ÖLÜRSEK CENNET BİZİM, KALIRSAK VATAN BİZİM!
15 Temmuz, başının karanlık başlayıp sonunun aydınlık bittiğini söylediğim gün. Tarihe geçecek bu olayı bizzat kendi ellerimizle yazdığımız gün. Başı karanlıktı 15 Temmuz’un. İçimizden bildiklerimiz bize, vatanlarına ihanet etmişlerdi. Karşısındaki masum vatandaşları mermi yağmuruna tutanlar; bizimle aynı bayrağın gölgesinde, aynı devletin çatısı altında yaşıyordu yıllardır. Sonu ise Allah’ın izniyle aydınlık bitti. Bu millet yüreklerindeki iman gücü ve vatan sevgisiyle başkomutanlarının ardında, hainlik ve düşmanlık ile savaştı. 15 Temmuz’un gündüzünde, güneş geceyi aydınlattığında zafer bizlere nasip olmuştu.
O gece ben de gaziliğin nasip olduğu kişilerden biri oldum. Haberi ilk aldığımızda saat 23.30 civarlarındaydı. Köprüde askerler olduğunu gördüm ama hiçbir anlam veremedim. Televizyonu açtığımızda darbe olduğunu, bir kalkışma yapıldığını gördüm. O zaman 14 yaşındaydım ve darbe ne onu bile bilmiyordum. Tek bildiğim ülkemizde böyle huzurla yaşarken herhangi bir isyanın mantıksız olduğuydu. Hemen dışarı çıkmak istedik ablam ve ben. Annem ile babam ise yanlış bir şey yapmamak için sayın Cumhurbaşkanımızın açıklamasını beklememiz gerektiğini söylediler. Bu sırada haberleri devamlı takip ettik ve ablamla dışarı çıkmak için hazırlanmaya başladık. Sayın Recep Tayyip Erdoğan da halkını meydanlara davet ettiğini açıkladıktan sonra biz de abdestlerimizi aldık, helalleştik ve ailecek dışarı çıktık. Çıkmadan önce İstanbul İl Emniyet binasının yakınında oturan arkadaşımla da başına bir şey gelebilir diye helalleşmiştim. Hatta anneme de sordum “Orada bize bir şey olursa ölürsek şehit olur muyuz?” diye ve annem de bana “Biz oraya vatanımız için gidiyoruz. Vatan sevgisi de imandandır. Allah’ın izniyle ölürsek şehit, kalırsak gazi oluruz.” diye cevap verdi. Artık dedemiz Yavuz Sultan Selim Han’ın dediği gibiydi “Ölürsek cennet bizim, kalırsak vatan bizim.”
15 Temmuz: Bu Milletin İkinci Kurtuluş Savaşı…
Fatih sokaklarında insanlar akın akın meydanlara yürüyordu. Biz de başta İstanbul Valiliği’ne gidecektik fakat o gece herkes bir şekilde nasibini alacağı yere gidiyordu. Biz de İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne doğru yürümeye başladık. Yolun başlarında neyle karşılaşacağımızı bilmediğimizden belki bir nebze korku vardı içimizde. Gittiğimiz yönden de silah sesleri geliyordu ama başımıza, omuzlarımıza taktığımız Türk bayrağıyla her adımda daha da uzaklaştık korkudan. Belediye binasının önüne girdiğimizde asker kılığındaki 15-20 hainin, iki askeri kamyonet önünde yola barikat kurduklarını gördük. Yaklaşık 100 kişi de o barikatı aşmak için uğraşıyordu. Arada görünmez bir sınır var gibiydi, o sınırı geçenleri ayaklarından vuruyorlardı. Gazi olanlar yanımızdan geçtikçe biz de en önlere ilerledik. Sayımız ve gücümüz giderek artıyordu. Emniyet binasının olduğu caddeden bir grup daha geldi