İçimden geldiği gibi...: Aralık 2015
yılın son günü. Yarın,
takvimde bir rakam değişmiş olacak. Bizim hayatlarımızda ne değişecek,
neler değişti hayatımda? Neler benimle, neler geride kaldı diye şöyle bir
kaybım, babaannem oldu! Bir nisan
gecesi, ben bir yolculuktan dönmüş, koştur koştur bir kutlamaya yetişmiş, arkadaşlarımla eğlenip eve
dönmüşken geldi haberi. Ölüm dediğin,
hep çok alakasız, hep çok birdenbire sanırım… Hayatın nasıl da “tak” diye
kesiliverdiğini, hikâyenin yarım kaldığını çarptı yüzüme. İlk kez bu denli
yakından bir cenaze gördüm, ilk kez “babaannemin yaptığı domatesli pirinç
pilavı”nı bir daha yiyemeyecek olduğumu düşündüm, ilk kez “ya ailemi
kaybedersem” diye korktum.
bir dolu anımı alıp gitti. Ben, öylece kalakaldım. Bu yıl, çocukluğumu geride bıraktım.
inandım! Mal, mülk edinme hırsının; bir şeylere sahip olma derdinin ne kadar
boş olduğunu anladım. Biriktirdiğim tek şey dostlar oluyormuş. O yüzden, bu yıl, en çok zamanı sevdiklerime ayırdım.
Pahada ağır şeylere yatırım yapacağıma,
paha biçilemez anılar biriktirmeye çalıştım!
Yaş almanın keyfini kutladığım büyük
bir masada, en çok da sahip olduğum şahane insanlara şükrettim:)
seyahat ettim, “gel” dediklerinde atlayıp gittim, kalabalık sofralarda bir araya
gelebilelim diye uğraştım… Bir dolu anım var şimdi; ve kocaman güldüğüm şahane
geriye kalan da hatırlanan da; yalnızca anılar olmuyor mu zaten?
Değiştim, dönüştüm, yol aldım. Ailemden
uzakta, tek başıma yaşarken, hastalandım, evde aç kaldım. Bir bardak su veren,
ne kıymetliymiş meğer; anladım. Koşuşturken, bir telaş yaşarken insanın en çok kendini
ihmal ettiğine aydım! Kendime iyi bakmam
gerektiğini fark ettim. Bir tek, ben varım, dedim. Kendime iyi bakmalıyım;
kendime iyi davranmalıyım; kimseye muhtaç olmamalıyım.
kalbimin ve zihnimin ihtiyaçlarını dinlemeye başladım. Sağlıklı beslendim, kilo
verdim, kendime vakit ayırdım; yürüyüşler yaptım, okudum yazdım…
Bu yıl, en
çok kendime odaklandım.
hayatıma, bir adam getirdi. Pat diye. Birden bire. Beni sevdi.
Elini tuttum. Bir’dim, biz olmayı öğrenmeye çalıştım. Sevdim. Zorlandım,
afalladım, bocaladım. Kimi zaman yoruldum, kimi zaman yordum. Yorulunca
yaslanacak bir omuz, ne güzelmiş; onu gördüm!
Ve, “evet” dedim!
yolculuğa, yol arkadaşlığına, eş olmaya; evet.
