b'\n_START_ARTICLE_\nCetiozaurysk\n_START_SECTION_\nT\xc5\x82o\n_START_PARAGRAPH_\nSkamienia\xc5\x82o\xc5\x9b\xc4\x87 znana p\xc3\xb3\xc5\xbaniej jako Cetiosauriscus zosta\xc5\x82a pierwotnie zaliczona do rodzaju cetiozaur. Ten ostatni nale\xc5\xbcy do pierwszych nazwanych zauropod\xc3\xb3w (opisa\xc5\x82 go w 1842 paleontolog Richard Owen), jak r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc do tych o najbardziej skomplikowanej historii z powodu wielu nieuzasadnionych klasyfikacji znalezisk i gatunk\xc3\xb3w. Maj\xc4\x85 w niej udzia\xc5\x82 prawie wszystkie angielskie okazy zauropod\xc3\xb3w. Gatunek typowy cetiozaura zmienia\xc5\x82 si\xc4\x99 z czasem z powodu niekompletno\xc5\x9bci pozosta\xc5\x82o\xc5\x9bci i znaczenia taksonu. Wiele aspekt\xc3\xb3w anatomii i pokrewie\xc5\x84stw tego rodzaju w dalszym ci\xc4\x85gu okrywa niepewno\xc5\x9b\xc4\x87. Cetiosaurus pierwotnie obejmowa\xc5\x82 gatunki C. medius, C. brevis, C. brachyurus i C. longus, \xc5\xbcyj\xc4\x85ce od jury \xc5\x9brodkowej do kredy wczesnej, pozostawiaj\xc4\x85c po sobie pozosta\xc5\x82o\xc5\x9bci w wielu miejscach w Anglii. \xc5\xbbaden z gatunk\xc3\xb3w nie jest jednak w pe\xc5\x82ni diagnostyczny, a Cetiosaurus jest taksonem wa\xc5\xbcnym historycznie i taksonomicznie. Bardziej kompletne szcz\xc4\x85tki nale\xc5\xbc\xc4\x85 do \xc5\x9brodkowojurajskiego gatunku C. oxoniensis nazwanego przez geologa Johna Phillipsa w 1871 i to w\xc5\x82a\xc5\x9bnie on zosta\xc5\x82 nowym gatunkiem typowym. W tej samej publikacji autor nazwa\xc5\x82 r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc C. glymptonensis, lecz jest on mniej kompletny, a jego pewno\xc5\x9b\xc4\x87 pozostawia w\xc4\x85tpliwo\xc5\x9b\xc4\x87._NEWLINE_Inny angielski takson, Ornithopsis hulkei, nazwany zosta\xc5\x82 w 1870 przez paleontologa Harry\'ego Seeleya na podstawie kr\xc4\x99g\xc3\xb3w z wczesnokredowej formacji Wessex, co czyni go m\xc5\x82odszym od wcze\xc5\x9bniejszego gatunku cetiozaura. Seeley unza\xc5\x82 Ornithopsis za blisko spokrewnionego z cetiozaurem, ale odr\xc4\x99bnego z uwagi na wewn\xc4\x99trzn\xc4\x85 budow\xc4\x99 ko\xc5\x9bci. Nast\xc4\x99pny gatunek, Ornithopsis leedsii, nazwa\xc5\x82 w 1887 John Hulke dzi\xc4\x99ki miednicy, kr\xc4\x99gom i \xc5\xbcebrom zebranym przez Alfreda Leedsa, angielskiego farmera i amatorskiego \xc5\x82owc\xc4\x99 skamienia\xc5\x82o\xc5\x9bci, kt\xc3\xb3ry zebra\xc5\x82 liczne skamienia\xc5\x82o\xc5\x9bci w Oxford Clay. O. leedsii \xc5\xbcy\xc5\x82 w jurze p\xc3\xb3\xc5\xbanej. Wykazywa\xc5\x82 podobie\xc5\x84stwa do starszego Cetiosaurus oxoniensis, jako i m\xc5\x82odszego O. hulkei. Opisa\xc5\x82 go bardziej szczeg\xc3\xb3\xc5\x82owo Seeley w 1889, kiedy to zaliczy\xc5\x82 O. hulkei, C. oxoniensis i O. leedsii do tego samego rodzaju z nazw\xc4\x85 Cetiosaurus. Jednak przyrodnik Richard Lydekker podj\xc4\x85\xc5\x82 z Seeleyem dysput\xc4\x99 przed publikacj\xc4\x85 pracy Seeleya w 1889, sprzeciwiaj\xc4\x85c si\xc4\x99 uznaniu Cetiosaurus i Ornithopsis za ten sam takson. Lydekker zasugerowa\xc5\x82, \xc5\xbce skamienia\xc5\x82o\xc5\x9bci z Wealden (w tym O. hulkei) nale\xc5\xbc\xc4\x85 do Ornithopsis, a szcz\xc4\x85tki jurajskie (w tym O. leedsii i C. oxoniensis) do Cetiosaurus. Lydekker w 1895 zmieni\xc5\x82 zdanie i umie\xc5\x9bci\xc5\x82 gatunek O. leedsii w rodzaju pelorozaur. Zaliczano do\xc5\x84 ju\xc5\xbc P. brevis, znany wcze\xc5\x9bniej jako Cetiosaurus brevis). Stworzy\xc5\x82 wi\xc4\x99c now\xc4\x85 zbitk\xc4\x99 P. leedsi, kt\xc3\xb3r\xc4\x85 z kolei zaliczy\xc5\x82 do rodziny Atlantosauridae. Pope\xc5\x82ni\xc5\x82 zarazem liter\xc3\xb3wk\xc4\x99, usuwaj\xc4\x85c i z ko\xc5\x84ca epitetu gatunkowego. Powiela\xc5\x82o ten b\xc5\x82\xc4\x85d potem wielu autor\xc3\xb3w, cho\xc4\x87 chodzi po prostu o m\xc5\x82odszy synonim pierwotnej nazwy. Klasyfikacji Lydekkera nie wsparli p\xc3\xb3\xc5\xbaniejsi autorzy, jak paleontolog Arthur Smith Woodward w 1905, kt\xc3\xb3ry popar\xc5\x82 pogl\xc4\x85d Seeleya.