Colin Farrell Turkey 1st & Fan Page :: Fimleri :: Cassandra's Dream
tarafından |::ArI£$::| Bir Cuma Ağus. 15, 2008 10:45 pm
Geri: Cassandra'nın Rüyası..(2007)
tarafından LETO Bir C.tesi Ağus. 16, 2008 8:53 pm
bu fılm güzeldı ya
tarafından forever_colin Bir Salı Ağus. 19, 2008 7:15 pm
tarafından forever_colin Bir Salı Ağus. 19, 2008 7:16 pm
Bir Woody Allen Tragedyası
Cassandra’nın Rüyası’nı izlerken oldukça garip bir hisle cebelleşmek zorunda kalıyorsunuz. Karşınızda olup biten olayların zihninizdeki yansımasında hep Woody Allen’ı görüyorsunuz. Oldukça sık kullandığı el ve yüz mimikleriyle bir orkestra şefi edasıyla filmi yönettiğini, her duygunun daha da abartılı, her sahnenin daha da gösterişli olması için durduğu yerde heyecandan kıpır kıpır olduğunu seziyorsunuz.
Bu nedenle de beyazperdede izlediğiniz görüntülerin bir filmden çok canlı bir performansa ait olduğunu hissediyorsunuz. Sanki filmin sonunda Woody Allen makine odasından çıkacak ve önünüzde selam verip, kendisine atılan çiçeklere teşekkür edecekmiş gibi tekinsiz bir duygu peşinizi bırakmıyor. Bu nedenle de film bittikten sonra sinema salonunu terk ettiğinizde bir film izlemişsiniz gibi değil de, Antik Yunan’dan günümüze taşınan bir tragedyanın canlı temsilini seyretmişsiniz gibi hissediyorsunuz.
Aslına bakarsanız Cassandra’nın Rüyası ilhamını Antik Yunan tragedyalarından alan bir film zaten. Woody Allen’ın geçmiş çalışmalarında da sık sık izlerine rastladığımız bu esinlenme Maç Sayısı ile başlayan yeni dönem Woody Allen filmlerinin üslubunda belki de eskisinden daha da yoğun bir şekilde hissediliyor. Yeni dönem Woody Allen filmlerinde, tragedyalara konu olan mitolojik karakterler, yönetmenin kendine has sunumuyla ünlü oyuncuların bedenlerinde hayat buluyorlar ve Londra’nın sokaklarında dolaşıp, günümüzün toplumsal düzenini eleştiriyorlar.
Cassandra’nın Rüyası öncelikle adı vasıtasıyla gidişatı hakkında küçük ipuçları veren bir film. Geleceği görme yeteneğine/lanetine sahip olan Cassandra, Yunan mitolojisinde sürekli gelecekle ilgili kehanetlerde bulunan ancak söylediklerine kimseyi inandıramayan buhranlı bir karakter. Dolayısıyla geleceği değiştirme, geleceğe etki etme yetisine sahip değil. Bu nedenle izleyeceğimiz filmin Cassandra’nın Rüyası adını taşıması, hikayenin geleceği gören ancak onu değiştiremeyen birinin kehaneti olduğunu belli etmekte ve izleyeceklerimizi kaderle bağdaştırma imkanı sunmakta...
Esasında Woody Allen’ın yeni dönem filmlerinde konu dönüp dolaşıp, hep kader temasına bağlanıyor. Hatırlayabileceğiniz gibi Maç Sayısı, nehre atılan yüzüğün köprünün demirlerine çarptıktan sonra içeri mi yoksa dışarı mı düşeceği üzerinden yaratılan heyecanla şans ve kader kavramlarına atıfta bulunuyordu.
Cassandra’nın Rüyası, bu konuyu karakterlerinin yaşam biçimlerini ve hayallerine kavuşabilmek için kendilerine buldukları çözüm yollarını dile getirirken ön plana çıkarıyor. İlk olarak ikinci el bir tekne satın almaya çalışırken gördüğümüz Terry ve Ian’ın zengin olma, rahat ve tasasız bir hayata kavuşma hayalleri iki kardeşi hep şans oyunlarının kapısını çalmaya zorlamakta... Terry’nin at yarışlarında ve poker masalarında bulmaya çalıştığı refaha, Ian ülkesinden kilometrelerce uzaktaki bir otel projesine para yatırarak, yani kapitalist sistemin onayladığı ve teşvik ettiği yollardan kumar oynayarak kavuşmayı düşlüyor.
