Kaplumbağalar da Uçar!: Acıyı çağırıyorum
Gel ve tüm damarlarımla seni hissetmemi sağla
Gel ve bana hükmet diyorum
Ben düşüncelerimin bu kadar(!) sahibiyken,
Sen gel ve sen beni tüket istiyorum
“Bu yeni başlayan ağrının ilk dakikaları mı daha acı son dakikaları mı?”
Diye sormuştum sana
ve artık bu bedene hükmümü geçiremediğimi söylemiştim..
Düşüncelerim beni bir kepenk gibi sarıyor
Hedef on iki tahtası bir girdap bu benin içinde
En acılı yerime vuruyorlar
Olmak istemediğim insan oluyorum
Olmama doyamadıkları insan
Ben ki tüm bu kepenklerin içinde seni çağırmadan ayrılmayacak olanım
Senle ölmek isteyebilirim
O kadar acısın çünkü!
O kadar canımı yakıyorsun
ve beni kendine o kadar çekiyorsun
İnsan mutlu olduklarıyla hiçbir zaman hep mutlu olamadı
Hep de olmayacak!
Bunu aramıyorum, hayır
Seninleyim ve sen o kadar büyüksün ki içimde
İyi bir şey düşünmek
İyi bir şey yaşamayı hissetmek
Acının bu kadar büyüğünü bana “sürekli” gösteren sen,
Sen ki var olduğun müddetçe yaşamak ne mümkün
Sen olduğun müddetçe kendime inanmak ne mümkün
Sen yönetiyorsun beni
En ama en kötüsü de bedenimi
Sığdıramıyorum içime seni
Kusuyorum çoğu kez
Hatta “hep” kez!
İçim parçalanıyor sanki
Sana doğru yükseliyorum sonra
Ağrılarım canımı yakıyor
Beni ağrıya sürükleyen her şey canımı yakıyor
İnanamıyorum sonra “her şeye”
İnanmak istemiyorum bundan böyle
Uzaklaşmak istiyorum ve sana yakın durmak
Sadece seni istemek
Ölümle de başa çıkabilmemin tek yolu onun hükmü altına girdiğim de sorgulamamaktı
Tüm insanlığı nasıl ele geçirdiğine hayran kalmak!
Herkesin ondan korktuğunu bilmekle oluyordu her şey
Herkes ölüme karşı bir başka ürkekti
Hala da öyle..
Ölümü çağıramam şimdi
Ölüm hep bir karanlık gözümde
Daha o kadar büyümedim ki!
Acıysa aydınlanma olsa gerek?
Acı, bırak, ben ölüm istemiyorum
Sen gel ve sen tüket istiyorum
Başka kimselere bırakma beni
Sen tüket, sen öldür dilediğin gibi
Başkası avuçlarıma sığar
Onları ezmekse bana sığmıyor!
Senin avuçlarında taht kurmak istiyorum
Sen ez, sen var et, sen öldür beni diyorum…
Başkalarını istemeyecek kadar beni arzula sonra!
Noktala insanlığı bir benin içinde!
Büyüksün, çok büyük...
Etiketler: bilinçaltı insanlarım, düşünce, herkes, insanlık, iyi, ölüler konuşmak isterler, ölüm, parça, yaşam
Sakallı Peri dedi ki...
Kendinle benlik sohbeti, hoş bir yazı zevkle okudum. :-))
19 Aralık 2009 02:37
ben de istiyorum onu ama olmuyor. peki ya şimdi?
20 Aralık 2009 22:06
"peki ya şimdi sorusu" ne kadar zor geldi... sadece bunu söyleyebilirim sanırım..
21 Aralık 2009 15:24
Kahveyi Anımsatan Islak Battaniye
üç - on üç?
"Ben bu adamı sevmiyorum!"; ya da "Zeki Demirkubu...
Choke / Tıkanma filminin romanıyla kıyaslaması
TONY GATLIF ve Latcho Drom