bir yol, yeni bir yıl var önümde; bakalım neler getirecek bana… Dilerim, yeni
başlayan her gün, güzelliklere gebedir. Az azalır, çokça çoğalırız umarım :)
En Güzel Kahvaltı Mekânları
akan sular duruyor benim için! En sevdiğim öğün. Kahvaltının günü, vakti, saati
yoktur bence; akşam bile kahvaltı yapabilirimJ
uzun uzun oturabildiğim, sevdiklerimle sohbet edebildiğim; lezzetiyle de
sunumuyla da beni mest eden kahvaltı sofralarını severimJ
hafta sonu –tabi plaza insanı değilseniz,
mesaili çalışmıyorsanız, öğrenciyseniz, şanslıysanız falan hafta içi de olur ;)-
kahvaltının hakkını verebileceğiniz, güne keyifli ve güzel sofralarda mutlu
başlayabileceğiniz mekânlar var. Balat'taki Dükkanım Nicomedian bence İstanbul'daki en iyi kahvaltıyı sunuyor! :)
Dükkanım Nicomedian – Balat
gidilebilecek iyi kahvaltıcılar listesinin en başında burası var bence! Dükkanım
Nicomedian, Balat’ta küçücük, samimi, lezzetli bir aile işletmesi. Biz bir
Pazar sabahı, yürüyüş yaparken tesadüfen keşfettik ve ba-yıl-dık! J Sevdiklerimizle birlikte tekrar
tekrar gittik, eşe dosta tavsiye ettik, üşenmeyip yolumuzu Balat’a düşürdük. Ve
hiç pişman olmadık;)
inanılmaz tatlı, donanımlı ve hoşsohbet insanlar! Kahvaltıyı da siz sipariş
verdikten sonra, size özel, taze taze hazırlıyorlar. –bu sebeple bekleme süresi
biraz uzun, şimdiden söyleyeyim.- Fırından sıcak sıcak çıkan börekleri,
yaratıcı ve leziz omletleri, baharatlarla süslenmiş yeşillikleriyle özenli ve
zengin bir kahvaltı sunuyorlar. Çay, has Karadeniz çayı ve sınırsız. Hem göze
hem de mideye hitap eden şahane bir kahvaltıya ev sahipliği yapıyor. Dükkanım
Nicomedian, İstanbul’daki en iyi kahvaltılardan birini sunuyor. Bence gidin
enfes bir kahvaltı yapın; sonra da Balat sokaklarının tadını çıkarın ;)
Bazlama Kahvaltı, Karaköy'e Ege kahvaltısını taşıyor:)
Bazlama Kahvaltı – Nişantaşı
kahvaltılar insanın aklını başından alıyor! Nişantaşı'ndaki Bazlama Kahvaltı da tam
böyle işte. Hem de ta Çeşme’den geliyor. Vallahi. Esasında Çeşme’de sunulan
kahvaltı, kış boyunca, hafta içi ve hafta sonları Nişantaşı'nda J
her şey Ege’den geliyor. Otlar, peynirler, domatesler… tattığımız her şey
lezizdi! Pişi ve menemen ise favorilerimJ
uyarayım, mekan küçük. Bir de her şey taze hazırlanıyor. Dolayısıyla erken
gitmekte veya kalabalık grupla gidecekseniz rezervasyon yaptırmakta fayda var;)
Sahibesi Sinem Hanım'ın güler yüzü, ilgisi ve özeni de eminim gününüzü güzelleştirecek:) Her şey düşünüldüğünde Bazlama Kahvaltı, verdiğiniz paraya kesinlikle değiyor. Gönül rahatlığıyla tavsiye ederim:)
Kireçburnu Fırını'nda ıspanaklı börek ve muhlama favorilerim!
Kireçburnu Fırını – Kireçburnu
aklıma hep Leyla ile Mecnun’daki İsmail Abi geliyor. Hem hüzünlü hem yaratıcı
halleri, doğallığı, sadeliği… Kireçburnu’nun
en bilinen mekanlarının başında Kireçburnu Fırını geliyor. İsmail Abi’nin
beklediği parkın hemen karşısında. Rahat, doğal, keyifli bir yer. Çay içmek,
tatlı yemek ve kahvaltı etmek için çok güzel bir tercih!
Uzun bir Pazar
yürüyüşünün sonunda, kurtlar gibi açken kendimize güzel bir masa kaptık ve kendimizi
kahvaltının güzelliğine bıraktık. Ortaya dilediğiniz şeyleri söyleyip serpme
kahvaltınızı yaratabiliyorsunuz. Biz sade bir kahvaltı yapmak istedik ama itiraf
edeyim yine de biraz abarttıkJ Bal kaymak, omlet, peynir-zeytin… kahvaltılık
ürünlerinin hepsi iyiydi. Ama beni en çok ıspanaklı börek ve muhlama, mest etti!
Karadeniz kızı olarak, muhlama bulduğum mekanları daha bir seviyorum. Siz de
giderseniz benim için ortaya bir muhlama sipariş edin olur mu? ;)
En güzel kahvaltı, evde yapılan kahvaltı! Fotoğraf, evde hazırladığım kalabalık bir kahvaltı sofrasından...
