Muhittin BULUT YİNE BİR YAĞMUR
10 Ocak 2017 - Salı 07:53 Bu yazı 474 kez okundu
Sabahın o tanımsız yalnızlığında yine sen ansızın çıkageldin. Öyle bir gelişle geldin ki, yine ruhlarımızı tüm kirlerden arındırmaya meyyaldin.Bunu anlattın en yalın halinle. Bu anlaşıldı. Bir bu anlaşıldı ki, geride kalan her şey yitirdi anlamını zaten.
Uzaklardan bir haber getirip koydun sanki koynumuza. Bize bir umut, bir teselli, bir hüzün, bir neşe ve bembeyaz bir gök sundun yine. Kalplerimizi açtın yine kendine. Kalplerimizi sen açtın işte. Kalplerimizi alıverip ötelerden, bize kendimizi hatırlattın.
Yüreklerimiz, saçlarımız, tenlerimiz, bakışlarımız kurumuştu yokluğunda. Bir damlana hasret, bekledik seni aylarca. Tenlerimiz sana hasret, bekledi seni.Bıkmadan, usanmadan. Tıpkı bir yetim gibi.Kocasını uzaklardan bekleyen, gözleri yollarda bir kadın gibi.Çocuğunu özleyen bir anne gibi, bekledi seni.
Hangi kitapta rastladıysak sana, içimiz içimizden akıp gitti. Gitmeliydi. Hangi film karesinde seni gördüysek bir rahmet kapladı içimizi. Hangi sese senin sesin karıştıysa durduk, o sesten ayıkladık seni, kendimize ayırdık, sakladık seni kendimize. Seni kendimize sakladık. Sesini, kokunu, ruhunu katıp içimize, sakladık seni. Ya da bir mülteci gibi sende saklandık.
Çocukların teninde hissettik evvela senin masumiyetini. Yitirdiğimiz masumiyeti yeni baştan hatırladık sende. Küçük kız çocuklarının saçlarına içten, en derinden tutunduğunu gördüğümüzde hatırladık nedir rahmet, nedir merhamet, nedir masumiyet…
Sen değince tenimize, yeni tanımlar yüklendik hayata ve kâinata dair. Yeni adlarda bulduk benliğimizi. Yeni renklere desen olduk, nokta olduk, çizgi olduk. Küçük çocuklara tebessüm, yapraklara nazar, toprağa ruh olduk, hayat olduk.
Bütün karanlıklardan kopararak sesimi, harflerimi, nefesimi, içten, en içten sesleniyorum bütün kalbimle…
Gel ve dokun yüreklerimize. Bizi rahmete bula. Kalplerimizi yumuşat, saçlarımıza bir sükûnet indir ve kalplerimize sonsuz bir şefkat.
Yağmur, sana sesleniyorum bütün acziyetimle! Susan toprağa dokun bugün, küsen ağaca, mahzun yaprağa. Yüzü kırış kırış bir ihtiyara dokun bugün, saçları örgülü, mahcup gözlerle bakan köylü bir kıza. Ve sen dokun ki, rahmet insin arza. Ve sen dokun ki, griden beyaza dönüşsün dünya.
Etiketler: YİNE, BİR, YAĞMUR