Kilisenin Misyonu, Dünya Çapında Tanrı Kilisesi İsviçre (WKG)
İnsan stratejileri, sınırlı insan anlayışı ve insanların yapabileceği en iyi değerlendirmeleri temel almaktadır. Öte yandan, Tanrı'nın stratejisi, hayatımızdaki çağrısı, temel ve nihai gerçekliğin tamamen kusursuz bir şekilde anlaşılmasına dayanır. Bu aslında Hıristiyanlığın ihtişamıdır: her şey olduğu gibi sunulur. Dünyadaki bütün hastalıkların Hıristiyan teşhisi, uluslar arasındaki çatışmalardan insan ruhundaki gerilimlere kadar, insanın durumunun gerçek bir anlayışını yansıttığı için geçerlidir.
NT harfleri her zaman gerçekle başlar, biz buna "doktrin" diyoruz. NT yazarları bizi her zaman gerçeğe geri çağırıyor. Sadece bu gerçeğin temeli ortaya konduğunda, pratik uygulama ipuçlarına giderler. Gerçeklerden başka bir şeyle başlamak ne kadar aptalca.
Efesliler'in giriş bölümünde Paul, kilisenin amacına ilişkin birkaç açık ifade verdi. Bu sadece sonsuzluğun amacı, biraz puslu gelecek fantezisi değil, burada ve şimdi için amaçtır.
Amaç Hayır. 1: Kilise, Tanrı'nın kutsallığını yansıtmalıdır.
"Çünkü onun içinde, dünyanın kuruluşundan önce, yüzümüzün önünde kutsal ve cezasız bir şekilde durmamızı seçmişti." (Efesoslular 1, 4). Burada kilisenin sadece Tanrı tarafından sonradan düşünülmediğini açıkça görüyoruz. Dünya yaratılmadan çok önce planlanmıştı.
Ve Tanrı'nın kiliseye ilk ilgisi nedir? Kilisenin ne yaptığıyla ilgilenen ilk kişi değil, kilisenin ne olduğu. Varlık, eylemden önce gelmelidir, çünkü ne olduğumuzu ne yaptığımızı belirler. Tanrı halkının ahlaki karakterini anlamak için, Kilisenin doğasını anlamak esastır. Hristiyanlar olarak, İsa Mesih'in saf karakterini ve kutsallığını yansıtan ahlaki örnekler olmalıyız.
Bir başpiskopos ya da sıradan bir meslekten olmayan gerçek bir Hristiyan'ın Hristiyanlığını yaşadığı, konuştuğu, davrandığı ve tepki verdiği şekliyle açıkça ve inandırıcı bir şekilde göstermesi gerektiği açıktır. Biz Hıristiyanlar Tanrı'nın önünde “kutsal ve cezasız” durmaya çağrıldık. Kutsallığını yansıtmalıyız, aynı zamanda Kilisenin amacı da budur.
Amaç Hayır. 2: Kilise, Tanrı'nın şerefini ortaya çıkarmalıdır
Pavlus bize Efesliler'e mektubun ilk bölümünde Kilise için başka bir amaç veriyor «(O) bize, lütfunun ihtişamını övmek için iradesinin iyi niyetine göre önceden belirlenmiş oğulları olmayı İsa Mesih aracılığıyla sevdirdi» (Ayet 5) «O'nu yüceltmeye hizmet etmeliyiz, başından beri Mesih'e umutlarımızı koyan bizler» (Ayet 12).
Unutmayın! Cümle: «Başından beri umudumuzu Mesih'e koyduk,» bize zaferinin övgüsü için yaşamak isteyen Hıristiyanları ifade eder. Kilisenin ilk görevi insanların refahı değildir. Mutluluk Tanrı için kesinlikle çok önemlidir, ancak bu Kilisenin ilk görevi değildir. Bunun yerine, Tanrı tarafından, görkemimizin dünyaya olan görkemini açığa vuracağı görkemini övmek için seçildik. "Herkes İçin Umut" olarak ifade ettiği gibi: "Şimdi Tanrı'nın yüceliğini hayatlarımızla herkes için görünür kılmalıyız."
