Zafer Abi ve Oğlu
Doksanlı yılları çocuk olarak geçirdiğinizde, sahip olabileceğiniz dünya görüşü ancak bir oyun havuzunu dolduracak kadar büyük olabiliyor. İçinde Apabos’lar, bir kolu eksik, bit pazarından hiç pahasına alınmış Action Man’ler, zengin akraba çocuklarının oynayıp sıkıldığı kılıçlar, ışıklı spor ayakkabılar ve futbolcu kartları dolu bir havuz…
Ben de ahlaksızlığı, en alta numarasını bildiğin futbolcu kartını koyup, arkadaşının elindeki kartları küçük el oyunlarıyla “kökme” ile öğrenmiş küçük bir çocuktum 10 seneden uzunca bir süre. Hayatında hiç Ctrl-F görmemiş bir çocuk ne biliyorsa o kadarını biliyordum işte. Batıda top sahasından, doğuda Colin’s fabrikasına uzanan topraklarım belki bir Westeros değildi, ancak hiç şüphesiz benim de ihtiraslarım, kıskançlıklarım ve türlü çakallıklarım vardı. Kıskançlıklarımın temelinde ise istediği her şeye anında kavuşan, bu yüzden kantarın topuzunu bir hayli kaçıran kuzenim yoktu. O zamanlar baba kavramını reklamlardan öğrenen bir çocuk olarak, babasıyla her hafta sonu neşeyle araba yıkayan komşumuzun oğlu da yoktu. Yemin ediyorum, PlayStation’a benden çok daha erken kavuşan ve her türlü video oyununda benden çok daha yetenekli olan Cenk’i bile kıskanmıyordum, en azından onun kadar. O, çocukluğu yoksunlukla hatırlamama neden olan hergele, adını bile bilmediğim ama her akşam “ulan bir gün ben de öyle olucam” diye dua etmemin sebebi, Zafer abinin oğluydu.
Tabii sanıyorum öncesinde biraz Zafer abiden bahsetmem gerek. Çocukluğu Avcılar-Parseller taraflarında geçmiş, orta direk veya daha gariban her çocuğun hem yarabandı, hem yarası Zafer Abi. Kısa boylu, göbekli, ince bıyıklı, mağdur suratlı, tuzluk gibi bir adamdı. Alçakgönüllü bir insan olduğu için Parseller Camii’nin hemen yanında neredeyse ezelden beri var olan (ve ne hikmetse hala işleyen) dükkanına Zafer Oyuncak adını vermişti. Tahminim o ki, bunu yaparken çok fazla düşünmemiştir. Zafer abinin asabiyet, yalan söylemek, hak yemek gibi birçok huyu vardı ama düşünmek pek de başarılı olduğu bir alan değildi. Ne zaman düşünüp bir karara varsa, karşı taraf için bu düşünmeden alacağı karardan daha büyük bir kazık demek olurdu.
Zafer abi benim için iki defa düşündü. İlkinde babamdan habersiz aldığım atari kaseti bozuk çıkınca “baban gelsin değiştireyim” demişti. İkincisini hatırlamak bile istemiyorum. Biz, mahallenin Zafer Oyuncak’a esir çocukları için umut her zaman Zafer abinin düşünmeden karar vermesindeydi.
Doksanlı yıllarda varoş mahallelerin iyi durumdaki çocukları için hayat Nintendo Entertainment System’in kötü çakmaları olan “8 bit” atarilerden ibaretti. Futbol topu, uzaktan kumandalı araba ve 8 bit atari. Bir çocuğun mutluluğu bu süper basit üç şeyle rahatça ölçülebilirdi. Ancak ilk ikisi tek seferlik alışverişler olsa da, sonuncusundan aldığınız keyfin bitmemesi için sürekli ek masrafa girmeniz gerekiyordu. Atari adeta satılmıyor, as-a-Service bir hizmet olarak sunuluyordu. Bu yüzden 2012 yılında ilk arabamı aldığımda yaşadığım hissiyat çok tanıdık gelecekti. Çok sonra anladım ki bu dünya, varlık sebebi tamamen erkeklere para harcatmak olan şeylerle dolu. Bu atari denen zıkkımda Super Mario keyfi bir yere kadar