KÖPEKLER İÇİN GECE MÜZİĞİ – FARUK DUMAN
Selim İleri, kitap ile ilgili arka kapakta şöyle demiş: “(…) Ürpererek okudum Köpekler İçin Gece Müziği’ni. Her sözcüğü özenle seçilmiş, dili, anlatımı yalın, duru; gerilimi yüksek; her an gerçekliğe dönüşebilecek bir kara masal!”.
Faruk Duman genç bir yazar. 1974’lü. 2000 yılında Sait Faik Hikâye Armağanı, 2004’te Haldun Taner Öykü Ödülü, 2011’de ise Yunus Nadi Roman Ödülü’ne layık görülmüş. “Köpekler İçin Gece Müziği” yazarın 12. Romanı. 2015 yılında eser, yazarına “Necati Cumalı Edebiyat Ödülü”nü kazandırdı. Anlayacağınız, genç yaşına rağmen, ülkedeki tüm saygın edebiyat ödüllerini toplamış bir yazarla karşı karşıyayız. Güzel yazdığı doğrudur – yukarıda Selim İleri’nin sözlerine katılmamak mümkün değil-, ancak bu ödüllerin ne kadarının, eserin edebî değerine verildiği tartışma götürür. İçimdeki komplo teorisyeni belki de Faruk Duman’ın Can Yayınları’nda editör olması ile de tüm bunlarının bir ilgisinin olabileceğini söylüyor.
Ama “Sezar’ın hakkı Sezar’a”…
Köpekler İçin Gece Müziği’ni sevdim. Gotik bir masal ile, günümüzün sıradan bir kadın-erkek hikâyesini usta bir şekilde birleştiriyor. Romanda parallel ilerleyen, iç içe geçen bu iki hikâyeyi çok güzel bir şekilde harmanlamış Faruk Duman. Masal kısmı zaman zaman çocuk fablı okuduğunuz izlenimi verse de, hikâyenin sıradan bir çift hayatını yansıtan kısmı ile bağdaştırınca, çocuk kitabını okuma hissi anında savuşturuluyor. Ortaya masalsı bir gerçeklik çıkıyor.
Romanın konusuna gelelim.
Avcıatmaca, ormanın derinliklerinde karısı Kara Zühre, atı Kahve, ve Timsah adını verdiği “bir kuş, bir korkunç kartal değil de –kuşkusuz öyleydi görünüşte- sihirle kuş kılığına sokulmuş bir oğul gibi” (s. 29) duran kuşu ve sayısız sakat köpeği ile yaşar. Avcıatmaca, orman kadar karadır. Filiz ve Tarık’ın yolu, ormanda bir araba kazası yaptıklarında Avcıatmaca ile kesişir. Bundan sonra, tüm bu kahramanların av köşkünde, dinmek bilmeyen yağmur ve fırtınanın eşliğinde, zorakî birliktelikleri başlar.
Romanın beklenmedik ve güzel bir sonu var. Ayrıca tüm hikâye boyunca oldukça sürükleyici bir “polisiye” hikâye tadı da mevcut. Eserdeki gotik atmosfer, yazarın sürekli şiddetli yağmuru, taşan dereleri, ağaçları köklerinden koparan tufanı anlatmasıyla canlı tutulmuş:
“Evet…böyle bir yağmur başladı. Dallar suyun ağırlığıyla eğilip kırıldı, ağaçların gövdeleri söküm söküm patlayıp gün yüzüne çıktı ve. Çalı köklerinin kokusundan su iştaha geldi. Türlü hayvanlar türlü seslerle yardım istedi, köpekler korkudan ne yapacaklarını şaşırıp fizahlandılar. Yılanlar büklüm büklüm ağaç tepelerinde asılı kaldı. Cevşenlerimizi ağzımıza alıp göğe çevirdik ki, işte senin duanı dilimizden de, ağzımızdan da düşürmüyoruz yarabbim, sen bize yardım et… Allah verecekse böyle felâketi imkânı olanlara versin. Bizim evlerimiz tek çamurdandır. Çamur da, suyu görünce dini imanı bırakarak alıp başını gider” (s.101-102).
İçeriği ile herhangi bir bağlantısı olmayan “Köpekler İçin Gece Müziği” yerine, “yağmur” veya “doğa” sözcüklerinin geçtiği bir başlık, içerik ile çok daha uyumlu olurdu. Ama bu konu, yazarın Tanrı-Yaratıcı kutsal alanına girdiği için, çok fazla söz söylenebilecek bir konu değil.
Faruk Duman’ın kullandığı bazı ilginç yazım biçimleri var. Örneğin, tüm özel isimler büyük harflerle yazılmış. Ayrıca, romanda sık sık karşımıza yine büyük harflerle yazılmış cümleler çıkıyor. Bunları herhangi bir kategoriye sığdırmak zor, ancak yazarın, bazı düşünceleri evrensel bir gerçekmiş gibi yansıtmak istediğinde bu şekli kullandığını söyleyebiliriz:
“SERİNLETMEYEN IRMAK AĞLATIR, UNUTMAYIN.” (s.41)
“BİR AT, KARARSIZ OLDUĞU İÇİN BİR ATTIR SONUÇTA.” (s.67)
Bunun yanı sıra, bazı cümlelerini, yukarıdaki paragrafta görüldüğü üzere, yazar “ve” bağlacı ile bitiriyor. Şüphesiz özgün, ama okumayı zorlaştıran bir biçem. Faruk Duman bazı cümlelerde ise fiil kullanmamayı tercih etmiş. Bunun da okumayı çok kolaylaştırdığı söylenemez.
Genel olarak ben beğendim (“Genel olarak”ın altını çizerek).
Destanlardan hoşlanan okurlar için tavsiye edebileceğim bir roman.
Kitapla ilgili daha fazla bilgi edinmek isterseniz, aşağıdaki linklere bakabilirsiniz:
“Köpekler İçin Gece Müziği”, Faruk Duman (Can Yayınları, Eylül 2014, 1. Basım).
ZERRİN SOYSAL 22 Nisan 2016 — 11:00
Ben de genel olarak(!) beğenmiştim:))