İnsanlığın geleceğini ilgilendiren o kadar önemli meseleler varken zihinlerin şahsi hesaplar için meşgul olması insana zaaf olarak yeter. Bu zaaf, insana sadece madde planında yaklaşıldığı için sürekli artmaktadır. İnsanın bu zaafın beslendiği yer ise; mevcut ekonomik yapının kopyalandığı sistemin ahlak ile iktisat kaideleri arasında bir irtisamı kuramamasıdır. Bu açıdan, müslüman bir insanın iktisadi hayatta nasıl davranması gerektiğini bilmesi bugün daha büyük bir önem arz ediyor.
Son dönemde bütün sosyal bilimlerde insana doğru bir gelişme olsa da maddi hedefli bir arayış dışında doğru bir metot takip edilemiyor. Bir serbestlikten, insanın özellikleri, psikolojileri dikkate alınarak gerçekleşecek bir mutluluktan bahsediliyor ama bir noktadan sonra kapı bir türlü açılamıyor. Çünkü, "bu insan bu hayata niçin gelmiştir?" sorusundan hareket edilmiyor. İnsanın yaratılış hikmetinin ne olduğu bilinmeden insanın hayattan elenmesi bitmeyecek.
İnsana irade bu yüzden verilmiştir. Bilmek ve yapa-bilmek için... İnsanda, akıl, mantık, gönül, kalp, deruni hazlar var, ruh ve nefis var. Hayatın bütün dinamizmini nefis veriyor. Hareket, gelişme, kabiliyet... Bütün bu teknolojik gelişmeler nefisle tahrik ediliyor. Nefis olmasa dünyada gelişme ve hareket olmaz, dünyanın hikmeti kalmaz. Ama öbür taraftan onu tek başına bıraktığınızda, insanı esarete götürüyor. İşte iktisat tanımının altında yatan "insan insanın kurdudur" hadisesi buradan neşet buluyor.
İnsan, "ben nasıl doğru hareket edeyim ki güzel hesap vereyim" demeden bu kurt anlayışından kurtulamaz. Dinin ekonomi ile teması de burada başlıyor. Din insanlara bu dünyada nasıl davranacağını gösteriyor ve çeşitli kaideler göstererek hayatı tanımaya ve okumaya yönlendiriyor. Müslüman bu tanıma ve okumaları yapabilir ve nasıl davranması gerektiğini öğrenecek arayışları sürdürebilirse hem müreffeh, hem de mutlu olacaktır.
Bu arayış, dünyanın daha mutlu, güzel ve adil olabilmesi için yapılan bir arayıştır. Mevcut ekonomik yapıdakiler de devamlı arayış içindedir. Çünkü onlar da mevcut durumdan memnun değiller. Onların da akıl sahipleri, vicdan sahipleri bu gidişatın gidişat olmadığını görüyorlar. İnsanlar kudret sahibi, gelir sahibi olmalarına rağmen mutlu olamıyor, üstelik daha çok korkuyorlar. Binalarını adaletsiz bir temel üzerinde yükselttikleri için her an çökebileceğinden endişe ediyor, huzursuz oluyorlar. Huzur olmadığında da ellerindeki imkanların manası kayboluyor.
Toplumu iktisadi sahada nasıl düzelteceğimizi bilmemiz için, hırs ve ihtirasın sonu olmadığını, manevi parametrelerle bu hırs dengelenmezse iktisadi kalkınmanın da sonunun olmayacağını idrak etmeliyiz. Bunu idrak etmeden insanlar sürekli konuşacak ve hep hüsranda kalacaklardır. Ha bire koşacak, koşuşturacak ama sonunda hayattan eleneceklerdir. Bu koşuşturmanın salih amele engel olması, bu durumun da sabrı azaltması da hayattan elenmeyi sürekli kılıyor. Elenmek istemeyen, hüsranda olduğunu hatırlamalı ve hatırlatmalı, arayışını bildiklerini yapma hususunda sabırla sürdürmelidir.