\n_START_SECTION_\nOdkrycie i nazwa\n_START_PARAGRAPH_\nSkamienia\xc5\x82o\xc5\x9bci znane p\xc3\xb3\xc5\xbaniej jako Cetiosauriscus stewarti odkryli w maju 1898 robotnicy pracuj\xc4\x85cy w glinie w okolicy Fletton na po\xc5\x82udnie od Peterborough i na wsch\xc3\xb3d od Great Northern Railway. Zag\xc5\x82\xc4\x99bienia w tym obszarze ujawni\xc5\x82y bogate w skamienia\xc5\x82o\xc5\x9bci ska\xc5\x82y osadowe pochodzenia morskiego zwane Oxford Clay, pochodz\xc4\x85ce ze \xc5\x9brodkowego keloweju, dzi\xc5\x9b uznawane za klasyczn\xc4\x85 formacj\xc4\x99 geologiczn\xc4\x85 brytyjskiej paleontologii. Skamienia\xc5\x82o\xc5\x9bci zauropoda prawdopodobnie pochodz\xc4\x85 z zag\xc5\x82\xc4\x99bienia NPBCL Nr 1, najbardziej na p\xc3\xb3\xc5\x82noc wysuni\xc4\x99tego wyrobiska, w kt\xc3\xb3rym pracowa\xc5\x82a New Peterborough Brick Company Limited i z kt\xc3\xb3rego pochodzi najwi\xc4\x99cej skamienia\xc5\x82o\xc5\x9bci kr\xc4\x99gowc\xc3\xb3w. Odkrycie przyci\xc4\x85gn\xc4\x99\xc5\x82o uwag\xc4\x99 Leedsa, kt\xc3\xb3ry, po wydobyciu, zabra\xc5\x82 okaz do Eyebury, swego domu rodzinnego. W po\xc5\x82owie sierpnia, po oczyszczeniu i innych pracach nad okazem, geolog Henry Woodward odwiedzi\xc5\x82 Eyebury i sporz\xc4\x85dzi\xc5\x82 naturalnej wielko\xc5\x9bci rysunki szcz\xc4\x85tk\xc3\xb3w celem prezentacji dla British Association for the Advancement of Science Meeting. Po prezentacji, 17 sierpnia 1898, Henry Woodward wr\xc3\xb3ci\xc5\x82 z ameryka\xc5\x84skim paleontologiem Marshem, kt\xc3\xb3ry uzna\xc5\x82 zauropoda za blisko spokrewnionego z p\xc3\xb3\xc5\x82nocnoameryka\xc5\x84skim diplodokiem. Alfred Leeds zaoferowa\xc5\x82 okaz British Museum of Natural History (BMNH, obecnie NHMUK) za \xc2\xa3250, co przek\xc5\x82ada si\xc4\x99 na warto\xc5\x9b\xc4\x87 \xc2\xa330529 w 2017. NHMUK ju\xc5\xbc wcze\xc5\x9bniej w 1890 i 1892 kupowa\xc5\x82o pierwsz\xc4\x85 i drug\xc4\x85 kolekcj\xc4\x99 Leedsa. Woodward, odpowiadaj\xc4\x85cy za zbiory geologiczne muzeum, mia\xc5\x82 \xe2\x80\x9ewielk\xc4\x85 przyjemno\xc5\x9b\xc4\x87\xe2\x80\x9d zarekomendowa\xc4\x87 zarz\xc4\x85dcom plac\xc3\xb3wki kupno skamienia\xc5\x82o\xc5\x9bci. Handlu dobito 25 lutego 1899, wraz z r\xc3\xb3\xc5\xbcnymi innymi szcz\xc4\x85tkami zakupionymi za \xc2\xa3357 (obecna warto\xc5\x9b\xc4\x87 nabywcza \xc2\xa343596). Zauropod Leedsa otrzyma\xc5\x82 numer BMNH R3078 (obecnie NHMUK R3078). _NEWLINE_Zasobno\xc5\x9b\xc4\x87 materia\xc5\x82u czyni NHMUK R3078 najbardziej kompletnym okazem zauropoda ze Zjednoczonego Kr\xc3\xb3lestwa. Por\xc3\xb3wnywalny z nim jest jedynie Dinozaur z Rutland \xe2\x80\x93 cetiozaur odkryty w 1967. Okaz sk\xc5\x82ada si\xc4\x99 z ko\xc5\x84czyny przedniej i tylnej oraz kr\xc4\x99gos\xc5\x82upa. W przedniej ko\xc5\x84czynie brakuje r\xc4\x99ki, cz\xc4\x99\xc5\x9bci ko\xc5\x9bci promieniowej i ko\xc5\x9bci \xc5\x82okciowej, podczas gdy w ko\xc5\x84czynie tylnej nie zachowa\xc5\x82o si\xc4\x99 jedynie kilka fragment\xc3\xb3w stopy, cz\xc4\x99\xc5\x9bci ko\xc5\x9bci piszczelowej, strza\xc5\x82kowej i biodrowej. Spo\xc5\x9br\xc3\xb3d kr\xc4\x99g\xc3\xb3w poznano cztery fragmenty kr\xc4\x99g\xc3\xb3w grzbietowych, wyrostki kolczyste ko\xc5\x9bci krzy\xc5\xbcowej, liczne proksymalne kr\xc4\x99gi ogonowe i seri\xc4\x99 27 prawie kompletnych kr\xc4\x99g\xc3\xb3w \xc5\x9brodkowego i dystalnego ogona wraz z po\xc5\x82\xc4\x85czonymi szewronami. Seria ta nie jest jednak ci\xc4\x85g\xc5\x82a. Koniec ogona (NHMUK R1967) z tej samej lokalizacji pochodzi