yaşamımızdaki her uykusuz gece için minnettar olmalıyız; çünkü bizi mutlaka felsefi açıdan ileriye götürür.
ömrüm boyunca, akademik unvanların tümünden ve onları taşıyanlardan nefret ettim. bana göre her şeyden daha iğrençler. "üniversite profesörü!" sözünü duyduğum anda midem bulanır. böylesi bir unvanın çoğunlukla çok olağanüstü bir budalalığın kanıtı olduğu söylenebilir. böyle bir unvan kulağa ne kadar korkunç geliyorsa, bu onu taşıyanın ne kadar büyük bir budala olduğunu gösterir.
kendimizi aldatmayalım, cenazeler her zaman tiyatrodur.
insanın var olduğu sürece bilgisini artırması ve karakterini oluşturup onu güçlendirmesi kendiliğinden olması gereken bir şeydir. çünkü bilgisini artırmayan, karakterini güçlendirmekten, yani kendini işlemekten, kendini olabildiğinde ilerletmekten vazgeçen kişi yaşamıyor demektir.
bir şeyi anlaşılır kılmak için abartmak zorundayız; şeyleri yalnızca abartma somutlaştırır; kaçık yerine konma tehlikesi de ileri yaşlarda bizi tedirgin etmez. yaşlılık döneminde kaçık yerine konmaktan daha iyi bir şey yoktur. en büyük mutluluk yaşlı kaçığınkidir; o her şeyden bağımsız olarak bırakabilir kendini kaçıklığa. olanağımız varsa eğer kırk yaşımızdayken kendi adımızı yaşlı kaçığa çıkarmalıyız ve bu kaçıklığı en uç noktaya kadar götürmeliyiz. kaçıklıktır bizi mutlu kılan.
insanın en büyük şanssızlığı her zaman ve koşulda zamanının az oluşudur; bu da bilmeyi her zaman olanaksız kıldı. bu yüzden hep yalnızca biraz olsun yaklaşabilmeler olabildi, bir neredeyselik oldu, gerisi saçmalık.
insanlar yaşamı, sonuçta onlara oldukça yorucu ve kuru geldiği, küstahça bir aşağılama gibi gördükleri ve bu nedenle yaşamı yaşamın kendisinden çok bir oyun olarak görmeyi yeğledikleri için, yaşamaktansa oyunculuk yapmaya kayıyorlar, çalışmaktansa oyunculuk yapıyorlar.
her şeye saldırmak ve her şeyi kavramak istiyoruz ve de her şeyi kendimize çekmek ama bu hiçbir biçimde olanaklı değil bizim için. biz bir ömür tüketiyoruz kendimizi kavrayabilmek için ve başaramıyoruz; biz bile olmayan bir şeyi kavrayabileceğimizi nasıl sanabiliriz!
doktorlar sohbet etmek için en kötü seçimdir; çünkü insana durmadan çok az ömrünün kaldığını söylerler; bu ne kadar iğrenç ve acınacak, işe yaramaz ve sapıkça, insanın yalnız kendisiyle ve hastalıklarıyla uğraştığı ve uzatılmaya hiç de değmeyecek bir yaşamdır.
biz en hoş, aynı zamanda en pahalı, bir kostüm kadar gülünç olsa da en pahalı olanı almaktan kaçınmazsak, sokağa çıkıp bir mağazaya giderek kendimizi en gülünç biçimde baştan aşağıya yeniden giydirip kitsch bir don giovanni operası için bile olsa kendimizden lüks bir varlık yaratırsak, bu, ölesiye umutsuzluğa kapılmaktan, yatağımızda üç misli uyku ilacı alarak sığınak aramaktan, her zaman yeniden uyanmaya değdiği halde yeniden uyanıp uyanamayacağımızı bilmemekten daha iyidir.
bu toplum yüzyıllar boyunca her türlü yeniliği küçük görmeyi ve ondan nefret etmeyi huy edinmiştir; bunun sonucunda kendisi de yaşlanmış ve bir daha yenilenememiştir.
yazarların hepsi varolanların içindeki en iğrenç kişilerdir. bu insanların her şeyi vasat. bu insanların her şeyi küçük burjuva ve acınası. bu insanların her şeyi kötülük kokuyor ve kendini büyüklük iddiasına kaptırmış tutuculuğun alçaklığının kokusu geliyor. bu insanların hepsi bütünüyle saf ve kaba; tıpkı yazıp piyasaya çıkardıkları şeyler gibi.
insan kendi varoluşunu asıl gerçekleştireni tanımadıkça kesin bilgiye varamaz.