Peygamber Efendimizin (s.a.s.) peygamberliğini reddedenler onun melek değil de bir insan oluşuna akıl erdiremiyor, “Bu ne biçim peygamber?” diye itiraz ediyorlardı.
Çünkü onlara göre yemek yemek, çarşı pazar dolaşmak bir peygamber için uygun bir şey değildir.
O şayet peygamber ise bu konularda diğer insanlardan farklı olması gerekir. Eğer insan olacaksa bile böyle bir görevi yerine getirmeye gücü yetmeyeceğinden kendisine bir melek gönderilmiş olmalıdır. Ayrıca kendisine, istifade edeceği bir hazine, hazine olmasa bile en azından bir bahçe verilmelidir ki onun sıradan bir insan olmadığını bilsinler. (Furkan, 25/7-8.) Müşriklerin peygamberlik müessesine yönelik bu türden şüphe ve itirazlarını Rabbimiz şu kelamı ile reddetmektedir:
Müşriklerin bu bariz hakikatleri görmemekte direnip, Hz. Peygamber’i niçin ısrarla inkâr ettikleri sorusunun cevabı şu cümlede gizlidir: “Sizi birbiriniz için imtihan aracı kıldık.” Yani peygamber, insanlarla imtihan edilmektedir.
O, başta bu tür insafsız eleştiriler olmak üzere, yalanlama, kötüleme, düşmanlık etme gibi pek çok olumsuz tavırla karşı karşıya kalmaktadır. Üstelik bu imtihan tek taraflı değildir. Çünkü insanlar da peygamber ile imtihan edilmektedir. Allah dileseydi peygambere birçok dünyalık bahşeder ve insanlar ona karşı çıkmaya fazla mecal bulamazlardı. Elinde, etrafındakilerin iştahını cezbedecek bir şey olmayınca, bakalım onun davetine koşarak icabet edebilecekler mi? Öte yandan, ilk dönemde Peygamberimize tabi olanların önemli bir kısmını fakir ve güçsüz Müslümanlar teşkil ediyordu. Bu, Mekke’nin önde gelen varlıklı kodamanlarının iman etmelerinin önünde önemli bir engel olarak duruyordu. Zira onlar, ayak takımı olarak gördükleri bu insanlar kendilerinden önce iman ettiklerinden iman ettikleri takdirde şu anki konumlarını kaybedip onlardan daha aşağı bir konuma düşmekten korkuyorlardı.
Sabır; olumsuz olaylara karşı direnç göstermek, onları olumlu hale getirmekte metanetli olmaktır.
Peygamberin izinden giden, Hakka davet sorumluluğuna talip olanlar bu görevi yerine getirmek için halkın içine karışmalı, alçakgönüllülüğü kendilerine şiar edinmelidirler. Maruz kalabilecekleri ithamları imtihanın bir cilvesi telakki ederek sabretmeli; kuvve-i maneviyelerinin kırılmasına müsaade etmemelidirler. Şu bir hakikat ki; insan bu dünyada en yakınından başlayarak hemcinsinden olanlarla imtihan edilmektedir. Hemcinsinden kaynaklanan zorlukları imtihan telakki ettiği takdirde, bu konuda takınacağı tutumun uzun dönemli sonuçlarını görebilir, böylece kendinde Allah’ın koyduğu sınırları aşmama direncini bulabilir. Zorlukların bir kısmı -yaşanmış bir olay gibi-değiştirilmesi imkânsız durumlardır. Bu tür konularda ona düşen, ilahi takdire boyun eğerek “güzel bir sabırla” sabretmektir. Zorlukların diğer bir kısmı da değiştirilmesi imkân dâhilinde olanlardır. Bu konuda ise akıl ve iradesini kullanarak, çaba ve gayret göstererek Allah’ın kendisi için takdirini arama konusunda sabır gösterir. Sabrı bir hayat düsturu edinmesinden dolayı hesap gününde “Sabretmiş olmaları sebebiyle bugün ben onları mükâfatlandırdım. Şüphesiz onlar başarıya erenlerin ta kendileridir.” (Müminun, 23/111.) hitabına mazhar olur.
1 İyiliğin / Hayrın Merkezinde Bir Hayat 2 Gücü Her Şeye Yeten: Kâdir 3 Uzaklardaki Kardeş Ülke: Pakistan 4 Hamza Roberto Piccardo: “Müslüman olunca kendimi... 5 “Ailem Seti” çıktı 6 Râbiatü’l Adeviyye 7 Terör Kanla Beslenir 8 Eşsiz İkram Geceleri: Kandiller 9 Affın Güzel Kapısı 10 Rüya Gerçeği