30 Eylül 2011 Haftası :: Mangal Tahtası
Her yeni vizyon başlangıcında yâni her hafta gösterime giren -elbette sadece izleyebildiğim- yeni filmler hakkında kısacık notlar yazayım diyorum..
Bunu yapmak hemen şimdi aklıma geldi..
Nasıl olacağı hakkında ise hiçbir fikrim yok..
Bi başlayayım diyorum..
Nasıl olur, nasıl gider?.
Sürekli mi olur, yoksa gelecek hafta falan unutulur da başka bir şey mi olur?.
Amaan! Dert ettiğim şeye bak!
Sırtımda yumurta küfesi mi var allasen!
Var olan küfeleri de bir bir attım zaten..
Attım da rahatladım..
Dünyayı kurtaramayacağını -onu bırak- bir insanın tek bir önyargısını dahi -kendi istemeden- değiştiremeyeceğimi, bundan kırk yıl önce anlamış bir adamdım oysa ben..
Niye kendimi hâlâ zora sokmaya meyilliyim, bilmiyorum..
Aynıyız aslında hepimiz..
Ölüp gitmeden önce- eğlendiriyoruz kendimizi işte..
Herkes kendi meşrebince..
Onurunla ekmek parası kazanmak, karnını, ruhunu doyurabilmek -bir de- haksızlığa karşı durmak dışında her şey palavra..
Daha fazla iş, daha fazla maiş, daha fazla ciddiyet, daha fazla ego..
Hepsi fasa fiso..
Hadi buyrun başlayalım..
Yaşları icabı- kafaları habire cinselliğe çalışan üç liseli ergeni, yaşı geçkin bir kadını kullanarak kurdukları seks tuzağına düşüren, bağnazlığın tepe noktasını yakalamış bir tarikat, filmin hareket noktası..
Allah'ın bahşettiği hormonların kurbanı olan bu zavallı gençlerin yaptığını, aynı Allah'a hakaret olarak değerlendirerek, onları işkenceyle öldürmeye kalkışan bu gözü dönmüş dinci canilere kim dur diyecektir..
Bağnaz dincileri olduğu kadar, ABD adalet sisteminin ve güvenlik güçlerinin -bana hiç de yabancı gelmeyen- cana kastedici tutum ya da salaklıklarını da cesurca eleştiren film, bu haftanın en kaliteli yapımı..
Müritlerini konuşarak âdeta hipnotize eden bir vaizi canlandıran Michael Parks ve şahane bir komiser tipi çizen John Goodman'ı izlemek ise ayrı bir zevk..
Oyuncular: Michael Parks, John Goodman, Melissa Leo, Michael Angarano
Yapım: 2011, ABD, 88 dk.
Midnight in Paris / Paris’te GeceYarısı
Hollywood'a senaryo yetiştirmekten gına gelmiş, iyi bir roman yazmanın hayalini kuran bir yazar ve evlenmeyi düşündüğü kız ve de kızın ebeveyninden oluşan ABD'liler Paris'te..
Owen Wilson'ın canlandırdığı, nispeten entelektüel yazarın, romantizmin ve sanatın başkenti Paris'ten bekledikleriyle, zengin ama beyinsel faaliyetler açısından oldukça sığ ailenin bekledikleri farklıdır..
1920'ler Paris'inin göz kamaştırıcı edebiyat ve sanat dünyasının hayranı olan yazar, bir yolunu bulup da o şahane geçmişe bir gidebilse öyle mutlu olacaktır ki..
'Herkesin ya da her kuşağın nostaljisi kendine' ana fikirli filmin tek güvendiği sinemasal 'buluş' da işte bu 'geçmişe yolculuk' fantezisi oluyor..
Ki film bunu, elbette Woody Allen'ın muazzam tecrübesiyle en iyi şekilde kullanıyor..
Owen Wilson, konuşmasından tavırlarına, her hâliyle 'genç' bir Woody Allen’ın biraz daha yakışıklısı gibi..
Belli ki Allen, genç olsa zevkle oynayacağı bir rolü -kerhen- Wilson'a bırakmış görünüyor..
