Daniel Theodem Wood
Nerden : İngiltere/Londra
Asa : Güç'ün tohumu
Patronus : Theropoda
Rp Sevgilisi : Tek aşkım ςlє๓єภtเภє
Konu: Boyalı Adımlar Paz 14 Mart 2010, 18:30
Hayran olduğum Paris şehrine ziyaret etmek ve ünlü ressamları araştırmak üzere gelmiştim.Café L' Endroha adında harika bir cafede sıcak kahve içtinten sonra Eiffel Külesini görmek istemiş ve oraya gitmiştim.Her zaman hayalim olan şeyi nihayet gerçekleştirecektim. En üst katına kadar çıktım ve muhteşem güzelliği ve asaletiyle Paris'i izlemeye başladım.Belki yeni başlayacağım resmimde hayal ve moda dünyası Paris'i çizebilirdim.
Paris'in manzarasına kendimi oldukça kaptırmıştım ki sevdiğim ve benim oldukça değerli olan insanı yani Clementine yi unutmuştum.Ona sevdiğimi belki de burda söylerdim.Eğer yeterince cesaretimi toplamayı başarırısam yapabilirdim.Bne ne kadar bi tuhaftım böyle onda kaçaklarla savaştım ama bir hanımefendiye sevdiğimi söyleyemiyordum.Clementine'yi okuldan beri tanıyordum.Aslında Hogwarts'da tanışmıştık denilebilir.O bilgeliği temcil eden Ravenclaw'daydı.
Ben ise cesarati simgeleyen Gryffindor... Biraz beklemenin sonucunda uzun zamandır belkidiğim zaman gelmişti işte asansörden bütünb asaletiyle çıkmıştı.Benim gözümde güneş gibi parlıyordu.Kalbim ise hızlı hızlı çarpıyordu.Gözleri buz mavisi renginde gözlerine tebessümlü bir gülücükle baktım ve "Hoşgeldiniz genç bayan uzun zamandır görüşmüyoruz öyle değil mi?"
Konu: Geri: Boyalı Adımlar Paz 14 Mart 2010, 18:45
Modanın kalbinin attığı Paris'te güzel bir günün ardından Eiffel Kule'sinden manzara izlemek mükemmel olacaktı. Üstelik Hogwarts'tan beri tanıdığım Nicholas'la birlikte bu an daha da güzelleşecekti. Ona doğru inanılmaz bir çekim hissediyordum. Belki de bu yüzden beni bu kadar etkilemişti.
Adımlarımı kalbimin ritmine uyarak atıyordum. Sanki çok önemli kişilerin önünde dans edecekmişim gibi heyecanla atıyordu kalbim. Onu o kadar çok özlemiştim ki kokusu burnumda tütüyordu.
Eiffel'in en tepesinde beni bekleyen çocuğu düşündükçe bindiğim asansörün daha hızlı gitmesini diliyordum. Elimde olsa yada yapabileceğime inansam koşarak çıkardım o merdivenleri herhalde. Heyecanla karışmış kızıl saçlarıma çekidüzen verdim ve beklemeye başladım.
Sonunda zirveye ulaşmıştık. Birkaç kişiyle birlikte asansörden indiğimde beni muhteşem Paris manzarası karşılamıştı. İşte burası, sanatçılara ilham veren, aşıkları birbirine bağlayan ve bir çok yeni fikirin doğduğu yer olmalıydı. Nicholas'ı ararken arada manzaraya bakıyordum. Gözlerim kömür rengi gözlerle buluştuğunda kalbim yerinden çıkacaktı.
O çok özlediğim ses tonuyla "Hoşgeldiniz genç bayan uzun zamandır görüşmüyoruz öyle değil mi?" dediğinde nefesim kesiliyordu. Tamam, onu ilk günkü gibi hatırlıyordum ama yıllar onu da değiştirmişti. Bu değişim oldukça olumlu olmuştu. Üstelik zaten etkilendiğim çocuktan daha çok etkilenmiştim. Dudaklarımı aralayıp güçlükle "Bu manzarayla oldukça uyumlu olmuşsunuz Bay Wood. " dedim ve yanına doğru hızla ilerleyip boynuna sarıldım.
