Prenses Sendromu: Mart 2012
en sevdiğim mavi. öyle ki her sınav öncesi görmezsem bu rengi, günüm güzel geçmiyor. her seferinde dönem başında kendime bin kere söz veriyorum "artık derslerimi gününde yapıcam, sınavlarıma düzenli çalışıcam" diye. insan kendine verdiği sözü bir kere mi tutmaz? hadi onu geçtim, bari bir haftalığına ya da bir aylığına tutsam ya..her gün okul dönüşü yolda diyorum ki "eve gideyim, önce yemeğimi yerim sonra da bugün işlediğimiz konuları tekrar edeyim sonra da ödevlerimi yaparım. ohh sonra da akşama kadar gelsin filmler." ama tabii ki hesaplarım hiç tutmuyor. eve geliyorum. daha üstümü değiştirmeden bilgisayarı açıyorum. hayır, anlayamıyorum ki ne zaman internet hayatıma bu kadar yapıştı, ne zamandır internet olmayınca kendimi eksik hissediyorum. aslına bakarsanız çok bir şey yaptığım da yok hani. tek esprim film falan izlemem. dizi izlemiyorum, televizyon desen 4 senedir açıp izlemişliğim dahi yok. ne yarışmaları bilirim ne de türk dizilerini takip ederim. hepi topu aklıma gelince izlediğim 3-5 yabancı dizi var. onlar da cidden keyif alarak izlediğim şeyler.ama nasıl oluyorsa şu bilgisayarın başına oturduğum an diğer bütün şeyler önemini kaybediyor. ödevlermiş, teslim edilmesi gereken acil projelermiş hiç biri umurumda değil.sonra tabii tüm bunların teslim zamanı geliyor ve en sevdiğim mavinin her rengine şahit oluyorum. bazen birkac gece öncesinden bazen de tam teslim gününün gecesi sabahlara kadar gözümün feri kaçmış şekilde ödev hazırlıyorum falan. sonra o gün doğumunu haber veren, o tarifi imkansız sıçtın mavisi kendini ufuktan gösteriyor. hah, tam da o zaman yakıyorum bir sigara "seviyorum lan seni" diye o efsane maviye sesleniyorum. "yıllar sonra ben üniversiteden mezun olup da işe başladığımda seni özlicem" diyorum. bu kapana kısılmış fare gibi hissetmek de bir güzel, hem yumurta kapıya dayanınca bütün algılar açılıyor. bir kere projedeki bütün yanlışları hocadan önce sen görüyorsun ama tabii düzeltecek bilgi olmaması fena. sonra şöyle eskileri düşünüyorsun da, aslında ödev için ne kadar çok boş zamanın vardı ama sen film izlemeyi seçtin. boş boş internette gezdiğin zamanlara lanet okuyorsun ama biliyorsun ki bir sonraki ödev tesliminde yine, yeniden aynı şeyleri, ne eksik ne de fazla olarak yaşayacaksın. insanoğlu gerçekten acayip. yaptığı hatalardan asla ders çıkaramıyor.
en güzel mavi,
bak, ben yine konudan saptım! diyordum ki, keşke şu üşengeçliğim yemek yeme konusunda da geçerli olsa. açlık sınırım oldukça düşük. biraz aç kalıp da mideyi küçülteyim diyorum. sadece demekle kalıyorum tabii ki. karnım acıkınca bir aslan, bir kaplan kesiliyor, ışıktan da hızlı bir şekilde mutfağa koşuyorum ve evde ne varsa, tabiri acizse çiğnemeden, mideye indiriyorum ehehhe. evet, ben bu acınası halime gülüyorum. ne yapayım yani? oturup ağlayayım mı? inanın bana bu bir çözüm değil. şu şok diyetlerle 3-5 kilo vereydim iyiydi ama yapamadım ben onu. siz insanlar açlığa nasıl dayanıyorsunuz? suyla karın doyurmak diye ilginç bir şey duydum. dedim ki "deneyeyim ben bunu ya. suyun ne gibi bir zararı olabilir ki zaten? hem vücudumuzun %70'i su ". gel gör ki ben ne kadar su içtiysem içeyim doyamadım. suya doyamadım değil, çok güzel doydum hatta öyle güzel doydum ki mide bulantıları içinde günlerce kıvrandım. ama aç karnım doymadı, doyamadı. :(
değmez anam değmez. aklınızda kalacağına midenizde kalsın. belki zamanla yeterli istikrar ve idareyle ideal ölçülerinize ulaşırsınız ama bunu önce beyninizde bitirin. gerçekten inanınca yapılmayacak hiçbir şey yok. o zamana kadar yedikleriniz afiyet, bal, şeker olsun! Kafa ütüleyen
bel bölgesi yağları,
