Kadın! - Ünye Kent Gazetesi
23 Temmuz 2020 Perşembe Saat: 08:34
Ne Eylül’ler ne Leyla’lar gitti bu hayattan. Ayıp mıydı yoksa günah mıydı kız evlat olmak? Kız çocuğu doğurmak. Söyleyin, hangisiydik biz? Bizler anneyiz, bizler kız evlatlarıyız. Bizler bu kirli hayatın büyüttüğü çocuklarız. Uzanan kirli ellerin son dokunuşunda mı kalmalıydı canımız? Utanıyorum hayat. Utanıyorum, korkuyorum çocuklarımıza verdiğimiz edebi edepsizleştirecekler diye...
Bugün Leyla’nın da Eylül’ün de annesi olabilirdik. Kadınlarımıza, çocuklarımıza uzanan pis ellerin bir bedeli olmalı. Oldurulmalı…
Utanın kız evlatlarımıza yapılanlardan!
Utanın sahip çıkılmayan çocuklarımızdan!
Hazin sonlarından utanın. Bilmediğimiz, haberini duymadığımız daha kaç Eylül, daha kaç Leyla’lar vardır... Ve daha kaç kadın ölmek istemiyorum diye yalvarmıştır belki de?... Kim bilir?
Duyamadık seslerini, duyuramadık çoğu zaman da....
Kadın olmakla, oldurmak arasındaki ufak detaylarda gizliydik aslında. Bırakmadılar bizli yaşamı bizlere. Hak görmediler kadın milletine giyimi, kuşamı, rahatlığı... Hatta anne olmayı bile gözardı ettiler kimi zaman..
Anne oluşlarımız bile yetmedi, edepsizleştirildi her defasında. Can almayı daha kolay bildiler. Edep nedir bilmeyenlere bile edep süsü verildi..
Kadınsan kadınsın, haddini bil yerini bil de denildi çoğu kez..
Bizlere “ Kadın Allah’ın emanetidir” diye öğretilmişti. Aksi de söylenmemişti nesiller boyunca.
Nesli değiştiriyorlar Hâkim Bey! Hak hukuk gözetmeksizin, kravat takıp adalet karşısında ağır tahrik ediyordan da öteye gidemiyoruz.
Savunmasızlaşıyor, canımız kalıyoruz katillerimizde hâkim bey!
En temel hakkımız, yaşam hakkımızdı. İşte bu yüzden alacaklıyız bu hayattan... Kadın olmaktan, çocuk olmaktan başka bunları suç unsuru haline getirip bizlere yok olmayı layık gördüler...Tam da bu yüzden alacaklıyız bu hayattan Hakim bey...
Bizler kardelenleri açtırmak için çabalarken, o kardelenlerimizi solduran canilere şimdi ne olmalı?
Dışlanıp, soyutlanmalı en adi damgasıyla desek, giden can da geri gelmeyecek... İçimizin ateşi de sönmeyecek, kadın terörü de son bulmayacak...
Yine bir yerlerden gelecek önümüze bir kadın cinayeti daha... diye....
Hangi sıfata sığar şimdi çocuklarımıza, kadınlarımıza yapılanlar?
Kaç yılın bedeline denk gelecek şimdi canımız?
İyi hallerden, tahriklerden kaç savunma hazırlanacak?
Kaç tutanak tutulacak, kaç dava görülecek ve erkektir damarına basmalarına daha kaç kez şahit olacağız?...
Kadın olmakla yok olmak arasında tuttunuz bizi. Kelimelerin tükendiği yerdeyiz beyler.
Sizler belaltınızı düşünürken biz anneler de evlatlarımızın geleceklerini düşünüyorduk. Geleceğin polisi, doktoru, avukatı, öğretmeni olacak yavrularımız içindi bütün hayat mücadelemiz.
Şimdi utanın beyler! Sizlere Allah’ın emaneti olarak gönderilen kadınlara, pis ellerinizi dokundurduğunuz için ömür boyu utanın!... Her gün ölmek için yalvarın; kadınlarımıza, çocuklarımıza dokunduğunuz için. İnsan olamayan insanlığınızdan utanın. Adamlığı, adam olmayı güç kuvvet saydığınız her anınızdan utanın!
Şimdi kaç çocuğa, daha kaç kadına üzülmeliyiz, ya da bizim çocuklarımıza, bizlere bir şey olmadı diye çok şükür mü demeliyiz? Sokağa çıkıyoruz beyler. Gerekirse gecenin en uzun saatlerinde. Bizler korkuyla değil, kardeşçe yaşamayı istiyoruz.
Herkes utansın. Utansın ama susmasın… Sahip çıkılsın çocuklarımıza, kadınlarımıza ama kimse sahip olmasın…
“Leyla’ların mecnunu, Eylül’lerin yazılmamış şiirleri olacaktı belki de...”
Onlar yeryüzünün melekleriydiler. Sizler güzel uyuyun çocuklar. Bu hesap burda kapanmaz bilsin o caniler!......