Şirince Paylaşım - BABADAN OĞULA
mavikumsal gönderdi: "-Ooooğlum geliyo musun? Ne diyosun yaa sesin dönmüyo... Bana bak! Bağırttma beni tövbe tövbe otobüste milletin arasında... Sövüp söyleştirme lan! Hem iş istiyosun, verince de gelmiyosun. İyiliğin için uğraşıyoz şurda. Ne? Ne diyosun? Sesin dönmüyo oğlummm sesiiiiinnn!
Türkçemiz ancak böyle güzel katledilebilirdi... Ne gerek vardı canım! Ana dilimiz dururken İngilizce’den çevirmeye! “Ses dönmesi” tümcesi üzerinde düşünmeye koyuldum.. “Kıl dönmesi gibi bir şey!” Trajik ve komik..
Delikanlı telefonu kapatır kapatmaz derin bir of çekti ve çok geçmeden yanında yolculuk yapan orta yaşlı adam, bilgece tavırlarıyla söze karıştı:
- Kardeş iş mi arıyor?
- Evet ya...
- Adama bak be abi.. hem iş arıyor, verince de bin bir terane yaratıyor..
- Sende kabahat, ne zorluyorsun gelmesini? Gelmezse gelmesin hem kardeş, hayır
- Tembel olurlar da ondan. (İki yolcu, birden bire kaynaşmış senli benli
- Ne olacak adama bir iyilik yapalım dedik... Boğazından iki kaşık sıcak çorba
- Ooolum, bak, yanlış yapıyosun, dinle beni..
- Altmış bir yaşındayım ve elli senedir sabahları altı buçukta kalkar otobüslerin altına yatarım.
- Ne iş yaparsın abi?
- Oto tamircisiyim. On bir yaşımdan beri yaparım bu tamircilik işini... Çalışmak güzel şey..
Nazım Hikmet’in “yaşamak güzel şey be kardeşim” demesi gibi içten ve samimiyetle vurguluyordu adam söylediği her sözü. Ve anlıyordum sesindeki tınıdan, “çalışmak güzel şey” dediğinde bir zamanlar onun, gerçekten işini severek yapan bir otobüs tamircisi olduğunu. Ve neler düşündürmüyor ki insana adamın anlattıkları? On bir yıldır sabahın altı buçuğunda kalkıp otobüslerin altına yattığı halde halen hayattaydı. Tanımlama gerçekten ilginç. Ben değil elli yıl, caddeye çıkıp bir belediye otobüsünün altına bir kerecik yatsam, soluğu Pınarbaşı mezarlığında verirdim. Düşünmeden kullanılan tümceler... Anadilimizin ne kadar sıklıkla katledildiğinin farkında mısınız? Bu adamın anlattıklarından, dudaklarından dökülen tümcelerden o kadar çok anlam çıkarabiliriz ki.
Adam, söze devam ediyor:
-Bırak, gelmesin kardeşim.. Hatta arama bile.. Bekliyodur şimdi aramanı. Çalışmak isteyen adam, leb demeden leblebiyi anlar ya, atlar verilen işin üstüne.. tavrından belli tembelin teki olduğu. Başına iş mi alacan, bırak allahına sen, ne hali varsa görsün.. Babandan başka kimseye acımayacan bu dünyada...
- “Benim babam yok ki” diyor esmer delikanlı..
- Hıııı... Allah rahmet eylesin...
Otobüs tamircisi, oracıkta öldürmüştü delikanlının babasını... Delikanlı,“Babam yok” derken, belki babası onu küçük yaşta terk edip gitmişti. Belki de hayatında başka olaylar yaşanmıştı da, çocuğunu terk etmek zorunda kalmıştı. Ya da başka nedenler... Her şeye rağmen, adam “Allah rahmet eylesin” diyerek kapatmıştı konuyu.
- Bak dinle beni, hem iyi dinle. Bir gün benim atölyeye on beş yaşında bir çırak geldi... diye sözüne devam etti bilgece tavır takınan adam. Araba tamir işlerinde çalışmak için.. Bir gün, iki gün iyi gitti. Baktım sonra salıverdi işi. Uyardım onu, nasihat ettim... oğlum dedim, olmaz böyle.. Önce çalışkan olucak ve seviceksin işini dedim. Ter içinde kalana dek çalışıcaksın, yılmadan usanmadan eşşşekler gibi.. Sonra adam olur şükredersin haline
dedim. Dedim de anlatamadım. Piçkurusuna hiç bir şey söylememişiz gibi. Laf bir kulaktan girip ötekisinden çıkmış. İşi bir süre sonra saldı hatta sabahları geç bile gelmeye başladı. Benim de aha şurama kadar geldi. Yanıma çağırıp bastım tokadı hem ne biçim bastım biliyon mu öyle böyle değil... Biz az mı dayak yedik ustalarımızdan, sonunda adam olduk. Bu işler böyle yürür...
Ertesi günü babası geldi tamirhaneye, çocuk akşam işten çıktıktan sonra bir daha eve uğramamış bir daha da gören olmamış.
Çocuk tamirhanede kazanacağı üç kuruş para uğruna sille tokat dayak yediği yetmiyormuş gibi belki de üstünün kiri ve pasıyla eve geldiği zaman yeterli yevmiyeyi getiremediği için babasından yiyordu aynı dayağı kim bilir... Yoksa insan neden evine gitmek istemesin?
Ezilerek, sindirilerek terbiye edilmeye çalışılan çocuklar... Hepimizin çocukları.. Geleceğimizin çocukları... Ve onlar, çocukluklarını henüz yaşayamadan evlerine üç kuruş katkıda bulunmaya çalışan, yüzü gözü üstü başı motor yağı içinde kalan çocuklar. Üstelik büyüme çağındalar.. Değil dengeli beslenmek, karınlarını yeterince doyuramadan soluksuz çalışan ve işler yoluna gitmeyince de patronlarından dayak yiyen çocuklarımız... Söz konusu olan çocuk gibi öyle çokları var ki! Belki o adamın da çocukları vardır... Belki o adam da çocuklarını döverek eğitmeye çalışıyordur. Ve çocuklar babalarının isteklerini yerine getirmedikleri taktirde biliyorlardı dayak yiyeceklerini. Belki hanımı bile bu dayaktan nasibini alıyordu zaman zaman... Hani demişti ya yanındaki genç adama “Babandan başka kimseye acımayacaksın” diye. O çocuklar da ezilerek, sindirilerek büyüyorlardı işte.
Yokluk, yoksulluk ve cehaletin yolunda, babadan oğula…
Tarih: 29.03.2007 Saat: 01:12