RuE: Kasım 2011
Yıllardır sigara içen biri olarak neden çakmak taşımadığımı
sorguluyorum. Yorucu bir iş gününün ardından eve dönecektim. Yapmak istediğim
bir ateş bulup otobüs gelmeden bir sigara içmekti. Otobüs durağına varıyorum. Banklar
da oturan kızın yanına yaklaşıyorum.(pardon ateşiniz var mı acaba?). Başını
kaldırıyor. Bu gözler hayatımda gördüğüm en güzel gözlerdi. Ateşi uzatıyor. Sigaramı
yakıyorum. Yanına oturuyorum. İnsanlar geliyor. Durak kalabalıklaşıyor bir
otobüs geliyor ve birçoğu evinin yolunu tutuyor. Önümüzde ki ikinci otobüsten de yolcular
iniyor. Tıpkı hayat gibi, birileri yolculuğunu sonlandırıyor birileri yolculuğa
yeni başlıyor. Birileri son nefesini verirken birileri ilk nefesini ciğerlerine
çekiyor üstelik ağlayarak…
Orada öyle kaç saat oturduk farkında değilim ama saymaya
çalıştığım kadarı ile bu giden beşinci otobüs. Evlerine gidecekler gitmişti. Sokakta
neredeyse kimseler kalmamıştı. Cebimden sigaramı çıkartıp bir tane de ona
uzatıyorum hala kullanıp kullanmadığından emin olmayarak. Alıyor, ateşini
çıkartıp önce benimkini sonra kendi sigarasını yakıyor. Konuşmak anlamsız
geliyor ama bir yerden başlamak lazım. Nedense hazır hissetmiyorum buna kendimi.
O başlıyor sanki söylenebilecek bir şeyler kalmış gibi..
- Bir kızım var. Adı Nisan. Dedi
- Bir oğlum var bir de kızım. Küçük olan kız adı
- Çok kalamam merak ederler. - Yeter mi?
- Yetmeli mi?
Gözünden yaşlar süzülüyor. Elimle silmek istiyorum ama
yapamıyorum. Gözlerim doluyor benimde. -Ağlama diyorum. Ağlarsan
Soğuk rüzgârı üzerim de hissediyorum. İliklerimden sarsıyor
bedenimi. Tüylerim de diken diken. Batıyor bedenime her nefesim. Kızın gözlerini
görüyorum. Gülümsüyor bana.
-İyi misiniz? Eğer sigaranızı yakmayacaksanız gitmeliyim. Otobüsüm
- A tabi alayım diyorum.
Otobüse binişini izliyorum. Arkasından tek cümle
İki Kadın.. Biri Melek..
Bugün telefonuma gelen ikinci mesaj bu. Dün gecenin
güzelliğinden bahsediyor. Gönderen Kadir’di. Tam dört yıldır beraberdik ama dün
gece değil! Tamam, ilk mesajı üzerime alınmıştım. Çok güzel aşk sözcükleri
sıralanıyordu. Buna hangi kadın hayır derdi ki. İkinci kadına Melek dedim
şeytana şeytan olduğunu hatırlatıyor. Sakin durmaya çalışıyorum sigara içmeye
yoğunlaşıyorum. Sanki her nefeste geriye sarıyor aklımdakiler. Kendimle konuşmalarım
arasında bir mesaj daha geliyor.(Yarın sabah seninle uyanmak istiyorum.)
Kadir’in bu yaptığı aptallık mıydı yoksa ondan ayrılmam için çevirdiği bir oyun
mu? İşin bu kısmıyla ilgilenmiyorum sonuç ne olursa olsun aldatılıyordum. İlk
aldatılan ben olmayacağım gibi sonda olmayacaktım. Şimdi sıra bendeydi ve ben
sıramı nasıl salacaktım? Tepkim nasıl olmalıydı? Şimdilik hiçbir fikrim yok.. **
Olabilecekleri tahmin edebiliyorum. Kapı çalacak içeri
girecek Kadir’e bir tokat atacak. Daha fazlası olamaz. Kadir’i sevdim aslında
ama ne olursa olsun bir ilişki bitmeden diğerine geçilmemeli. Benimde yapmaya
çalıştığım bu. Ne kadar başarılı olurum bilmiyorum. Şimdi işin zor kısmı olan
soru bu kadın ne zaman gelecekti. Akşam gelme ihtimaline karşın Kadir’in yanına
uğrayacağım. Umarım gelir ve biran önce biter. Daha fazla kalamam.
Şimdi bir karar verdim. Belki de çoğu kadının yapmadığını
yapıp sabahı bekleyeceğim. Güne benimle başlaması için kahvaltıya geldiğimi
söyleyeceğim. Geri kalanını hesaplayamıyorum! Sadece aptal gibi hissediyorum
ama bu normal değil mi? Peki ya şimdi ben sabahı nasıl edeceğim? Ah melek
uyandırdın işte içimde ki şeytanı!
** Çok güzel bir akşamdı. Kadir sanki farkındaydı bu son akşam
yemeğimiz olabilirdi. Kadir uyuyor yanında ben varım kadın gelmedi! Neden gelmiyor
mesajlar yetmedi mi anlamasına? Aptal mıydı yoksa? Sabah yedi gibi Kadir’i
uyandırıyorum. Aç karnına sigara içmeyi sevmiyorum ama bu sabah farklı. İkimiz de
yakıyoruz birer tane. Uykulu gözlerle bakıyor bana benimse aklımdakiler
dökülüyor dilimin ucundan. Telefonunda ki numaraları bir günlüğüne
değiştirdiğimi söylüyorum. Kadir anlamıyor ya da şok dediklerinden yaşıyor ama
ayılması uzun sürmüyor kapı zili çalıyor. Onu neyin beklediğini artık oda
biliyor. Bense üzerimi giyiyorum kadının içeri girmesini bekliyorum.
