Insan bazen gundelik hayatta sacma sapan seylere takilip uzuluyor, sonra sinirleniyor ya.. Sonra o olayi unutup hayatina devam ediyor ya. Cunku insan olmak bunu gerektirir, hayat devam ediyor, yasamak, hayatta kalmak, hayatina devam edebilmek gerekir. Bir onceki gunden daha guclu olmak, daha mutlu olmak, daha zengin olmak, daha daha iyi olmak...
Ama iste sonra soyle bir sey goruyorsun:
Bu minicik cocuk minicik elleriyle alninin kanadigini farkedip sakince oturmaya nasil devam edebilir ki?
Hayat cok acimasiz. Ya da hep boyleydi de ben yeni farkediyorum.
Annelik mi beni boyle yapti yoksa bu her seyden haberdar olabilme durumu mu emin degilim.