcinsel karakterler olan mangaları seçmeye çalıştım, yani "gay değilim ama o beni çok etkiliyor..." saçmalığı çoğunda yok. Ne yazık ki hepsinde diyemiyorum. Ama olanların da muhakkak telafi edecek bir yanları olmalı ki bu listeye koymuşum. Uyarı: Bolca uygunsuz kelime kullanımı. Ayrıca sayacağım mangaların çoğu ağır cinsel öğeler içermekte. (Yeterince "reşit" bir dil kullanabildim mi? Peki kulağa yeterince sorumlu geldi mi? Güzel. Kimsenin travmatik deneyimlerinin üstüme kalmasını istemem.) Ha, bir de, mangaları anlatırken kendimi kaptırıp birkaç spoiler verebilirim. Eğer tamamen spoiler-free bir manga deneyimi yaşamak istiyorsanız muhtemelen yanlış listedesiniz. Saezuru Tori wa Habatakanai (Yoneda Kou)
Evet, bunu bilerek başa koydum, mangayı okumuş olanların gönlünü baştan fethetmek için. Ne kadar sinsiyim, değil mi ama? Hahaha. Fakat Saezuru bütün yaoi manga listelerinde ilk sıraya oturmayı sonuna dek hak eden bir manga gerçekten de. Yakuza yaoisi ama aklınıza şu zavallı ana karakterin karizmatik mafya liderine borcunu bedeniyle ödediği (öhhö, öhhö, Totally Captivated, öhhö, öhhö) yakuza yaoileri gelmesin. Saezuru'nun onlarla uzaktan yakından alakası yok. Baş karakterlerimiz Yashiro ile Doumeki.
Yashiro, "Doushinkai" adlı bir yakuza organizasyonunun alt gruplarından "Shinseikai'"nin genç lideri. Sapık mazoşist homoseksüel. Azgın kedi. Ve benim favorim olan lakabıyla "yönetim kurulunun umumi tuvaleti." Bu birbirinden müstehcen lakapları almasının nedeni kuşkusuz, zıvanadan çıkmış cinsel alışkanlıklarıdır. Zira mafyanın tüm ileri gelen ve gelmeyen üyeleriyle yatmıştır kendisi. Kendisi hakkında hiçbir şey bilmez Yashiro. Çünkü çelişkilerle doludur o. Yalnızdır. Kendini olduğu gibi kabullendiğini iddia eder. Yalnızlığından nefret eder. Yaralanmak, kırılmak, parçalanmak ister (Üstelik bu sapkın isteklerini sergilemekten de hiç çekinmez.), tek bildiği budur zira. Daha derinde ise tüm çarpık ya da çarpıtılmış ruhlar gibi tamir edilmek ister. Ve işte burası, Doumeki'nin devreye girdiği yer. "Tek duyabildiğim kendi kahkahalarımdı."
Doumeki, Yashiro'nun koruması. Tipinden tutun ismine dek hakkında her şey "mafya" diye haykıran bu genç, hapishaneden çıktıktan sonra yolu aslında yanlışlıkla mafyaya düşmüş bir eski polis. Karman çorman hikayesi bir yana, kendisi son derece düz biridir aslında. (Yashiro'nun aksine.) Sıradışı şekilde sıradan. (Böyle dedim diye sakın onu kötülediğimi sanmayın. Doumeki bir tanedir. Dünyanın en tatlı, en sadık, en mükemmel korumasıdır o.) Sanırım onunla ilgili en ilginç şey Yashiro'nun kimsenin, kendisinin bile (hatta en başta kendisinin) göremediğini yönlerini görebilmesi. Yashiro'nun dış güzelliği herkes için gözler önündedir ama Doumeki, iç güzelliğini görebilen biricik ve yegane kişidir. (Ayrıca sperminde gençleştirme güçleri bulunuyor olmalı çünkü son bölümde Yashiro'yu gördünüz mü? En az 15 yaş genç görünüyor.)
Bebeğim. Yashiro ile Doumeki birbirlerine ayan beyan aşıktır ancak "aşk" kelimesi asla geçmez mangada. "Sevgi" de. Yashiro ile Doumeki birbirlerine "seni seviyorum" ya da "sana aşığım" demezler, öyle insanlar değildir onlar. (Zaten 22. bölüme kadar hiç birbirlerine hislerinden bahsetmemişlerdi.) "Aptalın birisin" derler, "Çok güzelsin" derler, "Defol" derler, "Üzgünüm" derler, "Daha önce hiç kimseyi bu kadar arzuladım mı?" derler, "Tamam patron" derler, "Tıpkı baban gibisin", derler, "Çok sevimlisin", derler, "Senden korkuyorum" derler, "Aslında seni kaybetmenin bana yapacaklarından korkuyorum", derler ama ne derlerse desinler hiçbirinin önemi yoktur aslında çünkü ikisi de hislerini bilmez, biri fazla kirlidir, ötekiyse fazla temiz. Çünkü cıvıldayan kuşlar asla uçmaz. Hayır, önemli olan sözleri değil, yaptıklarıdır. İkisi arasındaki aşkı suskunluklarından, dokunuşlarından ve dokunamayışlarından anlarsınız. Anlamak bir yana, hissedersiniz. Bir okuyucu olarak ikili arasında bir favoriniz olamaz çünkü Yashiro'nun gözünden Doumeki'ye, Doumeki'nin gözünden de Yashiro'ya aşık olursunuz. Ve ilk defa bir yaoide seks sahnesini iple çekmek yerine korkuyla beklersiniz çünkü bunun her şeyin sonu olabileceğini anlayacak kadar tanımışsınızdır Yashiro'yu. Ve en kötüsü de, bunun için Yashiro'ya kızamazsınız bile. Çünkü onu anlarsınız. Yashiro, her ne kadar azgın kedinin (Bizim dilimizde bu "azgın teke" oluyor, biliyorum, bilmez miyim hiç ancak Japonca'da da "kedi" cinsel ilişkide pasif rol için kullanılan bir terim ve pasifliği, Yashiro'nun karakterinin önemli bir parçası - ne yapalım?¯\_(ツ)_/¯ ) teki olsa da son derece iyi birisidir aslında. (Bunlar iyi biri olmasına engel olduğu için söylemedim, sanki öyleymiş gibi yansıtıldığı için söyledim.) Her şeyden önce kirli mafya hayatından nefret eder ama görüşü kendisi için gidecek başka bir yol göremeyecek kadar kirlendiği için o hayatı yaşamaya devam eder. Ama bu yolda karşısına çıkanlara yardım etmeyi ne kadar riskli olursa olsun asla ihmal etmez: Lise arkadaşı ve aynı zamanda da Doumeki'ye kadarki ilk ve tek aşkı olan Kageyama (Bu herife gıcık oluyorum b.a.; aslında iyi bir karakter, Kuga'yla da pek tatlılar ancak yine de gıcık oluyorum.), sağ kolu Nanahara (Ki Yashiro ile Doumeki'den sonraki favorimdir kendisi), Hirata'nın adamlarına bile, en son Ryuuzaki (Bu da Nanahara'dan sonraki favorim oluyor, karakteri kesinlikle çok başarılı.) yaptığı ve tabii ki onu bu gittiği kirli yolda takip etmekten vazgeçirmeye çalıştığı Doumeki... Gelmiş geçmiş en iyi yaoi karakteridir Yashiro (Ana karakter olduğuna göre, en çok ondan bahsettiğim için suçluluk duymama gerek yok, değil mi?) ve elbette bu karakteri yaratan Yoneda Kou da, gelmiş geçmiş en iyi yaoi mangakasıdır. Muhteşem hikayeciliği yetmiyormuş gibi bir de olağanüstü çizim yeteneklerinin (Işıklandırma konusunda kimsecikler eline su dökemez.) eseri olan harikulade sahnelerle iki hayali karakterin aşkını ilmek ilmek işler içinize. Öyle ki yeni bölümün çıktığını görünce (Bunun ender rastlanan bir mucize olmasının da etkisi var tabii ÇÜNKÜ YENİ BÖLÜMLERİN ÇIKMASI AYLAR ALIYOR. Mesela yeni bölüm ne zaman gelecek biliyor musunuz? EYLÜL'de. Evet. EYLÜL.) bölümü okumaya geçene dek bir saat boyunca sevinçten yatakta zıp zıp zıplatmışlığı vardır beni. Bir yazar olarak, bu homoseksüel ilişkileri konu alan ergen kızlara yönelik türdeki mangaka kadar muhteşem bir aşk hikayesi yazmayı ancak hayal edebilirim, o da en çılgın rüyalarımda.
