AKP'nin dizayn ettiği CHP'nin sosyal şövenizmi - Ali Mahir Abdik
İki yılı aşkın bir süredir akıl almaz baskılar, tutuklamalar, gözaltılar, bombalı saldırılar, acımasız göçertmeler altında yaşamak zorunda bırakılan Anadolu Halklarının Ankarada elele gerçekleştirdiği kongre dost düşman herkesin gözünü aldı. Değme düzen partilerinin çok daha cılızına razı olduğu bir ortamda, HDP 50 bini aşkın insanla Ankarada adeta destan yazdı.
Elbette HDP düşmanları bu başarıyı kabullenmekte zorlanacaklardır. Onlar çünkü, kolu kanadı kırık, siyaseten yalnızlaşmış, etkisi azaltılmış bir HDP umuyorlardı. Öyle olmadı. Onbini aşkın sempatizan, yönetici, belediye başkanı, milletvekili ve üyenin tutuklu olduğu, dahası eşbaşkanlarının bile esir tutulduğu bir ortamda HDP iddiasından milim geri düşmediğini kanıtlarcasına, Ankaraya aktı.
Bir yanıyla, Demirtaş’ın yeniden eşbaşkanlığa getirilmeyecek olmasından, acayip HDP dostlarının pek kırıldığı, salt bu yüzden soğudukları gibi naif bir probaganda da üretilmedi değil! Çoğunda samimiyet yoktu. HDP’liler yöneticilerine ölümüne bağlı fanatikler değildir. Geçmiş mücadele tarihlerinin sayfalarını karıştıranlar, adı altın harflerle yazılı bir nice yiğit insanını yitiregeldiğini göreceklerdir. Her aldığı yarayı sarıp sarmalayan Halklar, kayıplarının ardından sadece ağıtlar yakıp oturmadıklarını gösterdiler.
Her insan önemli ve değerlidir. Elbette zalimler, ırkçılar en gözde değerlerimize kastedeceklerdir. Bundan kaçış yok. Ne ki, yitirdiklerimizle birlikte, hareketin de yere düşmesini bekleyenlere verilecek cevap, işte katil Ankaranın ortasında pek de okkalı olmuştur. Nerede yere düşmüşsek, orada ayağa kalkmasını bilmektir mesele.
HDP Ankara’da salt ülkeye değil, Ortadoğuya değil, tüm dünyaya somut mesajlar verdi. Barış davasının ısrarlı savunucusu olmak, emek mücadelesinin alanlarında bulunmak, çevre ve doğa dostu politikalar üretmek, ülkenin gereksindiği barış ve kardeşlik iklimini yaratmak gibi, partiyi halkların gözünde benimsenir bir umut haline getiren değerlere daha sıkıca sarılınılacağı, ülkenin üstüne çöken faşist bulutların dağıtılması için, bütün dinamiklerle birlikte yürünmesi gerektiğine vurgular vardı. Bütün dünya tekrar gördü ki, HDP ülkenin demokratikleştirilmesi adına canını ortaya koymuş, iktidarın bu akıldışı hışmına, saldırılarına karşın, sorumluluk almaktan kaçmayacağını Ankarada bir kez daha haykırdı.
Barışı savunmanın, savaşmaktan da tehlikeli addedildiği koşullarda, sıradan yığınların, devletin bekası adına, şiddet ve savaş naralarına teslim olduğu bir süreçte, sürüden ayrılmanın, barışın onurlu savaşçısı olmanın risklerinden ürkmeyenler ancak demokrasi sınavını başarıyla geçebilirler.
