Anasayfa Köşe Yazıları Çocuk Oyuncağı
Çocukluk… En safi zamanlarımız… İçimizde güzellik namına ne kaldıysa çocukluğumuzdan bize miras kalan hasselerimiz olmuştur. Biz, çocukluğunu yetişkinliğine en iyi taşıyan, en az değişim yaşayarak hayatına devam eden insanlara “iyi insan” diyoruz fark etsek de etmesek de. Çocukluğun safiyeti, samimiyeti, muhabbeti, çıkarsızlığı ve daha nice güzelliği zamanın tahribatına ne derece tahammül gösterebilirse o kadar “iyi” kalıyor insan.
Çocukluk güzel lakin büyüklerin elleri her zaman karışagelmiştir onların dünyalarına. Elbette iyiye, güzele, doğruya yönlendirmek için bir çaba sarf edilmeli. Çocuklara zaman ayrılmalı, örnek olunmalı. Yoksa zaman ne gösterirse mantığıyla hareket ettiğimiz zaman bizlerin dışındaki ellerin onların hayatını gayet güzel (!) karıştırdığını biliyoruz.
Merhum Ozan Arif bir şiirine şöyle başlıyor:
“Hey analar, hey babalar,
Çocuklara dikkat edin!
Onlar için tüm çabalar,
Çocuklara dikkat edin!”