yerden sert orta: Haziran 2012
Burak Yılmaz, 2012
Burak Yılmaz. 2011-2012 futbol sezonu için, en iyi yerliler konuşulsa, ilk üç içinde kesinlikle onun da ismi olur. Aslına bakarsak, Burak Yılmaz başlı başına bir hikayenin kahramanı. Sürgünler, uzun geçen kulübe dönemleri, kendini beğendiremediği teknik adamlar ve kaçırdığı akıl almaz goller. Bunların hiçbiri, bu sezon Burak Yılmaz'ın başarısız olmasına sebep olamadı. Burak, bir çalışmanın ürünü olduğunu zaten geçen sezonki performansıyla ortaya koymuştu. Bu sezon ise, kariyerinin en iyi dönemini geçirdi. Antalyaspor, Beşiktaş, Manisaspor, Fenerbahçe ve kiralık olarak formasını giydiği Eskişehirspor eve en niyahetinde Trabzonspor. Burak Yılmaz'ı, Burak Yılmaz yapan kesinlikle Şenol Güneş'tir. 2 sezondur bir hamur gibi yoğurdu Burak'ı ve bugünlere getirdi...
Forvet oyuncularına baktığımız zaman, genellikle bir oyun karakterleri olduğunu, belirli özellikler taşıdıklarını görürüz. Kimi savaşır, kimi çok kırılgandır ancak çok zekidir kimi takipçiliğiyle ön planladır. Bazıları kafa toplarında çok üstündür. Bazıları iki ayağını da çok iyi kullanır. Bazıları pivot santrafordur. Bazıları pırpırdır. Top ayağına geldiği zaman çok hızlı hareket eder. Bazıları oyunu kenarlara deplase olarak oynar ve daha çok arkadaşlarına pozisyon ayarlar... Örnekler daha çoğalır. Burak'ın ise belirli bir stili yok. Yukarıda saydığımız bütün varyasyonları deneyen ve adeta kendini arayan bir Burak Yılmaz vardı bu sezon aslında. Trabzonspor'un oynadığı geniş alan futbolunun da bu kadar gol atmasında elbet katkısı büyük. Belki önümüzdeki sezon bu kadar gol atamayacak ama en azından bu yıl olduğu kadar adından söz ettirecektir eğer Türkiye Ligi'nde kalırsa.
Burak'ın (ve aslında bütün takımın) en büyük handikapı taraftar. Bu yıl çok gol attı ama taraftarın takım üzerindeki olumsuz etkisi birçok oyuncu gibi onun da üzerinde bir baskı. Camia doğruya kanalize olursa, geçen sene 1 puanla kaçan şampiyonluk bu sene elde edilebilir.
Galatasaray'a şampiyonlukla veda etti, kaptanlardan Ayhan Akman. 2001-2002 sezonunda Florya'nın kapısından girdi, bu yıl sonu futbolcu son olarak çıkışını yaptı. Sahada verdikleri, vermeye çalıştıkları bir yana, onunla ilgili anahtarlara değinmek lazım. Bir futbol sever olarak gözümün önüne ilk gelen, 2008 yılında bileği zor bükülen Sivasspor'a attığı estetik gol geliyor. Hemen ardından da, Galatasaray'ın şampiyonluk kutlamalarında bütün takımın ona verdiği destek, Eboue'nin özel olarak yanına gidip sarılması geliyor. Doğal olarak sadece bu iki "hatıra" Ayhan'ın performansını anlatmıyor. Mor ve somon rengi formalara yaptığı yorumlarla hatırlayan ve onu eleştiren hatta bırakmasına sevinen taraftarlar da muhakkak olmuştur.
Ama Ayhan'ın bu yıl bize öğrettiği bir şey var: Abilik kültürünün Galatasaray'da nasıl işlediği.
Takımın Kadıköy'de ilk onu omuzlara alması, oyuncuların maç sonu röportajlarında "Ayhan ağabeye söz vermiştik" açıklamaları, bize perdenin arkasındaki Ayhan'ı, şampiyonlukta önemli rol oynayan Ayhan'ı anlatıyor.
Her futbolcu gibi kötü zamanlar geçirdi. Taraftarı çileden çıkartan Mustafa Sarp, Barış, Ayhan üçlüsünden biri olarak gösteriliyordu ancak Galatasaray ondan vazgeçmedi. Kötü günlerde sahada varını yoğunu ortaya koyan, yaya kadar yaklaşıp oyun kurmaya çalışan, sorumluluk alan ve bunu yeteneği çerçevesinde iyi şekilde kullanmaya gayret gösteren Ayhan'a bir taraftar olarak bundan sonraki hayatında başarılar diliyorum. Müfit Erkasap'ın yardımcılığını yapacak.