Ev En sevdiğim kahvaltı mekanı! Net.
gibisi var mı? Hele sevdikleriyle paylaştığı kahvaltı sofraları kurabiliyorsa; sağlıklıysa,
paylaşacak ekmeği varsa, bir insan başka ne ister ki?
hazırlamaya, sevdiklerim için sofralar kurmaya, yeni tarifler denemeye, elimde
olanlarla bir şeyler uydurmaya bayılıyorum. Ve en çok evde yapılan kahvaltıları
seviyorumJ Evi yuva
yapan şey, sofra oluyor bence. Gün içinde koşturuyoruz, çoğumuz şehir hayatının
içinde başka başka masalarda hızlıca karnımızı doyuruyoruz. İhtiyacımız olan
şeylerin başında, aynı sofrayı paylaşmak, sohbet etmek ve birbirimizle vakit
geçirmek geliyor. Bunun için kahvaltı sofrasından daha güzeli var mı ? ;)
Bence siz de
üşenmeyin, evinizde güzel sofralar kurun; güzellikleri, sohbeti, muhabbeti
çoğaltın! Birkaç küçük dokunuşla özenli ve şık bir masa hazırlamak o kadar
kolay ki. Hem daha ekonomik, hem insan bir şeyler hazırlayıp paylaştıkça mutlu
oluyor. Yani, evde kahvaltı hazırlamak hem ruha hem de bütçeye iyi geliyor! J
paylaşacak sevdikleriniz yanınızdan, bereket mutfağınızdan ve huzur
hayatınızdan eksik olmasın ;)
Yeni Bir Yıla Başlarken...
Aralık ayı geldi mi geçmiş yılın hesap dökümü yapılır; “Koca bir yıl nasıl geçti yahu!” diye diye olan biten her şey, film
şeridi gibi gözlerimizin önünden geçer. Şöyle oldu, böyle oldu derken geçmişi
didiklemeye başlayabiliriz. Oysa, Aralık ayının en güzel yanı, Ocak ayının
habercisi olması! Yani, Aralık, bir yılın bitişiyken aynı zamanda yeni bir yıla
adım atmanın kapı eşiği… Kapıyı aralayıp yeni bir mekana göz atmanın heyecanını
da taşıyor elbette.
Yeni bir yıla başlayacak olmanın
heyecanı var bende de!
yapılacaklar-okunacaklar-gidilecekler listeleri, hayaller, planlar uçuşuyor. Bir
dolu fikir geliyor aklıma. Hepsini bir derleyeyim, toparlayayım istedim. O
yüzden, kendime yeni yıl için bir “hedef
listesi” yaptım! J
Fotoğraf, çok sevdiğim bir kitapçıdan, Minoa'dan...
Daha Çok Okumak Şu yaşıma
kadar, hayatımın her döneminde düzenli ve iyi bir okur olmak için çaba
harcadım. Başucumdan, masamdan ve çantamdan kitap, şükür ki, hiç eksik olmadı!
Son birkaç aydır, hayatımdaki değişiklikler, işle ilgili zorlu süreçler
sebebiyle istediğim gibi ve alışık olduğum kadar okuyamıyorum. Rahatsız
hissediyorum. O yüzden, yeni yıldaki en öncelikli hedeflerimin başında “okumak”
geliyor; daha çok; keyif ve ilham alarak ve sistemli bir okuma alışkanlığımı
sürdürmeyi hedefliyorumJ Daha Çok Yazmak
çeşit demleme yöntemi aslında! İnsan, okuduklarını, gördüklerini ve yaşadıklarını, yazarken kendi aklının ve
kalbinin süzgecinden geçiriyor, damıtıyor ve sindiriyor. Ayrıca, yazı, bir nevi
terapi işlevi görüyor. Bana çok iyi geliyor. Önümüzdeki günlerde daha çok
yazmak istiyorum. Bloga da daha düzenli yazarsam, biliyorum ki daha iyi
kendime güzel bir ajanda alıp –ki Ece ajandalarının vaktidir- aklıma gelenleri,
uçup gitmesin istediklerimi, geriye dönüp bakınca kimbilir bana neler
hissettirecekler’i daha çok yazmak istiyorum!
Barselona-La Boqueria ; rengarenk, lezzetli bir pazar. Meyvelerin, sebzelerin arasında gözüm dönmüştü:)
Sağlıklı Beslenmek Belki de en mühimi bunu başarmak!
