Blogcu Anne: Mayıs 2009
Sivil toplum örgütlerinde uzun yıllar çalışmış ve etkinlikler düzenlemiş (hatta bu etkinliklerden birinde Chris Noth (nam-ı diğer Sex and the City'nin Mr. Big'i) ile martini içmiş!) biri olarak etkinliklerin gerek tanıtım gerekse kaynak yaratma açısından ne kadar önemli olduğunu çok iyi biliyorum. İşte bu yüzden sivil toplum örgütleri yararına düzenlenen piknik, gala, sergi, vb. etkinlikleri bundan böyle sağ taraftaki SOSYAL SORUMLULUK ETKİNLİKLERİ kutucuğunda duyuracak, burada da detaylarına yer vereceğim.Duyurmamı istediğiniz etkinlik ve projeleri bana blogcuanne@gmail.com adresinden iletebilirsiniz. --------------------------------------------------------------------------------Uzak Renkler Fotoğraf Sergisi - 28 Mayıs, 12 Haziran 2009İlk kişisel sergisi olan "Uzak Renkler"i Beşiktaş Sanat Galerisi'nde sanatseverlerin beğenisine sunmaya hazırlanan İbrahim Ethem Temo'nun fotoğraflarında değişik coğrafyalarda yaşayan halkların portreleri var. Kamboçya kırsalının çocukları, İnka gençleri, Küba'nın delikanlıları ve delikızları, Hindistan'da yan yana grup fotoğrafı çektiren kadınlı erkekli topluluklar, Amerika'da bir düğünün gelin ve damadı ile nedimeler dünya coğrafyasının insan kültüründen yansıyan karelerden bazıları...Uzak Renkler'in açılış kokteyli 28 Mayıs Perşembe günü saat 18.30'da. Sergi 12 Haziran'a kadar Beşiktaş Sanat Galerisi'nde görülebilecek. Telefon: 0212 351 93 90Sergi kitabının tüm geliri Türkiye Korunmaya Muhtaç Çocuklar Vakfı'na bağışlanacak. --------------------------------------------------------------------------------Geleneksel Bolluca Çocukköyü Pikniği - 7 Haziran 2009, Pazar Türkiye Korunmaya Muhtaç Çocuklar Vakfı (Koruncuk) 7 Haziran 2009 Pazar günü 11.00-17.00 arası Geleneksel Bolluca Çocukköyü Pikniği’ni düzenliyor. Katılımın ücretsiz olduğu piknik süresince Koruncuklar ve misafirler birlikte eğlenceli oyunlar oynayacak, yarışmalar yapacak, güzel bir yaz gününde bir arada olmanın tadını çıkartacaklar.29 Mayıs 2009 Cuma gününe kadar katılımınız hakkında net cevabınızı bildirmek için Vakıf merkezinden Nebiye Yirmibeşoğlu 212 - 274 95 45 / 0533 393 87 91 ile iletişime geçmek gerekiyor. Arzu edenler bu tarihe kadar haber vermek suretiyle Taksim’den Bolluca Çocukköyü’ne kalkan otobüsten faydalanabilecek.BLOGCU ANNE'NİN YORUMSAL NOTU: Katılım ücretsiz dediysek de elini kolunu sallaya sallaya gitmemek ve gitmişken ufak da olsa bağış yapmak tabii ki uygun olacaktır. --------------------------------------------------------------------------------
Bebek beklediğimizi ailemize ve arkadaşlarımıza duyurduğumuzda tabii ki herkes çok sevinmiş ve heyecanlanmıştı. "Elif ve Doğan için bebek zamanı" diyen, müzikli, çıngıraklı bir e-kartı gönderdiğimiz insanlar arasında MBA yaparken asistanlığını yaptığım, Doğan'ı da beni de yakından tanıyan hocam da vardı. Kendisi bizi bebek haberinden ötürü tebrik etmenin de ötesinde "Birbirinizi sakın unutmayın. İlişkinize mutlaka zaman ayırmaya devam edin" diye de akıl vermişti.Ne demek istediğini Deniz olduktan sonra daha da iyi anladım tabii ki. Bebek olayı fiziksel ve kafaca o kadar yorucu ve tüketici ki, insan çocuk olmadan önce hayatındaki en önemli insanı göz ardı edebiliyor. O yüzden de çocuktan sonra anne-babanın birbirlerine kaliteli vakit ayırması ilişkiyi taze tutmak açısından gerçekten çok önem taşıyor.Sevgili hocamın bu tavsiyesi benim kulağıma küpe oldu. Fırsat bulduğumuz zamanlarda Deniz'i deyim yerindeyse 'satıp' Doğan'la baş başa bir şeyler yapabilmek için uğraşıyorum. Tabii ki Türkiye'ye taşınmış olmamız ve etrafımızda anneanne/babaanne/teyze türünden gönüllü bakıcılar olması işimizi oldukça kolaylaştırıyor. Anne-babalar çocuk olduktan sonra kelimenin tam anlamıyla 'ayda yılda bir' dışarıya çıktıkları için özellikli bir yere gitmek önem taşıyabiliyor. Kimi "Amaaan, dışarı çıkalım da, nereye olursa olsun" diye düşünse de, "Kaç kez yapıyoruz böyle bir şeyi canım?! Gidelim şöyle afili bir yere... Sefamız olsun!" diye yaklaşanlar için pratik bir web sitesi var: Rezztoran.com "En sevdiğiniz mekânda rezervasyonunuz yalnız bir tık ötede" mottosuyla yola çıkan ve Türkiye’de ve internet teknolojilerinin doğum yeri olan ABD’nin Silikon Vadisi bölgesinde lider firmalarda uzun yıllar görev yapmış bir ekip tarafından yönetilen Rezztoran.com kullanıcılarına sadece İstanbul'un değil, Türkiye'nin önde gelen restoranlarında rezervasyonlarını internet üzerinden yapma fırsatı sunuyor. Sistemi kullanmak oldukça basit. Ne istediğinizi biliyorsanız bulunduğunuz şehri ve ilgilendiğiniz mutfağı giriyorsunuz; karşınıza istediğiniz saatlerde yer olan restoranların listesi çıkıyor. "Yok, ben ne istediğimi bilmiyorum" diyorsanız tüm mekânlara göz atıyorsunuz; hooop, Rezztoran'a kayıtlı olan tüm restoranlar mutfak türleri ve fiyat aralıklarıyla beraber listeleniyor. Kalabalık gruplar için yapılan organizasyonlarda davetlilere online davetiye gönderme imkanı da sunan web sitesinde üye olmadan önce sistemi keşfetmek isteyenler için bir de online demo bulunuyor.Uzun lafın kısası Rezztoran.com güzel vakit geçirmek için iyi bir başlangıç noktası olarak görünüyor. Gönderen
Her gidişin bir dönüşü olduğu için, birkaç gün önceki araba yolculuğumuzun ters istikametlisini gerçekleştirerek evimize döndük.10 saat süren yolculuk boyunca yine notlar alıp "kara listeme şunları şunları da eklemeliyim" hesapları yaptım. Ancak evdeki hesap çarşıya, daha doğrusu benim durumumda arabadaki hesap eve uymadı. Çünkü eve geldiğimizde bizi harika bir sürpriz bekliyordu!Henüz anlayamadığımız bir sebepten ötürü biz yokken sigorta attığı için buzdolabının durduğunu ve içindeki her şeyin kimyevi atık haline geldiğini anlayınca arabaya atlayıp bir 10 saat daha alıp başımı gitmek istedim:- Soya sosu sirke olmuş. - Sütler yoğurt, yoğurtlar peynir, peynirler çökelek(*) haline gelmiş. - Deniz'e katkısız yedireyim diye mevsiminde alıp dondurduğum brokoliler süngere dönüşmüş. - Yıkamaktan nefret etsem de "Sebze yememiz lazım" diye tek tek ayıkladığım semizotları yosun kıvamına erişmiş.