Posts categorized "DENEME"
GÜVENİLİR OLMAYAN İTİRAFLAR
Onca yaşanılan an’dan sonra aynı hataya düşmek, onu tekrarlamak, takılıp kalmak, takılıp kalmak.! Aklı sağlam bir ölümlünün yapacağı bir zaaf olmasa gerek. Biriktirilmiş, aslına yalan, yaşanılana suret, ayakları yerden çoktan kesilmiş kişinin kendine inat havaya girmemesi gibi olanaksız: hatta pavlovun köpekleriymişçesine itina ile yaftalamak henüz açılmış beyaz sayfana! Enteresan olansa bu şartlı refleksi kendi kendine gark etmek ortada bir sebep olmasa bile.
Hani bazen bir söz çalınır kulağa, ardından dillenir: sanki bu hesap biraz. Biz insanlar şifresi henüz çözülememiş kilitler gibiyiz. İçimizden ne çıkartacağımız belli değil! Kusacağımız hatta. Yol verdiğimiz zaaflarımız hiç beklenmedik anlarımızda tekrar karşımıza çıkabiliyor itina ile! Maksimum verilmiş sözcük sayısıyla, paragrafla anlatılabilecek bir hikâyemiz yok ne yazık ki! Her gün çoğalan, her saat artan bir birikmişle var olanın içine sığmayıp taşan öbeklere sahibiz. Kopup yalnızlığımızdan, kaçacağımız limanlarımızın olmaması, var olan bir hikâyede kahraman olmamamızla, figürasyona razı olmamızla yakından alakalı aslında. Ne ister neyi özlersek el yordamı ile ulaşabileceğimizi bilmek konfordan ziyade içimizde büyüttüğümüz şımarık çocukların hediyesi bizlere. Demeye yeter sözcükler mahsun kalıyor ıssızlığımda ne yazık ki! Ve ben fonda Goran Bregoviç’in Lullabye ‘ı tınladıkça, içinde unutulmayacak replikler barındıran muhteşem filmlerdeki kahramanlar gibi gözümü monitördeki lekeye dikip damardan replikleri pas edip duruyorum yazmaya çabaladığım bu anda.
Neyse Gandalf’ın da dediği gibi: Ölenlerden bir çoğu ölümü haketmemişlerdi, tıpkı yaşayanların çoğunun yaşamı haketmediği gibi.
Posted at 10:39 in DENEME | Permalink | Comments (0) | TrackBack (0)
YUVARLAĞIN KESKİN UCU !!!
Yürekten taşan gürültülü, çarpıntılı bir heyecan, bazen sağlam bir gülümsemedir türlü saklambaç oyunlarına. Büyüklerin oyunlarında ilahi güç yoktur. Sır doludur. Bir o kadar gerilen asabi akort telleri mevcuttur… Sinir harbi eşliğinde eşlik edilir sessizce oyuna. Aklına gelen başına gelir insanın, kaderci olur çıkarsınız bu gibi durumlarda ve anıların, bilgilerin, önemi olmayan bu gibi anlarda kelimelerin ucu zehirli iğne olur sokar, sözcükler yakıcı tat olur dilde.
Atmosferi , oksijeni paylaştığınız hırs ve başarının şehvetine sırtını dayayan iyelik eki müdanasına, kafayı takan uzun uzun anlatılmış bir yere ait olamama hissi eşliğinde illaki birine ait olma takıntısını dayatırlar size çarkın dişlileri. İnsanoğlu bu ya, mutlaka sahiplenecek bir şeyleri!
Arada kalmışlık. Yanlış zamanın yanlış bir yerinde sıkışıp kalmak. Ama ne yazık ki sen daima başlıktaki im[l]a hatasına takılıp kalırsın !
Fonda : Requiem For A Dream - Summer Overture çalmaktadır…
Posted at 18:43 in DENEME | Permalink | Comments (0) | TrackBack (0)
YERLE YEKSAN FİLM! GEÇMİŞİM =
MEĞER GEÇMİŞ_İMDE FARKEDEMEMİŞİM :(
Toy gençliğim ve o hiç sıkılmadan neredeyse gündüz & gece yeniden yeniden izlediğim obsesif filmlerimdeki rol kesenler gibi benimde kafamın içi boş. Nereden geldiği pekte belli olmayan bir sürü replik etrafta dans etmekle meşgul.
