Blog – Ruya Der Ki;
Yazamıyorum. Okuyamıyorum da. O kadar çok uzun zaman oldu ki. Sadece mailler ve mesajlardan ibaret oldu klavye kullanma sebebim. İş hayatı. İş hayatı ile gelen yoğunluk ve hiç beklenmedik şekilde yapılan seyahatler. Hoş, bu seyahatler ve bende uyandırdıkları başlı başına hakkında yazılabilecek ayrı bir konu.
Düşünsene, daha önce hiç bulunmadığın ve hakkında bildiğin şeylerin sadece ya giden kişilerin tecrübelerinden ya da hiç gitmeyenlerin önyargılarından ibaret olan şehirlere gidiyorsun. Her ne kadar aynı ülke sınırları içinde olsan da; farklılıkları hayata bakış açın, beklentilerin ve gözlemlerinden oluşan bir tecrübeyle ediniyorsun. Sonraki aşama da farkındalık aşaması.
Şehirler ve insanlar. İnsanlar ve önyargıları. Gözlemler ve tecrübeler. Duyulanlar ve görülenler. Bilinmeyenler ve öğrenilenler. Farklılıklar ve farkındalıklar. Yanlışlar ve doğrular. Ve daha nicesi. Daha da uzatmayacağım bu durumu, bir sonraki vakitte yazmaya çalışacağım şehirlerin hikayesini.
Gelelim yazamıyorken beni düşündüren, yoran ve hatta zaman zaman boğan şeylere.
O kadar çok şey var ki isyan etmek istediğim. O kadar çok şey var ki yakındığım, eleştirdiğim, hatta düzeltmek istediğim. Ama içimdeki idealist ölüyor. Ölmese bile bir şeyleri kabulleniyor sanırım. Kabullenmek, uzun zamandır uygulanan alışılmış şeylerin değişmesi olduğu zaman, keskin bir değişim haline bürüyor insanı. Yani, en azından durum bende böyle vücut buluyor.
Kabullenilen o her şey bir noktadan sonra pasiflik ve yabancılığa sürüklüyor insanı. Bu herhangi bir şey olabilir. Şikayet ettiğin, eleştirdiğin, değiştirebileceğini düşündüğün – aşırı naif ve iyimser – dünya sisteminden ya da ülke siyasetinden tut, hayatında belki çok küçük bir etkisi olan bireylere kadar. Bazı şeyler doğrudan ruh halini, aslında spesifik olarak mutluluğunu etkiliyor, bazıları bunu dolaylı yoldan yapıyor.
Mesela, senelerce bildiği ve okuduğu şeyler siyaset, iktisat, politikacılar, sosyal dinamik, demografi, siyasal eğilimler ve benzeri konular olan ben, Türkiye’ye dönmesinin üzerinden kısa bir süre geçtikten sonra artık bütün ilgisini ve alakasını kaybeden, hatta ilgi alakayı kaybetmek değil, kasıtlı ve isteyerek bunlardan kendisini uzaklaştıran bir insana dönüşüyorum. Bilmemek, hatta öğrenmeye çalışmamak kısa vadede, gayet güzel bir tercih. Çünkü bu zaman zarfında yoğunlaştığınız tek bir şey oluyor, o da en büyük önceliğiniz. Benim en büyük önceliğim, mutlu olmaktı. Beni mutsuz eden, gereksiz düşündüren, yoran, üzen her şeyi ve herkesi hayatımdan çıkarabilecek kadar ileriye gidebildim. Ciddi anlamda, bazı beni tanımlayan alışkanlıklar ve aktiviteleri hayatımdan çıkardım. Bazı kimseleri de.
Fakat, durup üçüncü bir kişi gibi kendi hayatıma dönüp baktığımda, aslında yapay bir mutluluğu yaşıyor olduğumu, ilgilendiğim istediğim şeylerin benden çok uzak olduğunu fark ediyorum. İstediğim ilgilendiğim şeyleri bir köşeye bırakıyorum, ben hayallerim evriliyor sanıyorken aslında kasıtlı bir şekilde o hayallerimi ertelemeye başladığımı fark ediyorum. Ve en acısı da, mutlu olduğumu düşündüğüm zaman diliminde edindiklerimin, yaptıklarımın – bu çalıştığım konular, tanıştığım insanlar, zaman harcadığım aktiviteler, kurumlar, kuruluşlar, kişiler, tercihler vs. hepsini içeriyor – beni hayallerimden ne kadar uzaklaştırmış olduğunu fark etmek. Bunu kabullenmek başlı başına sancılı bir süreçken, bir de bu duruma karşı çözüm bulmaya çalışma süreci var ki bu ilk sancıdan da beter.