Tanrı'nın yüceliği nedir? Tanrı'nın kendisidir, Tanrı'nın ne yaptığı ve yaptığı şeyin vahiydir. Bu dünyanın sorunu, onun Tanrı'yı ​​bilmemesidir. Onu anlamadı. Bütün arayışlarında ve gezinmelerinde, gerçeği bulma arayışında, Tanrıyı tanımıyor. Ancak, Tanrı'nın yüceliği, dünyaya gerçekte olduğu gibi görünmesi için Tanrı'ya açıklanmalıdır. Tanrı'nın ve Tanrı'nın doğasının eserleri kilisede gösterildiğinde, yüceltilir. 2'teki Paul gibi. Corinthians 4, 6 anlattı:
Çünkü Tanrı, "Işık karanlıktan parlar!" aynı zamanda Tanrı'nın yüceliğinin bilgisinin Mesih karşısında parlamasına izin vermek için ışığın kalplerimizde parlamasına izin verendir.
İnsanlar Tanrı'nın yüceliğini Mesih'in karşısında, karakterinde görebilirler. Paul'un dediği gibi bu görkem "kalbimizde" de bulunur. Tanrı Kiliseyi, Mesih'in yüzünde bulunabilen karakterinin görkemini dünyaya açığa çıkarmaya çağırır. Bu, Efesliler 1, 22-23'te de belirtilmiştir: «Evet, her şeye sahip (İsa) ayağa kalktı ve onu, bedeni olan kilisenin yüce başı yaptı, her şeyi yerine getiren herkesin dolgunluğunu yaptı. » Bu büyük bir ifade! Pavlus burada İsa'nın her şeyin (dolgunluğu) vücudunda görülebilir ve bu Kilise! Kilisenin sırrı, Mesih'in içinde yaşadığı ve Kilisenin dünyaya verdiği mesaj onu vaaz etmek ve İsa hakkında konuşmaktır. Pavlus Efesliler 2: 19-22'de tekrar Kilise hakkındaki gerçeğin gizemini anlatıyor
Buna göre, artık artık yabancı ve yabancı değilsiniz, ancak Mesih İsa'nın kendisinin temel taşı olduğu havarilerin ve peygamberlerin temeline dayanan azizler ve Tanrı'nın ev adamlarıyla dolu vatandaşsınız. Beraberce sabitlenen her yuvada, Rab’de kutsal bir tapınağa dönüşür ve bu konuda siz de Tanrı’nın Ruh’ta ikamet eden bir yerinde kurulursunuz.
İşte kilisenin kutsal gizemi, Tanrı'nın ikamet ettiği yer. Halkında yaşıyor. Kilisenin görünmez Mesih'i görünür kılması için büyük çağrı budur. Pavlus kendi bakanlığını Efesliler 3: 9-10'da Hıristiyan bir model olarak tanımlıyor: «Ve her şeyin yaratıcısı olan Tanrı'da tarih öncesi çağlardan bükülen gizemin gerçekleşmesinin önemi hakkında tüm aydınlanmayı vermek, böylece cennetteki güçler ve güçler artık kiliseden Tanrı'nın çok yönlü bilgeliğinden haberdar edilebilir. »
Açıkça. Kilisenin görevi “Tanrı'nın çok yönlü bilgeliğinin bilinmesi” dir. Sadece insanlar tarafından değil, aynı zamanda Kiliseyi izleyen melekler tarafından da bilinirler. Bunlar "gökyüzündeki kuvvetler ve güçlerdir". İnsanlara ek olarak, kiliseye bakan ve ondan öğrenen başka varlıklar da var.
Şüphesiz yukarıdaki ayetler bir şeyi açıklığa kavuşturur: Kilise'ye çağrı, içimizde yaşayan İsa'nın karakterini kelimelerle açıklamak ve tutumlarımız ve eylemlerimizle kanıtlamaktır. Yaşayan Mesih'le hayat değiştiren karşılaşmanın gerçekliğini ilan edeceğiz ve bu değişikliği bencil olmayan, sevgi dolu bir yaşamla canlı bir şekilde göstereceğiz. Bunu yapana kadar, yaptığımız başka hiçbir şey Tanrı için etkili olmayacaktır. Paul'un Efesliler 4: 1'de yazdığı zaman bahsettiği Kilise'nin mesleği bu: "Bu yüzden sizi uyarıyorum ... Size verilen mesleğe değin yürüyün."
