Nisan 2010 – Kimana's Blog
Babycenter tavsiyesine uydum mahallede turladık
Babycenter.com a üye olunca haftalık mail geliyor. Bu sefer aktivite önerisi olarak, mahallenizde çocuğunuzun keyfi doğrultusunda turlayın, bakın ne kadar ufak detaylara takılıyor göreceksiniz demiş.
Hafta sonları, özellikle hava güzelken parklar çok dolu oluyor. Bu yüzden park sefamızı sabahtan yaptık. Öğlen uyku ve yemek faslından sonra apartmanın bahçesine indik. Malumunuz toprakla uğraşmak gibi yeni bir hobimiz var.
Gelen geçenle sohbet derken, elimizde tırmık, kürek falan kendimizi sokakta bulduk. Ben de maili hatırlayıp onun direktiflerine bıraktım kendimi.
Girmediğimiz bir ganyan bayii kaldı. Kuaför, bakkal, zücaciyeci, veteriner, terzi, berber ne dükkan varsa daldık. Sokak üstünde bakımlı bir apartman var, halı gibi çimi olan bir bahçesi oraya da attı kendisini. Çocuk ufak olunca laf eden olmuyor neyse ki…
Arada caddeye de çıktık, işte orda detaylara takıldık. Yerdeki çizgiler, kenardan çıkan bir çiçek, karıncalar, kaldırımdaki kapaklar hepsine dokundu. Ellerinin kirlenmesini biraz dert etsem de ses etmedim.
Gidişimiz koşarak, dönüşümüz kucakta oldu. Yani hayli yorucu bir turdu, sadece 1 saat sürmesine rağmen ikimizin de pestili çıktı.
Gönderi tarihi 24 Nis 2010 kimana tarafındanPosted in aktiviteYorum bırakın
Puseti sürüyoruz da anne de meymenet yok şu aralar… Bir rutine oturduk gidiyoruz. Bahar geldi ben de ipler hafiften gevşedi galiba…
Yeni pusete alışmaya başladık. Sürücü açısından eleştirmem gerekirse, altı çok alçak olduğu için yürürken ayaklarım çarpıyor. Onu da duruşumu değiştirerek adapte olup hallediyorum. Ama kesinlikle diğerine göre hareket kabiliyeti daha fazla. Oturan açısından da, ayakları sandalye de gibi dizden bükülüp aşağı iniyor. Şöyle ayaklarımı uzatayım da yayılayım olmuyor. Arada bacaklarını havaya kaldırıp karın kası çalışıyor. Ama büyüyoruz yapacak bir şey yok, ileride puset de olmayacak tabana kuvvet gideceğiz. Bu sebeple buna da şükür diyoruz.
Oyun grubunda, üyeliğimizin bitmesine 4 hafta kalmış, ama daha 12 ders hakkımız var. Önümüzdeki günlerde sanat, müzik, oyun ne bulursak her gün orda olacağız gibi görünüyor.
Aslında beni tembelleştiren de biraz eve temizliğe gelen yardımcıyla benimkinin ilişkisi oldu. Pek bir iyi anlaşıyorlar, evde beraber yalnız bırakamasam da, kendime vakit ayırıyorum, sokak koşturmacaları haliyle azaldı. Beraber oynuyorlar, resim yapıyorlar. Benimkinin demesiyle ‘mia mia’ en güzel oyun arkadaşı, oyunlara benimki kendi karar veriyor, mia mia otur, gel, al bütün talimatlarına uyuluyor ondan alası yok şu aralar.
Bu durumu beni biraz da rahatsız etmeye başladı. Talimat verebildiği ve istediğini yaptırdığı birinin bu kadar ayakaltında olması, onun gelişimi açısından faydalı olduğunu düşünmüyorum. Neyse ki, (benim açımdan bakıldığında ne yazık ki demek daha doğru) önümüzdeki 15 gün gelemeyecek.
Anne fıldır fıldır evde iş yaparken (pek fıldır fıldır çalışmam ama lafı sevdim) kendi başına eğlenmeyi başaracak bir şekilde. Tabii meşguliyet uzun süremeyecek anneye musallat olunmaya başlanacak, anne evde işler yürümediğini fark ettiği anda kendini sokağa atacak. Zaten Bağdat Cadde ve sahil den sıkılmaya başladık, başka maceralar arayacağız işte o zaman anlatacak hikayeler artar kesin.