prawdopodobnie z innego osobnika, a nawet nale\xc5\xbcy do innego taksonu._NEWLINE_W 1903 szkielet zmontowano podczas jego pobytu w British Museum, dzi\xc4\x99ki czemu mo\xc5\xbcna go by\xc5\x82o \xc5\x82atwo por\xc3\xb3wna\xc4\x87 z innymi zmontowanymi szkieletami zauropod\xc3\xb3w, pochodz\xc4\x85cych z Ameryki P\xc3\xb3\xc5\x82nocnej. Umieszczono go na wystawie zaraz po odlewie szkieletu diplodoka, wraz z grzbietowymi kr\xc4\x99gami NHMUK R1984 i pewnymi izolowanymi z\xc4\x99bami kamarazauryda (by\xc4\x87 mo\xc5\xbce r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc przypisywanymi Cetiosauriscus). Czyni to cetiozauryska pierwszym zauropodem o szkielecie zmontowanym w Zjednoczonym Kr\xc3\xb3lestwie._NEWLINE_NHMUK R3078 zosta\xc5\x82 w 1905 przypisany przez Arthura Woodwarda do gatunku Cetiosaurus leedsi, jako \xc5\xbce pochodzi\xc5\x82 z tej samej formacji geologicznej, co inny okaz umieszczony w rzeczonym gatunku. Woodward zaklasyfikowa\xc5\x82 do\xc5\x84 tak\xc5\xbce kr\xc4\x99gi grzbietowe NHMUK R1984 i koniec ogona NHMUK R1967. W 1927 Huene pokr\xc3\xb3tce opisa\xc5\x82 anatomi\xc4\x99 gatunku C. leedsii, zauwa\xc5\xbcaj\xc4\x85c wiele podobie\xc5\x84stw do haplokantozuara. Badacz widzia\xc5\x82 przedmiot swej pracy pomi\xc4\x99dzy w\xc5\x82a\xc5\x9bciwym cetiozaurem a haplokantozaurem. Dlatego zaproponowa\xc5\x82 dla gatunku nowy rodzaj Cetiosauriscus. Przeni\xc3\xb3s\xc5\x82 do nowego rodzaju NHMUK R1984\xe2\x80\x93R1988 i NHMUK R3078. Huene opar\xc5\x82 tworzon\xc4\x85 nazw\xc4\x99 rodzajow\xc4\x85 na cetiozaurze. Cetiosaurus oznacza \xe2\x80\x9ewielorybi jaszczur\xe2\x80\x9d. Doda\xc5\x82 do \xc5\x82aci\xc5\x84ski przyrostek iscus, oznaczaj\xc4\x85cy co\xc5\x9b podobnego. Nazw\xc4\x99 rodzajow\xc4\x85 cetiozaurysk t\xc5\x82umaczy si\xc4\x99 wobec tego jako "podobny do wielorybiego jaszczura"._NEWLINE_Paleontolog Alan Charig w 1980 przypisa\xc5\x82 wspominany wy\xc5\xbcej okaz do rodzaju Cetiosauriscus. T\xc4\x99 klasyfikacj\xc4\x99 NHMUK R1967 uznano za nieprawdopodobn\xc4\x85 w r\xc3\xb3\xc5\xbcnych pracach autorstwa paleontolog\xc3\xb3w takich, jak Friedrich von Huene, Paul Upchurch i Darren Naish. Powodem by\xc5\x82 brak zachodzenia na siebie fragment\xc3\xb3w okaz\xc3\xb3w i niepewna pozycja filogenetyczna.\n_START_SECTION_\nKolejne gatunki\n_START_PARAGRAPH_\nW p\xc3\xb3\xc5\xbaniejszym przegl\xc4\x85dzie gadziomiednicznych Huene (1932) przeni\xc3\xb3s\xc5\x82 \xe2\x80\x9eOrnithopsis\xe2\x80\x9d greppini, nazwany przez siebie w 1922, do rodzaju Cetiosauriscus. Znany materia\xc5\x82, odkryty w kimerydzkich osadach formacji Reuchenette w Szwajcarii, obejmowa\xc5\x82 kr\xc4\x99gi grzbietowe i ogonowe, ko\xc5\x9bci ko\xc5\x84czyny przedniej i tylnej, cz\xc4\x99\xc5\x9bci stopy \xe2\x80\x93 pochodz\xc4\x85ce od przynajmniej dw\xc3\xb3ch osobnik\xc3\xb3w. Licz\xc4\x85ca 53 cm d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci ko\xc5\x9b\xc4\x87 ramienna przypomina\xc5\x82a budow\xc4\x85 sw\xc3\xb3j homolog u Cetiosauriscus leedsii. Oba te gatunki pierwotnie odr\xc3\xb3\xc5\xbcniono od rodzaju Cetiosaurus, zwracaj\xc4\x85c uwag\xc4\x99 na kr\xc3\xb3tsze kr\xc4\x99gi grzbietowe, kr\xc3\xb3tsze przednie ko\xc5\x84czyny oraz d\xc5\x82u\xc5\xbcsze tylne. Cetiosauriscus greppini r\xc3\xb3\xc5\xbcni\xc4\x85 od Cetiosauriscus leedsii ogonowe wyrostki poprzeczne sp\xc5\x82aszczone w kierunku przednio-tylnym z wydatnym skrzyd\xc5\x82owatym rozszerzeniem do g\xc3\xb3ry, a tak\xc5\xbce tylne blaszki stercz\xc4\x85ce do do\xc5\x82u z przednich ogonowych wyrostk\xc3\xb3w poprzecznych. Ko\xc5\x9b\xc4\x87 krucza o zaokr\xc4\x85glonym obrysie z karbem poni\xc5\xbcej stawu ramiennego, bardzo proste trzony ko\xc5\x9bci ramiennej i udowej, dystalny koniec ko\xc5\x9bci