Rab İsa'nın bu çağrıyı, Elçilerin 8'inci ayetinin açılış bölümünde nasıl doğruladığına dikkat edin. İsa babasına yükselmeden hemen önce öğrencilerine şöyle diyor: «Ancak Kutsal Ruh size geldiğinde güçleneceksiniz ve Kudüs'te, tüm Yahudiye ve Samiriye'de ve dünyanın sonuna kadar şahit olacaksınız. »
Amaç Hayır. 3: Kilise, Mesih'e tanık olmalıdır.
Kilisenin mesleği bir tanık olmaktır, tanık ise canlı bir şekilde açıklayan ve canlandıran kişidir. Havari Peter, ilk mektubunda Kilise'nin ifadesi hakkında harika bir söz var: "Öte yandan, sen seçilmiş ırk, kraliyet rahipliği, kutsal topluluk, mülk için seçilen insanlarsın ve erdemlere sahip olmalısın Sizi karanlıktan harika ışığına çağıranlara duyurun. (1 Petrus 2,9)
Lütfen yapıyorsunuz "Sen ..... ve yapmalısın." Hristiyan olarak birincil görevimiz bu. İsa Mesih içimizde yaşıyor, böylece birinin hayatını ve karakterini canlı bir şekilde canlandırabiliriz. Bu çağrıyı Kilise ile paylaşmak her Hıristiyanın sorumluluğundadır. Herkes denir, herkes Tanrı'nın Ruhu tarafından yaşar, herkesin dünyadaki çağrıyı yerine getirmesi beklenir. Efesliler'e mektup boyunca duyulan net ton budur. Kilise tanığı bazen bir grup olarak ifade edilebilir, ancak şahitlik etmek kişiseldir. Bu benim ve onun kişisel sorumluluğudur.
Ama sonra başka bir sorun ortaya çıkıyor: olası sahte Hıristiyanlık sorunu. Kilise ve bireysel Hıristiyanlar için Mesih'in karakteri hakkında konuşmak ve bunu yaptığına dair büyük iddialarda bulunmak çok kolaydır. Hristiyanları tanıyan birçok Hıristiyan olmayan, deneyimden Hristiyanların verdiği imajın her zaman İsa Mesih'in gerçek İncil imajına karşılık gelmediğini bilir. Bu nedenle, havari Pavlus bu orijinal Mesih benzeri karakteri özenle seçilmiş kelimelerle tanımlıyor: «tüm alçakgönüllülük ve nezaketle, birbirlerine aşık olanlara sabırla ve ruhun birliğini barış bağıyla korumaya istekli. » (Efesoslular 4, 2-3)
Alçakgönüllülük, sabır, sevgi, birlik ve barış İsa'nın gerçek özellikleridir. Hristiyanlar tanık olmalı, ancak kibirli ve kaba olmamalı, “senden kutsal” bir tavırla değil, ikiyüzlü bir varsayımda değil ve kesinlikle Hristiyanların Hıristiyanlara karşı durdukları kirli kilise argümanında değil. Kilise kendisi hakkında konuşmamalıdır. O, uysal olmalı, gücünde ısrar etmemeli veya daha fazla prestij aramamalıdır. Kilise dünyayı kurtaramaz, fakat Kilisenin Rabbi kurtarabilir. Hıristiyanlar Kilise için çalışmamalı veya yaşam enerjilerini onlar için değil, Kilisenin Rabbi için kullanmalıdır.
Kilise, kendisini yüceltirken Rabbini tutamaz. Gerçek kilise, dünyanın gözünde güç kazanmaya çalışmamaktadır, çünkü zaten içinde yaşayan Rab'den ihtiyaç duyduğu tüm güce sahiptir.
