Olur mu olur… | 2EYLÜL
Casshern, Duello, 13 Suikastçi gibi filmlerde oyunculuğuna bittiğim Japon oyuncu Yusuke İseayı, uzun süredir takip ediyorum.
Kendisi oyunculuk ve modellik dışında bir şirketin de sahibi.
Şirketi giyim üzerine olmasına rağmen, girişimcilik alanında da hizmetler veriyor.
Ve kendisi oyunculuk, yönetmenlik, şirket yönetimi dışında, Japonya başta olmak üzere birçok ülkede, üniversitelerde, gençlerle çalışmalar yapıyor.
Özellikle son dönemde dünyanın en büyük sorunlarından biri olan Küresel İklim Sorunu konusunda kendisine yöneltilen hiçbir teklifi geri çevirmeyerek, yapılan çalışmalarda boy göstermekle kalmıyor, birebir ne yapabiliriz konusunda kafa yorup, kendi de projeler sunarak çalışmalar yapıyordu.
Geçtiğimiz akşam hiç adetim olmadığı bir şekilde kendisini rüyamda gördüm.
Açık bir havada bir duvarın dibinde gazetecilere poz veriyordu.
Onu çeken gazetecilerden biri de bendim.
Oraya nasıl gittim, neredeydik tam olarak bilmiyorum.
Çok da sorgulama gereği hissetmemiştim.
Aklımdaki tek şey, “Biz Eskişehir’de çıkan yerel bir gazeteyiz, bizimkiler beni neden bu adamın fotoğraflarını çekmek için gönderdi ki?” sorusuydu.
Fotoğraf çekiminden sonra, mültecilerle ilgili bir proje başlatacağını, bunu duyurmak için dünyanın dört bir yanından basını buraya çağırdığını, kendisini kırmayıp geldiğimiz için teşekkür ettiğini filan söyledi.
Projesini anlattı ama o an hiçbir şey anlamadım.
Sonra bir fırsat bulup yanına gidip kendisine, “Siz mülteciler için bir proje geliştirip başlattınız ama Avrupa mültecileri umursamıyor. Tüm yük Türkiye’nin üzerinde. Dahası, son gerçekleştirdiğimiz harekatın amacını anlamadıkları gibi, bizim ülkemizin adını savaşçı, barbar olarak çıkardılar. Bence bu çabanız boşa. Avrupa, Trump olduğu müddetçe, Türkiye’yi suçlayacak ve mültecileri görmezden gelmeye devam edecek. Kaldı ki, sizin hükümetiniz de son dönemde Amerika ile çok sıkı fıkı bir ilişki halinde. Amerika bize satmadığı savaş uçaklarını size sattı. Bence sizi de dışlayacaklar” dedim.
Bana gülümsedi, niye gülümsüyor bu adam diye düşünürken uyandım öylece.
Rüyamın saçmalığı üzerinde kafa yora yora, gazeteye geldim.
Öğleden sonra sosyal medyada gezinirken bir de ne göreyim, Yusuke İseya, Londralı iki genç girişimci ile mültecilere destek olmak için bir proje geliştirmiş.
Projeye göre bu ikilinin tasarladıkları tişörtler, Yusuke İseya’nın şirketi tarafından satışa sunulacak ve gelirleri de mültecilere gönderilecek.
Benim rüyayı gördüğüm saatlerde basın mensuplarının bu olayı çekiyor olmaları, dahası aynı konu üzerinde bir çalışma yapılmış olması, beni şaşkına çevirdi.
Kendisine olayı anlatan bir mesaj gönderdim.
Büyük ihtimalle siz bu yazıyı okurken, biz konu üzerinde kendisiyle konuşmuş olacağız.
Kim bilir belki o çalışmalarından birini bizim üniversitelerimizden biriyle de ortaklaşa yapabilir.
Ben artık bu rüyadan sonra olmaz demiyorum.
Benim de Eskişehir’den bir yerel gazeteci olarak orada bulunmamın başka yönde bir açıklaması olacağını düşünemiyorum.
Gerçi rüya bu çok da üzerinde durmamak gerekiyor da insan o kadar şeyi görmüşken, kafasında dolanıp duran acaba sorusunu duymazdan gelemiyor.