ramiennej o k\xc5\x82ykciu przy\xc5\x9brodkowym wy\xc5\xbcszym od bocznego, bardziej proksymalnie umieszczony kr\xc4\x99tarz czwarty oraz d\xc5\x82u\xc5\xbcsza i prostsza ko\xc5\x9b\xc4\x87 kulszowa. Cechy te zasugerowa\xc5\x82y odr\xc4\x99bno\xc5\x9b\xc4\x87 na poziomie rodzajowym, co poparli Upchurch i John Martin w 2003, David Weishampel ze wsp\xc3\xb3\xc5\x82pracownikami w 2004 i John Whitlock w 2011, kt\xc3\xb3ry uzna\xc5\x82 C. greppini za euzauropoda incertae sedis. Podobie\xc5\x84stwa, jak anatomia kr\xc4\x99g\xc3\xb3w ogonowych, zosta\xc5\x82y u\xc5\xbcyte przez Christiana Meyera i Basila Th\xc3\xbcringa w 2003 do wsparcia umieszczenia tych dw\xc3\xb3ch gatunk\xc3\xb3w jako odr\xc4\x99bnych, ale w tym samym rodzaju._NEWLINE_Gatunek Cetiosaurus longus, nazwany w 1842 przez Owena, zosta\xc5\x82 przeniesiony do rodzaju Cetiosauriscus bez komentarza przez specjalizuj\xc4\x85cego si\xc4\x99 w zauropodach paleontologa Johna Stantona McIntosha w 1990. Materia\xc5\x82 odnoszony do tego gatunku nazwany zosta\xc5\x82 dzi\xc4\x99ki grzbietowym i ogonowym kr\xc4\x99gom z Portland Stone z Garsington, Oxfordshire, dwom innym kr\xc4\x99gom ogonowym z tych samych osad\xc3\xb3w w okolicy Thame i pojedynczego kr\xc4\x99gu i ko\xc5\x9bci \xc5\x9br\xc3\xb3dstopia nazwanym wpierw Cetiosaurus epioolithicus (obecnie nomen nudum), chocia\xc5\xbc materia\xc5\x82 z Garsington zosta\xc5\x82 stracony po opisie. Jeden z kr\xc4\x99g\xc3\xb3w (OUMNH J13871) mo\xc5\xbce okaza\xc4\x87 si\xc4\x99 szyjnym, jako \xc5\xbce ma jedn\xc4\x85 \xc5\x82agodnie wypuk\xc5\x82\xc4\x85 i jedn\xc4\x85 wkl\xc4\x99s\xc5\x82\xc4\x85 powierzchni\xc4\x99 stawow\xc4\x85. Diagnozowany przez niezwykle wyd\xc5\x82u\xc5\xbcone trzony kr\xc4\x99g\xc3\xb3w, C. longus nie jest taksonem diagnostycznym. Jako \xc5\xbce brakuje mu cech diagnostycznych cetiozauryska, gatunek powinien by\xc4\x87 nazywany oryginaln\xc4\x85 zbitk\xc4\x85 Cetiosaurus longus._NEWLINE_Cetiosaurus glymptonensis, nazwany na podstawie dziewi\xc4\x99ciu \xc5\x9brodkowo-dalszych trzon\xc3\xb3w kr\xc4\x99g\xc3\xb3w ogonowych z formacji Forest Marble z angielskiego Oxfordshire, zosta\xc5\x82 przeniesiony do rodzaju Cetiosauriscus pi\xc3\xb3rem McIntosha w 1990. Rzeczone kr\xc4\x99gi uznano na bardziej wyd\xc5\x82u\xc5\xbcone od nale\xc5\xbc\xc4\x85cych do Cetiosaurus oxoniensis, jednak proporcja d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci kr\xc4\x99g\xc3\xb3w r\xc3\xb3\xc5\xbcni si\xc4\x99 znacznie w obr\xc4\x99bie ogona i r\xc3\xb3\xc5\xbcnych takson\xc3\xb3w, na przyk\xc5\x82ad apatozaur, Diplodocus i Cetiosauriscus cechuj\xc4\x85 si\xc4\x99 podobnie wyd\xc5\x82u\xc5\xbconymi kr\xc4\x99gami ogonowymi. Bardziej proksymalne kr\xc4\x99gi ogonowe maj\xc4\x85 du\xc5\xbcy grzbiet w dw\xc3\xb3ch trzecich g\xc3\xb3rnych trzonu, a mniejszy w jednej trzeciej. Grzbiety te przypominaj\xc4\x85 \xc5\x9brodkowe kr\xc4\x99gi ogonowe cetiozauryska, ale brakuje ich w kr\xc4\x99gach ogona tej samej wielko\xc5\x9bci i proporcji, kt\xc3\xb3re z powodu tej r\xc3\xb3\xc5\xbcnicy Upchurch i Martin w 2003 przenie\xc5\x9bli do innego ni\xc5\xbc cetiozaurysk rodzaju. \xe2\x80\x9eCetiosaurus\xe2\x80\x9d glymptonensis uznawany jest przez nich za Eusauropoda incertae sedis, co popieraj\xc4\x85 Weishampel i wsp\xc3\xb3\xc5\x82pracownicy (2004) oraz Whitlock (2011). Wymaga odr\xc4\x99bnej nazwy rodzajowej, jako \xc5\xbce ma pojedyncz\xc4\x85 cech\xc4\x99 diagnostyczn\xc4\x85 \xe2\x80\x93 boczne grzbiety._NEWLINE_W 1980 Charig opisa\xc5\x82 okaz nieokre\xc5\x9blonego bli\xc5\xbcej Diplodocidae z wczesnokredowej Anglii, dokonuj\xc4\x85c zarazem powt\xc3\xb3rnego badania holotypu Cetiosauriscus leedsii celem por\xc3\xb3wnania ich cech. Potwierdzi\xc5\x82, \xc5\xbce