Olağanüstü Hikayeler by Serhat Ahmet Tan - Read Online
Publisher: artcivicReleased: Dec 16, 2017ISBN: 9786054182374Format: book
Olağanüstü Hikayeler - Serhat Ahmet Tan
O L A Ğ A N Ü S T Ü H İ K Â Y E L E R
S E R H A T A H M E T T A N
Emekyemez Mahallesi Tutsak Sk. No:10/10 Beyoğlu-İstanbul Tel: 0 (212) 256 21 08
Davutpaşa cad. Güven Sanayi Sitesi C Blok No:244 Topkapı-İstanbul 0(212) 567 84 19
1. BASKI: NİSAN 2014
M Ü H R - Ü S Ü L E Y M A N
G Ü N E Ş İ N D U R D U Ğ U G Ü N
M İ M A R S İ N A N ’ I N K A Y I P K A F A T A S I
M Ü N E C C İ M B A Ş I A Z İ Z P A Ş A S A F İ N U R
Ü S K Ü D A R V A P U R U
1 . H İ K Â Y E
Hayatta hiçbir şey tesadüf değil.
Yaşadığımız olaylar, güzel sürprizler, beklenmedik belâlar.
Her şeyin ama her şeyin büyük sistemin matematiksel yapısı içinde bir yeri var.
Ama Nasreddin Hoca’nın eşeğe ters binmesi gibi, biz de hayatın akışına ters bir şekilde yolculuk yaptığımız için, olup bittikten sonra anlıyoruz her şeyi.
Ancak olup bittikten sonra anlıyoruz yaşadıklarımızın hikmetini.
Ancak hayallerinin ve rüyalarının peşinden koşanlar zamanın ilerisindeki ufku görebilir, ve ötesini.
Rüyalarının peşinden koşan biri, nasıl bulur gerçeği?
Şimdi size bir hikâye anlatacağım...
M O Ğ O L İ S T A N ’ D A K İ K A Z I
Atalay’ın tek hayali; Yerebatan Sarnıcı’nın altındaki gizli bir bölümde bulunan Kral Süleyman’ın hazinelerini gün yüzüne çıkartmaktı.
ATALAY’IN Moğolistan’a gelmesi, gördüğü rüyaların gizemine güvenmeyi bir an olsun terk etmemesi sebebiyle olmuş, yakınlarının yoğun itirazları içindeki bu şiddetli arzuyu frenleyememişti.
Kral Süleyman’ın hazinelerinin büyüsüne yıllar önce kapılmıştı. Araştırmaları sonucunda elde ettiği bütün işaretler onu Sultanahmet’teki yeraltı sarnıcına götürüyordu. Gizli bir odanın ve onun gizli anahtarının olduğuna kesinlikle emindi.
Sırf bu sebeple, daha yüksek puanlar tutturmuş olmasına rağmen başka bir üniversiteye değil, özellikle Mimar Sinan Üniversitesi’nin arkeoloji bölümüne girmişti. Okulu bitirir bitirmez de rüyalarındaki sesi dinleyerek Allah’ın bu bozkırına, Moğolistan’a gelmişti. Tam beş yıldır da insanın yüzünü rüzgârla ve ayazla bronzlaştıran bu uçsuz bucaksız ülkede yarı aç, yarı tok, iğneyle kuyu kazarak, gizli hazine odasının çok özel anahtarını arıyor.
Rüyalarında duyduğu gizemli ses, ona anahtarı burada bulacağını defalarca söylemişti. Ama henüz anahtarın neye benzediğini bile bilmiyor...
Atalay, rüzgârın sesinden başka sesin duyulmadığı kazı alanında çalan telefonla birlikte irkildi ve hemen ardından kendisini toparlayarak söylenmeye başladı;
— Allaaah yandık; yine eleştiri, yine sitem... Arayanın Hülya olduğunu biliyordu.
Atalay ile Hülya üniversitede tanışmışlardı. Tam dokuz yıldır devam eden güzel bir beraberlikleri var ve birbirlerini gerçekten seviyorlar. Sanat tarihi bölümünden mezun olan Hülya’nın verdiği ipuçları olmasaydı, Atalay’ın bu maceraya girmesi pek de mümkün olamayacaktı. Hemen her konuşma Hülya’nın keşke bildiklerimi seninle paylaşmasaydım. Ayrılığımızın sebebi benim boşboğazlığım sözleriyle bitiyordu.
Selam, sabah ve hasretlerini ifade eden cümlelerin sonunda Hülya konuşmayı yine aynı yere getirmiş, Atalay’ın rahatsız olduğu ama artık alıştığı cümleler kurarak devam ediyordu;
— Keşke seni yıllar önce ikna etmeseydim. Kral Süleyman’ın hazinelerinin İstanbul’da olabileceğinden haberin bile yoktu.
