BEKEN'İM & CANDAŞ'IM: Posta Veniş Türk
En sevdiği tişörtyüle elini yıkarken üstüne su damladı. Değiştiririz, boşver dedim.
Değiştirmek istemiyorum dedi, keşke evimizde Posta Veniş Türk olsaydı dedi.
Krize girdim gülmekten, hatta yetmedi yerlere yattım gülmekten. Ben güldükçe o keyiflendi, o keyiflendikçe ben güldüm.
Anne gülmekten çatlıcaksın bike dedi sonra.
Allahım ne muhabbet ne sözler cıkıyor suaralar.
PDA anjiosu sonrası inanılmaz huy değişikliği ile hayatım çok zorlaştı. Önceden zaten hiç ayrılmayan biz şimdi yapışık durumdayız. Uyurken bile tepemde yatıyor, elleri sürekli yüzümde dolanıyor. Dışarıda kucak istiyor, alıyorum kucağıma. Elleri hala yüzümde dolanıyor, gözlerimi kapatıyor hatta elleri. Yürüyemez duruma düşüyorum. Yapma oğlum dedikçe inadına yapıyor, kızarsam da sevmiyorum seni, beğenmiyorum seni, git bu evden üçlemesi geliyor ardından. Daha sonrasında yumruklar yüzümde, ayakkabı veya terlikleri ise kafamda uçuşuyor. Ne yaptımsa çözemedim ağlama ve vurma krizlerini.
Yaratıcılık konusundaki sınırtanımazlığı devam ediyor. Geçmeli legoları var, neler neler yapıyor ondan aklım almıyor. Evler yapıyor, köprüler yapıyor, ama en çok da makineler yapıyor. Uzaktan süper temizlik makinesi, insan vucudunu tamir eden makine, araba uçuran makine, istediğin şeye dönüştüren makine vs vs vs
Büyüyünce ne olacaksın diyenler önce "yessam" cevabı veriyordu, sonra "hem yessam hem doktora" dönüştü. Sonra çocuk doktoru, daha sonra çocuk kalp doktoru oldu tercih. Şimdilerde ise inşaat mühendisi olmak istiyor. Çok güzel binalar yapacakmış. Hele ki bir bina projesi var ki, benim diyen mühendis-mimarlara dudak uçurtur. Telif hakkı nedeniyle yazamıyorum buraya ne yazık ki :)) Büyüyünce gerçekleştirsin projesini diye...
HAstalıklar konusunda pek yol alamıyoruz, şekil ve boyut değiştiriyor sürekli.
Akciğer enfeksiyonu-astım gibi sorunları azaldı, yeme sorunu oldukça düzeldi sayılır. Ancak kalp olayı, inek sütü alerjisi girdi devreye bu defa.
PDA durumu iyi, kontrolde iyi çıktı sonç, 6 ayda bir kontrole devam, amut-takla ve bungee jumping hala yasak. Bu seneki bungee jumping turumuzu yapamayacağız sanırım :))))))
İnek sütü alerjisi nedeniyle inek sütünü kesmiştik, 1 ay düzelmişti kakası ancak 1 ay sonra yine başladı. Doktora gittik tekrardan endoskopi istedi, çarşamba günü yapılacak. İnce barsak ve onikiparmak barsağı incelenecek ve biyopsi alınacak. İnce barsak içindeki tüysü yapıların çalışmadıgı düşüncesi hakim suanda. Bakalım endoskopi nasıl yapılacak? Sonuc ne çıkacak? vs sorular var yine aklımızda.
YAzın gelişiyle park maceralarımız da başladı. Hergün enaz 1 kez parktayız. Park kısmı güzel de park sonrası duş aldırmadaki zorluklar devam ediyor. Epey azaldı tabşii, parka gitmeden önce şart koşmayı unutmazsam daha iyi geçiyor.
PArkla beraber yeni sıkıntılarımız da başladı tabii. Her sene gördüğümüz, Candaşla yaşıt çocuklar eşşek kadar olurken Candaş hala aynı yerde sayıyor.
