"...Seni anlatmak güzel şey
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel türküsünü dinlemek gibi bir şey..."
Baba Erdoğan üzerine anlatılacak o kadar çok şey varki. İnsan bir an hangisinden başlıyayım diye düşünüyor. Sanırım Babil'i tanıyanlardan onunla ilgili anılarını benden daha iyi kağıda dökecek insanlar vardır. Ben en iyisi sondan yani şehit düşmesinden, O'nu birazda eleştirerek yazmaya başlıyayım;
Bu satırların yazarının kişisel düşüncesine göre ise, Baba Erdoğan, kendi kişisel özelliklerinden kaynaklanan hatası sonucu şehit düşmüştür. Bu hatası öyle bir hatadır ki, aynı zamanda Babil'in hem Parti içerisinde, hemde diğer devrimci örgütler ve halk nezdinde çok sevilmesinede yol açan bir özelliğidir. Babil'de "Önder, herzaman önde gidendir" anlayışı hakimdi. Kandıra'da askeri birliğe, telörgülerden atlayarak ilk giren, nöbetçileri etkisizleştiren O'dur. Gümelönü'nde karakolu tekbaşına basıp, askerleri teslim alan yine O'dur. Çatışmalarda O hep en ön saftadır. Gerilla yaşamındada aynı özellikleri sergiler. En tehlikeli işlere gözünü kırpmadan atılan, ölüm diye birşey tanımayan, bu yüzden gerilladaki kodadı "Ali Haydar" olmasına rağmen, yoldaşları tarafından "Deli Heydo" diye çağrılan bir cesaret ve inanç sembolüdür.
Birgün batıdan gelen bir yoldaş Dersim'in bir köyünde gerillaya katılır. Gerillalar kış mevsimi yaklaştığıdan, ihtiyaçları olan bir sobayı köylülerden almış, yeni gelen yoldaşlarınıda yanlarına alıp Munzurların doruklarına doğru tırmanışa geçmişlerdir. Gerillalardan biri sobayı sırtlamış, tek başına tepeye tırmanmaktadır. Batıdan gelen yoldaş, hep tanışmak istediği, ismini çok duyduğu Baba Erdoğan'ı sorar. Yanındaki gerilla sırtında sobayla dağa tırmanan kişinin Babil olduğunu söyleyince, Batıdan gelen yoldaşın yüreğini önce bir şaşkınlık, sonra bir hayranlık duygusu kaplar. Parti Önderi konumundaki biri, o işi yapacak birçok gerilla varken, sobayı sırtlamış tek başına dağların doruklarına doğru süzülmektedir. İşte Babil'in yoldaşları ve halk tarafından bu kadar sevilmesine neden olan kişisel özelliklerinden biri.
Babil'in şehit düştüğünden, iletişim sorunundan dolayı Dersim'de ki yoldaşlarının haberi yoktur.Dolayısıyla örgütlü bir cenaze töreni yapılamaz. O sırada tesadüfen Tokat'ta bulunan ağabeyide cenazeyi teşhis edene kadar O olduğundan emin değildir. Cenazeyi alıp ertesi gün Dersim'e geldiklerinde, hiçbir örgütlü çalışma olmamasına rağmen, Hozat ilçe merkezi ile köylerinden (Ovacık köylerindende katılımlar olmuştu) ikibine yakın kişi, kendiliğinden cenaze törenine katılmak için Babil'in doğduğu köy olan Sırtkan köyüne sabahtan gitmişler ve cenazeyi beklemeye başlamışlardır. Öyle ki, öğleden sonra Hozat İlçe merkezine cenazeyle giren ağabeyi, hiçbir tanıdık yetişkin insan yüzü görememiştir. Hozat merkez sanki terkedilmiş görüntüsü vermektedir. Bu yönüyle Dersim 12 Eylül sonrası ilkkez bu şekilde kendiliğinden gelişen bir gerilla cenazesini sahiplenme olayına tanıklık etmektedir.
