Ege'nin Laciverti: 2011
karanlıkta yürürken,boynumu küt diye birisi çevirip kıracak ve orada gebereceğim diye çok korkuyorum. hiç kimsenin hiç kimse olduğunu bildiğimiz şu zaman dilimindeyiz. elimizdeki hayatı, sürdürebilme zorunluluğunun ölmekten çok daha zor olduğu gerçeği ile kimse yüzleşemiyor.bir telefon geliyor,yada bir haber okuyorsunuz,bir mail düşüyor inboxınıza ve birilerinin cenazesi olduğunu okuyorsunuz. o ise , bir et yığını haline geliyor. uzuvları sarkmış,cansız,gitmeyi bekliyor.sonra toprak,sonra karanlık,işte acının hepsi o ıslaklığın ve rutubetin altında kalıyor. o dakikadan sonra, herşey anlamlaşıyor.
ben sevdiğim birini kaybetmedim. kaybetmeyide düşünmüyorum çünkü sevdiklerimi,sevebildiklerimi kaybetme için gömmüyorum. gömmek için ölmelerini beklediğim insanları, zaten bizzat ben öldürmüş oluyorum. sevgimi toprağın altına çekmeye çalışanlara, kendi ellerimle sunuyorum o tatlı yokoluşu. isimlerini, resimlerini, suratlarını, sigara içmelerini, film önerilerini, uçak biletlerini, yakıyorum beynimde. bir bakmışsın ki, 3-5 gün sonra yok olup gitmiş. belki çiçekli bir sokağın ucunda yada pis bir barda.
vücutlarının her bir kıvrımını düşünürken, yaptıkları kalleşlikleri,sorumsuz davranışlarını hepsini hepsini bir bir aklımdan geçiriyorum ve büyük bir keyifle tiksiniyorum.kaşarlanmış düşlerini affettiğim adamları, zamanın içinde etiketledim. bu kötü, çok kötü.
iyi kalpli hiç değilim. mükemmel hiç olamadım. yavşaklık havuzunda kısa düşler sürdürdüm. sevmeyi de beceremedim, sevdirmeyi de.
rüyalarımı yorganın altında bıraktım da geldim sana. ve tek bir soru sorucam,
Şehir Kokan Adamlar
Şehir kokan adamlar vardı hayatımda.
Gelip giderlerde, arada boşluklarda sarılırdım. Güzel yüzlü, güzel sözlü olurlardı. Denizin pırıltılarına kaçıp saklanırlardı. Arada kalp kırarlardı. Dudakları elleri ateş olurdu. Güneşi aratmaz, sessiz odaların arasında koridorlardan çıkarlardı. Kavururlardı kış mevsiminde. Siyah ve uzun bir nefret olurlardı kimi zaman, ruhları sökülmüş, kitabı ihanet olurdu bazılarının, bulundukları çemberin hayat olduğunu sanırlardı. Ama bilmiyorlardı. İhtimallerine uzak, kabuslarına yakındım. Görmediğim bakmadığım gözleri vardı, saatlerce konuşur, camdan duvar olduğum zamanlarda sözleri geçerdi benden. Şimdi koca bir şehirde öylece salınıyorum. İçimde, kefene sarılı adamların vücutlarını sayıyorum, sonu gelmez bir toprak kokusu, sonu gelmez bir karanlık vaad ediyorum onlara, hepsi toprağa yan yatmış, silüetsizce bekliyorlar.
Bu bir "kadın" yazılarıdır.
Bir kadın, kendini tam anlamı ile daha tanımadan bir erkeğe kendini adarsa, yaptığı hataları onun hataları olarak görebilir, ilişkisinde öğrendiği her yeni şeyi ise, kendi başarısı olarak hisseder. Burada anlatacaklarım, erkekten önce kendi varlığını tanıyan bir kadına ait yazılardır. Bu yazılar, hayatında olan adamları anlattığı hikaye değil, hiç olmayacak adamları anlattığı hikayedir.
"Geçmiş sadece bir eskidir."
Sosyal medyanın hayatımızı avuçlarımıza almadan, her türlü ilişkinin ekrana yansımadan önceki hallerini bilirdik, öylede kalırdı. sadece yüz atmış karakter olan cep telefonu ekranımızda "1 mesaj alındı" cümlesini görmek için saatlerimizi sayar, göz bebeklerimizi o çük ekrana dikerek gecenin bir vakti türlü hikayeler ile hayaller kurardık.