- Salatalıklar tüylü birer yaratığa dönüşmüş. - Etlerin, tavukların kokudan yanına yaklaşılmıyor bile... "Neden, Allahım? Neden? Tek istediği yavrucağınızı yıkayıp, yatırdıktan sonra kocacağızıyla iki çift laf etmek, belki bir kadeh şarap içtikten sonra kafayı vurup yatmak olan bu kuluna neden 10 saatlik araba yolculuğunun sonunda saatler boyu buzdolabı temizletmeyi uygun gördün?!" Kesin Kara Listemdekilerin ahı tuttu. Ya o çocukları arabadayken çekinmeden sigara yakan anne kılıklı kişi bir çeşit voodoo büyüsü yaptı. Ya emniyet şeridini ihlal etti diye söylendiğim sürücülerden biri kötü karma gönderdi. Belki de Emirgan Korusu'nda gezermişçesine karşıdan karşıya geçen yayalardan biri beddua etti.Her kim ne dilediyse Allah'ın sevgili kuluymuş ki, şu üç günlük kaçamağı boyunca yaz güneşini de yanında götüren ve Akdeniz'in berrak sularında cup cup yüzen ben neredeyse gittiğime gideceğime pişman oldum. Neredeyse... Çünkü tam suratımda bir gaz maskesi eksik halde yemekleri çöp torbalarına doldurmayı bitirip buzdolabını dezenfekte etmeye girişmek üzereydim ki Doğan ertesi gün temizlikçi kadının geleceğini hatırlattı. Ben de yolda tuttuğum tüm kara liste olaylarına karşın Türkiye'de yaşıyor olduğuma bir kez daha sevindim. Hala Amerika'da olsaydık gecenin körüne kadar bir elimde sünger bir elimde dezenfektan buzdolabıyla boğuşacak olan ben, kendi yapacağım işi para karşılığı başkasına yaptırmanın uyandırdığı suçluluk duygusunu bir kenara atmaya çalışarak uzun bir günün sonunda bir de buzdolabı temizlemekle uğraşmamanın verdiği hafiflikle tatlı bir uykuya daldım.Ta ki sabahın altısında pıtır pıtır ayak sesleri ve "Anne?" diye bir ses beni uyandırana kadar... ---Çökelek: Şahsen benim pek haz etmediğim, hassas burunlular için kokusu tehlikeli denilecek boyutlara ulaşabilen, ancak baba tarafım başta olmak üzere oldukça geniş bir hayran kitlesi olan Çukurova yöresine özgü bir peynir çeşidi. Gönderen
Liseden mezuniyetimizin 15. senesi nedeniyle düzenlenen buluşmaya katılmak için Deniz'le birlikte yaklaşık 12 saat süren bir araba yolculuğu yaptık. Korkularımın aksine, oldukça kolay bir yolculuk oldu. Deniz bizi şaşırtacak kadar uslu ve olgundu. Bütün yol boyu mutlu mutlu puzzle'larıyla oynadı; boyama yaptı; kitap "okudu"; kâh uyudu, kâh uyandı. Uzun yolla bağdaştırdığım korkularımın yersiz olduğunu anladım. Yolculuğa çıkmadan önceki gece Doğan'ın "Neden yine bavul hazırlamamız son ana kaldı?!" şeklindeki çıkışmalarına maruz kaldım. Kendimce oldukça haklı sebeplerim olduğuna inansam da bir türlü derdimi anlatamayınca en sonunda kestirip attım: "Bana bak, Doğan! Benimle dikkatli konuş. Bugünden bugüne naçizane de olsa blogu olan bir insan duruyor karşında. Canım isterse seninle ilgili yalan dolan şeyler yazıp seni zor duruma düşürme gücüne sahibim. Senin yerinde olsam benimle konuşurken daha dikkatli olurdum!" Benim bu tehditkâr çıkışımı kendi kocam pek takmamış görünse de yolculuk sırasında karşılaştığım ve 'yanlış yapan' kişi ve kurumlara karşı elimdeki bu gücü (!) kullanmaya karar verdim ve oturup kendi kara listemi oluşturdum. İşte bu 12 saatlik yolculuğumuz sırasında benim kara listeme girmeyi başaranlar (Tabii ki bu kişi ve kurumlara karşı hiçbir kişisel garezim olmadığı gibi aşağıda yazanların hepsi de gerçektir):Sabah 08:50 civarında Anadolu yakası TEM-Ankara Asfaltı bağlantısında doğru dürüst maddi hasara bile yol açmamış bir kaza yüzünden arabalarını sol şeritten hareket ettirmeyerek bütün TEM girişini tıkayan iki aracın sürücüleri;Bu tıkanıklığı fırsat bilip emniyet şeridini yolun dördüncü şeridine çevirerek benim "Türkiye'de sürücüler artık trafik sıkışsa da emniyet şeridini ihlal etmiyorlar canım" türünden saftirik teorimi çürüten tüm emniyet şeridi ihlalcileri;Ankara'daki Karşıyaka-Boluspor maçını seyretmek üzere Bolu'dan yola çıkan ve yolda tükettikleri pet şişeleri ve yiyeceklerin ambalajlarını hiç çekinmeden sağa çektikleri otobüslerinin penceresinden dışarı boşaltan Boluspor taraftarları;Türkiye'nin en çok kullanılan otoyolunda 150 kilometre boyunca tek bir benzin istasyonu yerleştirmeyerek "benzinimiz ha bitti, ha bitecek" diye yüreğimizi ağzımıza getiren karayolları (ya da her kimse yetkili mercii);Konya-Adana otoban bozuntusu yolunda saatte 120 km ile gelen araçları takmayarak sanki Emirgan Korusu'nda gezermişçesine karşıdan karşıya geçen bir grup kendini bilmez yaya;Araba ve kamyonların vızır vızır geçtiği aynı yolda üç işçinin eline kazma küreği alıp hiçbir tabela ya da uyarı olmaksızın 'yol çalışması' yapmasına izin veren zihniyet;Talihsiz (!) bir şekilde radara yakalandığımızda bizim gibi ebelenen yan arabada oturan, arkadaki 5-6 yaşlarındaki iki çocuğunu oto koltuğu ya da emniyet kemeri olmaksızın uzun yola çıkartmakla kalmayıp bir de arabada sigara yakan anne kılıklı kişi...Bundan böyle kara listemdeler. Gönderen
Az önce market alışverişinden geldim. Ve dumura uğramış vaziyetteyim.Çok değil, daha iki sene öncesine kadar aynı marka bezi aynı markete ikinci gidişimde bulamadığımı çok net hatırlıyorum. Son zamanlarda bez bulma konusunda sıkıntı yaşamasam da Deniz'in boy ve kilosuna uygun bez bulamama endişesini taşırken Pampers'ın 6 numarası imdadıma yetişti."Oh, ne güzel... Artık anne ve bebekler için daha fazla alternatif var" diye düşünürken bugün raflardaki ürünlere bir baktım. Sonra tekrar baktım. Çeşitler gözlerimi kamaştırdı. Ve ben de not defterimi çıkardım, Carrefour görevlisinden bir kalem istedim, ve hiç üşenmeyip anne ve bebek ürünlerini ve çeşitlerini yazmaya başladım (listede herhangi bir sıra yok, neyi nasıl gördüysem o sırada yazdım):SÜTLER:PINAR Organik Süt ve PINAR Devam SütüÜLKER İçim SütNESTLE Çocuk Devam SütüAPTAMİL Junior Devam SütüBilumum markanın meyveli, çikolatalı sütleriÇAYLAR:Emziren anneler için HİPP Granül Çay ve HİPP RezeneYine emziren anneler için MİLUPA Still-TeeÇocuklar için: DOĞADAN Mini Karışık Bitki Çayı ve DOĞADAN Mini Vitaminli Karışık Meyve ÇayıYine çocuklar için MİLUPA Gece Çayı, MİLUPA Rezene Çayı ve MİLUPA Papatya ÇayıBEBE BİSKÜVİLERİ:CİCİBEBE Klasik, CİCİBEBE Muzlu, CİCİBEBE Vitaminli Bebe Ekmeği, CİCİBEBE Vitaminli Kızarmış Ekmek (Kızarmış mı??? Emin misin Eti?)HALK Bebe BisküviÜLKER Hero Baby Bebe Sütlü Bisküvi, ÜLKER Hero Baby Bebe Sütlü Bisküvi Ballı MuzluMEYVE SULARI: MİLUPA Organik Elma, Elma-Üzüm-Muz, Elma-Muz-Kayısı, Elma-Kayısı, Elma-Üzüm-AhududuBAMBİNİ Organik Elma-Armut-Muz, Nar-Üzüm-ElmaKAVANOZ MAMALAR:MİLUPA Organik Kahvaltılar, Organik Gece Tahılları, Organik Meyveli Karışımlar, Organik Muhallebiler, Organik Sebzeler (Bu noktada Carrefour çalışanları benim bir casus edasıyla bir şeyler yazdığımı görünce "Hangi firmadansınız? Ne yazıyorsunuz?" türünden sorular yöneltmeye başladıkları için bu bölümdeki çeşitleri detaylandıramadım)ÜLKER Hero Baby (Organik ve normal çeşitleri)BEBELAC KUTU MAMALAR:Envai çeşit MİLUPA AptamilBir o kadar BEBELACÜLKER Hero Baby Gogly, ÜLKER Hero Baby Organic, ÜLKER Hero Baby LactumNESTLE Nestum, NESTLE Guigoz, NESTLE NAN ÇocukHİPP çeşitleriÇOCUK BEZLERİ:CanbebeHuggiesPampers/Prima (üstelik kız ve erkek çocuklar için farklı çeşitleri var!)MolfixBaby StarISLAK BEZLER:CanbebeHuggiesPampersJohnson & JohnsonNiveaMolfixSebamedBaby StarDalinBunların dışında Huggies'in yüzme bezi, emziren anneler için göğüs pedleri, göğüs pompaları, envai çeşit emzik ve biberon, sürüyle şampuan, krem, sabun, diş fırçası, diş macunu, vesaire vesaire..."Allah Allah? Ben bir şey mi kaçırdım?" diye bir düşündüm... Bu kadar çeşit... 2 sene içinde... Ne zaman? Nasıl?Annelerin işini kolaylaştıran bunca ürünün piyasada kolaylıkla bulunur hale gelmesi elbette sevindirici...Ancak bu işin tüketim kısmı... Mamaların çeşidini arttırmak, bezleri kız/erkek diye ayırmak, süt kutularının üstüne Tweety, diş macunlarının üstüne Barbie resimleri koymak kolay. Ne zaman ki arabalar kaldırımları otopark olarak kullanmaktan vazgeçecek, kapalı ortamlarda GERÇEKTEN sigara içilmeyecek, çocukların oto koltuğunda oturması kanun ile zorunlu hale getirilmenin ötesinde anne-babalar başka bir alternatif olmadığının farkına varacak, ve sokaklarda bebek arabasıyla gezerken kaldırımlara inip çıkmak adeta bir off-road pistinde geziyormuş hissiyatı vermemeye başlayacak, işte o zaman gerçekten bir şeylerin değiştiğine ikna olacağım. Gönderen