Bugün Babil aradan yıllar geçmesine rağmen Dersim halkının gönlündeki yerini korumaktadır. Bir örnek verecek olursak, şimdiye kadar devrim şehitleri üzerine sadece devrimci ozanlar türkü ve ağıtlar yakmışlardır. Babil üzerine ise bildiğim kadarıyla dersim halkının mahalli ozanlarının yaktığı ve halk tarafından bilinen ve söylenen zazaca iki ağıt var. Babil sadece Parti değil, aynı zamanda doğal bir halk önderiydi. Cezaevi firarı sonrası Dersim'e döndüğünde halk öyle sevinirki, gittiği her köyde kurban kesilerek karşılanır (42 kurban kesilmiştir),
Son sözü, Babil'le tanışma onurunu yaşamış bir insan olarak, birazda O'nun bizi erken bırakıp gitmesine sitem etmek için, Barbara Anna Kistler'e bırakıyorum: "Neden en iyi yoldaşlar, en önce şehit düşüyorlar?"
Başa Dön ...Gonco...
Hüseyin Tunçsiperi'nin 2002 yılında yayınlanan umuda ve yarınlara yazdığı" Türkülerini Yüreklerine Gömdüler" adlı kitabından, Baba Erdoğan ile ilgili 1979-1980 kışında geçen ve 20 sayfaya yakın anılardan oluşan bölümden, yazarın kendisine ulaşıp iznini alamadığımiz için, anlayışına sığınarak bazı alıntılar yapıyoruz;
O gün çıktık yola. Kara dizkapağına kadar batıyorduk. Sanki uğursuz bir gündü. Rüzgar önüne koyduğu karla birlikte bizide kendi ekseninde döndürmek için estikçe esiyordu. Baba Erdoğan kafasını, yüzünü sımsıkı eşarpla sarmıştı. Sadece gözleri iki nokta gibi gözüküyordu
"Çok yoğun zorluklarla dolu bir gün olacak." dedim.
Beni duymamıştı. Kulağını eşarbın içinden çıkardı.
"Anlayamadım, birşey mi söyledin?"
"Çok kötü bir gün olacak bizim için."
Güldü. Kulağını tekrar eşarbın altına gizledi.
"Yeni değil bizim için. Dersim böyle günleri hep yaşıyor" dedi bağırarak.
Gülümsüyoru. Elini cebinden çıkardı, bir eldivenini bana verdi.
"İnsanın iki eli cebinde olunca rahat hareket edemiyor" dedi.
Baba Erdoğan bakiışlarını dağların eteğinde dolaştırmaya devam etti. Gözleri bana takıldı. Bastığı yere kök salmış gibiydi. Rüzgar durmuştu, hava sıcaktı. Kafasına sardığı eşarbı indirdi. Sakalını sıvazladı. Durumundan memnun gözüküyordu. Gözlerimi şaşkınlıkla kırpıştırdım. Hoşuna giden şey ne olabilirdi? Neşeli bakışlarını izledim.
Elindeki saate baktı. Sonra gözlerini yüzüme dikti. Birşeyler söyleyecekti, birden ne düşündüyse vazgeçti. Yanıma yaklaşmasıyla dikkati dağıldı. İçten, sıcak bakışıyla bana baktı.
"Yolu çoktan yarıladık. Bir saate kalmaz, köyde oluruz" dedi.
Zafer dolu bir gülümsemeyle
"Kaç saat Hozat`la sizin köy arası?" dedim.
"Yazın üç dört saat çeker. Ama kışın çekilmez bu yol. Bir adam boyu kar var. Görüyorsun."
Baba`nın sesi, karla kaplı iki dağ arasında yutuluyordu. Gözlerim dağların eteğini süzüyordu. İki dağ arasında yürüyorduk. Çok korkunç gözüküyordu, ağaçların hepsi birer kardanadam olmuştu. Paniğe kapılıyorsun, a an ne yapacağını kestiremiyorsun, acı çekiyorsun, inliyorsun, çırpınıyorsun. Sonra uyanıyorsun ki, karlı yolda Baba`yla yürüyorsun. Güvenlikte olduğunu görüyorsun, askerlerle etrafı sarılmış iki dağın arasında değilsin. O anki hayalden geriye kalan yalnızca alnının üstündeki ter damlalarıdır.
