b'\n_START_ARTICLE_\nLeptynia attenuata iberica\n_START_SECTION_\nTaksonomia i genetyka\n_START_PARAGRAPH_\nGatunek L. attenuata opisany zosta\xc5\x82 po raz pierwszy przez Josepha Pantela w 1890 roku, wraz z rodzajem Leptynia. W 1904 roku William Forsell Kirby wyznaczy\xc5\x82 go gatunkiem typowym tego rodzaju. W 2012 roku Valerio Scali, Liliana Milani i Marco Passamonti dokonali rewizji europejskich przedstawicieli tego rodzaju, wyr\xc3\xb3\xc5\xbcniaj\xc4\x85c w obr\xc4\x99bie omawianego gatunku trzy podgatunki, w tym L. a. iberica._NEWLINE_L. a. iberica jest podgatunkiem dwup\xc5\x82ciowym, diploidalnym. Wyst\xc4\x99puje u niego system determinacji p\xc5\x82ci XY. Kariotyp u obu p\xc5\x82ci to 2n=36. Jak u innych podgatunk\xc3\xb3w L. attenuata cechuj\xc4\x85 go metacentryczne chromosomy 2 pary, akrocentryczne i zaopatrzone w satelity chromosomy 4 pary, bardzo du\xc5\xbcych rozmiar\xc3\xb3w submetacentryczny chromosom X oraz ma\xc5\x82y i akrocentryczny chromosom Y. R\xc3\xb3\xc5\xbcnice strukturalne kariotypu mi\xc4\x99dzy podgatunkami s\xc4\x85 \xc5\x9bladowe. Wyra\xc5\xbanie r\xc3\xb3\xc5\xbcni\xc4\x85 si\xc4\x99 one natomiast sekwencjami cox2 w mitochondrialnym DNA oraz danymi allozymowymi.\n_START_SECTION_\nOpis\n_START_PARAGRAPH_\nPatyczak ten ma \xc5\x9brednio najmniejsze rozmiary cia\xc5\x82a spo\xc5\x9br\xc3\xb3d przedstawicieli rodzaju. Samce (n=9) osi\xc4\x85gaj\xc4\x85 od 39,5 do 44 mm, a samice (n=9) od 49,2 do 54,4 mm d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci cia\xc5\x82a. Ubarwienie samc\xc3\xb3w jest jasnocynamonowe z zielonkawym odcieniem po obu stronach cia\xc5\x82a. Na ciemieniu i policzkach maj\xc4\x85 br\xc4\x85zowe paski, a wzd\xc5\x82u\xc5\xbc grzbietu ich tu\xc5\x82owia i odw\xc5\x82oka biegn\xc4\x85 cztery pasy pod\xc5\x82u\xc5\xbcne, z kt\xc3\xb3rych te bardziej grzbietowe s\xc4\x85 ciemnobr\xc4\x85zowe, a te po\xc5\x82o\xc5\xbcone bocznie bia\xc5\x82e. Samice s\xc4\x85 cynamonowe lub jaskrawo zielone i maj\xc4\x85 par\xc4\x99 bia\xc5\x82ych linii, biegn\xc4\x85cych wzd\xc5\x82u\xc5\xbc bok\xc3\xb3w cia\xc5\x82a od policzk\xc3\xb3w przez pleury tu\xc5\x82owia i odw\xc5\x82oka. Osk\xc3\xb3rek cia\xc5\x82a, z wyj\xc4\x85tkiem odn\xc3\xb3\xc5\xbcy i przysadek, pokrywa mikrorze\xc5\xbaba w postaci p\xc3\xb3\xc5\x82kulistych wypuk\xc5\x82o\xc5\x9bci o \xc5\x9brednicy oko\xc5\x82o 1 \xce\xbcm. Czu\xc5\x82ki samc\xc3\xb3w zbudowane s\xc4\x85 z od 15 do 18 cz\xc5\x82on\xc3\xb3w i osi\xc4\x85gaj\xc4\x85 od 5 do 6 mm d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci, a u samicy zbudowane s\xc4\x85 