HypnoBirthing ile doğum yapan annelere "HypnoBirthing Annesi" denildiğine göre, doğumun vazgeçilmez bir parçası olan babalara da neden "HypnoBirthing Babası" denilmesin?Babalar doğal doğum sürecinde çok önemli bir role sahipler... Bu yüzdendir ki babanın da doğuma hazırlanmış olması çok çok önemli...Biz Doğan'la Deniz'in doğumuna birlikte hazırlandık. O da benimle bütün derslere geldi; gerektiğinde notlar aldı; sorular sordu; nerede ne yapması, ne söylemesi gerektiğini öğrendi. Vücut dilimi okumayı, doğum esnasında ben birşey söylemesem de neye ihtiyacım olabileceğini tahmin etmeyi anladı. Ve sonuç ikimizin de unutamayacağı bir deneyim oldu.Aşağıda paylaştıklarım HypnoBirthing dersleri konusunda öğrendiğimiz ve Deniz'in doğumu sırasında uyguladığımız babaya düşen görevler...Hatırlatmak, hatırlatmak, ve tekrar hatırlatmak - Doğum saatlerle ifade edilen ve sürekli ama yavaş ilerleyen bir olay olduğu için babanın üstüne düşen en önemli görev annenin derste öğrendiği, doğumun ilerleyişi sırasında uygulamayı unutabileceği her şeyi hatırlatmak: Nefes egzersizlerini yapmak, pozisyon değiştirmek, tuvalete gitmek, ... Masaj yapmak - HypnoBirthing tamamen rahatlama ve gevşeme odaklı olduğu için babanın derslerde öğretilen ve doğum sırasında uygulayacağı masaj teknikleri anneyi iyi hissettiriyor. Özellikle annenin beline yapacağı karşıt-basınçlı masajlar kasılmalarla ve ağrılarla başa çıkmayı büyük ölçüde kolaylaştırıyor. Su içirmek - Prensip olarak bazı hastaneler doğum sırasında annenin herhangi bir şey yiyip içmesine karşı çıksa da (olası bir sezaryen ve narkoz alımı sırasında midenin boş olması gerekiyor) doğal doğumu destekleyen ve herhangi bir risk faktörü görmeyen doktorlar bunu görmezden gelebiliyor. Tıbbi bir neden olmadığı takdirde serum da doğal doğumun bir parçası olmayacağı için sıvı alımı çok önem taşıyor. Cesaretlendirmek - Hollywood filmlerinde gördüğümüz hastaneye son anda paldır küldür yetişilen sahnelerin aksine oldukça yavaş ilerleyen gerçek doğum sırasında anne yer yer yorgunluğun da etkisiyle ümitsizliğe kapılabiliyor. Örneğin ben, Deniz'i avuçlarıma almadan belki beş dakika önce, son kasılmaların verdiği rahatsızlık ve yorgunlukla "Yeter! Ben eve gidiyorum, bebek orada kalabilir!" dediğimi hatırlıyorum. O anda Doğan "Aşkım, çok az kaldı, ha gayret!" demese gerçekten ayaklanıp gitmeye kalkışabilirdim.Cesaretini yitirmemek! - Her ne kadar filmlerde görmeye alışık olduğumuz, annenin çaresiz ve zavallı görünüşlü babaya "Senin yüzünden bu durumdayım!" diye bağırdığı sahneler gerçekte yaşanmasa da anne yer yer umutsuzluğa kapılıp agresif olabiliyor. En azından biz böyle bir durum yaşadık. Zavallı Doğan'ın stresini atmak için çiğnediği sakızının kokusu zaten hamilelik boyunca müthiş hassaslaşan burnumu öyle bir rahatsız etti ki "Çek şunu!" diye bağırdım. Bunun gibi olası durumlarda babanın alınganlık yapmaması ve soğukkanlılığını koruması çok önemli. Nitekim normal şartlarda beni gıcık etmek için o sakızı belki de burnuma yapıştıracak olan sevgili eşim derhal ondan kurtulup beni destekleme misyonuna tüm sakinliği ile kaldığı yerden devam etti. Ortamı rahat ve sessiz tutmak: Rahatlama tekniklerinde konsantrasyon -hele de kasılmalar sırasında- çok önem taşıdığı için babanın ortamı annenin istekleri doğrultusunda tutması, anne loş ışık istiyorsa ışıkları kapatması, müzik istiyorsa rahatlatıcı melodilerin devamını sağlaması gerekiyor. Yaratıcı olmak: Doğum, her ne kadar derslerle, araştırmayla, okumayla hazırlanılsa da, bir bilinmeyen... Sürecin uzunluğunu/kısalığını, kasılmaların şiddetini önceden kestirmek mümkün olmadığı için derslerde öğrenilen teknikler her zaman yeterli olmayabiliyor. Bu yüzden de babaya gidişata göre yaratıcı teknikler geliştirme, anneyi ne rahatlatıyorsa onu devam ettirme görevi düşüyor. Gerek HypnoBirthing gerekse diğer doğal doğum tekniklerinin -muhtemelen kötü karma yaratmamak için- çok fazla üzerinde durmadığı ama bence çok önem taşıyan bir nokta da herhangi bir terslik anında anneye yine gerekli desteği verebilmek. Bebeğini doğal yollarla doğurmayı gerçekten isteyen her annenin en büyük korkusu bir problem olması halinde ilaç almak ya da sezaryene başvurmak zorunda kalmaktır. Bu noktada doktora duyulan güven çok önemli... Tıbbi bir müdahale yapılması gerektiğinde aylardır doğal doğuma hazırlanan annenin yaşayacağı hayal kırıklığını gidermeye çalışmak da yine babaya düşüyor. Ben ve Doğan HypnoBirthing deneyimimizi her ne kadar Amerika'dayken yaşamış olsak da artık Türkiye'de de bu konuyla ciddi olarak ilgilenen ve gereksiz tıbbi müdahale ve sezaryenin sakıncaları konusunda farkındalık yaratmaya çalışan insanlar var. Doğal doğum konusunda oldukça başarılı işler yapan Dr. Hakan Çoker sayesinde bu insanlara geçtiğimiz günlerde 10 kişi daha eklendi. Marmaris'te yapılan ve sadece Türkiye'den değil, civar ülkelerden de katılımcıların olduğu Uluslararası HypnoBirthing Konferansı'nın sonunda HypnoBirthing konusunda aktif olarak çalışmaya başlayan 10 eğitimci daha var artık Türkiye'de...Elbette doğal doğumun yaygınlaşması ve gereksiz sezaryenlerin uygulanmaması konusu önce doktorlardan başlıyor. Ancak anne-babalar da üzerlerine düşen görevleri yapıp, doğal doğumun gerekliliği ve güzelliği konusunda kendilerini bilinçlendirirlerse bizim gibi HypnoBirthing anne ve babalarının sayısı gün geçtikçe artacaktır. Gönderen
