Yeni Zelanda canisinin sosyal medya hesabında yazdıklarına bakarsak onun tipik bir “din militanından” ziyade ırkçı olduğunu görürüz.
18.03.2019 23:26 Karakter boyutu :
Yeni Zelanda canisinin sosyal medya hesabında yazdıklarına bakarsak onun tipik bir “din militanından” ziyade ırkçı olduğunu görürüz. Nitekim bu kendi beyanları ile de sabit bir durum. Fakat din adına işlenen cinayetlerin bam teli de burası zaten. Elinde din kılıcı ile gezenler yanına faşizmi ve saltanat rejimini/zihniyetini almadan ya o kılıcı kınından çıkaramazlar ya da onu öyle ulu orta sallayamazlar.
Brenton Tarrant tipik bir ırkçı evet. Irkçılığının başat değerlerinden biri de karışık kafası ile sahiplenmeye çalıştığı Hristiyan inancı. O, kafasında mutlaklaştırdığı soyunu, dini değerler etrafında da örüyor ve başka bir dinin varlığını soyu açısından tehlike addediyor. Çünkü onun için ırk mutlak bir üstünlüğü işaret ediyor; dini mutlak bir üstünlük ve hakimiyet rejimi olarak görenler de bu noktada Tarrant ile birleşiyor. İşte ırkçılık ve din fanatizmini “hakikat cellatlığı” birleştiriyor. Birleştikleri yerde de kan, ölüm, gözyaşı ortaya çıkıyor. Yanına kötülüğün örgütlü halini almadan dolaşamayan din cellatları, dini de kurmak istedikleri rejimin bir paratoneri olarak kullanıyor. Bu meselenin iktidara içkin bir yönü. Bir diğer yönü de şu: dini okuyanlar ondan, bize göre karanlık kendilerine göreyse inşa edilmek istedikleri teokratik yapıyı görüyorlar ve o yapıyı hayata geçirmek istiyorlar. Elbet bu esnada kimseden rızalık da beklemiyorlar. Bu Hristiyan, İslam ve Yahudi tarihi açısından da böyle. DİNİ BİR BİÇİMDE ZORBALIK OLARAK OKUYAN… Engizisyon olgusu bu bağlamda önemli. Zira bu olgu hem din cellatlarının Hristiyan tarihindeki yerini hem de dini bir biçimde zorbalık olarak okuyan din sahiplerinin karanlık yüzünü faş etmekte. “Bezdirici, baskıcı soruşturma ve sorgulama” anlamına gelen Engizisyon, kilise ve saray ortaklığının yüzyıllar boyunca süren zorbalığının da adıdır aynı zamanda. Bu tarihin evveliyatı da vardır elbet. Örneğin Roma İmparatoruI. Theodosios 382 yılında Hıristiyanlık’tan ayrılmanın veya ona karşı gelmenin cezasını ölüm olarak ilan eder. Dine biçilen zorbalık kıyafetidir bu ve zalimler o kıyafeti elinden geldiğince kullanmaya çalışır. Şöyle ki; adeta sokak sokak “sapkın” arayan Engizitörler, buldukları bu sapkınları mahkemeye bildirir ve akabinde yargılamalarda başlar. Onlara göre Hristiyanlığı farklı yorumlayan, kilisenin din rejimine muhalefete eden ve tabi anılan dinden uzaklaşanlar sapkındır. Öyle ise yaşama hakları yoktur. En azından sürgün edilmeli ya da benzeri cezalara çarptırılmalıdır. Bu aynı zamanda bir cihaddır çünkü. Bu anlamda tarih, karanlık sayfalarla örülü dini kararlarla doludur. Öyle ki 1184’te Verona’da Papa III. Lucius ile İmparator Frederick Barbarossa’nın çıkardıkları karar bunlardan yalnızca biri olarak görülebilir. Bu karara göre dinden ayrılmaları yüzünden aforoz edilenler devlet ilgililerince yakalanarak mahkemelere sevkedilecektir. Bunlara verilecek cezalar genellikle sürgün, mallarına el konulması, evden uzaklaştırma, vatandaşlıktan çıkarma gibi ağır sosyal yaptırımları içermekteydi.[i]
Cezalar bunlarla da sınırlı kalmadı. II. Frederick 1220’de taç giydiğinde Hıristiyanlık’tan uzaklaşmayı hıyanet olarak gördü. Lombardia’da suçlu bulunan bazı kimseleri yaktırdı; daha küçük suç işlemiş sayılanların da dillerini kestirdi. Fransa Kralı VIII. Louis 1226’da böyle kimselerin mallarına el konmasını emretti.[ii]1242’de Paris’te bir engizisyon komitesi İsa Peygamber ile ilgili açıklamaları dolayısıyla Talmud’u kınadı. Binlerce Talmud cildi yakıldı.
ARKASINDA DA BU RUHUN BİR BENZERİ YATMAKTADIR
İşkence devam ediyordu. XII. yüzyıl sonlarında başlanılan, dinden ayrılanları kazıkta yakma âdeti giderek yahudileri de içine almış, 1288’de Fransa’da yahudiler ilk defa kitle halinde yakılmıştı.[iii]Konu bağlamında daha pek çok ibretlik hadiseye örnek verebiliriz.[iv]Lakin son olarak şu verileri aktarmanın yeterli olduğunu düşünüyoruz: İspanya engizisyonunda papalık tarafından bir müşahit olarak görevlendirilen Lorento, bu ülkede 1481-1517 yılları arasında 13.000’den fazla insanın diri diri yakılma cezasına, yaklaşık 200.000 kişinin de başka cezalara mahkûm edildiğini bildirmiştir. Bu sayının büyük bir kısmını Hıristiyanlık’tan sapanlar oluşturmaktaydı..[v]
Binlerce insana sırf dine inanmadığı ya da dini farklı yorumladığı için kan kusturan kilise ve saray, vahşetin ittifakını el birliğiyle sürdürmüştür. Bu tarihi şunun için yazdım: din adına kılıç sallayanlar ile dini, tahtları için kılıç gibi kullananlar hep var olmuştur ve bir biçimde var olmaya çalışacaktır. Bugün Yeni Zelanda’da işlenen katliamın arkasında da bu ruhun bir benzeri yatmaktadır. Buna göre korunacak bir ırk vardır ve bunun için engizisyon devreye girmelidir.! Ezcümle Albert Camus’un şu sözü yaşanan tüm süreci özetleyecek niteliktedir ve oldukça önemlidir. “Politika din değildir, din olmaya kalktı mı Engizisyon'dur.”
[i] TDV İslam Ansiklopedisi.
[iv]Aydın Tonga, ‘Dini söylemlerin’ katliamları meşrulaştırıcı işlev, Bilim ve Gelecek Dergisi.
Yeni Zelanda Aydın Tonga