Az sonra köy gözüktü. Dağın eteğindeydi, altı uçurumdu. Düz arazi yok denecek kadar azdı, sağı solu kaya ve dağlarla çevriliydi. Yolun üstünde köyün tam karşısındaki tepede karakolu, evlerin üst kısmında okulu olan ufacık bir köydü. İnsanlar burada ne ile geçiniyor diye düşündüm. Baba`ya sorduğumda " hayvancılıkla" demişti. Ormanın dışında hayvanların başka yiyecekleri yoktu. Köy, kayalarla, dağlarla, uçurumlarla, içiçe, birbirlerine sıkıca sarılmış, öylece asılı duruyordu
Gürültünün, telaşın ve meraklı gözlerin denetimi altında kapıdan içeriye girdik. İçerisi sıcaktı, aile fertleride sıcaktı. Baba`nın ailesi sağa sola koşturuyordu bize biran önce yiyecek şeyler hazırlamak için,. İnsan mı insan, sıcak mı sıcak, yakın mı yakın, dost mu dost. Güzellikle ilgili ne varsa onlarla bütünleşmişti
Baba`nın bizimle ilişkisi o dönemler sempatizan düzeyindeydi. Dürüst ve oturaklıydı. Fazla konuşmazdı. Dinlemeyi çok severdi. Dönem dönem tatlı espriler yapardı. Arada bir Hozat`ta bir dükkanda çalışırdı. Her yönüyle güvenilir, iyi ve kararlı bir sempatizandı.
Baba`yla üç dört gün köyde kaldım.Köy halkıyla sıksık biraraya gelip sohbet ediyorduk.
İhtiyar beni çok etkilemişti. Ağlayacak gibi boğazıma acı ve hasretin saplandığını hissederek yoksul köylüleri sırasıyla süzdüm. İçimde güclü, sert bir tepki kabarıyordu. Baba Erdoğan gözucuyla bakıyordu köylülere. Kavgadaymışım gibi bir sıcaklık dalgası bastı beni, döndüm Baba`ya baktım. Baba beni anlamış gibi, sessizliği bozarak konuşmaya başladı, rahatlamıştım. Sessizliğin ağır baskısından kurtulmuştum.
"Arkadaş, bugün içinde bulunduğumuz koşullardan hareketle, birtakım olayları uzun uzun anlattı."
Sesine öfkeli bir sertlik yayılmıştı. İçeridekiler Baba`yı heyacanla dinliyorlardı. Tam o sırada kolları odunlarla dolu ihtiyar içeri girdi. Sessizce sobanın kapağını açtı. Odunları sobaya doldurdu. İhtiyarın gözlerindeki keder, acı ve kızgınlık sönmemişti. Hepsi birlikte, içiçe yaşıyordu gözlerinde. Sessizce Baba`yı dinliyordu. Baba`nın köylülerin anlayabileceği ve hoşlanacağı en basit hitap diliyle ve ustaca, devleti teşhir eden dili, köylüleri memnun etmişti. Baba`ya özenmiştim, gözlerini yüzünden ayıramıyordum. Kendisinde insanı etkileyecek muazzam bir dil vardı. Arada bir köylülerin dikkatini üstüne çekmek için, kısa ve öz halk deyimleriyle onları güldürüyordu. Kendini saatlerce, günlerce ve aylarca dinletebilecek bir kaabiliyete sahipti. Baba, çelikten bir yüreğe, baldan tatlı bir dile sahip olan, her yönüyle komünist bir lidere yakışır bir güzelliğe sahipti.
Yer cekimi olmayan karanfil'e...
Ben Baba Erdoğan'ı Bayrampaşa Cezaevinde tutsaklık koşullarında tanıdım…
Yeterli mi değil mi, bu görecelidir…
Dersim'in dağlarından, derin uçurumları olan vadilerinden kopup, İzmit'in Kandıra ilçesinde askeri kışlanın basılıp silahların kamulaştırılması eylemiyle tanıdım!
12 Eylül faşist cuntasının rehavet içinde uyuduğu ve devrimci muhalefeti bitirdik, yok ettik teranelerini hergün ayyuka çıkacak tarzda medya ve basına deklare edilirken, bu eylem onları şoke etti!
Büyük cesaret ve cüret isteyen bir eylem…
Nedenleri, niçinleri ve sonuçlarının aritmetik toplamı zaman aşımına uğradığı için, bunun açıklamasını geçiyorum…
O dağlarının, nehirlerinin, derin uçurumlarının ve yoksul halkının direnen, mücadele eden ruh halini kendinde taşıyordu… Tipik bir Dersim'liydi; baş eymez ve soylu güzelliklerle kuşanmıştı.
Pırıl pırıl bir yüz ifadesi, kendinden emin ve ne yapacağını tereddütsüz anlatabilen, sade, açık bir insandı…
Atilla İLHAN'ın "Kürtler" isimli şiiri vardır bilir misiniz? O şiir Dersim'i anlatıyor…
O şiirdeki erkek betimlemesi tıpkı Baba Erdoğan'ın temize çekilmiş hali!