İngilizcedeki "Stay-at-home Mom" terimi Türkçeye "Çalışmayan Anne" olarak giriyor. Adil olmadığını düşündüğüm, sanki evinden fiziksel olarak çıkıp para kazanacağı bir işe gitmeyen anneler günlerini çocuğuyla oynayarak, sevgi kelebeği şeklinde gezerek, çalışma hayatının stresinden uzak, huşu içinde geçiriyormuş gibi bir anlam barındırıyor "Çalışmayan Anne" terimi... Bu terimi kullanmayı sevmediğim için yeni tanıştığım insanlar bana "Ne iş yapıyorsun?" diye sorduklarında "Oğlumu büyütüyorum" diyorum. "İşim bu..."Deniz doğmadan çok önce "Maddi durumum el verirse bir süre çalışmaya ara verip sadece çocuğumla ilgileneceğim" diye düşündüğüm ve eşim de benim bu görüşümü desteklediği için Deniz doğduktan kısa süre sonra işe geri dönmek gibi bir telaşım olmadı. Zaten Amerika'dan yeni döndüğümüz için halihazırda bir işim yoktu. Yıllar boyu "Başkalarına iyiliğim dokunsun" düşüncesiyle sivil toplum örgütlerinde çalışan ben Türkiye'deki sivil toplum örgütlerinin işleyişiyle henüz çok alakadar olmadığım için herhangi bir arayışa girmedim. Her şeyin ötesinde evde çocuğumla olabildiğim için çok mutlu ve şanslı hissediyordum kendimi... Ancak ipin ucunu biraz kaçırmışım sanırım."Amerika'da yaşıyor olsaydık temizlikçi kadınımız, bakıcımız mı olacaktı sanki? Ben heeeer şeyi kendim yaparım, çocuğumu da kimseye baktırmam. Hem işim ne, gücüm ne? Ben çalışmazken ne diye başkası baksın çocuğuma" diye başladığım çocuk büyütme misyonum meğer "Çalışmayan Anne Sendromu" olarak adlandırdığım bir hal almış.Psikolojide hakikaten bu isimde bir hastalık tablosu var mı bilmiyorum, ama Deniz'in okulundaki, Deniz'den yakınmak üzere görüştüğüm psikolog, yaklaşık bir buçuk saat süren ve adeta benim için bir terapi seansına dönüşen bir görüşmenin sonunda bana "Sizin çalışmaya başlamanız lazım" tavsiyesinde bulununca tabii ki dumura uğradım."Ama... ama benim işim Deniz" diyecek olduğumda da "Zaten problem orada... Siz Deniz'i kendinize proje edinmişsiniz. Ve istediğiniz gibi şekillendiremediğinizi düşündüğünüzde de hayal kırıklığına uğruyorsunuz" diye bir tespitte bulununca işin ciddiyetini anladım.Deniz'e son zamanlardaki bağırmalarım... Ardından "Çocuğuma nasıl bağırırım, ne biçim anneyim ben?!" diye ağlamalarım... "Deniz niçin bu kadar yüksek sesli? Bu kadar hareketli? Neyi yanlış yapıyorum?" şeklindeki sorgulamalarım hep bu yüzdenmiş meğer.Yanlış yaptığım şey "çalışmayan" ya da "evde oturan" anne olmanın artık bana fazla geldiğini, özellikle Deniz okula başladıktan sonra kendimi iyice boşlukta hissetmeye başladığımı fark edememekmiş.Başkalarından yardım almanın ve Deniz'den zaman zaman uzak kalmanın beni kötü bir anne yapmayacağı gibi Deniz'in de psikolojisini bozmayacağını, para karşılığı çalışıyor olmasam bile "çocuğunu büyütmek için işi bırakan anne" pozisyonun en az "çalışan anne" kadar yorucu olduğunu, ben "çalışan anne" olsaydım da doğru ayarlarla Deniz'in normal bir şekilde büyüyebileceğini görememekmiş."Çalışmak zorunda olsaydım Deniz'i başkalarına bırakacaktım", ya da "Amerika'da yaşıyor olsaydım tek başıma altından kalmak zorunda olacaktım, öyleyse şimdi neden yapamıyorum" türünden kıyaslamalara girmek, fazla mükemmeliyetçi olmak ve olayları fazla analiz etmekmiş. Ama en büyük hatam oğlumun sadece 2,5 yaşında olduğunu, daha da önemlisi onun başlı başına bir kişilik olduğunu fark edememek ve istemediğim bir hareket yaptığında onun gelişmekte olan karakterine vermeyip "Ben nerede hata yapıyorum?" diye düşünmekmiş.Şimdi -içim sızlayarak da olsa- haftada dört gün okula gidiyor Deniz. Daha bundan bir sene öncesine kadar "3 yaşından önce yuvaya falan vermem" diyen ben haftanın dört günü 2 buçuk yaşındaki oğlumu sabahtan öğlene kadar başkalarına emanet ediyorum. Çalışmayıp para kazanmayan bir anne olmanın da ötesinde, kocasının çalışıp kazandığı parayı oğlundan uzak olmak için harcıyor, ve bunun "OK olduğuna" ikna etmeye çalışıyorum kendimi... Çünkü fark ettim ki sadece "birisinin annesi/dadı/temizlikçi/aşçı" kimliğinde yaşıyor olmak mutsuz ediyor beni... Fark ettim ki, sabah evden çıkıp işe gitmesem de günün sonunda "Bugün kendim için ne yaptım?" sorusunun cevabının "Hiçbir şey" olmaması gerekiyor.Artık biraz daha kabullendim. Deniz'i okula götürürken hala suçluluk hissetsem de, biliyorum ki bunun sonu yok. Çalışıyor olsaydım da oğlumu bırakıp işe gitmenin verdiği suçluluk hissiyle boğuşacaktım. Anne olmak bu herhalde... Hep "Çocuğum için en iyisini yapmıyor muyum acaba?" şüphesiyle yaşamak.Varsın, o da olsun. Gönderen
AÇEV'in oldukça ses getiren 7 ÇOK GEÇ! kampanyasından yola çıkarak ben de kendi küçük kampanyamı başlatıyorum: 7'den Önce Çok Erken! Amacım AÇEV'le zıtlaşmak değil. Kampanyalarını destekliyor ve çok önemli bir konuya dikkat çektiklerini düşünüyorum. Zaten benim küçük kampanyamın da isim benzerliğinin (bu durumda anlam zıtlığının) ötesinde bir alakası yok AÇEV'in bu girişimiyle.Ben Deniz'in sabahları 7'den önce uyanmasını protesto ediyorum! Bir insan uyandıktan üç saat sonra tekrardan uyumak isteyeceği bir kıvama geliyorsa neden 6 buçukta kalkar da, mesela, 8'e kadar uyumaz? Bu soruyu Deniz'e sürekli soruyorum ama henüz tatmin edici bir cevap alamadım. Sen tut, akşam yemeğini doğru dürüst yeme, ondan sonra yemeğini önünden aldılar diye cinnet getir, o cinnetin verdiği halsizlikle akşam 7 buçukta yatağa gir, 8'de uyu, sonra sabahın 6'sında karnın guruldayarak uyan. Ve tüm hane halkını da uyandır. Olacak iş mi bu?!Tüm çocukların anne/babalarının geç yattıkları günlerin ertesinde özellikle normalden erken kalktıkları bilimsel olarak kanıtlamış bir gerçek mi bilmiyorum. Ama bizim evimizde olaylar kesinlikle bu yönde gelişiyor. Ne zaman bir önceki gece azıcık keyif yapalım, biraz şarap içelim, ya da bir filme takılalım deyip normalden geç yatsak Deniz -istisnasız her seferinde- normal saatinden en az yarım saat erken kalkıyor.Deniz'in normal uyanma saati 10:00 olsa ve bunu 9 buçuğa çekse çok canımız yanmayacak. Ama zaten saat 7:00 olmadan "Anneeeeeaaaah! I woke upped!" diye bağıran oğlan 6'yı 20 geçe hortlayınca biz de haliyle bütün gün hortlak gibi geziyoruz. Kendisi soğuk sulardan serin... Ne de olsa günün ortasında 1,5-2 saat kestiriyor. Olan bana oluyor. Akşamı zor ediyor, saat 8 buçuk oldu mu uyuklamaya başlıyorum. Bu mu ilahi adalet?! İşte bu yüzden ben de kendi kampanyamı başlatıyor ve oğlumun sabahları hortlamasını protesto ediyorum: 7'den Önce Çok Erken! Gönderen
Sivil Toplum Kuruluşlarına Yardım,
"Where's my Mumu???"Gün içinde Deniz'den en sık duyduğumuz şey... Pardon... En sık duyduğumuz kelime tabii ki "No." Sonra "Not yet." Ondan sonra Mumu...Mumu, Deniz'in uyku arkadaşı. Ama sadece iki senedir her uykusuna birlikte yattığı, bir yandan kendi parmağını emerken bir yandan da saten patilerini okşadığı uyku arkadaşı değil. Aynı zamanda da anneden azar işitince, babadan paparayı yiyince, sığınacak birini aradığında hep yanında olan can dostu... Mumu'yu Deniz'in yatağına koyduğumda henüz 5 aylıktı. Kendi kendine uyumayı yeni yeni öğreniyordu ve kendini yanlız hissetmesin, uykuyla bağdaştırsın, bir yandan da plastik köşeleriyle dişlerini kaşısın diye yanına alıp yanına koydum. İngilizce'de "Security blanket" olarak bilinen, Charles Schultz'un meşhur Peanuts çizgisinin asil karakteri Linus'la birlikte İngilizce'ye yerleşen, ve Türkçe'de tam kelime karşılığı olmasa bile bugün psikolojide de yerleşmiş olan bu "güvenlik objesi", o zamanlar hafız gibi okuduğum Baby Center'da da Amerikan Pediatri Derneği'nin "Caring For Your Baby and Young Child" kitabında da şiddetle tavsiye edilmekteydi. Ben de renklerini beğendiğim bir tanesini alıp Deniz'in