mutfak penceremden | Sayfa 2
Her yeni yıl yaklaşırken yazdığım bir yazıyı bu kez güncelleyerek paylaşmak istedim. Belki yazdıklarımın bir çoğunu biliyorsunuzdur da zihninizin bir kenarında saklanmışlardır, bakarsınız şimdi size kendilerini hatırlatıverirler.
Yeni bir yılın başlaması ile bir döngü tamamlanıyor. Son başlangıçla birleşince çemberin iki ucu da birbiriyle birleşiyor. Çok çok eski çağlarda bile insanlar bahar aylarında doğanın yeniden doğuş zamanını yeni yıl olarak kabul etmişler ve bunu çoşkulu törenlerle kutlamışlar. O zamanlardan beri çember yani yüzük şekli bir döngünün tamama ermesi, sonsuzluk anlamında önem taşır. Bir deyişe göre, o eski zamanlarda bile bazı toplumlarda yılbaşı sofralarına çember şeklinde süsler, ekmekler, yemekler konurmuş. Sonsuzluğa yani her bitişin bir başlangıç olduğuna inanıldığındandır ki yılbaşında bir çok geleneğe göre kışın yapraklarını dökmeyen çam ağacı gelin gibi süslenir bütün kış yeşil kalmayı başaran kokina bitkisi evlere taşınır. Toplumların geçmişte de bugün de uyguladıkları daha sayısız yeni yılı karşılama gelenekleri var. Hepsinin de niyeti bir; yeni yılın…
Yıllar önce, dayımın restoranında çalıştığım günlerde yılbaşı hazırlıkları en az bir hafta önceden başlardı.Yılbaşı menüsü açık büfe olarak hazırlanırdı.Yemek ve meze sayısı çok fazla olduğu ve herşeyin hem taze hem de çok özenle hazırlanması gerektiği için, büfe açılışı saatinden başlayıp geri sayacak şekilde bir haftalık program yapılır ve ona sadık kalarak çalışılırdı. Büfenin açılması için bütün konukların salonda hazır olması beklenirdi ve dayım şef olarak büfenin mumlarını yakar, misafirlere bir kadeh kaldırdıktan sonra büfeyi açardı. Soğuk büfenin en gözde tepsisi her zaman “Mayonezli Levrek” olurdu. Bu tepsiyi süslemek için kendisi mutfağa girer bir elinde cımbız bir elinde bıçak belki de bir saatten fazla bu işle uğraşırdı.Bıçak dedim ama durun hele, unutmuşum,dayım süsleme işinde çoğu kez bıçak yerine jilet kullanırdı ki malzemeleri daha ince kesebilsin. Bu işi kimselere bırakmaz, sanırım bundan apayrı bir keyif alırdı.
10-12 kişilik bir davet için
2 kg lık bir deniz levreği
2 su bardağı dolusu mayonez
Bir zamanlar Yafa portakalı olurdu, şöyle armudi biçimde dibi genişçe, üst kısmı ise daha dar, kalın mı kalın kabuklu mis gibi bir portakaldı kendileri. Kabukları etine yapışmadan ayrılırdı. Nazlıydı, arkadaşlarından daha geç tezgahlarda boy gösterirdi kendileri. Kabuklarını güzelce rendeleyip sonra ayıklardık. İnce dilimler halinde keser sonra da kıvırıp rulo yapar kolye gibi ipe dizerdik. Bu kolyeleri şerbete atar, mis gibi portakal reçeli yapardık. Gelgelelim artık satışa sunulan portakalların ne cins olduğunu bile tanıyamaz olduk, nerede kaldı Yafa portakalını bulmak. Bulsak bile onun da kabuğu hiç de eskisi gibi kalın olmuyor. Hiçbir meyvenin tadı ve özellikleri eskisi gibi değil ne yazık ki. Bu yüzden son yıllarda ben de farklı bir yöntemle narenciye reçeli yapmaya başladım. Bu tarifi de yine bir aile büyüğümüzden öğrenmiştim. Biraz farklı bir yöntemle güzel bir kış reçeli yapmak isterseniz siz de deneyebilirsiniz. Umarım ilişkide olduğum doğal sebze meyve üreticileri bu yıl bana bir kavanozcuk reçel yapacak kadar…
View original post 237 kelime daha
Bazen işin kolayına kaçarken uyguladığınız bir yöntem, sonradan size şık ve pratik yemekler yapmaya yarayabiliyor. Baton köftem de bunlardan biridir ve bazen deyim yerindeyse “hayat kurtarır”. Hem çok pratik hem de şık bir misafir yemeğidir. Her zaman pastırma kullanmam. Bazan tamamen sade bazen arasına kaşar peyniri, haşlanmış yumurta veya sebzeler koyarak da yaptığım olur. Bu köfteyi kalıba sokma fikrim, yıllar önce, annemin daima pek güzel yaptığı ama benim o zamanlar bir türlü düzgün yapamadığım rulo köfteden doğmuştur.
Haftanın altı günü geç saatlere kadar çalıştığım günlerde de konuk ağırlamayı çok severdim. Bu yüzden her zaman dolabımda böyle kurtarıcılara yer vermişimdir. Böyle bir köfteniz varsa yanına hemen yapılabilecek bir iki ekleme, aniden gelebilecek konuklarınızı geri çevirmemenize yetecektir. Sevgiyle hazırlanmış renkli ve zevkli bir sofrada çok fazla çeşit olması da gerekmez. Şimdi bu satırları okuyan aile ve arkadaş çevremin yüzlerini görür gibiyim. Nedense masa kurarken “ay onu yapayım bunu da koyayım…
View original post 299 kelime daha
Glutensiz sebzeli kiş; üstelik hamuru da yok.
Biliyorsunuz, bir tarif aldığım zaman ne yapar eder onda muhakkak bir değişiklik yapar, bazen iki tarifi birleştirir bir üçüncüyü çıkartırım. İşte bugünkü tarif de bunlardan biri. Epeydir eşimin glutensiz beslenmesine uygun tarifler denemekteyim, hoşuma giden bir şey olunca da paylaşmaktan keyif alıyorum. Bu kişin görüntü fikrini pinterestte gezinirken buldum ama içi tamamen damak tadıma göre doğaçlama hazırlanmıştır. Yani siz de kendi damak tadınıza göre bir şeyler ekleyip, çıkartabilirsiniz. Tarifin özelliği kiş için hamur yapmak yerine cips şeklinde patatesleri bu iş için kullanmış olmamdır. Ayrıca içinde çok az mısır unu kullandığım için gluten de içermiyor.
1 kâse kıyılmış taze nane, maydanoz, dereotu
1 su bardağı sert peynir rendesi ( İzmir tulumu olabilir)
1 y. kaşığı tereyağı
1 çay bardağına yakın mısır unu
1 kahve fincanı çiğ krema ( krema…