O kadın; gelen kısa mesajları telefonun hafızasında yeterli yer olmadığı ve tutamadığı için bir deftere eli ile yazmaya başlar, belki bir gün bu kurşun kalem ile yazılan yazıları sevdiği adama posta yolu ile bile gönderebileceğini küçük aklından geçirir. Hele bir de sevdiği adam biraz ona uzak ise, arada sırada zamanın geçmediğini ufak isyanlar ile kendilerine hatırlatırlar. Bu süre içinde gösterilen sabır ve sevgi gerçekten takdire şayandır. Alkışlanır, bazı çevreler hoş bulmasa da, uzakta olan kadın, uzakta olan adama büyük saygı duymaya başlar. Bu saygı, mesafe daralana kadar sürer gider ancak bir detayı adam unutmuştur. Kadın, artık kendini adamdan çok daha iyi tanımaktadır. Kadın, bunu anlatmaya çalışır ancak adam gider. O kadına benzer bir kadın bulduğunu sanarak gider.
Değer vermek, değer almak hiçbir zaman ama hiçbir zaman hayatlarımızda eşit olmuyor. O eskidendi yavrum, nerede o eski bayramlar, şimdi kimin eli kimin cebinde, gibi nostaljik ama bir o kadar da hala tutan cümleler grubuna giren saf ilişkilerin allah belasını versin. Bize eskiden çok süper gibi olan kadın-erkek hislerini pazarlamaya çalışan zihniyeti patlatmak istiyorum. Bu nedenle de zaten Türk filmleri mantığından delicesine nefret ederim. Unutturulmaya çalışılan zaten bitmiş sevgi değil insanların ikiyüzlülüğü. Yarın bunu söyleyen, bu popüler cümleleri kurarak statüsünü belli edenler, aradan 2 saat sonra fahişelik yapmak için birinin arabasına binmek üzere evden çıkabilir. Böylece gösterdiği ikiyüzlülüğün, bu magazinsel cümleler ile üstünü kapatır.
Kadın da adam da paranın gücüne çok güvenir. Sevginin, saygının hatta aşkın çatısının para olduğunu düşünen beyinler maalesef şu devirde kısmen haklı. Düşünsene, hangimiz kaçımız iki laf arasında kazandıkları hakkında konuşmuyor ki. Ben de zaten paralı yazılardan rahatsız oluyorum. Sevmediğim ve hakkında bir çok şey yazabileceğim konulardan biraz daha hassas bir done. Bildiğim tek şey, ona bağlı yaşadığımız ve toplumlar arasına "konan" katmanları çok daha basit, yönlendirilebilir hale getiren yegane araç olması. Bu konu yazıda bir köşeye sıkışmış olarak kalacak ama bahsetmeden edemedim, onu da gücüne verin. Çünkü kadın da, adam da ilişkiyi bir türlü ilişki yapamıyorsa kahretsin ki o işin sonunda "para yedirdik, para yedik" sözleri açığa çıkacaktır. Böylece bir popüler cümle daha ilişkinin kokuşmuş sözlüğünde yerini alacaktır.
Değerlerin çok kez sorgulanmadığı, karşıdakinin insan olduğunu zaman zaman es geçilen (burada bir parantez açmak istiyorum, oda; es geçilen insanın, gerçek anlamda sol tarafında bir his taşıyan insandan olduğunu yazmak içindir.) yada hislerini türk lirası ile ölçmeye çalışanların üzülerek etrafımızda cirit attığı bir şehirde yaşıyoruz. Karşısına oturan kadının 7/24 seks yaptığını düşünen, ona eşlik ettiği bir süre içinde yediği yemeğin kalitesi ile kişilik ispatı yapan adam , aynı odada kaldığı kadının yanında WC'nin kapısını kapatmadan sıçar. Hatta affedin ama yinelemeden edemeyeceğim, karşısında duran kadının içi boşaltılmış bir et parçası olduğunu kendi kendine hatırlatarak, bencilce, kendini kaybedercesine vücudunu vermiyorsun o halde biz bu odaya neden geldik bakışları atarak, kadının yanında yine WC'nin kapısını kapatmadan sıçar. Bu gibi adamlara, bu yazıda hala adam diye bahsettiğimiz için kendilerini şanslı görebilirler ancak bu yazının haricinde başka bir yerde zaten adam değillerdir. Sol tarafta yer alan bir hissin içinde hiç bir zaman bulunamayacaklardır.
