İster haber alma ister akıl oyunu denilsin Türklerin istihbarat yapılanması, Kara Kuvvetlerinin de kuruluş tarihi kabul edilen, Büyük Hun İmparatoru Mete Han’ın tahta çıkış tarihi M.Ö. 209 yılına uzanır.
O nedenle Türk devletinin müesses nizamını yıkmaya çalışan düşmanın gizli görevlilerine “çaşıt-çaşut”, 'İhbar' eylemine de “çaşutlama” denilirdi.
Türk dilinin ilk yazılı sözlük kaynağı özelliği taşıyan Divan-i Lugat-it Türk'te (1070) 'çaşut' sözcüğü "yalancı, iki yüzlü, casus" anlamıyla yer alır.
Eski Türkçe çaşur- "yalan söylemek, itham etmek" fiilinden +Ut sonekiyle türetilmiştir. Eski Türkçe fiil Eski Türkçe çaşut fiilinden evrilmiştir.
Göktürk Kitabelerinde haberci, için “sabçı” sözcüğünün kullanıldığı görülür. Yine haberci ve casuslara “körüg, tıl(dil), tıgrak” da denilirdi. Ayrıca “çabar/çapar” sözcükleri kurye ve elçi manasındadır.
İstihbaratta süreklilik esastır
Muhtemelen bu süreklilik Selçuklu ve Osmanlı Devleti ile Türkiye Cumhuriyeti açısından daha belirgin olmalı.
III. Selim Han’ın kurduğu Derin Devlet yani Şurayı Devlet; Yıldız Teşkilatının merkezindedir. Yıldız İstihbarat Teşkilatı, 1880 yılında Şurayı Devlet eksenli olarak Sultan II. Abdülhamit tarafından oluşturuldu.
II. Abdulhamid'in Hafiye Örgütü, Alman İmparatoru Kaiser Wilhelm’in İstanbul ziyareti sonrasında, Padişaha bir Alman polis müdürü önermesiyle kurulur.
Padişah’ın isteği dış düşmanlarla mücadele edecek bir istihbarat örgütüdür. Bunun üzerine Weiss, Schirman ve Tresco adlarında üç Alman istihbarat uzmanı İstanbul’a gelerek gerekli eğitimi verirler.
Adına Şurayı Devlet denen bu yapılanma günümüz MGK’sı gibi, hiç bir sorumluluk taşımayan ama devlet gemisinin rotasını belirleyen bir kuruluştur.
Şurayı Devlet, gün gelip de Encümen-i Daniş adını alsa da sür-git devletin siyasetini belirledi.
Bizansın kültür ve devlet mirasını sahiplenen Türklerin Bizans haber alma teşkilatının varisi sıfatıyla Ordodosk kilisesini uzun yıllar Vatikan'a karşı değerlendirdikleri söylenebilir.
Türk Haber Alma Teşkilatında Martolos Unsurları
Martolos kelimesinin adını taşıyan teşkilat, Bizans kökenli. “Silahlı Nöbetçi,
Milis Mensubu” gibi anlamları var.
Bu iş için önce Ortodoksların bir kaç yüz yıl sonra da Protestanların, Katolik devletlere karşı haberci ve casus olarak değerlendirilmesi fikri, II. Murad tarafından 1421'de Martolos teşkilatı yenilenerek harekete geçirildi.
Macar Tarihçi Sandor Taktas, Osmanlı'nın en geniş topraklara sahip olduğu dönemde, Kanuni Sultan Süleyman'ın, Çekce, Macarca, İtalyanca ve Almanca bilen Yahudi casusları kullandığını gündeme getirmişti.
Öyleki "Katolik bir papazla, bazı yüksek rütbeli subaylarda aslında Kanuni'ye çalışan elde edilmiş casuslardı."
Hatta Türkler adına Avrupa'da topyekün casusluk yapan köyler vardı. 1677'de Fransız elçi Novantel, Avusturya kalelerinin planlarını Osmanlı vezirine veriyordu. O planları çizen Venedikli mühendis Borazzi'ye Osmanlı keselerle maaş bağlıyordu.