Baba'da "o fena halde bıyık ve burun, divit kalem tertibi ince" bir güzellige sahipti.
Tepeden tırnağa enerjik, devrim mücadelesini yaşamıyla içselleştirmiş, kendisini inandığı partisi ve mücadelesine adamış bir yapıya sahipti.
Mücadelenin hem Türkiye genelinde yükselmesi devrimci parti ve örgütlerin yenilgiyi atlatıp, atılıma yönelmeleriyle birlikte, tutsaklık koşullarında da peş peşe özgürlük (Firar) eylemleri durup dinlenmeden sabırla, inatla hayata geçiriliyordu…
Bu eylemlerin birinde kendini Bayrampaşada (eylem aynı zamanda devrimcilerin kendi aralarındaki dayanışmaya çok güzel bir motivasyon ve renk kazandıran karekterle boy attı) baş gösterdi.
Burjuvazi devrimci önder ve kadroların cezaevinden firar etmesiyle de ağır bir iradi yenilgi yaşadı.
Binlerce güvenlik önlemine rağmen eylemin gercekleşmesi karşısında onların payına panik ve korku düşerken, biz tutsaklar ise sevince boğulmuş, devrimin firar eylemini kutluyorduk!
Baba Erdoğan artık düşleri kadar özgürdü!…
Partisine, yoldaşlarına, Dersim'e, Munzura ve dağlara kavuşmuştu...
Üzülerek belirtiyorum ki, çok kısa bir süre sonra yeni bir şiarla atılım için Karadeniz'de başlatılan gerilla mücadelesinin eylemlilikleri için de Tokat'ta yapılan bir eylem sonucu Baba'nın şehit olduğu haberi verildi…
Bu kez de onunla paylaştığımız bu mekanda onun ölümü ile ilgili anma yaptık…
Sloganlari atıp, saygı duruşunda bulunurken tepeden tırnağa hüzüne batmıştım…
Öteden beri her erken gelen ölüm haberine bir türlü inanamiyorum ve içime sindiremiyordum...
Yillarca dağlarda mücadele etmiş ve tecrübe birikimi olan bir önder kadronun ölümüne inanamıyorum. Ve kafamda soru işaretleri var…
Örnegin Baba Erdoğan'ın otopsi raporları var mı, varsa kamuoyuna açıklandı mı?
Yoksa yargısız bir infaz sonucu mu öldürüldü bilemiyorum…
Bunun cevabını verecek olan kendi örgütü ve yoldaşlarıdır…
Che'nin dediği gibi "herkes düşlerinin büyüklüğü kadar özgürdür".
Baba Erdoğan'da kendi düşleri için ölümü kucaklayacak kadar büyük ve özgürdü!
Şimdi yer çekimi olmayan bir karanfil Dersim'in dağlarında, halkının arasında, mücadelede, türkülerimizde de yaşıyor…
Onun onurlu mücadelesi ve anısı önünde saygıyla eğiliyorum.
Uzun uzun çam agaçlarının arasından bir başıma yürüyorum. Çam agaçlarının saldığı
koku ferahlatıyor yorgun yüreğimi. Az sonra bulutlardan sağnak yağmur boşalıyor üzerime. Islanıyorum. Nemlenen topragın kokusu burunlarımdan girip ciğerlerime siniyor. Bir daha bir daha, nefes alıyorum. Yağmur dinsinmi, hayır daha çok yağmasını istiyorum.
Bilirsin, erken diner bahar yağmurları. Zaten güneşte ışınlarını saçtı bile. Yürüyorum, kuş sesleri arasında ve yola fırlayan sincaplarla birlikte. Önce dönüp bana bakıyorlar sonra kaçıp kayboluyorlar bir bir.
Bir koşu degil, hedefi vurmaktır hayat. Sevdiklerimiz hedefi vurarak bir bir düşüyorlar. Kanlı bir zaman tünelinden geçiyoruz. Bazen damla damla, bazen oluk olup akıyor kan kızıl kızıl…
Çoktandır seninle yüzleşmek istiyordum. Her geçen gün, kabuk bağlar gibi olan yürek kanıyor bir daha bir daha… Kaç gecedir düşlerime giriyorsun. Aynı heyecan, aynı bilgelik aynı cesaretle bağırıyorsun, konuşuyorsun yığın yığın insanlar etrafını sarmış, sen orta yerdesin. Gülüyorsun, gülüşün bazen kahkahaya dönüşüyor.