ko\xc5\x9b\xc4\x87 biodrowa holotypu C. leedsi, NHMUK R1988, by\xc5\x82a zbyt niekompletna, by j\xc4\x85 por\xc3\xb3wnywa\xc4\x87 z tak\xc5\xbce niekompletn\xc4\x85 ko\xc5\x9bci\xc4\x85 biodrow\xc4\x85 opisywanego okazu NHMUK R3078. Z powodu braku zachodz\xc4\x85cego materia\xc5\x82u przypisanie NHMUK R3078 gatunkowi Cetiosauriscus leedsii nie by\xc5\x82o mo\xc5\xbcliwe do potwierdzenia. Charig nazwa\xc5\x82 nowy gatunek Cetiosauriscus stewarti na podstawie NHMUK R3078. Epitetem gatunkowym uhonorowa\xc5\x82 sir Ronalda Stewarta, szefa London Brick Company, w\xc5\x82a\xc5\x9bciciela glinianki, gdzie znaleziono szcz\xc4\x85tki. Co wi\xc4\x99cej, Charig uzna\xc5\x82 Cetiosauriscus leedsii i Cetiosauriscus greppini za nomina dubia, uznaj\xc4\x85c C. stewarti za jedyny pewny gatunek cetiozauryska. Z powodu niepewno\xc5\x9bci gatunku typowego C. leedsii Charig napisa\xc5\x82 w 1993 petycj\xc4\x99 do Mi\xc4\x99dzynarodowej Komisji Nomenklatury Zoologicznej, w kt\xc3\xb3rej wnioskowa\xc5\x82 o uznanie za gatunek typowy dla swego rodzaju Cetiosauriscus stewarti, takson obejmuj\xc4\x85cy okaz nazwany omawian\xc4\x85 nazw\xc4\x85 rodzajow\xc4\x85 przez Huene celem odr\xc3\xb3\xc5\xbcnienia do cetiozaura i taksonomicznie bardziej stabilny. W 1995 zaakceptowano to, czyni\xc4\x85c Cetiosauriscus stewarti typem nomenklatorycznym Cetiosauriscus. Jedyny okaz w spos\xc3\xb3b pewny zaliczany do C. stewarti to jego holotyp NHMUK R3078, ale jest mo\xc5\xbcliwe, \xc5\xbce izolowane z\xc4\x99by z Oxford Clay r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc si\xc4\x99 tu zaliczaj\xc4\x85.\n_START_SECTION_\nBudowa\n_START_PARAGRAPH_\nCetiosauriscus by\xc5\x82 \xc5\x9bredniej wielko\xc5\x9bci zauropodem, czworono\xc5\xbcnym zwierz\xc4\x99ciem o umiarkowanie d\xc5\x82ugim ogonie i wzgl\xc4\x99dnie d\xc5\x82ugich przednich ko\xc5\x84czynach, dzi\xc4\x99ki czemu ramiona trzyma\xc5\x82 w poziomie bioder. Jego d\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 szacuje si\xc4\x99 na 15 m na podstawie znalezionego szkieletu, por\xc3\xb3wnywalnie z szesnastometrowym cetiozaurem i szesnastoip\xc3\xb3\xc5\x82metrowym patagozaurem. Masa Cetiosauriscus jest mniej pewna, zale\xc5\xbcy od jego miejsca na drzewie filogenetycznym. Rekonstruowany jako diplodoki, zosta\xc5\x82 oszacowany przez Paula w 2010 na 4 tony. Rekonstruowany jako cetiozaur zosta\xc5\x82 oszacowany przez tego samego autora w 2016 na 10 ton.\n_START_SECTION_\nKr\xc4\x99gi\n_START_PARAGRAPH_\nKr\xc4\x99gi grzbietowe NHMUK R3078 s\xc4\x85 niekompletne b\xc4\x85d\xc5\xba fragmentaryczne. Pojedynczy trzon z przedniej cz\xc4\x99\xc5\x9bci grzbietu, opistoceliczny, jest mniej wi\xc4\x99cej tak d\xc5\x82ugi, jak wysoki. Na powierzchniach bocznych widniej\xc4\x85 pleurocele po workach powietrznych. Pojedynczy trzon ze \xc5\x9brodka grzbietu jest troch\xc4\x99 mniejszy. Pleurocel ma bardziej wyd\xc5\x82u\xc5\xbcony. R\xc3\xb3wnie\xc5\xbc nie zauwa\xc5\xbca si\xc4\x99 wkl\xc4\x99s\xc5\x82o\xc5\x9bci brzusznej. Znany jest te\xc5\xbc kr\xc4\x99g z ty\xc5\x82u grzbietu, prawdopodobnie ostatni z kr\xc4\x99g\xc3\xb3w przedkrzy\xc5\xbcowych. Zachowa\xc5\x82 si\xc4\x99 ze\xc5\x84 ca\xc5\x82y trzon i wi\xc4\x99kszo\xc5\x9b\xc4\x87 \xc5\x82uku. Jest znacznie skr\xc3\xb3cony w por\xc3\xb3wnaniu z pozosta\xc5\x82ymi kr\xc4\x99gami grzbietowymi, cho\xc4\x87 jest mniej wi\xc4\x99cej tak samo szeroki przez ca\xc5\x82\xc4\x85 sw\xc4\x85 wysoko\xc5\x9b\xc4\x87. Ma on p\xc5\x82ytki pleurocel, umiejscowiony wy\xc5\xbcej na boku trzonu, znika na \xc5\x82uku kr\xc4\x99gowym. W przeciwie\xc5\x84stwie do swego proksymalnego odpowiednika jest w niewielkim tylko stopniu opistoceliczny. Wysoki i w\xc4\x85ski cienki pionowy grzebie\xc5\x84 poni\xc5\xbcej przedniego wyrostka \xc5\x82uku (hyposphene) zapewnia\xc5\x82 dodatkowe po\xc5\x82\xc4\x85czenie stawowe, by\xc5\x82 dobrze wyra\xc5\xbcony na \xc5\x82uku. Zachowa\xc5\x82 si\xc4\x99 tak\xc5\xbce wyrostek kolczysty, sp\xc5\x82aszczony i niski, o zw\xc4\x99\xc5\xbconym koniuszku, z jedyn\xc4\x85 dostrzegaln\xc4\x85 blaszk\xc4\x85 w postaci spinopostzygapophyseal lamina biegn\xc4\x85cej w d\xc3\xb3\xc5\x82 do tylnego roku wyrostka, do tylnych wyrostk\xc3\xb3w stawowych. Nie przypomina\xc5\x82o to stosunk\xc3\xb3w u wi\xc4\x99kszo\xc5\x9bci diplodok\xc3\xb3w, kt\xc3\xb3rych wyrostki kolczyste zdobi\xc5\x82o wiele blaszek. Zachowa\xc5\x82y si\xc4\x99 cztery wyrostki kolczyste ko\xc5\x9bci krzy\xc5\xbcowej. Trzy z nich tworz\xc4\x85 pojedyncz\xc4\x85 p\xc5\x82ytk\xc4\x99 kostn\xc4\x85, a jedynie czwarty zachowuje sw\xc4\x85 odr\xc4\x99bno\xc5\x9b\xc4\x87, jak i u diplodoka._NEWLINE_Spo\xc5\x9br\xc3\xb3d czterech znanych kr\xc4\x99g\xc3\xb3w ogonowych dwa najbardziej proksymalne s\xc4\x85 wysoce fragmentaryczne. Ka\xc5\xbcdy z kr\xc3\xb3tkich, ale szerszych ni\xc5\xbc wy\xc5\xbcszych trzon\xc3\xb3w zachowuje \xc5\x9blady wyrostk\xc3\xb3w poprzecznych, stwierdzonych w przypadku innych kr\xc4\x99g\xc3\xb3w. S\xc4\x85 one bardzo niskie w por\xc3\xb3wnaniu z kolejnymi kr\xc4\x99gami. Bardzo cienkie wyrostki kolczyste robi\xc4\x85 si\xc4\x99 jeszcze cie\xc5\x84sze a\xc5\xbc do pojedynczego grzebienia z przodu, zwanego prespinal lamina, ale na podobie\xc5\x84stwo kr\xc4\x99g\xc3\xb3w grzbietowych nosz\xc4\x85 po dwie spinopostzygapophyseal laminae. Czwarty z tych kr\xc4\x99g\xc3\xb3w jest najbardziej kompletnym kr\xc4\x99giem proksymalnego ogona. Trzon ma wkl\xc4\x99s\xc5\x82y z przodu, a p\xc5\x82aski z ty\xc5\x82u, a wi\xc4\x99c amfiplatyczny. W przeciwie\xc5\x84stwie do kr\xc4\x99g\xc3\xb3w grzbietowych nie wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 pleurocele, a wyrostki poprzeczne zaczynaj\xc4\x85 si\xc4\x99 w g\xc3\xb3rnej po\xc5\x82owie trzonu. Na d\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 trzon mierzy 10 cm, ma wysoko\xc5\x9b\xc4\x87 27 cm, na szeroko\xc5\x9b\xc4\x87 za\xc5\x9b 28 cm. Ca\xc5\x82y kr\xc4\x99g osi\xc4\x85ga wysoko\xc5\x9b\xc4\x87 66 cm. Przednie kr\xc4\x99gi ogonowe Cetiosaurus leedsi okazu NHMUK R1984 bardzo przypominaj\xc4\x85 te Cetiosauriscus, ale te cetiozauryskowe nie dor\xc3\xb3wnuj\xc4\x85 swym homologom wysoko\xc5\x9bci\xc4\x85 wyrostk\xc3\xb3w kolczystych, a wyrostkom poprzecznym brak wydatnego grzebienia biegn\xc4\x85cego wzd\xc5\x82u\xc5\xbc szczytu. \xc5\x9arodkowe i dystalne kr\xc4\x99gi ogonowe z prawie kompletnej serii 27 kr\xc4\x99g\xc3\xb3w dobrze si\xc4\x99 zachowa\xc5\x82y. Te dalsze s\xc4\x85 nieco bardziej wyd\xc5\x82u\xc5\xbcone od wcze\xc5\x9bniejszych, jak te\xc5\xbc nieco bardziej wkl\xc4\x99s\xc5\x82e na przedniej powierzchni. W kierunku tylnym trzony staj\xc4\x85 si\xc4\x99 coraz mniejsze, a wyrostki poprzeczne r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc zmniejszaj\xc4\x85 si\xc4\x99, by w ko\xc5\x84cu ca\xc5\x82kowicie znikn\xc4\x85\xc4\x87, wyrostki kolczyste za\xc5\x9b s\xc4\x85 coraz kr\xc3\xb3tsze, cie\xc5\x84sze, bardziej pochylone. Si\xc3\xb3dmy kr\xc4\x99g z tej serii przy wysoko\xc5\x9bci 45 cm mierzy 18 cm d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci, co czyni go tylko 1 cm d\xc5\x82u\xc5\xbcszym od kr\xc4\x99gu 21 z tej samej serii, osi\xc4\x85gaj\xc4\x85cego wysoko\xc5\x9b\xc4\x87 22,5 cm. Cech\xc4\x99 wyr\xc3\xb3\xc5\xbcniaj\xc4\x85c\xc4\x85 cetiozauryska stanowi obecno\xc5\x9b\xc4\x87 wypuk\xc5\x82o\xc5\x9bci na szczycie wyrostk\xc3\xb3w kolczystych proksymalnych i \xc5\x9brodkowych kr\xc4\x99g\xc3\xb3w ogonowych.