Gündelik Bir Şaşkınlık
Gündelik bir olay: Katlanılması gündelik bir şaşkınlık. A, H'deki B ile önemli bir iş anlaşması yapacaktır. Ön görüşmelerde bulunmak için kalkıp H'ye gidiyor; hem gidiş, hem dönüşü on dakikada alıyor; eve geldiğinde, bu hızlı tempodan ötürü keyifleniyor. Ertesi gün yine kalkıp yollanıyor H'ye; bu kez iş anlaşması kesin sonuca bağlanacaktır. Bu da belki pek çok saati gerektireceğinden, sabah erkenden yola çıkıyor. Bütün yan koşullar, hiç değilse A'nm kanısına göre, bir önceki günün tıpatıp aynı olmasına karşın, H'ye gitmesi on saat alıyor bu kez. Akşam yorgun argın H'ye vardığında bir de işitiyor ki, B kendisinin ortada görünmeyişine kızarak yarım saat önce A'nın köyüne gitmiş; hani aslında yolda birbirlerine rastlamaları gerekiyormuş. Bu durumda, kalıp B'yi beklemesini öneriyor A'ya. Ama A, iş telaşıyla vakit geçirmeden yola düşüyor, gerisin geri eve dönüyor.
Bu kez, pek farkına varmaksızın adeta bir solukta alıyor yolu. Evde öğreniyor ki, B daha erkenden çıkagelmiş, hani B geldiğinde A evden yeni ayrılmışmış; hatta B kapının önünde A'ya rastlamış, ona iş anlaşmasını anımsatmış ama A demiş ki, şimdi hiç vaktim yok, hemen gitmem gerekiyor.
Bu anlaşılmaz davranışına karşın, B yine de evde kalıp onu beklemiş. Gerçi A hala dönmedi mi diye sormuş sürekli; ama şu an henüz yukarıda A'nın odasında bulunuyormuş. B ile konuşup olup bitenleri kendisine açıklayabileceği için mutlu, merdivenleri koşarak çıkıyor A. Yukarıya tam varmak üzereyken, ayağı tökezleyip bileğini incitiyor, acıdan adeta bayılacak durumda, bağıracak gücü bile bulamayarak karanlıkta inleyip duruyor yalnızca ve B'nin çok uzakta mı, yoksa hemen yanı başında mı, kestiremiyor bir türlü hırsla paldır küldür merdivenlerden indiğini ve bir daha görünmemek üzere çekip gittiğini işitiyor.