Gönderen Konu: Egoist Tanrının Ürünü İnanç -1- (Okunma sayısı 3994 defa)
Kasım 16, 2012, 11:59:03 ös
Herkese Merhaba. Öncelikle kişisel metnimi okumanızı istekle beklirtiyorum.
Başlığım oldukça sert oldu diyebilirim. Okuyacaklarınız kesinle benim görüşüm ve düşünceleri çok karamsar bir kardeşinize aittir
Öncelikle İnsanın doğasına inmek istiyorum. İnsan kavramı şuanda bildiğimiz canlıların zekasından üstün olanlar için kullanılan bir kavram. Tabi bunu nasıl algıladığınız size bağlı. İnsanlar var olduğundan beri savaşmakta. Yani insan oğlunun özünde şiddet yatıyor demek mümkün. Sevgi, saygının da bir parça yer edindiği bir bedende yaşıyoruz. Belkide savaşlar etkinin yarattığı tepkinin eserleridir. Peki tüm her şeyi yaratan Tanrı olarak bilinmektedir '' doğmamış ve doğurmamıştır '' sözleri ile kendini açıklayan bir girişim ile bizlerle karşılaştı. Tanrı kavramını şöyle bir önümüze getirelim ;
Doğmadı - Her şeyin bir yaratıcısı var peki Tanrının ?
Doğurmadı - Yaratma kavramıyla eş değer bir yaklaşım.
Tanrının bizi var ettiğini düşünür isek ve şimdi ki günümüze bakacak olursak Tanrı bizi unuttu diyebilirim. Tanrının Egoist ürünleri olmamızda mümkün olabilir. Tanrını bizi var etme sebebini bilmek mümkün değil. İçimizde var olan kötülüğün sebebi sizce Tanrı mı ? Yoksa Tanrıyla bozuşan Şeytan mı ?
Biraz Şeytan Ve Tanrı konusuna değinmek istiyorum. '' Tanrı her şeyin en güçlüsüdür '' '' ol der ve olur, yok ol der ve yok olur '' Kur'an-ı Kerim de belirtildiği gibi Tanrının bizi yaratması ve Şeytanın Tanrının hakimiyeti altından çıkması sonrasında Tanrı ile iddiaya girip bak ben daha üstünüm, hayır ben üstünüm kavgası verip bizleri bir piyonmuş gibi oynatma şekli size çok mu normal geliyor ?
Eğer bu açıklananlar doğru ise Tanrı bir egoist ve bizde onun acemi askerleriyiz. Tanrıya İnanç olgusunu düşününce bu çok normal geliyor. Peliii şeytana inanç dedikten sonra '' yok öyle birşey '' cevaplarını duymak mümkün oluyor. Tarihi araştırdığımız da bir çok topluluğun Şeytana ibadet ettiği gerçeğine ulaşmak mümkün. Peki Tanrı bunu biliyor ve Şeytanı Durdurmuyor mu ? '' YOK ol derse Yok olur '' O zaman bu onların arasında ki bir savaş ve bizde bu savaşta birer kuklayız. Tanrı eğer şeytanı yok etmiyorsa bu kesinlikle egoist bir tavırdır. Tabi bu Tanrının ne olduğuna bağlı bir düşünce.
Diğer Yandan bakacak olursak Tanrı kavramının bize sunduğu en büyük sofra Cennet olsa gerek. Diğer yandan şeytana bakacak olursak Cehennem ile karşılaşıyoruz. Fakat bu seçenek şeytan tarafından ön görülmemiş. Dikkat ederseniz bunu Tanrı buyurmuş. Eğer bana inanırsanız Cennet Ona inanır iseniz Cehennem. Yani Şeytan şuan için dilsiz...
En yaygın dinler Hristiyanlık, İslam, Hinduizm Diğerlerini tabi es geçmemek lazım. Tarih en çok çakışan dinler İslam ve Hristiyanlık olsa gerek. Her ikisine bakıyoruz ve İkisininde Tanrının isteği ile oluştuklarını görüyoruz. İslam mı ? Hristiyanlık mı ?
+ Ben 2 din yapayım bunlar savaşsın en iyisi...
Sizce Tanrı bunları mı düşündü ? Kur'an-ı Kerim eseri, Hristiyanlık İncil eseri. Tanrı Hristiyanlığı yaymak için Hz.İsa'yı görevlendiriyor. Kur'an-ı Kerim'de Hz. İsa'yı açıklıyan dizelerde belirtilmiş. Bakacak olursak Hristiyanlığında Tanrının eseri olduğunu reddetmek mümkün değil. Kur'an-ı Kerim de şöyle yazmaktadır.
