Behice DEMİR | Hilmi Yavuz ve ''Büyü'sün, Yaz'' | Hür Bakış
Şiir mevsimindeyiz hâlâ. Haziran ayının rüzgarı Hilmi Yavuz un,“ Büyüs’ün, Yaz” adlı kırk üç yıllık toplu şiirlerinden. Memleket seçimle geleceğini ararken, şiir, sessiz sedasız kendi takvimi evresinde. Biliyoruz herşey geçecek, herkes gidecek ama dizeler kalacak! Şairin temkinli ve taflanlı mirası yazmaya devam edecek. Zira şiir kimsenin geçmediği, şairse kimsenin göremediği iğne ucundaki zahmetlere dikiş atmayı bilenlerin en bilenidir.
Israrla şiire bakıyoruz. İnsanın, zamanın ve düşüncenin akıl fikir değiştirdiği küresel ve yerel düzlemde, şiir eskisinden çok daha sorumluluk altında. Coğrafyamızda şiirin tarihi yasak bir zemin üzerine kurulu. Şiire ilgimizde bu noktada.
Sanat dalları içinde sokağa en yakın alan olan şiir, ne yazık ki devletin gözetime aldığı bir alan. Anadolu ve Kürt coğrafyasındaki yazılı ve sözlü sanat icraatlarının yasak ve asmilasyonla devre dışı bırakılması, kültürel değer ve dil yasakları aslında devletle düşünce özgürlüğünün siddet tarihi, şiirin konumunu imler. Bu açıdan devletin egemenlik kaygısı, toplumun bilgisini özelde şiir aleyhine bulandırmışır.
Öyle ki şair ve şiirin itibarsızlaştırılması çoğunlukla devletin örtülü yönlendirmesi ve Madımak örneğindeki gibi cinnet kategorisine düşürülecek kadar politiktir.Türkiye'de onca toplumsal dinamik ve kültürel çoğunluğa rağmen şiir'in kent içi bir mesele olarak kalması elbette bu politik kuşatma yüzündendir.
Farklı dil, kültür, doğal, mimari değerleri çürümeye bırakıp, sanatı ideolojik malzemeye dönüştürüldüğü Türkiye örneğinde kimi şairlerin topladıkları özel veri sayılır. Hilmi Yavuz’un “ Büyü’sün, Yaz''ı da yılların önünde duran şiirin durumuna dair bir taramadır. Birçok mesleki özelliğin yanında kırk üç yıllın şiire ayrılması her ömrün kaldıramayacağı birşey.
Hilmi Yavuz'un şiiri kesin bir şiirdir. Hem de hiçbir boşluk kabul etmeyen bir kesinlik. Kullanıldıkça yoğunluğunu bulan testi misali içe serinlik, dışa yaşını belli eden bir tatla okurunun kalbinde kalıyor. Yavuz'un, kırk üç yıl kalp kelimesini yanından ayırmaması sanırım şairliğini zamanın dışına çıkaran en güzel tarif olacaktır. Acaba Hilmi Yavuz kadar KALBİ geniş tutan ve büyüten daha kaç şair var?
“ kalbim nerden geliyor bu günler boz bulanık
Bir bahar seline kapılmış gibisine.” ( H. Yavuz.)