üç-dört ayı hariç, kendime çok iyi baktım. Epey kilo verdim. Her gün düzenli
yürüyüş yaptım, paketli yiyeceklere savaş açtım, evden taze sebze-meyveyi eksik etmedim. Son
birkaç aydır düzenim bozuldu. Ve abur cubur beslenme, hareketin azalması ve
kendime daha az vakit ayırmak bana hiç iyi gelmedi! Yataktan zor kalkar, günü
daha az enerjiyle yaşar ve daha keyifsiz hisseder oldum.
Sabah yürüyüşlerimden... ;)
Yeni yıl, tekrar kendime çekidüzen
vermem için bir fırsat, biliyorum!
gelmek, evde daha çok yemek yapmak, ne yediğimin-içtiğimin farkında olmak ve
kendime daha iyi bakmak istiyorum ;) Sağlıklı beslenmek –ve elbette ki bol bol yürüyüş yapmak – bana çok iyi gelecek,
2016, çok seyahatli bir yıl olsun! :)
Daha Çok Seyahat Etmek
mutlu eden şeylerin başında, yolda olmak geliyor! Seyahat planı yapmaya-hatta
hayalini kurmaya- , havaalanlarında, tren garlarında beklemeye, yeni yerler
keşfetmeye bayılıyorum J
yolculuk anlamında, benim için oldukça bereketli geçti.
Hem iş için
hem de sırf içimden geldiği için bir dolu seyahate çıktım. Türkiye’de ve yurt
dışında yeni yerler keşfettim. 2016’dan da en büyük dileğim, bana keyifli ve
heyecanlı yeni yolculuklar getirmesiJ
şirketlerinin kampanyalarını takip etmeye devam ediyorum. Bu yıl da çok
gezeceğim; inanıyorum! ;)
Daha Çok Tasarruf Etmek ya da Daha Az
zorlayacak hedef bu olabilir! Zira, ekonominin okulunu okumuş biri olarak para
hesabı yapmayı, kenara iki-üç kuruş atmayı hiç beceremedim. Babam bu halimi “bizim kız bayat para
sevmez!” diye özetliyor; annem ise “senin çaya-kahveye saçtığın paralarla el
alem çocuk okutuyor!” diyor. Sanırım yaş itibariyle onlara hak verdiğim
galiba, maruz kaldığım tüketim çılgınlığına daha çok aydım! Onu da al, şuna da
sahip ol, hadi bakalım bunun da yenisi çıktı dünyasının esaretinden kurtulmak
istiyorum. En azından, yapabildiğim kadar.
hedefim, düzenli tasarruf yapmak; ihtiyacım olan kadar tüketmek, bir şeyi
alırken iki-hatta belki üç J- kez düşünmek. Dolabımı, evimi ve hayatımı laf olsun
diye tükettiğim şeylerle doldurmak istemiyorum! Sadeleşmek,
yalın ve güçlü bir hayat tasarlamak istiyorum.
tüketmek, daha çok tasarruf etmek, fırsat maliyeti olarak güzel şeylere de
vesile olacak, hissediyorum;)
Hallstatt; gözümün gördüğü en güzel manzaralardan biri! Hafif adımlarla yürüdüğüm, çokça güldüğüm bir seyahatti :)
eşyalar, işler-güçler… derken bir dolu yük taşıyoruz omuzlarımızda. Her şeyle zayıf
ya da güçlü bir bağımız, bir ilişkimiz oluyor ve biz onları sürdürmek,
yenilemek, onarmak için kendimizi telef ediyoruz.
farkına varıyoruz, bazen farkında olmadan koşturuyoruz. Ve çoğu zaman,
kendimize gereğinden fazla yükleniyoruz.
Bedenimiz, zihnimiz, ruh halimiz
alarm veriyor! Bedenen, aklen ve psikolojik olarak ağırlaşıyoruz.
muzdaribim ben de! Yoruluyorum; çoğu zaman yetişemediğimi, yetemediğimi,
yapamadığımı hissediyorum. Öyle anlarda, duruyorum. Durunca, düşününce
görüyorum ki gereksiz hırpalamışım kendimi. Yetemedim sandığım, uzanmak
yeter kadarıyla devam etmek istiyorum yola.