size de boyle seyler oluyor mu bilmiyorum, ama eminim ki yalniz degilim. simdi ben mesela bazen kendimi bayagi bildigin herkeslerden ayri hissediyorum. bazen cok acimasiz oluyorum, bazen ise o kadar duygusal oluyorum ki hissettiklerim arasinda eziliyorum, nefes alamiyorum. bazen hayat cok da umurumda olmuyor, zira bana bir sey olsa ailemden baskasi uzulmeyecek bunu biliyorum, bazen ise hayat cok agir geliyor, sanki pes edip kendi secimimle bu dunyadan ayrilsam her sey daha guzel olurmus gibi hissediyorum. bazen hayatin aglamak icin cok kisa oldugunu dusunuyorum, zamanimiz ve imkaniz varken gezmeli, henuz nefesimiz yetiyorken bir agiz dolusu gulmeliyiz diyorum, bazen ise, ozellikle bazi geceler, olmeyi dusunmekten uyuyamiyorum. ya olursem? diyorum, arkamda aglayan bir cift goz birakir miyim? su dunyada ben oldukten sonra adimla anilacak iyi bir sey yaptim mi? bunca sene bosu bosuna mi oksijen tukettim? ya da beni bos ver.. ya sevdigim birini kaybetsem? ailemden birini, canim dedigim, onsuz yasayamam dedigim birini.. ama biliyorum ki yasanir. yani yasaniyor. aslina bakarsan yasanmali da, cunku olenle olunmuyor. bu hastalikli dusuncelerimden kurtuldugum zaman icime bir calisma aski geliyor. sayfalarca kitap okumak istiyorum ya da saatlerce basimi bile kasimadan odev yapmak istiyorum. her seyi bilmek istiyorum, her seyi ogrenmek. ben gittikten sonra arkamda somut bir seyler birakmak istiyorum. bakarsin bir seyler kesfederim ya da kucuk ama icinde gundelik yasama destek bilgiler iceren bir kitap yazarim. belki bir cizgi roman kitabim olur, belki de unlu bir ressam olurum. iste tam da bu noktada, zihinsel orgazmlar yasarken (ressam olmak, kitap yazmak falan), gercegi fark ediyorum. ben asla super cizimler yapamayacagim ya da cok istedigim kitabi yazamayacagim. belirli bir sinirlari olan biriyim ve bunlarim farkindayim da. ayrica biraz dengesizlik de yok degil hani. gerci bazen hepinizden daha dengeli olabiliyorum ama bu sureler cok az. onlar uzerinde de calismalarim devam ediyor. birkac sene daha kendime katlanabilirsem mukemmel bir insan olabilirim. senelerdir butun kotu ozelliklerimle savasip onlari birer birer yendim! ahaha zafer kokusu!!!
kotu ozelliklerim dediysem oyle icki, sigara, alkol degil. herkesin icinde olan, ama beni icimde hepinizden daha yogun bulunan seyler iste. kiskanclik, sabirsizlik, buluttan nem kapip saga sola trip atmak, her seyde hakli olma mucaledesi falan filan. uzun suredir sabir uzerinde calisiyordum. bu cabalarimin hic ise yarayacaginiz dusunmezdim ama aramizda kalsin ki gercekten ise yariyormus.eski hallerime gore oldukca sabirliyim, hem de oyle hafife alinacak bir sabirdan bahsetmiyoruz, bayagi bildiginiz sabirli insanlardanim. (ama hadi yalan yok, simdi birini ariyorsam ve ulasamiyorsam, hala sinirden kendimden geciyorum) ben bu konuya nereden geldim ya!? iste hep boyle oluyor. konuya basliyorum ama anlatacak, paylasacak o kadar cok sey buluyorum ki, asil anlatmak istedigim hep icimde kaliyor. kafamin ici de ayni bu blog kadar karisik aslinda. boylesine karamsar bir sablonum var ve basliklarim birbirinden olabildigince uzak. dusuncelerimi birbirine baglayan bir bagim yok, bu yuzden de kendimi yeterince ifade edemiyorum. yapabilecegime inansaydim psikolog olmak isterdim. insanlarin sikintilarini dinlemeyi seviyorum. onlari kendi derdim gibi benimsiyorum ve duruma gore, yardimim cok cok cok cok gerekliyse cikar yol bulmayi deniyorum, haricinde ise dinlemekten hoslaniyorum. yeterince derdim yokmus gibi baskalarinin dertleriyle de uzuluyorum. bu bir hastalik mi? yoksa bu insan olmakla dogustan gelen bir ozellik mi? bazen ben gercekten cok kararsiz olabiliyorum ve sirf bu yuzden cevremdekileri cileden cikartabiliyorum. ve cogunlukla duz bir insan olsam da bazen lafi gereginden fazla uzatabiliyorum, ustelik bunu nasil yaptigimi bilmiyorum da. bu postu sonuna kadar okuyan sabir taslarindan cok ozur diliyorum kafalarini utuledigim icin. ilk defa gercekten oldugum insan olarak bir seyler yazmak istedi; planli bir sey degildi. zamaninizi ayirdiginiz icin minnettarim. :)
bosuna osijen tuketmek,
hayat cok kisa,