Bu günlerde senin bize yadigar biraktığın oğlun Orhan’ın düğününü yapacağız. Beyaz gelinlik içinde ellerinde kırmızı karanfillerle bir kız, ceketin yaka cebinde bir gül, ütülü elbiseler içinde elele Orhan’la kalabalık insanların alkışları arasında içeriye girecekler.Tililili sesi ağıda, kahkaha hüzüne dönüşecek.
Sen orada olmayacaksın, biz oradayız. Yüzler güler gibi olacak, yürek ise kanayacak, gizli gizli… hangi yana dönerse yüz, senin gül siluetin gelip orada duracak. Yüreğe hüzün, göze nem düşecek. Ben kanıyacağım… belki dilimde dökülen şu mısralar kalabalığın arasında kaybolup gidecek.
Adın kalleştir senin
Hepte öyle kalır
Yoldaşımı bir bir
Öyle hançerledinki yüreğimi
Bir yalnız bıraktınki
Sendende beter ettin beni.
Haykırırım belki sessizlik içinde fırtınalar kopararak için için…
Düştüğün topraklarda bu ara yolculuk yapıyorum. Sekizyüz yıl öncesindeyim, Baba İshak ile birlikte, Amasya kalesinin burçlarında geriliyor boynuma ip…
Bilirsin her kan verimli değil. Bizim kanımız ise, sağanak bir yağmur gibi serpilir toprağa. Bir ovanın söylediği sözü anımsıyorum.
„Beni aklın ve gerçeğin tohumlarıyla döllendirin, bire yüz ürün veriririm size“…
Suskun insanlar çıkıyor karşıma. Sinmiş korkmuş insan silueti sürü sürü…
Tarihe yalvarıyorum, anlat diyorum. Bana Baba İshak’ı anlat… Anlatılan hep farklı farklı, hiç biri birbirini tutmuyor, çelişkiler içinde yüzüyorum.
Kızıyorum, bir tarih nasılda böylesine yok olur…
Sekizyüz yıl sonra seni oraya çeken, „Bize bir Dersim yetmez, bin Dersim gerek“ diyen şiarının altında yatan bu tarih değilmidir.
Bu tarihi isyan isyan diriltmek…Baba İshak’tan Baba Erdoğan’a…
Aklın ve gerçeğin yanına bilimide katarak yağmurlaşan kanımızı serpiştiriyoruz toprağın rahmine… ölümü ölümle iyileştiriyoruz.
BIR TUHAF ADAM ; ADI, ‘BABA’ ERDOGAN
Halim Kar ( İnsanlar Tanıdım Kan Gülleri)
Görev yerimiz değişiyor; yaptığımız zaten ajitasyon ve propaganda.Eylem yasak. Hep savunma. Karlos,bir gün beni,bir arkadaşın evine götürüyor .Götürürken de uyarıyor; ‘iyi biri ve boş bir insan değil’ diye.
Sirtikan köyüne geliyoruz.Bu arkadaş bizi öyle bir samimiyetle karşılıyor ki, şaşırıyorum. Türkçesi tek kelime ile berbat. Bizim kuduz Recep gibi kelimeleri yuta yuta ve çok hızlı konuşuyor. Anlamakta zorlanıyorum konuştuklarınıönce.
Ayağımızdaki çorapları bile kendi elleri ile çıkarmaya kalkıyor (müsaade etmiyoruz tabi) bu kadar alçak gönüllü bir yoldaş. Çocukluğundan beri parti taraftarı imiş.
Bizi ağırladıktan sonra başlıyor siyasi sorulara (eğer buna,’siyasi soru’ denirse tabi ?).
‘Elinizde çoban sopası gibi ne bu silahlarla dolaşıyorsunuz ? Eylem filan yaptığınızda yok, daha ne demeye dağlarda dolaşıyorsunuz..’ gibi tonlarca soru soruyor. Ve başlıyor bizim ‘halk savaşı’ adına ‘serseri mayınlar gibi dolaşmamızın mantıksızlığına..’. Ben aptallaşıyorum bu eleştiriler karşısında. Hani utanmasam ve kendime siyasi bir misyon biçmesem ; ‘ya yoldaş bizi karşılaman saygıya şayan ve kıymete değerdi de,’ağırlaman’ ise pek berbattı’ diyeceğim ama olmuyor. Tek kelime ile rezil ediyor bizi. ’Bu yaptğığınızın adı gerilla savaşı değil, kendini koruma’ deyip duruyor.