Bu ikisini seviyorum, bu ikisini acayip çok seviyorum.
Ah, tabii ya, hikaye! Yashiro ile Doumeki'den filan bahsederken onu unuttum gitti. Mangayı henüz okumamış olanlar için konuyu açıklayacağım. Sonra da spoiler uyarısının ardından mangayı okuyup bir şey anlamamış olanlar için şu ana kadar neler olduğunu anlatacağım çünkü birçok arkadaşım bana mangada neler döndüğünü anlamadıklarını söyleyip duruyor. Bunun sebebi büyük olasılıkla manganın güncellenmesinin çok uzun sürmesi ve birçoğunuzun benim gibi yapmayıp bu süreyi mangayı defalarca baştan sona dek okuyarak değerlendirmemesi. Ancak sorun yok! Şimdi her şeyi açıklayacağım.
Aslında konuyu özetlemek için şu diyalog yeter:
-"Kalbin çok hızlı atıyor." -"Seninki atmıyor mu sanki? Sertleşmişsin de." -"Sen sertleşmedin mi sanki?" Ama kısa kesmenin tarzım olmadığını biliyorsunuz. (Ya da öğrenmiş oldunuz. Merhaba yeni okuyucular. Cehenneme hoşgeldiniz. Burası o kadar da kötü değil, değil mi? En azından ortalık ateşli çocuklardan geçilmiyor. Hayali ateşli çocuklar. Gerçek çocuklar ateşlendiğinde, zaten bir süre sonra hayali oluyorlar.)
Konu: Yukarıdan çakmışsınızdır; manga, genel olarak Yashiro adlı "mafya lideri" deyince akla gelen imajdan epey farklı bir mafya lideri ile onun koruması olan Doumeki'nin ilişkisini konu alıyor. Ancak! Sadece buna odaklanırsanız hikayeyi tam olarak anlayamazsınız çünkü içinde bundan çok daha fazlası var. Şimdi: Yashiro, Shinseikai'nin aslında ikinci lideri. Birinci lider Hirata. Shinseikai, Doushinkai adlı büyük bir mafya organizasyonunun ana kolundaki alt gruplarından biri. (Eğer Saezuru kaynak olarak alacak olursak, yakuza epey karışık olmalı.) Doushinkai'nin lideri Kaichou. Kendisi ölüm döşeğinde olduğundan yerine ikinci lider Misumi geçmek üzeredir. Misumi, Yashiro'yla baba-oğul sakesi içmiştir, yani mafya statüsünde baba oğuldurlar, cinsel bir geçmişleri de olmakla birlikte aralarındaki gerçekten de tuhaf bir tür baba-oğul ilişkisi gibidir. Yashiro mafyayla yatan yersiz yurtsuz bir sürtükken onu sokaklardan kurtarmıştır (Bunu mafya yoluyla yapmıştır gerçi: Tehditle.) Yıldız Tilbe için İbrahim Tatlıses neyse Yashiro için de Misumi odur bir nevi. Bu yüzden Misumi Doushinkai'nin başına geçince, favorisi olan Yashiro'nun da onun yerini alacağı, yani ikinci kaptan olacağı dedikoduları etrafta dolaşmaktadır ve elbette bu dedikodular kimsenin hoşuna gitmez çünkü kimse bu yeterince deneyimi bile olmayan ibnenin emri altına girmek istemez. Özellikle de biri. (İleriki bölümlerde karşılaşacağınız Ryuuzaki de yine Doushinkai'nin alt gruplarından biri -ama Shinseikai'nin altında- olan Matsubara'nın lideridir. Yashiro'yla kardeş sakesi içmişlerdir, yani "aniki" -ağabey- konumundalardır ancak bana soracak olursanız aralarında bundan çok daha karmaşık şeyler var.)
Şu ana dek neler oldu?: (Bu kısmı mangayı okumuşsanız ya da okuduktan sonra okuyun.): Biliyorsunuz, Yashiro, manganın bir yerinde vurlmuştu, Nanahara da bunu yapanın peşine düşmüştü. Detaylıca açıklama zahmetine girmeyeceğim uğraşları sonucunda da Ryuuzaki'ye ulaşmıştı. Fakat aslında Yashiro'yu vurdurtan o değil. Hirata. Yashiro'dan kurtulup Misumi'nin yerini almayı amaçlıyor. Ama Yashiro'dan kurtulmak istemesinin sebebi yalnızca bu değil. Bu Hirata aynı zamanda da hain. Yashiro'nun kellesi ve para karşılığında, Doushinkai'nin düşmanı olan Sanwakai adlı başka bir mafya organizasyonunun alt grubu olan Gouda'nın lideriyle kardeş sakesi içti. Ama yaptıkları burada da bitmiyor! (Herif pislik çıktı Rıza Baba.) Aynı zamanda da Doushinkai'de yasak olmasına rağmen uyuşturucu kaçakçılığı da yapıyor bu herif. (Bunlar da nasıl mafyaysa artık... Uyuşturucu kaçakçılığı yasak? Kadın ticareti yapıyora da benzemiyorlar? Tek yaptıkları takım elbiseleri içinde karizmatik görünüp birbirleriyle çatışmak herhalde.) Ve hepsi yanına kar kaldı çünkü bahtsız Ryuuzaki'yi parayla kandırıp bunları ona yaptırttı. Ancak Ryuuzaki Yashiro'ya aşık olduğu için Yashiro'yla bir geçmişi olduğu için onu öldürtemedi, sadece yaralattı. Hem değerli oğlunun yaralanmasından ötürü deliye dönen Misumi, hem de planlarının suya düşmesinden ötürü deliye dönen Hirata'nın, Ryuuzaki'nin peşine düşmeleri bu yüzdendi. Neyse ki son bölümde Yashiro yapılacak en akıllıca şeyi yapıp onu en güvenli olacağı yere, yani hapishaneye gönderdi. Tabii Ryuuzaki, Hirata'yı yaraladıktan sonra... Oh olsun. Ne yazık ki ölmedi. Ve ne yazık ki ölen büyük ihtimalle Ryuuzaki olacak, herifte tam ölecek karakter tipi var. Çok üzülüyorum bu Ryuuzaki'ye. Tıpkı Yashiro'ya üzüldüğüm gibi. İkisi de ne istediklerini bilmiyorlar. Ama Yashiro ana karakter olduğu için bilmese de istediği şeyi elde edecek. Ya da en azından ne istediğini anlayacak. Ryuuzaki ise büyük olasılıkla ölürken yanında yalnızca pişmanlıklarını götürecek. (Son bölüm beni çok duygulandırdı.) Bir kehanette daha bulunmam gerekirse, Hiratayı da Doumeki öldürecek. Yani öldürürse süper olur. Ama mangadan gerçekten tek isteğim, Yashiro ile Doumeki için mutlu bitmesi. Yoneda Kou'nun diğer işlerini okumuş değilim (Saezuru bittiğinde yaşayacağım büyük buhrana saklıyorum onları.), dolayısıyla hikayelerinin gidişatına aşinalığım yok, iyi sonlar mı yazar yoksa kötü sonlar mı bilemiyorum. Ama tüm kalbimle Yashiro ile Doumeki için mutlu bitmesini istiyorum. Siz de eğer mangayı okumuşsanız ya da okuduktan sonra lütfen benimle düşüncelerinizi, duygularınızı ve teorilerinizi paylaşmaktan sakın çekinmeyin. Saezuru, konuşmaktan asla sıkılmayacağım şeylerden biri. Birbirimize duygularımızı kusmaktan zevk alırım!