Konu: Geri: Boyalı Adımlar Ptsi 15 Mart 2010, 09:20
"Bu manzarayla oldukça uyumlu olmuşsunuz Bay Wood." dedi ve hızlıca yanıma gelip boymuma sarıldı.Ne zamandır özlemini duyduğum şeydi belkide... Bana deniz gülünü andıran afet kokusunu koklamak beni adeta eritmeye etiyordu.O kadar güzeldi ki sözler kelimeler yetmiyordu."İyiki varsın Clementine iyici seninle hogwarts'ta tanışmışım.Sana belki okulda sevdiğimi söyleyemedim ama bugün burda güzel Eiffel kulesinde söyleyeceğim".Düşünceleri sarıldığı zaman akıllımdan geçiyordu.
Bir süre sonra sarılmayı bırakmıştı ve gözlerimin içine bakan clementine ne söyleyeceğim diye bakıyordu ben ise o kadar çok heyecanlanmıştım ki kelimeler ağzımda yuvarlanıyordu.Onunda kendime geldim ve "İstersen manzarayı seyredelim.Paris'e daha önce gelmişmiydin.Çok harika bir şehir insan bu şehirde mutsuz olması olasılık bile değil" desemde.Benim istediğim şey sadece Clementine'yi izlemek ve ona olan hislerimi açıklamaktı.Bana ilham veren şey Paris değil sensin demek geliyordu içimden...
Kendimi toparlayıp Clementine'nin gözlerini içine bakıp "Aaa! az daha unutuyordum söylemeyi.Sen okuldan mezun olduktan sonra dancı olacağını söylüyordun.Peki ya şimdi hayalini gerçekleştirdin mi?" dedim.Aslında zaten biliyordum dansçı olduğunu sır konu bulamamaktan dolayı böyle bir soru yöneltmiştim.Bu soruyu sorar sormaz.Nerden geldiği belirsiz bir şekilde müzik sesini fark ettim.Çok hoş ve sade bir müzikti.
Konu: Geri: Boyalı Adımlar Ptsi 15 Mart 2010, 16:06
Özlemle kokusunu içime çekerken mutluluğun ne demek olduğunu birkez daha anlıyordum. Sarı saçları,koyu renk gözleri ve o boya kokusuyla karışmış kokusuna bayılıyordum. Ama kendimde bunları ona söyleyecek cesareti hiçbir zaman bulamayacağıma emindim.
Sarılmayı bıraktığımda hayranlıkla onu seyretmeye başlamıştım. Aman Tanrım! Kendi tablosunu yapsa herhalde zengin olurdu. Hiçbir şey söylemeden öylece durmayı garipsemişken Nicholas'ın güçlü ama aynı zamanda rahatlatıcı sesiyle toparlandı. "İstersen manzarayı seyredelim.Paris'e daha önce gelmişmiydin. Çok harika bir şehir insan bu şehirde mutsuz olması olasılık bile değil" dediğinde sözlerinden çok mimiklerine dalmıştım. Seninle birlikteyken her yerde mutlu olabilirdim.
Ben o derin bakışlı gözlere dalmışken soru sorduğunun farkında bile değildim. Gerçekten de Tanrı'nın özenerek yarattığı insanlardandı. Kalbimi ona kaptırmam kadar doğal birşey olamazdı herhalde. Sonuçta yıllardır onu gören her kız ondan etkilenmişti. Ama benim hissettiklerim öyle değildi ki? Ona adeta tapıyordum.
Düşüncelere dalmışken sözü tekrar ele aldı. "Aaa! az daha unutuyordum söylemeyi.Sen okuldan mezun olduktan sonra dancı olacağını söylüyordun.Peki ya şimdi hayalini gerçekleştirdin mi?" Bu sefer düşüncelerimden sıyrılmayı başarmıştım. Tamam,tam olarak sıyrılmış sayılmasam da konuya odaklanabiliyordum. Yüzümde kocaman bir gülücükle sevinç içinde konuştum. "Zor oldu ama başardım. Ailem epey karşı çıktı ama bir süre sonra destek verdiler. O zamanlar gerçekten berbattı. " Son cümlemi söylerken, okul yıllarımda imzam haline gelmiş bir şekilde gözlerimi devirdim. Birkaç saniye durduktan sonra "Eh, ben bile başardıysam dansçı olmayı sen de kesin ressamsındır." diye ekledim, kocaman bir gülücük eşliğinde. Oysa onun resim yeteneği kimsede yoktu. Ah,işte bir hayran olunacak özellik daha...