\n_START_SECTION_\nKo\xc5\x84czyny\n_START_PARAGRAPH_\nZachowa\xc5\x82a si\xc4\x99 pojedyncza prawa \xc5\x82opatka, wyd\xc5\x82u\xc5\xbcona i wysmuk\xc5\x82a. Mierzy 96,5 cm d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci i 17,5 cm po\xc5\x9brodku, co czyni j\xc4\x85 bardzo w\xc4\x85sk\xc4\x85. Powierzchnia wewn\xc4\x99trzna jest p\xc5\x82aska, podczas gdy zewn\xc4\x99trzna \xe2\x80\x93 \xc5\x82agodnie wypuk\xc5\x82a. Nie ma wyrostka na ko\xc5\x84cu. W pobli\xc5\xbcu stawu ramiennego, gdzie \xc5\x82\xc4\x85czy si\xc4\x99 r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc z ko\xc5\x9bci\xc4\x85 krucz\xc4\x85, ko\xc5\x9b\xc4\x87 staje si\xc4\x99 cie\xc5\x84sza. Niekompletna ko\xc5\x9b\xc4\x87 krucza zachowa\xc5\x82a si\xc4\x99 jednak wystarczaj\xc4\x85co dobrze, by stwierdzi\xc4\x87, \xc5\xbce jest prostok\xc4\x85tna i szersza, ni\xc5\xbc d\xc5\x82u\xc5\xbcsza. Ko\xc5\x9b\xc4\x87 ramienna mierzy 94 cm d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci. Zachowa\xc5\x82a si\xc4\x99 w ca\xc5\x82o\xc5\x9bci z minimalnym tylko zmia\xc5\xbcd\xc5\xbceniem. Kr\xc3\xb3tka i korpulentna, nosi wydatn\xc4\x85 guzowato\xc5\x9b\xc4\x87 naramienn\xc4\x85, miejsce przyczepu mi\xc4\x99\xc5\x9bnia naramiennego, wzd\xc5\x82u\xc5\xbc g\xc3\xb3rnej po\xc5\x82owy ko\xc5\x9bci. Kszta\xc5\x82tem ko\xc5\x9b\xc4\x87 ramienna przywodzi na my\xc5\x9bl skr\xc3\xb3cenie jej u Neuquensaurus, cho\xc4\x87 og\xc3\xb3lnie ko\xc5\x84czyna przednia jest d\xc5\x82uga, jak u Diplodocus i Cetiosaurus, mierz\xc4\x85c 69% d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci ko\xc5\x9bci udowej. Dalszy koniec jest pomarszczony, stanowi\xc5\x82 miejsce przyczepu du\xc5\xbcej chrz\xc4\x85stki, podobny stan obserwowano u niekt\xc3\xb3rych innych euzauropod\xc3\xb3w, jak \xe2\x80\x9eCetiosauriscus\xe2\x80\x9d greppini. Ko\xc5\x9bci promieniowa i \xc5\x82okciowa s\xc4\x85 z\xc5\x82amane, ale kompletne. Mierz\xc4\x85 76 cm d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci._NEWLINE_Ko\xc5\x84czyna tylna Cetiosauriscus jest o po\xc5\x82ow\xc4\x99 d\xc5\x82u\xc5\xbcsza od przedniej. Obie ko\xc5\x9bci biodrowe s\xc4\x85 fragmentaryczne, ale kawa\xc5\x82ki z przeciwnych stron uzupe\xc5\x82niaj\xc4\x85 si\xc4\x99 wzajemnie, pozwalaj\xc4\x85c na wiarygodny pogl\xc4\x85d na proporcje kompletnej ko\xc5\x9bci. Na d\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 mierzy ona 102 cm. Ma d\xc5\x82ug\xc4\x85 i wysmuk\xc5\x82\xc4\x85 szypu\xc5\x82k\xc4\x99 \xc5\x82onow\xc4\x85. Proporcjonalnie ni\xc5\xbcsza, ni\xc5\xbc u cetiozaura, przypomina proporcjami Haplocanthosaurus i p\xc3\xb3\xc5\xbaniejsze \xe2\x80\x9eTitanosauridae\xe2\x80\x9d. Kompletna lewa ko\xc5\x9b\xc4\x87 udowa ma zerodowany trzon. Jest bardzo smuk\xc5\x82a, mierz\xc4\x85c 136 cm wysoko\xc5\x9bci, jednak tylko 19,5 cm szeroko\xc5\x9bci po\xc5\x9brodku. Podobnie smuk\xc5\x82\xc4\x85 budow\xc4\x99 ko\xc5\x9bci udowej dzieli\xc5\x82 cetiozaurysk z Amphicoelias, Shunosaurus, Ligabuesaurus i jednym z okaz\xc3\xb3w diplodoka, wyprzedzaj\xc4\x85c w tym wzgl\xc4\x99dzie cetiozaura i wi\xc4\x99kszo\xc5\x9b\xc4\x87 innych euzauropod\xc3\xb3w. Ma ona wydatny kr\xc4\x99tarz czwarty, pozosta\xc5\x82a cz\xc4\x99\xc5\x9b\xc4\x87 trzonu jest jednak bardzo sp\xc5\x82aszczona bocznie. Zachowa\xc5\x82y si\xc4\x99 tak\xc5\xbce ko\xc5\x9b\xc4\x87 piszczelowa, ko\xc5\x9b\xc4\x87 strza\xc5\x82kowa i stopa, jednak s\xc4\x85 one fragmentaryczne i niepo\xc5\x82\xc4\x85czone stawowo, co utrudnia por\xc3\xb3wnania. Pionowo ustawiona \xc5\x82ydka mierzy\xc5\x82a jakie\xc5\x9b 80 cm. Stopa przypomina diplodokow\xc4\x85 i nale\xc5\xbc\xc4\x85c\xc4\x85 do  Brontosaurus, kt\xc3\xb3rych pierwszy palec jest du\xc5\xbcy i zako\xc5\x84czony szponem, podczas gdy nast\xc4\x99pne \xe2\x80\x93 mniejsze i pozbawione szpon\xc3\xb3w. Najd\xc5\x82u\xc5\xbcsza jest III ko\xc5\x9b\xc4\x87 \xc5\x9br\xc3\xb3dstopia, nast\xc4\x99pne za\xc5\x9b IV, II, V i w ko\xc5\x84cu I. Ta ostatnia jest z kolei najszersza, szeroko\xc5\x9b\xc4\x87 kolejnych ko\xc5\x9bci coraz bardziej maleje.