SONUNDA BİTTİ. Yani mangadan en sevdiğim birkaç kısmı paylaştıktan sonra... Diğer tanıtımlar bu kadar uzun olmayacak. -"Peki nefret ettiğiniz şeyler nelerdir?"
HAVE I EVER YEARNED FOR SOMEONE THIS MUCH BEFORE? Nanahara'yı evlat edinmek için nedenler vol.1: "Fascinating homo".
Nanahara'yı evlat edinmek için nedenler vol.2 (Ayrıca bu heteroseksüellerin gayleri nasıl gördüğünün tam olarak sembolü.) Ve son olarak muhtemelen en çok sevdiğim sahne...
Yashiro: *eternal screaming* (SAME YASHIRO, SAME. DUDE. ME TOO.)
Not: Üzgünüm, üzgünüm, biliyorum, gerçekten çok uzattım ama bunu paylaşmadan geçemezdim - Saezuru animesinin fan yapımı fragmanları: https://www.youtube.com/watch?v=QUzyz-Zv-jE & https://www.youtube.com/watch?v=vsUtMI9r5XQ Tabii ki animasyon pek bir şeye benzemiyor ama müzik seçimleri beni benden aldı. Burada fırsat bulmuşken anime yapımcılarına küçük bir isyanda bulunmak istiyorum: Neden, neden, NEDEN Super Lovers ya da Love Stage gibi dandik mangaları animeleştirirsiniz de Saezuru gibi mükemmel bir ilişkiyi mükemmel bir hikayede yansıtan bir mangayı animeleştirmezsiniz!? (Super Lovers ve Love Stage sevenler alınmasınlar lütfen, ben de bunları okudum, izledim filan ama bu, bu eserlerin boktanlığını değiştirmiyor. Bunu siz de görün diye bu listeyi hazırlıyorum zaten.) COYOTE (Zariya Ranmaru) Zaria'yı sevmek zorunda değilsiniz ama Zaria'yı mutlaka tanıyın. Zaria'yı sevmek zorunda değilsiniz çünkü... Zaria'nın iki tarz eseri var: İlki, uzun saçlı ana karakterin kısacık saçlı ana karaktere tüm çapkınlığıyla kur yaparak kalbini yavaşça, sizinkiniyse hızlıca çaldığı, okurken kafanızın içinde ya sıcak caz ya kıvrak latin müzikleri dönerken dudaklarınıza içmiyorsanız bile tatlı şarap tadının geldiği, sizi nazik bir esinti gibi okşayan hafif ve hoş eserler. Diğerleriyse okuduktan sonra kendinizi kirli hissettirecek vahşi tecavüz sahneleri içeren ağır eserler. [Bu önereceğim eser elbette (Elbette çünkü ben ahlaklı bir genç kadınım.) ilk tarzda.] Bu yüzden Zaria'yı sevmekte tereddüt edebilirsiniz, özellikle de böyle şeyler kırmızı çizgilerinizdense. ...Ama Zaria'yı tanıyın çünkü öte yandan kendisi olağanüstü bir çizerdir. Bakar mısınız şu çizime?
Hikaye bir yasak aşkı konu alıyor. Ve "yasak aşk" faktörü yalnızca aşıkların hemcins olması değil. Asıl mesele kurt adamların, cesetlerinin sihirli güçler taşıdığına dair olan batıl inançlar yüzünden insanlar tarafından avlandıkları için kendilerini gizleyerek yaşamak zorunda kaldıkları bir toplumda, birinin insan, diğerininse kurt adam olması. Bu tamamen farklı ikilinin yollarıysa bir kafede kesişir. Birbirlerinin gerçek adlarını bile bilmemekte, birbirlerine "Lili" (kurt adam) ve "Marlene" (insan) diye seslenirler çünkü ikisi de Marlene'in çaldığı "Lili Marlene" şarkısını çok severler. Marlene, şarkıyı çalarken kalabalığın içinden kendisine dikilmiş ela gözleri fark eder ve bu gözlerin sahibi olan Lili'ye ilgi duymaya başlar. Öte yandan merakını cezbeden o gözler aynı zamanda da daha fazla yaklaşmaması için uyarı ışıklarıdır. Zira birbirleri hakkında öğrendikleri her yeni şey, birbirlerinden uzak durmaları için yeni bir nedendir. Neyse ki Ne yazık ki aralarındaki cinsel çekim birbirlerinden uzak durmalarına izin vermez.
Manganın ilk cildi tamamlandı ve asıl hikaye ikinci ciltte başlıyor gibi. İtiraf etmeliyim ki Zaria'nın hangi mangasını önereceğimi düşünürken aklıma gelen ilk eseri bu değil, Liquor & Cigarette idi. Neden bilmem, o mangayı çok daha fazla seviyorum. Ancak bunu seçtim çünkü daha sağlam bir hikayesi olacak gibi ve üstelik daha fazla bölümü var, bir de çoğunluk tarafından daha fazla sevileceğini tahmin ediyorum. Ancak haydi onu da bu mangayı sevmezseniz alternatifi olarak önereyim. Bonus: Liquor & Cigarette. Zaten karakterleri arasındaki dinamik tıpkı bu mangadakine benziyor. Tabii o mangada kurt adamlar yok, bir de karakterler Akdeniz ülkelerinden birinin küçük bir köyünde karşılıklı tekel ve tütün dükkanları olan çocukluk arkadaşları. Biri, cinsel yönelimleriyle barışık ve açık bir biseksüel, aynı zamanda da diğerine uzun zamandır aşık olan Camilo, diğeriyse cinsel yönelimlerini ve Camilo'ya karşı beslediği hisleri kabul etmekte sıkıntı çeken Teo. Camilo'nun, ironik şekilde tekel sahibi olan Teo'nun alkol toleransını yükseltmek için onunla birlikte içmeye başlamasıyla işler yavaş yavaş değişmeye başlıyor gerçi... Likör, sigara ve üzümlü şampuan gibi kokar bu manga.
