Kuvöz - Medyaspor Köşe Yazısı
Tümer Topal 14 Aralık 2013 Cumartesi
5. haftada hoca değiştiren, o boşlukta hırsını ve kendine güvenini kaybetmiş futbolcular size şampiyonluğa mal olur. Bu maçtaki sinerjiyse Galatasaray’a bu yıl şampiyonluğu getirir.
Taraftarı sinirlendiren şey bu güvensizliğin ve isteksizliğin varlığıydı. Kötü oyun değil. Öyle olmasaydı 1-6’lık Real Madrid maçının sonunda bile taraftarlar takımı tribüne çağırıp alkışlamazlardı.
Galatasaray, belki Juventus maçında da çok iyi oynamadı ama taraftar ve takım ilk kez bu kadar bütünleşti. (Mancini’nin payı çok büyük ama bu, bir sonraki yazının konusu olacak)
Twitter’da haftalar önce Galatasaray’ın hırs dışındaki en büyük eksiğinin Sneijder olduğunu söylemiş, bu maç öncesi de bunu yinelemiştim.
Saha koşulları fark etmez. Formsuz veya sakatlıktan yeni çıkmış da olsalar bu tarz adamlar sahadaki IQ ortalamasını tek başlarına yukarıya çekerler.
Altyapısını yurt dışında almış adamlar ne zaman nerede durulması, ne zaman şut çekilmesi, ne zaman ara pası atılması gerektiğini biliyorlar. Sneijder gibilerse bunu mükemmel yapıyorlar.
“Koşmuyor, fizik gücü yetersiz” denilen adam, gol öncesinde de yaptığı baskıyla topun kazanılmasına yardımcı olmuş, atağa kalkacağımızı gördüğü anda yarı saha çizgisinin gerisinden Drogba’nın topu indireceği bölgeye depar atmaya başlamıştı bile.
Golü getiren biraz da Wesley Sneijder’ın yaptığı top kontrolüydü. Kolay gibi görünür ama çok zordur.
Sneijder’ın ilk maçıydı sanırım. Top ayağına geldiğinde öyle bir eritti ki topu, almasını bilene kontrol dersi verdi. Bir-iki pozisyon sonra da top Engin Baytar’ın ayağına geldi. O’nun kontrolü Sneijder’ınkiyle karşılaştırılınca duvara çarpmıştan hallice kaldı. Ne kadar iyi futbolcu olursan ol, dünya çapında bir ayak ile arada böyle gözle görülür bir fark oluyor. O fark da senin Şampiyonlar Ligi’ne tamam veya devam demen işte. Hedefin daha yukarılarsa Sneijder’a da Drogba’ya da ihtiyacın var.
Yabancı kuralı ile ilgili eleştirilerime yenilerini eklemeyeceğim ama Mehmet Topuz’un Sneijder’dan pahalı olduğu ve dilediğinizce Mehmet Topuz alıp başka bir Sneijder alamayacağınız, alacak paranız varsa bile getirmeye ikna edemeyeceğiniz, ikna etseniz bile sayıyla sahaya sürebileceğiniz bir ligin dünya çapında olmasını hayal ediyorsanız bu, tescilli şikeli bir ligin dünya çapında ilgi ve saygı göreceğini sanmak kadar aptalcadır.
Medyayı ahtapot gibi sarmış kiralık tetikçiler sistematik biçimde Sneijder düşmanlığı yapması maalesef işe yarıyor ve taraftarlar bile “Sneijder devre arasında gönderilsin” diyor.
Kusura bakmayın, Sneijder gibi futbolun ciğerini bilen adam “Sisteme uyum gösteremiyor”sa senin sisteminde bir sorun vardır. Uyduracaksın.
Maçta ibrenin döndüğü anıysa ancak evde maçın tekrarını izlerken yakaladım:
56. dakika civarında Vidal’in yere düşmekte olan Melo’nun yüzüne sert biçimde savurduğu tekme ve sonrasında gelen güçlü taraftar tepkisi.
İngiliz spiker, o faul sonrası patlayan tezahüratı duyunca maç içinde de bir kaç kez tekrar ettiği övgüleri yeniden dizdi.
Sahada bizim anladığımız “güzel futbol”dan çok bir tür güreş - taktik savaşı olduğu için, her fırsatta: “Burası tam bir futbol şehri” diyerek yeni konu açmaya çalışıp “taraftarın tutkusu çok büyük değil mi ?” dışında söyeleyecek yaratıcı bir şey bulamıyorlardı. Fakat bu bağlamda en ilginç yorum bir gün evvel yayına ilk bağlanıldığında Dean Saunders’tan gelmişti:
“Çocuğum doğduktan dakikalar sonra hemşire üstüne Galatasaray forması geçirdi. O’nu Kuvöz’e almaları gerekirken Galatasaraylı yaptılar. İstanbul böyle bir yer”
Kuvözler hasta, erken doğmuş bebekler için dizayn edilmiş yaşam alanlarıdır.
Biz de zaten bu marazi coğrafyada sırtımıza geçirdiğimiz formanın kuvözünde biraz nefes almaya çalışıyoruz.
Sağ olsun Galatasaray da her zaman oksijen tankı gibi imdadımıza yetişiyor.