yatağına koydum. (İnek şeklinde olduğu için de adı Moo Moo kaldı)Anneliğim boyunca yaptığım en akıllıca hareketlerden biriymiş meğer... İlk başlarda yüzüne bile bakmadı. Ama ben bıkmadan, usanmadan her uykuda yatağına koydum. Pusetinde uyutacaksam pusetine koydum. Zamanla benimsemeye başladı. Yatağına her koyduğumda, uyudu mu diye bakmak üzere geldiğimde bir köşesinden tutmuş buluyordum Mumu'sunu. Bir süre sonra günlük dilimize şöyle birşey yerleşti: Deniz'in Mumu'su nerede? Evden çıkacakken herşeyi aldık mı diye kontrol edeceğimiz zaman bir de Mumu'yu aramaya başladık. Deniz o kadar benimsedi ki Mumu'yu, çamaşır makinesine atıp yıkamama fırsat vermeyecek kadar bile ayrılmaz oldu. Panik içinde iki Mumu daha aldık biz de. Birini çantaya, birini de evde yedeğe ayırdık. Allah göstermesin başına birşey gelir, biz tedbirli olalım diye. O kadar çok faydasını gördüm ki Mumu'nun... Sadece Deniz uykuya dalacağı zaman değil, aşı olurken, kendini iyi hissetmezken, yorgunken hep imdadımıza yetişti Mumu. Anne olacak arkadaşlarıma da hep bir "Mumu" edinmelerini tavsiye ettim; bebek hediyesi alacağım zaman Mumu-vari minik battaniyeleri tercih ettim. Artık eskisi kadar yapışık değiliz Mumu'ya. Ne de olsa büyüyoruz. Gün içinde onsuz gezebiliyoruz. Uyanınca onu yatağa bırakıyor, ama uykumuz gelir gelmez yine ona sarılıyoruz. İyi ki var Mumu.Her eve lazım. Gönderen
HypnoBirthing derslerimiz sırasında bu yöntemle doğum yapmış annelerden 'HypnoBirthing Annesi' olarak söz ederdik. Ben de 25 Kasım 2006'da o annelerin arasına katıldım.Oldukça rahat bir hamilelik geçirdim. İlk aylardaki mide bulantısı ve maalesef bugün –doğumdan iki buçuk sene sonra- bile devam eden fesleğen kokusuna olan tahammülsüzlük dışında oldukça kolay ve keyifli bir 9 ay yaşadım. Miami gibi sıcak bir memlekette yaşıyor olmanın avantajını kullanarak hamileliğimin başından sonuna kadar bol bol yüzdüm. Çalışmıyor olmanın verdiği rahatlıkla sürekli dinlendim. HypnoBirthing derslerinde verilen rahatlatıcı CD ve müzikleri düzenli olarak dinleyerek rahatladım. Herhalde hayatımda bir daha yaşayamayacağım güzellikte bir 9 aydı benim için...Hamileliğimin beşinci ayından itibaren Braxton Hicks kasılmaları denilen hazırlık kasılmalarını yaşamaya başladım. Derslerde öğrendiğimiz özel nefes alma teknikleri son zamanlarda giderek baskınlaşan bu kasılmalarla başa çıkmamı sağlıyordu.38. haftanın bitimine doğru artık her gün giderek artan kasılmalar yaşamaya başladım. Her biri bir öncekinden daha şiddetli olan bu kasılmalar o anda her ne yapıyorsam durmamı ve nefes ve esneme tekniklerini uygulamamı gerektiriyordu.Doğumu beklediğimiz 3 Aralık’tan 8 gün önce, 25 Kasım Cumartesi sabahı saat 5’te sancıyla uyandım. Son günlerde yaşadığımdan daha farklı, daha şiddetli bir histi; ve anladım ki bebeğimin “Ben geliyorum!” demesiydi bu…Doktorum kasılmalar belirli bir düzende gelmeye başlayana kadar evde kalabileceğimi söylemişti. Her kasılma 5 dakika arayla, yaklaşık 30 saniye sürene kadar hastaneye gitmeme gerek yoktu. Doğum tarihinden iki hafta önce yanımıza gelen annem bir yandan, Doğan diğer yandan saat tutuyor, sancıların sıklığını ve süresini not ediyorduk. Annemi de çok iyi hazırladığımız için evde çok güzel bir huzur ortamı vardı. Arka planda dersler sırasında da dinlediğimiz Steven Halpern’in rahatlatıcı müziği çalıyordu. Bir yandan da sürekli pozisyon değiştiriyor, bazen koltukta uzanıyor, bazen merdivenlerde esniyor, bazen de pilates topunun üstünde rahatlayarak kasılmaları atlatıyordum.Öğlene doğru 11 buçukta kasılmaların sıklığı yaklaşık 6 dakikaya inince evimize yarım saat mesafedeki Mt. Sinai hastanesinin yolunu tuttuk. Arabada Doğan ve annemin dışında son 5 aydır Doğan'la kelimenin tam anlamıyla aramıza giren boyum büyüklüğündeki yastığım da vardı. Zaten son günlerde ona yapışık geziyordum.Hastaneye vardığımızda önce gerçekten doğumun başlayıp başlamadığını kontrol etmek için bizi bir hazırlık odasına aldılar. Buradaki bekleyiş çok stresliydi; çünkü yaklaşık 6 saattir sancılanıyor olmama rağmen eğer bekledikleri kadar ilerlemiş olmasaydım eve geri dönmemiz gerekecekti.Muayenenin sonucunda doğumun gerçekten başladığını ve oldukça ilerlediğini anlayınca bizi odamıza aldılar. Tercihimizi hem doğumu yapabileceğim hem de sonrasında hastaneden çıkana kadar kalabileceğim özel odadan yana yapmıştık. Böylece doğum için doğumhaneye gitmeme gerek olmayacaktı. Odaya yerleştik. Yine Steve Halpern’in rahatlatıcı müziğini çalmaya başladık ve ben canım yastığıma sarılıp olayın akışını vücuduma ve bebeğime bıraktım.HypnoBirthing'i bu kadar benimsememin bir başka nedeni de, kadının kendi vücuduna olan güvenini arttırmasının yanısıra, babayı da doğum sürecinin vazgeçilmez bir parçası haline getirmesi oldu. Tüm dersler boyunca Doğan da doğum sırasında ne yapması gerektiğini, ne zaman saçımı okşayıp ne zaman su içmemi hatırlatması gerektiğini öğrendi. Gerçekten de ne zamanki sancılarım giderek sıklaşmaya ve şiddet olarak da artmaya başladı, Doğan'ın desteği daha da önem kazandı. Eğer o beni sürekli destekleyip rahatlatmasaydı herhalde kolay kolay bu işi bitiremezdim.Annemi de çok güzel hazırlamıştık. O da nerede ne yapması gerektiğini çok iyi anlamıştı, ve ihtiyacım olduğu zamanlarda beni rahatlatmak için sürekli yanımdaydı.Mt. Sinai hastanesi ve özellikle benim doktorum doğal doğum ve HypnoBirthing konusunda deneyimli oldukları için her şey tam istediğimiz gibiydi. Serum ve düzenli monitör de olmak üzere hiçbir tıbbi müdahaleyi gerek olmadığı müddetçe istemediğimi belirttiğimde anlayışla karşıladılar. Su içmeme, kasılmalarla başa çıkmak için istediğim gibi hareket etmeme hiç karşı çıkmadılar.Hemşiremiz de isteklerimize çok saygılıydı. Aralıklı olarak bebeğin kalp atışlarını dinlemeye geliyor, beni muayene ediyor, sonra da bizi yalnız bırakıyordu. Deniz'in gün ışığına çıkmaya karar verdiği noktada doktorumu odaya çağırdı.Bu noktadan sonra tamamıyla içgüdülerimle hareket ettim. Doktorumun yönlendirmesi, Doğan'ın telkinleri, annemin saçımı okşaması ile birlikte yaklaşık 45 dakikanın sonunda Deniz avuçlarımın arasındaydı. Her şey o kadar doğal ilerlemişti ki doktor bebeğimi bana çıkarttırmıştı içimden...Deniz'i ellerimin arasına aldığım anla ilgili ilk hislerim ne kadar sıcak, kaygan ve küçük olduğuydu… 3 kilo 230 gram... 230 gramı da var... Adeta 1 paket kıyma ağırlığındaki bu kadar küçük birşeyin böylesine kusursuz olması o kadar mucizevi ki... Kıpkırmızı dudakları, 10 parmağı, her parmağının üzerinde muntazam tırnakları, itilip sıkışmaktan yamulan ve hemşirenin korkmayalım diye hemen şapkasını giydirdiği kafasının üstündeki simsiyah saçları.... Kusursuz...Bundan 45 dakika öncesine kadar "Bebek bir çıksa da ben de iyi bir uyusam" diye düşünen, hatta bir ara "Yeter! Ben eve gidiyorum. Kendisi orada kalabilir, bu iş bitmiştir" diyen ben bebeğimi gördüğüm anda bütün yorgunluğumu, acıyı unutmuştum:"Demek senmişsin beni habire tekmeleyip duran... 5 dakikada bir tuvalete koşturan... Karnımın içinde hıçkırıp da göbeğimin üzerindeki tabağı düşürmeye kalkan... Kıpır kıpır oradan oraya debelenirken baban 'Bana bir masal anlat Baba'yı söylediğinde durup dinleyen... Senmişsin benim hayatımın yeni anlamı. Hoşgeldin hayatıma..."Deniz'in doğumu hayatımda şimdiye kadar yaşadığım en muhteşem, en unutulmayacak gündü. Biliyorum ki bin kere daha aynı tercihi yapacak olsam hiç düşünmeden yine doğal doğumu seçerim. Canım yandı mı? Hatırlamıyorum. Çünkü o günle ilgili aklımda kalan en son şey canımın yanması. Oğlumu kucakladığım anı ise hiç unutamayacağım. Gönderen