Fakir halk çocuklarının, onları hiç de ilgilendirmeyen bir garip düşmanlık algısıyla kuşatılıp, düğüne gider gibi savaşa gönderilmesi karşısında vicdanın sustuğu, akılcı sorgulama yapmaktan uzaklaşıldığı bir ortamda, anlamsız ve gereksiz ölümlerin yaşanıyor olması, bir ölçüde kanıksanmaktadır. İnsanın tükenmişliğidir bu. Ensesi kalınların çocukları ya bedelli askerlikle bu meseleye hiç muhatap edilmiyor, ya da çürük raporu alarak cephedeki savaşı film seyreder gibi izlemekle yetiniyorlar. Bir tane Mehmetçiğin bile tuzu kuru değil. Güya vatan kurtaracak bir absürd savaştan rant sağlayanlar var ama. Silahlarını deneyen tüccarlar, piyasa hesapları yapan cambazlar, bütün bir hileli yolu, din ve milliyet sosuna beleyerek, halkın çocuklarını birer basit meta gibi görmektedirler.
Ülkenin vicdanı olması gereken aydınlar, sanatçılar, meslek örgütleri, sendikalar, öğretim görevlilerinden barış sözünün telaffuz edilmesine şiddetli bir düşmanlık beslenmektedir. Ülkenin sorunu olduğuna inandırılan sıradan insanların kuşatılmış algılarına eşitlenmeye çalışılan aydınlar, OHAL ve KHK’ların sağladığı aşırı güç farkıyla, herkesi olduğu gibi, vicdanlı ülke barışseverlerini de zaptürapt altına almak istemektedir. Barış sözcüğü adeta yasaklanmış, şiddete eleştiri yasaklanmıştır.
Hiçbir savaş tezahüratla karşılanamaz. Velev ki sevmediğiniz bir halk sınırınızda, kendisi için bir özyönetim kurmuş olsun. Sınırlarımızda tehdit oluşturuyor iddiası bir yutturmacadır. Fıratın doğusu ya da batısından ülkemize (!) bir çakıl taşı bile atılmamıştır. O tarafa defaatle bombalar atılmış, Rojava ise geriye şiddet arzeden hiç bir yanıt vermemiştir. Onlar bizimle barışçıl ilişkiler kurmak, güvenli bir sınırdaş olmak istediklerini bin kere deklere ettiler. Hayır! Biz sizi istemiyoruz!
Kuzey Suriyede oluşan kanton yapıları içinde salt Kürtler yok. Araplar, Türkmenler, Ezidiler, Hristiyanlar, Alevi ve Müslüman ahali de var. Ortak barış ve kardeşlik düzeni dediğimiz yeni bir hayatı seslendiriyorlar. Onlar bu alternatif etrafında mutlu. Size ne oluyor? Olan şey bellidir. Bir kere Müslüman Kardeşlerin iktidarı Suriyede gerçek olamayacağı anlaşıldığında, AKP İktidarı düşman yüzünü açığa çıkardı. Ankarada o saray boşuna yapılmadı! Her ülkeye bir oda ve yönetim yeri verilecekti. Eh koca bir saray, bir kişiye çok gelir değil mi? Ne yapacaksın yüzlerce odayı?
Üçgünde Emevi Camiinde Cuma kılacak akıl, yine üç günde bir oldu bittiyle Efrini işgal edip, oradaki Kürtlerle anılan yapıları haritadan silip, resmen o topraklarda bir egemenlik oluşturacaktı. Ülkeye sığınmış üçbuçuk milyon göçmeni Efrine yerleştirecekti. Mültecilerin ağırlıklı bölümü Sunni Araplar ve radikal islamcı terör (!) örgütlerinin taraftarlarından oluşuyor. Kendine yakın gördüğü bu nüfusu, Efrine yerleştirerek, böylece beğenmediği komşudan kurtulmuş olacaktı. Plan buydu.
AKP, MHP ve ne yazık ki CHP’nin de desteğiyle, aptalca bir savaş sürdüren iktidar karşısında, ülkenin dindar ve milliyetçi yumuşak karnı, savaş naralarının etrafında hizaya sokulmuştur. HDP dışında hiç bir parti barış sözü edememektedir. Bir avuç entelektüel ve aydın dışında hemen herkes, bu şiddet korosuna katılmıştır. CHP’nin, kendini de bitirecek olan bu yanlış tutumu sonucu, AKP’nin dizayn ettiği bir partiye dönüşmesine seyirci kalan Sosyal Demokratları, tarih yine sosyal şövenler olarak yazacaktır.