Geldim Gittim | Ada Yazıları
Üçüncü haftanın ilk, başladığımdan beri 6️⃣. antrenmanımdı bugün.
Geçen salıdan sonra sağlık nedenleri ile istemeyerek bir hafta ara vermek zorunda kaldım.
Hızımı almış giderken, bu kadar keyifli ve istekli ilerlerken durmak zorunda kalınca çok üzüldüm, aynı motivasyonu yakalayamamaktan korktum.
Şimdiye kadar spor konusunda süreklilik sağlamakta zorlandığım için endişelendim.
Bu kadar çok paylaşıyorum diye kendime kızdım.
Bulduğum bu yolu kaybetmekten ödüm patladı.
Kısaca insan olmama dair ne kadar zayıf noktam var ise sıra sıra belirdi önümde.
Sonra kapandım kendi içime, işe verdim kendimi, yazmaya, okumaya, aileme verdim.
Çok hafifçe ama bulabildiğim her noktada uzun yürüdüm.
Hareketsiz kalmamak için kendimi sarsmadan ev işi de yaptım.
Günlük 10 bin adımını bitirememiş olsam da 5 bini mutlaka tamamladım.
Akışta kalmaya, sonrasını düşünmemeye, bunun da bana bir şeyler öğreteceği inancıma sarıldım.
Dün kendimi tekrar gözden geçirdim ve;
Hayır motivasyonumu kaybetmemişim, sporun verdiği hissi özlemişim, daha 5 defa antrenman yapmış olmamıza rağmen alışmışım ve çok iyi gelmiş.
Spor yapanları, yarışlara katılanları izlemekten, tekniklerini çözmeye çalışmaktan ve empati yapıp eşiklerini geçme noktalarını bulmaktan çok keyif alıyormuşum.
Sporun insana vermiş olduğu disiplini, limitsiz oluşunu ama ilerledikçe sınırları genişletmesini çok sevmişim.
Zayıflamak ve kafamda güzellik ölçüsüne ait herşeyi yıkmaya başlamışım sporla, yazı ile kendime ait bir çok önyargıyı yıktığım gibi.
Ve evet paylaşmaya devam edeceğim.
Paylaşmayı seviyorum, yaşadıklarımı, duygularımı, bildiklerimi, öğrendiklerimi bunu da en güzel yazarak yapıyorum, şifası üzerime olsun.
Dün tüm bunlar doluşunca içime telefona sarılıp Ece’yi aradım “hadi başlayalım yarın sabah, ben daha iyiyim, devam edelim” dedim.
Bu da bu sabahın skoru…
Her insanın, her mücadelede kendi zirvesi ve o zirveyi nasıl geçeceğidir asıl olan. Ve o zirve her dinamikte değişir...
Bu da bu sürecin ardından kendime çıkarımım...