İnsanoğlu nankör ne kadar bolluk varsa, o kadar tembel oluyor. Ne zaman vakit sınırlı, iş çok o zaman daha fazla iş görülüyor. En azından bende böyle.
Dürtenin ellerine sağlık, yazacağım…
Gönderi tarihi 22 Nis 2010 kimana tarafındanPosted in DipnotYorum bırakın
Misafir gelecek diye huysuzluk eder mi hiç?
Çocuk aceleye ve programa gelmiyor. Bugünden çıkardığım sonuç bu…
Sabah, kesintisiz bir akşam uykusundan sonra 7 gibi uyandık. Kahvaltı, oyun derken kendimizi sokağa attık. Dışarıda biraz dolaştık, oynadık. Keyifli, sıradan bir gündü.
Çocuklu bir arkadaşım bize ziyarete gelecekti. Kendime göre program yaptım. Eve geliriz, benimki yatar uyur, ben yemek yaparım, arkadaşım ve oğluşu gelir. Bizimki de o sıralarda uyanır beraber yemek yeriz dışarı çıkarız gibi gayet olası, telaşı olmayan bir program. (Program bile denemez)
Eve geldik, uyku saatimiz yaklaştı, esnemeler çoğaldı. Sütünü aldı yattı. Ben de ocağa yemekleri koymaya bir yandan sebzeleri doğramaya başladım. Bizimki cin gibi ayakta beni çağırıyor. Aldım yataktan biraz keyif, kitap okuduk filan ama bir yandan da arada gidip gelip yemeğe bakıyorum.
Huysuzlanmalar başladı, uyumadığı için sakarlıklar, düştüğü için ağlamalar… Kısır döngü gibiydi ve artarak devam etti. Benim uyanır dediğim saatte evde ağlayan tepinen bir çocuk, ocakta kendi halinde pişen bir yemek ve dağılmış bir ben.
Ne kadar zor olabilirdi böyle bir programı gerçekleştirmek. Arkadaşlarım geldi, kapıyı çaldı. Eve davet edeceğim yerde, benimkini kaptığım gibi kendimiz sokağa attık. En azından biraz sakinlesin, olay kabusa çevirmesin diye.
Kısa bir turdan sonra arkadaşım ufaklığın karnı acıktı, eve çıktık. Tabii misafir, eğlence, yemek koşturmaca deyince uyku gene rafa kalktı. Sonunda 2 gibiydi bayıldı, uyudu.
Demeye çalıştığım şu, her zaman olağan rutin içinde değişen tek şey, benim bir şeyleri yetiştirmeye çalışacağım diye, ondan her zamanki rutine sadık kalacağını düşünüp, uyum göstermesini beklememdi.
Çocuk benim keyfimi beklemiyor, uyum sağlaması gereken aslında benmişim unuttum. Uyutmadan yemeğe girişmemem gerekirdi. Zaten yemekler de bir şeye benzemedi. O zaman yapılmasının da bir anlamı olmuyor zaten. Herkes boşuna yıpranıyor. Gereksiz bir gerginlik…
Unutmuşum bu kısır döngüyü, geçen sene bu zamanlardı sanırım, düzeni bir türlü oturtamamış, sürekli bir şeyleri yetiştirmeye çalışıp elimdeki her işi yarım bıraktığım bir dönemim vardı. Dağılmıştım, uyku saatleri düzensizdi, ev dağınıktı, mutfakta dibi tutmuş tencereler dururdu.
Bugün yaşanan atla deve bir olay değil, sadece öncelikleri ve onun hala bir -küçük çocuk- olduğunu hatırlattı. Çocuğun huysuzluğu kendisine ilgi gösterilmeyince başlıyor. Öncelikle kısa da olsa ona vakit ayırmak, belki yapılacakları 15-20 dakika bilemedin yarım saat ertelemek günün geri kalanını kurtaracak aslında.
Ben de bunu zamanla anladım. Çocuğuna kendi bakan bir anne olarak, çocuğun ihtiyaçlarına öncelik verince insan kendine, uğraştığı her neyse ise ona ayıracak daha çok vakit buluyor.