Hafif adımlarla, dinlenmiş olarak ve
her anın farkında olarak yaşamak istiyorum!
aklıma da kalbime de az şey almak istiyorum. Benim 2016 için “hedef listem” bu
Dilerim hepimiz, hayal ettiğimiz ve
düşündüğümüz her şeyi yapabilecek kadar güçlü, cesur ve şanslı oluruz ;)
Yeni yıl, güzellikler getirir umarım
Sanatın, Şiirin ve Müziğin Kenti: Leipzig!
Eskiden, “hafta sonu için yurt dışına gitmek” fikri aşırı pahalı, çok uzak
ve kolay kolay yapılamaz gibi gelirdi. Zamanla hiç de öyle olmadığını anladım!
Kampanyaları takip edince Türkiye’deki uçuşlardan çok daha uygun fiyata
Avrupa’ya bilet alabiliyorum. Örneğin, geçen sene 1 Mayıs tatilini değerlendirip
Mardin’e gitmek isterken, neredeyse yarı fiyatına Roma’ya bilet bulup İtalya’ya
gitmiştim:) Çok ciddiyim! Küçük otellerde kalarak veya ev-oda kiralayarak
konaklama olayını da çok düşük bedellerle halletmek mümkün. E bir de plaza
insanıyız, parmakla sayılabilecek kadar az tatil günümüz var. Hafta sonu
tatillerini boş geçmeyip, Avrupa şehirlerine kaçmak şahane oluyor! :)
Seyahat kadar güzel şey var mı?
Hafta sonu için sanatın, şiirin ve müziğin kenti Leipzig’e
Leipzig sözcüğü “ıhlamur ağaçlarının bulunduğu yer”
manasına gelen “Lipsk” kökünden geliyormuş. Yeşil, dümdüz ve çok sakin bir
şehir, Leipzig. Öğrenci kenti. Sanat dolu bir şehir. Leipzig sokakları, pek çok
düşünür, yazar ve müzisyeni ağırlamış. Goethe ve Bach, şehirde en çok iz
bırakmış iki isim. Ben biraz da onların izinden yürüdüm!
Çok güzel bir vakitte gitmişiz. Her yerde Christmas
modu hakimdi. Renkli noel pazarları, leziz sıcak şaraplar, enfes çikolatalar…
Her köşede bir şeyler içip sohbet eden, gülüp eğlenen insanlar, panayırlarda
koşuşturan çocuklar… O kafa rahatlığını görmek, hissetmek ve yaşamak öyle iyi
Vakit kısıtlı olmasına rağmen, aylaklık yapmaktan geri
durmadım! Bol bol kahve içtim, tatlı yedim ve yürüdüm:)
Leipzig, adeta Bach'ın şehri!
Leipzig, adeta Bach’ın şehri!
Her yerde Bach ismine rastlayabilirsiniz. Bach
müzesi, Bach’ın kilisesi, Bach bira evi, Bach kitabevi… benim gördüklerimden
yalnızca birkaçı:) Bach Müzesi’ne
ve Bach’ın çalıştığı Thomaskirche ( St. Thomas Church) ‘e gittik. Kilise içinde
Bach’ın mezarı da yer alıyor.
Gitmeden evvel, Bach’ın hayatını okumuştum.
Hikayesinden, mektuplarından ve hayatından kesitler kafamın içinde dönerken,
onun kentinde gezmek çok etkileyici oldu!
Leipziger Weichnachtsmarkt (Noel Pazarı)
Weichnachtsmarkt Ne Güzel Şey!
Şehir meydanındaki Weichnachtsmarkt (noel
pazarı)’da gezdik. Hatta gezdik sözcüğü yetersiz; iki gün boyunca,
yürümediğimiz zamanların neredeyse tamamına yakınını orada geçirdik! Enfes
sıcak şaraplar içtik. Farklı biralar tattık. Etraftaki tezgahlarda ne var ne
yok, göz gezdirdik. Sırt çantamla gittiğim için, çok bir şey alamadım; içimde
Bir Avrupa şehrinin en güzel vakti, Christmas öncesi,
noel pazarları zamanı olabilir. Soğuğa, kara, kışa rağmen ve belki de onlarla
birlikte çok güzel oluyor gezmek. Leipzig de müthiş bir tat bıraktı damağımdaJ
Önümüzdeki yıllarda da her sene bu vakitler seyahat
etmek, hedefim! Umarım gerçekleştirebilirim;)
Glühwein! -sıcak şarap, nasıl da lezizdi...-
Sıcak şarap bardağı için depozito ödeniyor, bardağı geri verince parayı da iade ediyorlar. Ama ben,tabi ki, bardağı çantama attım! ;)
Leipzig'de Pazar Kahvaltısı: Café Waldi Pazar kahvaltısı için tercihimiz, Café Waldi oldu! Çok sevdim mekanı.