Dahası, Kilise sabırlı olmak ve bağışlayıcı olmalı, gerçeğin tohumunun filizlenmeye, büyümeye ve meyve vermeye zamana ihtiyacı olduğunu bilerek. Kilise, toplumun aniden köklü bir düzende hızlı değişiklikler yapmasını istememelidir. Aksine, Kilise, kötülükten kaçınarak, adaleti uygulayarak ve böylece toplumda kök salmış ve nihayetinde değişimin meyvesini ortaya çıkaran hakikat tohumunu yayarak örneği olumlu sosyal değişimi örneklemelidir.
Gerçek Hristiyanlığın olağanüstü işareti
Tarihçi Edward Gibbon, "Roma İmparatorluğunun Düşüşü ve Düşüşü" kitabında Roma'nın çöküşünü işgalci düşmanlara değil, içsel çürümeye bağlamaktadır. Bu kitapta, Sir Winston Churchill'in uygun ve öğretici bulduğu için ezberlediği bir bölüm var. Bu bölümün, azalan imparatorlukta kilisenin rolünü ele alması önemlidir.
«Büyük şey sırasında (Roma İmparatorluğu) açık şiddet tarafından saldırıya uğradı ve yavaş çürüme ile zayıfladı, saf ve alçakgönüllü bir din, insanların aklına hafifçe sızdı, sessizlik ve alçaklık içinde büyüdü, direniş yoluyla yüzerlik kazandı ve sonunda haç afişini kaldırdı. Capitol kalıntıları. » Bir Hıristiyanda İsa Mesih'in yaşamının en belirgin işareti elbette sevgidir. Başkalarını oldukları gibi kabul eden aşk. Merhametli ve affedici bir aşk. Yanlış anlama, bölünme ve kırık ilişkileri iyileştirmeye çalışan aşk. İsa Yuhanna 13:35'te şöyle dedi: "Bu, birbirinizi seviyorsanız herkese benim öğrencim olduğunuzu söyleyecektir." Bu aşk asla rekabet, açgözlülük, övünme, sabırsızlık veya önyargı ile ifade edilmez. Kötüye kullanım, iftira, inatçılık ve bölünmenin tam tersidir.
Burada, kilisenin dünyadaki amacına ulaşmasını sağlayan birleştirici gücü keşfediyoruz: Mesih'in aşkı. Tanrı'nın kutsallığını nasıl yansıtırız? Aşkımıza göre! Tanrı'nın yüceliğini nasıl ortaya koyarız? Aşkımıza göre! İsa Mesih'in gerçekliğine nasıl tanık oluruz? Aşkımıza göre!
NT'nin siyasete katılan ya da “aile değerlerini” savunan ya da barışı ve adaleti destekleyen ya da pornografiye karşı çıkan ya da bu ya da ezilen grubun haklarını savunan Hıristiyanlar hakkında söyleyecek çok az şeyi vardır. Hristiyanların bu konulara dikkat etmemesi gerektiğini söylemiyorum. Açıkçası, insanlara sevgi dolu bir kalbe sahip olamazsınız ve bu tür şeyler hakkında endişelenemezsiniz. Ancak NT, bu şeyler hakkında nispeten az şey söylüyor çünkü Tanrı, bu sorunları çözmenin ve kırık ilişkileri iyileştirmenin tek yolunun, insanların yaşamlarına yepyeni bir dinamik - İsa Mesih'in yaşamının dinamiği - sokmak olduğunu biliyor.
Erkeklerin ve kadınların gerçekten ihtiyaç duydukları, İsa Mesih'in yaşamıdır. Karanlığın giderilmesi ışığın eklenmesiyle başlar. Nefretin kaldırılması, sevginin getirilmesi ile başlar. Hastalığın ve ahlaksızlığın giderilmesi hayatın getirilmesiyle başlar. Mesih'i tanıtmaya başlamalıyız, çünkü bizim için çağrılmış olduğumuz meslek budur.
Müjde bizimkine benzer bir sosyal iklimde filizlendi: haksızlık, ırksal bölünme, yaygın suç, yaygın ahlaksızlık, ekonomik belirsizlik ve yaygın korku zamanıydı. İlk Kilise, bugün hayal bile edemeyeceğimiz acımasız ve öldürücü zulüm altında hayatta kalmak için savaştı. Ancak ilk kilise, adaletsizlik ve baskı ile mücadele etmek veya "hakkını" uygulamak için mesleğini görmedi. İlk Kilise, Tanrı'nın kutsallığını yansıtma, Tanrı'nın yüceliğini ortaya çıkarma ve İsa Mesih'in gerçekliğine tanıklık etme yetkisini gördü. Ve bunu hem kendi halkına hem de yabancılara karşı sınırsız sevginin canlı gösterisiyle yaptı.