Genellikle ganimet ve macera peşinde koşan hıristiyanlardan toplanan ve XV. yüzyılda sadece serhat yani sınır bölgelerinde görev yapan Martoloslar, Kanûnî Sultan Süleyman devrinden itibaren iç bölgelerde muhafız ve derbentçilik görevlerini de üstlendiler.
Yavuz Sultan Selim'i görevlendirmesiyle Sicilyalı Mehmet Ağa; dile kolay tam 40 yıl, Titus adıyla Fransa'da Osmanlı adına casusluk yaptı.
Mortolos yani Osmanlı casusları, Avrupa saraylarının en gizli sırlarını daha devlet görevlilerinin diline düşmeden, İstanbulu bilgilendiriyorlardı.
Avrupa saraylarına sızabilecek Her meslek gurubundan kişiler, özellikle papazlar kullanılmış ve Martin Luter bile Osmanlıya Mortolosluk yapmıştı.
Martoloslar bazı bölgelerde küçük gruplar halinde XIX. yüzyıl ortalarına kadar faaliyetlerini sürdürdüler.
Günümüzde de Martoloslar dünyanın dört bir tarafında Türk istihbarat Teşkilatının emrinde faaliyetlerine devam ettiriyor.
Türklüğün Hindistan Bağlantısı ve İlgisi
Türk-İslam Mimarisi'nin en önemli yapıtları arasında yer alan Tac Mahal; Babür İmparatorluğunun 6. hükümdarı Şah Cihan (1593-1666) tarafından, imparatorluğun başkenti Hindistan'ın Agra şehrinde, Jumna (Yamuna) Nehri'nin kıyısında yaptırılmıştı.
Hindistan coğrafyasında Türkler yaşamaktadır. 1600 yıllarında Türkler Şah Murad Buhari’nin önderliğinde Buhara’dan Kaç (Kutch-Katch-Cutch) Bölgesindeki Mundra’ya gelmişler. Hindistan’ın bağımsızlığı sırasında büyük bölümü Pakistan’a göç etmiş. Kalanlar günümüzde Hindistan’ın Gujarat – Kaç bölgesinde varlıklarını sürdürüyorlar. Onlara Osmani Türkleri deniliyor.
Onlardan bazıları ben Türk’üm derken kimileri ben Mugal’ım diyor ve/veya onlar Mugal diye adlandırılıyor. Mugal dolaylı olarak Moğol anlamına geliyor. Hindistan’da yoğun Türk nüfusun yaşadığı yerlerden biri de Delhi’nin doğusunda yer alan Uttar Pradeş eyaletinde özellikle Moradabad şehri ve çevresidir.
Günümüzde oralarda yaşayan Türklerin soyundan geldikleri Kocalar o dönemde Gazneli Mahmud’a casusluk yapıyorlardı.
Birde Dravidiler var. Bunlar Orta Asya’dan Hindistan’a göç etmiş Ural-Altaylı veya Turanî bir kavmi.
Hindliler ile Brahmiler Türk soylulara Toruşka, Turuşka diyor. Güney Hindistan'da yaşayan Dravidiler, ‘Hind Sakaları’ veya ‘Turuşka’ adıyla da anılıyor. Nitekim Budha bunlardan.
Hindistan Türklerinin ve fedakâr Müslümanlarının azizi hatırasına hürmeten Türkiye Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanlık forsunda Hindistan’da kurulan Babür imparatorluğu bir yıldız ile temsil ediliyor.
Son yüzyılda Öncü Lider Türklerin Hindistandaki Faaliyetleri
Sultan II. Abdülhamit’in 1876'da tahta geçtiğinde İngiltere’de Türk düşmanı Gladstone başbakandı.
İngiltere Hükûmeti Akdeniz’den Hindistan’a giden su yolundaki köşebaşlarını tutmayı, yeni yol haritası belirlenmişti.
Buna göre Irak üzerinde hâkimiyet kurarak hem bölge petrollerini ele geçirmek hem de Hindistan yolunu tutmayı planlamışlardı.