yanımıza, tekbirlerle karşıladık onları. Hainler havaya açtıkları ateşlerle bizi korkutamayacaklarını anladılar en sonunda ve bizi taramaya başladılar. Bu sefer hedef ayak değil baş ya da öldürücü olacak şekilde gövdeydi. Sonradan öğrendim ki belediye binasının üstünde de keskin nişancılar varmış. Yani insanları görerek, tanıyarak öldüren katiller. Biz de ateş arttığında geri savrulduk ama azaldığı an tekrar üzerlerine gittik. Yerde olduğumuz an yakınıma bir yaralı düştü. Bacağından vurulmuştu, bağırıyordu. Sanırım ona yardım etme isteğiyle ayağa kalktım. O an sırtımın tam ortasında bir acı hissettim. G3 mermisi sol kolumdan girmiş sırtımdan çıkmıştı. Çıkarken kürek kemiğimin ucunu parçalayıp akciğerlerimin ikisine de hasar verdi ve sırtımda 15 cm çapında bir delik açtı. Giriş yarası 2 ama çıkış yarası 15 dikişlikti, bu yüzden acıyı sırtımda hissetmiştim. Ağzımdan burnumdan kan gelmesiyle yere düştüm. En üzücü olanı ise (bizim hesaplamalarımıza göre) beni de bir keskin nişancının vurmuş olmasıydı. Bir çocuk olduğumu, bir kız olduğumu görerek belki de kalbime nişan almıştı. İşte o gece o hainler bizim canımızı yaktıklarını zannettiklerinde Allah bize gururla taşıyacağımız madalyalar takmıştı. Vurulduktan sonra ailem beni zar zor hastaneye götürdü. O kadar acımasızlardı ki ambulansların çıkışına izin vermedikleri gibi hastaneye girişi bile zorlaştırıyorlardı. Hastaneye gittiğimde ilk müdahaleden sonra 4 gün yoğun bakımda, 2 gün de normal odada kaldım. Enfeksiyon riskine karşı evde devam eden tedavim de aylarca sürdü. Üzerinden geçen üç yıl içinde iki ameliyat daha oldum. Şimdi sağlık durumum hamdolsun daha iyi. Aynı zamanda mahkemelere de katıldık ve maalesef yüzsüzlüklerine devam ettiklerini gördük. Hakim hak ettikleri cezayı vermeden önce bana söz hakkı verdiğinde hep söylemek istediğim o sözleri de söyledim onlara: Siz daha 14 yaşındaki bir kız çocuğuyla baş edemediniz, bu ülkeyi ele geçirmeyi nasıl düşünüyordunuz?
Biz Türkler, bağımsızlık uğruna 17 devlet kurmuş ve hiçbir zaman hiçbir devletin boyunduruğu altında yaşamamış bir millettik. 15 Temmuz’da da şehitlerimizin emaneti olan bu vatan için millet olarak bir bütün halinde gerekeni yaptık. Çünkü bu ülkemiz için ikinci bir Kurtuluş Savaşı’ydı.
Biz o şehitlerin torunlarıyız. Biz Peygamber Efendimizden vatan sevgisini, Mevlana’dan, Yunus Emre’den insan sevgisini ve Başkomutanımız Recep Tayyip Erdoğan’dan dik durmayı örnek almış bir ecdadın torunlarıyız. Onlar gibi, Ebu Cehil’in değil; 21 yaşında cennetle müjdelenmiş Fatih Sultan Mehmet Han’ın torunlarıyız. O gece de bütün dünyaya millet olmanın ne demek olduğunu ve bir olduğumuzda neler yapabileceğimizi gösterdik.
Bundan sonra da nasıl annelerimiz bize ninnilerinde türkülerinde atalarımızın destanlarını anlattıysa biz de 15 Temmuz’u öyle anlatmalı ve unutturmamalıyız. Çünkü Aliya İzzet Begoviç’in de dediği gibi, Eğer unutulursa tekrarlanır.