Bu sözde ''tenha'' olan adam daha ilk sahnede evli bir çifte üçüncü olarak katıldı ve benim gözümde ''kalabalık adam'' moduna geçiş yaptı. Sinema salonundakiler elbette uyarma gereği duymuştum zamanında. Çoğunluğu ergenliğinin baharında olan hanım kızlarımıza dönerek, ''kalkın hacılar! kalkın dostlar! yanlış filme gelmişsiniz!'' diye yaptığım haykırış, kısa sürede susturuldu ve nazik kalbim hunharca kırılıverdi... Fakat sözde ıssız adamımız bir türlü rahat durmuyor ki... Birlikte olduğu fahişeyle hunharca çiftleşirken ben adeta bir Hz. Meryem edasıyla sinema perdesinin önüne kendimi siper ederek genç beyinlerin kirlenmesini önlemeyi hayal ediyorum... Tam da bunları uygulayacakken ''tenha'' adamımızın hayatına ''ada'' giriveriyor. Aha da şimdi aşk meşk mevzuları başlıyor diye sevinecekken bu ada'da aşüfte çıkıyor ve filmin büyük bir kısmında kendisini giyinik göremiyoruz.
Aradan az biraz zaman geçiyor. Bizim ıssız herif ada'dan sıkılıyor ve kızı terkediveriyor. Ada'da böyle ayak üstü aşka dair aforizmalar sıçıyor falan. Neyse işte bunlar seneler sonra gene karşılaşıyorlar. Ada iç sesiyle soruyor: ''hala tıkır tıkır işliyorsun dimi lan karıları? Allahsız herif!'' Bizim ıssız'da hemen cevabı yapıştırıyor tabii: ''napim kız? huyum kurusun!'' Sonra birbirlerine aduket çakıp hayatlarına kaldıkları yerden devam ediyorlar. Böylece film bitiyor. Fakat o da ne? Sinemada bulunan tüm dişisel yaratıklar ağlıyor! Ulan bende kızım! Bende niye sümük, salya yok? Asıl bu milletin benim halime ağlaması gerekirken... Tövbee! ﻿
Ekranda her gördüğümde ''nereye bakıyor bu adam?'' diye düşünüyorum. Ayrıca hikayelerini o kadar gerçekçi anlatıyor ki, mesela Hz. Musa ve firavun olayını anlatacak diyelim. O an bana bile bir heyecan geliyor. Sanırsın ki ekranın sağ alt köşesinde aniden kızıl deniz ikiye yardırılacak... Fonda verilen müzik, ekranda beliren çiçek - böcek resimleri, özellikle de yankı yaptırılıp diğer dünyadan geliyormuş izlenimi verilen sesi şahsen benim bünyemde uyuşturucu etkisi yapıyor. Beyin loblarımın sinapsis boşluklarını sislerle kaplatıyor. Sonra vay efendim ben neden adamı izlerken gülüyorum oluyor. =)
Bugün benim doğum günüm. 1989 yılının en sıcak günlerinden birinde doğdum diyordum ya hani, işte şimdi o gündeyiz. Bugün adet olduğu üzere anneme doğum anımı bir kez daha soracağım. O da bıkkın bir şekilde ''göbek kordonunu boynuna dolamışsın sen. doğarken ölüyordun. nefes falan alamadın önce. korktuk baya ama baksana nefes alamadığın süre boyunca ne kadar beyin hücrenin öldüğünü şimdi anlıyorum ahahahahhhaaaaayyyyyt!'' diye diye anlatıcak. Sonra onun kahkahasına babamınki karışacak ve beraber ''sende benim hatalarımdan birisin'' şarkısını mırıldanıcaklar. Ardından kardeşimin manasız esprileri gelecek ve seramonimiz böylece sona erecek.
Ruhunu arsenikle yıkamış insanlar tanıdım. Sonsuz olan tek şeyin kendime olan inancım olduğunu fark ettim. Tüm hayatım boyunca tek bir çizgi üstünde yürünmeyeceğini öğrendim. Arada çizgiyi aşmak, yoldan çıkmak, bir başkası gibi olabilmek de varmış...
Nasılsın? Hiç öyle saklamaya falan çalışma alnından şapır şapır ter akıyor resmen sevgili okuyucu. He ama dersen ki, ''bu sıcaklar muhabbeti de sıktı!'' heh işte o zaman sana inanki çok bozulurum. Bugün halkın arasına karışayım dedim. Tebdil-i kıyafet halkımın arasına iniverdim. Sarayıma döndüğümde terlemeyen tek bir noktamın kalmadığını gördüm. Hani sanki böyle denize atlamışım gibi, hani böyle duşun altına elbisemle girip ''giden günlerim oldu'' şarkısı söylemişim gibi... Daha fazla abartayım mı?