z od 14 do 16 cz\xc5\x82on\xc3\xb3w i osi\xc4\x85gaj\xc4\x85 od 4 do 5 mm d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci. \xc5\x9ar\xc3\xb3dplecze, zaplecze i dwa ostatnie tergity odw\xc5\x82oka zaopatrzone s\xc4\x85 w delikatne listewki \xc5\x9brodkowe, ale te na \xc5\x9br\xc3\xb3dpleczu i zapleczu mog\xc4\x85 zanika\xc4\x87. U samicy po bokach \xc5\x9br\xc3\xb3dplecza i zaplecza wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 serie z\xc4\x85bk\xc3\xb3w. Odn\xc3\xb3\xc5\xbca wszystkich par u samic oraz \xc5\x9brodkowej i tylnej pary u samc\xc3\xb3w mog\xc4\x85 mie\xc4\x87 drobne z\xc4\x85bki. Uda odn\xc3\xb3\xc5\xbcy tylnej pary u samca (n=19) si\xc4\x99gaj\xc4\x85 swymi wierzcho\xc5\x82kami co najmniej do po\xc5\x82owy si\xc3\xb3dmego, a maksymalnie do po\xc5\x82owy \xc3\xb3smego segmentu odw\xc5\x82oka, za\xc5\x9b u samicy (n=21) co najmniej do po\xc5\x82owy sz\xc3\xb3stego, a maksymalnie do si\xc3\xb3dmego segmentu odw\xc5\x82oka. Dziesi\xc4\x85ty tergit odw\xc5\x82oka ma u samca na tylnej kraw\xc4\x99dzi g\xc5\x82\xc4\x99bokie wci\xc4\x99cie. Genitalia samca charakteryzuje vomer o cz\xc4\x99\xc5\x9bci podstawowej umiarkowanie nabrzmia\xc5\x82ej i tylko troch\xc4\x99 szerszej od trzonu. Przysadki odw\xc5\x82okowe u samca przekszta\xc5\x82cone s\xc4\x85 w klaspery, z kt\xc3\xb3rych ka\xc5\xbcdy ma w pobli\xc5\xbcu nasady kr\xc3\xb3tki z\xc4\x85bek o grubo\xc5\x9bci po\xc5\x9bredniej pomi\xc4\x99dzy tym u podgatunku nominatywanego, a tym u L. a. algarvica.  Wierzcho\xc5\x82ek odw\xc5\x82oka u samicy, podobnie jak u pokrewnych gatunk\xc3\xb3w, jest mi\xc4\x99kki, \xc5\x9bci\xc4\x99ty i zaopatrzony w wystaj\xc4\x85ce przysadki odw\xc5\x82okowe._NEWLINE_Jaja s\xc4\x85 wyd\xc5\x82u\xc5\xbcone, d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci od 3,5 do 4,8 mm i szeroko\xc5\x9bci wynosz\xc4\x85cej od 0,22 do 0,26 ich d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci. Wypuk\xc5\x82o\xc5\x9bci polarne maj\xc4\x85 ni\xc5\xbcsze ni\xc5\xbc L. caprai i L. annaepaulae, a wieczka p\xc5\x82askie. K\xc4\x85t pod jakim umieszczone jest wieczko wzgl\xc4\x99dem osi pod\xc5\x82u\xc5\xbcnej jaja wynosi od 110\xc2\xb0 do 120\xc2\xb0.\n_START_SECTION_\nWyst\xc4\x99powanie\n_START_PARAGRAPH_\nOwad palearktyczny, endemiczny dla \xc5\x9brodkowo-zachodniej cz\xc4\x99\xc5\x9bci P\xc3\xb3\xc5\x82wyspu Iberyjskiego. Rozprzestrzeniony jest od g\xc3\xb3r Serra da Estr\xc3\xaala w portugalskim dystrykcie Guarda po \xc5\x82a\xc5\x84cuch Sierra de Francia i zachodni\xc4\x85 cz\xc4\x99\xc5\x9b\xc4\x87 gminy Villablino w Hiszpanii.'