Bağışlama ve affetmek | Hatunca.NET
Yazarlar >> Rüya Yüksel >> Bağışlama ve affetmek
Rüya Yüksel | 24 Temmuz 2005 | 3 yorum | 11420 gosterim
Bağışlama en büyük şifadır, affetmekse en büyük erdemlerden biridir
Ali iş hayatına devlet memuru olarak başlamıştı. Her gün sabah 9.00 akşam 18.00 saatlari arasında çalışmaktaydı. Hayatı ev ve iş arasında rutin bir şekilde sürmekteydi. Kazancı eşi ve oğlunun ihtiyaçlarını karşılayacak boyuttaydı ama o kadar, fazlası yoktu. Oysa Ali’nin hayalleri vardı, daha iyi bir evde yaşamak, çocuğunu daha iyi okullarda okutmak, bir araba, bir yazlık ev, seyahatler… Oysaki yıllar geçmekte ve Ali’nin hayalleri gerçekleşemediği gibi sürekli de ertelenmekteydi.
Böylece yıllar birbirini kovaladı ve emeklilik dönemi geldi çattı. Ali emekli oldu, oldu olmasına ama yüreğinde ertelediği hayatın öfkelerini ve hırsını yaşatmaktaydı. Yaşı henüz gerçek anlamdaki emeklilik için gençti. İçinde biriken öfkeleri ve hırsları onu daha çok para kazanma isteğiyle arayış içine sokmuştu. Çok geçmeden kendisi gibi hırs ve öfkelerle dolu birisini buldu ve ortak iş kurmaya karar verdiler.
Artık iki ortak birlikte çalışmaya başlamışlardı. Öylesine hırslıydılarki ticaret hayatındaki dürüstlük ve adalet kavramlarını zaman zaman yitirdikleri bile oluyordu. Hatta bazen birbirleriyle yarış haline bile gelebiliyorlardı. Ellerine geçen her türlü fırsatı değerlendirmeye çalışıyorlardı. Daha çok kazanmak hedefleri haline gelmişti. Giderek birbirlerine olan saygı ve sevgilerini de kaybetmeye başladılar. Artık adeta iki ortak değil iki düşman görünümündeydiler. Hırsları onlara para kazandırmıştı ama dostluklarını yitirmelerine de sebep olmuştu.
Sonunda ortaklıkları bitti ve iki düşman olarak yollarını ayırdılar. Geçen yıllara; önce ertelenmiş, yaşanamamışlıkların getirdiği birikmiş öfkeler ve şimdi birde düşmanlık duyguları eklenmişti. Her ikiside sağlıklarını yitirmişlerdi. Ali midesinde sorun yaşamaktaydı, tedavisi için ameliyat edilmesi gerekmekteydi. Hastaneye yatırıldı. Ameliyattan bir gece evvel Ali bir rüya gördü. Rüyasında ak sakallı bir dede Ali’ye rehberlik etmekteydi. Sezsiz iletişimdeydiler. Dede sevgiyle ona; “Şimdi temizlik zamanı! Ne yaşadıysan yaşadın, yaşadıkların senin gelişmene yardımcı oldu. Ama şimdi sağlığın için içinde biriktirdiğin öfkelerinden kurtulman gerekiyor. Öfkelerinden arınmanın tek yolu önce kendini affetmektir .. Kendini bağışlamalısınki başkalarınıda bağışlayabilesin. Sonra yaşamında sende öfke uyandıran insanları bağışlamalısın. Bağışlama en büyük şifadır, affetmekse en büyük erdemlerden biridir, en büyük temizliktir. ” der ve bu bilgilerin ışığıyla kaybolur.
Ali ertesi sabah huzur içinde uyandı.Yüreğinde ameliyat heyecanından çok akşam rüyasında gördüklerinin heyecanını taşımaktaydı. Sevgiyle verilen bu bilgi onu harekete geçirmişti bile. Kolay olmayacağını biliyordu ama olsun, kendisi için bir şeyler yapmalıydı. Önce kendini affetmeyle işe başladı. Hemşireler onu almaya geldiklerinde sanki hafiflemişti. Gülümseyerek ameliyathaneye doğru yol aldı.
@yse 29 Mart 2011
eet çok uzun olmş.ama oldukça qzl
ayşenur 19 Nisan 2010
yazı çok biraz daha kısa olabilirdi