b'\n_START_ARTICLE_\nTogomyszka reliktowa\n_START_SECTION_\nSystematyka\n_START_PARAGRAPH_\nGatunek zosta\xc5\x82 opisany naukowo w 1893 roku przez Paula Matschie, miejsce typowe to Adele (dawniej Bismarckburg) w Togo. Znany jest jedynie z dw\xc3\xb3ch okaz\xc3\xb3w z\xc5\x82owionych w 1890 roku przez R. B\xc3\xbcttnera (lub jego lokalnego pomocnika), kt\xc3\xb3rego upami\xc4\x99tnia epitet gatunkowy. Okazy (w formie sk\xc3\xb3ry i cia\xc5\x82a zakonserwowanego w spirytusie) przechowywane s\xc4\x85 w Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie. Monotypowy rodzaj togomyszka (Leimacomys) by\xc5\x82 umieszczany w rodzinach myszy (Murinae) i nadrzewnik\xc3\xb3w (Dendromurinae), jako \xc5\xbce kszta\xc5\x82t cia\xc5\x82a i czaszki przypomina myszy w\xc5\x82a\xc5\x9bciwe lub sztywniaki (Deomyinae), za\xc5\x9b cechy uz\xc4\x99bienia przypominaj\xc4\x85 nadrzewniki. Jest on jednak filogenetycznie odr\xc4\x99bny od przedstawicieli tych podrodzin i obecnie plasowany w monotypowej podrodzinie togomyszek (Leimacomyinae) w rodzinie myszowatych. Mo\xc5\xbce by\xc4\x87 ostatnim przedstawicielem prymitywnej, odizolowanej linii myszowatych.\n_START_SECTION_\nWygl\xc4\x85d\n_START_PARAGRAPH_\nJest to ma\xc5\x82y gryzo\xc5\x84 przypominaj\xc4\x85cy mysz o bardzo kr\xc3\xb3tkim ogonie. Ma z\xc5\x82otobr\xc4\x85zowy grzbiet, ja\xc5\x9bniejsze boki cia\xc5\x82a i szarobr\xc4\x85zowy sp\xc3\xb3d; w\xc5\x82osy maj\xc4\x85 szar\xc4\x85 nasad\xc4\x99, czarne ko\xc5\x84ce i d\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 do 9,5 mm.\n_START_SECTION_\nBiologia\n_START_PARAGRAPH_\nBardzo niewiele wiadomo o tym gryzoniu. Znane osobniki zosta\xc5\x82y z\xc5\x82apane w lesie, ich uz\xc4\x99bienie i zawarto\xc5\x9b\xc4\x87 \xc5\xbco\xc5\x82\xc4\x85dka wskazuj\xc4\x85, \xc5\xbce togomyszka reliktowa jest cz\xc4\x99\xc5\x9bciowo owado\xc5\xbcerna. Kr\xc3\xb3tki ogon (32% d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci reszty cia\xc5\x82a) sugeruje naziemny, nie nadrzewny tryb \xc5\xbcycia. Opr\xc3\xb3cz Togo, gryzo\xc5\x84 ten mo\xc5\xbce wyst\xc4\x99powa\xc4\x87 tak\xc5\xbce w s\xc4\x85siedniej Ghanie.\n_START_SECTION_\nPopulacja i zagro\xc5\xbcenia\n_START_PARAGRAPH_\nTogomyszka reliktowa nie by\xc5\x82a obserwowana przez naukowc\xc3\xb3w od 1890 roku i nie wiadomo, czy gatunek ten wygin\xc4\x85\xc5\x82, czy wci\xc4\x85\xc5\xbc \xc5\xbcyje; czy jest krytycznie zagro\xc5\xbcony, czy tylko rzadko spotykany. Badania przyrody mog\xc5\x82y nie obj\xc4\x85\xc4\x87 w\xc5\x82a\xc5\x9bciwych typ\xc3\xb3w \xc5\x9brodowiska, tak\xc5\xbce stosowane metody chwytania mog\xc4\x85 by\xc4\x87 niew\xc5\x82a\xc5\x9bciwe dla tego gatunku. Cz\xc5\x82onkowie personelu togijskiej s\xc5\x82u\xc5\xbcby ochrony przyrody i mieszka\xc5\x84cy teren\xc3\xb3w bliskich lokacji typowej po pokazaniu zdj\xc4\x99\xc4\x87 twierdzili, \xc5\xbce zwierz\xc4\x99 to jest im znane (tubylcy okre\xc5\x9blali go lokaln\xc4\x85 nazw\xc4\x85 \xe2\x80\x9eYefuli\xe2\x80\x9d), co wskazywa\xc5\x82oby na jego przetrwanie. Lasy Afryki Zachodniej s\xc4\x85 zagro\xc5\xbcone przez rozw\xc3\xb3j rolnictwa i zwi\xc4\x85zane z nim wylesianie, tak\xc5\xbce \xc5\x82owcy z Ghany twierdz\xc4\x85, \xc5\xbce dzia\xc5\x82ania negatywnie wp\xc5\x82yn\xc4\x99\xc5\x82y na wiele gatunk\xc3\xb3w, w\xc5\x9br\xc3\xb3d kt\xc3\xb3rych ma by\xc4\x87 tak\xc5\xbce togomyszka reliktowa. Mi\xc4\x99dzynarodowa Unia Ochrony Przyrody z braku danych nie przydzieli\xc5\x82a togomyszki reliktowej do \xc5\xbcadnej z kategorii zagro\xc5\xbcenia.'