ÖZELLEŞTİRME ADI ALTINDA SÖMÜRÜYE HAYIR! – VeGaste
Ülkemizin ilk şeker fabrikası 26 Kasım 1926 günü işletmeye açılan Alpullu Şeker Fabrikasıdır. Alpullu Şeker Fabrikasının üretime başlamasından kısa bir süre sonra Uşak Şeker Fabrikası üretime başlar.
Ülkemizin şeker ihtiyacı, uzunca bir süre bu iki fabrika sayesinde sağlanırken, şeker fabrikalarına yakın yörelerde pancar tarımı yaygınlaşır. Pancar tarımının gelişmesi, pek çok il ve ilçede Pancar Kooperatiflerinin kurulmasını, kooperatifçiliğin çiftçiler tarafından öğrenilmesini sağlar. Kooperatiflerin katkısı ile artan pancar üretimi, daha fazla fabrika ihtiyacını gündeme getirir. Alpullu ve Uşak şeker fabrikalarını yeni fabrikaların kurulması izler.
Türkiye Cumhuriyeti yeni kurulmuş, savaşlarla geçen yakın tarihinin yıkıcı izlerini silmeye çalışmaktadır. Ülkede sanayi olmadığı gibi, yerli sermayeden bahsetmek de mümkün değildir. Ekonomik bağımsızlık olmadan, siyasi bağımsızlığın sağlanamayacağını çok iyi bilen Mustafa Kemal Atatürk, varını yoğunu tamamen yerli üretim ve sermayenin sağlanması için harcar. Ülkemizi 2000’li yıllara kadar taşıyan, ekonomimizin lokomotifi olan ve 2002 yılından sonra hunharca özelleştirilen pek çok yerli sanayi kuruluşunun temelleri o yıllarda atılır.
Bugün geldiğimiz noktada, şeker fabrikalarımızın özelleştirilmesi isteniyor.
Zonguldak taş kömürü işçileri istim üzerinde. Maden ocaklarının parça parça özelleştirilmesi düşünülüyor, özelleştirmenin önünü açacak yasal düzenlemeler, torba yasa denilen hukuk ucubeleri ile sağlanmaya çalışılıyor.
Türkiye, sonu felaket olan özelleştirme hikayelerini defalarca yaşadı.
Halkımızın emeği ve sermayesi ile kurulan fabrikaların yandaş sermayeye nasıl peşkeş çekildiğini gördü. 13 Mayıs 2014 günü yaşanan, 301 emekçimizi bizden koparan Soma katliamı, peşkeş gayesi ile yapılan özelleştirmelerin son örneği değil mi?
Bugün kadroya alınma vaadi ile oyalanan taşeron dramı, adaletsiz özelleştirmelerin sonucu değil mi?
Türk halkı, özelleştirmeler ile talan edilen emeğinin ve sermayesinin nasıl sömürüldüğünü artık görmeli. Yandaş yaratma, rant sağlama gayesi ile yapılan özelleştirmelere artık dur demeli. İşçisi, çiftçisi, sendikacısı, siyasetçisi birlik olmalı;muhalefet partileri ideoloji gözetmeksizin, yerli sermayemizi talan edecek, özgürlüğümüzü elimizden alacak özelleştirmelere karşı birlik olmalı.
Dış ticaret açığımız Eylül 2017 ayında %85 artış gösterdi
Bu yeni doğan bebeklerimizin bile borçlu doğduğu anlamına geliyor.
Çığ gibi büyüyen dış ticaret açığı, bizi emperyal devletlere daha da fazla bağımlı hale getiriyor. Açığın önüne geçmenin yolu ise üretime destek vermek, ancak ne yazık ki bugün bizi yöneten zihniyet üretim odaklı düşünmüyor. Bir zamanlar kendi kendimize yeterken bugün pek çok tarım ürününü ithal eder olduk.
Kömür zengini bir ülke iken, kömür ithal ediyor, halkımıza pahalı kömür satıyoruz.
Güneş cenneti bir ülke iken, bitmek tükenmek bilmeyen güneş enerjisinden faydalanmayı düşünmüyoruz.
Emperyalizm ile mücadele siyaset kürsüsünden hamaset dolu nutuklar atarak olmuyor. Asıl mücadele ekonomik alanda. Emeğini ve sermayeni ne kadar korursan o kadar özgür ve güçlüsün. Emeğimizi ve sermayemizi talan eden zihniyete geçit mi vereceğiz yoksa dur mu diyeceğiz, 2019 yerel ve genel seçimlerinde işte buna karar vereceğiz!