Aslına bakarsanız o zamanlar hayatla filmler kadar ilgili bile değildim. Kendi kuyruğunu yakalamaya çalışan bir it gibi debeleniyordum, ya içindesindir çemberin ya da dışındasındır misali. Çocukça takılmalarda tökezleyip kalmıştım. Filmlerden ezberlediğim hayatlara mahkum olmayacağımı zannedip, böbürlenip neşelenirdim bide: ne acaip geliyor şimdi.
Sevdiğim filmler bitince ve gerçek hayat motor dediğinde, bodoslama daldığım yaşamda anladım ki; güvenli koltuklarımızda ki Pop-corn kemiren, Seven_Up höpürdeten, Frigo yalanan izleyici konumunda olamayacağım bir daha asla. Gülümseyişimde gizli o bir avuç umudu, yaşadığım yerle yeksan aşklardaki mutluluğu ve zamanın hızla parmak uçlarımızdan kayıp giderken ki hissi ile ve akabinde olayı ay’mak. Ve Boooommmmmmmmm…
Bir damla umudun arandığı bir seyahatteymişim meğer, farkına dahi varamadığım. Bir kaosun içerisinde, bir flu yanılsamanın hemen peşinde... Derinnnn sularda sizin anlayacağınız!!! Üstelik benliğimi bulmak adına, hııııım !
Bir başka halet-i ruhiye anlarında gizlice geçiş yaparken yakalanmak mı kendinize? Pehhh, hatırlarsınız kendinizden! Var ile yok arasında durduğum zamanlardan hatıra değil mi, beynime musallat olan kekremsi anıların hiyerarşik hakimiyeti !
Hayat uzun soluklu bir şaka gibi, en azından benim için öyle.
En çok benimsediğin, en az kalan oluyor.
Önemsemediğin, en fazla rötar yapan.
Artanla – aslında kalan içine sancı eklemek sadece.
Gerisi yok bile !!
Daimi bir huzursuzluk, daimi bir rahatsızlık. Süregelen, kaynağı meçhul bir pişmanlık zaman zaman. İki zaman arasında sıkışmak, ne geçmişe, ne şimdiye ait olamamak onun yüzünden. Bir neredeyim bilememe hali sürdürülen bu sebepten.
Bundan sonrasını ancak bir albüme bakarak anlatabilirim diye düşünüp, aklına gelenleri yok etmek için gözleri kapamak aklına üşüşenleri def etmek sessizce ve hemencecik.
Ve bir adım sonrası …
*** P.s: Bu [adı üstünde DENEME] post’u oldukça depresif bir anımda, Yawru MADA mışıl mışıl uyurken, sevgili kocişim maç izlerken hemen yanı başındaki oda da, kulaklıklarımdan zangır zangır “Pink Floyd – Comfortably Dolls” çalarken yazdım, biline :D
Sonra Msn’den, comments’ten veya E-Mail falan yollamayın bu mod’da neyin nesi diye? Hayırdır & Neler oluyor? Her şey yolunda mı, bla blaa bllllaaaa … diye…
Posted at 01:11 in DENEME | Permalink | Comments (0) | TrackBack (0)
... Aslında gecenin içindeki gölgeler gibi, tünelin karşı ucundaki gerçekler de kayboluyor. Görüş sıfır ! Ne acı ki tümümüz elde edebileceğimizi zannediyoruz zaman zaman isteneni !!!
Hey kapıdan içeri sızmaya çalışan karanlık,
En iyisi yavaş ol, çok hızlı nüfuz etme. Nasıl olsa zaman kısa ve içimdeki müzik elbet susacak.Durmadan kurulup dağılan bu yerde: Hiç bir dost arama.Güvenilir bir sığınak yok nasıl olsa.
Oysa sürüklenebilirsin, düş kurabilirsin dilediğince. Hatta yürüyebilirsin suyun üstünde her istediğinde ... Yeterki iste :)))
Posted at 11:32 in DENEME | Permalink | Comments (0) | TrackBack (0)
O anda ;
Yüzüme savrulan gerçekçilikle ,
Bana atılmış bir tokatmışçasına ,
Soru işaretlerimi çoğaltan ;
Cevaplarıma , tereddütlerimle birlikte salise yanılsamalarıda katan ...
Konuştuğum dilden uzak , karşılığı olmayan sorulara sığınmak …
Bu anda ;
Cevabın aslında sorunun içinde debelendiği anda ,
Zaman tamam , şimdi derken ...
Aslında kendi zamanınında dışında kalan !!!
Ve bir o kadar yalnız …
Aslı kuru olmaya meyilli .
bunun bir sebebi olmalı diye düşünen ,
Tedirgin bekleyişlerle sanrısı çok fakat kudretle sıvanmış bir azimle
birlikte gözüken ZAMAN ...