— Güzelim, tekrar birbirimizi incitmeyelim ne olur, dedi Atalay.
— Nereden söyledim ki sana, diye devam etti Hülya; Bizans İmparatoru’nun hazineyi Ayasofya’nın inşası sırasında Kudüs’ten getirmiş olabileceğini sana niye söyledim ki?
Atalay susmuş, telefonu masanın üzerine koymuş, başı yukarıda kafasını kaşıyarak, masanın üzerindeki ahizeden kendisine kadar gelen ve sessiz odanın içinde tiz bir şekilde yankılanan sesleri, daha doğrusu Hülya’nın çıkışmalarını dinliyordu.
— Ama artık iş çığırından çıktı, diyerek konuşmayı şiddetlendirdi Hülya; bir rüyanın peşinden o bozkıra gittin. Hazine de anahtar da İstanbul’da diyorum sana. Nasıl olur da İstanbul’daki bir hazinenin anahtarını taa Moğolistan’da bulabileceğini zannedebilirsin?
Tartışma hızlanarak devam ediyordu. Atalay bozkırın kamçı gibi yüzüne vuran serin rüzgârını unutmuş, hiç cevap vermeden İstanbul’daki sevgilisinin haklı olabilecek sitemlerini dinliyordu. Birbirlerine olan sevgileri bu tür tartışmaları sadece o an ile sınırlama gücünde olmasaydı, değil dokuz sene, üç ay bile beraberliklerinin olması mümkün olamazdı.
Atalay bir an için, Hülya haklı galiba diye düşündü. Tam beş yıl geçmişti. Nisan ayında geliyor, Ekim ayında tekrar İstanbul’a dönüyordu. Hala tek bir ipucu bile ortada yok diye düşündü. Sonra kendi kendine,
— Fakat rüyalarım devam ediyor, diye mırıldanınca Hülya bunu duydu.
— Devam et, devam et, dedi; bir rüyanın peşinde hayali bir anahtarı aramaya devam et. Keşke o gazeteyi sana göstermez olsaydım.
Hülya, yıllar öncesine ait Osmanlıca bir gazeteyi arşivlerde bulup, bundan yedi sene önce Atalay’a göstermiş, o gazetedeki bir haberi kendisine okumuştu. Bu gazetede, İstanbul’u sarsan bir deprem sonrasında Yerebatan Sarnıcı’nın altında gizli bir bölmenin çatlayan duvar sebebiyle keşfedildiği haber veriliyordu. Odanın içinde büyük bir lahit bulunmuş, lahitten başı insan, vücudu yılan görünümünde bir iskelet çıkmıştı. Haberde, bu iskeletin törenle Fatih Camii’nin avlusuna gömüldü-
ğü anlatılıyordu. Bu olay, ŞAHMARAN BULUNDU başlığı ile haber yapıldığında, İstanbul’da herkes aylarca bunu konuşmuştu.
Hülya şöyle devam etti:
— Böylesine bir ipucu olmasaydı, sen daha başka gizli odaların olduğunu düşünemezdin. Keşke o gazeteyi sana göstermeseydim.
Hülya hırsını alamamanın verdiği heyecanla,
— Hatırla, hatırlıyor musun? Kral Süleyman ile hazine arasındaki bağlantıyı nasıl kurmuştun; hatırlamıyor musun, dedi.
Gazetedeki habere göre Masonlar yıllarca Şahmaran lahitinin çevresinde gizli ayinler yapmışlardı.
— O gün nasıl sevindiğini, havalara sıçradığını, Çınaraltı’nda otururken herkesin ortasında nasıl kalkıp da harmandalı oynadığını hatırlamıyor musun?
— Güzelim, diyebildi Atalay;
Ama Hülya frenleri boşalmış araba gibi, yokuştan yuvarlanan çığ gibiydi;
— Orada yıllarca ayin yapılmışsa demiştin, hatırla. Başka gizli odalar da kesin vardır ve hazinenin diğer odalarda olmamasına imkân yok. Böyle demiştin hatırla. Ama bunların hepsi bir hayal de olabilir, bunu hiç görmüyorsun sen.
— Hayal değil gerçek bütün bunlar; ben inanıyorum.
— Sorun da burada zaten, sen inanıyorsun. Başka gizli bir odanın var olduğuna sadece sen inanıyorsun. Ayrıca bir oda olsa bile ki emin değiliz, içine nasıl gireceksin?
— Defalarca söyledim ya; odanın bir anahtarı var.
— Evet evet, taa Moğolistan’da değil mi bu anahtar?