Biz Deniz'le genelde evde radyo dinliyoruz. Çoğunlukla da TRT Radyo 3'ü tercih ediyoruz. Klasik müzik, pop müzik ve jazz müziği çok güzel harmanlıyorlar. Gerçi Deniz Jazz yayınının başladığı saatlerde yatmaya hazırlanıyor oluyor ama ben -Doğan eve vakitlice geldiyse- Deniz'i onun üstüne salıyor ve şarabımı alıp bu keyifli melodilerin tadını çıkarıyorum. Radyo 3'te bir de Arkadaşım Müzik diye bir program var. Cumartesi ve Pazar günleri saat 10.00'da yayınlanan bu program çocukların ilgisini çeken konuları işliyor:Çocuktan Al Haberi: Çocuk sanatçıların, çocuk ve gençlik korolarının çocuklara ve gençlere yönelik sanat faaliyetlerinin, festival ve yarışmaların anlatıldığı, çocukları ve gençleri ilgilendiren yurt içi ve yurt dışı sanat olaylarının ve haberlerinin yer aldığı, çocuklar ve gençler için yazılmış müzik kitaplarının tanıtıldığı, müzik dergisi tarzında hazırlanan bölüm.Ton Amca’nın Stüdyosu: Dünya çapında ün yapmış büyük bestecilerin çocukluk, gençlik ve olgunluk dönemlerine yönelik kısa dramatize öyküler.Müzik Ellerimin Altında: Bir müzikseverin müzik dolabında mutlaka bulunması gereken temel eserleri tanıtan, çalgıların yakından tanınması için kolay algılanabilen konçertolardan, orkestra ve solo eserlerden örneklerin sunulacağı bölüm.Her ne kadar Deniz programın içeriğini anlayabilmek ve takip edebilmek için küçük olsa da dinlemesinde fayda olduğuna inanıyorum. En azından kulağı radyo denen şeye alışıyor. Annem bize evde hep klasik müzik dinletirdi. Pazar sabahları Radyo 3'le uyanırdık. Klasik müziği ve genelde müzik dinlemeyi bu kadar sevmemde annemin sıklıkla dinletmesinin rolü olduğunu düşünüyorum. Şimdi ben de aynısını oğlum için yapıyorum. CD player'ların neredeyse tavanaralarına kaldırılmak üzere olduğu, benim artık hızına yetişmekte oldukça zorlandığım bu MP3 devrinde bu tip spontane programların öneminin daha da arttığı kesin... Arkadaşım Müzik'ten sonra Pazar günleri bir de TRT Çocuk Korosu'nun yarım saatlik bir programı var.Her ikisi de dinlemeye değer... TRT Radyo 3'ün frekanslarının listesi burada. Yayın akışı ise bu adreste: http://www.trt.net.tr/Radyo/RDAkis.aspx?gunler=1&kanal=2&akistur=1&tdgun=0&control=-1
Doğal doğum nedir? Adı üstünde: Doğal... Olması gerektiği gibi... Gereksiz müdahaleler olmadan... Binlerce yıldır olduğu gibi...Dün bir anne-çocuk dergisini karıştırırken günümüzün ünlü annelerinden biriyle yapılmış olan bir röportajı okudum. Sezaryeni 'tercih' etmiş olan bu anne gerekçesini "Ben normal doğum yapacak kadar cesur biri değilim" diye açıklamış."Vay be! Meğer ben ne cesur insanmışım" diye düşündüm kendi kendime. Kuzenimin elindeki ölü kelebekten kaçacağım diye boş havuza düşüp dişini kıran ben aslında ne de çetin cevizmişim.Ya da... Birileri bu kadıncağıza doğal doğumla ilgili korku hikayeleri anlatmış. Acı, kıvranma, çığlık, ter, bağırma, çağırmadan ibaret, ancak ve ancak "cesur" kadınların haddine düşen bir olay olduğunu söylemiş.Ortada yanlış birşeyler var.İşte HypnoBirthing bu yanlışlığı düzeltmeye çalışan, doğal doğumla ilişkilendirilen ‘ağrı ve acı’ kavramlarına bambaşka bir tanımlama getiren bir yöntem.Daha hamile kalmadan önce tıbbi bir gereksinim olmadığı takdirde sezaryene yönelmeyeceğimi biliyordum. Deniz’e hamileyken de bu görüşüm değişmedi. Doğal doğum istediğimi doktorumla paylaştığımda kendisinin de keyfi sezaryeni hiç tavsiye etmediğini öğrenmek beni çok rahatlattı. Ancak doktorum ilaçsız doğum yapmak istiyorsam kendimi bu konuda bilgilendirmem gerektiğini, çünkü ciddi bir ağrının söz konusu olacağını ve hazırlıksız gelirsem büyük ihtimalle ilaç almak isteyebileceğim için moralimin bozulacağını söyledi; ve bize son zamanlarda doğal doğum konusunda yeni bir yaklaşım olan HypnoBirthing'i tavsiye etti.Doktoruma çok güvendiğim için tavsiyesine uydum ve verdiği telefonu aradım. Telefona çıkan ve HypnoBithing derslerini veren Vivian'ın sesi o kadar güzel, o kadar rahatlatıcıydı ki, anında yakınlık hissettim kendisine, ve doğal doğum fikrine daha çok ısındım.Vivian verdiği derslerden birine Doğan'la birlikte misafir olarak katılmamızı tavsiye etti. Dersin sonunda kararımızı vermiştik: Biz de bebeğimizi HypnoBirthing yoluyla dünyaya getirecektik.Doğuma 5 hafta süren bir kurs ile hazırlandık. Derslerin hepsi birbirinden rahatlatıcı ve bilgilendiriciydi. Kendisi hipnoz ve gevşeme teknikleri üzerine uzman olan ve o güne kadar birçok kadının HypnoBirthing ile doğum yapmasına tanık olan Vivian bize doğumun filmlerde görmeye alıştığımız çığlıklı, koşturmalı, hastaneye-son-anda-yetişmeli, eşine “Hepsi senin suçun!” diye bağırmalı sahnelerden çok farklı olduğunu, normal bir doğumun oldukça uzun, yer yer neredeyse sıkıcı bir süreç olduğunu anlattı.HypnoBirthing’in en önemli ve farklı tarafı öğretilen rahatlama teknikleri. Ben aslında hipnoz tekniğiyle rahatlayıp gevşeyebilen bir insan değilim. Ya da olmadığımı düşünürdüm. Ancak derslerde gösterilen teknikler, dinletilen müzikler, söylenen rahatlatıcı sözler ister istemez gevşemeye itiyor insanı…HypnoBirthing kadına, kendi vücudunun doğumun üstesinden nasıl geleceğini bildiğini adeta kanıtlıyor.Anne hiçbir şey yapmasa da, hiçbir ilaca, hiçbir müdahaleye gerek olmadan annenin bütün kasları, bütün organları bebeğin doğum kanalına girmesi, orada kendi hızında ilerlemesi ve gerektiği zaman da anneden ayrılarak dünyaya gelmesi için inanılmaz bir uyum içinde çalışıyor.Genelde ‘sancı’ ya da ‘ağrı’ diye adlandırılan kasılmaları doğal kabul edip, onların verdiği rahatsızlığı acı olarak değil de bebeğine kavuşma anının giderek yakınlaşmasının sinyalleri olarak algılayabilince daha bir farklı yaklaşıyor insan doğal doğum olayına…HypnoBirthing ‘ağrıyı’ doğumun doğal bir parçası olarak görüyor ve korkulması gereken bir tabu olmaktan çıkarıyor. Her bir kasılmanın verdiği sıkıntıyla başa çıkmak için sadece rahatlatıcı nefes tekniklerini değil, kasılmaları atlatmak için çok etkili olan basınç noktalarını, esneme yöntemlerini de öğretiyor.Keşke birileri bu ünlü anneye de HypnoBirthing'den bahsedip, kendinde olmadığını sandığı cesaretin aslında her kadının içinde olduğunu söyleseymiş.