Posted at 16:12 in DENEME | Permalink | Comments (0) | TrackBack (0)
Sonunda bir soru gibi , küstahça , apaçık kaldım işte yine kendimle .
- " Yarın gece gideceğim bu kentten " Koca yalanıyla birlikte üstelik ...
Bir bilinmeze yolcuyum ve merak kuşatıyor , içine çekiyor beni . Kanla tıka basa dolu ; yaşayan , çokça da ezik ; Hasret . Yüreğimden başka taşıyacak yüküm yok oysa ! Saymazsak gözlerimden akan ölü yaşları : Yalnızım , yalınım .
Kalbim inletircesine dinletirken kendini , atışları bilmez ki ; aslında kendi çocuk ruhuna esir .
Ve ben Ters dönen zamanda : bir o tarafa , bir bu tarafa akan kum saati ...
Amatör Kalemler "19:09"
Posted at 23:34 in DENEME | Permalink | Comments (4) | TrackBack (0)
… Işık ; günün her hangi bir saatinde , her hangi bir evin ,her hangi bir köşesine yapabileceği girişten daha sıvışkan bir şekilde içerdeydi . Herhangi bir odanın içine süzülenden daha canlı , daha yoğun , daha aydınlatıcı en azından algılayan için bu hissi vereceğinin kaygısını taşımadan , memnuniyet verebilir hislerle dolu olarak orda. Işık sanki o an için bir gözleme yardımcı , bir çeşit denetçi . Sadece birinin yada birilerinin yaşam izlerini barındıran oda da ve başkalaşmış bir varlığın yerinde . Göreceli bir görevi yerine getirmekte ... Doğru bir şekilde toplanıp derlenmiş yatağın üstünde ; kimisi gelişi güzel atılmış , kimisi toplanmış ve üst üste kaldırılmayı bekleyen eşyalar bırakılmış . Bu urbalar sahibinin bırakılmış ve yorgunlaştırılmış hislerinin bir yansıması gibi dururken bezginceler aynı zamanda . Işık bu bezginliği de yalayıp yutar mı ? Kim bilir ? Işığın görevi “manaca” bezginliğin üstünden geçmekle sınırlandırılamaz kuşkusuz . Ayrıca bunun kimse için yada herhangi bir şey için , şu an hiç önemi yok … Alelade ortaya bırakılmışlığın , boş vermişliğin nüvelerinin ötesine geçemiyor hatta ... İçten içe omuz silken , dudak büken bir duruşla her şey ortada zaten . Küskünler . Yeni olanlar bile yeni olmanın cazibesinden yoksunlaşmış . Çekmecelerin içindeki urbalarda neredeyse ortada sayılabilir .
Giyinilip kuşanıldıkları farklı günlerin ruhundan hiçbir şey taşımak istemiyorlar bu gün ... Hatıraları ; bir insanın hafızasındaki safsatalar kadar ancak . Bir unutulup , bir geri gelen duygulara özenmişler . Güçsüzler .
Oda ışığın altında bile pek iyileşmeyen giderek karamsarlaşan bir hal alıyor ama karmaşasından değil . Dağınıklığından hiç değil . Yaşanmışlık hissi ne biçimde olursa olsun , apaçık ortadayken değil . Can sıkan nasıl yaşandığı da değil ki ...Son durumda tanımlanabilecek hislerin karmaşasının , -boğuşan anlatıcının- can sıkıntısının bir ürünü olabilirdi durum . Baskı bir noktasında mutlaka hissedilen ve tam anlamıyla coşku ile yaşanamamış günlerin birikintisi olmuştu oda . Dışarıdan getirilenler , getirilemeyenler , ne kadar çok istenilse de dışarıda kalanlar . Çeşitli nedenle dışarıda bırakılanlar . Vs. vs. vs…
Ne kadar çabalansa da : ki bu çaba çok beyhudedir . Oda ; sahibinin ruhuna toplanmayı reddeden -bu basit işi güçleştiren- işkence yaparcasına eziyet veren bir şeyler göndermekte . Sahibi ile odanın algılaması arasında gizemli , sıkılgan, melankolik şizofrenik ; bütünüyle hastalıklı bir ilişki mevcud .