Joou to Shitateya (Scarlet Beriko) Bu mangaya bayıldım ama nedense karakterlerin adlarını bir türlü hatırlayamıyorum. Daha tuhaf olan, mangayı gözden geçirdiğimde de bulamadım. Sanırım karakterler birbirlerinin adını çok az söylüyorlar ki bu, yaoide az görülen bir şeydir, karakterler, özellikle ateşli sahnelerde, birbirlerinin adlarını defalarca tekrar etmeyi severler. Gerçi bu mangada pek fazla ateşli sahne de yok (Ama olanlar çok güzel), belki de o yüzdendir. Neyse, yok ziyanı. Manganın adı "Kraliçe ve Terzi", biz de onlara öyle seslenelim. Kraliçemiz, bir tasarımcı. Patronu ona ilk sunumunda giyeceği takım elbiseyi diktirmek için, oradan giyinenlerin iş hayatında başarılı olduğuna dair söylentiler olan antik bir terzi dükkanına gönderiyor. Terzi ile burada tanışıyorlar. Ancak ilişkileri biraz çalkantılı başlıyor. Çünkü Terzi, siparişlerde sıra olduğunu ve beklemesi gerektiğini söylüyor ancak tabii ki şımarık Kraliçe'nin bunu kabul etmesi düşünülemez! Terzi'ye siparişi hazır olana dek her gün dükkana geleceği yanıtını veriyor ve böylece Terzi, bu baş belasından bir an önce kurtulmak için kolları sıvıyor. Bu mangaya bayıldım çünkü öyle ana karakterin bariz şekilde ortada olan hislerini kabul etmeye çalışmasıyla geçen sıkıcı yaoilerden değil. Hayır, Kraliçe Terzi'ye olan hislerini kabul etmekte hiç sıkıntı çekmiyor. İkisinin bir araya gelmesi için de öyle dramatik olaylar yaşanmıyor. Manganın devamında Kraliçe'nin özgüven sorunları üstünde duruluyor. (Özellikle yaşça daha büyük olanların bu mangayı daha çok seveceğini düşünüyorum, manga yetişkinler için olduğundan değil, sadece yaşça büyüklerin daha iyi anlayabileceği duygular işlendiğinden.) Zaten listedeki yaoilerin ortak özelliği bu: Duyguların ön planda olması. Çünkü karakterlerin duyguları vardır ve "tipleme" değil, gerçekten "karakter" olan karakterlerle özdeşleşiriz ve de ancak böyle mangalar kalbimize dokunur. "Özgüven sorunu" hepimizin ya da hiç değilse çoğumuzun muzdarip olduğu bir durum ve Terzi'nin, verdiği yerinde tavsiyelerle Kraliçe'yi cesaretlendirip ona bu sorunlarını çözmesinde yardımcı olduğu sahneleri bu mangayı hepimiz ya da hiç değilse çoğumuz için özel yapıyor. Ayrıca Terzi'nin, tavsiyelerini verirken onun yaşındakilerden beklenecek ukalalığı göstermemesi de onu iyice mükemmel yapıyor. Ki mangayı okuyunca göreceksiniz ki onun sorunu da bu: Mükemmel olması. Kraliçe'nin tam tersi yani. Bu konuda ona yardım eden de Kraliçe oluyor. Bunun, "yaş farkı ilişkisi"nin mükemmel bir örneği olduğunu söylemeliyim. İki karakter de legal yaşta ve ikisi de yetişkin (Çünkü legal yaşta olmak ille de yetişkin olmak anlamına gelmez.), ikisi de birbirlerine bir şeyler katıyor ve ellerinden geldiğinde yardım ediyorlar. Yaşça büyük olanın yatakta üstte olması kuralını yıktığı için ne kadar memnun olduğumu da belirtmeden geçemeyeceğim. Itou-San (Kuraka Sui)
Bu manganın kalbimdeki yeri çok ayrı, bu listedeki birçok manganın ayrı gerçi ancak bununki apayrı. Zira bu manga, kalbime asla kapanmayacak bir delik açtı.
Bir deliyi severseniz siz de mi delirirsiniz? Yoksa sevgi sizi her halükarda delirtir mi? Ya da tam tersine, deliliğinizi iyileştirir mi?
Bir fahişeyle her Perşembe ona uğrayıp tüm gece saçma şeylerden bahseden gizemli müşterisi Itou-san'ın hikayesi size bu soruları soracak. Ama yanıtlarını bulamayacaksınız. Bu mangada değil. Belki farklı hayatlara sahip oldukları bir paralel evrende geçen alternatifinde bulabilirsiniz. Zaten mangaka onu adeta bu mangayı okuduktan sonra kalbinizde açılacak yaraları kapatsın diye yazmış ama tabii ki hiçbir işe yaramıyor. Hayatı boktan ana karakterin hayatı bombok diğer büyük karakter tarafından "kurtarıldığı", kısacası "Leon" temalı aşk hikayelerini hoşlanmadığım miktarda sevmişimdir hep. Bunlara "aşk hikayesi" demek doğru olmaz gerçi, onlar "sevgi öykülerid"ir çünkü. Boş bir kalbin aşk tarafından istila edilmesinin öyküleri. Aslında sizi okumaya ikna ettiğimden emin olana dek konuşmak isterdim ancak daha fazla konuşmayacağım çünkü Itou'san'ın sade mükemelliğini kirletmek istemiyorum. Lütfen bu mangayı okuyun. Evet, acıtacak. İğne acısı gibi, cız diye. Ama inanıyorum ki buna pişman olmayacaksınız. Bu acıyı unutmayı istemeyeceksiniz.
Eigyou Nika (Kanai Kei)
Bu manga, muhtemelen bu listede görmeyi bekleyeceğiniz bir manga değil. Çünkü tıpkı diğer yaoiler gibi; sadece ana karakter açık bir gay ve diğer karaktere olan hislerinin farkında. Bu mangayla ilgili tek klişe, "Sevişmek dışında her şeyi yaptık ama onun beni seviyor olamaz, ikimiz de erkeğiz o düz!" klişesi. Ama heteroseksüel olmayan herkes aşık olduğunda böyle düşünür, orası da bir gerçek. Çoğunluk düz olduğu için aşık olduğumuzda kendimizi direk hayal kırıklığına hazırlarız. Genelde aşktan bulduğumuz şey de gerçekten yalnızca bu olur. Ama olur ya, bazen mucizeler gerçekleşir! (Gerçekten. Böyle şeyler sadece mangalarda olmuyor. Sakın umudunuzu kaybetmeyin.) İş yerindeki üssüne aşık olan Sakisaka her ne kadar "Düz erkeklere aşık olan eşcinsel erkekler mutluluğu bulamazlar" diye düşünüp "Sadece onun yanında olabildiğim için mutluyum" diye kendini avutsa da onun için de bu mucize gerçekleşmek üzeredir. Kısacası "senpai notice me!" konseptinin gay bir karakterin samimi hisleriyle orijinal olarak yedirilmesi. Mutlaka okumalısınız demiyorum, ilginizi çekiyorsa okuyun. (Aslında bu mangayı listeye eklememin tek nedeni muhtemelen, diğer mangalar tarafından delik deşik edilen kalbinizdeki yaraların bir daha delik deşik edilmek üzere tamir olması için zaman kazandırmak. Rica ederim efendim, rica ederim.) Mangayı anlatmayı kendisine bırakıyorum:
No matter how painful it is, I enjoy this love. Neden yaoi sorusununn cevabı olan resim. Ore to Joushi no Kakushikoto (Kashima Chiaki) Sıarada mangamız çok eğlenceli. Baş karakteri Mikado Junichirou (27) bir idol hayranıdır ve şirketteki üssü Anezaki Misaki(29)'la başı derttedir. Her gün farklı kokması kaç farklı seks partneri olduğu sorusunu akıllara getiren Misaki, tüm işlerini zavallı Mikado'ya yaptırır; üstelik bu işler için tüm övgüleri kendisi toplar, bu da yetmiyormuş gibi bir de onun noodlelarını yer... Ofisçe içmeye gittikleri gece gelişen olaylar sonucu (Pssst: Gelişen olaylar = Misaki'nin Mikado'ya sakso çekerken kendini kayda aldırması çünkü daha zevkli oluyormuş. u_u) tüm dengeler alt üst olacaktır. İşte bu, işlerin eğlenceli olmaktan çıktığı kısım çünkü hikaye, süründüğü farklı kokulardan ötürü hakkında yayılan dedikodulardan farklı olarak aslında gay olan Misaki'ye yoğunlaşıyor. Ve burada hikaye o eğlenceli havasından sıyrılıp ciddileşiyor çünkü her gay gibi Misaki de kırgın ve umutsuz. (Neden yaoi sevdiğimiz hakkında uzun bir yazı yazmıştım fakat yaoi, yuri ve shoujo arasında tercih yapmak aslında basitçe angst, smut ve fluff arasında tercih yapmak. Fanfic okuyanlar anlar beni.)