Ama tutunduklarımız ve tutunmaya çalıştıklarımız, bir de biriktirdiklerimiz var. Dönüştürülebilenler ve dönüşenler var. Kısacası, çok da geç değil. Hala güzel şeyler olabilir.
Tüm naifliğime, iyimserliğime, doyumsuzluğuma, ve galiba azmime, nice selamlarla.
Fazla dramatik olabiliyoruz, hatta bazen fazla abartabiliyoruz. Yetmezcesine, kendimizi çaresizliğe sürüklediğimiz dahi oluyor. Fazla, çok fazla olan şeylerden sonra böyle gelişiyor her şey. Hatta, girişi, gelişmeyi geçiyorum, direkt sonuca böyle varıyoruz.
Bazı anlar aslında kategorilendirilemezler. Biraz daha net olmak gerekirse, aslında nötrdür o anlar. Yani, ne bir köşeye ne de öbür köşeye atabilirsiniz. Ne tamamıyla çıkarabilirsiniz hayatınızdan, ne de tamamıyla var olmasına izin verebilirsiniz. Hep bıraktığınız yerde, bıraktığını şekilde kalacak sanırsınız. Çünkü bazı bilgiler eksiktir. Bazı bilinmezlikler aslında sizi mutlu olduğunuz anılarda yaşamaya iter. Halbuki, öyle bir anda, öyle beklenmedik şekilde, beklediğiniz ama hiç beklemediğiniz şeyler olduğunda, o gelişmeleri bir türlü kabullenemezsiniz.
Kabullenmek bir süreçtir aslında. Ansızın olabilecek, kendi kendinizi bir robot misali kurup ikna edebileceğiniz bir durum değildir, süreçtir. Hal böyleyken, mevzu bu süreçle nasıl başa çıktığınızla ilgilidir. Kabullenmek, zaman geçtikçe evrilen bir statü olsa da, ilk başta elde edilen bilgiye olan tepkiyle de ilgidir. Tepkiniz sizi iki türlü yola sevk edebilir; inkar ve itaat. İnkar kabullenme sürecini zorlandırırken; itaat yenilgi gibi hissettirse de, kabullenme sürecine büyük bir ivme kazandırır.
Bazen, bazı şeyler, bazı zamanlarda, bazı kimseler tarafında, bazı istenen sonuçlara, bazı sebeplerden dolayı ulaşılamaz. Bazen, bazı kimseler, bazı zamanlarda, bazı şekillerde, bazı sebeplerle, hayatınıza dokunur. Aynı şekilde de, bazen, bazı kimseler, bazı zamanlarda, bazı şekillerde, bazı sebeplerden ötürü sizden giderler. Mevzu, o bazılarda. Kimselerde. Zamanda. Yerde. Sebeplerde. Şekillerde. Bileşenlerden bir kısmını kontrol edebilseniz de, edemedikleriniz bir çok zaman daha da ağırlıktadır. İşin en kötü tarafı da, bu bazı zamanları, bazı kimselerin, size söylediği bazı şeyler aracılığıyla atlatıyor olabileceğinizdir.
Şöyle düşünün, bir derdin ve dermanın kaynağının aslında aynı bileşen olduğunu. Burada da, sanıyorum ki, benim karşıma çıkan bir çok insana, bazen ahkam keserken ve bazen de samimiyetle söylediğim şeye çıkıyor; zaman, sadece zaman, gerisi pek de önemli değil. Yanlış anlaşılmaya yer vermek istemem; zaman, pek bir şeyin çözümü değil. Zaman en kıymetli, zaman en önemli. Her şey, hayattaki her şey, bir şekilde kurtarılabilir. Tabiki de ebediyete kadar değil, lakin, yine de olasılığın olduğu ölçüde, öngörülebilir şekilde ertelenebilecek durumlar vardır, olasılık dahilindedir. Fakat, eğer yitirildiğinde, tekrar geriye kazanılamayacak, böyle bir olasılığın mümkün olmadığı tek bir şey varsa, o da kesin ve tabi bir şekilde, zamandır.
Geç kalmak, erken davranmak kafi değil. Tam vaktinde olmakta meziyet. İşte, bazen, bazı kimselerden, bazı sebeplerden ötürü, bazı yerlerde, tam vaktinde olamıyoruz. Olamadığımız yetmediği gibi, kabullendiğimiz gerçekler silsilesi olduğuna kendimizi inandırmış olsak da, olup olmadık gelişen olaylar sonucunda kendimizi şaşırmaktan alıkoyamıyoruz. Çok da problem değil aslında, şaşırmış olmalarımız. Problem olan, pişmanlığa yer verebilecek olgular.