Türklerin eli armud toplamıyordu.
II. Abdülhamit’in Fas’tan Hindistan’a, Orta Asya’dan Doğu Türkistan’a kadar yolladığı din adamları, halifeden sadece bir bayrak ve Kur’an-ı Kerim götürerek İngiliz propagandalarını kırabiliyorlardı.
Hatta İngiltere'nin ortasında Liverpool’da, II. Abdulhamid'in Büyük Britanya Şeyhülislamı ilan ettiği, Müslüman bir İngiliz olan Abdullah Gulliam tarafından “Liverpool İslam Cemiyeti” bile kuruldu.
Quilliam yaşamı boyunca İngiltere'de 600 den fazla İngiliz'in Müslüman olmasını sağlamış, küçük oğlu Ahmed Galatasaray Lisesi'nde yatılı öğrenim gördü.
Hindliler İngiliz boyunduruğunu kırıp kurtulacaklardır
Hindistan İngiliz yönetimi, Mekke’den Asya’ya dönen Hind, Afgan ve Orta Asyalı hacılar arasına sızmış padişahın ajanlarını bulmak için uğraşıyordu.
I.Dünya Savaşında Konya’da Hindli Esir Askerler
1913 Kasım ayında Enver Paşa Umur-u Şarkiye Dairesi Doğu İşleri Bürosu kuruldu. İstihbarat destekli operasyonel bu askeri birim, daha sonra Teşkilatı Mahsusa olarak adlandırılır. Bu birlik, Süleyman Askeri başkanlığında faaliyet gösterdi.
Plana göre; Hindistan’ın Afganistan’a açılan kuzeybatı sınırından başlayacak bir saldırıyla, gene aynı ülkede başlatılacak eş zamanlı, İngiliz sömürgecilerine yönelik bir başkaldırı İngilizleri köşeye sıkıştıracaktı.
Ruslarla İngilizlerin engelleme çabasına rağmen Teşkilatı Mahsusa’nın görev timi, 1915 Ağustos’unda Afganistan’a girer.
Hint-Afgan sınırındaki Türk asıllı “Pathan” kabilelerini, Güney Asya Müslümanlarının da omuz vermesiyle Osmanlı’dan yana çekmeyi başarırlar.
Hindistan’daki hazırlıkları Teşkilat-ı Mahsusa’nın has adamlarından Mevlevi Ubeydullah yürütür.
Ubeydullah gittiği her yerde Osmanlı cihat fetvası dağıtmakta, büyük isyan sonrası Hindistan’da, Hindu Mahendra Pratap başkanlığında yeni bir hükümet kurulacağını söylemektedir.
Osmanlı askeri eğitim verilen Hint Müslüman askerler, İpek Mendil Harekatı’nın erken sonlandırılınca ülkerine döndüler.
Hintli Müslümanlar Trablusgarp’ın işgali sırasında Kalküta’da Osmanlı Hilal-i Ahmer Cemiyeti’ne Yardım Cemiyeti kurdular.
Hint Kızılayı Balkan savaşlarında Türkiye’ye yardım getirdi. Bulgar işgali altındaki Edirne’lilere gıda ve para yardımı yaptı. Kızılay heyetinin temas kurduğu kişi Kuşcubaşı Hacı Sami idi.
Hindistan’da kurulan bir örgüt de “Rumeli Muhacirlerine Yardım Cemiyeti’ydi. İstanbul’da Urduca, Arapça ve Türkçe olarak çıkan Cihan-ı İslam ve Uhuvvet gazetelerini Teşkilat-ı Mahsusa finanse ediyordu. Cihan-ı İslam’ın sahibi Hintli Ebu Said El Arabi’ydi.
Hintlileri İttihad-ı İslam’a davet eden Arabi’nin yazıları Hindistan, Türkiye, Suriye, Mısır ve İran gazetelerinde yer aldı. Teşkilatın finanse ettiği bir diğer kuruluş, İndian National Party’nin yayın organı Hind Haber Ajansı (The Indian News Agency) idi.