Biliyorum, biliyorum, bu manga tıpkı Eigyou Nika'ya benziyor. Gene ofis ortamı, bir düz-bir gay filan... Farkı ise Sakisaka "Düz erkeklere aşık olan gayler mutlu olamaz" derken, Misaki direk "GAYLER MUTLU OLAMAZ" diyen gaylerden, gerçek hayatta da pek nadiren rastlanmayan geçmişteki üzücü deneyimlerine bağlı olarak. Bu deneyimler birçok gayin "bunu ben de yaşadım" diyebileceği deneyimler. Olmadığın bir şeye dönüşmek için çabalamak, kendini reddetmek, başarısızlığın ve kabul edilmemenin verdiği umutsuzluğa düşme... Aşık olmak her zaman berbat "karşılıksız aşk" riskini beraberinde getirir, o ya da şu sebeple. Ancak toplum tarafından onaylanmamış aşklar, çok daha fazlasını. Mangada bunlara değiniliyor ve onu güzel yapan da bu.
Bir de çizimleri. İlk bölümü okuduğumda aslında pek hoşlanmamıştım (o otel sahnesi benim tarzım değildi), mangaya devam etmemin tek sebebi çizimleriydi. Çizimler çok güzel. Kapaklarda ve ara resimlerde kullanılan renk paleti de öyle. Şirin şeylere aman aman düşkün değilimdir ama bu renk paletinin şirinliği beni bile cezbetti ve mangakanın diğer tüm eserlerini de okudum. Hatta içlerinden bir tanesini daha önermek istiyorum. Önemli bir mesajdan sonra...
Bonus: Hana to Usagi Şirinlik dedik de bu mangayı önermeden geçemezdim çünkü çoook, çoook tatlı bir öyküsü var. Bir teslimatçıyla kafasına her zaman bir tavşan maskesi geçiren düzenli müşterisi hakkında. Acaba o maskenin altında ne var? Aranan bir suçlu mu? Yüzüne bakılmayacak derecede çirkin bir ucube mi? Yoksa sadece utangaç bir çiçek yapımcısı mı? Bu müthiş kafa karıştırıcı ve zor sorunun cevabını tahmin edebiliyor ve merak etmiyorsanız bile bu mangayı okuduğunuza pişman olmayacaksınız, söz veriyorum. Çünkü çoook şirin. Ve eğer bir şey beni parlayan gözlerle popo sallamaya itiyorsa gerçekten şirindir!
Lonely to Organdy (Ogeretsu Tanaka)
Hayalet teması anime/mangalarda sık işlenen bir konu ve şu sıralar yaoilerde de popüler. Sizi bilmem ancak ben hayaletli olduğunu öğrendiğim anime/mangalardan çabucak soğuyorum çünkü saçmalamaya müsait bir tema. Hele de türü romantizm ise... Ancak bu manga -listede olmasından çakmışsınızdır zaten- tüm önyargılarımı yıktı geçti. Baş karakterimiz, Haruto, müzik yapmak için Tokyo'ya gelmiş ancak umduğunu bulamayıp müziği bırakmış bir genç. Bir gün koltuğunun altında porno dergileriyle eve dönerken bir kaza geçiriyor. Neyse ki ölümcül bir kaza değil, her ne kadar hayallerinden vazgeçtikten sonra yaşamak umurunda olmasa da. Birkaç gün içinde hastaneden taburcu oluyor ve eve döndüğünde bir de bakıyor ki artık yalnız değil... Evinde bir yabancı var: Akira. Gerçi hayalet olduğunu öğrendikten sonra anlıyor ki Akira aslında her zaman oradaymış, 16 yıl önce 17 yaşındayken bir kaza sonucu hayatını kaybettiğinden beri bu dairede tıkılıp kalmış. Her ne kadar Haruto'yla konuşamasa da daima şarkılarına eşlik ediyormuş. Ki bu fikir acayip hoşuma gitti. Düşününce, şarkı söylemek gerçekten de konuşamadığın biriyle konuşabilmenin yolu. (Zaten sanat da tam olarak bu: Kelimeleri kullanmadan konuşmak.) Şarkılar duyguların bir şeklidir ve şarkı söylerken iki insan, ayrı boyutlardan bile olsalar, aynı duyguya şekil verirler. Bu yüzden müzik, bu dünyayı öbür dünyayla kavuşturabilecek kadar güçlü olsa gerek.
Bu manganın herkesi derinden etkileyeceğine eminim. Ogeretsu Tanaka'nın işlerini pek sevmem. (Evet, meşhur Yarichin Bitch Club'ı bile.) Ancak müthiş bir hikaye anlatıcısı, orası bir gerçek. Zaten benim derdim hikayeleriyle değil, vücut sıvılarını çizmekteki hevesiyle. Yani karakterleri her iki panelde bir mutlaka ya tükürür, ya salya akıtır, ya kusar... Tabii bu sebeple ağlama sahnelerinin hakkını çok iyi veriyor, malum, salya sümük ağlama olayını bir Michelangelo gerçekçiliğiyle aktararak sizi de ağlatıyor, hakkını vermek gerek. Zaten benim sorunum daha çok seks sahnelerindeki vücut sıvılarıyla. Yani karakterlerin paylaştığı her bir sıvı zerreciğini çizmek zorunda mısın Tanaka-sensei? Neyse ki bu mangada pek fazla seks sahnesi yok. Ama bir sürü ağlama sahnesi var ve siz de bu sahnelerde kendinizi hüngür hüngür ağlamaktan alıkoyamıyorsunuz. Yani, ben her şeye ağlarım ama biri doğrulasın lütfen, Ogeretsu Tanaka'nınkilerden hüzün sızıyor resmen. Dediğim gibi, manganın hepinizi etkileyeceğinden eminim (Yorumları öyle gösteriyordu yani.) ancak şüphesiz, gerçek bir tutkuya sahip olmanın ve dahası, o tutkudan başka hiçbir şeye sahip olmamanın ne demek olduğunu bilenleri canevinden vuracak. Benim için böyle oldu. Daha Haruto'nun nasıl taşradaki ailesiyle evini geride bırakıp Tokyo'ya geldiğini, arkadaşları, sevgilisi ya da parası olmadığını ama sadece müziğiyle mutlu olduğunu anlattığı panellerde manga gönlümü kazanmıştı. Sonra, sokakta insanlara müzik yaparken işittiği hakaretler karşısında güçlü kalmaya çalışmasıyla daha fazla kazandı... "Bir dahaki sefere, bir dahaki sefere..." Aşağıdaki panelde ise ben de kendimi Haruto gibi yere kapanmış çığlık çığlığa ağlarken buldum, sırf kendi hayallerimin de dünya tarafından parçalanması riskini düşünerek...