Merhaba gadasından löp löp nutella yediğim okuyucularım. İşi abartıp çocukluğumdan ergenliğime, liseden dershane ve üniversite dönemine kadar az çok bir şeyler anlatmaya çalıştım. Halen emektar öğrenci konumunda olduğum için, bütünlemeyi atlattığım ilk gün buraya gelip 3. kez kep atmayı planlıyorum =)))
Kızım sen niye Tolstoy gibi hayatını en başından anlatmaya başladın? Nereden geldi bu Gorki merakın? Alt tarafı 23 yaşında bir kızsın lan! Hayır yani ne yaptın bunca sene? Atomu mu parçaladın? Kuantum fiziğini mi çözdün? Kafamda deli sorular...
İç sesimden de anlaşıldığı üzere ''sıradan biri olduğunu fark ettiğin ilk an'' durumunu yaşamaktayım. Bu bana kalırsa kişisel bir zaferden başka şey değil. Hiç bir şey olduğunu keşfeden insan bana kalırsa kendini keşfe hazır kişidir... Evet, ben hiç bir şey'im... Bazen tüm günüm ''napıyorum lan ben, napıyorum lan ben, napıyo...'' demekle geçiyor. Boş bir düşünce balonu var içimde. İçine bir şeyler yazmam lazım... Bu arada Athena'nın bu paylaştığım şarkısı da size armağanımdır... :)
İlkokul ve orta okul hayatı boyunca takdir alan biri olarak, lise hayatımı tembellikle geçirdim diyebilirim. Liseye yeni başlamış olmanın getirdiği mutluluk ve akabinde gerçekleşen hormonal coşmaların yaşandığı bu zamanlarda, elbette hepimiz için hayat toz pembeydi sevdiceklerim. Lise'de TEOMAN'a aşık olmuştum. ''Kaşındaki piercing olayım Teo!'' deyü deyü az haykırmadım. Barlardan sarhoş sarhoş çıkışlarına az üzülmedim...
Dershane denilen, böyle içinde deli paraların döndüğü, türk eğitim sisteminin çöküşünün yegane kanıtı olan ticarethanelerde ben de bulunmak durumunda kaldım sevgili okuyucu. Haftaiçi okulda bir güzel beynimi erittikten sonra, bu seferde haftasonları dershanede erimiş beynimi adeta gaz formuna getiren sorularla- deneme sınavları ve etüdlerle uğraştım.
Çok yordun beni blog. Artık bundan sonra bugünü konuşacağız... Gönderen
-annecim, ben çok sakin bir ergenlik geçirdim di mi? kapıları çarpıp "beni anlamıyorsunuz " tribine giren bir ergen olmadım hiç, ne güzel..+evet, sen "ben artık özgürüm!" diye okulu bırakmaya çalışan, kapkaranlık odasında saatlerce metallica dinleyen karamsar bir ergendin! (teşekkürler anne!!!)
Heidi'nin çektiği çilenin farkında mısınız? Yaşıtları Miami'ye veya hiç olmazsa bir Bodrum'a tatile giderken, o zavallıcık Alp Dağlarında yaşayan dedesine gönderiliyor. Bilmem kaç metre yüksekliğe çıkmasının acı yanı bir tarafa, dedesinin yüzünden hiç gitmeyen ''Ben çok acılar çektim, çok şey gördüm yiğeeeen!'' ifadesi gerçekten acı bir durum. Lütfen Heidi'yi anlayalım. Ağlarken ağzından sakızını düşüren çocuk diye bir şey var. Her görüşümde hüzünlenirim. Çok acı bir şeymiş gibi gelir bana. Gökten düşen almayı kimin attığı merak edilmiyor da o elmayı kimlerin yakalayıp yediğiyle uğraşılıyor ya hani, zalımsın be dünya.
Ben : Senin için dostum demiştim be... Demek tüm o dostluğun koca bir yalandı? E.A : Değmezmiş hiç uğraşmaya... Bu kez mecalim yok hiç dayanmaya... Dayanmaya... Ben : Reddedildin diye arkadaşlığımızıda mı siliyorsun Emre?
E.A : Beni sevmediğin zamanlarda alıştım susmaya! Ben : Emre tamam! Ver adresini geliyorum! Korkutuyorsun beni...
E.A : Hoşçakal! Olacaklar sensiz olsun... Daha durmam boşluklarında ben! Unutuyorum!.. Gönderen
Köstebekleri taklit ederek geçirdiğimiz teknolojik evrimin bir sonucu olarak hayatımıza giriş yapan metrolar, oldukça cool araçlardır. Yerin o kadar altında ki, yürüyen merdivenlerden inerken ''vurgun'' yeme olasılığımızın olduğunu düşünüyorum çoğu zaman... Tabi sonra saçmaladığımı fark edip susuyorum.