İçerde beni neyin beklediğini biliyorum. Kapıyı Kadir
açıyor. Melek evde mi bilmiyorum. Farklı bakıyor bu sabah bana tıpkı benim
baktığım gibi. Yaptığı aptallığın farkına varmış olmalı. İçeri giriyorum hiç
konuşmuyoruz. Odadan Melek çıkıyor hala tepkisizim akşam koltuğun üzerine
bıraktığı çantasını alıp aynanın karşısına geçiyor. Eksik kalan yanları var. Çantasından
kırmızı rujunu çıkarıp belirgin bir şekilde dudaklarına sürüyor çok ilginçtir ki
yakıştırıyorum bu rengi ona. İkimizde hala tepkisiziz sanki film sahnesi
kapıdan çıkışını izliyoruz. Camdan görüyorum bina çıkışında çantasından defter
olduğunu düşündüğüm şeyi çıkartıyor. Bir şeyler karalıyor hayır bir şeyin
Ameliyathanenin kapısında beklerken tam üç saattir sigara içmediğimi fark ettim. Acaba Sinan bunu bilseydi oradan sağlam çıkmayı hızlandırır mıydı? Aklımda tek soru hastane merdivenlerini iniyorum “neden” cevabını kendisinin vermesi için bekleyeceğimi söylüyorum duyduğundan şüphe etmeden.
Köşede elinde sigarası olan adamın yanına oturuyorum. Ateşini isteyip bende yakıyorum. Uzaklaşıyor adam o uzaklaştıkça kendimle savaşım başlıyor. İnsanların beni sevmesine izin vermiyordum. Sinan’a da bunu hissettirdiğimi sanıyordum. Ne aptallık ama!
Ceyda’nın sesiyle irkiliyorum. Canlı müzik için başvuranlar gelmiş. Beni bekliyorlarmış. Aşağıya inerken her zamanki sert bakışlarımı da yanımda götürdüm. Ön masalardan birine geçtim. Başlayabileceklerini söyledim. Onlara bakma gereği bile hissetmemiştim. Hangi şarkıyı çaldıklarını anlayınca kafamı kaldırdım karşımdaydı Sinan. O zaman başına gelecekleri bilseydi aynı tonda bakar mıydı bana? Ayaklarıma nasıl hâkim olamadım, o kemanı oradan nasıl aldım ve nasıl eşlik etmeye başladım. Bana baktığını hissetmemek elde değildi engelleyemedim ne onu ne kendimi. Şarkımız bittiğinde herkesten alkış almıştık. O geldikten sonra o kadar çok şey değişmişti ki kemanım bile ceviz kabuğu rengindeyken yeşil oluvermişti. Oysa ona yeşili sevdiğimi söylememiştim. Haftanın üç gecesi sahne alacaklardı artık. Anlaşma böyleydi. Ama geri kalan günlerde de beni dinlemeye geliyordu. İçim öyle yanıyor ki! Canımdan çekip alacaklar seni..
Kanım çekilecek damarlarından!
Gözlerinde yitip gidecek benli anılar..
Tutsaklığı bitmeyecek gözkapaklarımın nefesine..
Uyanmaktan,sensizlikten ve sessizliğe bürünen gözbebeklerinden..
En çokta gözlerimin yeşilinin kayboluşunu izlemenden..
Suçun yok anlatamıyorum!
O yazmıştı bunu bana… Şimdi öyle iyi anlıyorum ki!
Bugün gelmeyecekti arkadaşlarıyla beraber olacaktı. Sahneye çıktığımda içimde koca bir boşluk oluştu tıpkı ön masada olduğu gibi. Şarkımı söylemeye başlamıştım. Sezen Aksu asla unutulmayacak şarkılarından olan masum değiliz. Bu şarkıyı neden seçmiştim hatırlamıyorum. Gözlerimi kapıya yönlendirdiğimde oradaydı ve garip bir şekilde bana doğru koşuyordu. Bana yaklaştı elini uzattı ben tutamadan silah sesini duydum öylece yere serildi. Şok anı ne kadar sürer ben ne kadar öylece kaldım kolumdan sızan kanın Sinan’ın üzerine düşüşünü ne kadar zaman izledim hatırlamıyorum. Lanet olası bir adam elindeki silahı neden ateşledi niçin orayı seçti bunu öğrenmedim. Öğrenmekte istemiyorum. Bunun bir açıklaması olamaz. Çünkü o adam yüzünden benim kemanım siyah gözlerimde siyah. Çünkü o adam yüzünden Sinan hep karanlık bakıyor ya da ben öyle sanıyorum çünkü hala uyanmadı!
Yine söylesen yalanlarını..
Ama Bu sefer yalanlarına bilerek inansam..
Bilerek atsam kendimi sonu olmayan sisli nefesine,
Bilerek assam kendimi ölüme..
Ah! Ne güzeldi, gözlerime dokunuşun..
Her baktığımda gözbebeklerimde,