Gazetelerdeki "Annenize mutfak robotu alın, ancak o şekilde mutlu olur" ya da vitrinlerdeki "Onu sevindirmek istiyorsanız mutlaka pahalı bir mücevher almak zorundasınız" türünden mesajlardan bıktım usandım.Kendim senelerdir öyle bir hediye almıyorum anneme. Annem için, her sene başka bir sivil toplum kuruluşuna (STK) bağış yapıyorum.Aklıma gelen STK'ları aşağıda listeliyorum. Asıl yapmak istediğim hangisinin Anneler Gününe özel sertifika ya da proje düzenlediğini listelemekti. Ancak birkaçı hariç beni doğru dürüst bilgilendiren olmadı (Bkz. Zorla iyilik YA-Pİ-CAM). Ben de oturup tek tek web sitelerinden bağış yapılabilecek linkleri buldum. Anneler Günü ya da değil, hepsi bir şekilde adına bağış yapılan kişiyi bilgilendiriyorlar nasıl olsa... Ve hepsi de çok güzel işler yapıyorlar.Bu sene annesine maddi bir hediye almak yerine onun adına bağış yapmak isteyenler için aşağıdaki liste bir başlangıç olabilir. Elbette bu liste uzayıp gidebilir, bunlar sadece ilk etapta aklıma gelenler:Türkiye Korunmaya Muhtaç Çocuklar Vakfı (Koruncuk) - Bu sene 30. yılını kutlayan Koruncuk en az 20 TL bağış yapan herkese Anneler Günü için özel bir sertifika veriyor. Ayrıntılı bilgi için http://www.koruncuk.org/Anne Çocuk Eğitim Vakfı (AÇEV) - Özellikle okul öncesi eğitimin önemini vurgulayan ve "7 Çok Geç" kampanyasıyla tanınan AÇEV de internet üzerinden kredi kartı ile ya da daha geleneksel yöntemlerle bağış imkanı sunuyor: http://www.acev.org/bireysel_destek.php?id=26&lang=trÇağdaş Yaşamı Destekleme Derneği (ÇYDD) - Geçtiğimiz günlerde Fazıl Say'ın muhteşem konseriyle 20. yaşını kutlayan ÇYDD'nin Anneler Günü ile ilgili özel bir sertifikası olup olmadığı konusunda henüz bilgi alamadım. Ancak web sitelerinden kredi kartı ile bağış kabul ediyorlar: https://secure.cydd.org.tr/bagisform.asp Lösemili Çocuklar Vakfı (LÖSEV) - Kurulduğu 1998 yılından beri 5000'e yakın lösemili çocuk ve aileyi yaşama bağlayan LÖSEV, 50 TL ve üzerindeki bağışlar için "LÖSEV Yaşam Sertifikaları"nı istenen kişilere gönderiyor: http://www.losev.org.tr/v2/tr/content.asp?ctID=428. Ayrıca ISPANAK mağazasında satılan ve tedavi gören çocukların anneleri tarafından yapılan 38 çeşit ürün de Anne'ye 'dokunulabilir' bir hediye almak isteyenler için çok güzel alternatifler sunuyor. Tüvana Okuma İstekli Çocuk Eğitim Vakfı (TOÇEV) - Ailesinin maddi yetersizliği sebebiyle okul hayatından mahrum kalan çocuklara okuma imkanı sağlamayı hedefleyen bu vakıf da internet üzerinden üstelik başkası adına da bağış yapma imkanı sunuyor: http://www.tocev.org.tr/bagis.asp Her ne kadar formu doldurduktan sonraki sayfa görüntülenemese de bağış yapmak üzere telefonla iletişime geçilebilir: 0 212 282 89 16Türkiye Erozyonla Mücadele, Ağaçlandırma ve Doğal Varlıkları Koruma Vakfı (TEMA) - İnternet üzerinden bağış yapabilmek için üye olmak gerekiyor (Bağış yapmak bu kadar zor olmamalı!): http://www.tema.org.tr/Sayfalar/BizeKatilin/BagisYapin.html#Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı (TEGV) - Türkiye'nin, eğitim alanında faaliyet gösteren en yaygın sivil toplum kuruluşu olan TEGV'in internet üzerinden bağış kabul edip etmediğini açıkçası ben anlayamadım. "Bağışçımız olun" linkinden sonra biraz kayboluyor insan sayfada. Ancak http://www.tegv.org/v4/# adresinde banka hesap numaraları var, daha detaylı bilgi herhalde vakıf merkezinden alınabilir: 0216 492 32 32
Elif: Deniz'ciğim, yapma.Deniz: Yapicam. Elif: Yapma dediysem yapma! Deniz: YA-Pİ-CAM! Ben de YAPİCAM. Zorla güzellik olmaz derler ama zorla iyilik olacak, en azından ben yapınca olacak.Koruncuk'un Anneler Günü için hazırladığı sertifikaya burada yer verdikten sonra kendime dedim ki, "Ben en iyisi şöyle bir 10 tane kadar sivil toplum örgütünü arayayım. 'Bana bakın, ben 'Anneler Günü için alternatif hediyeler' şeklinde bir liste hazırlayacağım. Bugüne özel çalışmanız, sertifikanız, neyiniz varsa bana gönderin, ben de blogumda paylaşayım' diyeyim."Ve aklıma gelen ilk isimleri aradım: ÇYDD, AÇEV, TOÇEV, LÖSEV, TEMA ve TEGV.Daha önce bir doğum günümde arkadaşlarımdan hediye istemek yerine nakit para istemiştim. Yine ÇYDD'yi aramıştım; Baba Beni Okula Gönder kampanyası kapsamında para toplamıştık; ÇYDD de parayı Gaziantep'te bir okula göndermişti. ÇYDD süper çalışmış, her aşamada beni bilgilendirmişti. Ancak yine de bir eksiklik vardı. Ben böyle bir fikirle onlara yaklaştığımda benim üstüme atlarlar diye düşünmüştüm (en azından ben Amerika'da çalışırken biri "Size bağış yapmak istiyorum" dediğinde biz öyle yapardık) ama bana onu pek hissettirememişlerdi. Olsundu, yine de süper bir iş yapıyorlardı. Ve nihayetinde bağış yaptığımız okulun müdürü arayıp da yıllık kırtasiye ihtiyaçlarını karşıladığımız için teşekkür ettiğinde gözlerim dolmuştu, bunu da bağış yapan tüm arkadaşlarımla paylaşmış ve hepsine teşekkür etmiştim.Bu doğum günü organizasyonunu yaptığım zaman ÇYDD'ye birkaç ay sonra oğlumun da doğum günü olacağını, aynı uygulamayı onda da yapmayı düşündüğümü söyledim. Ne de olsa Deniz'in birinci yaşını kutlayacaktık ve de ne hediye aldığını umursamanın ötesinde farkında bile olmayacaktı. ÇYDD'den takip eden aylarda bir telefon, bir e-mail bekledim. "Hayırdır Elif Hanım, böyle böyle birşeyden bahsetmiştiniz. Gerçekleştiriyor muyuz? Biz nasıl yardımcı olalım?" derler diye umdum. Ancak arayan soran olmadı. Ailemden de "Bize bak kız Elif! Bırak da oğlanın ilk doğum gününde istediğimiz gibi hediye alalım!" diye neredeyse tehdit boyutuna varan talepler gelince planı rafa kaldırdım.