Işık ilerleyen dakikaların etkisi ile kaynağının yer değiştirmesi ile doğal hareketliliği ile kısacası her şeyi ile üstüne vurguda bulunduğu yatağı terk etmiş . Işık; boncuklu , rengarenk örtüsüne gömülmüş hissi verilen ; aslında oraya dikiş tekniği sayesinde , el işçiliğinin marifetiyle tutturulmuş , küçük aynaları yalamaktan vazgeçmiş . Yuvarlak parıltılı , kıvrak dansını artık yapmıyor tavanda ... Gardırobun ve çekmecenin içindeki urbalar da yatağın üstündeki urbalarda artık -boğuşkan anlatıcıya- dudak bükmekten bıkmaya başladılar . Veya anlatıcı artık umursamazlığın başka bir katmanına yol almış bile oda da …
Elbette bu oda bir yatakcığın bir gardırobcuğun, urbaların boş gevezeliğinden geriye kalanlarında mekanıydı . Diğer eşyalar anlatılmayan ’’zamanla yerini bulur, vakti geldiğinde anlatılır belki’’ oyununu oynamaktaydılar . Çok boyutlu bir saklambaç , kaç-göç , ruhsal yerden yüksekte , varlığın reddi falan filan da desek şu an bu oyunun tam karşılığı yok . İçe sinecek kadar açıklayıcı anlatılamıyor . Birde bu kaygan ifadesizlik yoruyor . Hem biçemlerini kapsayan ; hem neden niçinlerini ceplerine saklayan eşyalar bunlar . Küçük bir çocuğun sakladığı misketleri ; bir gösterip bir kaçırması gibi paylaşmayı beceremeyen , sinir bozucu bir haldeler ... Kaçırma ile korumayı karıştırmışlar . Çığırtkanlaştıran fakat kendi sessiz bir oyundu bu ... Seyredeni oyuna alıp , almamak arasında ; mızıkçılıkla bölünen bilhassa .
Üstelik tebessüm bile edip hoş karşılanabiliyorlar kimi durumlarda . Ama çözülmeden sonuca vardırılamayan bir etkisi var . Tüm bu odanın tüm bu eşyaların ve boğuşkan anlatıcının !!!
İnkar edilemeyen bezdiricilikleri , alışılmışlıkları odaya girebilmiş veya belirli bir zaman diliminde oda ile ilişkiye girmiş her varlık , sahibinin başka bir değişle boğuşkanın dokunuşuyla ruhuyla , zihniyle görülmeseler de ordadırlar . Bir miktar bırakarak bir şeylerini bu odayla temas etmişlerdir .
Bir kadın , başka bir kadın odaya girer . Mevcut görünenlere , gözlerindeki uskumru bakışı ile bakar ve her şey kısa bir kesintiye uğrar .
Tümüyle özelleşememiş durumun değersizliğine rağmen , kesiklere tuz basan yaratıcılığından öykünerek gelen kadının kendisine nasıl bu kadar yabancılaştığını düşünür anlatıcı . Hep bir “alıp başını gitmek vardır” yaaa... Nereye koyduğunu , nerde sakladığını anımsama ihtiyacı duymadığı . Ne zaman işler onunla diyalog kurmanın ızdıraplı evrelerine doğru yaklaşsa ; bir yerlerinden bağıra çağıra o duygu çıkar geliverir . Başka duygularda gelir kalabalık ve itiş kakış içinde . Ama en çok o ‘‘alıp başını gitmek” kısmında tutulur kalır . Resmen tutulup kalmaktır bu . Yorumsuz insan gibi arınmış ; lakin saplantılı bir sevecenliği olan bu duygu kavurur içini . Sahte bir erinmişlikle ,haklılık hazzını bırakır . Sırtının sıvazlanmak isteyen bölgeleri , biraz teşvikle baştan çıkarılmaya beklentili , tensel temasla uyarılmış gibi ürperen yerlerini anımsar . Bedenine , düşüncesine hükmedecek kadar kuvvet bıraktıran bir hayale kayıverir .Keşke gidebilseydi .Saçının telinden , parmağının ucuna kadar silkelenir , sıyrılabilirdi külün ve pasın içinden . Ruhuna kıpırtı veren müziği yeniden duyumsamak bu olurdu . Dans etmek ... Sadece kendi için , kendi seçtikleri için dans etmek ... Herhangi bir yoruma ihtiyaç gözetmeden bir başlangıca dahil olabilseydi . Malzeme karakalem olmuş , akrilik olmuş , guajmış , karışık teknikmiş her ne ise işte ... Fark etmezdi . Yeni çizilmiş bir resmin ilk görücüye çıkışı gibi olmaz mıydı ?