Herkes benimle aynı fikirde değildir ama şahsen ben ters köşe sonu da çok sevdim. Bana göre, hikaye, daha mutlu bir sonla bitemezdi. Ten Count (Takarai Rihito)
Sigh... Aslında bunu listeye koymayı hiç istememiştim çünkü bu mangadan nefret ediyorum. Ama koydum çünkü çok popüler (ayrıca epey farklı)ve şu ana dek çıkmamışsa bir yerlerde karşınıza çıkacak ve orası burası olsun istiyorum ki okumaya başlamadan önce neyi okuyacağınızı bilin. Konuyu açıkladıktan sonra neden nefret ettiğimi de söyleyeceğim zaten.
Baş karakter Shirotani temizlik konusunda takıntılı bir obsesif kompülsif hastasıdır, başka bir deyişle bir mizofobiktir. (Ki Türkiye'de çok yaygındır bu, hepimizin mutlaka vardır böyle bir teyzesi.) Patronunun geçirdiği kazada tanıştığı Kurose de bunu şıp diye anlar çünkü kendisi bir psikiyatristtir. Shirotani'ye yardım etme teklifinde bulunur, görünüşe bakılırsa sadece iyiliğinden... Böylece Shirotani'ye üstesinden gelmek istediği 10 tane şey yazdırır, yapmaktan en az çekindiğinden en çok çekindiğine doğru. Shirotani boş bıraktığı 10. şeyi yapmayı başardığında, iyileşmiş olacaktır.
Sorun şurada ki (dikkat, hafif spoiler), Kurose'nin kendisi manyak. Manyağın önde gideni. Hatta psikopat. (Daha önce hiçbir yaoi karakterinden etmediğim kadar nefret ediyorum kendisinden, anlamışsınızdır.) Yani nasıl olup da tüm yaoi aleminin bu mangaya ayılıp bayıldığını bir türlü anlamıyorum. Tumblr'da ne kadar problemli olduğuna dair sayfalarca yazı olmalıydı halbuki... Gerçi fujoshiler ahlaki değerleri pek sallayan bir topluluk değil. Neyse, kendimi toparlayıp daha iyi açıklamayı deneyeyim: Öncelikle, Kurose açıkça Shirotani'ye karşı romantik hisler besliyor ve doktor hastasına böyle hisler beslerken onu tedavi etmesi söz konusu olamaz/olmamalıdır çünkü: 1 - İster ya da istemez, hastalığını ona yakınlaşmak için kullanır ki Kurose de tam olarak bunu yapıyor. Hatta Shirotani'ye yakınlaşmayı onu iyileştirmekten daha çok umursadığı açıkça ortada. 2 - Bir ruh hastasının hislerini manipüle etmek çok kolaydır ki Kurose de yine tam olarak bunu yapıyor. Her hafta bu belli ki kendisinden başka kimseyle görüşmeyen obsesif kompülsif hastasıyla buluşup ona hislerini anlattırıyor, mesleki bir meraktan tamamen uzak hislerle. Bu davranışı istismar diye bağırmıyor ama fısıldıyor, ancak daha önce duymuş olanların işitebileceği bir sesle. Ayrıca ilerleyen bölümlerde ortaya çıkıyor ki Shirotani'yi tedavi etme hevesinin ardında çok daha çarpık nedenler yatıyor. (Bunlardan bahsetmeyeceğim çünkü büyük spoiler olur.) Kısacası böyle bir ilişkiyi romantik bulmam söz konusu bile olamaz. O yüzden mangadaki ~romantik sahneler~ midemi bulandırıyor.
Peki mangayı neden önerdim? Çünkü Shirotani bir OCD hastası ki böyle gerçek ruhani hastalıklar yaoilerde asla görülmez ve dahası Shirotani bir OCD hastasının mükemmel bir örneği. Gerçekten, hisleri o kadar güzel yansıtılmış ki okurken bazen ellerimin karıncalandığını hissettiğimi hatırlıyorum, hani elleriniz pislenince oluşan his vardır ya? Ayrıca, benimle tam olarak aynı travmayı geçirmiş olması da kendisine sempati duymama sebep oluyor Gerçi ben obsesif kompülsif filan olmadım, mizofobik de. Direk sapık bir manyak oldum. Her şey herkesi farklı etkiliyor işte. Neyse, sözün özü, sevme sebebim Shirotani, sevmeme sebebimse Kurose. (Bir de çizimleri. Çizimleri hiç benim tarzım değil.) Lakin!!! "Bu manga da böyle sorunlu bir ilişkiyi anlatıyor, seni bu kadar rahatsız ettiğine göre gayet de başarılı, ne atarlanıyorsun?" diye karşı çıkacak olursanız size hiçbir şey diyemem, haklısınız. "Ten Count çok romantik yaa, Kurose'ye ölürümmmm <3" diye tepemin tasını attırmayın, yeter. Sonuçta benim de çarpık duyguları başarılı şekilde yansıtmasından ötürü bayıldığım birçok manga var. Nii-chan, altta bahsedeceğim Tourou no Ori... (Aslında Harada ile Psyche Delico ikilisinin tüm eserleri? Bir de Tsukumo Gou var tabii... Eheheh.") Bu manga ise benim hassas noktama dokunuyor. O yüzden şekil B'deki gibi dolaşan tiplere rastlayınca gıcık oluyorum, ne yapayım. Focus (Nishi Noriko)
Sadece 3 kelime söyleyeceğim: Fotoğrafçılık, minimalizm ve shounen-ai. Eğer bu kelimeler sizi cezbettiyse bu mangayı seveceksiniz, cezbetmediyse seveceğinizi pek sanmıyorum. Zira mangada bu üçünden başka bir şey bulamayacaksınız. Fotoğrafçılık, minimalizm ve shounen-ai. Manganın konusunu anlatırdım fakat belli bir konusu yok aslında. Küçük bir adada sergi açan gay bir fotoğrafçı ile babasından kalma küçük fotoğraf stüdyosunu işleten bir ada sakini arasında geçiyor. Hayallerini gerçekleştirmek için harekete geçecek cesareti bulmak hakkında. Hatırladığım kadarıyla bir parça ağır ilerleyen bir manga ama öte yandan yavaş gelişen ilişkiler daha çok hoşunuza gidiyorsa tam size göre demektir. Bana göre fazla uzun olması için de aynı şeyi söyleyebiliriz. Umm... İtiraf etmek gerekirse bu manga aklımda pek fazla yer etmemiş, hakkında yazacak daha fazla şey bulamıyorum zira. (Ve tekrar okumam için çok uzun, ikisi de dörder bölümden 2 ciltten oluşuyor.) Neyse ki! Yeri geldi mi aklımın yerini alan telefonumda kapladığı yerden bir şeyler paylaşabilirim:
Straight people can't sense gay intentions. HA BİR DE ÇİZİMLERİ ÇOK GÜZEL! SADE AMA GÜZEL!