Konu: Geri: Boyalı Adımlar Perş. 18 Mart 2010, 18:49
"Eh, ben bile başardıysam dansçı olmayı sen de kesin ressamsındır." diyen güzel Clementine birkez daha benim kalbimi kırrak zekasıyla etkilemişti.canım benim ya nasıl da tanıyordu beni... Güzel gözlerine birkez daha bakarak şöyle cevap verdim "Evet gerçeklerştirdim.Ve unutmamışsın ben unutursun diye düşünmüştüm.Ve bildiğin üzere ben resim yapmaya bayılırdım ki hala öyleyim.Resim benim hayatım." Demesemde benim hayatım sendin.
söyleyemiyordum.Ona "Seni sevioyrum clementine seni delilerrr gibi seviyorum ve hep seviceğim" diyemiyordum.Ya beni , benim onu sevdiğim gibi sevmiyorsa o zaman ölürdüm ben.Ama böyle olmayacaktı.söylemek benim için ne kadar önemliyse söyledikten sonra olucaklarda benim için önemliydi.
Tamam derin düşüncelerimden çıkmak zorundaydım.Aksi takdirde Clementine benim hakkımda farklı düşünmesinden korkuyordum.Hızlı hızlı çarpan kalbimi dur duramıyordum.
Oldukça çok heyecanlıydım.Clementine benim canımdı , nasılda bana grimsi gözleriyle derin ve anlamlı bakışlarıyla bakıyordu.Hasta oluyordum öyle bakmasına
Tamam artık hazırdım.söylemeliydim.Ve sıcacık ellerinden tutarak sözlerime başladım "Clementine sana birşey söylemek istiyorum fakat biraz söylemeye çekiniyorum doğrusu... ama söyleyeceğim.Hazırmısın söylüyorum.Ben... seni..." derin bir nefes aldıktan sonra tekrardan devam ettim sözlerime "Ben seni seviyorum.Hemde deliler gibi" arkasından yağan yağmurla gözlerini seyretmeye dalmıştım.Birazda utancın etkisiyle Clementine'nin bana ne söyleyeceğini merakla belkiyordum.
Konu: Geri: Boyalı Adımlar Perş. 18 Mart 2010, 19:12
Bugün bu kadar mutlu olmamda en büyük pay onundu. O beni dans konusunda cesaretlendirmişti. Bana kalsa ailemi mutlu etmek için seherbaz yada bakanlık çalışanı olmuştum. Beni benliğimi yitirmekten kurtarmıştı.
"Evet gerçeklerştirdim.Ve unutmamışsın ben unutursun diye düşünmüştüm.Ve bildiğin üzere ben resim yapmaya bayılırdım ki hala öyleyim.Resim benim hayatım." dediğinde anılar gözümün önünden geçmeye başladı. Hep kütüphaneye ders çalışmak için gider, yanına gittiğimde ise onu resim yaparken bulurdum. Bu konuda o zamandan beri oldukça başarılıydı. Resim onun yaşam şekliydi. Tıpkı dansın benim yaşam şeklim olması gibi.
Hiç beklemediğim bir anda Nicholas'ın güçlü elleri ellerimi tuttu. Bu ani hareketiyle şaşırmıştım ve şaşkınlığımın ifademe yansıdığına emindim. Tanrım,ne hissetsem hemen yüzüm o şekli alıyordu. Tıpkı utandığımda kıpkırmızı olmam gibi... O söze başladığında merak ve şaşkınlık karışımı bir duyguyla,aynı zamanda da deli gibi çarpan kalbimle savaşıyordum.
"Clementine sana birşey söylemek istiyorum fakat biraz söylemeye çekiniyorum doğrusu... ama söyleyeceğim.Hazırmısın söylüyorum.Ben... seni..." Sözlerini duyduğumda ciddi anlamda titriyordum. Evet,devamını anlamıştım. Aslında bunu daha elimi tuttuğunda gözlerinde gördüğüm heyecandan anlamalıydım ama aynı heyecan bende de vardı. O derin bir nefes alırken ben de kendimi konuşmaya hazırlamaya çalışıyordum. Lanet olsun sesim çıkmayacaktı! "Ben seni seviyorum.Hemde deliler gibi" derken yağmur yavaş yavaş yağıp ortama güzelliğini katmaya başlamıştı.
Mutluluktan neredeyse havaya uçacaktım ama aynı anda hareket edecek halim kalmamıştı. Konuşamasam bile ellerini sımsıkı tutmaya devam ediyordum. İçimden onu sevdiğimi haykırırken sonunda konuşacak gücü kendimde bulabildim. "Ah,Tanrım bunu duymak çok güzel." derken onu kendime çekip sarılmıştım bile.
