MHP nereye gidiyor; ayrışmaya mı hesaplaşmaya mı?
O görüntüler bir kırılma olduğunu gösteriyor. Esenboğa’da tomaların arasında, bariyerlerin önünde kalabalığı toplayanlar, bize MHP’de yeni bir döneme girildiğini gösteriyor.
Meral Akşener, Sinan Oğan, Ümit Özdağ ve Koray Aydın’ın hedeflediği şeyin ne olduğunun ipucu o fotoğrafla verildi.
Bariyerin üstüne çıkıp konuşmalar, parmaklarıyla tutunduğu bariyerden “ayrılmam” nidaları ilk bakışta birilerine demokrasi mücadelesi gibi gelebilir.
HDP ve solun geleneğinde sıkça gördüğümüz bu sahneler, şayet onların optiği ile bakılırsa sahiden bir demokrasi mücadelesi veriliyormuş izlenimine kapılmanıza neden olabilir.
Şayet sağın ve milliyetçilerin optiğinden baktığınızda bunun demokrasi hedeflemediği hemen anlaşılır. En hafif deyimiyle “bozgun hareketi” olarak değerlendirilir bu ve benzeri görüntüler.
Esas itibariyle 7 Haziran sonrası oynadığı kritik ve tayin edici rol sonrası MHP ve Devlet Bahçeli hedefe kondu.
Parti tabanında bir miktar geçerli olan “Bizi iktidar dışı bıraktın” sızlanışını gerekçe yapanlar, MHP’ye bir huruç harekatı düzenledi.
Böyle bir ortamda MHP’nin zayıflaması kimin işine yarar?
Meseleye dar çerçeveden bakanlar ve bizim de öyle görmemizi isteyenler bize “MHP’nin zayıflaması AK Parti’nin işine yarar” cevabını veriyor.
Bu tez bir ölçüde doğru olabilir.
Lakin şu gerçeği bilmemiz gerekiyor.
MHP kaybederse Türkiye kaybeder.
Suriye’de PKK otonom bölgesinin kurulmak üzere olduğu bir dönemde, PKK-FETÖ üzerinden Türkiye’ye yeni saldırıların planlandığı, AK Parti’nin içe kapandığı, nöbet değiştirmeye kalkıştığı bir anda MHP milletin ve devletin çimentosudur.
Hedef alınan o çimentodur.
Devlet Bahçeli’nin altını çizdiği nokta burasıdır.
Meral Akşener ve diğer adaylar gerçekten MHP’nin güçlenmesini istiyor idiyseler, izleyecekleri yol bu değildi. Ülkücüleri sokağa çıkaran anlayış MHP’yi büyütmez.
Bir genel başkanın kongre talebini zamanında yerine getirip getirmemesi siyasi bir taktiktir. Taban isterse, delege talebini ortaya koyuyor ise hiç bir genel başkan kongreden kaçmaz. Devlet Bahçeli’nin kaçması da mümkün değildir.
Muhalefet mahkemeye gitmiş, mahkemenin verdiği kongre toplama kararı üst mahkeme olarak Yargıtay’a taşınmıştır. Yargıtay’ın işi uzatması eleştirilebilir.
Güçlü olan; önceliği MHP olan, bu durumda ne yapar?
Yargıtay’ın vereceği kararı bekler.
Meral Akşener ve diğer adaylar neden 10-15 gün daha beklemediler de Ülkücüleri Esenboğa’ya çağırdılar? Mesela Koray Aydın beklemeye hazır iken, diğerleri neden ısrar ettiler ve bir dağılma olmasın diye herkes adeta mevcutlu şekilde aynı minibüs ile gitmek zorunda kaldılar.
Parti içi iktidar mücadelesi yapan Yargıtay’ı beklerdi.
Beklenmiyorsa; bir acele var demektir.
Bu acele neden ve kim adına?
Esenboğa’da toplananların amacının ayrışma olduğu anlaşılıyor.
“Biz MHP’yi istiyorduk. Yargı, Hükümet ve Bahçeli birleşti, önümüze bariyer diktiler” deyip ayrışmanın ilk adımını attılar.
İki anlayış MHP’de var olamaz.
Biri “terör var” deyip, devletin ve milletin yanında duran, diğeri, ülkücüleri sokağa çağıran, bariyerlere tutunup nutuk çeken anlayış.
Esasen birbiriyle rakip olan bu iki anlayışın bir arada durması imkansız olduğu gibi birlikte kongre yapması bile neredeyse mümkün değilmiş gibi görünüyor.
MHP’de yaşananlar sadece ülkücüleri değil doğrudan Türkiye’yi ilgilendiriyor.
Tıpkı AK Parti’de yaşanan iç değişimin Türkiye’yi ilgilendirdiği gibi.