b'\n_START_ARTICLE_\nNiko\xc5\x82aj Koczetkow (chemik)\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nW 1932 sko\xc5\x84czy\xc5\x82 moskiewskie technikum, 1932-1934 pracowa\xc5\x82 jako starszy technik w centralnym laboratorium materia\xc5\x82\xc3\xb3w budowlanych moskiewskiego trustu budowlanego i starszy laborant centralnego laboratorium zak\xc5\x82ad\xc3\xb3w chemicznych im. Frunzego w Moskwie. W 1939 uko\xc5\x84czy\xc5\x82 Moskiewski Instytut Precyzyjnej Technologii Chemicznej im. \xc5\x81omonosowa, we wrze\xc5\x9bniu 1939 zosta\xc5\x82 powo\xc5\x82any do Armii Czerwonej, s\xc5\x82u\xc5\xbcy\xc5\x82 w wojskach chemicznych. W czerwcu 1944 zosta\xc5\x82 skierowany na front wojny ZSRR z Niemcami, walczy\xc5\x82 w sk\xc5\x82adzie 466 samodzielnej kompanii obrony chemicznej 391 Dywizji Piechoty na 2 Froncie Nadba\xc5\x82tyckim i od lutego 1945 1 Ukrai\xc5\x84skim, bra\xc5\x82 udzia\xc5\x82 w operacji rzeczycko-d\xc5\xbawi\xc5\x84skiej, mado\xc5\x84skiej, nadba\xc5\x82tyckiej, g\xc3\xb3rno\xc5\x9bl\xc4\x85skiej i praskiej. W 1945 zosta\xc5\x82 zdemobilizowany, pracowa\xc5\x82 jako wyk\xc5\x82adowca chemii organicznej w dziale chemii organicznej Wydzia\xc5\x82u Chemicznego Moskiewskiego Uniwersytetu Pa\xc5\x84stwowego im. \xc5\x81omonosowa, gdzie by\xc5\x82 asystentem, od 1951 adiunktem, a od 1955 profesorem (w 1953 otrzyma\xc5\x82 stopie\xc5\x84 doktora). Jednocze\xc5\x9bnie, od 1954 do 1960 kierowa\xc5\x82 wydzia\xc5\x82em syntezy organicznej Instytutu Farmakologii i Chemioterapii Akademii Nauk Medycznych ZSRR, w 1960 zosta\xc5\x82 kierownikiem laboratorium Instytutu Chemii Zwi\xc4\x85zk\xc3\xb3w Naturalnych Akademii Nauk ZSRR, jednocze\xc5\x9bnie 1965-1969 by\xc5\x82 kierownikiem grupy Instytutu Hematologii i Transfuzji Krwi Ministerstwa Zdrowia ZSRR. W 1966 obj\xc4\x85\xc5\x82 funkcj\xc4\x99 dyrektora i kierownika laboratorium Instytutu Chemii Organicznej Akademii Nauk ZSRR, gdzie prowadzi\xc5\x82 badania w dziedzinie syntetycznej chemii organicznej, chemii w\xc4\x99glowodan\xc3\xb3w i rozwoju chemicznej modyfikacji kwas\xc3\xb3w nukleinowych. W 1953 odkry\xc5\x82 tautomeri\xc4\x99 enamino-iminow\xc4\x85. Pracowa\xc5\x82 nad rozwojem nowoczesnych metod analizy strukturalnej i syntezy chemicznej z\xc5\x82o\xc5\xbconych pochodnych w\xc4\x99glowodan\xc3\xb3w, syntezuj\xc4\x85c nowe rodzaje lek\xc3\xb3w, zw\xc5\x82aszcza przeciwgru\xc5\xbaliczych, przeciwdrgawkowych i przeciwalergicznych. Opracowa\xc5\x82 nowe metody syntezy wi\xc4\x85za\xc5\x84 glikozydowych umo\xc5\xbcliwiaj\xc4\x85cych po raz pierwszy syntez\xc4\x99 serologicznych aktywnych polisacharyd\xc3\xb3w bakteryjnych o z\xc5\x82o\xc5\xbconej strukturze. W 1960 zosta\xc5\x82 cz\xc5\x82onkiem-korespondentem, a w 1979 akademikiem Akademii Nauk ZSRR, poza tym od 1957 by\xc5\x82 cz\xc5\x82onkiem-korespondentem Akademii Nauk Medycznych. Od 1988 do ko\xc5\x84ca \xc5\xbcycia by\xc5\x82 dyrektorem honorowym i kierownikiem naukowym Instytutu Chemii Organicznej im. Zielinskiego. Napisa\xc5\x82 ponad 1050 prac naukowych, 6 monografii i dokona\xc5\x82 25 wynalazk\xc3\xb3w. By\xc5\x82 bezpartyjny. W 1986 zosta\xc5\x82 cz\xc5\x82onkiem rzeczywistym PAN, od 1973 by\xc5\x82 te\xc5\xbc cz\xc5\x82onkiem Francuskiego Towarzystwa Chemicznego.'