Veysel Altuntaş'la Konuştuk - İzdiham
Tarih 9 Mayıs 2018 In Edebiyat, Röportaj
1990 yılında Adana’da doğdu. Ortaöğrenimini Adana Erkek Lisesi’nde tamamladı. Türk Dili ve Edebiyatı bölümünü okudu. Gerçek Hayat dergisinde Mevlana İdris’in yönetmenliğini yaptığı Teneffüs sayfasında ilk yazıları yayımlandı. Öyküleri Edebi Müdahale, Aşkar, Nida, Berhava Öykü, Yediiklim, Tasfiye, Fayrap gibi dergilerde; diğer türdeki yazıları ise dünyabizim.com adı sitede ve Ayraç dergisinde yayımlandı. Evli. Adana’da özel bir okulda Türk Dili ve Edebiyatı öğretmenliği yapıyor.
Bir sorudan nefret ettiğim söylenemez ama “neyse” kelimesinden nefret ediyorum. Bir şeyler anlatıyorsun karşındakine, bir şey anlattığına göre karşındaki önemli; karşındakine anlattığına göre anlattığın önemli, ama tüm bunlara rağmen konunun bir yerinde karşındaki “neyse” diyor. Sonra deli oluyorum. Edebiyat delilik midir diye sormuştunuz değil mi? Delilik edebiyattır. Yoksa bu insanlara nasıl katlanabilirdik?
Kıskanmak bizce kabul edilebilir bir şey değil. Bunu hissetsek bile bu hissi bastırmayı çalışırız. Onun yerine imrenmek diyelim. İmrendiğim birçok yazar var elbette. Bunların başında Ömer Seyfettin geliyor. Onun hikâyelerini okurken hissettiğim gerçeklik hissi, nasıl böyle yazmayı başarabilmiş sorusunu sordurtuyor her seferinde.
Orhan Pamuk geçiyor soruyu okudukça zihnimden. Ödülün tarafsızlığı sorusu sanki sorunun içinde gizlice sorulmuş gibi de geliyor.
Bittiğini anladığımı söyleyemem ama yazdığım sırada hissettiğim huzurun azaldığını anladığımda öyküyü yazmayı o an bırakıyorum. Metni bir süre beklemeye alıyorum. O sürenin sonunda tekrardan okuduğumda eğer belirli bir sona ulaşmışsa bitmiş sayıyorum. Her okuduğumda daha iyisi olabilirdi galiba diyorum tabi.
Ömer Faruk Dönmez, Murat Gülsoy, Güray Süngü, Aykut Ertuğrul, Ayşegül Genç güncel olarak takip ettiğim yazarlarımızdan. Ömer Seyfettin’in, Oğuz Atay’ın, Peyami Safa’nın, Orhan Pamuk’un tüm eserlerini okumak her zaman ayrı bir zevk veriyor bana. Bunun yanında şiirlerini sıklıkla okuduğum birçok şairde var elbette.
İçinde Türkiye geçen bir ülke.
Bunu fark ettiğim zaman tamamıyla özgün olduğumun farkına varacağım sanırım.
Ders aralarında çay beni dinlendiriyor. Ama bir yandan da öykü yazarken bir bardak portakal suyu fena olmazdı diyorum.
Ben okuduğum metinlerde kendimden bir şeyler arıyorum. Kendi hayatımdan, kendi duygumdan, kendi acılarımdan… Bir okur benim metnimi okurken kendinden bir şeyler buluyorsa biz gönülden bağlıyız demektir.
Hiç katılma fırsatım olmadı. Ama yazar abilerimizin özel sohbetlerinde bulundum çokça. Onları “modern” anlamda bir kurstan sayarsak ki bence sayılmalı, oldukça faydalı. Ama bu sohbetlerin kurslardan farkı sanırım samimiyetin bulunması ve hâlden konuşulması. Tesirinin yüksekliğinin sebebi bu galiba.
Bu soruya tek bir cevap veremem. İsmet Özel’in “Bin çeşit güneşle ovulmalıdır gaddar ellerin” dizesinden hareketle: Gözümüzün nuru ve öyle kalacak olması nedeniyle Edebi Müdahale dergisini, bir yuva olması nedeniyle Aşkar dergisini, Hakan Arslanbenzer’in ilk öykülerim hakkındaki görüşlerini iletmesi ve bunun sonucunda benim metinlerimi tanımamı ve onları konumlandırmamı sağlaması sebebiyle Fayrap dergisini, ses getiren öykülerimin hep orada yayımlanması sebebiyle Tasfiye dergisini, son olarak heyecanımı diri tutmayı sağladığı için uzaktan da olsa mutfağında bulunduğum Muhayyel dergisini şu anda göğsüme bastırdığım dergiler olarak söyleyebilirim.
Ayşe Sevim İle Röportaj
Öğrenci Furkan 10 Mayıs 2018
Adana’nın en iyi teacher ı