Böylelikle karakterlerin kaderle ve şansla olan ilişkileri, öykünün gidişatının kendi kendisine yön bulmasına yardımcı oluyor. Woody Allen, öykünün ilerlemesi için hiçbir şey yapmadan sadece uzaktan gözlemliyor sanki. Şans ve kader karakterlerin seçimlerine etki ederek onları belirli bir sona yaklaştırıyor. Bu durum filmin akıcılığını beslemenin yanı sıra, gidişatın son derece doğal bir ritimle bezenmesini sağlıyor.
Öte yandan çocuklukları boyunca kendilerine yardım eden milyarder amcalarının etkisiyle kaynağı ve boyutu belirsiz bir zenginlik imgesiyle akılları başlarından giden Ian ve Terry, aslında kurallarını kendi kendilerine belirledikleri bir zengincilik oyunu oynamaktalar. Woody Allen, iki kardeşin el ele verip oynadığı bu oyunu birçok görsel ve metinsel ayrıntıyla gözler önüne sermekte. Filmde, araba tamircisinde çalışan, içki içen, kumar oynayan Terry, haydan gelen huya gider zihniyetiyle daha ‘alışıldık’ bir hayat yaşarken, Ian hayalini kurduğu zenginliği taklit ederek tatmin olmaya çalışıyor.
Woody Allen’ın her iki kardeşi de pür dikkat izleyen kamerası, kardeşlerin zenginlik merakını vurgulayan öyle belirleyici ayrıntılara odaklanıyor ki aklınız duruyor. Özene bezene hazırlanan ve her gerilimi, her coşkuyu iliklerinize dek hissetmenizi sağlayan sahne düzeni küçük ayrıntılarla öyle önemli noktalara atıfta bulunuyor ki, zaman zaman küçük dilinizi yutasınız geliyor. Terry’nin tamir ettiği eski arabalar ile dolaşıp, eski çağlarda yaşamış aristokratlara özenerek kırlarda piknik yapan Ian’ın ‘plastik bardaktan’ içtiği şarap, bize onun tamamlanmamışlığını hemen belli ediyor örneğin. Filmde bir dönüm noktası yaratan Terry’nin kendi elleriyle yaptığı tahtadan silah, iki kardeşin oynadığı zengin olma oyununun gerçekten de sadece tehlikeli ve katlanılmaz sonuçlara vesile olabilecek bir çocuk oyunu olduğunu derinden hissettiriyor.
Woody Allen, Cassandra’nın Rüyası'nda, eski çalışmalarında karşımıza birer güldürü unsuru olarak çıkan sınıf atlama, zengin olma hırsının günümüzde gülünüp, geçilemeyecek kadar ciddi bir konu haline geldiğini daha da şiddetli vurguluyor.
Allen’ın karakterleri, yeni filminde kapitalist sistemin kendilerini sahip olmaya zorladığı tasasız, rahat ve düz bir çizgide akıp giden şablon hayata kavuşabilmek için artık daha da fazla riske giriyorlar. Cassandra’nın Rüyası, Philip Glass’ın müziklerinin de yardımıyla belki de hiçbir Woody Allen filminde görülmediği kadar fazla gerilim öğesiyle doldurulmuş bir film.
Özellikle Colin Farrell’ın etkileyici performansı sayesinde zaman zaman çok kısa bir süreliğine bir kara komediye dönüşen filmin, izleyicilerine güldüğünüz şeye dikkat edin mesajını veren ve niye güldüğünü sorgulatan bir yapısı da var. Sonlarına doğru enteresan bir “Habil ile Kabil” öyküsü de anlatmaya başlayan Cassandra’nın Rüyası, Woody Allen’ın attığı her adımda büyüyen bir dahi olduğunu kanıtlar nitelikte.
tarafından forever_colin Bir Salı Ağus. 19, 2008 7:17 pm
"Cassandra'nın Rüyası": Sistem, kader ve insan
Woody Allen'ın Avrupa'da çektiği üçüncü filmi olan "Cassandra'nın Rüyası" trajik bir suç filmi. Entelektüel, yaratıcı, özgün ve çalışkan sinemacının yeni filminde başrolleri, iki yetenekli aktör Colin Farrell ve Ewan McGregor paylaşıyorlar.