Nefret. Bu konuyu ele almadan önce, herkesin kişisel nefretlerinin olduğunu ve bunun olabileceğini yazmadan edemeyeceğim. İnsan; hiç bir zaman koşulsuz sevgiyi içinde barındıramaz. Bu sevginin içinde çok ama çok az da olsa, doğası gereği zaten nefret gizlidir. Nefret; sevginin içinden çıkar. Bunun çıkması için bir olay,bir eylem,bir sözcük vs. yeterlidir. Kimi zaman, anlık saniyelik nefretler geçer içimizden. Çok sevdiğiniz bir şeyi kaybedeceğinizi bildiğiniz için nefret duyarsınız yada hiç olmayan, gerçekleşmemişe nefret duyulur.
Babanıza, kardeşinize nefret duyarsınız, sıçarken WC'nin kapısını kapatmayan adamlara gayet tabi nefret duyulabilir, hatta "madem sevişmiyorsun, gel bari biraz öpüşelim" diyerek karşısında duran kadını elde ettiğini düşünen, et parçası mantığını bir level atlayan adamdan da nefret edebilirsiniz.
Ama, ilerde sevebileceğini düşünerek, içindeki nefreti unutmaya çalışan adamdan ölesiye nefret yerine ölesiye korkmanız gerekir. O öyle bir adamdır ki, karşısındaki insanın içini çürütebilecek, akla gelebilecek her hissi, saflığı hatta aşkı dahi (dahi diyorum çünkü aşkın varlığı hakkında ikilemlerim var ve emin olamadığım için yazıya eklemede kararsızdım) söküp atabilecek kadar nefret barındırıyordur. Hatta bu adam seviyorum ama belli edemiyorum diyebilir. Hatta ve hatta "ben en iyisi kendimi alkole veriyormuş gibi bir görüntü çizeyim ya da geçmişte çok yaramazlık yaptığımı çevrem çaktırmadan ortamlarda konuşsun, profesyonel fahişelik yapmış olabilirim ama gay gibi de görünmüyorum, son yıllarda hayatımda ciddi bir hatun olmadı, bilmiyorum çünkü çok fiyakalı ve cool görünüyorum, bütün kadınlar bu ağır ve siklememe pozlarıma hasta olsunlar ama aslında ulan kimliksiz herifin tekiyim, kanka bana bir kimlik bulmamız gerekiyor" diyebilen bu adamdan gerçekten nefret edilmez, tam tersi üstüne bir şey döküp, oradan acil uzaklaşabilirsiniz.
Erkek şu değil;
Erkek, duygularını vakkumlayabileceğimiz bir varlık değildir. Bir aralar hatta yakın bir zaman içinde şöyle popüler bir söz çıkmıştı, "kadınlar, erkeklerin tipik özelliklerine hasta oluyor ancak ilişki süresince bu özellikleri onun kimliğinden silmeye çalışıyor."
Doğru. Neden doğru? Burada sahiplenme hissi devreye gidiyor. Sahiplenme hissini götünden anlayan kadın kısmı, çeşitli ergen ambargoları ile kafasında yarattı erkeği , karşısındaki erkeğin içine hunharca sokmaya çalışıyor. Bu görüntüye tahammülsüz olduğum için , "sevdiğini bırak geri dönerse senindir, dönmezse benimdir" lafına arada bir gülerim. Bu aslında cinslerinin yerini değiştirdiğin zaman da bir farklı yok. Adam, kadını öyle bir benimsemiştir ki, bu durum WC'nin kapısını kapatmadan sıçan adam dahi olabilir, telefonda "beni aldatmıyorsun değil mi" gibi saf model cümleler sorarak kapasitesini yerle bir edebilir. Kendi ile dalga geçildiğinin farkındalığını malesef(!) WC'de bile düşünemez.
Ne oldu?İyi misin?Herşey yolunda mı?
Bu üç cümle, kadınların erkeklere, erkeklerin kadınlara en çok yönelttiği soru çeşitleridir. Kadın, gönül rahatlığı ile bu sorulara politik cevaplar verebilir ancak bir erkek bunu beceremez. Kadın, eğer kendini tanıyor ise, zaten erkekten alacağı cevabı o vermeden biliyordur. Bu durumda bana bir şey yazmak düşmez. Çünkü, Rüzgar bir eser bir durur.
