Hypatia'nın Araştırmacı Ruhu: Yaşam ve Ölüm Arasında
Gönderen HYPATİA zaman: 16:23
ölüm hakkında ben de hiç konuşmak istemem.. mahvoluyorum sonra hypatia! :(
10 Aralık 2011 19:16
Kıyamam canım, konuşmayı sevmiyorsan konuşma...üzme tatlı canını :)
10 Aralık 2011 19:44
Sevginin unutanılmayacak bir duygu olduğunu keşke herkes bilse ve keşke her insanın yüreğine sevgi deyse. Eminim yer yüzü daha başka olurdu...
10 Aralık 2011 23:01
Ne güzel yazmışsın...dediğin gibi keşke her insanın yüreğine sevgi deyse..kesinlikle dünyamız bambaşka olurdu...
iki korkumuz var değil mi. ölüm ve yalnızlık. evet kendi ölümümüzü düşündüğümüz için ölümden konuşmayı sevmiyoruz herhalde. biri ölünce de aslında kendi ölecek olmamıza üzülüyoruzdur kimbilir. şu iki hayat arasında sıkışma konusu bilmiyorum var mı sahiden. belki bizim yarattığımız bir mit olabilir. ama gidip gelenler var. buna, çizgi ötesini görmek diyorlar. belki onlar biliyordur, kaza veya hastalıkta yaşıyorlarmış.
bence de bu hayata bakmalıyız ki. evet sevdiklerimize sevgimizi göstermek ve sevmek birinci şart sanırımsam. bi de öleceğimizi kabullenelim ki hayata değer verebilelim diy mi.
konularını çok seviyorum bilesin.
11 Aralık 2011 00:24
Gidip gelenleri bende duydum, genellikle yoğun bakımda olanlarda oluyormuş sanırım..fakat yaşadıklarını düşündükleri şey, rüyada olabilir...Ölümü kabullenmek yani hayatı acısı ve tatlısı ile beraber sevmek lazım...doğru söylüyorsun...Düzenli okurlarımın olması beni mutlu ediyor...teşekkür ederim ...senin yazıların kadar iyi olmasa da bir şeyler karalıyorum kendimce :)
11 Aralık 2011 00:47
hadi be saçmalama.
konuların bir kere çok sana özgü ve düşündürücü. ve ifade tarzın da çok sana özgü. alçakgönüllü olman da üstüne krema gibi işte.
11 Aralık 2011 00:56
Güzel düşüncelerin için teşekkür ederim fakat daha pişmem gerek..çok basit buluyorum yazdıklarımı.Bende birazcıkta fazla mükemmeliyetçilik var o yüzden kolay beğenemiyorum...benden daha uzun zamandır yazdığın için bana göre senin yazıların bana daha iyi geliyor :)
11 Aralık 2011 01:26
:) yaklaşık bir yıl oldu işte. benim tarzım şöyle bence, çok ağır ve ciddi konuları hafif bir dille anlatmayı seviyorum. ama senin tarzın ise benimkinden iyi bence. ciddiyim üstelik bu sözümde. :)
11 Aralık 2011 01:29
Teşekkür ederim:)Bende senin iyi yazdığın konusunda oldukça ciddiyim...Anlaşılmak istendiğin için hafif bir dille yazıyorsun..hayatta bizim göremediğimiz uç noktaları görmemize yardımcı oluyorsun...farklı üsluplarda hayata dair bakış açımızı yansıtıyoruz...söz uçar yazı kalır...kendimizce bu hayatta yaşadığımıza dair kalıntılar bırakmaya çalışıyoruz öyle değil mi?
11 Aralık 2011 02:05
11 Aralık 2011 02:06
Nedense genelde yaş ilerleyip toprağa yaklaştığında fark ediyor insanlar ölümün gerçek boyutunu ve sevgi dolu yaklaşımların, söylem ve eylemlerin olduğu bir dünyada daha bir yaşanabilir olmanın gerçekliğini. Ve ne yazık ki çok azımız erken varıyoruz farkına; yarınların en az ölüm kadar sır dolu olduğunun. Tıpkı blog’umun adı gibi  hayatın içine atılmış o kadar çok martaval var ki; senin de başta ifade ettiğin gibi aslında zıtlıklar görmemizi, anlamamızı, hissetmemizi sağlayacak olan. Siyaha beyazın, karanlığa aydınlığın anlam verdiğini, sahici sandığımız binlerce, on binlerce martavalın dışında ölümün, sevgi dolu bir yaşamla anlam kazanacağını.
Ünlü Romalı şair Horatius şöyle der; “Carpe diem, quam minimum credula postero” (Anı yaşa, günü yakala, yarına olabildiğince az güven.) Ölüm kesin bir gerçek ama hayat değil. Hayatı gerçek kılmak, gerçek korkuları bir kenara bırakıp; ölümü yaşamımızda filizlendirmeye başladığımız değerlerle anlamlı hale getirmektir ve hele bir de geride bizi anlatan, bizi hatırlatan bir şeyler bırakabiliyorsak zaten ölüm yok o an.
14 Aralık 2011 20:19
Bir çok şeyi geç fark ediyoruz...Bahanaler bulup yaşamak istediğimiz hayatı yaşayamıyoruz..Mesela bir yere geziye mi gidilecek, ya da bir yere eğlenmeye, veyahut bir yere yemeğe, yarınına güvenen insan bu tarz etkinlikleri parası,vakti olmadığı gibi bahaneler ile erteleyebilir.Fakat yarın hayatta olabileceğimizin garantisini kim verebilir.Dediğiniz gibi yaşamın değerini aslında zıtlıklarla anlıyoruz.Ölüm olmasa kaç kişi yaşamın değerini anlayabilirdi? zıtlıklar hayatımıza anlam vermek için vardır.Horatius ne güzel söylemiş...anı yaşa ve günü yakala herhalde sahip olabileceğimiz en büyük zenginlik bu :) Geride bizi anlatan güzel anılar bırakmak çocuklarımıza verebilceğimiz en güzel miras...değerli düşüncelerinizi önem verip paylaştığınız için teşekkür ederim..sevgiyle kalın :)