“Hak iddiası” kavramı çoğu zaman siyasi bir kavganın konjonktürel silahı olarak kullanılır. Böylesi durumlarda “ihkak-ı hak” söylemleri sadece algı operasyonlarının başlığı olarak işlev görür. ...
Kültür ve Turizm Bakanlığı Telif Hakları Genel Müdürlüğü’nün Bediüzzaman Said Nursi’nin Risale-i Nur Külliyatının bandrol başvurularını geri çevirirken sunduğu gerekçeler ve iktidar partisi sözcüsünün bu konudaki açıklamaları, olumsuz bir tabloya işaret etmektedir. Varislik, vekillik, koruma gibi telif hakları çerçevesinde bir takım maddelerle gündem oluşturulmaya çalışılsa da asıl saiklerin tam olarak ortaya çıkmadığı anlaşılmaktadır.
Türkiye kamuoyu, bir süredir iktidar ile eski müttefiklerinden olan bir grup arasında yaşanan krizlere kilitlenmiş durumda. İki aktörün de dindar gelenekten olması bu alanı kaçınılmaz biçimde etki altına sokmaktadır. Hangi noktada ve ne zaman durulacağı belli olmayan bu güç mücadelesinin toplumsal bir hayır mı şer mi doğuracağı henüz meçhul. Lakin bandrol tartışmalarından da anlaşılacağı gibi bugün bu kavganın Risale-i Nur’a değinen kısmı hiç de hayra alamet bir rota izlememektedir. Sadeleştirmeyi engelleme girişimi olarak ortaya çıkan arayışın sadeleştirmeyle hiç alakası olmayan köklü Risale-i Nur yayınevlerini boşa çıkarma projesine dönüşmesi bu durumun farklı amaçlar taşıdığı izlenimini doğurmaktadır.
50 yıldır yasal olarak sürdürülen külliyat basımındaki çeşitliliğin uydurma gerekçelerle bazı yayınevleri hakkında illegal hale getirilmeye çalışılması, devlete yaslanarak ötekileri susturmayı alışkanlık haline getiren sansürcü zihniyetin nurculuk mahallesindeki izdüşümüdür. Daha çok milli görüş geleneğine mensup AK Parti yöneticilerinin Risale-i Nur Külliyatının basımıyla ilgili doğrudan bir tartışmaya dahil olmayacakları varsayılabilir. Bu mesele, iktidara mutlak bağlılık sergileyen nurcu odakların; hükümetin, kendisiyle çatışan eski müttefik grupla mücadele stratejisinden yararlanarak bugüne kadar susturamadıkları çevreleri devlet marifetiyle susturma denemesi olarak görülebilir.
Her birisi aynı zamanda ayrı birer ekolu temsil eden yayınevlerinin, Bediüzzaman'ın özellikle siyasal gerçekliğini farklı zaviyelerden okumaları dikkate alındığında bu engelleme Üstad Bediüzzaman'ın ifadelerinin kısıtlanmasına yol açacaktır. Risale-i Nur basım tarihinde daha çok maslahata dayalı sansür ve tahrifatlarla anılan çevrelerin tekel kurmaya çalışmaları, Bediüzzaman’ın özgür yorumlanışı önünde yeni bir engel inşa etmektir.
Risale-i nurun tahrif edilmeden bastırılması herkese açık bir hak olarak görülmeli ve okur özgür bırakılmalıdır. Bu risalelerin yasa zoruyla belli bir zümrenin iznine tabi tutulmaya çalışılması, milyonlarca gönüllünün ve farklı çevrelerin evrenselleştirdiği ilmi bir mirasın gasp edilmeye çalışılması demektir. Zira risale-i nur basımının 54 yılda geldiği nokta, hiçbir yayınevi, grup ve nurcu elitistin tek başına yönetebileceği bir alan değildir ve bu tarz entrika girişimlerinin sonuçlarını öncelikle risale-i nurun inşa ettiği hür bilinç reddedecektir.
Hükümete düşen, Risale-i Nur basımına ilişkin entrikalara açıklık getirmek ve bu tarz ilmi içtihad farkına dayalı konuları siyasallaştırmamaktır.