Gerçekten de başka söylenecek bir şey yok. Tourou no Ori (Psyche Delico) Açıkçası bu mangayı neden listeye koyduğumu bilmiyorum çünkü böyle çarpık hikayeler ancak benim gibi çarpık insanların hoşuna gider. (Harada önermediğime dua edin siz. Gerçi Harada'yı listede göremediği için hayal kırıklığına uğrayacak olanlar da var, biliyorum, onlardan tüm samimiyetimle özür diliyorum. Ancak kabul etmelisiniz ki "Nii-chan" herkese önerilecek bir eser değil ve en güzel eserinden başka bir eseri öneremezdim. Yani Harada'yı öneremezdim. Sonico'yu da önerdik ama, nasıl bahsedeceğimi hiç bilemiyorum. Neyse...) Ama belki aranızda benim gibiler vardır diye koydum. Bu da merakla takip ettiğim yaoilerden biri. Shouwa Dönemi'nde geçen hikaye, babasının ölümü üzerine Ikurou'nun Touma ailesinin başına geçmesiyle başlıyor. Aslında bu görev büyük kardeşi Ranzou'nun hakkı ama Ranzou zihinsel engelli ve bir kulübede saklanıyor. (Bunları kapakta okudunuz zaten...) Her halükarda, Ikurou babasının yerini alsa da ondan çok daha önce ölmüş olan annesinin yolundan gitmekten kendini alamıyor... Hayal edebileceğiniz en çarpık aile entrikasından daha çarpık bir aile entrikası düşünün. (Aşk-ı Memnu x Japonya x ensest x 1000) En önemli detay da, BU MANGADAKİ HERKES RUH HASTASI. Aralarında en az ruh hastası olan Ranzou. Hatta manganın, ruh hastasıyla deli arasındaki farkı ortaya koymak amacıyla yazıldığını bile söyleyebilirim. Ne yazık ki bunu yapmakta pek başarılı olmuyor. Nitekim bir süre sonra deli mi yoksa ruh hastası mı olduğunuzu şaşırıyorsunuz. Eğer psikolojik çözümlemeler yapmaya müsait ağır ve çarpık eserleri seviyorsanız (ve de yasak aşk seanslarını~) ve kolayca iğrenen biri değilseniz bu eser size göre. (Ayrıca Sonico'nun diğer eserleri de.) Diyeceklerim bu kadar.
Ham. J no Subete (Nakamura Asumiko)
Bu mangayı yıllaaar önce okudum, okuduğum ilk yaoilerden biriydi. İlk yaoiniz olmak için iyi bir tercih olmadığını hemen söyleyeyim. Nakamura Asumiko'nun hiçbir eserinin iyi bir tercih olduğunu sanmıyorum. Doukyuusei'ye bakarsak olabilecek eserleri de olmalı ancak şahsen ben, hiç rastlamadım.
Hakkında çok fazla konuşmayacağım, doğal olarak, yıllar önce okuduğumu söyledim. Aklımda kalan yalnızca belli belirsiz kesitler. Yıllar boyu aklınızdan çıkmayacak sahneleri var gerçi, özellikle yeterince küçük ve yaoi alanında henüz yeniyseniz. (Eğer bunlar sizin özelliklerinize uyuyorsa OKUMAYIN, tekrar ediyorum, OKUMAYIN.) Transeksüelliği bir fetiş olarak yansıtmayan çok az yaoi vardır, bu da onlardan biri. Hatta translara ciddi şekilde saygı duymaya, bu mangayı okuduktan sonra başladığımı net bir şekilde hatırlıyorum. Dediğim gibi küçüktüm ve transların neler çektiklerinden tam olarak haberim yoktu. Dahası, kendi cinsel ve cinsi yönelimlerimden de haberim yoktu. Şu anda okusam bu mangayı çok daha fazla seveceğimden eminim. Zaten o zaman bitirdiğimde beğendiğimi sanmıyorum. İçimde, kendi yönelimlerimi keşfedene dek askıda kalan buruşuk hisler bırakmış olmalı.
Şunu da belirteyim; eğer yaoiden beklentiniz midenizde kelebekler uçuşturması ve gönlünüzü toz pembe hislerle doldurması ise, bu mangayı ve bu listedeki diğer pek çok mangayı da -ama özellikle bunu- size önermem.
Öte yandan diğerleri için yeterince ilginç bir manga olduğunu düşünüyorum. Nakamura Asumiko tamamen özgün çizimleriyle en basit hikayeyi bile ilgi çekici kılabilir zaten. Pornographer (Marukido Maki)
Yazarlar ruh hastasıdır. Konu bu. Dağılabilirsiniz.
Pardon, pardon... Sadece, spoiler vermeden konuyu nasıl anlatacağımı bilemiyorum. Imm... Kısacası, bir erotica yazarı ile üniversite öğrencisi arasındaki cinsel gerilim hakkında. Evet, evet, manganın asıl konusu bu aslında: Cinsel gerilim. Bir yazarın hikaye yazar gibi özenle kurduğu cinsel gerilim... Hakkında sadece bu kadarını söyleyeceğim, o çekici gizemini dağıtmak istemiyorum. Gerisini merak ediyorsanız okuyun. Pişman olmayacaksınız. Plaktan çalan bir caz parçası gibi klas bir havası var. Duygular incelikle işleniyor. Çizimler de şahane, her ne kadar Marukido Maki'nin bunun dışında sadece tek bir yaoi mangası varmış gibi görünse de manga alanında acemi olmadığı belli. (Hey, belki o da tıpkı yazdığı karakter gibi, diğer alanlardaki eserleri tutmadığı için erotik alana yönelmiş bir mangakadır? Çok klişe ama neden olmasın?) Ayrıca plot twisti sizi hayrete düşürecek. (Plot twistin kendisi düşürmese bile bir plot twist olması düşünmeli çünkü yaoi senaryoları genelde bir plot twist içerecek kadar incelikli değildir) Tek kötü yanı, çok kısa olması. Aslında 7 bölüm fakat bu 7 bölüm genellikle öğrencinin üstünde duruyor, hem de ilginç karakter yazar olmasına karşın. Ayrıca bazıları sonunun biraz acaleye getirilmiş bir son olduğunu düşünüyor ki buna da hak verilebilir. Yine de bütün olarak değişik ve çekici bir manga. Ayriyeten (Bir kez daha "ayrıca" dememek için kıçımı yırtıyorum resmen.) bir yazar olarak (pre-yazar, daha doğrusu) beni özellikle etkiledi, o yüzden özellikle yazarlar bu mangayı sevecektir. Eklemek istediğim birkaç hoş kare var:
Smells Like Green Spirit (Nagai Saburou)
Hello, hello, hello, how low~? Manganın adı şüphesiz hepimizin kafasında aynı şarkıyı başlatıyor fakat adını gerçekten de o şarkıdan mı alıyor, bilmiyorum. Bana soracak olursanız, evet. Çünkü manga aslında bir yaoi değil, gençlik mangası. Ama bir dakika, sizin gençliğiniz değil. Arkasından "ibne!" dediklerinizin gençliği, yürürken "top!" diye bağırdıklarınızın. Dışladıklarınızın. Alay ettiklerinizin. Tartakladıklarınızın. Saçlarını kestiklerinizin. Bırak gençliği, daha çocukken büyümek zorunda kalanların gençliği. Kalplerinin içinde pandora kutuları saklayanların. Yeşil ruhluların gençliği.
