Bir Delinin Pembe Defteri: 2015 Bir Delinin Pembe Defteri: 2015 Bir Delinin Pembe Defteri: 2015
Sabah kahveleri insana ayrı bir mutluluk veriyor mesela, yanında bir parça çikolata da var ise; sanırım mutlu olmayı öğrenmek için hayatta birçok sudan sebebimiz var. Eğer öğrenemezsek zaten mutsuzuz. Efendime söyleyeyim; nişanlımın askerliği, dedemin kaybı, işsizlikler, babamın kalp krizi geçirmesi, ayrılıklar özlemler derken bir de baktım ki aslında mutlu olmayı öğrenmek mesele.
Yeni bir diziye başladım "Narkos". 1975'lerde Amerikada'ki tüm uyuşturucu trafiğinin %80'ini ele geçirmiş, 80'de ise dev bir uyuşturucu kartelinin başında olan, her yıl elindeki parayı paketlemek için 2500$ değerinde paket lastiği alan bir adam Pablo Escobar'ın serüverinini anlatan olağanüstü bir yapım.
Aslında çoğu zaman yalnız hissediyorum kendimi. Tüm seslerin sustuğu geceler mesela, metronun kalabalığından sıyrılıp asansöre tek başıma bindiğim o kısacık an ya da eve giresiye kadar apartmanın merdivenlerinde çıktığım o birkaç kat..
Tüm bunların dışında en ilginci kalabalıklarda kaybolmak. Onu herkes bilemez, herkes başaramaz. Ben tek başıma çok büyük bir kalabalıkken, kalabalıklar içinde çok fazla tek başımayım...
Rüyada mıyım gerçekte mi derken yataktan doğrulup bir gayret ışığı açtım. Anneannem ayakta kollarını kaldırmış boşlukta ışığı arıyor.. Zavallımın beni uyandırmamak ve pencereyi kapatmak için harcadığı çabaya mı yanayım, kutu kadar odanın içinde 2 km yol yürümüş olmasına mı bilemedim.. Vesselam bastık kahkahayı.. Seni çok seviyorum benim tosun anneannem..
Sonra yattık uyuduk işte. Hikaye bu kadar.. Dağılın!
Eylül 8 itibariyle 25 yaşımdan çaldığım bu ilk günlerde; aslında çok piti pitiyim.
Yani ne bileyim; sanırım bazı insanlar için büyümek zor zanaat.
Ya büyümek zor zanaat, ya da seninle büyüyen sorunlarına çareler üretmek..
Geçtiğimiz Mayısta evlenmeyi hedefleyip evlenememiş olmam cümle alemin malumu..Eskaza bloglarsam gördüğüm; hatta yaklaşık 10 dk önce kadar onayladığım yorumlardan birinde "yanlış hatırlamıyorsam" yemek takımından mı ne memnun olup olmadığımı sormuşlar.Bir tokat da buradan yedim anlayacağınız ve cevap yazmayarak suskunluğumu bir kez daha perçinledim. Şaka bir yana; vallahi memnunum, sonuçta bir köşede sessiz sakin kutularında bekleyen çeyiz eşyacıklarım onlar, bir zararları yok yani:)
Güzel bir bayram tatiliydi, esas adam buradaydı her şeyden önce. Dahası akıl almaz şekilde, her ne kadar bir sonraki görüşme tarihimizin net olmayışının getirdiği bir iç sıkıntısı olsa da pek bir piti pitiyim. Spagat yapayım derken taklaya gelmiş tavşancık gibiyim...
Tüm tıkırlığında ilerliyor hayat, bazen de tam takırlığında.
Sen sen ol "hadi yine iyisin" diyebileceğin iç huzurunla kal ey sevgili, pek sevgili;
Kararlı ve azimli olun. Hiçbir şeyin sizi yari yolda pes etmeye zorlamasına izin vermeyin. Evet hayatta karşınıza çıkabilecek hayallerinize ulaşmanızı engellemeye çalışacak bir çok zorlu engel olabilir ve olacaktir da, binlercesi hatta milyonlarcası. Önemli olan zor şartlarda da pes etmemeyi öğrenmektir. Ete kemiğe bürünmüş bir düşman mesela. Bu sizi çekemeyen kendince rekabet etmeye çabasında sinsi bir insan da olabilir, ütopyanizin gerçekleşmesi için ihtiyaciniz olan kararlılığa sahip olmadığınızdan kendi kendinize yarattığınız bir şanssızlık da. Insan kaderini yaşamaktan ziyade yönlendirmek için var olmalıdır. Hayallerimiz, arzularimiz, hedeflerimizin gerçekleşmesine var olan gerçeklerimizin engel olmasına izin veriyor olmamız en büyük aptallığımız.
İnsanoğlu çekilecek dert değil. İşte böyle yürekleniyorum ara sıra. Öyle böyle değil ama..
Bu sabah otobüsten inmemle bir, adeta bir zabıta ordusunun öyle böyle değil türden baskınına şahit oldum. Adamcağız bozuntuya vermeden üç beş tane birbirinden cahil birbirinden merakli vatandaşın bakışları arasında sakince, biraz kendine biraz başkanlarına kırgın toplamaya başladı karton ustune tahtadan olan tezgahini. İçim acıdı yalan değil. Kimbilir kimlere bedavadan kahvaltı olacak şimdi bunlar.. Oysa evine 3,5 kurus götürebilse belki birilerine ayakkabi olacakti bu simitler,ya da ne bileyim yoldan geçerken alınmış kızarmış bir tavuk.
Anlayacağınız hamuduyla götürenleri ruhumuz duymaz, üçün beşin kavgasında ak pak tertemiz bir insan olduğu her halinden belli gevrekçi kardeşimin başına gelmeyen kalmaz.
Hayat bu işte. Yazik be...