Dark 2. Sezon Değerlendirmesi - FilmLoverss
Esen Tan 26/06/2019
Zamanda yolculuğu kendi içinde bir mitoloji yaratarak tutarlı bir seyir hâline getiren Dark, birinci sezon, temelde sihir ve illüzyon arasındaki fark üzerine kurulu bir anlatıyı soru üstüne sorular sorarak takip ettiğimiz karanlık bir evren sunmuştu. Bu evrende karakterlerimiz mütemadiyen zamanda yolculuk ederken biz de onların deneyiminin bilimsel bir açıklaması var mı yoksa tüm bu olanlar bizim aciz aklımızla açıklayabileceğimizin çok ötesinde, çok daha devasa bir planın parçası mı diye sorduk. Birinci sezon dahilinde olup bitenlere kısaca değinip, Dark 2. sezon ilk sezon hakkında nelere cevap veriyor ve lineer bir anlatı kurgusu içinde gelişmeyen olayları lineer anlatımla açıklamak mümkün mü soruları üzerinden genel bir değerlendirme yapacağımız bu yazıda bolca spoiler olacağını şimdiden belirtelim.
Birinci sezonda, temelde Mikkel’in kayboluşu ve onu ararken olayların içine dalıp zamanda yolculuğa çıkan Ulrich’in başına gelenler üzerinden tüm karakterleri biraz biraz tanımıştık. Ama esas mesele biraz daha bu zaman yolculuğunun nasıl yapıldığına dair şekillenmişti. Bu süreçte de Dark aslında çok açık bir şekilde kendi hikâye evrenini bize tanıtmayı amaçlıyor gibiydi; bir nükleer santral, bir mağara, steampunk tasarımlı bir zaman makinası, ölen kuşlar, gidip gelen elektrikler bir tarafta, bir de bu anlatı evreninin dışına taşan Chernobyl felaketi ve tanrı parçacığı kuramları ve Cern deneyi gibi gerçek olayları da kullanıp, böylelikle inandırıcılığı da arttırmayı amaçlayan bir strateji diğer tarafta, mitolojik bir hikâyenin ortasında bulduk kendimizi. Mitolojik diyorum, çünkü insanlık tarihinde önemli yer alan meseleleri hikâyeleştirerek, stereotipleşen karakterler üzerinden anlatan bir diziden bahsediyoruz. Hemen her karakterin İncil’den teker teker çıkarılarak karşımıza oturtulduğu, Yunan mitolojisinden esinlenilen trajedi ve ilişkiler ağına gömüldüğü anlatımızın ikinci sezonunda da, kanaatimce, bu karakterlerin dönüşümüne ve artık izleyiciye göre tutarlı bir seyir sunan anlatı evreninin daha da olgunlaşmasına alan tanınmış. Bu olgunlaşan anlatı evreninde, doğanın 33 yılda bir yaşanan döngüsüne müdahale edebilen ve zamanda istenilen yıla gidilebilen bir insan icadı ile ne kadar büyük hatalar yapılabileceğini görüyoruz.
Dark 2. Sezon: Başlangıçlar ve Sonlar ve Başlangıçlar ve Sonlar ve Başlangıç
İkinci sezon, ilk bölüm, ilk sahne, ilk kadraj: siyah bir arkaplan üstüne düşen “Uçuruma baktığında uçurum da sana bakar.” cümlesi. Tıpkı pilot bölümün Dark’ın tüm hikâye evrenini tanımlar nitelikte olması gibi, Nietzsche‘nin bu sözüyle başlayan ikinci sezon da aslında bize, olaylara müdahil olacak bir karakterin bu olaylar tarafından müdahaleye uğrayacağının işaretini veriyor. Böylelikle olay seyrini ve bir hikâye evrenini çeşitli karakterler üzerinden tanımaya devam etmekle birlikte, bir ana karakterin artık izleyici için olgunlaşan olay örgüsü içinde nasıl dönüştüğüne de şahit olmaya başlıyoruz.
Tüm bu detektif hikayesini takip edip olayları anlamlandırmaya çalışırken her şeye müdahil olan hard-boiled detektifimiz Jonas’ın dışında bir de her şeye dışardan bakarak mesafesini koruyan diğer detektif Charlotte’un olayların izini sürmesini izliyoruz. Ulrich’in ortağı Charlotte her ne kadar masum olduğunu ve tamamen meselenin dışında yer aldığını düşünse de, zaman ilerledikçe (!) aslında ailesinin tüm olayların merkezinde yer aldığını öğrenmeye başlıyor. Babasının Noah olduğunu anladıktan hemen sonra, annesinin de Elizabeth Doppler olduğunu öğreniyoruz ki aslında Elizabeth aynı zamanda (!) Charlotte’un kızı. Benzer bir paradoksu Mikkel’in aslında Michael’in çocukluğu olduğunu öğrendiğimizde de görüyoruz, ki bu durumda Hannah karakteri, hem Michael’in (yani Mikkel’in) eşi, hem de Ulrich’in (Mikkel’in babası) sevgilisi olarak Mikkel ve Ulrich arasında bir oedipus kompleksine yol açıyor. Kısaca, Mikkel babasının sevgilisi olan Hannah ile yıllar sonra (!) evleniyor ve bu evlilikten de Dark’taki anlatı evrenimize darbe üstüne darbe vuran Jonas karakteri doğuyor. Ne mitoloji ama!
