Bahar Feyzan: Aralık 2011
Olmadığı yerde- savaştan katliama her türlü fenalık vardır. Örneği var. Aylar öncesinde; Sırrı Süreyya’nın internette izlettiği görüntüleri hala unutamamış olmam can sıkıcı. Öyle gizli görüntüler değil. Youtube’da arayınca çıkanlardan. Maraş Katliamı’na ilişkin bir belgeseldi. Bir anda aşağı mahalleden/yukarı mahalleden (bana sorarsanız cehennemin dibinden) gelen ‘insanlar’ (insan olduklarına emin değilim) evlerin içlerine dalıp- Alevi ailelerin erkeklerini, kadınlarını hatta bebeklerini kimi bulurlarsa öldürüyorlardı. Kenan Evren; bir bebeği bile Alevi doğduğu için bacaklarından ayıranların olduğunu anlatıyordu, belgeselde. Akıllı almaz görüntülerdi. Ortaçağ hortlamıştı sanki insanların içinden. Sonra Alevi olmayanların yaptığı insanlıklara da yer verilmiş. Kadının biri kocasını devirerek kapıdan çıkıyor ve mahallede tanıdığı birkaç genç kızı evine alıp saklıyordu. Evde o günü yaşayan genç kızlar anlatmış. Kadın, kocasının tüm itirazlarını susturup, kızları dışarıda kurda kuşa yem etmemiş. Bana dokunmayan dememiş.. İki can daha kurtarabilirsem ne mutlu bana diye yaptığının arkasında durmuş. Olayı başlatanlar, kapısını çaldığında ise hepsini kovalayıp, içeriye aldığı kızları saklamış. O gün bunu yaşayan kadınlardan birinin kucağında çocuğu vardı anlatırken; bugün nefes alıyor olmasını- omzundan onu içeriye çeken bir ‘kadın eli’ olduğunu gözyaşları içinde sanki yeniden yaşıyordu. Omzundan çekip onu hayata yapıştıran eli- senelerce öptüğünü anlatıyordu. Katliamın her türlüsünün kuş bakışı analiz edilmesine oldum olası alışamadım. O anları yaşayan insanları dinledim hep. Katliamın hayatlarını nasıl kırıp- büktüğünü anlamaya çalıştım. Tek başına bir katliam ismini tartışmak, meselenin yanından bile geçmemiş olmak benim için. Diğer yandan; her halükarda katliamları konuşarak, deşerek- Türkiye’nin hayat damarlarından birini açtığını da düşünüyorum. Keşke daha erken konuşabilmeye başlasaydık, üstünü örtmeseydik. Ama önemli bir şey daha var.Ne kadar katliamları konuşursak konuşalım- beynimize- ‘kadın eli’ denen vicdanı koyamadığımız sürece, katliamları kendimize tekrar tekrar yaşatmaktan ileri gidemeyiz. Bu- bizi bir süre sonra öteki uca iter. Boş tartışmalar yaşamadan- ‘kadın eli’ni anlamak lazım. Avucunun tam ortasında merhameti taşır- o el, mahremiyeti saklar. Aynı yerde şefkati büyütür. Zalimliği uzaklaştırır, cehalete çalım atar. Yoksulluğu yaklaştırmaz. Erkeğinin elini tuttuğunda içine merhameti koyar.‘Kadın eli’ olduğu yerde katliam da olmaz.YİĞİT’İN VADİSİ Hayatımda gördüğüm en absürt başlıklardan birini izliyorum. Yine komplo teorileri, yine acayip acayip senaryolar ve yine karşınızda Yiğit Bulut. Olağanüstü başlığı ise ‘Türkiye “özünü” arıyor’. Kurtlar Vadisi’nde açılan önemli bir boşluğun yerini- haberi olsa hemen doldurabilecek kadar ‘komplemanai’ içeriyor bünyesi. Fakat başbakanın dışında; başbakana yakın isimler dahil- başka çevrelerin de rahatlıkla öfkesini üzerine çekmesi ise acayip bir başarı. Yani yarın- öteki gün başbakan; ‘yok kardeşim ben yapmıyorum- tamam bu kadar, emekliyim’ falan dese Yiğit ne yapar acaba diye düşünürken; buldum! Başrollerinde kendisinin oynayacağı ‘Son Osmanlı’nın Yiğit Vadisi’….BAŞBAKAN İNSAN DEĞİL Mİ?‘İkinci Erdoğan dönemi’ni yazdığımdan beri beğenenlerin yanında ‘amma övmüşsün Erdoğan’ı tepkileri de alıyorum. Yeterince açık olamadım herhalde; ‘İnsan Erdoğan’ı anlattım, elimden geldiği kadar, demek ihtiyacı hissettim.Kendi kriterlerime göre- her insanın, sadece insan olduğu için bile övülmeyi hak ettiğine inanıyorum. Varlığına saygı duyuyorum. Fikirlerine katılıp katılmamam yaşadıklarını görmemem için beni körleştirmiyor. Erdoğan’ın büyük bir dönüşüm yaşadığını görmemek için O’na bakan gözlerin kör olması ya da şartlanmışlıklarla giyinmiş olmak gerekir.Aslında dikkatli okuyanlar iyi yakalamışlar. Erdoğan’ın neden ikinci dönemine girdiği gözlemlerimi. Biraz daha açıyım; Benim için; Başbakan’ın miladı- seçimleri falan değildi. Annesini kaybeden Erdoğan’ın, kendine ayrı bir milat açmak zorunda kaldığını ve bu miladın önemli ve olumlu olduğunu anlatmaktı.
