b'\n_START_ARTICLE_\nTeatr okrucie\xc5\x84stwa\n_START_SECTION_\nSpektakl jako rytua\xc5\x82\n_START_PARAGRAPH_\nDla Artauda teatr mia\xc5\x82 by\xc4\x87 miejscem \xc5\x9bwi\xc4\x99tym, magicznym. Spektakl stawa\xc5\x82 si\xc4\x99 rytua\xc5\x82em. Kostiumy, maski nabiera\xc5\x82y znaczenia symbolicznego. Artaud by\xc5\x82 zwolennikiem Jungowskiej koncepcji nie\xc5\x9bwiadomo\xc5\x9bci zbiorowej. Uwa\xc5\xbca\xc5\x82, \xc5\xbce poprzez spektakl mo\xc5\xbcna otworzy\xc4\x87 drog\xc4\x99 nie tylko do jednostkowej pod\xc5\x9bwiadomo\xc5\x9bci, ale tak\xc5\xbce do zbiorowej nieu\xc5\x9bwiadomionej wsp\xc3\xb3lnoty do\xc5\x9bwiadcze\xc5\x84. Ta warstwa wsp\xc3\xb3lnego dla ca\xc5\x82ej ludzko\xc5\x9bci mitu prowadzi jednostk\xc4\x99 wprost ku poznaniu najg\xc5\x82\xc4\x99bszej prawdy.\n_START_SECTION_\nAktor w teatrze Artauda\n_START_PARAGRAPH_\nU podstaw ruchu w koncepcji Artauda le\xc5\xbcy transowy, frenetyczny taniec zaobserwowany przez artyst\xc4\x99 na indonezyjskiej wyspie Bali. Aktor by\xc5\x82 najwa\xc5\xbcniejszym elementem spektaklu, mia\xc5\x82 pokaza\xc4\x87 widzowi swoj\xc4\x85 prawdziw\xc4\x85 twarz, powinien mie\xc4\x87 w sobie co\xc5\x9b dzikiego i mistycznego, aby m\xc3\xb3c wp\xc5\x82ywa\xc4\x87 na widza. Mowa cia\xc5\x82a powinna wyra\xc5\xbca\xc4\x87 agresj\xc4\x99 i pragnienia. Aktorzy na scenie zachowywali si\xc4\x99 skrajnie nienaturalnie, stosuj\xc4\x85c przesadne groteskowe gesty, zastygaj\xc4\x85c nieruchomo, udziwniaj\xc4\x85c mimik\xc4\x99. Wa\xc5\xbcn\xc4\x85 rol\xc4\x99 odgrywa\xc5\x82a cielesno\xc5\x9b\xc4\x87 oddechu, a zatem czego\xc5\x9b, co jest wsp\xc3\xb3lne aktorom i widzom, a tym samym jednoczy ich ze sob\xc4\x85.\n_START_SECTION_\nRola s\xc5\x82owa i tekstu literackiego\n_START_PARAGRAPH_\nArtaud by\xc5\x82 przeciwnikiem dramat\xc3\xb3w opartych na s\xc5\x82owie. Wierzy\xc5\x82, \xc5\xbce s\xc5\x82owa s\xc4\x85 tyranem znacze\xc5\x84, i postulowa\xc5\x82 zast\xc4\x85pienie tekstu unikatowym j\xc4\x99zykiem w p\xc3\xb3\xc5\x82 drogi mi\xc4\x99dzy my\xc5\x9bl\xc4\x85 a gestem. S\xc5\x82owo sta\xc5\x82o si\xc4\x99 jednym z wielu element\xc3\xb3w aktorskiej ekspresji, tekst mia\xc5\x82 by\xc4\x87 chaotyczny \xe2\x80\x93 wypowied\xc5\xba sceniczna nie powinna pod\xc4\x85\xc5\xbca\xc4\x87 za wymogami dyskursu. G\xc5\x82os dobywany przez aktora powinien by\xc4\x87 st\xc5\x82umiony \xe2\x80\x93 Artaud k\xc5\x82ad\xc5\x82 nacisk na wym\xc3\xb3g blokady g\xc5\x82osu, wyra\xc5\xbcaj\xc4\x85cej si\xc4\x99 w formie niemego krzyku, s\xc5\x82yszalnego w ciszy. Nie tyle sam g\xc5\x82os, ile raczej odg\xc5\x82osy, kt\xc3\xb3re mia\xc5\x82y bole\xc5\x9bnie dotyka\xc4\x87 widza.\n_START_SECTION_\nWp\xc5\x82ywy i kontynuacje\n_START_PARAGRAPH_\nWp\xc5\x82yw tej koncepcji mo\xc5\xbcna dostrzec m.in. w tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9bci Eug\xc3\xa8ne Ionesco, Jeana Geneta, Sary Kane. Do teatru okrucie\xc5\x84stwa nawi\xc4\x85zywa\xc5\x82y te\xc5\xbc teatralne poszukiwania Czystej Formy Stanis\xc5\x82awa Ignacego Witkiewicza. Idea Artauda wp\xc5\x82yn\xc4\x99\xc5\x82a znacz\xc4\x85co na dzia\xc5\x82alno\xc5\x9b\xc4\x87 XX-wiecznego teatru alternatywnego, w tym na The Living Theatre, inspirowa\xc5\x82a Petera Brooka. Z pomys\xc5\x82\xc3\xb3w Artauda czerpali tak\xc5\xbce Jerzy Grotowski czy Tadeusz Kantor.'