Cehaletin kör karanlığında her türlü suç işlenebilir. İnsanın saklanabildiği tek yer işte o karanlığıdır, bu yüzden bütün toplumun damarlarında, kötülük akıyor, en iyi en dindar en bilmem nesin de bile kör karanlığında kötülükle yaşayan kimseleri var.
Oysa karanlığın düşmanı aydınlıktır, yani bilgidir, bilinçtir. Bilinç isyandır, korkudur, ama kötülük demek değildir. İnsan en büyük kötülüğü iyilikle aramızda dolaşan melek yüzlü cahillerden görür. Çünkü kendisini yalnız onda görebilir, kendisini yalnız ona yöneltebilir, belki de herkesin işine böyle geliyordur. Bilmek, okumak ya da öğrenmek gibi şeyler neden gerekli olsun ki, ne ihtiyacını görür ki nasılsa kutsal saydığı hocaları çalışmadan zengin olur, kutsal saydığı bir takım kimseler toplumun en önde gidenidir. Okumadan, kültürlü olmadan ve zengin; kendiside öyle olmalıdır. Çocuğu da oğlu da kızı da öyle olmalıdır…çocuklarını böyle yetiştirir.
“Sağır olan adamın kapısını istediğin kadar çal seni duyamaz.” 12 yıllardır yaptığım felsefe öğretmenliğimin özeti bu, boşluğa herhangi bir boşluğa durmadan seslenmek gibi bir şeydi. Ya ben yanlış yerdeydim dünya kaymıştı..ya onlar benim etrafıma yanlışlıkla toplanmışlardı. Sonunda fark eden bir şey yok ki büyük derin ve karanlık bir boşlukta ellerini sallayarak sözler sarf etmenin kimseye ne gibi faydası olabilir ki, zaten etrafta ki o karanlıkta kimse yoktur ki,
Sonra susmak iyidir diye başladım söze…susmak iyidir dedim de söz devam edemedi. Dilim dolandı, kelimeler dizildi içime, dedim susmak iyidir ve sustum.
“VERSİYON –I: Yeni Sürüm Gençler”
Yeni bir tür var karşımızda, herhangi bir değer yargısı olmayan, ya da bir şeye inanmayan, kavramsal dünyası zayıf, inançları yarım, dili yarım kısaca ne varsa her şeyi yarım bir tür, böylece ortaya çıkan görüntü …yeni bir insan biçimi.
Her zaman demişimdir, insan olmak bir durum bir haldir, muhtemelen bir süre sonra bu yeni türle eski kuşaklar konuşamayacak ve büyük kuşak çatışmaları meydana gelecek, çünkü bu yeni tür çocuklar…kelimelerden sesli harfler olmadan da konuşulduğunu bilen düşünen öyle inanan bir kuşaktır.
Bir şehirde bayram günlerinde kapınızı kimse çalımıyorsa, telefonunuza sadece operatörlerden kutlama mesajı geliyorsa…hiç eş dost hatırlamıyorsa yüzünüzü..evsiz kaldığınızda çalacak bir kapınız olmadığında evet o zaman bu yaşadığınız yalnızlık değil kimsesizliktir. Çünkü yalnızlık etrafta birileri varken kendini iyi hissetmemendir. Oysa kimsesizlik, hiç kimsenin olmamasıdır. Galiba çok acıklı olanda budur. Terk edilmiş bir çocuk gibi kalırsınız, bayramlarda, insanların mutlu mesut günlerinde…sanki dünya herkese bir ayrıcalık verirken sizi karanlığa gömmüş gibidir.
Bizim gibi yarı modern yarı gelenekçi toplumlarda bütün ağlar cemaat (sosyolojik ve modern anlamıyla) üzerine kuruludur. Dışarıda kalıp bireysellik kavgası vermek. Bireysellik bilinci taşımak büyük tehlike ve dışlanma anlamına gelir ki bunu hiçbir bünye kolayca kaldıramaz. Bu yüzden en entelektüeller bile kendilerini bir cemaatin içine atarlar ya da kendilerine ait cemaatler kurarlar. Bunun en büyük göstergeleri, twitter ve facebook gibi ağlarda pratiğe dönüşmüş şeklini görmekteyiz. Öyle ki sokakta ve mahallede bundan farksız davranılmamaktadır. Böyle olunca da gerçek bir aydınlanma veya somut ifadeyle birey olarak kendini gerçekleştirmek asla mümkün olamaz. Temelde böyle bir toplumsal yapıda, yıkıcı fikirler (sorgulayıcı ve geleneğe karşı, varolan yozluğa karşı) savunulmaz daha çok cemaat edinme ve ya kitle kazanma fikirleri savunulur. Bundan herkes mesuttur. Ama ortada gerçek anlamıyla bir fikir yoktur. Söz çoktur lakin fikir yoktur.
Amerikalılar hiçbir zaman sokaklara dökülmezdi. Dünya yansa onlar için çok uzaktaki görüntülerdi. Ortadoğuda insanlar ölse,bu durum onlar için filim dizi senaryosuydu. Ama kriz kapılarına dayanınca yaygara kopardılar. çığlıklar atmaya başladılar. adalet vs gibi kavramları pankartlara taşıdılar...
tarih bir gün o edepsizce oburca tükentenlerden hesap soracaktır. sanırım sırası gelmiştir.
türkiyede kartlarınızı açarsanız, eliniz açık oynarsanız her zaman kaybedersiniz. ama ben
açık oynarım, satranç severim. sanırım bu yüzden hiç kazanamayacağım.
birini neden izlemem gerektiğinin gerekçesi yoksa, neden izleyim ki, mesela bir ünlüyü ya da buna benzer kimseleri neden izlemem gerekiyor. ben sizin hayranınız değilim yaptığınız şeyleri sevmiyorum.
seni toplumun gözünde ayrıcalıklı yapan şeyle, beni ötekileştiren şey arasında nasıl bir fark vardır. benim ötekileşmeme neden nedir? seni toplumla barışık yapan nedir? bu soruların cevabını asla anlamayacağım...neden böyle olduğunu da anlamayacağım.
ağızlarda ki çiklet :felsefe
öyle şeylere rast geliyoruz ki, hayatların da oğuz atay adını yeni duyan, tutunamayanları paylaşıyor, daha adını yeni duyduğu sartre'ın kitabı varlık ve hiçliği beğeniyor...vesaire vesaire. siz nesiniz yahu , nasıl bir şeysiniz. nerelerde yaşar nasıl eğitimler alırsınız.
türkiye de düşüncenin kaderi bu itilmişlik, ne yaparsanız yapın düşünmeye aydınlığa yabancı bir topluluk buluyorsunuz, meriç bey ne de güzel söylemişti:her aydınlığı yangın sanan ve söndürmeye kalkan memleketim derken...
eskiden insanlar bilgisizliklerinden utanırdı. ya susarlardı ya da öğrenmek için sorarlardı ama şimdilerde öyle mi, neredeyse bilgisizlikle cehaletle gurur duyulacak. toplumun alkışladıklarınıda hele bir bakın...neyi alkışlıyorlar. ne kadar boşsa o kadar süslü hayatları var.