b'\n_START_ARTICLE_\nSerafin (anio\xc5\x82)\n_START_SECTION_\nEtymologia\n_START_PARAGRAPH_\nHebrajski rzeczownik \xd7\xa9\xd7\xa8\xd7\xa3 (saraf) zwykle \xc5\x82\xc4\x85czony jest z czasownikiem \xd7\x9c\xd7\x94\xd7\x99\xd7\xa9\xd7\xa8\xd7\xa3 (lehisaref) oznaczaj\xc4\x85cym spala\xc4\x87 si\xc4\x99, p\xc5\x82on\xc4\x85\xc4\x87. W ten spos\xc3\xb3b sugerowano, \xc5\xbce serafini to istoty maj\xc4\x85ce jaki\xc5\x9b zwi\xc4\x85zek z ogniem (powsta\xc5\x82y z bezdymnego ognia). Serafowie (i pokrewni im cherubowie) nie pe\xc5\x82nili funkcji pos\xc5\x82a\xc5\x84c\xc3\xb3w Bo\xc5\xbcych (anio\xc5\x82\xc3\xb3w). Sama Biblia bowiem nigdzie nie m\xc3\xb3wi o serafach jako o istotach b\xc4\x99d\xc4\x85cych anio\xc5\x82ami. To uto\xc5\xbcsamienie jest znacznie p\xc3\xb3\xc5\xbaniejsze (obecne np. w pismach Pseudo-Dionizego Areopagity) i wynika prawdopodobnie z ch\xc4\x99ci swoistego uporz\xc4\x85dkowania \xc5\x9bwiata istot nadprzyrodzonych i oddania ich pod w\xc5\x82adz\xc4\x99 jedynego Boga.'