İngilizlere karşı bağımsızlık savaşı veren Gadr/Gadar Partisi ve Hintli milliyetçiler
İslam dünyasının en kalabalık nüfusuna sahip olan ülkede 70-80 milyon Müslüman vardı. Bu, Osmanlı nüfusunun beş katıydı. İngiltere’nin de en büyük sömürgesiydi.
İngiliz yönetimine karşı bağımsızlık savaşı verilmesi yönündeki çalışmalarıyla tanınan “Gadr Partisi” üyesi Hintli milliyetçilerle Osmanlı Devleti’nin savaş öncesinde bağlantısı vardı.
Ghadar , Arapça'dan türetilen, "isyan" veya "isyan" anlamına gelen Urduca bir kelimeden geliyordu.
Temelleri Amerika’da atılmış Gadr Partisi’ne mensup propagandistlerlerinde Türklerle İstanbulla temasları mevcuttu.
1913’de Amerika Birleşik Devletleri’nde Har Dayal tarafından kurulan Gadr Partisi, Har Dayal’in topladığı yardımlarla 1 Kasım 1913’de San-Francisco’da Gadr isimli gazeteyi basmaya başlamıştı.
Kalem ve mürekkebin yerini tüfek ve kanın alacağı zaman yakındır...”
Topluluğun Kanada, Çin, Filipinler ve Uzakdoğu’nun diğer birçok yerinde şubeleri açılmıştı. Gadr Gazetesi’nin her sayısında İngiliz yönetimine karşı bağımsızlık savaşı verilmesini salık veren haberler yapılmış ve Amerika’dan Uzakdoğu’nun farklı bölgelerine gönderilmişti.
San Francisco; ilk olarak Pasifik Kıyısı Hindustan Birliği adını taşıyan Ghadar Partisinin merkeziydi.
Bu partinin önde gelen üyeleri; Bhai Parmanand , Sohan Singh Bhakna , Bhagwan Singh Gyanee , Har Dayal , Tarak Nath Das , Kartar Singh Sarabha, Abdul Hafiz Mohamed, Barakatullah , Süleyman Choudhary , Aamir Choudhary , Rashbehari Bose ve Gulab Kaur gibi isimlerden oluşuyordu.
Ghadar Partisinin Sant Baba Wasakha Singh Dadehar, Baba Jawala Singh, Santokh Singh ve Sohan Singh Bhakna başkanlığını yaptı.
Dayal, Tarak Nath Das , Maulavi Barkatullah , Harnam Singh Tundilat, Kartar Singh Sarabha ve VG Pingle gibi.
İngiltere’nin Osmanlı Devletine savaş açtığı 4 Ağustos 1914’ten bir hafta sonra, Gadr’ın eylem çağrısı Doğu Asya, Kuzey ve Güney Amerika, Mezopotamya ve Doğu Afrika’da duyulmaya başladı.
Gadr Partisinin yayın organı Gadr gazetesinin ilan sayfasında sık sık tekrarlanan silahlı eyleme çağrısında; “Aranıyor: Hindistan’da isyan edecek korkusuz, kahraman askerler, Ödeme: Ölüm, Ödül: Şehitlik, Emeklilik: Özgürlük, Çalışma alanı: Hindistan” gibi duyuruları okumak mümkündü.
Gadr hareketi ile irtibatlı olanlar sadece Türkler değildi. Almanya da bu amaçla San Francisco ve Avrupa’nın çeşitli başkentlerinde yeşermiş Hint istiklal hareketi Gadr ile diyalog kurmuştu.
Almanlar bu amaçla Avrupa’daki Hindistanlı öğrenci ve eylemcilerden oluşan Berlin Komitesi 1914 yılında toplamışlardı.
Bu komiteye daha sonra Türklerin teklifi ile Hint İstiklal Komitesi ismi verildi.
Gadr hareketinin üç önemli isminin; Balwant Singh Khurdpur, Mevlana Bereketullah ve Bhagwan Singh Jakh, Gurdwara’da (Sih tapınağı) siyasi konuşmalar yaptıklar ve Gadr hareketi yayınlarını dağıttılar.