Paris'in müthiş kemancılarından birkaçı Eiffel'in en üst katında sanatlarını yaparken birçok insan onları dinlemek için etraflarına toplanmıştı. Kollarımı oranın en yakışıklı çocuğunun boynundan çekip tutkuyla bağlandığım bir diğer şey olan dans için yanıp tutuşuyordum. "Dans edelim..." derken çocuklar gibi zıplamamak için kendimi zor tutuyordum...
Konu: Geri: Boyalı Adımlar Perş. 18 Mart 2010, 19:42
"Ben seni seviyorum.Hemde deliler gibi" cevabını veren Clementine... Beni dünyanın hatta evrenin en mutlu insanı yapmıştı.Aslında biliyordum.Yani cevabını biliyordum.Neyseki hislerim beni yanıltmamıştı.Bitanem benim cevabını verdikten sonra boynuma sarılmıştı.İşte o koku ah tanrım ne güzel kokuyordu böyle...
Ardından muhteşem keman sesini henüz işitmiştim.Daha önce çalan müzikten oldukça daha güzeldi.Müzik öyle güzel çalıyordu ki benim gibi dans etmeyemi asla bilmeyen birisi bile dans edebilirdi.Clementine'nin bakışlarından dans etmek istediğini anlamak benim için çokta zor olmamıştı.Eee onu 1. sınıftan beri tanıyordum.Ve her bolaya birlikte gidiyorduk.Her defasındada ayağına basıyordum.
Ve "Dans edelim..." sözlerini duymuştum.Biraz tedirgindim.Dans etmeği biliyordum.Lanet olsun dünyanın en güzel kızını birkez daha rezik edebilirdim.Neyseki Clementine buna alışıktı.ama yinede bugün çok mutlu bir gündü. " Tamam pekala dans edelim.ama ben hala nasıl dans edilir bilmiyorum.Baştan söyleyeyim." Samimi bir tavirla söylemiştik ve ardından dans...
Ellerimi en bayanın narin belinden nazikçe tuttum.Ya da tam tersimiydi.Lanet olsun yine karıştırmıştım.Of! neyse dedim ya bitanem bu duruma alışıktı.Omuzlarımdan tuttu ve dans başladık.Yavaş yavaş sağa sola ilerliyorduk.Oldukça heyecanlıydım. "Eeee Clementine biliyorsun benim dans konusundaki durumumu..."
Konu: Geri: Boyalı Adımlar Perş. 18 Mart 2010, 20:03
Ritimler havada dans ederken ben de Nicholas'ımın kollarında olmayı istiyordum. İşte o zaman kafama dank etti. Nicholas dans edemezdi ki! Gülmemek için kendini tutmaya çalışırken her sene gittikleri balolardaki dansları aklına geldi. Tanrım, gerçekten çok komik oluyordu.
" Tamam pekala dans edelim.ama ben hala nasıl dans edilir bilmiyorum.Baştan söyleyeyim." dediğinde hala kocamn bir gülümseme vardı dudaklarımda. Dans ve Nicholas... Tutkuyla bağlı olduğum ikili... Gözlerimi gözlerinden alamazken kendimi çoktan ritimlerin akışına bırakmıştım. Nicholas ise elini belime mi koyacağını düşünüyordu. Sonunda mutlulukla kollarımı boynuna doladım ve keman eşliğinde dans etmeye başladım. Kendimi dans ederken hep özgür hissederdim ama şimdi herşey çok farklıydı. İlk defa bir yere,birine aitmişim gibi hissediyordum.
Adımlarımız uyum içinde hareket ederken "Eeee Clementine biliyorsun benim dans konusundaki durumumu..." dedi ve herkesin bakışlanırını üzerimize çekecek bir kahkaha koyvermeme neden oldu. "Bilmez miyim? Tek yapman gerken bana uymak hepsi bu. " dediğimde kahkahalarım küçük gülücüklere dönüşmüştü.
Yağmur bütün ihtişamıyla yağarken ondan kaçan hiçkimse yoktu. Herkes Eiffel'in doruk noktasında Paris'i seyrediyordu. Ben ise ıslanmış saçlarıma aldırmadan Nicholas'ın gözlerini seyrediyordum küçük adımlarımız eşliğinde...