Fakat kadın bütün bunları tetiklediğinden habersizdir . Birkaç huysuz kelime yuvarlar ağzında . Klasik bir hoşnutsuzluk dile getirir . Kısa bir öfke patlaması yaşar , yaşanabilecek diğer hoşnutsuzluklar içinde iyi bir üreme ortamı hazırlayıp gider . Sanki anlatıcının boğuştuğu derin çaresizliğin bir sebebi olmaya hevesli ama bilinçsiz . Uskumru gözleriyle tenkit edici .Yaşanan boğuculuğu belirginleştirici bir yanı var . Bu özelliğini bir silah gibi kullanmaktan çekinmiyor gibi hatta . Boy göstermeye ihtiyaç duyduğu her an -gerekli gereksiz- elindeki silahı ile potansiyel provakatör ... Onun beklentilerinden savrularak kaçmış ,kendisinden bu denli uzaklaşmış olana sinirlenmiştir . Toplayıp biriktirdiği beklentilerini katar yapıp yüklediği bu insan parçası verimsiz toprak olmaktan , berbat bir yatırımdan , kanırtan bir teselliden fazlası olmamıştır . Bir çeşitte nankördür hatta . Bazen tamamen anlamsızlaştırabilmektedir kendini ...
YAZAN , BU DURUMDA KAFAYI ÇİZEN , YAŞAYAN VE UTANMADAN BUNU BİZE ANLATAN : ÖCBKDŞ
Posted at 17:10 in DENEME | Permalink | Comments (1) | TrackBack (0)
DUYUM "4" DENEME
...Beyin gövdeyi nasılda kilitliyormuş meğer. Yada gövdenin geri tepmesi, beynin kilitlerini her zaman açamıyormuş! Ve ben tüm bunları dün geceyi yaşayarak öğrendim. Tek bir hamlede, tek bir gecede ve yalnız seninle tek olarak. Diş geçirebileceğim, canını acıtabileceğim biri yok artık karşımda. Bu ilişki benim daima tersini savunduğum bir şey buldu karşısında, kendi matematiğini. Çünkü kendilerine iki ayrı dünya kurmayı başarmış, iki ayrı kişi, dün gece sağlam ve dayanıklı bir yanını keşfettiler birbirlerinde, günden güne ortamın şeklini alacak olan huzuru. Ve bir iç çekişin altına gizleniverdi aslında zayıf olanın anıları. Günden güne biçimini alacak olan yaşanmışlık. Söküp izinsiz alınmış olan puzzle parçalarını bulduk bitmemiş, konuşulmamış onca şey arasından. Ve dahası da vardı. Tüm bunların harcı artık belki de sevdiklerime senide eklemenin sırasının gelmiş olmasıdır.
Kıskançlık yapmadığın ilk gecemizdi. Dokunuşlarımı, tarzımı sorgulamadığın! Benim kendimi ilk kez bıraktığım, aktığım ilk gece, ilk gecemiz. Bunu yitirmek istemiyorum.
Ben artık kaybediyorum dediğim noktada, tüm umutlarımı yeniden kurmaya çalıştığım, inandığım son şeylerinde gerçekleşmeyeceğini gördükçe, onları soludukça, içime çektikçe... Sen bana insanın ancak kaybetmeye başladığı noktada hür olabileceğini, çünkü var'ın karşılığının artık yok olduğunu anlattın. Ve yokları yaşamak daha basitmişe geldim en sonunda. Acıtmayacağını ve beklentinin kalmamışlığını görmek bana bir nefes alımı daha zaman tanıdı.
Hatırlıyor musun seninle delicesine kavga ettiğimiz ve benim sana aşırı tepki verdiğim ilk kavgamızı? Sana belki de olabilecek en küstah halimle; Ne denli büyük olursa hedeflerim, ne denli zorlaşırsa nefes almam, artık "o"nun yörüngesinde pes etmeyeceğim. Bir es vermem gerekse dahi, karşılıksız hedefim "o" olmalı belki de demiştim. Verdiğin cevabı çok net hatırlıyorum.
-Artık en büyük hedefin "o"nun yörüngesi dışında hareket etmek olmalı, "o" seninle aynı sokaktan geçme ihtimaline oynamalı, sen "o"nun varlığı ihtimaline değil, demiştin. Kızmıştım sana, susup nankörce engizisyon mahkemesini kurup, anında uçurmuştum kafanı. Haklıydın; ben yörüngedeki bir uzay bilinmeziydim ancak. Acıtmıştı gerçekçiliğin, kırılmıştım belki de, benim yaşadığım bir şeyi benden net bilebilmene. Oturup sana, buna karşı ne diyebilirimi hesaplamıştım gizliden gizliye.
