b'\n_START_ARTICLE_\nBernhard Britz\n_START_SECTION_\nKariera\n_START_PARAGRAPH_\nNajwi\xc4\x99ksze sukcesy w karierze Bernhard Britz osi\xc4\x85gn\xc4\x85\xc5\x82 w 1932 roku, kiedy zdoby\xc5\x82 dwa medale podczas igrzysk olimpijskich w Los Angeles. Wsp\xc3\xb3lnie ze Svenem H\xc3\xb6glundem i Arne Bergiem zdoby\xc5\x82 br\xc4\x85zowy medal w dru\xc5\xbcynowej je\xc5\xbadzie na czas. Na tych samych igrzyskach Britz trzeci by\xc5\x82 r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc w rywalizacji indywidualnej, ulegaj\xc4\x85c jedynie dw\xc3\xb3m W\xc5\x82ochom: Attilio Pavesiemu i Guglielmo Segato. Dziesi\xc4\x99ciokrotnie zdobywa\xc5\x82 z\xc5\x82ote medale szosowych mistrzostw kraju, w tym siedem dru\xc5\xbcynowo i trzy indywidualnie. W 1930 roku zdoby\xc5\x82 z\xc5\x82oty medal w wy\xc5\x9bcigu dru\xc5\xbcynowym na mistrzostwach kraj\xc3\xb3w nordyckich w Kopenhadze, a trzy lata p\xc3\xb3\xc5\xbaniej w Oslo zwyci\xc4\x99\xc5\xbca\xc5\x82 zar\xc3\xb3wno indywidualnie jak i w dru\xc5\xbcynie. W 1933 roku wygra\xc5\x82 szwedzki M\xc3\xa4laren Runt. Nigdy nie zdoby\xc5\x82 medalu na szosowych mistrzostwach \xc5\x9bwiata.'