Yıl 2015, İnegöl’e Belediye Başkanı Sayın Alinur Aktaş ile görüşmeye gidiyorum. Daha önce, farklı ortamlarda sadece tanışmamıza rağmen, kendisinin farklı bir enerjiye sahip olduğunu düşünüyorum. Kendisiyle makamında biraz sohbet ettikten sonra konuya giriyorum. Söze “Benim bir hayalim var, başkanım” diyorum. Başkan dikkatle beni dinliyor. İnegöl’e Şehir Üniversitesini kurup, Yenişehir’e iki fakülte getirilmesinden bahsediyorum. Sayın Aktaş: “Hocam, benim birinci hayalim İnegöl’e fakülte getirebilmekti ve bunu başardım. İkinci hayalim de İnegöl’e Üniversite kurmaktı, şimdi aynı hayali sizde dile getiriyorsunuz” dedi. Bu görüşmemizden sonra aynı hayalleri paylaşan iki kişi olarak kendimizi birbirimize yakın hissettik. Benim İnegöl’de işim varsa kendisine uğramaya çalıştım, Sayın Aktaş da belli aralıklarla beni ziyaret etmeye başladı. Ziyaretlerde İnegöl, Yenişehir ve İznik ilçelerini kapsayan yatırım ve değerlendirmeler yaptık, kendimize yol haritası çizmeye çalıştık.
Aynı yıl Yenişehirli iş adamı Sayın İbrahim Orhan Beyle de bir dizi görüşmemiz oldu. Kendisine aynı hayalimden bahsettim. İbrahim Bey biraz da duygulanarak “Keşke böyle bir hayali gerçekleştirebilsek” diyerek benim hayalime katıldığını söyledi. O dönemde AK Parti Bursa İl Başkanı Sayın Cemalettin Torun ve Bursa Büyükşehir Belediye BaşkanıSayın Recep Altepe ile aynı konu hakkında görüşmelerimiz oldu. O dönemde Bursa Valisi olan Sayın Münir Karaloğlu’nun makamına bile çıktık. Herkes meseleyi olumlu karşılıyor ama kimse somut bir adım atmıyordu. Bazı siyasi adresler ile görüşmelerimizde kişiler beni tebessümle dinliyorlardı. Eminim içlerinden “Hoca, çok hayalperestsin vesselam” sözcüğü geçiyordu. Ben, kamuoyu oluşturma adına ciddi bir mücadele verdim. Özellikle istiyordum ki Yenişehir’deki siyasilerin meseleyi daha vizyonel, daha kapsaplı ve daha derinlemesine ele alsınlar. Ama gördüm ki ilçemiz de hala “kasaba politikası” anlayışı devam ediyordu. Günü kurtarma adına mahallelerde “pilav dökerek, aşure pişirerek” zaman su gibi boşa akıtılıyordu.
Eflatun’un bir sözü vardır: “Küçük işlerle uğraşanlar, ellerinden büyük işler gelmeyenlerdir” diye. Evet, ilçemizde hala küçük işlerle uğraşılıyor ve günü kurtarmaya devam ediyoruz. Bir tuğlanın üstüne bir tuğla koyamazsınız, yeni ve farklı şeyler üretemezseniz, o zaman sıradan insanlarız demektir. Zaman zaman İnegöl İlçesine öykünürüz. İnegöl adam oldu, biz adam olamadık diye sinirleniriz. Hiç sinirlenmeyelim, Yenişehirde yaşayanlar olarak bizler yeni ve farklı şeyler ortaya koyamadığımız müddetçe gelişen bir yer konumuna gelemeyiz. Bir sonraki hedefi önümüze koyamadığımız müddetçe gelişmeyi yakalayamayız. Başarılı insanlar kendisine verilenlerle yetinmeyip, daha fazla isteyenlerdir. Başarı odaklı olamazsak, önce geriye gider sonra tarihin tozlu sayfalarında yerimizi alırız.
Yaptığımız eylemler “Çoklu fayda esaslı” olmalıdır. Bizler küçük bir pasta için kavga ederken, bir kişi çıkıpta “ Kardeşim bu pasta hepimize yetmez, o zaman bizde pastayı büyütelim ki herkese belli bir pay düşsün “ fikrini benimsemiyor. Örneğin Yenişehir’in belli bir yatak kapasiteli hastanesi varken, daha büyük ve daha çok yatak kapasiteli hastane yapalım anlayışı benimsenmiyor? Hastane yeri seçilirken, yanında dere yatağı olan ve zemini bataklık olan bir yeri seçme mantığı nedir? Yıllardır ilçemizde bir İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü ve İlçe Emniyet Müdürlüğü binalarının olmamasının sorumluları kimlerdir? 1970’li yıllarda ilçemizin sinema ve tiyatro salonu varken, daha yeni bu sene böyle bir amaç için bir bina yapılabildi. Benimde mezun olduğum Yenişehir Osmangazi Lisesi’nin yerinin durumu hakkında herkes susuyor. İlçenin dış mahalleleri olarak tabir ettiğimiz, saat 18.00’den sonra sadece arabayla gidilebilen bir yere okul yapma mantığı nedir? Sayın sorumlu kişi, sen kendi torunlarını o okula gönderir misin? Kendi çocuklarını veya torunlarını gönderemeyeceğin bir okulu niçin o bölgeye yapıyorsun? Hangi öğretmen bu bölgedeki bir okulda görev yapmak ister? Gelecekte insanların seni nasıl anacaklarını merak ediyor musun? Her şeyden daha önemlisi “Böyle bir vebal ile nasıl yaşayabileceksin?”.