UYANIŞ | ZurnaFinal.Com
Yaprak hışırtısı eşliğinde çalınan
Bilmem bu kaçıncı senfonisi.
Ay ışığı pusu kurmuş
Şevkini yitirmiş bir gecenin
Gönülsüz karanlığı sarmış dört yanı.
Bir köşeye konmuş heykel sessizliği;
Kurumuş ağaç gibisin yürekte.
Yer etmiş gözlerin,
Yer etmiş sevdan
İzi vurmuş kıyısına gözlerimin.
Sabaha kadar dilimde
Mülteci bir isyan lisanıyla
Karşımda sen varsın gibi:
“Bülbül bin ahla göğsünü dikene sürse de
Gül fidanını eller koparır!”
Bu feryadın dilimdeki kaçıncı zikri?
Ketum bir çığlık…
Ve saklı bir bahçeden
Yasaklı bir meyveyi koparmanın
Ki ilk peygamberimden bana yadigârdı
Sana düşkünlüğümün hissi!
Özetini çıkardım bu gece
Ve ezberledim dersimi:
“Ulaşmayı istediğim tek hayal değildin;
Duyacağım son pişmanlıksa hiç değil!”
Gibi avutan cümlelerimi.
Kan kusturur gibi
Öğretti bana hayat:
Ne kadar sinesini delik deşik etse de
Zehirli yılanı koynunda saklamaya
Mahkûm olduğunu toprağın!
Ve çaresiz, ben de sana adadım
Özünü topraktan koparmış bu yüreği!
Acemilik çağındaki ufak kelimeleri
Kısık bir sesle,
Bana sabrı öğreten
Büyük cümleleri mırıldanıyorum.
Ve yine tenhasından gecenin
Kucağından çalıp sabahı,
Eğiliyorum ağzına kadar
Mırıltı dolu bir günün kuyusuna!