b'\n_START_ARTICLE_\nStaro\xc5\xbcytno\xc5\x9bci Rzymskie\n_START_PARAGRAPH_\nStaro\xc5\xbcytno\xc5\x9bci Rzymskie (oryg. fr. Les Antiquit\xc3\xa9s de Rome) \xe2\x80\x93 tom sonet\xc3\xb3w Joachima du Bellaya wydany po raz pierwszy w 1558.\n_START_SECTION_\nOkoliczno\xc5\x9bci powstania utworu\n_START_PARAGRAPH_\nDu Bellay napisa\xc5\x82 Staro\xc5\xbcytno\xc5\x9bci Rzymskie w czasie podr\xc3\xb3\xc5\xbcy do Rzymu, jak\xc4\x85 odby\xc5\x82 ze swoim wujem Jeanem, kardyna\xc5\x82em, jako jego osobisty sekretarz i intendent. Poeta, maj\xc4\x85c pocz\xc4\x85tkowo nadziej\xc4\x99 na zrobienie dzi\xc4\x99ki protekcji krewnego kariery w dyplomacji, szybko uzna\xc5\x82 te marzenia za nierealne, a swoj\xc4\x85 prac\xc4\x99 za nudn\xc4\x85 i niepotrzebn\xc4\x85. Dodatkowym \xc5\xbar\xc3\xb3d\xc5\x82em rozczarowania by\xc5\x82o zetkni\xc4\x99cie si\xc4\x99 z hipokryzj\xc4\x85 i upadkiem norm moralnych, jaki cechowa\xc5\x82 otoczenie papie\xc5\xbca i kardyna\xc5\x82\xc3\xb3w, jak i widok ruin staro\xc5\xbcytnego Rzymu, opiewanego i idealizowanego przez francuskich humanist\xc3\xb3w.\n_START_SECTION_\nTre\xc5\x9b\xc4\x87\n_START_PARAGRAPH_\nDu Bellay rozpoczyna cykl zapowiedzi\xc4\x85, \xc5\xbce zostanie w nim przedstawiona ca\xc5\x82a wielko\xc5\x9b\xc4\x87 i p\xc3\xb3\xc5\xbaniejszy upadek Rzymu. Gloryfikuje nieistniej\xc4\x85ce imperium i mieszkaj\xc4\x85cych w nim ludzi, por\xc3\xb3wnuj\xc4\x85c ich do olbrzym\xc3\xb3w ducha i intelektu. Nawi\xc4\x85zuje do szeregu epizod\xc3\xb3w z historii Rzymu, kt\xc3\xb3re prowadz\xc4\x85 go do wniosku, \xc5\xbce miasta takiego, jakim by\xc5\x82 Rzym, w historii nie by\xc5\x82o i wi\xc4\x99cej nie b\xc4\x99dzie. Wspomina wielkich tw\xc3\xb3rc\xc3\xb3w antycznych, kt\xc3\xb3rych dzie\xc5\x82a parafrazuje w niekt\xc3\xb3rych sonetach. Podmiot liryczny jest pe\xc5\x82en zachwytu i dumy z tego, \xc5\xbce swoj\xc4\x85 tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9bci\xc4\x85 mo\xc5\xbce kontynuowa\xc4\x87 ich dzie\xc5\x82o. Nastr\xc3\xb3j ten stopniowo ust\xc4\x99puje jednak miejsca smutkowi - podmiot liryczny uzmys\xc5\x82awia sobie, \xc5\xbce wszystko, co wychwala\xc5\x82, nale\xc5\xbcy ju\xc5\xbc do przesz\xc5\x82o\xc5\x9bci, w dodatku mo\xc5\xbce zosta\xc4\x87 ca\xc5\x82kowicie zapomniane._NEWLINE_Kontemplacja kolejnych zrujnowanych zabytk\xc3\xb3w z czas\xc3\xb3w rzymskich doprowadza podmiot liryczny do og\xc3\xb3lnej refleksji nad krucho\xc5\x9bci\xc4\x85 wszystkich dzie\xc5\x82 cz\xc5\x82owieka, przemijaniem najwspanialszych nawet osi\xc4\x85gni\xc4\x99\xc4\x87 i nieuniknion\xc4\x85 ruin\xc4\x85 ca\xc5\x82ych cywilizacji. \xc5\x81\xc4\x85czy przemijanie wytwor\xc3\xb3w kultury z procesami zachodz\xc4\x85cymi w naturze.'