Uzun uzun kahvaltı yaptık, sohbet ettik. Menüsü oldukça zengindi. Ben, pesto
soslu ve mozzarellalı omlet tercih ettim; lezizdi!
giderseniz, kahvaltı için muhakkak uğrayın derim. Biz gittiğimizde neredeyse
tüm masalar doluydu. Şanslıydık; çok güzel bir masa kaptık. Ama işinizi şansa
bırakmak istemezseniz rezervasyon yaptırmak faydalı olabilir ;)
﻿﻿Leipzig'de En Sevdiğim Mekan : Mephisto
Mephisto, Leipzig'deki en sevdiğim mekan oldu. Goethede
buraya uğruyormuş; hatta Faust'un bir bölümünü Mephisto'nun alt
katındaki mekanda-Auerbachs Keller Leipzig 'de- yazmış.
Mephisto'nun dekorasyonunda da Faust'tan öğeler vardı. Ben bayıldım! 2 gün
içinde 2 kez gittim:) Gece piyano dinleyip, bir şeyler içmek için şık ve hoş
bir mekan; gündüz ise mola vermek, bira içmek veya kahve-tatlı ikilisiyle keyif
yapmak için ideal!
Mephisto'nun yer aldığı pasajın içerisinde de mephisto
heykelleri var; hakikaten etkileyici!
Leipzig'de Başka Ne Yapsak?
- Bol bol bira için; zira bira sudan ucuz! Ciddiyim. Oturduğumuz bira evinde,
bira 2,5 ; su 4 euro idi. O kadar diyeyim:)
Vallahi bira sudan ucuzdu! :)
- Gittiğim her kentte kitapçı gezerim! Leipzig'de de
çok güzel kitabevleri vardı. Birkaçına girdim. Bence siz de kendinizi kitap
kokusuna bırakın. Farklı dildeki kitapların arasında gezin, hayaller kurun,
Leipzig'de bir kitapçı...
- Ben gidemedim ama vakti olanlar, araştıranlar,
bulanlar muhakkak bir konsere gitsin derim :) Bir daha yolum düşerse, kendimden
bir konser bileti alacağım var benim! Şimdilik Leipzig notlarım bu kadar!
bilmediğim şehirlerin sokaklarında yürümek ve yabacı olduğum insanlar arasında
dolaşmak, o kadar iyi geliyor ki! :)
Gittiğim her şehir, Dünyada her şeyi ve herkesi olduğu
gibi kabul edebilme yolunda bir adım; farklıolana hayranlık duyma ve bir
diğerini anlama çabası olarak kalıyor bana. Dilerim önümüzdeki günlerde ve dahi
yeni yılda da; seyahat planları, yolculuk hayalleri süslesin günlerimizi... Ve,
Allah herkese dilediğini yiyecek ve istediğini görecek sağlık, imkan ve ömür
Hamiş: Bu seyahatin mimarı, gezgin arkadaşım Semih Yılmaz'a ve diğer yol arkadaşlarım, Füsun ve Başak'a çok ama çok teşekkürler:)
#KeşifGünlüğü Hafta Sonu Kaçamağı
tanıyanlar bilir, seyahat planı yapmaya bayılırım! Bir geziye mi gidilecek; üşenmem
her şeyi didik didik araştırır, nerede ne yenilecek, nereler görülecek, en iyi
otel hangisi, ulaşım imkanları… gibi bütün detayları ezber etmeden yola çıkmam.
