b'\n_START_ARTICLE_\nFiloteusz Kokkin\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nFiloteusz urodzi\xc5\x82 si\xc4\x99 oko\xc5\x82o 1300 r. w Tesalonice. Kszta\xc5\x82ci\xc5\x82 si\xc4\x99 pod kierunkiem filologa i retora Tomasza Magistra. Po uko\xc5\x84czeniu nauki wst\xc4\x85pi\xc5\x82 do klasztoru na g\xc3\xb3rze Synaj. Od 1339 r. przebywa\xc5\x82 w Wielkiej \xc5\x81awrze na g\xc3\xb3rze Atos. W 1340 r. wyst\xc4\x85pi\xc5\x82 w obronie hezychazmu i nauki Grzegorza Palamasa. W 1347 r. zosta\xc5\x82 metropolit\xc4\x85 Heraklei, a w 1354 r. cesarz Jan VI Kantakuzen wyznaczy\xc5\x82 go na stanowisko patriarchy Konstantynopola, w miejsce usuni\xc4\x99tego Kaliksta I. Po abdykacji Jana VI Kantakuzena w 1354 r. Filoteusz zosta\xc5\x82 zmuszony do rezygnacji, a nast\xc4\x99pnie uwi\xc4\x99ziony pod zarzutem zdrady stanu wzgl\xc4\x99dem dynastii Paleolog\xc3\xb3w. Uwolniony z wi\xc4\x99zienia w 1355 r. powr\xc3\xb3ci\xc5\x82 na stolic\xc4\x99 w Heraklei. Zrehabilitowany przez Demetriusza Kydonesa, w 1364 r. ponownie obj\xc4\x85\xc5\x82 urz\xc4\x85d patriarchy. Przeciwstawia\xc5\x82 si\xc4\x99 unii ko\xc5\x9bcielnej z Rzymem, kt\xc3\xb3rej zwolennikiem by\xc5\x82 cesarz Jan V Paleolog. Popiera\xc5\x82 hezychazm. W 1368 r. kanonizowa\xc5\x82 Grzegorza Palamasa i pot\xc4\x99pi\xc5\x82 jego przeciwnika Prochora Kydonesa (brata Demetriusza). W 1371 r. przywr\xc3\xb3ci\xc5\x82 metropoli\xc4\x99 halick\xc4\x85. W obliczu zagro\xc5\xbcenia tureckiego wzywa\xc5\x82 w\xc5\x82adc\xc3\xb3w prawos\xc5\x82awnych (Bu\xc5\x82garii, Serbii, Rusi) do zawarcia przymierza antytureckiego. W 1376 r. zrezygnowa\xc5\x82 ze stolicy patriarszej. Ko\xc5\x9bci\xc3\xb3\xc5\x82 prawos\xc5\x82awny czci go jako obro\xc5\x84c\xc4\x99 prawos\xc5\x82awia w tzw. niedziel\xc4\x99 prawos\xc5\x82awia (I niedziela Wielkiego Postu).\n_START_SECTION_\nPisma\n_START_PARAGRAPH_\nW spu\xc5\x9bci\xc5\xbanie Filoteusza przewa\xc5\xbcaj\xc4\x85 pisma polemiczno-dogmatyczne w obronie palamizmu. Napisa\xc5\x82 15 Argument\xc3\xb3w przeciwnych  (Antirretik\xc3\xb3j, wyd. w Tomos Agapes, Jassy, 1698; PG 151, 773\xe2\x80\x931186) stanowi\xc4\x85ce polemik\xc4\x99 dogmatyczn\xc4\x85 z pogl\xc4\x85dami religijnymi historyka Nicefora Gregorasa. 12 diatryb powsta\xc5\x82o w okresie p\xc3\xb3\xc5\xbaniejszym z namowy Jana Kantakuzena. Filoteusz dowodzi\xc5\x82 w tym dziele, \xc5\xbce prawdziwa teologia nie potrzebuje dialektyki Arystotelesa, lecz wierno\xc5\x9bci nauce Ojc\xc3\xb3w Ko\xc5\x9bcio\xc5\x82a. Napisa\xc5\x82 r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc czterna\xc5\x9bcie Rozdzia\xc5\x82\xc3\xb3w (Kephalajaj) po\xc5\x9bwi\xc4\x99conych zwalczaniu herezji Barlaama i Akyndyna. Opr\xc3\xb3cz tego napisa\xc5\x82 \xc5\xbbywot Palamasa (Bios), w kt\xc3\xb3rym zastosowa\xc5\x82 doktryn\xc4\x99 palamick\xc4\x85 do ortodoksyjnej hagiografii. Pozostawi\xc5\x82 po sobie wiele pism homiletycznych, liturgicznych i poemat\xc3\xb3w ko\xc5\x9bcielno-liturgicznych. Pod redakcj\xc4\x85 Filoteusza powsta\xc5\x82 w 1339 r. Tomos (T\xc3\xb3mos hagiorejtik\xc3\xb3s) broni\xc4\x85cy nauki Palamasa, kt\xc3\xb3rym pos\xc5\x82u\xc5\xbcono si\xc4\x99 na synodzie w 1341 r., dla okre\xc5\x9blenia ortodoksji Ko\xc5\x9bcio\xc5\x82a bizanty\xc5\x84skiego. Przygotowywa\xc5\x82 te\xc5\xbc tomos synodu z 1351 r. (wsp\xc3\xb3lnie z Nilem Kabazylasem) i synodu z 1368 pot\xc4\x99piaj\xc4\x85cego Prochora Kydonesa.'