b'\n_START_ARTICLE_\nTombstone Blues\n_START_SECTION_\nHistoria i charakter utworu\n_START_PARAGRAPH_\n"Tombstone Blues" jest kolejnym surrealistycznym utworem opisuj\xc4\x85cym szalony \xc5\x9bwiat w ciemnych barwach. Aby to zrobi\xc4\x87 Dylan pos\xc5\x82u\xc5\xbcy\xc5\x82 si\xc4\x99 ciekawymi, chocia\xc5\xbc tak\xc5\xbce i specyficznymi, postaciami. W piosence pojawiaj\xc4\x85 si\xc4\x99 wi\xc4\x99c m.in. takie osoby jak wielka przedstawicielka klasycznego bluesa Ma Rainey, Ludwig van Beethoven, Galileusz, Kuba Rozpruwacz, Belle Starr a nawet i zwierz\xc4\x99ta jak np. ko\xc5\x84 Paula Revere\'ego. Kompozycja ta jest zbudowana z szeregu epizod\xc3\xb3w, w kt\xc3\xb3rych wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 bohaterowie wprowadzeni do tekstu przez Dylana._NEWLINE_Piosenka ta zosta\xc5\x82a skomponowana i nagrana tu\xc5\xbc po s\xc5\x82ynnym zelektryfikowanym wyst\xc4\x99pie na Newport Folk Festival 25 lipca 1965 r. Dylanowi akompaniuj\xc4\x85cy mu w Newport zesp\xc3\xb3\xc5\x82 tak si\xc4\x99 spodoba\xc5\x82, \xc5\xbce najch\xc4\x99tniej gra\xc5\x82by z nimi, ale by\xc5\x82 ju\xc5\xbc zwi\xc4\x85zany z The Hawks. Z ca\xc5\x82ego tego zespo\xc5\x82u (Mike Bloomfield, Barry Goldberg, Al Kooper, Jerome Arnold i Sam Lay) uda\xc5\x82o mu si\xc4\x99 \xc5\x9bci\xc4\x85gn\xc4\x85\xc4\x87 do studia znakomitego bluesowego gitarzyst\xc4\x99 Mike\'a Bloomfielda, gitarzyst\xc4\x99 i tak\xc5\xbce organist\xc4\x99 Ala Koopera i perkusist\xc4\x99 bluesowego Sama Laya. Innymi muzykami bior\xc4\x85cymi udzia\xc5\x82 w tej sesji byli: klawiszowiec Paul Griffin, perkusista Bobby Gregg, basista Harvey Brooks oraz pianista graj\xc4\x85cy tak\xc5\xbce na marakasach \xe2\x80\x93 Frank Owens._NEWLINE_Nagrany przez nich utw\xc3\xb3r by\xc5\x82 rytmicznym, klasycznym 12-taktowym bluesem, kt\xc3\xb3ry w niczym nie ust\xc4\x99powa\xc5\x82 innym utworom albumu. Oliver Trager uwa\xc5\xbca, i\xc5\xbc gdyby Dylan wyobrazi\xc5\x82 sobie jak\xc4\x85 piosenk\xc4\x99 mogliby stworzy\xc4\x87 Marcel Duchamp i Luis Bu\xc3\xb1uel po wst\xc4\x85pieniu do zespo\xc5\x82u Little Richarda, to brzmia\xc5\x82aby ona w\xc5\x82a\xc5\x9bnie tak jak "Tombstone Blues"._NEWLINE_Piosenka ta ma charakter nieci\xc4\x85g\xc5\x82y, poszczeg\xc3\xb3lne migawkowe sceny s\xc4\x85 kr\xc3\xb3tkimi epizodami, kt\xc3\xb3rych w\xc5\x82a\xc5\x9bciwie nic nie \xc5\x82\xc4\x85czy, poza absurdalnym, chocia\xc5\xbc bardzo ukierunkowanym humorem. Dylan swobodnie miesza "postawione na g\xc5\x82owie sytuacje", szczeg\xc3\xb3ln\xc4\x85 poetyk\xc4\x85 cz\xc5\x82owieka patrz\xc4\x85cego przez szk\xc5\x82o powi\xc4\x99kszaj\xc4\x85ce i swobodn\xc4\x85 zabaw\xc4\x99 s\xc5\x82owami z ikonografiami: polityczn\xc4\x85, historyczn\xc4\x85 i mitologiczn\xc4\x85. Efektem jest g\xc4\x99sty, zapieraj\xc4\x85cy dech obraz \xc5\x9bwiata, kt\xc3\xb3ry idzie w z\xc5\x82ym kierunku._NEWLINE_Najpewniej Dylan wykorzysta\xc5\x82 tu idee zar\xc3\xb3wno surrealist\xc3\xb3w (Bu\xc3\xb1uel uwa\xc5\xbca\xc5\x82, \xc5\xbce surrealizm, jak ka\xc5\xbcda rewolucja, pos\xc5\x82ugiwa\xc5\x82 si\xc4\x99 terrorem, kt\xc3\xb3rym nie by\xc5\x82 jednak karabin, a skandal, obna\xc5\xbcaj\xc4\x85cy zbrodnie spo\xc5\x82eczne, wykorzystywanie cz\xc5\x82owieka przez cz\xc5\x82owieka, imperializm, kolonializm itd.) oraz takich poet\xc3\xb3w zwi\xc4\x85zanych z symbolizmem jak Arthur Rimbaud, Charles Baudelaire i Paul Verlaine, kt\xc3\xb3rzy uwa\xc5\xbcali, \xc5\xbce dop\xc3\xb3ki wiersz \xc5\x9bwietnie brzmi i porusza s\xc5\x82uchacza prowadz\xc4\x85c go do podwy\xc5\xbcszonej \xc5\x9bwiadomo\xc5\x9bci (idea Williama Blake\'a), zb\xc4\x99dne s\xc4\x85 jakiekolwiek interpretacje._NEWLINE_W nocie do wersji tego utworu umieszczonej na albumie Biograph Dylan swierdza, \xc5\xbce w wielkim stopniu do napisania tekstu piosenki przyczyni\xc5\x82a si\xc4\x99 jego wizyta i pods\xc5\x82uchane rozmowy w barze, kt\xc3\xb3ry by\xc5\x82 odwiedzany przez policjant\xc3\xb3w poza s\xc5\x82u\xc5\xbcb\xc4\x85._NEWLINE_Je\xc5\x9bli chodzi o stron\xc4\x99 muzyczn\xc4\x85 (ale tak\xc5\xbce i tekstow\xc4\x85) z regu\xc5\x82y wskazuje si\xc4\x99 na blues wybitnego pianisty bluesowego Leroya Carra "Papa\'s on the Housetop", kt\xc3\xb3ry zosta\xc5\x82 nagrany 9 wrze\xc5\x9bnia 1930 r. w Chicago. Drugim wa\xc5\xbcnym \xc5\xbar\xc3\xb3d\xc5\x82em by\xc5\x82y dwie piosenki Chucka Berry\'ego: "Promised Land" i "Hail, Hail Rock \'n\' Roll".'