— Evet, görüyorum.
— Anahtarı görmedin bile, doğru söyle görmedin değil mi? Sadece o ses anahtar var diyor değil mi?
— Evet ama...
— Görmediğin bir anahtarın peşinden oralara gittin. Dört yılımızı boşa harcadın Atalay. Bak, ben sıkıldım artık, seni daha fazla bekleyebileceğimden emin değilim.
— Anahtarı burada bulacağım göreceksin. Sıkıntımız bitecek, hayatımızın keşfini yapacağız. Burada, Moğolistan’da Bilge Kağan’ın bu harabelerinin içinde bir yerlerde anahtarın beni bulacağına eminim.
— Devam et hayalperest sevgilim benim, devam et. Rüyalarının sesini benim gerçek sesime tercih ederek devam et. Bilge Kağan’ın o höyüğünde, o çukurdaki kazıda hem kendi hayatını tüket, hem de benim hayatımı tüket olur mu?
Hülya telefonu kapattığında Atalay umudunun tükenme noktasına gelmiş olduğunu hissederek etrafına bakındı. Bozkırın soğuk rüzgârı onu epey üşütmüştü.
— Brrrrrr, diyerek titredi.
Tüyleri diken diken olmuştu. Bu titreme onu biraz da olsa kendine getirmişti. Telefonla konuşmak için çöktüğü yerden ayağa kalktı. Rüzgâra karşı boş boş etrafa bakıyordu. Kazı alanının biraz ilerisindeki bölgede çadırları bulunan göçerlerin çocukları yamalı meşin bir topla futbol oynuyorlardı.
Yavaş yavaş yürümeye başladı. Etrafı tel örgüyle çepeçevre kuşatılmış olan kazı alanının demir kapısına asma kilidi taktı, sundurmada boynuna takılı torbadan beslenmekte olan simsiyah gür yeleli atına atlayarak top oynayan çocukların arasından dörtnala geçerken onlara el salladı. Çocuklar maçın heyecanına o kadar kendilerini kaptırmışlardı ki, onun sahanın tam ortasından geçtiğini fark etmediler bile.
Çok kısa bir süre sonra arkasından çocukların hep birlikte ıslık çaldıklarını işitti. Başını geriye çevirince çocukların el kol işaretleri yaptıklarını gördü. Onların da kendisine el salladıklarını düşünerek, çocuklara hızla giden atının üzerinden bir kez daha el sallayarak karşılık verdi.
Aslında toplarının kazı alanının tel örgüsünü aşarak içeri kaçtığını anlatmak istiyorlardı. Atalay dörtnala uzaklaştıkça, çocuklar ellerindeki en değerli varlığın kaybıyla, Atalay’ın atının çıkardığı toz bulutunu bir müddet izlediler.
Şimdi çocuklar tel örgünün yanına gelmiş, sanki anlaşmışlar gibi hepsi de iki elinin parmaklarını tele geçirip kafasını tel örgüye yaslamış çaresiz bir şekilde içeri bakıyordu. Buradaki tek eğlenceleri, bu güzel heyecan bir anda sona ermişti. Çocuklar beş adım ötelerindeki topa bir müddet baktıktan sonra, kaderlerine razı olmanın ezikliğiyle başlarını öne eğip ağır ve yere sürüyen adımlarıyla çadırlara doğru dağıldılar. Onlarla birlikte koyunlar da ağıllara doğru yönelmişlerdi. Çıngırak sesleri bozkırın rüzgârında savruluyordu.
P A R M A K İ Z İ
Topun üzerinde HAZA EL KABRÜL DANDALOS yazıyordu. Yani Burası Dandalos’un kabridir.
Sabah olmuş, inancını özenle korumaya çalışan Atalay, umut dolu yeni bir güne başlamıştı. Buradaki ıssızlığın içinde bir de umudunu kaybederse başına neler geleceğini çok iyi biliyordu. Her gün olduğu gibi yine Şahmaran adını verdiği atından indi, bir besmele çekerek asma kilitli demir kapıyı açtı ve içeriye doğru yürümeye başladı. Tam da o sırada, çocukların akşam içeriye kaçırdıkları yamalı meşin top, sanki ona bir şeyler söylemek ister gibi rüzgârın savurmasıyla kendisine doğru yuvarlanmaya başladı. O anda topa doğru yürüyen Atalay, dikkatini çeken bir şeyi görmek için topa doğru eğilerek yaklaşmaya başladı. Gözlerini kısarak topu daha da net görmeye çalışıyordu. Üzerinde bir takım yazılar bulunan ve topa sonradan yamandığı belli olan meşin bir parçaydı Atalay’ın dikkatini çeken. Eğilip topu yerden aldı, yazıyı okumaya çalıştığında çok şaşırdı, çünkü meşinin üzerindeki metin Osmanlıca yazılmıştı. Bu da neyin nesi diye düşünürken, dalıp gitmişti. diğer eliyle yularını tuttuğu Şahmaran huysuzlanıp kişneyerek başını sallayınca, atı henüz sundurmaya götürmemiş olduğunu ancak fark edebilmişti.