İnsanı yaşatan ve yaralayan o ihtimal değil miydi zaten? Fiillere , edatlara yada kelimelere kapılıp kalmışlığım, kalbime sıkışmam hep neden olmuş belki de. Ben kalbimin sesini dinledikçe, fırtınamı çoğaltmışım, farkına varamamışım dinmesini beklemenin, dinginliğin ilacım olduğunu.
Ambargolar koyup basitleştirmeye çalıştıkça, zorlaştırmışım. Pastel ve duru bir pembeye benzetmeye çabalamışım bakışımı. Sonuç her şey çok güzel olacakmış. İçimdeki çocuğa mengeneler takmışım büyümemesi adına. Kendimde, "o"nda gizli kalmışım. Bir zamanlar bildiğim, farkına vardığım her şeyi elimin tersiyle itmişim. Kuşatılmışım.
Tanımlayamadığım ne varsa hep yanımda tutmuşum. Oyuna dahil bile edememişim korkumdan. Bir yerlerde, herhangi bir yerlerde ortaya çıkabilecek ne varsa halının altına süpürmüşüm, aklın ferahlığı, temizliği saymışım bunu. Düşünüp, düşleyememişim sözcüklerin farklı anlamları da olduğunu. O yitik kıtada geçirdiğim zaman hep kazanılmış gözüktü demek ki gözüme. Oysa hareket aşamalardan oluşuyor ve belki de bunu en iyi bilmesi gerekende benim. Son aşamayı oynamayı o denli benimsemişim ki "o"nu bitirip bir türlü başa dönememişim. Ertelemek şifrem olmuş. Sonsuza uzanan zaman boyutunda, belirsizlik boyunca, umudun yolunu tutarak.
...Bebekte sabahın o kör karanlığında yürüyebilmekmiş, Sen kaygısızca üstüne başına alışveriş yaparken sağı solu seyretmekmiş; Köpeklerin maması azaldığında kaygılanıp, sana da o kaygıyı hissettirebilmekmiş; Evde senin nasıl olsalarına katlanabilmekmiş; Sabah kahvaltısını kimin hazırlayacağına kısa çöpü çekmekmiş; Sen benim için ayrıntılar planlarken, farketmemiş gibi yapmakmış; Hadi çılgınlık yapalım dediğimde, çizgiyi o denli aşacağını hesaplayamamış olmanın şaşkınlığını taşımakmış gizliden gizliye; Arkadaşlarınla tanıştırdığında donup kalmakmış; Sana süprizler yaptığımda yüzündeki şaşkın bakışları takip etmekmiş; Yoooo derken dudaklarının yuvarlaklığına takılıp, çocuksu bir heyecan duymakmış; Esnafla, etraftaki insanlarla iletişimine hayran kalıp farklı bir yönünü keşfetmekmiş; Kısa tatil kaçamakları yaparken dahiyane fikirlerine katılarak gülmekmiş; Ben dalmışken senin beni izlediğini hissedip, abarttığımda panik yapmana tanık olmakmış; Hayatın değerli anlarını benimle paylaşırken aldığın zevki beraberce tatmakmış; -Ailemle yemek yemeliyiz, dediğinde dizlerimin bağının çözülmesiymiş; Benden bir şeyler istemenin anlamıymış; Savaştığını görebilmekmiş; Sana yazıyorum, dediğimde ki o bakışınmış; Play station oynarken ki rekabetmiş, aramızdaki; Yapma artık dediğindeki yapmamammış; Seninle bir olurken kalbimin deli gibi atmasıymış; Oluruna bırak dediğimde daha da sarılmanmış; Sırf ben istedim diye rehabilite etmenmiş çevreni; Evinde bana ait şeyler olmasına özen göstermenmiş; Sırf benim hoşuma gider diye yepyeni bir oda yoktan var etmenmiş; Yine ben istiyorum diye aslında aklında dahi olmayan şeyler yapabilmenmiş... Senin benimle, benimde seninle olabilme kapasitem. Yoktan var ettin sen bu ilişkiyi. Yok olan birini, var'a getirdin. Misyon mu üstlenmiştin, şartlar mı seni bu noktaya getirdi bilemiyorum, ama seninle olmak güzel, seni solumakta. Keşfetmek, gizli mağaralarında yeni kaynaklara taşınmak, onları birlikte aralamak. Yani seninle olmak güzel.