Şimdi de TEMA'yı aradığımda benzer bir şaşkınlıkla karşılaştım:Elif: İyi günler beyefendi... Benim bir blogum var, orada Anneler Günü için hediye almak yerine sizin gibi sivil toplum örgütlerine bağış yapılmasını teşvik etmek istiyorum. Sizin bugüne özel sertifika ya da bir çalışmanız varsa bana gönderin, ben de yayınlıyacağım.TEMA Görevlisi: Yanlız 10,000 tane fidan bağışı yapmadan link veremezsiniz.Elif: Efendim?..TEMA Görevlisi: Web sitenizden link veremezsiniz.Elif: Anlatamadım galiba... Naçizhane blogumdan size link vereceğim; size bağış yapılmasını teşvik etmek amacıyla böyle birşey yapmak istiyorum.TEMA Görevlisi: Siz bilirsiniz...Elif: Peki...Yine hayalkırıklığı...Türkiye'deki bu önde gelen sivil toplum kuruluşlarının 'potansiyel bağışçıları' (bu durumda ben ve çevrem) 'reel bağışçılara' çevirmek için daha kırk fırın ekmek yemeleri gerekiyor.Geçmişte olsa bu duruma sinirlenir, etrafımdakilere bunlar hakkında verip veriştirirdim. Ama artık öyle değil. Ha ha! Benim de içimdekileri dışa vurabildiğim mini mini bir platformum var. O halde ne yapıyoruz? Orada burada söylenmek yerine oturup yazıyoruz, birileri duysun diye. Ki duyacak.Daha da ileri giderek, kimsenin bana link mink göndermesini beklemeden ben oturup kendi "Anneler Günü için alternatif hediyeler" listemi hazırlayacağım. Hiç de öyle fidan dikmeme falan gerek yok (ki hem dikmişliğim, hem de diktirmişliğim var). Ne de olsa hepsinin web sitesi var. Bağış sayfalarına link veririm ben de!..Gerek ÇYDD, gerek TEMA, gerekse diğerleri... Hepsi çok güzel, çok önemli, çok kutsal işler yapıyorlar ve desteklenmeleri gerekiyor. Sadece birisi "Size yardım etmek istiyorum!" dediğinde o kişiyi nasıl iyi hissettireceklerini öğrenmeleri gerekiyor.Eminim o da olacak. Ama o olana kadar ben kendi yardımımı zorla YA-Pİ-CAM!
Amerika'da yaşadığımız zamanlarda anneme Anneler Gününde çiçek gönderirdim. Her ne kadar Ariş mücevher firması bunu tasvip etmese de (bkz. Pırlanta Olmazsa Olmaz) uzaklardan gönderebileceğim en uygun hediyenin çiçek olduğunu düşünürdüm. Artık onu da yapmıyorum. Her sene farklı bir sivil toplum örgütüne annem için bağışta bulunuyorum. Amerika'da bu sistem çok güzel işliyor. İnternet üzerinden kredi kartınız ile bağış yapıyorsunuz, annenizin (ya da adına bağış yaptığınız kişinin) adres bilgilerini veriyorsunuz, onlar sizin adınıza annenize kart, sertifika, her neyse gönderip onu bilgilendiriyorlar. Böylece siz hem özel bir günü kutlamış oluyorsunuz, hem de "Annenize maddi ve pahalı bir hediye almazsanız kötü bir çocuksunuz!" mesajı veren reklam tuzaklarına düşmemiş oluyorsunuz. Bu sene Türkiye Korunmaya Muhtaç Çocuklar Vakfı da böyle bir seçenek sunuyor. Yapılacak en az 20 liralık bir bağış karşılığında resimdeki sertifikayı ister elden vermek üzere bağış yapan kişiye, ister adına bağış yapılan anneye gönderiyor. Kendini Koruncuk ('Korunmaya Muhtaç Çocuk'un kısaltılmışı) olarak da adlandıran bu vakıf, sürekli duyageldiğimiz diğer sivil toplum kuruluşları kadar tanınmış olmasa da çok güzel işler yapıyor. Bu sene 30. yılını kutlayan Koruncuk, yaklaşık 20 senedir İstanbul'un Bolluca beldesindeki bir 'Çocukköyü'nde bebeklikten itibaren himayesine aldığı çocukları üniversiteden mezun olup kendi işini bulana kadar yetiştiriyor. Sadece maddi desteğin de çok ötesinde, onlara başlarını sokacak bir ev, sevgiyle büyütecek bir anne, beraber büyüyecekleri kardeşler de vererek doğal bir aile ortamı sağlıyor bu Koruncuk'lara... Köyü de, vakıf merkezini ve çalışanları da birebir gördüğüm için ne kadar güzel işler yaptıklarına bizzat tanık oldum. Sertifikayı almak ve özel bir not ile birlikte Anne'ye göndermek için Koruncuk'un websitesini ziyaret etmek ya da 0 212 274 95 45'ten vakıf merkezini aramak yeterli...
Birçok insan Deniz'i doğal yollarla (epiduralsiz, serumsuz, kısacası hiçbir tıbbi müdahale olmadan) doğurduğumu duyunca "İnanmıyorum!" ya da "Vallahi helal olsun!" türünden tepkiler veriyor. Kimisi de "Yok vallahi, ben hayatta yapmam" derken bir yandan da "Sen kafayı yemişsin kızım" dermişçesine bakıyor bana.'Doğal' demek 'olması gerektiği gibi' demek değil mi? O zaman neden birşeyi olması gerektiği gibi yaptığı için 'kahraman' ya da 'çatlak' etiketi yapıştırılsın ki bir insana?Deniz'i doğururken HypnoBirthing yaklaşımını tercih etmiştim. İnsanın kendini gevşetmesini, rahatlatmasını gerektiren, doğumun akışını kendi vücuduna ve bebeğine teslim etmeyi ön gören bir metod. Miami'deki doktorum "Ben doğal doğum istiyorum" dediğimde HypnoBirthing'i önermişti. 5 haftalık bir kurs boyunca Doğan'la birlikte doğuma hazırlandık.Deniz'in dünyaya gelişi çok muhteşem, tarifsiz bir deneyimdi. Doğan ve annem de benimleydi. Herşey o kadar doğal, o kadar güzel ilerledi ki doktor bebeği kendi ellerimle çekip çıkarttırdı içimden. Hiç unutamayacağım, bugün bile hatırladığımda kalbimi hızla çarptıran, gözlerimi dolduran anlardı.Türkiye'ye döndüğümde deneyimimi doğuma hazırlanan bütün anne adaylarına anlatmak istedim. Yolda hamile kadın görsem durdurup "Bir engelin yoksa mutlaka normal doğum yap!" deme ihtiyacı hissettim (ama diyemedim). Bu ülkedeki yüzde 60, yüzde 80'lere varan sezaryen oranını hep çok ürkütücü buldum. Tıbbi bir gereksinim olmaksızın, önyargıdan başka hiçbir fikri olmadığı bir acıdan çekindiği için "Ben sezaryen istiyorum" diyen bir anne adayıyla karşılaştığımda "Yazık, neler kaçıracağının farkında değil" diye düşündüm.Bu blog'u tutmaya başladıktan sonra "Acaba nasıl olur da bu konuda sesimi duyururum" diye düşünürken önüme bir fırsat çıktı. Öğrendim ki HypnoBirthing metodunun da aralarında olduğu doğal doğum yöntemleri hakkında Türkiye'de farkındalık yaratmaya çalışan ve bugüne kadar önemli yol kat etmiş olan bir grup insan var. Hamileler Kulübü adlı portalın kurucusu ve Doğal Doğum Hareketinin öncülerinden Jale Dural da bunlardan biri...Şimdi HypnoBirthing deneyimimi Hamileler Kulübü üzerinden doğal doğum yapmak isteyen anne adaylarıyla paylaşacağım. Bir yandan bu blogda yazacaklarımı Doğal Doğum Hareketinin bünyesinde Jale Dural da kulübünde yayınlayacak. Çok heyecanlıyım. Benim paylaşacaklarım bir başka anneye de benzer hisleri yaşatabilirse ne mutlu bana...