— Allah Allah, dedi; ne arıyor burada DANDALOS’un ismi.
Topun üzerinde HAZA EL KABRÜL DANDALOS yazıyordu. Yani Burası Dandalos’un kabridir. Hemen Şahmaran’ın eyerine takılı olan heybesindeki bilgisayarını çıkarttı, ışığı uygun bir köşe bulduktan sonra, dijital fotoğraf makinesiyle çektiği resimleri hemen İstanbul’a, Hülya’ya gönderdi. Yazıyı bir an önce inceleyip bilgileri kendisine acil göndermesini rica ederek, bazı uzman arkadaşlarının da isimlerini verdi ve bir de not iliştirdi; Hülyacığım seni çok seviyorum. İki elin kanda bile olsa her işini bırak, bu bilgileri bana ulaştır.
Aradan birkaç saat geçtikten sonra bilgisayarından gelen uyarı sesiyle ayağa sıçradı. İstanbul’dan cevap geldiğini hemen anlamıştı. Çarçabuk fırladığı yere tekrar oturdu; cevabı okudukça,
— Allah Allah, diyordu kendi kendine.
Hülya, topun üzerindeki yazıların hemen yanında bulunan parmak izini görünce öncelikle onu merak etmiş ve adli tıpta staj yapmakta olan bir kız arkadaşını aramış. O da emniyetteki parmak izi arşivindeki bir başka arkadaşına şunu bir araştırabilir misin diye ricada bulunmuş.
Hülya, önce merakla başlayan bu araştırmanın sonunda çok ilginç sonuçlara ulaştım diye yazıyor ve Atalay’ı daha da meraklandıran mesaj şöyle devam ediyordu:
Atalay, parmak izi yirmi beş yıl önce devlet hastanesine kayıt yaptırmış olan küçük bir çocuğa ait.Ve şimdi sıkı dur, bu parmak izi senin parmak izinin birebir aynısı. Ama tek bir fark var; senin çok sağlıklı biri olduğunu biliyorum. Ama yıllar önce hastaneye kaydı yapılmış olan bu çocuk akıl hastası. Ayrıca bir araba kazası sebebiyle hastaneye giriş yapmış.
Atalay, çok şaşırmıştı. Hemen telefonu eline aldı, Hülya’ya sormak istediği şeyler vardı.
— Atalay, okudun mu mesajımı.
— Okudum, okudum da aklıma takılan bir şey var. Benim parmak izime nereden ulaştın sen?
— Hatırlamıyor musun? Üniversite yıllarındaki boykot sırasında üç gün içerde kalmıştın.
— Ya, evet; apar topar götürmüşlerdi.
— Sanıyorum o zaman alınan parmak izin hâlâ kayıtlarda duruyor; en azından ben öyle düşündüm.
— Ondandır, ondan; başka bir şey için parmak izim falan alınmadı ki benim.
— İşte bu yüzden, arkadaşım sistemde kayıtlı olan çocuğun parmak izini araştırırken, mevcut parmak izleriyle eşleştirme yapmış. Senin parmak izin de sistemde kayıtlı olduğundan hemen eşleşmiş.
— Allah, Allah, diyebilmişti Atalay; görüyor musun Hülyacığım nereden nereye.
— Ya, bakalım bu işin altından daha neler çıkacak.
— Neyse canım, ben en kısa zamanda İstanbul’a geleceğim. Bu işi bir şekilde anlamam lazım.
— Tamam canım, bekliyorum.
F L A Ş L A R
Üzerindeki kabartma Arapça yazıyı okumaya çalıştı; TAHMİLİHUL MELAİKE yazıyordu.
Moğolistan’dan gelen uçak, uzun ve yorucu bir yolculuğun ardından İstanbul’a ulaşmıştı. Atalay uçaktan inmiş, bastırmakta güçlük çektiği heyecanıyla birlikte havalimanının koridorlarında yürüyordu. Kalbi, anonslara karışan insanların gürültülerini bastıracak kadar güçlü atıyordu.
Havalimanının dışına çıkar çıkmaz hemen bir taksi çevirdi, şoföre;
— Sultanahmet arkadaşım, dedi.
Atalay, her şeyden önce Ayasofya’ya gitmek için sabırsızlanıyordu. Taksi