36 - Onu doğurunca -Allah onun ne doğurduğunu bilip dururken- şöyle dedi:
"Rabbim, onu kız doğurdum; erkek, kız gibi değildir. Ona Meryem adını verdim.
Onu ve soyunu koğulmuş şeytanın şerrinden sana ısmarlıyorum".
Buradan çıkaracak olursak Görevlendirilme sebebini yargılamak yanlış olur. Tanrı onu İslami düşünceyi yaymak içinde kullanması mümkündü. Yine neden ? sorusu karşımıza çıkıyor.
Devamı Gelecektir ...
Kasım 17, 2012, 03:37:37 ös
Ynt: Egoist Tanrının Ürünü İnanç -1-
Sayın Ares Tanrı kavramını irdeliyor. Bunu da dinlerden hareketle yapıyor. Oysaki "Tanrı" kavramı "din" kavramı ile sınırlı değildir. Bu durumda irdelenen Tanrı kavramı olmaz; "dinlerin getirdiği Tanrı inancı" olur.
Sayın Ares, daha çok İslamiyet üzerinden hareketle şöyle bir sonuca varıyor: "Tanrı egoisttir." Bu çok yanlış bir genelleme olmaz mı? Tanrı kavramı, herhangi bir dine mensup olmayanlar için farklı anlamlar içeriyor olabilir. Buna deistleri örnek gösterebiliriz.
Burada incelenen Tanrı kavramı değildir. Haliyle genellemeler yapmak da yanlış olur. Bunun yerine kullanılacak "Allah" ifadesi, yorumların daha mantıklı bir zemine oturmasını sağlayacaktır.
Benim Sayın Ares'e bir tavsiyem var. Madem böyle bir incelemeye girdi. Bunu sadece İslamiyet üzerinden yapmasın. Pek çok din, bunlara pagan dinleri de dahil, karşılaştırmalı bir çalışma ve bu karşılaştırmalar neticisinde ortaya çıkan "çeşitli dinlerde Tanrı inancı" "dini inançlarda alıntılamalar" "çeşitli dinlerdeki liderler" gibi başlıklar altında yorumlanarak... Çok mu zor olur? Ama çok güzel de olur. Haksız mıyım?
Kasım 17, 2012, 03:41:16 ös
Alıntı yapılan: peacewings - Kasım 17, 2012, 03:37:37 ös
Devam niteliği taşıyan yazımı okumanızı istekle belirtiyorum. Düşünceleriniz size aittir ve sayı duyuyorum.
Kasım 17, 2012, 04:09:41 ös
Bu kadar basite indirgememek gerekli olayları. Hiçbir zaman inançlı insanla inançsız insan bir olmaz.Ben hiçbir yaşananı tesadüfe bağlamam bir diğeri her şeyi tesadüfe bağlayabilir."Tanrının hakimiyeti altından çıkması sonrasında Tanrı ile iddiaya girip bak ben daha üstünüm, hayır ben üstünüm kavgası verip bizleri bir piyonmuş gibi oynatma şekli size çok mu normal geliyor ? " Senin bakış açın bu mu bilmiyorum. Ama benim bakış açımın kelime tarifi yok. Görmediğimiz bir yaradana körü körüne bağlanmak gibi bi durumda değil bu çok farklı. Sen ben kimim sorusunu kendine sorduğunda ne gibi bi cevap alıyorsun merak ettim... Çok derinlemesine düşünsende bazen bir yere varamazsın.. paradox iyi birşey değildir..
Ocak 27, 2013, 11:37:17 öö
Sevgili Ares'in genç denilebilecek yaşta elde ettiği farkındalık ve isteklilik memnuniyet verici...
Dinler,insan icadıdır.Tanrı hiçbir dini kendisi göndermemiştir.
Nitekim,birden fazla din vardır ve budurum Tanrı'nın,söylenen staretejisine aykırıdır.
Daha da önemlisi,Tanrı bu dinleri nereden göndermiş olabilir ki?
Gökte oturduğu ve alemi gözlediği tahtından mı ?
Böyle olduğuna inanan yeterince insan olsa da,bu öngörü sadece ironiktir.
İyi ve kötü,Tanrı ve Şeytan yani;vicdan ve nefs...
