Büyükler çocuğun kendi deneyimlerinden yararlanmasını ister ama bu istek çocuklar için geçerli değildir. Çocuklar kendi yollarından öğrenirler, doğru biçimleri yanlış biçimleri deneye deneye bulurlar, hedefe daha yakın demek de istediklerine göre değişir. Biz büyüklerin temel yanlışlarından birisi de ?çocukların bizden öğrenmek zorunda olduklarıdır.?
Çocuk gelişiminin temeli de bu iki ilkede gizlidir. Biz büyüklerin çocuk gelişiminde anlayamadığımız da budur. Her büyük, çocuğun kendi deneyimlerinden yararlamasını ister ve çocuğun bu deneyimlerin üzerine kendi deneyimlerini eklemesini, böylece "hayatı daha kısa yoldan, daha doğru biçimde, hedefe daha yakın öğrenmesini? kolaylaştırmaya çalışır. Oysa, büyüklerin bu istekleri, bu doğrultuda çalışmaları çocuklar için ?anlamlı? değildir.Çocuklar için "kısa yol? yoktur, "doğru biçim? araştırılmalıdır, hedefe daha yakın olmak belirsiz bir şeydir.
Paulo Coelho, "Ben yolumu kaybettiğimde bir çocuğun gözlerine bakarım" der. Çünkü bir çocuğun yetişkinlere öğretebileceği üç şey vardır: Nedensiz mutlu olmaları, her zaman kendilerini meşgul edecek birşey bulmaları ve elde etmek için var güçleri ile dayatmaları.