Sonunda beni var eden, tarihimin envanterine açılarak, benimle birlikte olan her şeyi kapatarak, yalnızca zaman değil, bir dönemin üzeri kapatılabilir, hasır altı edilebilir yaşanılmış her ayrıntı. O yıllar "o"nunla, yalnızca "o"nunla var olan yıllarım, yaşamaktan çok çırpınışa benzeyen sancılı, ağrılı, tutkulu bir arayış dönemiydi benim için! Üstelik "o"nun beni atlattığı, benimse "o"na saplanıp kaldığım, neredeyse bir adım dahi atamadığım, kötürüme dönüşmüş dünyamın çaresizliğini!!! İşte sorunun başlangıç noktası da bu sanırım. Heyecanları da içerisinde barındırıyordu, ama daha çok sorunları, kaygıları ve sıkıntılarıyla anımsıyorum şimdi. Hiç bitmeyeceğine inandığım, "o"nu ve bizi inandırmaya çalıştığım, o yıllarda aceleci bir tutumla, inandığım hiçbir şeyi tamamlayamadığım, sorunların birinden diğerine atlayarak, aynı anda birkaç şeyi yaşamaya çalışarak, çokça kaygılanarak uzun ve sancılı zamanlar geçirdim. Kendime bekleyen rolünü seçmiştim belli ki! Ardımdaysa nice yarım kalmış söz, nice bitmemiş "morning glory", nice sönmüş hayal bıraktım yaşanılamamış. Kendimle yüzleşmenin, hayallerimle başa çıkmanın, hayatımla ödeşmenin ve büyük ölçüde de ayakta kalmayı öğrenebilmenin sıkıntısıdır bu! Duygular, düşünceler, sevmek tamadır da, hayatın kendisidir sanki engel koyan. Oradan oraya savrulduğum, o günlerimden kalan hiç kimsenin bilmediği, anlatamadığım, kendime dahi itiraf etmekte zorlandığım, daha sonraysa ortaya çıkarmakta, açıklamakta takılı kaldığım kalp kırıklıklarım kaldı bende...
Devamı en yakın zamanda...
Posted at 02:39 in DENEME | Permalink | Comments (7) | TrackBack (0)
DUYUM "3" DENEME
...Artık benim yolumu gözlemen, meraklanıp onlarca kere hem işten hem de cepten aramaların; kuşkularının önünü almak için neredeyse benim her yaptığım işi benimle birlikte yapman; iktidarın tamamen (sözde) sana geçmiş olması, benim her olurumda senin bu iktidarı pekiştirmen ve bununla birlikte mutlu olman; mutlu olmanın beni de mutlu etmesi; beni elinin altında, gözünün önünde tutman; senin bana anlattığın kadarıyla bir zamanlar ölüme durduğun yaşta benimle tekrar hayata tutunman; bende derin, sızılı iz bırakan her şeyi sabırla incindiğini belli etmeden onarmaya girişmen; zamanı elimizde tutmamıza ona dokunmamıza olanak tanıman, bana adeta adanman, sanırım doğru ve geçmiş hakkında ki görüşleri sırf sabaha kadar küvette seni yıkarken ki konuşmamızı hedef alarak gözden geçirebilmen; bana farklı zenginliklerden, tatlardan, birikimlerden, emeklerden, mozaiklerden zevk almayı yaşayarak göstermen; bana kendini aralamadan açman; bir sigara içimi tatlar sunman; beni konuşturabilmen; her gün şaşırtabilmen; hayatta yeni bir şeyler görmek istediğimizde pekala görebileceğimizi belletmen; işlev kazandığımı hissettirmen; sevişirken sersemletmen; noksanımı tamamlaman; gömülmen, benim seninle büyümem...
