‘The Platform’ Filminin Ardından Nefsimizi Sorgularsak. « Radyo Zafer
Bu haber 29 Mayıs 2020 - 7:04 'de eklendi ve kez görüntülendi.
Bu önlemler kapsamında değerler sorgulanmış, inançlar temelde değişime alışmaya başlamış, yeni değerler edinmeye başladık.
“Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak” söylemiyle toplumsal değişim süreci, değerlerimiz ekseninde de hız kazandı.
Amacım, bir filmin, bir kanalın reklamını yapmak değil…
Toplumsal yapımıza dönük gösteri sanatlarının bakış açısında bir tespit, bu tespitten hareketle nefsimize bir ders çıkarmadır…
“The Platform” ya da orijinal ismiyle “El Hoyo” filmi; Filme ismini veren platform, dikey biçimde inşa edilen, her katında iki mahkûmun yer aldığı ve ortasında kare şeklinde bir boşluğun, dikey hareketli bir masa marifetiyle bir hapishanedeki yemek servisi için kullanılmakta…
Filmden satırbaşları alarak not düşersek; Hapishanede gözlerini açan Goreng adlı bir karakterle tanışıyoruz…
Goreng’in bu hapishaneye geliş sebebinin işlediği bir suç mu, kendi tercihimi mi olduğunu bir süre anlaşılamıyor…
Goreng hapishaneyi altı ay boyunca Don Kişot okuyup zihnini dinlendirebileceği bir yer olarak görüyor…
(Bu hapishaneyi bir kendini iyileştirme yeri olarak gören de çok.) Lakin kendisinden epeyce yaşlı ve tecrübeli hücre arkadaşı, kazara bir göçmeni öldürdüğü için hapse atılan Trimagasi sayesinde bu hapishanede işlerin çok garip işlediğini öğrenir.
Filmin düşünsel olarak, vurguladığı en önemli hususun; “bir insanın başına gelebilecek en kötü şeyin yine başka bir insan olduğu” yönüne dikkat çekişi olduğunu; “The Platform” filminin, bireysel ve toplumsal bazda durum tespitinden hareketle, dünyevi ve uhrevi bakış açılarında bireysel tartışmalara zemin olan, öz değerlendirme yapılması suretiyle “Düzelmek Senin Elinde” dercesine mesaj vermek amacı taşıdığını düşünüyorum…
Yeter Ki Kafamıza Uysun, Gerisi Bize Engel Olmaz
Filmdeki dikey hapishaneyi ilahi bir sistem olarak düşünürsek; Yaratıcının kontrolünde hazırlanan, mükellef sonra, tüketmeleri için kullara sunulurken, kulların paylaşmayı bilmesi isteniyor, buna teşvik ediliyor, zaman zaman da uyarıcılarla ikaz ediliyor.
Fakat onların duymayan nefisleri, açgözlülükleri nedeniyle kendilerinden alttaki insanları asla düşünmemelerinden kaynaklanan israf ve süreci bozmaya, kirletmeye dönük hataları nedeniyle yaşanan kaosa, birbirlerine uyguladıkları zulme işaret etmekte…
Filmdeki dikey hapishaneyi “Dünya Düzeni” ekseninde düşünürsek; “0”. Katta, en yukarıda yemeği hazırlayan aşçı ve yardımcıları devletler olarak tasvir edildiği düşünülebilir.
Devletler, vatandaşları için, var olan imkanlarını kullanarak, en iyi en leziz yiyecekleri hazırlayıp halkına sunarken, herkesin sunulan imkanları, hizmetleri israf etmeden, ihtiyaçları kadarını kullanmaları beklenir.
Ancak, devletin sağladığı bu arzın kullanımında; en üst katta yer alan, (zenginler) tarafından bu yiyeceğin %80’i silip süpürülüyor.
Kendilerinden alttaki kesimi hiç düşünmeyen en üst kattakilerin (zenginler), birden kendilerinin de alt kesime düşeceğini bildikleri halde, yaşadıkları anın tadını çıkarmayı tercih etmeleri, israfın sınırsızlığı, bu halin yarattığı toplumsal kaosu dahi düşünmeyişleri, nefsin tatminindeki sınırsızlıkların, topluma olan zulüm derecesindeki ifratı düzeyine de dikkat çeker. (Filmdeki; Bıçaklı amcamızın alt kattakilerin yiyeceğine idrarını yapması gibi yoksulluktan zenginliğe yükselen biri hemen kendinden alttaki kesimi ezmeye başlaması gibi).
Günümüz dünyası ile çok tanıdık olduğunu düşündürüyor…
Medine döneminde inen ayetlerde; iman, ibadet, ahlâk ve sosyoekonomik hayat arasındaki sıkı bağı ifade eden düzenlemeler le dikkat çeker.
Zekât birey-toplum münasebetinde, zengin-fakir ilişkilerinin merkezinde yer almaktadır. Zekat İslam’ın şartı, Müslümanlığımızın gereğidir.
Nisap miktarı üzerindeki geliride fakir olanın hakkıdır. Vergi zekattan sayılmaz. Vergi, devletin talebidir.
Zekat, Allah’ın talebidir.
Allah (c.c.) bizleri Ali İmran Suresi’nde Ali İmran Suresi 180.
Ayet-i Kerimesinde; “Allah’ın kendilerine lütfundan verdiği nimetlerde cimrilik edenler, bunun, kendileri için hayırlı olduğunu sanmasınlar.” diyerek uyarır.
“Zekat”, sosyal huzur ve saadetin anahtarı olup, toplumsal yardımlaşma ve dayanışmayı kuvvetlendirir. Fakirin zengini kıskanmasını, kin ve düşmanlığı önler, “Zekat” sorumluluğumuzu; Pandemi şartlarında girdiğimiz “Üç Aylar”, devamında mübarek geceler, Ramazan-ı Şerifin maneviyatı, 1000 Aydan daha hayırlı Kadir gecesi ve “Dijital Çağın” ilk bayramı olan Ramazan-ı Şerif Bayramı manevi atmosferinde toplumsal denge ve huzur ve mesuliyetlerimiz dahilinde ne kadarını yaşayabildik?
Söz söylem ve eylemlerimizde slogandan kurtulup, eylemlerimizdeki samimiyetimizin, ecdadın dün yaşadıkları ekseninde tartışılması gerektiğini düşünüyoruz. Zekat müessesinin sağlıklı işletilmesi halinde, tarihte zekat verecek kimsenin kalmadığı/kalmayacağı hususunun da göz ardı edilmemesi gerektiği önemli değil mi? “The Platform” filmi birçok açıdan kaybettiğimiz değerlerimizi yeniden kazanmamızın mana derinliğine itti.
Bu kaostan çıkış için; yaşadığımız “RİYA” eksenli hayatımızdan kurtularak, ciddi bir öz değerlendirme yaparak, “Hesaba Çekilmeden Önce Nefislerimizi Hesaba Çekmemiz” gerektiği” hususunun önemini düşünüyorum.
Onu Bir Gün Görmedim
Ya Bir Daha Giderse…!!
Ey Güzel Şehrim
Öksüz Kalmasın Duygular, Gel..!