Tilki ve Kürk Dükkanı
Bu acı bir hikaye. Bunun kadın ve adam için uygulanıp, taraflardan birinin ağzına düşmesi daha da acı. Bir tarafın güçsüzlüğünü, bir tarafın lağıma benzeyen egosunu, beni delirtircesine sinirlendiren bu hikayeye dönüştürülmesi, uykumu kaçırmaya yeter. Ama, kendini tanıyan kadın, tilki rolünü yapar da, adamın egosuna zevkle çivi çakarsa durumlar çok değişir. Neticede bir taraf o güzel uykusunda hala uyuyor. Adam, bu uyku esnasında arada bir şehir değiştiriyor, geri geliyor, aklına kadın geliyor, telefona gidiyor eli ve alnında yazan aptal yazısını gere gere göstererek, ben bu sefer bu tuzağa düşmeyeceğim, yo yo, tilki olduğunun farkındayım. Eee, şey.. benim beynim egomun üstüne çıkmış durumda ancak kasıklarımdan yukarda da değil. Seni tilki olarak görmekten dolayı gayet memnunuz çünkü bu durum otuzbir çekmekten daha iyidir, hehe! diyebilir.
Kendini tanıyan kadın, güzel kadındır. Hem cinsini, kendinden daha iyi tanıyan kadın ise mükemmeldir. Bu yazıda kimse kimseden üstün olmadı ancak kokmuş erkek tayfasının niceliği günümüzde giderek artarken, yazılara koyamadığım, bir bakışta anlayamadığım hislerle çok daha sık karşılaşır oldum. Bu adamları tanımak, bunlarla karşılaşmak, mükemmel yada eksiksiz anlayışımı biraz daha derine çekmiştir. Zor bir hayat içinde zor insanla birlikte olmak hiç kolay gelmez kulağa. Ama şu çok nettir; kadın, bir birliktelik içinde tehlikeli gibi dursa da, yalnız bir kadın çok daha tehlikeli olmuştur erkekler için. Hele de aptal erkekleri, kolayca niteleyen kadından bir o kadar korkmakta fayda var.
Neticede, kendini çok iyi bilen bir kadın ile birlikte olan adam, bunun farkına varırsa, gitmekten ölesiye korkacaktır. Kadın ise, gerçekten vermek istediği sevgiyi o adamla paylaşabilecektir.
Bu durumda, adam kadını, adam gibi sevecektir.
Gün, gecenin içinden çıkıyor. Bense hala uzlaşma arıyorum kendimle. Kelimeleri sıralıyoruz karşılıklı ama malesef sonuca ulaşmış değilim. Hüküm vermek konusunda bir iniş bir çıkış yaşıyorum. Öyle zamanlar geliyorki seni öldüresiye seviyorum ama bazen öldüresiye yok ediyorum.
Geçmişin faydası yok demişlerdi.
Evet , yok.
Olmadığı gibi geçmiş de yoktu zaten.
İnsafsızım seni harcamak konusunda.
az önce geçen saniye öyle boştu ki,
içinde kaybolamazdım bile.
Ayrılık, bir Pazar sabahı olmamalıydı,
yazın o kavuran güneşini ve bıraktığın yalnızlığı aynı anda yaşamak istemezdim.
Sıradan bir günün, sıradan bir gecesinde karşımda oturuyorsun. O benim nefrete ramak kalmış, senin boş bakışlarından biri ile benim üstümde gezinirken, benim sana dayanacak bir sabrım kalmamış. Barda kötü bir müzik çalıyor. Nefrete ramak kala diyorum çünkü ciddiyetsizliğin beni çoktan oralardan sürüklemiş oluyor. Bardağımda, söyleyeceklerim kadar çabuk bitiyor.
Ve kalkıp gidiyorum,
İşte hepsi aslında bu kadar.
Nisan'dı. günlerden 10'du
Bugün her zamankinden daha masum ve günahsız uyandım.
Mutlu hissettim kendimi.
Ne kadar sabır göstersek de, peşimize sarılan günahlar, bir gün bir yerde karşımıza çıkıyor.
Bunları şuan bertaraf ediyorum. Bunu bu sabah senin sayende yaptığım için bu sabah mutlu uyandım.
“sen varmışsın gibiyim.”
Bunun anlamını “içinde” aramış olduğuna, ben dahil sen de inanmıyorsun. Farkındalık hayatının ve hayatımızın hangi evresinde “bir kelime anlamına” bürünmüş ne yazıkki bilmiyorsun. Sana üzücü bir şey söylesem, belki bir nebze gerçeği anlayacaksın. Ama ne acı ki sevdiğim, bunu hala fark etmiş olmayacaksın. istanbul-nisan.