Mükemmeliyetçi ruhumla, kısa süreli de olsa hep en iyiyi bulmaya odaklı
gezerim. O yüzden, iyi bir yol arkadaşı oluyorum. Ama bu durum bazen can sıkıcı
da olabiliyor! Hayatın sürprizlerini, tesadüfen keşfedilenin güzelliğini ve
kontrolü bir başkasına bırakmanın keyfini kaçırabiliyorum. Şükür ki beni
bunlardan da mahrum bırakmayan insanlar var hayatımdaJ
ayı, çok yoğun, bol stresli ve fazla çalışarak geçirdiğimi gören erkek
arkadaşım şahane bir teklifle geldi. “Hafta sonu için plan yapma, seni
kaçıracağım!” dedi ve nereye gideceğimize, ne yapacağımıza, nerde kalacağımıza
dair hiçbir şey söylemedi. Bütün sorularımı yanıtsız bıraktı, ipucu toplama
çabalarımı karşılıksız bıraktı ve bir hafta sonu beni İstanbul’dan kaçırdı:) Köprüyü
geçerken ben hala “Oraya mı gidiyoruz, şunu aldım yanıma ama üşür müyüm
gittiğimiz yerde, saat kaçta varırız ki…”
sorularını sıralıyordum ki Şile tabelasını görünce aydım!
İstikamet Ağva idi! :)
evvel de gittiğim, Göksu Nehri kıyısında, sessiz sakin, huzurlu bir kaçış yeri.
Yeniden ve plansız bir şekilde gitmek, nehir kenarında ve orman içinde yürüyüş
yapmak ve yeni yerler keşfetmek çok iyi geldi bana! :)
Hava kapalı, serin ve gri idi ama onun
bile ayrı bir tadı oldu. Şömine başında sohbet ettik, yağmurdan kaçıp salaş bir
köşede çay içtik, sıcacık kestane yedik. Ki kış demek, kestane demektir benim
için biraz da… Yağmurda yürürken, dumanı üstünde kestane satan amcayı görünce
duyduğum mutluluğu anlatamam!
Cumartesi günü Kilimli Koyu'na gittik. Karadeniz, yağmurda hırçındı. Bir o kadar da güzel! Koca sahilde bizden ve balık tutan bit Adamdan başka kimse yoktu. O ıssızlık, dinginlik ve doğallık öyle güzeldi ki!
Yüzümü doğaya dönmek, yürümek ve
kendimi günün akışına bırakmak çok iyi geldi bana! Orman yolunda, enfes bir yürüyüş yaptık. Ciğerlerim oksijene, gözlerim yeşile doydu.
Bu hafta sonunun en güzel keşfi ise Saklıgöl oldu! Saklıgöl, İstanbul'a çok yakın, yemyeşil, cennetten bir köşe imiş meğer. Yapay bir baraj gölü. Yanıbaşında birşeyler yiyip içmek için güzel de bir tesis var. Biz, göl kenarında yürüyüş yaptık. Bol bol da fotoğraf çektik. Baharda veyahut yazda gitseydik, mangal kalabalığı olurdu diye düşündüm nedense ve sakin ve bize kalmış halini çok sevdim ben:)
Bence siz de arada kendinizi şımartın ve sevdiklerinizi alıp rutin Hayatlarınızdan kaçın! Yenilenmenin, farklı şeyler keşfetmenin ve küçük mutlulukların tadını çıkarın! :)
Mutluluktan havalara uçtuğum doğrudur! :) Gönderen
bir yerde okumuştum bu cümleyi, İncil’de geçtiğini yazıyordu; ama yazı neydi,
ne anlatıyordu hiç hatırlamıyorum. Yalnızca bu cümleyi seçmiş zihnim;
okuduğumda çok etkilendiğimi anımsıyorum. Neden etkilendiğimi sorsanız verecek
bir yanıtım yok. Ne demek istediğini anlamamıştım bile. Yıllarca da anlamadan
hafızamda taşıdım; ara ara anımsadım, hatta alıntıladım… Her kitabın, her cümlenin, her sözcüğün bir
vakti olduğuna inanırım ben. Bu cümlenin de bir vakti varmış. Bir mevsim
dönümüne rast geldi bendeki zamanı.
