Serbestiyet | “Emoji”lerin yükselişi (2) Kelimeler insanı yolda bulur
[Noktalama işaretleri] bunun üzerine gülen, ağlayan, şaşıran, kızan takımlar halinde kelimeleri izlemeye karar verdiler. [Birinci bölümün sonu]
Pasaport kontrol kuyruğunda beklerken telefonunu açtı. Henüz sürekli kullandığı hizmet sağlayıcı, burada elinde tepsi, kolunda örtü, saçlar briyantinli, siyah pantolon-beyaz ceket-beyaz gömlek-siyah papyon vücud örtüleri ile O’nu beklemiyordu. Davetkâr bir hâli vardı etraftakilerin, ama hizmetkâr lisansları onay bekliyor olmalıydı. “Tamam önemli değil, bavulum vaktinde gelsin yeter” diye iç geçirdi. Sanki dipsiz bir kuyuya atar gibi gelmişti hep bavulunu havaalanında emanet ettiği yer. Bırakıyordu, ne ses ne sedâ. Dibi olsa, dipte bir yerde toplansa bavullar bari diye düşünüyordu. Bu nadide ülkeye zat-ı âlilerini kabul edecek görevli memur hızlı çalışıyordu. Dikkatsiz miydi yoksa? Acaba kaç kişiye “buyrun ülkemize hoş geldiniz” dediği, kaç kişiyi reddettiği ile ilgili istatistikleri tutuyorlar mıydı; ya da bütün bu sayıları ne kadar zamanda biriktirdiğini? Neden içi buruldu bu görevlileri düşününce? Üniformalı birine acınır mıydı? “Saçmalama” dedi kendi kendine. Hemşireler de üniforma giyiyor. Aaa, beyaz ama onlarınki; belki de sır renkteydi. Renkler ne kadar açık renk olursa, o kadar... evet, sıra kendisine gelmişti.
Dizini destek yaparak, şöyle-böyle on günlük kıyafetlerini tıkıştırdığı, turkuaz renkli, tekerleklerinin biri yamuk, plastik görünümlü ama ağır çeken bagajını atlı karınca tadında dönüp dolanan “hay aksi - ne diyorlardı adına bunun”dan aldı. Parmak izini iyi verebilmek için tükürüklediği parmaklarıyla gümrük beyannamesini tekrar ortaya çıkarma zamanı gelmişti. Bavulu alırken dudaklarının arasına sıkıştırdığı için imza kısmı ıslanmıştı. Pantalonunun cebine bastırdı; eh, kurumuş sayılırdı. Cebinde telefonunu gördü. Hemen ucundaki mavi ışık yanıp, sönüyordu. Hizmetkârın lisansı gelmişti demek. Yutkundu.
Tam arkasını döndüğünde, elinde bozuk para olan biriyle karşılaştı. Borsalino şapkalı bu zât, yazı tura atmaya meyilli bir hareketle, bozuk parayı yumruk yaptığı sağ elinin başparmağının üzerine yerleştirdi. “Sen uçaktayken yazmışsa tura, yazmamışsa yazı gelecek” dedi. Parayı havaya fırlattı. Küçük bir küre içinde seri taklalar atarak yükselen parayı gözüyle, boynuyla, omzuyla, beliyle takip ediyordu. O kadar yükseldi ki, başını kaldırdığında, paranın gerçek anlamda bozularak onlarca paraya ayrıldığını gördü. Bir kahkaha attı: “Yazı gelseydi, üç atış isteyecektim” dedi. “Şimdi düşenleri takip etmem lâzım.” Havai fişekler gibi iz bırakarak yavaş yavaş düşüyordu paralar. Sabırsızlandı. Bir şangırtı koptu; üzerindeki battaniyeyi fırlattı; hemen önündeki koltuğun arkasında <breakfast at tiffany’s>de ıslanmış kediyi gördü; yere saçılmış yemek tepsisini toparlar gibi yaptı. Koridorun diğer ucundaki yaşlı teyze gülümseyerek bakıyordu. Uçak modundaki telefonuna sarıldı. Beklediği mesaj gelm...