Terry (Farrell) ve Ian (McGregor) alt-orta sınıfa mensup Londralı iki kardeştir. Terry, bir tamirhanede çalışmaktadır. Sevdiği kızla evlenmek ve arada bir denize açılacağı küçük güzel bir tekneye sahip olmak dışında fazla bir beklentisi yoktur hayattan. En büyük tutkusu ve zayıflığı ise kumardır. Ian ise, kardeşi gibi kanaatkâr değildir. ABD'de yaşayan ve evde gerçek bir kahraman olarak bahsedilen dayısı gibi zengin olmak ve bir an önce sınıf atlamaktır amacı. Hayatının kadını ile tanışınca köşe dönme planlarına biraz daha ağırlık verir Ian. İki kardeşin en çok ihtiyaçları olan şey paradır ve zengin amcalarının Londra'ya, aileyi ziyarete gelmesi karşılarına çıkan en önemli fırsattır. Ama hayat, herkes için farklı ihtiyaçlar ve farklı problemler yaratmıştır. Zengin amcalarının cinayet teklifi, iki kardeşi bekleyen trajik sonu hızlandırır. Yedinci sanatın özgün, yaratıcı, entelektüel ve çok çalışkan isimlerinden Woody Allen'ın, 1989'da ülkesinde çektiği "Suçlar ve Kabahatler"de ("Crimes and Misdemeanors") kaşıdığı ve üzerinde kafa yorduğu meseleleri, Avrupa'ya, kıtanın 'kendine özgü adası'na taşıdığı üçüncü film olan (Diğer ikisi "Maç Sayısı" ve "Scoop"tu) "Cassandra'nın Rüyası", suç, vicdan, kader, ahlâk gibi önemli kavramları, sosyo-politik alt metinli bir senaryoda perdeye yansıtıyor. İngiliz alt sınıfının gündelik hayatına, beklentilerine, düşlerine ve insanlığı kemiren sınıf meselesine, oldukça 'içeriden' bakıyor Allen. Kapkara bir suç öyküsünü, işin içine incelikli karakter tahlilleri katarak anlatıyor. Vicdan, ahlâk, kader, aile gibi ortak kavramları, alçak sesle ama titiz bir biçimde yatırıyor masaya. Hem de yarattığı hiçbir karakteri yargılamadan. Tevazu dolu bir ironiyle… Shakespeare trajedilerini andıran bir sona sürüklenen iki kardeşin öyküsü, aslında insanın ve insanlığın da öyküsü bir yerde. Doymak bilmez iştahımızın, gözü ve eli kanlı kapitalizmin öyküsü. Adına sistem dediğimiz ve insanı tamamen yok etmeye programlanmış bizi sarıp sarmalayan oluşların öyküsü. Gerçek, keder dolu ve acıtan bir öykü.
Film adını mitolojiden alıyor
İki kardeşin filmin henüz başında gördüğümüz tekneyi zar zor satın aldıktan sonra, onları bekleyen mecburi kadere finalde yine aynı tekneyle sürüklenmeleri, filme adını veren 'Cassandra' ile bağlantılı. Tekneye koydukları isim, aynı zamanda bir efsane. Mitolojik bir olgu. Geleceği görme gücüyle olacak felaketleri engellemeye çalışan ama sözünü dinletemediği için acı sondan kurtulamayan lanetlenmiş Cassandra'dan geliyor filmin adı. Yani Cassandra, günümüzün anlayışına göre, 'uzağı gören bilinçli insanın dramını' yansıtıyor. Başrollerini iki adalı aktör Colin Farrell ve Ewan McGregor'un muhteşem performanslarla paylaştığı filmde usta oyuncu Tom Wilkinson da çok çok iyi. Yaşadığımız dünya ve sistem içinde insanlığın geldiği hal ve durum Woody Allen'ın bakışıyla bir başka duruyor perdede. Kaçırmayın.
Woody Allen tutkunları ve perdede farklı bir Woody Allen görmek isteyenler.
'İçi dolu', 'meseleli' dramlardan hoşlananlar.
Kusursuz bir oyuncu yönetimine hasret kalanlar.
Londra'yı ve İngiltere'yi sevmeyenler.
Woody Allen'ı 'hep aynı' bulanlar!.
Yoğun dram ve trajedilerden uzak duranlar.