Ay Işığının Bilirkişiliği; Seçme Öyküler
Ben altı yaşındayken ailam Bitlis'den Adana'ya göçtü. Babam sesi yanık bir Kürt'tü. Ezan, mevlit okur, Kürtçe türküler söyler, uzun havalar çeker, hem Kürtçe hem Türkçe uyaklı dörtlükler yazardı. Kürt Nuri derlerdi Adana'da ona. Şakacı, neşeli, bir adamdı. Adana'da çırçır işçiliği yaparak bir maaşla altı çocuk yetiştirdi. Televizyonun hayallerimizi biçmediği, her akşam bir evde toplandığımız, sohbetlerle, türkülerle eğlendiğimiz; Kürt, Türk, Ermeni, Boşnak, geniş avlularda, bir oda bir mutfak evlerde yoksulluk içinde ama iç içe, kardeşçe yaşadığımız neşeli, yazlık sinemalı günlerdi. 'Gıcır Gıcır Bilyeler' öyküsü böyle bir avluyu anlatır.
@Kepilleus·22 Haz 2019·Kitabı okudu
Asarlar baba beni korkuyorum
Korkma güven adalete !
Ay Işığının Bilirkişiliği; Seçme Öyküler, Zafer Doruk
Küçük bir bahaneyle iliştirilip birdenbire alevlenen sözcükler bir süre sonra cam ve porselen kırıklarına dönüşür, ortalık yatıştıktan sonra annem süpürdüklerini süpürür, süpüremedikleri yüreğimde kalırdı.
Babalar saatlerin içine girermiş meğer. Ayakları evde, elleri iş yerindeymiş. Gözüm hep saatte. Kapıda asılı giysiler birer dev adam olur.
Biz beş kardeş türkülerimizi sırayla söylüyorduk ve her türkünün içinde de ayrılık vardı.
Parti otobüsünün üstünde nutuk atan politikacıya bakışı, kalabalığın aldanışı gibidir.