Geçen senenin bebeleri bu sene CAndası ağzında götürecek kıvama gelmişler. Dolayısıyla yaşıtları CAndaşı arasına almak istemiyor, küçük oldugunu söyleyip dışlanıyor. Boyu boyuna uygun olanları da tabii ki bizimkli istemiyor. Anneleri anlamaksa ayrı bir zorluk benim için. Diyelim ki 2 yaşında cocugun annesi, Candasın yanında duran 3 yaşındaki çocuga abla dedirtiyor, CAndaşa ise CAndas dedirtiyor çocuguna. Peşinden düzeltmekle geçiyor ömrüm, Candaş 4,5 yaşında, o abisi sizin cocugunuzun şeklinde. Benim sinirler bozuk, ama asıl genç adfamın sinirleri daha bozuk. "Ben Defneden büyüğüm ama ona abla diyorlar, bana neden CAndaş diyorlar"...
Nasıl açıklanır ki, bazı annelerin 2 yasındaki cocugunun 4 yasındakiyle denk görünmesini kendi anneliklerine gurur kaynagı yaptıkları??? BAk benim cocugum 2 yasında ama ben iyi baktım ona, seninkiyle aynı görünüyor. Abi dedirtmiyorum hatta şeklinde beyninden geçen düşünceleri.
Endokrin doktoruyla konustum gecen, yukarıda yaptıgım analizi bana söyleyen o oldu aslında. Annelik gariptir, kendi anneliklerini öne cıkarmak için başka cocuklara acımasız davranabiliyorlar. Bu annelik psikolojisinde vardır ne yazık ki dedi.
Ben anlayamıyorum tabii, ben cocuguma her insanın farklı oldugunu, farklılıkları yadırgamaması gerektiğini ve onları öyler kabullenmesşi gerektiğini anlatıyorum. Somut olarak da bak sen sarı saçlısın, başka arkadasın siyah saçlı mesela gibi örnekler de veriyorum ki kafasındaki boşluklar dolsun diye. BAşkalarından da aynı şeyi beklemem saçmalık sanırım.
Yakın arkadaşlarımdan da var böyle anneler aslında, ve ben onların farkında olarak kendilerine engel olmadıklarını düşünüyorum konuşmalarında. Benim çocugumun onca hastalıkları varken, saatlerce cocugunun burnunun akmasının ne kadar büyük sorun oldugunu anlatıyorlar mesela. Uff ya boşver, çocuk dediğinin burnundan sümük eksik olmaz diyorum. "Senin çocugunda aynı sorun olsa böyle demezdin tabii" dedi biri hatta. Dikkat ettim ondan sonra, benimkinin de burnu sürekli akıyor ve tıkalı. Ama onu hastalık olarak dikkate bile almadıgım için hala da gözüme batmıyor. Allah büyük dertler vermesin tabii.
Yemek saati gelmiş, arkadaşlar dürtüyor :))
yazıyı gönderen, Beken-Ali zaman: Pazartesi, Haziran 13, 2011
etiketler ali candaş gelişim, inek sütü alerjisi
Küçük dev adam sen her ne olacaksan eminim en iyisi olacaksın...
19 Haziran 2011 16:01
Cogu zaman yalnizca annelerin yuzundeki bu sidik yaristirma durumunu gormemek icin annelerden oldugunca uzak dururdum.
Gulay, yazdiklarini duzenli takip etmedigimin farkindayim zaten ne duzenli yaziyorum ne de okuyabiliyorum ama sana mail yolladim, hala ayni yerde misiniz? Keske bir gelisimde seni ve akilli oglusu gorebilsem diyorum ama nasil baglanti kuracagiz bilemedim simdi. Umarim hersey daha iyiye giderek duzelir yazamasam bile hep kalbimdesiniz, opuyorum.
bu cocugu su ana kadar macerasiz bir gunu olmus olamaz, hani nerede kayitlar, bilgilendirilmek bizim de hakkimiz. teyze ana yarisi derler.
12 Ağustos 2011 05:14
ha soyle , yedi de, icti de, havuza girdi cikti de,tas gibi sicti de,illaki burdan durtuklemek mi gerekiyor yaz yaz diye.:)
cok guzel gelismeler oluyor. Allah herseyin gayretini odullendiriyor.
14 Ağustos 2011 06:56