Mehmet SELVİ VAKIF TERAS..
09 Temmuz 2018 - Pazartesi 18:47
80’lerin sonu, 90’nın başı..
Sanki o zamanlar adetti..
Yaz dönemi her hafta sonu aileler halk plajlarına akın ederdi..
Bildiğin piknik gibi..
Tabi o dönemde şimdiki gibi Erdemli’den sonra denize girmiyorsun..
Hemen dibinde halk plajları..
Eskiler iyi bilir..
Adnan Menderes’in sonunda, Babil kavşağına varmadan Girne Plajı vardı..
Kıyıdan denize uzanan o eski iskeleyi nasıl unuturum ki?..
Taşlıktan sahili, koca tesisi, sarmaşıklarla çevrilmiş gazinosu..
Tabi deniz o zaman tertemiz..
Kentin insanları gibi..
Birde Viranşehir Plajı vardı bildiğim..
Gazinosundaki turuncu sandalyeler hafızamda yer edinmiş, hala unutamam..
Bir de self servis olan kafeteryasındaki kasadan para verip aldığın renkli markalar karşılığında yediğim patates cipsi ile köfte ekmeği..
Sanırım daha lezzetlisini yemedim..
Ya da çocuktum, bana öyle geldi..
Denize ulaşmak şimdiki gibi zor değildi anlayacağınız..
Mersin sıcak memleket..
Deniz tamam da, çocuğuz..
Televizyonda görüyor, merak ediyor, canımız istiyor haliyle..
TV’de görmüşüz, yanından, yakınından geçmemişiz..
Evde annemizden habersiz leğenin içini su doldurup balkonda yüzdüğümüz, su kovasına başımızı soktuğumuz yıllar..
Babil Sitesi’nde, Soli’de, Denizhan’da var da, Halk plajlarında yok havuz..
O dönemde havuza gidip yüzmek, şimdilerde Karayipler’de tatil yapmak gibi bize..
Çocuk aklı işte..
Mersin’de Vakıf Teras var..
İçinde koca koca yüzme havuzlarının olduğu..
Gelip geçerken gördüğümüz..
Önünden yaya olarak seyir ederken annemizin elini bırakıp koşarak, abajur şeklindeki muhafazaların boşluklarından az da olsa görünen havuzu dikizlediğimiz Vakıf Teras..
Nedendir, niyedir bilmiyorum ama çok istememize rağmen gidemedik, yüzemedik..
Ya annem götürmedi, ya da rahmetli babam izin vermedi..
Abim o zamanlar 16-17 yaşlarında..
Geziyor, tozuyor kafasına göre..
Karışanı, görüşeni yok..
Benim de biliyor havuza olan merakı..
Hiç unutmam, bir salı günü, iş yerinden izin almış, çocukluk arkadaşı ile Vakıf Teras’a yüzmeye gidecek..
Sağolsun beni de götürecek..
Pazartesi gecesi sabahı sabah ettim..
Erkenden uyandım, havuza gideceğimiz saati bekledim..
Neyse uzatmayayım, gittik abimle Vakıf Teras’a..
Bende heyecan tavan..
Girişte ücreti ödedik, soyunma odalarına girdik, mayolarımızı giydik..
Oradan bir turnikeden geçip duvarları baştan aşağı fayans olan koca bir banyoya benzer odaya geçtik..
Sağdan soldan sular akıyor..
İlk defa orada öğrendim, duş almadan havuza girilmiyor..
Duşumuzu aldık, havuza doğru yöneldik..
Merdiverlerden, havuza doğru çıkarken önce gökyüzünün masmavi görüntüsüne tanık ediyorsunuz..
Sonra basamakları tek tek çıktıkça Vakıf Teras’ın o koca havuzlarının maviliği ile tanışıyorsunuz..
Saatlerce çıkmadım havuzdan..
Sanki bir daha havuza gelmeyecekmişim gibi çıkıp çıkıp atladım havuz kenarındaki taşlardan..
Yani diyeceğim o ki, havuza hasret çocukların, havuza gidemeyenlerin havuz sefası yaptığı bir havuzu vardı..
Vakıf Teras vardı bu memlekette..
Mezitli’den sonra hemen her sitede, Gençlik Spor’a bağlı tesiste
Havuz var yine..
Ama ne bileyim Vakıf Teras başkaydı..
O dönemi yaşamış herkesin orada mutlaka bir anısı vardı..
Bugün o Vakıf Teras yine var..
Ancak Mersin’de yüzme sporunun gelişmesine katkı sağlayan o koca tesis çürümeye bırakılmış, adeta kaderine terk edilmiş malesef..
Geçmiş yıllarda birçok ulusal ve uluslararası organizasyona ev sahipliği yapmış olan Vakıf Teras Yüzme Havuzlarının kapısına kilit vurulmuş yıllardır..
Bakım ve onarım çalışmalarının yapılmayarak atıl durumda bırakılan havuzlar, gün geçtikçe çürümeye bırakılmış..
Birçok şeye olduğu gibi Vakıf Teras’a da sahip çıkamamışız Mersin’de..
Önemli bir Milli Değer yok olup gidiyor..
Ve kimseden bir ses çıkmıyor..
Eminim ki, 7 kulvarlı olimpik havuza, atlama kuleli havuza, standart ölçülerdeki havuza ve çocuk havuzuna sahip olan Vakıf Teras yeniden kent yaşamına kazandırılabilir..
Tadilatı yapılır ve yeniden hizmete açılırsa belki yeni sporcular da yetişir..
Sporcu yetişmedi mi?..
Havuza hasret çocukların havuz hasreti giderilir.
Etiketler: VAKIF, TERAS..,