Ama insan öyle bir canlı ki; ne yaparsa, ne kadar yaparsa, nerede yaparsa, ne zaman yaparsa, nasıl yaparsa, neden yaparsa, kiminle yaparsa yapsın, hiç bir zaman yeterli olmuyor. Düşünmeden etmek mümkün değil, insan doğası tatmin olmaya elverişli değil mi yoksa? Ya da, aslında mevzu tatmin olmak değil de, daha fazlasını sorarken eşiğini çok geçtiğimiz arzular mı? Ya da farklı bir şekilde dile getirmek gerekirse, mutlak mutluluk var mı hepimizin bir gün erişebileceği?
Yetinmekle, yenilmek arasında ince bir çizgi var. Yetinmek, vazgeçmişliğin bir türevi olarak varsayılsa da, yetinmek; elde edilen bilgiler ışığında olasılıklar dahilinde elde edebileceklerle doygunluk hissetme hissidir. Pek de vazgeçmişlikle alakası yok yani.
Yenilmek; vazgeçmişliğin bir başka türevi. Yetinmenin aksi olarak düşünülebilir belki. Müsabaka sonuçlarındaki yenilgi değil bahsettiğim, aksine; yarışmasız bir ortamdaki statü.
Günün sonunda, aslında kafa yorduğumuz, kendimizi adadığımız, enerjimizi tükettiğimiz, düşünceler geliştirdiğimiz, rüyalarımızda gördüğümüz, kahve fallarımızda karşılaştığımız, eşe dosta anlattığımız, anılarıyla yaşadığımız bir çok şey; zamanı geçmiş ya da gelmemişse, koca bir hiçten başka bir şey değil.
Kendimizi kandırdığımız, yersiz hayallerin, yersiz rüyalarında uyanırken, yine başka yersizliklerle doldurmaya çalıştığımız hayallerle kendimizi kandırmadığımız rüyalar görmek üzere savaşlarımız. Boş, anlamsız, yersiz.
Kısacası; ne, kim, nerede, nasıl, neden değil ama ne zaman…
Not: sen oku diye değil, ben hatırlayayım diye karalıyorum, sevgili okur.
Birbirimize veremediğimiz sözler gibi sessizliğimiz ve arındığımız yalanlar gibi geçmiş zamanlı kurduğumuz cümlelerimiz. Kısa cümleli notlarımız, sadece özne ve yüklemden ibaret.
Şiirler, dizeler, şarkı sözleri. Hepsi çok güzel azizim. Ama en güzeli rastlantılar.
Mumlar, şehri aydınlatan ışıklar, kötüleri örten karanlıklar. Çok güzel azizim.
Aynalar, camlar, parlayan parlamayan bütün yüzeyler, yansımayı gördüğümüz her şey, İngilizcesi olmayan ‘yakamoz’ kelimesi ve kendisi kadar güzel azizim.
Gülümseyerek yazdığımız satırlar. Sana hep ağlayarak gelsem de. Hepsi güzel azizim.
Melodiler. Aman Allah’ım. Bizi uykumuzdan uyandıran, tanımadığımız insanlara aşık eden, adını bilmediğimiz insanları sayıklatan, dizelerini okumadığımız şiirleri hatırlatan, dünü yaşamadan yarını andıranlar. Ah, azizim, ah, o melodiler.
Mesafeler azizim. Sevmiyoruz. Ama, bizi ayıran onlar değil, niyetlerimiz derdim ya sana. Öyle de doğru söylemişim azizim.
Kaderden daha çok inandığımız rastlantılar azizim. Bir gün, bir yerde, bir şekilde mutlaka denk gelmişizdir dediğimiz kimseler. Bir şekilde bakmışızdır birbirimize.
Rastlantılar üzerine kurduğumuz bütün düşler mesela. Düşler gerçek olduğunda, yeni rastlantılarımız olsa, yine aynı düşlerde buluşulsa azizim.
Düşler güzel. Kaybolmak, bırakılmak, ardına bakmadan gitmek. Herkesin yapmadığı, yapamadığı şeyler.
Bırak, bırakamadıklarını. Git, gelemeyenlere. Bilmiyorum, fazlamı şairiz? Fazlamı okuduk şiirleri? Yine de, hem kimsesiz, hem herkessiz.
Sade ve saf şeyler istediklerimiz. Ne bileyim, bütün olmak belki de adı. Ama zor, çok zor. İstediğimiz her basit şey gibi. Her basit, aslında en zoru. Biz çok şey istemiyoruz, diğerleri azla yetiniyor diye zorlanmalarımız.
Azizim. Çok kalabalık buralar. Yoo, İstanbul değil kalabalık olan. Zihnimizdekiler. Çok güzeller, bin bir türlü renkleri, şekilleri var.
Otursaydın şurada, şerefe deseydik hayata.
Bütün klişeleri dökseydim sana.