\n_START_SECTION_\nPaleopatologia\n_START_PARAGRAPH_\nSeria kr\xc4\x99g\xc3\xb3w ogonowych NHMUK R1967, przypisanych kiedy\xc5\x9b cetiozauryskowi, przypomina kr\xc4\x99gi ogonowe diplodoka. S\xc4\x85 one podw\xc3\xb3jnie wypuk\xc5\x82e, o trzonie d\xc5\x82ugim i cienkim. Obrazuj\xc4\x85 \xc5\x9blady urazu w dw\xc3\xb3ch miejscach, gdzie wida\xc4\x87 pozosta\xc5\x82o\xc5\x9bci wygojonego z\xc5\x82amania. Zmiany zidentyfikowano jako t\xc4\x99 sam\xc4\x85 form\xc4\x99 patologii, co znaleziona w ogonie diplodoka. Zasugerowano, \xc5\xbce podw\xc3\xb3jnie wypuk\xc5\x82e dalsze kr\xc4\x99gi ogonowe zauropod\xc3\xb3w s\xc5\x82u\xc5\xbcy\xc5\x82y za wywo\xc5\x82uj\xc4\x85cy ha\xc5\x82as bicz, cienkie i delikatne nie nadawa\xc5\x82y si\xc4\x99 do uderzania. Podatne na urazy stawy czyni\xc5\x82y je bezu\xc5\xbcytecznymi w ten spos\xc3\xb3b.\n_START_SECTION_\nPaleoekologia\n_START_PARAGRAPH_\nCetiosauriscus \xc5\xbcy\xc5\x82 w czasach keloweju, pi\xc4\x99tra epoki jury \xc5\x9brodkowej, oko\xc5\x82o 166\xe2\x80\x93164 milion\xc3\xb3w lat temu. Pojedynczy okaz znany jest z Lower Member formacji Oxford Clay wraz z licznymi innymi rodzajami dinozaur\xc3\xb3w i wielu innych grup zwierz\xc4\x85t, z biozony  skamienia\xc5\x82o\xc5\x9bci wska\xc5\xbanikowej Kosmoceras jason. Formacj\xc4\x99 Oxford Clay tworz\xc4\x85 osady morskie po\xc5\x82udniowej i \xc5\x9brodkowej Anglii, znane ze \xc5\x9bwietnej jako\xc5\x9bci zachowania pewnych skamienia\xc5\x82o\xc5\x9bci i du\xc5\xbcej r\xc3\xb3\xc5\xbcnorodno\xc5\x9bci takson\xc3\xb3w. Osady stanowi\xc4\x85 og\xc3\xb3lnie br\xc4\x85zowawoszare mu\xc5\x82owce, bogate w materi\xc4\x99 organiczn\xc4\x85 obfit\xc4\x85 w okruchy pozosta\xc5\x82o\xc5\x9bci amonit\xc3\xb3w i ma\xc5\x82\xc5\xbcy, grube na 65 m. Obserwuje si\xc4\x99 znaczn\xc4\x85 r\xc3\xb3\xc5\xbcnorodno\xc5\x9b\xc4\x87 flory, reprezentowan\xc4\x85 przez zachowane py\xc5\x82ki i spory. Obecne s\xc4\x85 nagonasienne i paprotniki, poza tym nieidentyfikowalne kawa\xc5\x82ki drewna i r\xc3\xb3\xc5\xbcnorodny materia\xc5\x82 ro\xc5\x9blinny._NEWLINE_Z tej samej sekcji formacji geologicznej znany jest zauropod Ornithopsis leedsi, jak r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc stegozaurydy leksowizaur Lexovisaurus durobrivensis i lorikatozaur Loricatosaurus priscus (by\xc4\x87 mo\xc5\xbce chodzi o to samo zwierz\xc4\x99), bazalny ankylozaur Sarcolestes leedsi, ornitopod Callovosaurus leedsi i kolejny, nieznany takson ornitopoda. Z dolnej formacji znane s\xc4\x85 te\xc5\xbc nieprzypisane w\xc4\x99\xc5\xbcszemu taksonowi dinozaurze jaja. Teropody Eustreptospondylus i by\xc4\x87 mo\xc5\xbce Megalosaurus tak\xc5\xbce znane s\xc4\x85 z tej samej formacji, ale pochodz\xc4\x85 z osad\xc3\xb3w nieco m\xc5\x82odszych (Middle Member). Dodatkowo z nieznanego poziomu formacji pochodzi teropod metriakantozaur._NEWLINE_Z osad\xc3\xb3w morskich znane s\xc4\x85 setki bezkr\xc4\x99gowc\xc3\xb3w, w tym ma\xc5\x82\xc5\xbce, \xc5\x9blimaki, \xc5\x82\xc3\xb3dkonogi, amonity, Teuthoidea, \xc5\x82odzikowca, otwornice, promieniste, mszywio\xc5\x82y, ramienionogi, pier\xc5\x9bcienice, skorupiaki, ma\xc5\x82\xc5\xbcoraczki, w\xc4\x85sonogi i szkar\xc5\x82upnie. Ryby reprezentuj\xc4\x85 Elasmobranchii, Chimaera i Actinopterygii, ichtiozaury \xe2\x80\x93 Ophthalmosaurus, plezjozaury \xe2\x80\x93 Cryptoclidus, Muraenosaurus, Tricleidus, Liopleurodon, Peloneustes, Pliosaurus i Simolestes, krokodylomorfy \xe2\x80\x93 Metriorhynchus i Steneosaurus, pterozaury natomiast ramforynch.'