Tarihe geçen yazarlara, düşünürlere baktığınızda onların genelde yalnız insanlar olduğunu görürüz. Jack London, Kafka, Tolstoy Cahit Sıtkı Tarancı, Ahmet Haşim, Sopenhauer, Nietche… gibi
Bazı yazarlar yaratıcı ve tercih edilen yalnızlığa, yalnızlık değil tek başınalık demektedir. Çünkü yalnızlık olumsuzluk içermektedir. Kişi tek başına olur ama yalnız olmaz. Düşünceleriyle kitaplarıyla hayalleriyle o kişi yalnız değildir. Tek başınadır. Burada kullandığımız yalnızlık kavramında tekbaşınalık kastedilmektedir.
“Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar” diye atasözümüz var. Uydum kalabalığa demeden doğru bildiğin ilkelerin yolundan gidersen sırf uyum sağlamak için rol yapmazsan hem sen insanlardan uzaklaşmak istersin hem de insanlar seninle birlikte olmak istemez.
Sahteliklere tahammül edemiyorsan, samimiyetsizlikleri hissediyorsan, ilişkilerdeki çıkar duygusunu fark ediyorsan, kalabalıkta sahte yaşamaksa yalnızlıkta doğru yaşamayı tercih edebilirsin.
Çevremize baktığımızda dostluk gibi görünen ama bir tarafın diğer tarafı kendi menfaatine araç yaptığı ilişkiler görürüz. Akıllı insanlar kendilerini başkaları lehine keyfine ya da menfaatine araç olarak kullandırmazlar. Bu durum doğru ve akıllı kişileri yalnızlığa iter.
Fransız yazar ve ahlakçısı La Bruyere’nin (1645-1996) Karakterler isimli kitabı var. Yazar çevresinde gördüğü karakterleri bir kitap haline getirmiş. Çevremize dikkatli baktığımızda biz de kitaptaki gibi birçok farklı karakterle karşılaşırız. Bu karakterlerin büyük kısmı da sosyal ilişkileri zedeleyen sivri kişiliklerdir.
İletişim derslerinde sürekli vurguladığım bir husus vardı. Bir söz söylerken başkalarını yanlışlayarak konuşmak durumunda değilsiniz. Bilgi veriyorsan aldığın kaynakları bildirerek aktarırsın. Söylediğin şeyler kendi fikrinse bu görecelidir, mutlak doğru değildir. Bu durumda söyleyeceklerini “benim kanaatime göre, benim düşünceme göre benim görüşüme göre” diyerek ortaya koyarsın. Ancak bazı kişiler bir yerden aldıkları bilgiyi ya da kendi kanaatlerini mutlak ve herkes için geçerli doğrularmış gibi konuştuklarından sürekli tartışma ortamı oluştururlar. Sonuçta sohbet ortamı oluşmaz. Gereksiz ve sonuçsuz tartışmalar olur.
Bazıları “Ben dobra bir insanım ve doğruyu söylerim” diyerek kabalığı bir marifet sanır. Elbette insan doğru olacak, doğru konuşacak ama düz meşe odunu gibi olmayacaktır. Doğruyu konuşmanın da bir nezaketi, üslubu ve zamanı vardır. Lisanı münasip dediğimiz bir incelik vardır. Dobralık başkalarını kırma, üzme hakkını kimseye vermez.
olaylara geniş çerçeveden bakmak
İnsan 2 şekilde konuşur. bu 2 kriterden başka kriter yoktur.
3. bir kıstas yoktur. Dünya dolusu kitabı okusan da konuşman bunlar üzerine olur. birilerinin düşüncesi veya yorumları veya kesinlik kazanılan bilgilerdir. dünyaya geniş bakmak demek bu değil.
insan dini bir mevzuda konuşuyorsa bunun geniş çerçevesi yok ki. naklen gelen bilgilerdir. içki haramdır. bu kıstas.
dini bilgisi zayıf dünyevi konuşan biri az içiyorum birşey olmaz dediğinde azı da çoğu da haramdır dersin bitti.
geniş çerçeveden bakmak demek bilgiye sahip olduktan okuduktan sonra düşünmek yani tefekkür ile ortaya çıkar. yoksa dini bir kıstasın yoksa her okuduğun kitaptan etkilenir. hep okudugun dünyevi kitaba göre konuşur devamlı değişken kişilik sergilersin. istikrarın olmaz. her okudugun kitap sana farklı yol çizer. okuduğun kişilerin yollarında dönüp durursun. çünkü okuduklarını tefekkür etmediğin için ve bir kriterin olmadığı için
Tşk. Durdu bey sosyal hayatı özetlemişiniz.
çok beğendim herkesin mutlaka böyle bir güzel yazıyı okuyup bu en az elmas değerinde olan sözlerden ders çıkarmasını isterim.