Hiçliğin ortasındaki bir kasabada yaşayan Mishima gay gibi göründüğü için sınıf arkadaşları tarafından zorbalığa uğramaktadır ve onlara karşı çıkmaz çünkü gerçekten de gaydir. Dahası, yalnızca annesinin makyaj malzemelerini kullanarak kadına dönüştüğü geceleri huzur bulmaktadır. Yani aynı zamanda crossdresser.
Sınıf arkadaşlarından özellikle ikisi üstüne gelir: Kirino ile Yumeno. Ancak Kirino'nun gözlerinde bir tuhaflık vardır... Tıpkı kendisininkiler gibi.
Mishima kaybettiği annesinin rujunu Kirino'da bulunca anlaşılır ki aslında o da tıpkı kendisi gibidir. Erkek bedeninde bir kadın. Böylece ikisi arkadaş olurlar. Bu benim en sevdiğim plot twisttir: Kurbanla zorbasının arkadaş olması. Ve bu plot twistin kullanılacağı daha uygun bir senaryo olamaz çünkü herkes bilir ki homofobikler aslında kendi hislerini bastırmak için eşcinsellerle ya da transeksüellerle uğraşırlar. (Bir de, Kirino ile Mishima'nın dostlukları müthiş tatlı. Gerçekten. Dünyanın en tatlı dostluğuna sahipler.) Kirino'nun Mishima'ya zorbalık etmesinin sebebi de aslında onun, kendi içindeki gizli hislerini açığa çıkarması, kendi deyişiyle pandora kutusunun kapağını açması. (Ve bir de kendisinden daha sevimli olması tabii. Çünkü Mishima, makyajsızken bile bir kadın kadar güzel.) Yumeno ise farklı. Onlar gibi değil o. Daha çok hoşlandığı kızla alay eden erkekler gibi. Ama hoşlandığı, ki bu elbette Mishima, en azından dışarıda kız değil... Ne var ki Yumeno bunu kavrayabilmek için henüz sadece bir çocuk.
Hepimizin gizli hisleri vardır. Bunları kalbimizin içindeki kutularda tutarız, ta ki açılacak birilerini bulana dek. Bazen bu hisler öyle utanç vericidir ki açılacak kimseyi bulamayız. Ya da açılırız ama etrafımızdakiler hislerimizi hor görürler. O zaman, bir daha asla hislerimizi kutudan çıkarmaya cesaret edemeyiz. Tüm hislerimizi kutunun içine tıkarız. Tıkar, tıkar, tıkarız. Kutu o kadar çok dolar ki sonunda patlar ve içinden fışkıran duygular kalbimizi esir alırlar. Canavarlar böyle oluşur işte.. Neyse ki manga bunu da gösteriyor, hem de tüm iğrençliğiyle. Tabii ki Mishima ya da Kirino aracılığıyla değil. (en azından şimdilik ve umarım sonuna dek?) Her ne kadar dar kafalı insanlarla dolu küçük bir köyde yaşasalar da onların duyguları hala saf, ruhları dünya tarafından kirletilmemiş. Makyaj malzemelerine ya da kıllı beden eğitimi öğretmenlerine duydukları ilgiyi paylaşırkenki heyecanları, kızlara karşı duydukları iğrenti, büyüyünce normal insanlar gibi evlenip çocuk yapmak konusundaki umutsuz ciddiyetleri, Shangri-La'ya gidip kendileri gibi olabilmeyi hayal etmeleri... Hepsi o kadar çocuksu ki. Mangayı okurken çocukluğun verdiği bilinmeyen duygulara karşı duyulan o saf merakı mucizevi bir şekilde yeniden duyumsuyorsunuz. Mishima ile Kirino'yu bağrınıza basmak, evlat edinmek istiyorsunuz. Öyle mükemmel karakterler ki. Hatta Yumeno da öyle. Her ne kadar yaptığı tipik bir berbat heteroseksüel davranışı olsa da duyguları yüzünden kafası karman çorman olmuş bir çocuk o da ve tam olarak bu yüzden mükemmel. Üçünü kendi çocuklarınız gibi benimsiyorsunuz. Mishima ile Yumeno halihazırda mükemmel annelere sahipler gerçi. Kirino ise, birçoğumuz gibi, ne yazık ki o kadar şanslı değil. Bu sahnede göğsüm sıkışmıştı. Elimde olsa bu mangayı herkese okuturdum. Sınıf arkadaşlarını ve iş arkadaşlarını ve aile üyelerini daha iyi anlayabilsinler diye. Ama bilhassa LGBT bireylerine okuturdum. Çünkü manga, spektrumun neresinde yer alırsanız alın hepimizin yaşadığı hisleri öyle bir gerçekçilikle yansıtıyor ki okurken kendi çocukluğunuza gidiyorsunuz. Birebir yaşamış olduğunuz sahneleri gözünüzün önüne getirerek kalbinize saplanıp kalmış hisleri kısa yolan göz pınarlarınıza taşıyacak. Hislerinizin diğerlerinden farklı olduğunu keşfetmek. Günışığı altında onları bastırmak için umutsuzca çabalamak. Karanlıkta kontrolü onlara bırakmak. Beceriksiz ilk öpüşmeler. Ter kokusu. Aldatılmak. Hesap vermek. Nefessiz kalmak. Fısıldaşmalardan nefret etmek. Sadece kabul edilmeyi istemek. Hatta belki bunlar şu anda yaşadığınız şeylerdir ve mangada kendinizi bulursunuz. Ve hayır, bu, tamamen depresif bir manga olduğu anlamına gelmiyor - aslında, bunu yapmayı nasıl başarıyor bilmiyorum ama, depresif olduğu kadar komik de. En sevdiğim eserler hep böyle olanlardır zaten. Herhalde o yüzden en sevdiğim manga.
Gereksiz ek bilgi: Bu mangaya başlarken ne konusu ne de türü hakkında hiçbir fikrim yoktu. Kapağından bile anlamamış, gizem mangası sanmıştım. (Öyle bir havası da yok değil gerçi.) Keşke herkes, benim yaşamış olduğum kadar güzel bir şok yaşayabilse.
OH BE, SONUNDA BİTTİ! Umarım önerilerimi seversiniz! Bir daha yaoi önerisi isteyenleri direk bu yazıya yönlendireceğim dedim başta ama herkesin zevkleri farklı oluyor tabii. O yüzden bana hangilerini sevdiğinizi söylerseniz daha özel öneriler yapabilirim. Okuduktan sonra düşüncelerinizi yazmayı sakın unutmayın! Görüşmek üzere! Not: Omageverse mangalarını ve webcomicleri (Killing Stalking'dir, Blood Bank'tir, Never Understand'dir...) dahil etmedim çünkü onları başka yazıda toplayacağım. (Ama 19 Days'i okumadıysanız ayıptır.) Gönderen
joou to shitateya,
lonely to organdy,
ore to joushi no kakushikoto,
tourou no ori,