Kötülük tanrıçası olmak kolay. Buyurgan gözüküp, sözde ezik durmakta öyle. Ben hayatta her şeyi el yordamıyla buldum. Hep geç kalarak ve artık birçok şeyi unutmuş olmak istemiyorum. Yoğun bir yok etme duygusundan yeni çıktım. Her çeşit duyguma küflü nefret kokusu sinmişti! Gerçek gözümü kamaştırmıştı, her şeyi unutturmuştu bana. Belki ancak böyle gerçek gizli kalır sandım, olmadı. Kimsesizliğim acı verecek sandım, olmadı. Ama az önce bana verdiklerinin bir kısmını yaşayınca anladım ki; O kadar büyük olduğumu zannettiğim anda bıçağın sivri ucu kalbime dayanmış. Hedefleri ve yaşamları küçük insanlarla baş başa bırakılmışım. Onları elimin tersiyle ittim. Yalnız kaldım bir başıma. Sert miydim? Kırıcı mıydım? Sanırım hayır, ama sessizliğimde ve uzaklığımda onları korkutan bir doğruluk taşıyor olmalıydım. Önemsiyor muydum? Hiç garipsemiyormuş gibi görünüp, deliler gibi önemsiyordum bu durumu. Buda benim çelişkimdi ya zaten. Hiçbir yere gitmeyecek, hiçbir yerde durmayacak ve hiçbir yerde yavaşlamayacaktı; biliyordum. Oysa onlara özeniyordum, aşağılık görsem de kıskanıyordum. Yaşadığım bu gerçekçilik beni pek çok şeyden kopardı. Unutmayı şiddetle istemem sanırım bundan kaynaklanıyor. Ama yalnızca unutmak yokmuş meğer. Rafa kalkabiliyormuş solgun bir unutkanlık olan anlar. Kendi kendine sorabiliyor olmak bile, geçmekmiş o köprüden. Ölümüme benden zayıf bir ortak aramammış meğer problemim. Bıçağı sapından batırmaya çalışmakmış ahmaklığım! Oysa bıçağı o şekilde tutarken elimi parçalamışımda, farkına dahi varamamışım. Koyu bir kan beklerken ben, akan sadece özüm olmuş; yetememişim kendime. Gaddarca bir uyum sorunu yaşamışım, baş dahi kaldıramadan kendime. Kurumuş, çekilmiş damarlarımda kanım tükenmiş, ben aynı yaraya sonsuz çentikler atmaya devam etmişim. O olmazsa bu, o olmazsa öteki, o olmazsa şu yapamamışım, saplanıp kalmışım. Kimse kimsenin "o"su değil. Artık değil en azından. Hem yalnız, hem de yüce olmak yokmuş. Uyandım aniden. Eğrilere kapılmışken, doğruları gördüm. İnsana yaraşır bir sadelik kazanımına çabaladım. Hoyrat, kaba, kıyıcı, başkaldıran, saldırgan, döğüşken ve ne kadar da tanıdık!!! Artık ezbere davranışlar yok, yanılsamada ortadan kalkacak böylece. Toteme tapınılmayacak, totem yaratılmayacak bir kere daha. Bu sonsuz yarışta bir kere daha (!) öğütülmemenin güvenliği olacak. Ölüm tek katmanlı algılamayacak. Yarış bitmeyecek, bitirilmeyecek, çünkü bir yenik olarak kabul edilmeyecek yarışan. Çelişkiyse çelişki, ikilemse ikilem, ne yapalım ki ben buyum işte. Hayat beni böyle mi kurguluyor, yoksa çok mu değişkenim? Nasıl başladım anlatmaya geldiğim noktaya bakın! Bir kere mutsuzluğa kapılan ben artık hiçbir oyunu ölümsüz oynayamaz olmuşum. Bu tıpkı tutkunun, tutkumun şiddeti gibi. Her insanın etrafında turlar attığı saplantıları var, sanırım şu ana kadar anlatmaya çabaladıklarım buzdağımın yalnızca gözüken kısmı. Gerçi anlatırken seçtiklerim yaşamımın temel metaforları, yasak ve özgür olanlar. Bu sayede sanırım birazda bilinçli olarak acımı zevkle anlatma yolunu seçtim. Bu çok çirkin, kötü bir teşhircilik oldu yaaaa neyse. En azından doğru, yok yok olsa olsa yalın. Ben yaptım oldu gibi bir şey işte.
Şimdi artık sıcak yatağına sığınabilirim, içim azda olsa rahat. Tuhaf bir gerçekçilik duygusu bu.
Az sonra seni ve yatağını ısıtacağım. Toprağın altından dışarı filizlenmek bu olsa gerek. Daha rasyonel bir boyuta geçeceğiz. Sevişirken kaptırıp, gerçek olanda dile geleceğiz az sonra. Kullanım değeri kalmayacak sözcüklerin, kavramların. Aslında şu anda çok mutluyum dan, çokkk mutluluğa akacağız. Bir kere başladığım bir şeyi es'lerle bekletmek istemiyorum artık. Ben bu gecenin sabahında seninle insan olarak uyanmak istiyorum. Önceki karanlığımda göze alamadığım her şeyi yapmak istiyorum seninle. Evet bunu belki de ilk defa istiyorum seninle. Bu durumda artık mızmızlık yok, mızıkçılıkta. Dolayısıyla artık sarsaklık yapma hakkımı da saklı tutuyorum. Sürekli dirsek dirseğe olma arzum var seninle birlikte, linç psikozum yok oluyor böylece!...
Posted at 15:10 in DENEME | Permalink | Comments (4) | TrackBack (0)