sürüyordu. İlk beş dakikasını izleyip “devamı için ödeme yapın” diyen o zalım filmler gibi atari oyunları da çabucak bitiveriyordu. Daha fazlası için para harcayıp yenisini satın almanız gerekiyordu. Ancak o dönem “kaset” dediğimiz oyun diskleri pahalıydı, en azından bir çocuk için. Üstelik benim gibi atariyi babadan gizli alt kattaki anneannede saklıyorsanız, her yeni kaset ustaca saklanması gereken yeni bir eşya demekti. İşte bu açmaza çözüm getirecek yöntem, kaset takası şeklinde zuhur etmişti. Sahip olduğunuz kasedi Zafer Oyuncak’a getirip, üstüne bir miktar para verdiğinizde seçeceğiniz yeni bir kaset ile eve dönmek mümkündü. İdeal halde herkes için kazanç olan bu sistem, Zafer abinin bizi söğüşlenecek birer hıyar olarak görmesi sonucu “Zafer her zaman kazanır” sistemine dönüşmüştü. Zafer abi zar atmazdı. Zamanla kaset beğenmemeye, “onun orası yırtık”, “bunu takınca çalıştırmıyor” gibi bahanelerle kaset takas sisteminin tek kazananı olmaya oynuyordu. Sadece en çok aranan oyunları kabul ediyor, karşılığında üç yıl önce bitirdiğimiz oyunlardan oluşan dar bir kütüphaneden seçim yapma imkanı tanıyordu. The Witcher 3 ve biraz para verip karşılığında PES 2014 aldığınızı düşünün. Bu tavır çok tepki alınca, hayatımıza tiering sistemini soktu Zafer abi. Bu sefer her oyuna bir değer biçti ve iki farklı tier arasında takas olduğunda aradaki ücreti nakit aldı. Zaten o dönemde kredi kartı bizim için dünya barışı gibi farazi bir terimdi. Büyüklerin dünyasıydı. Bizim için harçlık-nakit, veresiye-taksit, taso da döviz demekti.
Zafer abinin puştlukları anlatmakla bitmez. Biz oğluna geçelim. Bu kadar uzatınca çok enteresan bir çocuktan, mahallenin yüzakı olmuş, büyünce Parseller’i kalkındıracak planlara imza atmış, Firüzköyspor’u Süper Lig’e taşımış birinden bahsedeceğimi sanmayın. Babasının bıyıksızı, kara kuru, sümüklü veledin tekiydi. Babasına o kadar çok benziyordu ki, eğer onun da adı Zafer değilse bu sadece Zafer abinin yüce gönüllülüğü yüzündendir. Adını bilmediğim bu hırboyu çocukluğumdan beri Zafer abinin oğlu diye çağırırım, şimdi de değiştirmek için gerekçe görmüyorum.
Size yoksunluktan söz ettiğimde, bunun içinde bir fakirlik yer almıyordu. Dediğim gibi vasatın üstünde bir ekonomimiz vardı. Çocukluğumu yoksun kılan şey, babamın ipe sapa gelmez yasaklarıydı. Uzaktan yakından eğlenceyi çağrıştıran her şey yasaktı bana. Televizyon izlerken bile biraz fazla gülsem, babamın kaşları çatılırdı. Eğlenmek, kardeşlerim dünyaya gelene kadar, bizim evimizde bir tabuydu. Zafer abinin suratsız oğlu ise benim hayalini bile kuramadığım bir dünyada yaşıyordu. Ne zaman Zafer Oyuncak’tan içeri girsek, bu hıyar ya atarinin başında yeni oyunları dener, ya uzaktan kumandalı arabayı müşteriye gösterir ya da yeni gelen mantar tabancaları rafa dizerdi. Bizim birkaç dakika fazla durmak için Zafer abiyi lafa tutmaya, Barbie bebek fiyatı sormaya bile yeltendiğimiz mekanda onun hayatı geçiyordu. John Rambo’nun tam tersi bir hayat yaşıyordu çocuk: Bizim ‘cennet’ dediğimiz yere o ‘evim’ diyordu. Ama samimiyetimle söylüyorum, Zafer abinin oğluna özenme sebebim yaşadığı düzen değildi. Çocukluk yıllarımın en büyük kıskançlığı, o çocuğun yaptığı işti.