İşte Charlotte’un kendi kızının kızı olması da buna benzer bir döngüyle, içinden çıkılmaz bir paradoks gibi görünürken Dark bir yandan da bu paradoksu kuantum-vari bir açıklamayla tüm karakterler üzerinden her zamana ait bir benlik oluştuğunu söyleyerek açıklıyor. Bu noktada dizinin sürdürebildiği en iyi şeylerden biri de son derece büyük bir tabu olarak tanımlayabileceğimiz şeyleri, ahlakçı bir yerden değerlendirip kısıtlamaması. Jonas ve herkesin “yabancı” olarak tanıdığı gelecekten gelen Jonas, genç Jonas’a Martha’nın aslında halası olduğunu bilmesine rağmen neden kendisini kontrol etmediğini soruyor ve sonra soruya kendisi yanıt veriyor: “Arzunu kontrol edemezsin.” Bu yanıtı peder kıyafetiyle her zaman diliminde aynı yaşta belirmekten kendisini alamayan kurumsal din figürümüz Noah da benzer bir açıklamayla yapıyor: “Hareketlerimizi seçemeyiz, öyle bir özgürlüğümüz yok. Çünkü isteklerimizi seçemeyiz.” Bu son derece Lacancı yaklaşımla, tanrıcı olmanın ötesinde son derece hakikat yanlısı bir söylem üzerinden, aslında Dark 2. sezon, insanlığın kanunları ve kuralları üzerine de çok ciddi yargılarda bulunuyor.
Dark 2. sezon, yapı ve karakter sayısı itibarıyla her şeyi açıklamak istediğimiz ancak hiçbir şeyi açıklamaya yetemedeğimiz bir anlatı sunarken, kendi evreni içinde tutarlı seyreden zaman bükülmesi kavramına, ikinci sezon sonunda bir de “başka bir dünya”yı ekleyerek belki de bize “başka bir dünyanın mümkün olduğu”nu göstermeyi amaçlıyor.
Andreas PietschmannBaran Bo OdarCarlotta von FalkenhaynDarkDark 2. SezonDark 2. Sezon İncelemesiDietrich HollinderbäumerJantje FrieseKaroline EichhornLisa VicariLouis HofmannMaja SchöneMark WaschkeOliver Masucci
19/07/2019 meltem Cevapla
yukarda yorumda charlotte nin elizabeth in kızı olması durumunu yani kendi kızının kızı olduğunu mikkelin aslında michael olduğu duruma benzetmişsiniz ama bence alakası yok.çünkü orada mikkel geçmişe dönüp başka birinin adını alarak kendi benliğinde yaşamaya devam ediyor ve hannahla evlenip jonasın babası oluyor.bu durumla charlotte nin aslında kendi kızının kızı olduğunu benzetmenizi anlamadım.bence burda tavuk mu yumurtadan yumurta mı tavuktan çelişkisini vurgulamaya çalışmışlar ama iyice saçma olmuş yani ne yaparız da izleyiciyi ters köşe yaparız diye iyice saçmalamışlar.bir insanın annesi aynı zamanda nasıl öz kızı olabilir bunu zamanın döngüsü kavramıyla kara delikle falan kimse açıklayamaz.ben şu anda 2. sezonun 4. bölümünü bitirdim hepsini izlemedim ama noah ın eksik sayfaları görünce charlotte diye tepki vermesinden bir şekilde aralarında bağlantı olduğunu ve charlottenin de dedesi olan saatçinin şimdiye kadar charlotteye anne babasından hiç bahsetmemiş olmasından dolayı acaba noah babası olabilir mi diye aklımdan geçmişti ama elisabetin yani kızının charlottenin aslında annesi olması fikri hiçbir şekilde aklımın ucundan geçmezdi.bakalım kalan bölümlerde bu durumu nasıl açıklayacaklar,kızı hangi ara noahla işi pişirip de annesi charlotteyi doğurmuş çok merak ediyorum doğrusu.ama bu eleştirilerime rağmen bayılarak izlediğim çok farklı ve sürekli beyin jimnastiği yaptıran bir dizi.zaten uzun zamandır 2. sezonunu bekliyordum ve hatta ilk sezonla arada uzun zaman geçtiği için oturup ilk sezonu tekrar izlemiştim olayları ve kişileri hatırlamak için.
24/07/2019 Ayben Cevapla
Elisabeth ‘in Charlotte’un annesi olması olasıdır. Zira, 2019 yılına gelen genç Noah, Elisabeth’le birlikte olup Charlotte’u doğurduğunda, Charlotte daha minicik bir bebekken Noah zamanda yolculuk yapıp onu alıp saati yapan bilim adamına veriyor büyütmesi için, bu yüzden Charlotte anne babasını hiçbir zaman tanıyamıyor bilmiyor.
2.sezonun sonunda Elisabeth’in döngü gerçekleştiği sırada atom parçacığından Charlotte’u görüp “anne” demesi , (daha bebekken Noah onu alıp götürdüğü için tanıyamaması) çok normal.
Elisabeth, sadece ve sadece elbetteki onu doğuran büyüten annesi Charlotte’un yüzünü biliyor, ve 2052’de onu hatırlıyor.
2.analiz: Elisabeth aslında Charlotte’un öz kızı olmayabilir.