Karşı atağa geçiyorum; Mao^nun Askeri yazılarından ve Filipin komünist Partisinden alıntıları ard arda sıralıyorum. (O sıra ne Peru duymuşuz nede Nepal,nede ortalıkta PKK diye eylemci bir örgüt var,unutmayın yıl 1982). Baba Erdoğan(ben bu arkadaşın gerçek ismini ‘Babil’ olarak biliyorum hala) ben konuşurken sözümü hiç kesmiyor ama gözlerini gözlerime dikmiş, beni dinliyor.
Ben sözlerimi bitirir bitirmez, gözlerini hala gözlerime dikmiş bir vaziyette;
- Yani Mao burada yalanmı söylüyor ? Sen önce ona cevap ver ki diğer konuya geçelim..’ diye elindeki “ÇKP kısa tarihi”nden üzerine parmak bastığı alıntıyı tekrar okuyor Mao dan; ‘Partimiz tarihi başından sonuna kadar silahlı mücadeledir.. ama geçmiş önderlikler bunu anlayamadılar..” diye.
-“Mao burada yalan mı söylüyor ?” , ‘peki ibo yoldaş; bizi geliştirip güçlendirecek olan silahlı mücadeledir demiyor mu ?’ diye ısrarla soruyor.
Berbat bir tartışma stili var, bırakmıyor ki demagoji yapalım. Söyleyecek bir şey bulamıyorum, geri adım atıyorum sessizce (hani “merkezi görüşü savunacağım ya ?).
Şefik (Karlos) devreye giriyor bu sefer ve başlıyorlar yaman bir tartışmaya.
(Kim demiş, ‘Komünistler yalan söylemez’ diye ? Biz, resmen ‘merkezi görüşü’ savunalım diye açık açık kendi yoldaşımıza yalan söylüyoruz, halbuki aynı görüşteyiz)
Babil`de gözüme çarpan özellik şu; kendine aşırı güvenen biri ve korkusuz. Biz yatarken o tek başına nöbet tutuyor ve sabaha kadar köyün çevresinde dolanıyor, adeta köyü tamamen ablukaya almış gibi.
Ben,kendine “aşırı güvenen” insanlardan her zaman çekinmişimdir; bu kendine aşırı güvenen yoldaşlar çoğu zaman “kendilerine bu aşırı güvenden dolayı” ya düşmanı çok küçümser ve tedbirsiz, plansız-programsız hareket ederler yada en önde “bana bir şey olmaz” düşüncesi ile dövüşür, geri çekilmek akıllarına bile gelmez ve kolay kolay disiplinide kabul etmezler. Zordur bunları denetim altına almak.
Bu özelliklerinden dolayı olsa gerek;partimiz saflarında en erken şehit düşenler bu kendine aşırı güvenen yoldaşlar olmuştur her zaman.’Aşırı güven’, çoğu zaman çok tehlikelidir.
Karlos la Babil bağıra bağıra sabaha kadar tartışıyorlar. Babil i ikna etmek mümkün değil. iyide nasıl ikna edelim ki ? Haklı bu adam.
Gerçekten bu arkadaş,DABK(Dogu Anadolu Bölge Komitesi) revizyonist ‘Olağan üstü Merkez Komitesi’ ne karşı baş kaldırmadan (Eylül 1987) iki yıl önce kadar parti saflarına (bu bilgi parti arşivlerinden alınmıştır) bu sefer profesyonel olarak katılacak(zaten milisti köy örgütlenmesinde ama eylem yoktu ki) ve DABK çıkışıyla birlikte hem bizlere önderlik edecek, hemde söylediği gibi hemen askeri eylemlere girişerek Kaypakkayacı ruhu yeniden ayağa kaldıracak, umudu yeşertecekti.
O mıntıkaya her gelişimizde Babil in evi durağımız oluyordu artık. Babil de bizi her sefer ‘sağcılıkla’ eleştirir; deyim yerindeyse eğer, yerden yere vurur,ikiye katlar dörde bölerdi .
Baba Erdoğan ile ilgili bazı yoldaşlarının ve dostlarının anılarını bu kısımda okuyabilirsiniz;
Seni anlatmak güzel şey...devamı
Türkülerini Yüreklerine Gömdüler...devamı
Yer cekimi olmayan karanfil'e...devamı
Bir tuhaf adam; Adı: Baba Erdoğan...devamı