CHP’nin Kürt sorunu ve KCK’nın talepleri
Cumhuriyet Halk Partisi, kurucu kimliğiyle, Cumhuriyet’in iki temel unsurunu koruma kavgası veriyor:
Kendi yorumuyla laiklik ve Türklük.
Aslında 2 savunma duvarında da ciddi gedikler açıldı. Zamanın ruhu CHP’yi hem müslümanlar, hem de Kürtler gerçeğiyle yüz yüze getirdi. CHP, inanç özgürlüğü konusunda utangaç bir kabul gösterirken Kürt meselesinde AK Parti’nin bile gerisinde duruyor.
Sonuç, CHP’nin Anadolu’nun geniş coğrafyasında ve Kürt bölgelerinde varlık gösterememesi oluyor. CHP, toplumun demokratikleşmesi açısından en kritik 2 meselenin çözümüne katkı sunmak bir yana, demokratik bir çözümün ortaya çıkmasına taş koyan bir görüntü istiyor. Sonuç, giderek küçülen Cumhuriyetçi bir seçmen tabanına mahkum olmak olarak ortaya çıkıyor kaçınılmaz bir biçimde. Bu tabana sadece AK Parti’nin şeriat getireceğinden endişe eden kentliler ekleniyor.
Silivri, Ergenekon, Balyoz gibi davalar için göğsünü siper eden, Ergekon’un avukatı olarak öne çıkan CHP, Hrant Dink suikasti, binlerce insanın tutuklu yargılandığı KCK davalarında arazi olmayı tercih ediyor. Bir yandan kendisine sosyal demokrat kimliği yakıştırıyor, diğer yandan adaletin tecellisinin siyasi baskı, devletin rolü gibi nedenlerle engellendiği kritik davalarda bir ayırım yapıyor.
AK Parti’nin bugün itibariyle demokrasiyi muhafazakarların özgürlüklerinin tanınmasından ibaret sanması gibi, CHP de demokrasiyi laik-Türklerin meselesi olarak görüyor.
KCK’nın dün yaptığı ve demokratik özerklik talebini de içeren açıklaması bir kısım CHP’lilerin saçını diken diken edecek ve bölgede olmayan tabanını daha da görünmez hale getirecektir.
CHP’nin böyle bir tabloda iktidar olma umudu ve şansı yoktur. Kemal Kılıçdaroğlu’nun açıkladığı demokratik talepler listesini hayata geçirme şansı yoktur. Bunu yapabilmesi için ittifaklar kurmak, şiddeti red eden Kürtlerle, Alevilerle güç birliğine gitmek zorundadır.
CHP, Kürt meselesinin bu boyutlara gelmesinde, Kürt halkının uzun yıllar ağır bedeller ödemesinde birinci sırada sorumlu bir siyasi partidir. Muhafazakarlar kadar Kürtler de CHP adını duyunca irrite olmaktadır.
Böyle bir tabloda CHP’nin görmesi gereken gerçek sadece ‘fren’ olarak bir varlık gösteremeyeceğini bir an önce görmek olmalıdır.
CHP kenardan izleyici pozisyonunda beklerken Kürt meselesinde kritik gelişmeler oluyor. Abdullah Öcalan’ın barış sürecinden çekileceğini açıklamasının ardından KCK dün bir bildiri yayınlarak bu sürecin fiilen bittiğini duyurdu.
Kürt halkının hak ve özgürlüklerinin elde edilmesi mücadelesinde yeni bir aşamaya geçildiğini ilan eden KCK ve çatışmasızlık durumunun devamının Ankara’nın tavrına bağlı olduğunu belirtti. Kürt meselesinin kısa bir tarihçesinin sunulduğu KCK açıklamasında geri adım atmanın sözkonusu olmayacağı 3 temel talep dile getirildi:
‘‘Birincisi: Kürtlerin varlığının, kimliğinin, Kürt kültürünün anayasal ve yasal güvenceye alınması, Kürt kimliğiyle düşünce ve örgütlenme özgürlüğünün tanınması.
Üçüncüsü: kültürel soykırımla yok edilmek istenen bir halk olmasından dolayı her düzeyde anadilde eğitiminin kabul edilmesidir.’’
Hükümetin Suriye politikasındaki başarısızlığı, büyük umutlar bağlanan Kürt barışını da tehlikeye attı. Türkiye’de Kürtlerle masaya oturan Ankara’nın Suriye’de El Kaide uzantılarını Kürtlerin üzerine sürmesi az olan güveni tamamen yok etti.
Büyük gürültüyle ilan edilen ‘Demokrasi Paketi’nin Kürtler’den tek bir fikir alınmadan hazırlanması bir yana, hükümetin atadığı Akil Adamlar’ın önerilerine bile itibar etmemesi, tabuta çakılan son çivi oldu.
Bölge böyle bir alt üst oluş sürecinden geçerken Abdullah Öcalan aracılığıyla büyük bir barış hamlesi başlatmak aklın ve vicdanın gereğiydi. Ancak, AK Parti, müzakereden ‘‘Ben iktidarım, benim dediğim olur’’u anladığı için süreç gelip duvara çarptı.
Türkiye, önündeki en temel meselede eline geçen tarihi bir fırsatı daha heba etmek üzere.
Bedeli eskisinden daha ağır olabilecek bir gelişme bu ve sanmayın ki, Çin füzesinden bağımsız bir durumdur bu.
Önceki YazıKCK’dan tehdit gibi açıklama!
Sonraki Yazı Devlet Tiyatroları’nda tayt tartışması