seyru sayfa | VeloPortal
Gökyüzü mavi, yanıyor
Bir ağaca dayıyorum sırtımı
Serin gölgesinde kapatıyorum gözlerimi
Rüzgar esiyor, okşarcasına…
Aya Kito’nun sıcak yüreğinden akan sözcükler canlanıyor düşüncelerimde; Hayat, her şeye rağmen güzelsin.
Not defterimden; Nice fırtınalar gelip geçiyor yapraklarından; yağmurla ıslanıyor, güneş ile parıldıyorlar. Sonra ölümün rengi kaplıyor her birini. Fırtınaların koparamadığını hafif bir rüzgar alıp götürüyor ebediyete doğru. Çirkin değiller hayat buldukları toprağın üzerinde cansız yatarlarken; sarıya, kızıla bürünmüş göz kamaştırıyorlar
Ülkeye özlem duyduğumdan mıdır, bilemiyorum ama Delhi’de üç tane Nepal lokantası bulmuştum.
Kolay değildi otellerde konaklamak. Kanpur’da ateş pahası bir otelin resepsiyonunda cep telefonuyla fotoğraflarımız çekilmişti, üstüne üstlük Hintli bir kefil istenmişti.
Ateş şamdanları, dansçıların elinde davul ve çan sesleri eşliğinde yuvarlak daireler çiziyorlardı. Bütün kıyı şeridi boyunca merdivenlere sıra sıra yerleştirilmiş, içleri çiçekli yağ kandilleri ışıl ışıl parıdıyorlardı.
Hindistan’ ın arka bahçesi
Nepal’in Hetauda şehrinde iki gün hasta yattıktan sonra yola koyulduk. Kısmen kendimi iyi hissetsem de bağırsakların durumu hiç iyi değildi.
Kralın asfalt yolu küçük bir tepeciğin önünde son buluyordu. Araçların çoğu yolun aşağısında kalan toprak yola sapıyorlardı. Bizim gibi haberi olmayanlar ise asfalt yoldan devam edip sonra geri dönüyorlardı.
Oğuz’la trendeyiz. Karşı koltukta biri oturuyordu. Kısacık şort giymişti, ama suretinden kadın mı, yoksa erkek mi olduğu belli olmuyordu. Elindeki tablete yoğunlaşmış, dalmış gitmişti. Oğuz kısık sesle leydiboy (ladyboy), dedi.