Grevi desteklemek, protestoları boykot etmek ve sosyal eksiklikleri gidermek için diğer politik eylemleri arayan herkes hayal kırıklığına uğrayacaktır. İsa şöyle dedi: "Dışını yıkamak". Gerçek bir Hıristiyan devrimi insanları içeriden değiştirir. Bardağın içini temizler. Sadece bir kişinin taşıdığı posterdeki anahtar kelimeleri değiştirmez. Kişinin kalbini değiştirir.
Burada kiliseler sıklıkla yoldan kaymaktadır. Siyasi programlara sağdan veya soldan saplantılı hale geliyorlar. Mesih toplumu değiştirmek için dünyaya geldi, ancak politik eylemle değil. Planı, bu toplumdaki tek kişiyi, yeni bir yüreğe, yeni bir ruha, yeni bir yöne, yeni bir yöne, yeni bir doğuma, canlanan bir hayat vererek değiştirerek toplumu değiştirmektir. ego ve egoizmin ölümü. Birey dönüştürüldüğünde, yeni bir topluma sahibiz.
İçeriden değiştiğimizde, iç temizlendiğinde, insan ilişkilerine ilişkin tüm görüşümüz değişir. Çatışma veya kötü muamele ile karşı karşıya kaldığımızda, "göze göz" anlamında cevap verme eğilimindeyiz. Fakat İsa bizi yeni bir tepki türüne çağırıyor: "Sana zulmedenleri kutsa". Elçi Pavlus bizi şöyle bir tepkiye çağırıyor: “Birbiriyle birleşin ..... Kimse kötülüğü kötülükle geri ödemiyor ..... Kötülüğün sizi aşmasına izin vermeyin, kötülüğü iyilikle aşın”. (Romalılar 12, 14-21)
Tanrı'nın Kilise'ye emanet ettiği mesaj, dünyanın duyduğu en kapsamlı mesajdır. Bu mesajı siyasi ve sosyal eylem lehine geri mi koyalım? Kilisenin yalnızca seküler, politik veya sosyal bir örgüt olduğu konusunda tatmin olmalı mıyız? Tanrı'ya yeterince inancımız var mı, kilisesinde yaşadığı Hristiyan sevgisinin bu dünyayı değiştireceğini, siyasi gücü ve diğer sosyal önlemleri değiştirmeyeceği konusunda hemfikir miyiz?
Tanrı, bizi, İsa Mesih'in bu radikal, yıkıcı, yaşamı değiştiren iyi haberi toplumun her yerine yayan sorumlu kişiler olmaya çağırıyor. Kilisenin ticarete, sanayiye, eğitim ve öğrenime, sanat ve aile yaşamına ve sosyal kurumlarımıza bu güçlü, dönüşümlü, eşsiz mesajla yeniden girmesi gerekiyor. Yükselmiş Rab İsa Mesih, bize kendi bitmeyen yaşamını yerleştirmek için bize geldi. Bizi sevgi dolu, sabırlı, güvenilir insanlara dönüştürebilmeye hazırdır ve bu nedenle yaşamın tüm sorunları ve zorluklarıyla başa çıkabilmek için güçleniriz. Bu, korku ve ıstırapla dolu yorgun bir dünyaya mesajımız. Bu, asi ve çaresiz bir dünyaya getirdiğimiz sevgi ve umut mesajıdır.
Tanrı'nın kutsallığını yansıtmak, Tanrı'nın yüceliğini açığa vurmak ve İsa'nın içte ve dışta erkekleri ve kadınları temizlemek için geldiği gerçeğini kanıtlamak için yaşıyoruz. Birbirimizi sevmek ve dünyaya Hıristiyan sevgisini göstermek için yaşıyoruz. Amacımız bu, kilisenin mesleği.