yaz başı, hayatıma bir adım dışarıdan bakmak istedim. Kabuğumun dışına çıkmak,
nerede durduğumu, neler yaptığımı daha fazla hissetmek, fark etmek, bilmek
istedim… Hayatımın altını üstüne getirdim biraz. İnsanlar gitti hayatımdan;
anılar, eşyalar, fazlalıklar… Uzun bir sabah yürüyüşünde, “Vazgeçtiğin
topraklar senindir.” Cümlesi düşüverdi aklıma. Yanı başımda Boğaz, kafamın
üstünde martılar, zihnimde bir cümle; saatlerce yürüdüm. Ve düşündüm.
vazgeçemem sandıklarımı, vazgeçmem gerekenleri… Hayatımın dökümünü yaptım bir
nevi. Evirdim, çevirdim. Ve, insanın her şeyden vazgeçebileceğini fark
ettiğinde, tam da o anda, yalnızca o hisle özgürleştiğini anladım.
Gerçekten, ancak o zaman özgürleşiyoruz. Aksi, hep bağımlılıklar, mutsuzluklar,
vazgeçemeyeceğimizi sandığımız, orada olması için durmaksızın çaba
gösterdiğimiz, soluksuz kaldığımız şeyler mesela? Unvanlar, evler, arabalar,
para, işler, yiyecekler, adamlar, kadınlar… Canhıraş bir çabayla uğruna
didindiklerimiz; korumak, arttırmak, sürdürmek için nefessiz kaldıklarımız…
Hangisi ne zaman gerçekten bize ait? İyi bir
sitedeki bilmemkaç metrekare evde oturmak uğruna her gün 12 saat asık bir
suratla bir ofise kapanınca o eve sahip olabiliyor muyuz sahiden; yoksa ev sahibi olma hırsımız mı bizi ele
geçirmiş oluyor? İsmimizin önüne ekleyeceğimiz unvanlar, koca koca makamlar
için koştururken; değerlerimizden ödün verirken, saçmalıkları sineye çekerken o
unvan bizim mi, bize mi ait oluyor sahiden? Ya da her gün mutlaka dediğimiz,
“ayy yok içmeden ayılamam” sandığımız kahveler, çaylar, keyfini yitirip de bağımlılığa dönüşmüyor mu?
yaşayamam, vazgeçemem sandığımız her şey bizi ele geçirip ağırlaştırmıyor mu?
Oysa, insan, her şeyden vazgeçebilir
evden, arabasından, kitaplarından, sevdiği adamdan, çikolatadan, o güzel gözlü
kadından, unvanından, hesap cüzdanından, kredi kartından… Gerçekten, vazgeçebilir.
hayatı, vazgeçebildiğimiz şeylerin toplamı kadar esasında. Vazgeçemem
sandıklarımız, bizi yok edenler, ele geçirenler, tüketenler. Vazgeçebildiklerimiz kadarız biz.
adamdan vazgeçebildiğini hissettiğin o an; onunla olmak bir zorunluluk, bir
bağımlılık değil de bir tercih olduğunda sağlıklı bir duyguya dönüşüyor
içimizdeki, güzel bir ilişkiye dönüşüyor aramızdaki bağ. Yalnızca “İçmesem de
olur ama içmek istiyorum.” Deyip yudumlayabildiğimiz kahvenin tadını alabiliyoruz.
Her an gidebilecekmiş gibi, kimseye eyvallahımız olmadan, doğru bildiğimizi,
değerlerimizi ortaya koyarak çalışabildiğimiz sürece hakkını verebiliyoruz
sahip olduğumuz masaların, unvanların, makamların… Vazgeçemediğimizi
düşündüğümüz sürece ise omzumuzda taşıyoruz mahkum olmanın yükünü.
Ağırlaşıyoruz, azalıyoruz, yok oluyoruz.
bir baksanıza! Ne çok insan var değil mi; ne çok insan var bunca gereksiz yükü
taşıyan? Yorgun, mutsuz, kendine yabancılaşmış suratlarla yanı başımızdan geçip
vazgeçebileceğini hissettiği an gerçekten sahip oluyor insan o şeye.
Özgürleşiyor. Hafifliyor. Güçlü ve emin adımlarla ilerleyebiliyor. Nihayetinde,
hepimiz vazgeçebildiklerimiz kadarız.
Sahi, siz, elinizde sandıklarınızın
hangilerine “her an vazgeçebilecek kadar” sahipsiniz gerçekten? Ne kadar
çoksunuz, ne kadar azalmışsınız; nelerin bedelini yük etmektesiniz ömrünüze?