ebrar guldemler : hazırlıklar
28 Haziran 2010 13:51
seni okumayı çok seviyorum.Anlattıklarınla kendimi çok aynı hissediyorum.bende Avm'lerin çoğuna hiç gitmedim daha.Alışverişten nefret ederim.ve çocukları hiç sevmem yakınlarımkiler dışında.Ama sanki kendi bebeğim olursa İnşallah deli olurmuşum gibi geliyor.Ha birde bir şeyleri saklayanlardanda nefret ederim çöp ev gibi.
benim çocuk sekiz yaşında, ben hala çocukları sevmiyorum. o değişmiyor yani çocuğun olunca...:) kendi çocuğun tabii, hep bitane..
28 Haziran 2010 13:56
5 senedir zevkle okuduğum tek yazar :)
ben de anne olduktan sonra bile, bir iki tatlı bebek dışında pek ilgilenmiyorum diğer bebeklerle diye biraz da suçlu hissediyordum. Olabiliyor demek ki:)
ben karar verdim, anneyle babayı seviyosam çocuğunu sevebiliyorum. yoksa çocuğa baktıkça annesiyle babasının arsızlığını görüyorum, gözlerimi alamıyorum resmen.annem hala yürümediğimiz ve konuşmadığımız günleri hasretle anıyor.
29 Haziran 2010 02:08
Fındık'la Faresi'nin çığlıklarını deşifre etmeye çalışırken aklıma hep sen geliyorsun.
29 Haziran 2010 22:16
ayyy aynen ben o zaman biraz cesaret diyorum kendimeeee
30 Haziran 2010 13:14
biz de bu hikayenin sonunu merakla bekliyoruz:)
1 Temmuz 2010 23:34
Bende sevmem başkasının cocuğunu..nadirdir..telefon sac mesela..o değişmedi..hala sokakta bebeklere bakmıyorum..tek kendimizinki hehe.bak bugün ne güldüm..cam biberon ağır gelir dediğinde..sevgili de yıkıldı he..Ben neler öğrendim bir bilsen..kaynak sana hep açık..ne zaman istersen.