Tanrı vicdanın,Şeytan nefs in sesini simgeler.Bukadar basit olması kimseyi yanıltmasın;ama,bir kere olsun bu açıdan bakmayı yeğleyelim ve doğru bilinenlerin gerçekle ilgisi olamıyabileceğini öngörelim.
Tanrı'ın hükmünü dinleyen cennete,Şeytan'ın sesini dinleyen cehenneme gidecektir.
Bu alegorinin tefekkürünün sonucunda elde edeceğimiz kanı;
Vicdanının sesini dinleyen huzuru yakalarken,nefs in sesini dinleyerek vicdanı gözardı edenin ruh hali herdaim huzursuzluk içinde olacaktır.
Kendinizi fazla yormayın;bence gerçek,gerçekten bukadar basittir.
« Son Düzenleme: Ocak 27, 2013, 11:42:27 öö Gönderen: ceycet »
Ocak 27, 2013, 01:18:00 ös
bu konularda tıkanılan bir nokta var ; tanrı bu kötülüklerin yapılmasına izin verir mi? o halde tanrı yok..
bizim kafamızdaki tanrı profili problemli olduğu için içinde yaşadığımız hayatı sentezlememiz gerektiğinde tıkanıp kalıyoruz. tanrı'yı hep iyi, yardımsever, tonton bir dede olarak tasavvur ediyoruz.
bize göre tanrı saf iyiliktir.
peki bunu kim söyledi? islam'da tanrı'nın 99 tane ismi vardır hiçbirisinde "iyi" anlamı ihtiva eden bir isme rastlayamazsınız.
tanrı kahhar'dır, kahreden. mumit'tir ; yokeden.. cebbar'dır, zorlayan, mutekebbir'dir, kibirlenen..
bu sıfatların hepsi dini kaynaklarda tanrının sıfatlarıdır..
dünya'nın pislik, adaletsiz, leş bir yer olması tanrının kesin kes olmadığı manasına gelmez. tanrı'nın kötü olduğunu anlamına gelebilir. yarattığı dünya'ya karşı müdahalesizleşen bir tanrı olduğu anlamına da gelebilir.
tabi siz tanrı'yı sakallı tonton dede olarka tasavvur ederseniz, onun negatif tarafıyla yüzleştikçe ateist olursunuz.
Ocak 27, 2013, 10:02:32 ös
Tanrı'yı tonton bir dede olarak tanımlama yerinde mi ? Tevrat Hezekiel bölümünde Tanrı ilginç ifadelerle tanımlanıyor. Keza Kur'an da da Allah bir çok ayette çok farklı şekillerde anlatılmıştır. Ama hiç bir Ayette Allah'ın tonton dede şeklinde anlatıldığına rastlayamazsınız. Affedici, bağışlayıcı özelliğinden çok cezalandırıcı ve intikam alıcı özelliğinden bahseder. Aslında katılımcıların büyük bir bölümü ortak bir paydada buluşuyor. O da Tanrının beyninizde yarattığınız, soyut bir kavram oluşudur. Siz nasıl düşünüyorsanız, Tanrı öyledir.
Şubat 11, 2013, 08:16:15 ös
Sorduklarınıza bildiğimce cevap vermeye çalışacağım.. Tanrı'nın ezelini merak etmeyen yoktur herhalde.. Fakat bu konuda fazla detaya inilmemesi gerektiğini söyliyebilirim; Çünkü bu soru, her zaman ' soru ' olarak kalacağından boşuna boşa kürek çekmeye de gerek yok.
'Tanrının bizi var ettiğini düşünür isek ' değil, "Ben gizli bir hazineydim, bilinmeyi istedim ve mahlûkatı yarattım.'' hadisinden de anlaşılacağı gibi, yaradılış bir varsayımdan çok kesinlik kazanmış bir olgudur. Dünya hayatının ' sınamadan ibaret olduğunu ' unuttunuz sanırım, 'Tanrı bizi unuttu diyebilirim.' derken.
Tanrı ile iddiaya girip bak ben daha üstünüm, hayır ben üstünüm kavgası verip bizleri bir piyonmuş gibi oynatma şekli size çok mu normal geliyor ?