Metrobüsün olmadığı, kapıdan dışarı sarkacak kadar yolcu almanın serbest olduğu, klimanın hiçbir toplu taşıma aracında kullanılmadığı bir İstanbul hayal edin. Hayır, Ak Parti virali yapmıyorum. Doksanlı yıllarda durum bu şekildeydi. Bu ahval ve şerait içinde benim birinci vazifem çoğu zaman asla bulunamayacak bir matkap parçasını, bir dekupaj ucunu ya da bir reçineli zımba telini bulmak için Karaköy’deki nalburları gün boyu gezip dolaşmaktı. Babamın bana uygun gördüğü uğraş buydu. Okul döneminde yatılı okuduğum için sadece yazları evde kalabiliyordum. Ancak yazın büyük çoğunluğunu evdeki tadilat işlerine yardım ederek geçiriyordum. Bir yaz tavana lambri döşedik, sonraki yaz yere parke kapladık, ertesi sene ısıtma tesisatını yeniledik. Çocukluğum boyunca derdi çilesi bitmedi bacasını söktüğümün evinin…
Kısacası, çocukluğum nefret ettiğim işleri yaparak geçti. Yelpazenin diğer ucunda ise Zafer abinin oğlu vardı. Zafer abi, yeni nesil eğlence cihazları çıkıp, 8-bit atarinin pabucu dama atılır gibi olunca, yeni bir sistem geliştirmişti. Artık “önce dene, sonra satın al” sistemi vardı. Atari kasetlerinin ön yüzündeki nefes kesen ejderhalı, silahlı, uçaklı görsellerin oyunu çalıştırınca birkaç piksellik hoplamalı zıplamalı dandik görüntülere dönüştüğüne uyanan çocuklar, satın almadan önce denemek istiyordu. Zafer abi de hem kaset değiştireceklere, hem de yeni kaset alacaklara oyunu kendi dükkanındaki sistemde açıp, tam 2 dakika deneme şansı veriyordu. Ancak oyunun tanıtım işini sümüklü oğluna devretmişti.
Zafer Jr. dükkandaki tüm oyunları denemiş ve birkaç defa bitirmiş olmanın verdiği doygunlukla satın alınmak istenen oyun kasedini 8 bit atariye takardı. Biz oyunun açılış ekranına hayran hayran bakarken, eleman küçümseyen bir ses tonuyla anlatmaya başlardı: “Bunda samuray kediler var üç tane, süper gücü dolunca robot oluyorlar. Çizgi filmi de var bunun, Kanal 6’da oynuyor.” Herifçioğlu bir de ön bilgi veriyordu.
Bütün gün oyuncakçıda vakit geçirdiği için, bir çocuğun ilgi duyabileceği her şeyi biliyordu hırbo. Zafer abinin oğlu henüz 10-12 yaşındayken canlı canlı oyun incelemesi yapıyordu. Tsubasa’yı açınca Japonca şifreleri girip, direkt Taçibana kardeşlerin olduğu maçtan başlıyordu. Mortal Kombat’ta gizli adam çıkarıyordu. Taş Devri’nde can kaybetmeden oyun bitiriyordu. Olmak istediğim ne varsa hepsinin ete kemiğe bürünmüş, daha tipsiz haliydi adeta. Ben ise tahta zımparalıyordum, iki kat pinoteks atıp sonra da vernikliyordum. Onlar kururken bilmemkaç vesaitle Karaköy’e gidip ayaklarıma kara sular inene kadar aslında olmayan şeyleri bulmak için nalbur nalbur geziyordum. Bir gün Zafer abinin oğlunun yaptığı işi yapma hayali, akşamları balkonun korkuluklarına oturduğumda kendimi aşağı bırakmama engel olan yegane şeydi. “Bir gün mutlaka” diyordum, “bir gün mutlaka ben de bu kadar eğlenceli bir iş yapacağım.”
Hayallerime ulaşmam temiz bir on yıl sürdü. Takvimler 2006’yı gösteriyordu. Mehmet Ali Erbil cüce konuğun donunu henüz indirmişti. Ferhat Güzel, Spider-Man kostümüyle hafızalara yeni kazınmıştı. Binbir Gece ortalığı kasıp kavururken, ben Acemi Cadı’ya bambaşka bir gözle bakmaya başlamışken Electronic Gaming Monthly adıyla Türkiye’ye gelen oyun dergisinde işe başladım. “Çocukluğunu yaşayamayan bir erkek ölene dek çocuk kalır.” 21 yaşında oyun oynayıp inceleme yazarak, herkesin merakla beklediği oyunların ön incelemelerini Türkçe’ye çevirerek adım attım iş dünyasına. Sonraları çok başka şeyler yazdım, çok daha geniş bir kitleye ulaştım ama hiçbiri o satmayan dergiyi hazırlarken geçirdiğim iki yılın tadını vermedi. Çünkü artık ben de tüm erkek çocuklarının özeneceği bir işi yapıyordum. Ben de istediğimden daha fazla oyun oynuyordum, yeni bir oyun almak isteyen herkes önce bana soruyordu. En önemlisi, annem ve babam oyun oynadığımı gördüklerinde kızmıyor, aksine “oğlan çalışıyor, rahatsız etmeyelim” diyorlardı.
Ben de Zafer abinin oğlu olmuştum.
Category: Blog Yazıları, GenelBy Erhan Kahraman 9 Ocak 2016 Leave a comment
Tags: hikayeparsellerzafer abizafer oyuncak
PreviousPrevious post:Türkiye’de Yayıncılık Kalitesi Neden Düştü?NextNext post:Burada Çok Acayip Şeyler Olacak!