“Cumhurbaşkanı Gül’ün “Şike Yasası”nı Anayasa Mahkemesi’ne götüreceğini sananlar- yanılıyorsunuz!Cumhurbaşkanı, bu kez imzayı atıp yasanın uygulanmasına izin verecek. İlkinde geri göndermesiyle; üstüne düşeni yapmış oldu. Uyarısını yaptı.” Cümleler Ankara’nın dikkat çeken kuşlarından birine ait. Yasanın özellikle Aziz Yıldırım’ın işine yarayacağını düşünenler için ise Aziz ‘başkana’ ayrı bir tavır oluştuğunu söyleyebilirim. Ankara kuşlarının dilinden; ‘Aziz Yıldırım ve mafya’ aşağı yukarı aynı tonda dökülüveriyor. Mafyanın her türlü yapılanması konusunda sıfır toleransı olan yetkililer, Yıldırım’a rahat nefes aldıracağa benzemiyor. Şikesiz ya da şikeli Aziz Yıldırım için Fenerbahçe başkanlığı ve futbol kesinlikle the end!. ***‘Kör tuttuğunu Hareme misali…’Muhteşem Yüzyıl’ı izliyorum. Hürrem, garibim kendini nereye atsa çare yok. O’nun başına gelenler pişmiş tavuğun başına gelmemiş!... Sefere katılsa böyle eziyet çekmez… Azar azar ölüyor her gün . Süleyman desen- ehl-i keyf… Bir beyni çalışırken ötekinden ses gelmiyor. İzlerken sıkıntıdan fenalık geldi. Osmanlı şehzadelerinin hangi annesi böyle zulüm gördü bilmiyorum. Bunları düşünürken ise bir haber uzaklardan çıkıverdi. Okyanus ötesi ayar!.. O da, Süleyman’a bozulmuş. Bu zulme dayanamamış artık. ‘Hürrem’in ilacı okyanus ötelerinde’ derken rüyaya dalmışım. Yüzyıllar öncesinde buldum kendimi. Karşımda Hürrem; “sen de kimsin” dedi. Kendimi anlatıp elimdeki telefonla beraberce okyanus ötesini aradık. Telefondan gelen ses ani ve kızgındı. -Kızım bu ne terbiyesizlik, bu nasıl Harem?-Eveet. Ben de söylüyorum. Ben dururken Süleyman, O kadınla görüşüyor.-Süleyman’a söyle, uçkur seferlerinden başka bir şey konuşmuyoruz!-Siz bir zehir yapsanız?-Tövbe tövbe!-Olmaz mı?-hadi kızım sen bu işlerin peşini bırak! Dekolteni de yukarı çek biraz!Hürrem’in çenesi açılmadan telefonu elinden kapıp oradan uzaklaşacaktım, Süleyman girdi kapıdan. Beni de Harem’e almaya karar verecekti ki; uyandım. Okyanus Ötesinin bu popüler konu seçimleriyle gündemde kalması ve her an elim üzerinizde hissi Hürrem’e ilaç mı yoksa zulüm müdür? Bilmiyorum.Siz düşünün.***DEDEMİN İNSANLARIKime sorsam; ‘yo ben o kadar ağlamadım’ diyor. Bir ben hüngür şakır ağlamışım anlaşılan; ‘Dedemin İnsanları’nda.. Köklerimiz Selanik’den. Mübadeleyi derin acılarla yaşamış bir aileden geliyorum. Çağan Irmak’ın dedesinin evinde konuşulanlar, benim dedemin evindekinden çok farklı değildi. Acılar, o kadar büyüktü ki; kuşak kuşak atlasa da bir yerden yakalıyor.Şaşırmadım. Toprağından koparılmanın acısı silinse de çıkmıyor. Kuşak kuşak nüfuz ediyor. Bizimkiler; Atlar, eşekler, at arabalarıyla uzun bir kuyruk halinde Edirne’yi durak yapmışlar. O sırada yaşananların bir kısmını Hemingway’in kitabında gördüğümde şok geçirmiştim. Zorunlu göçü okurken sanki kalemiyle kalbimi çizmişti. Çağan Irmak’ı tebrik ediyorum. Böyle bir filmi bu kadar içten yazdığı ve çektiği için. Bana göre mesaj kaygısız sıcak bir hikaye çıkardığı için, her sahnede oradan oraya koşturup filmi kurtarmaya çalışanlar yerine özgüvenli bir film yaptığı için. Ayrıca Nuri Bilge Ceylan kadar sıkıcı olmadığı için… ***DOLMUŞ AİRHafta sonu Kıbrıs’daydım. Çok verimli aynı zamanda da dinlendiğim iki gündü. Özellikle son gün gittim park muhteşemdi. İçinde onlarca kuş çeşidi, köpekler, tavuklar ne ararsanız var. Dönüşe kadar her şey bitmeyen şarkı gibi ahenk içindeyken rüya Atlas Jet uçağında biti. Çok uzun anlatmaya gerek yok. Ama bildiğiniz uçan dolmuşla geldim. Tek eksiği Recep İvedik’ti!