Herkesin aklı var Sayın Ares, bırakın bozuk çalmayı lütfen; Adem yaradılışından sonra, Şeytanın Tanrı ile anlaşma yaptığını ve insanları doğru yoldan saptırmak için elinden geleni yapacağı konusunda Tanrıdan söz aldığı mevzularını hiç okumadınız sanırım. Ve bundan sonra yine Şeytanın yapacağı Cehennem konuşmasında, ' benim sizin üzerinizde hiçbir zorlayıcı gücüm yoktu. Çağırdım, kendiniz geldiniz. Öyleyse kendinizi kınayın.' konuşmadan da haberiniz yok sanırım.
Yine o olayın akabinde, “Andolsun, cehennemi seninle ve onlardan sana uyanların hepsiyle dolduracağım.” ayeti varken nasıl oluyor da Şeytanı kanatsız melek, Tanrıyı da egoist yapabildiğinizi anlayamadım açıkçası.
Hristiyanlık ile Müslümanlık veya başka dinler arasındaki çatışmaları çıkaran insanlardır. Ha bu olayı da çeşitli rant kavgalarının haricinde Mâide Sûresi'nde bildirilen 'Ey iman edenler! Yahudileri ve Hıristiyanları dostlar edinmeyin. Onların bazısı, bazısının dostlarıdırlar. İçinizden kim onları dost edinirse şüphe yok ki, o da onlardandır. Muhakkak ki Allah o zalimleri hidayete, doğru yola iletmez.' ayetine bağlıyorum.
Mayıs 08, 2013, 11:46:14 ös
Sayın Ares, "Tanrı eğer şeytanı yok etmiyorsa bu kesinlikle egoist bir tavırdır" demişsiniz ve diğer söylediklerinizi baz alarak izninizle biraz daha derinlere inmek istiyorum.
Şeytan ve Tanrı arasındaki çekişmeden başlayacak olursak, üstünlük kavgasıyla ortaya şeytanın saptırma olayı çıkıyor. Aslında tanrı o kadar da masum değil evet; tanrı her şeyi bilir değil mi, yani geleceği bilir. Şeytanın bunları yapacağını biliyordu. Aslında insanı iradesiyle yaratmasının nedeni de bu. Daha tartışma çıkmadan önce tanrı insanı iradesiyle yarattı. İrade ne işe yarayacaktı? Amaç ibadet değil miydi? İşte tam burada şeytan devreye girecekti karşı gelip insanları aldatmayı öne sürecekti ve öylede oldu. Yani benim fikrimce her şey planlı bizim piyon olduğumuz kısmı bir nevi doğru sayılabilir. İrademizde özgürüz dense de biz iradeyi baştan kaptırdık diyebiliriz. İnsanların kader örgüsü şeytan ile bütünleşiyor, iradeleri de öyle.
Ego konusuna gelecek olursak eğer gerçek amaç doğrudan ibadet olsaydı, (dünyevi ortamı da geçiyorum) sadece ona ibadet edebileceğimiz bir ortam yaratabilirdi. Ama bunun yerine şeytanla savaşıyoruz. Dolaylı yoldan ibadete, tanrıya ulaşmak zorunda bırakılıyoruz. Sürekli bir kıyaslanma durumu olduğu aşikar. Cennet cehennemde buna dahil. İşte ego tam olarak burada devreye giriyor bunun başka bir adı, amacı olabilir mi orası bilinmez, ama benim naçizane fikirlerimdir bunlar.
Mayıs 10, 2013, 12:11:36 öö
Soru inanç üzerine idi galiba bende kendime göre inanç hakkında bir şeyler yazmak istedim.
İnanç henüz kanıtlanmamış olan bir şeyin doğruluğuna inanma halidir.Yani bir olasılığın,bir olabilirliğin kabullenilmesi olayıdır.Kısacası inanç kesin olmayanın kesinliğidir.İnanç gelecek hakkında kehanette bulunmak da değildir.Tam aksine,geleceğe köprü kuran ''Bugün'' ile ilgili olarak,her türlü aksi düşünceye rağmen ''Bugün'' ün varoluşunu kabullenmektir.İnanç bir yerde ''Gördüklerimize inanmak ve bunun mükafatı olarak inandığımızı görmektir''.
İnanç,insanın doğumu ile birlikte yanında getirdiği bir şey değildir.İnanç,mantıkla,mantık ise akılla gelişir.İnsanlar yaşamları süresince edindiği,yaşadığı korkularının yerine aklı koydukça,inançlar da ilk günlerindeki ilkelliklerinden kurtularak bilinçli bir vazgeçilmezliğe dönüşür.