b"\n_START_ARTICLE_\nWielki duet na temat rosyjskiego hymnu A. Lwowa\n_START_PARAGRAPH_\nWielki duet na temat rosyjskiego hymnu A. Lwowa (fr. Grand duo pour piano et Violon concertant sur l'air national Russe) \xe2\x80\x93 utw\xc3\xb3r muzyczny z 1850 autorstwa Henryka Wieniawskiego i jego brata J\xc3\xb3zefa. Wpisywa\xc5\x82 si\xc4\x99 w popularny w okresie swojego powstania nurt kompozycji na temat hymn\xc3\xb3w narodowych poszczeg\xc3\xb3lnych pa\xc5\x84stw. Utw\xc3\xb3r uwa\xc5\xbcany by\xc5\x82 za zaginiony, jednak po II wojnie \xc5\x9bwiatowej zosta\xc5\x82 odnaleziony w Moskwie.\n_START_SECTION_\nGeneza\n_START_PARAGRAPH_\nM\xc5\x82odzi w\xc3\xb3wczas muzycy po\xc5\x9bwi\xc4\x99cili utw\xc3\xb3r carycy Aleksandrze Fiodorownie Romanowej, \xc5\xbconie cara Miko\xc5\x82aja I Romanowa. Wed\xc5\x82ug Rosjan caryca uchodzi\xc5\x82a za patronk\xc4\x99 m\xc5\x82odzie\xc5\xbcy. Nuty wys\xc5\x82ano do Petersburga. 10 listopada 1850 dedykacja zosta\xc5\x82a przyj\xc4\x99ta przez caryc\xc4\x99, co oznacza\xc5\x82o oficjalne pozwolenie na odbycie turnee koncertowego po Rosji, co nie by\xc5\x82o \xc5\x82atwe do uzyskania i udawa\xc5\x82o si\xc4\x99 nielicznym muzykom. 9 pa\xc5\xbadziernika 1850 bracia Wieniawscy w Pa\xc5\x82acu \xc5\x81azienkowskim w Warszawie wykonali utw\xc3\xb3r przed przebywaj\xc4\x85c\xc4\x85 w\xc3\xb3wczas w Polsce caryc\xc4\x85 Aleksandr\xc4\x85.\n_START_SECTION_\nKompozycja\n_START_PARAGRAPH_\nDuet skomponowano wed\xc5\x82ug wzorc\xc3\xb3w wirtuozowskich tamtych czas\xc3\xb3w. Patetyczn\xc4\x85 introdukcj\xc4\x99 ko\xc5\x84czy allegro zakomponowane w rytmie poloneza. W introdukcji pasa\xc5\xbce fortepianowe przeplataj\xc4\x85 si\xc4\x99 ze skrzypcowymi. Liczne intonacje fanfarowe narastaj\xc4\x85 i prowadz\xc4\x85 do kadencji, dla kt\xc3\xb3rej zostawiono miejsce w tek\xc5\x9bcie, ale jej nie wpisano, co oznacza\xc4\x87 mo\xc5\xbce, \xc5\xbce mia\xc5\x82a by\xc4\x87 improwizowana. Wpisano jedynie niedu\xc5\xbc\xc4\x85 cod\xc4\x99, kt\xc3\xb3ra nasila dynamik\xc4\x99 tej cz\xc4\x99\xc5\x9bci do trzech forte, kt\xc3\xb3re bezpo\xc5\x9brednio przechodz\xc4\x85 w temat, kt\xc3\xb3ry rozwija si\xc4\x99 w dwud\xc5\xbawi\xc4\x99kach i akordach o brzmieniu organowym. Pierwsza wariacja o charakterze wirtuozowskim jest b\xc5\x82yskotliwie zakomponowana, a prowadz\xc4\x85 j\xc4\x85 skrzypce (akordy, dwud\xc5\xbawi\xc4\x99ki, ornamentalne pasa\xc5\xbce i staccata). Drug\xc4\x85 wariacj\xc4\x99 prowadzi fortepian, wykorzystuj\xc4\x85c perlist\xc4\x85 technik\xc4\x99 pasa\xc5\xbcow\xc4\x85. W tutti nieoczekiwanie wplecono elementy tematu - nast\xc4\x99puje tu adagio b\xc4\x99d\xc4\x85ce kolejn\xc4\x85 nieszablonow\xc4\x85 wariacj\xc4\x85. Autorzy zast\xc4\x85pili tryb durowy trybem molowym. Na tle barkaroli rozwija si\xc4\x99 swobodna improwizacja skrzypiec. Czerpie ona z intonacji tematu. Na ko\xc5\x84cu utworu rozwija si\xc4\x99 dynamiczna kadencja fortepianowa, kt\xc3\xb3r\xc4\x85 podchwytuj\xc4\x85 skrzypce. Ca\xc5\x82o\xc5\x9b\xc4\x87 ko\xc5\x84czy si\xc4\x99 efektownym i bardzo dynamicznym fina\xc5\x82em. Budowa dzie\xc5\x82a jest oryginalna i niepowtarzalna.\n_START_SECTION_\nCharakter\n_START_PARAGRAPH_\nW utworze nast\xc4\x99puje wyra\xc5\xbana przemiana stylu Henryka Wieniawskiego od nawi\xc4\x85za\xc5\x84 do Niccol\xc3\xb2 Paganiniego w p\xc3\xb3\xc5\xbaniejszy, dojrza\xc5\x82y styl autora. Wiele element\xc3\xb3w wirtuozowskich utworu znajdzie pe\xc5\x82ny wyraz w I i II Koncercie skrzypcowym Wieniawskiego."