Mitinglerde hem para hem de harekete yeni üyeler toplanıyor, bunların çoğu kısa süre içinde birleşerek İngiliz aleyhtarı bir isyanı ateşlemek üzere
Teşkilatı Mahsusa ve Hint İhtilal Komitesi
Tokyo’da Urduca öğretmeni olarak çalıştığı dönemde Japonlar arasında yeni yeni gelişme imkânı bulan Panasyacı akımla irtibata geçen Bereketullah, ABD ve Berlin’de karşımıza Ghadrcı olarak çıkar.
Kıyam/isyan/başkaldırı anlamına gelen “Ghadr” 1912’de ABD’nin Portland şehrinde Pasifik Sahili Hindistanlılar Derneği’nin yayın organının adıdır ve sonrasında bağımsızlık hareketinin adı hâline gelir.
Bereketullah Orta Asya’da da faaliyet göstermiş, Birinci Dünya Savaşı’nın sonlarında, güçlü İslamcı eğilimlere sahip kimliği ile tanınır olmuştur.
Bereketullah Japonya’da İngilizlerin canını sıkmak için Müslüman Kardeşliği isminde bir gazete çıkartmış, Asya’da anti-emperyalist ittifakların kurulması yönünde çağrıda bulunmuştur.
Muhammet Bereketullah Efendi’nin beş sene için Japonya’ya giden Hint ulemasından bir kişi olduğunu ve Japonya lisan mektebinde Urdu lisanı muallimliği yaptığını, kendisinin İslâmiyet hakkında pek faydalı olduğunu da belirtilmektedir.
Gazeteyi yayınladığı dönemde Tokyo Yabancı Diller Okulu Hindistan Dilleri Profesörü olan Mevlânâ Muhammed Bereketullah, gazetede de genel olarak beyaz ırkların hâkimiyetine karşı Asya milletlerinin ittifak kurmasını savunuyordu.
Mevlânâ Bereketullah tam ismiyle Abdulhafız Muhammed Bereketullah; Bhopali'de 7 Temmuz 1859’da doğdu.
Abdul Hafiz Muhammed Barakatullah , Pan-İslami harekete sempati duyan bir Hint devrimcisi idi.
Hindistan'ın bağımsızlığı için, önde gelen gazetelerde ateşli konuşmalar ve devrimci yazılarla, Hindistan dışından savaştı.
Hindistan'ı bağımsız görmek için yaşadı.
1988'de Bhopal Üniversitesi, şerefine Barkatullah Üniversitesi olarak yeniden adlandırıldı. İngiltere’de iken, Lala Hardayal ve Hatralar Raja oğlu Raja Mahendra Pratap ile yakın temas kurdu.
Kaiser Wilhelm II , Amir Habibullah Khan , Mohammed Resched , Gazi Mustafa Kemal Paşa , Lenin ve Hitler gibi isimlerle görüştü.
İngiltere'de, 1897'de Barakatullah, Müslüman Yurtseverler Birliği toplantılarına katılırken görüldü. Burada Shyamji Krishnavarma çevresindeki diğer devrimci vatandaşlarla karşılaştı.
Amerika'da geçirdiği yaklaşık bir yıldan sonra, Şubat 1904'te , Tokyo Üniversitesi'nde Hindustani Profesörü olarak atandığı Japonya'ya gitti.
Barakatullah’ın, Hindular ve Müslümanlar arasında birlik olma zorunluluğunu şiddetle savunduğu ve Müslümanların iki baş görevini vatanseverlik ve dostluk olarak tanımladığı biliniyor.
Hindistan Geçici Hükümeti Başbakanı Abdulhafız Muhammed Bereketullah; 20 Eyl 1927’de 73 yaşında ABD 'de öldü. Kaliforniya da San Francisco' da , Sacramento City Mezarlığı’na gömüldü.
Ruhu şad mekanı cennet olsun Allah rahmet eylesin.
Takipçileri davasını dava, ülküsünü ülkü biliyor. Hindistan Türk'tür Türk kalacak!