Briket ile örülmüş duvar... - Murat Sevinç
Stüdyoda poz verilen yılların sonuydu çocukluğum. O zamanlar fotoğraf, fotoğrafçıya giderek çekiliyordu. Bizim de var öyle bir iki pozumuz. Aile fertleri giyinip süslenmiş, takmış takıştırmış, durmuşlar objektifin önünde. Çok güzel görünüyor hepsi. Hele bir ikisi beni benden alıyor, yalan olmasın. Birinde anne babam ve ablalarımın ikisi. Üçüncü nerede Allah bilir. Ankara’da odamın duvarında asılı kaldı uzun yıllar. Briyantin mi, limon mu sürmüş nedir, kalıp gibi duruyor babamın saçları. Annemin başı kapalı ama o yıllarda biraz perçem görünüyor önünde. Köyden kente göçmüşlerin dizde pardösülü dönemi; kadın akrabaların hepsi böyle. Saçlar kapalı fakat tam da değil. Dindarız, muhafazakarız, örf adetlere bağlıyız ama şehirdeyiz de. Biraz da şehirli olmak, uyum sağlamak gerek, ‘asrileşmek’ dediğin çaba gerektiriyor. Babam Haydarpaşa’ya indiğinde ilk kez, Beyoğlu’na gidecekmiş, Ağa Cami’nin yakınında bir terzinin yazıhanesinde kalmak için. Boynuna kravatı takmışlar, Beyoğlu’na böyle çıkılmaz diyerek! O kravat, okuldaki çalışma masamın sol çekmecesinde kaldı yıllarca. Açıp bakıyordum arada sırada. Özellikle çok yorgun ve kızgın hissettiğim zamanlarda, benim için köyden şehre göçün, haliyle ‘direncin’ sembolü olan o kravata bakmak iyi geliyordu. Her gün o terzi dükkanından kilometrelerce yürümüş çalıştığı yere. Gece de dönüp orada uyumuş, hanımıyla kızlar İstanbul’a gelip de ev tutana dek. Nereden geldim şimdi bu hikâyeye?! Evet, babamın amcamlarla çektirdiği fotoğraf. İki kardeşini yanına alıp üç erkek kardeş fotoğraf çektirmişler. Arkasına da duygusal bir şeyler yazıp köye göndermişler, ana babaları gurur duysun diye. Nasıl şık ve yakışıklı üç kardeş. Hepsinin saçı parlıyor. Takım elbise giymiş köylü çocukları. Şehri kendine benzetme dönemi değil daha, geldikleri mekâna uyum sağlama yılları.