Gönderi tarihi 09 Nis 2010 kimana tarafındanPosted in Annelere, ÇocukEtiketler annenin ilgisi, çocuk ilgi ister, huysuzluk. Yorum bırakın
Kafa üstü düşünce
Gene sokaktayız, yan apartmanın bahçesinde iki anne çocukları oynatıyoruz. Salıncakların olduğu tarafa doğru yöneldik, üç basamak var.
Ben puseti kenara doğru bırakayım derken bizimki ilk basamaktan balıklama kafa üstü yere çakıldı. Küüt diye bir ses ve peşisıra bir ağlama.
Şokun etkisiyle hemen eve koştum, buz tuttum. Nasıl olduysa kendimi bırakmadım gayet sakin bir şekilde, televizyonu açtım hemen, su içirdim. Kanaması olmadı, alnı yumurta gibi şişti.Bir yandan kafasına kompres yapıyorum, diğer taraftan telefona sarıldım ama hala sakinim.
Doktorumuza mesaj attım. Kusma veya uyuklama olursa acile gidin demiş. Mesajı aldığım gibi panik başladı. Zaten yatma vaktine az kalmıştı ve televizyon karşısında gevşemişti.
Kaptığım gibi acile, bir yandan yağmur yağıyor taksi yok. Neyse müşterisi olan hayırsever bir taksici aldı bizi.
Yapılacak bir şey yokmuş. Keyfi yerinde, görme ve koordinasyonla ilgili bir problemi yok, sürekli takip edilmeli dedi doktor. Düşmeden sonra 5 saat kadar uyutmadan takip etmekte fayda var dediler.
Dönüş yolunda alakasız konular açıyorum, abuk sabuk şarkılar söylüyorum uyumasın diye. Eve geldik bütün ilgi, alakamızı ona yönelttik. Bir de makarna haşladım gece uzun diye… Önce bir garipsedi sonrasında gayet memnun 11 e kadar ayakta kaldı. Ama yatmaya giderken de nerdeyse kendi zıplayacaktı yatağa.
Gece yere minder attım, her tıkırtıda, öksürükte fırladım. Neyse ki ucuz atlatık, saniyelik bir arada nasıl beceriyorlar aklım hala kesmiyor. Kaşla göz arasında ağzına bir şey atar, bir anda fırlar, olmadık yerde yapmadığı hareketi yapar. Bu yüzden tek başına dışarda (pusetli yürüyüşler dışında) vakit geçirmek hem zihinsel hem de fiziksel ciddi bir konsantrasyon gerektiriyor ve yorucu oluyor. Ben genelde dağılmış dönüyorum eve. Yedir, yıka, yatır derken, akşam uyuduktan sonra kalkıyor o yük üzerimden.
Tüm çocukların herşeyden önce sağlıklı olmalarını diliyorum….
Gönderi tarihi 06 Nis 2010 06 Nis 2010 kimana tarafındanPosted in ÇocukYorum bırakın
Ben kendi saçlarıma böyle muamele yapmadım. Bizimki kuru, ince telli ve kıvırcık saçlı. Bebekken saçını koklarken telleri burnuma kaçar hapşurturdu, o kadar ince telli. Bu sebeple de sürekli kafasının arkasındaki saçlar minik düğüm olurdu. Ben de tarayarak halledemediğim için kesiyordum. Uzunca bir süre yataktan yeni kalkmış gibi yapışık saçla dolaştı.
Meğersem kesmeye gerek yokmuş, yıkanmadan saçını bebek yağı veya zeytinyağ ile yumuşatınca parmakların arasında hemen açılabiliyormuş bu düğümler. Ben bunu biraz geç farkettim.
Bir de konak denilen, kabuk oluşuyor kafa derisinde. Ona da aynı şekilde yağlayıp masaj yapınca çıkıyor.
Yağlama çözümü bize şu dönemde de çok fayda sağlıyor. Saçları bebekliğine nazaran uzadı ve hemen kuruyor. Taransa da bir farkı olmuyor, ellemesek 1 ayda rasta olur tahminim.
Ben zeytinyağını tercih ediyorum, salata gibi kokuyor bir süre ama gene de daha yumuşak yapıyor.
Gönderi tarihi 06 Nis 2010 kimana tarafındanPosted in ÇocukEtiketler bebeklerde düğümlenen saçlar, konak. Yorum bırakın