Filmin açılışındaki -oldukça da uzun süren- 'kartpostal fotografı' kalitesindeki Paris'ten turistik görüntüler geçişi, başka bir yönetmenin işi olsa tam bir fiyasko olarak nitelendirilirdi..
Yönetmen Woody Allen olunca görmezden gelmek, elbette en doğru hareket olsa gerek..
Oyuncular: Owen Wilson, Rachel McAdams, Marion Cotillard, Kathy Bates
Yapım: 2011, İspanya / ABD, 94 dk.
Bu film, 2007 yılında düzenlenmiş bir yarışmanın sonucunda seçilen beş adet kısa metrajlıyı bir araya getirme projesi..
Bana göre, konu farklılıklarına rağmen ortak bir mekân ve duygu atmosferi sağlanmış dört kısayla, bunlara âdeta yamanmış gibi duran Küçük Bir Hakikat adlı komediden oluşan film her şeye rağmen -göreceğini hiç sanmıyorum ama- seyirci ilgisini hak ediyor..
En azından, 'üvet evlat' kısa filmlerin, sinemalarda gösterime sokulmasına yönelik alkışlanası bir çaba olarak görüyorum..
Keşke ilerde de yapılabilecek bu tür projelerin öncüsü olabilse diyor, özellikle Açık Yara ve Kül'deki 'has sinema' kokusuna hayran olduğumu; Moto Guzzi'nin inceliğini, Zilo'nun da şirinliğini pek sevdiğimi söylemek istiyorum..
Yönetmen: Özcan Alper (Moto Guzzi), Zehra Derya Koç (Kül), Ülkü Oktay (Zilo), Ahu Öztürk (Açık Yara), Emre Akay (Küçük Bir Hakikat)
Yapım: 2011, Türkiye, 81 dk.
Son James Bond'umuz Daniel Craig'le şu sıralar pek sık görüşmeye başladık..
Cowboys & Aliens'in gözü pek kovboyu bu kez, Will Atenton adında bir 'garip' adam rolünde..
Filmin başında, emekli olmakta olan başarılı bir yayınevi editörü olarak tanıdığımız Will'in, filmin ortalarında bu 'garip'liğine tanık oluyoruz ki şaşırmamak elde değil..
Yine bir klasik 'Perili Köşk' hikâyesi izleyeceğiz diye puflarken gelen bu 'Perili Kafa' sürprizi pek hoşuma gidiyor..
Film, 'psikolojik gerilime dönüşme' olayını gayet iyi ve kendine yaraşır dinginlikte götürüyor derken, finale çıkan yolda -gizemli mevzuyu akla uygun bi şekilde açıklama çabasıyla birlikte- öyle kötü bir karambol yaratıyor ki hemen her şey mahvoluyor..
Anlamsız ve kim kime dum duma bir aksiyonla finali görmesi de cabası..
Yapım: 2011, ABD, 92 dk
Kuyumcu ustası genç Yusuf, nefes almakta zorlanan karısını hastaneye yatırır..
Komşu yatakta başından yaralı olarak yatan, mafya özentisi bir pezevengin ağına takılmış Rus kızı Elena, zamanla ve tesadüfler sonucunda Yusuf'un ilgi alanına girer gibi olacaktır sanki!
Adana Altın Koza'da seyrettiğim -hem de- 'en iyi yönetmen' ödülünü kazanmasını ise hayretle karışık meşum bi kahkahayla karşıladığım Eylül, belki iyi niyetli bir çalışma ama asla iyi bir film değil..
Zaten pek bi matah olmayan hikâyesini anlatmakta pek başarılı olamayan, yine de haddini bilen bir yönetmenin toparlayıcı dokunuşlarıyla durgun bir şekilde ilerleyen bu 'küçük' ve vasat filme fazlasıyla gösterilen bu jüri ilgisini ben pek anlayamadım, anlayan beri gelsin ve de -bi zahmet- bana da anlatsın..
Oyuncular: Turgay Aydın, Görkem Yeltan, Elena Polyanskaya
Yapım: 2011, Türkiye, 88 dk.