b'\n_START_ARTICLE_\nErnest von Croyengreiff\n_START_PARAGRAPH_\nErnest von Croyengreiff, (ur. prawdopodobnie na pocz\xc4\x85tku 1653, zm. po 1680) \xe2\x80\x93 zakonnik, nie\xc5\x9blubny syn ksi\xc4\x99cia Ernesta Bogus\xc5\x82awa von Croya.\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nBy\xc5\x82 nie\xc5\x9blubnym synem biskupa kamie\xc5\x84skiego i namiestnika Pomorza Zachodniego oraz Prus Ksi\xc4\x85\xc5\xbc\xc4\x99cych ksi\xc4\x99cia Ernesta Bogus\xc5\x82awa von Croya i mieszczki Doroty Levin. Zosta\xc5\x82 nobilitowany i legitymizowany (pod nazwiskiem Croyengreiffa) dokumentem elektora brandenburskiego Fryderyka Wilhelma, wydanym na \xc5\xbcyczenie ojca zagwarantowane uk\xc5\x82adem z 29 marca 1670, z dnia nast\xc4\x99pnego (tj. 30 marca 1670). Aktem tym Ernest zosta\xc5\x82 uznany za dziecko pochodz\xc4\x85ce ze zwi\xc4\x85zku ma\xc5\x82\xc5\xbce\xc5\x84skiego oraz za osob\xc4\x99 szlachetnego urodzenia, a tak\xc5\xbce nadano mu miano von Croyengreiff wraz z herbem. Fryderyk Wilhelm udzieli\xc5\x82 mu wtedy zapewnienie otrzymania bli\xc5\xbcej nieokre\xc5\x9blonych lenn w brandenburskiej cz\xc4\x99\xc5\x9bci Pomorza Zachodniego lub w Prusach Ksi\xc4\x85\xc5\xbc\xc4\x99cych oraz stwierdzi\xc5\x82, \xc5\xbce otrzyma on w przysz\xc5\x82o\xc5\x9bci jaki\xc5\x9b wysoki urz\xc4\x85d cywilny lub stopie\xc5\x84 wojskowy, adekwatny do jego pochodzenia. Dzi\xc4\x99ki staraniom ojca jeszcze 8 kwietnia 1670 elektor wyda\xc5\x82 dokument precyzuj\xc4\x85cy wy\xc5\xbcej wspomniane lenna \xe2\x80\x93 mia\xc5\x82o nimi by\xc4\x87 Smo\xc5\x82dzino wraz z przynale\xc5\xbcno\xc5\x9bciami \xe2\x80\x93 kt\xc3\xb3re m\xc5\x82ody Ernest mia\xc5\x82 otrzyma\xc4\x87 po osi\xc4\x85gni\xc4\x99ciu 18. roku \xc5\xbcycia. Nie mia\xc5\x82 ich jeszcze 1 grudnia 1671, kiedy ojciec rozpocz\xc4\x85\xc5\x82 dzia\xc5\x82ania w kwestii zinwentaryzowania przysz\xc5\x82ych d\xc3\xb3br syna. Przedostatniego dnia roku 1671 elektor Fryderyk Wilhelm zobowi\xc4\x85zywa\xc5\x82 si\xc4\x99 do przygotowania Ernestowi Croyengreiffowi listu lennego dotycz\xc4\x85cego Smo\xc5\x82dzina oraz wys\xc5\x82a\xc5\x82 do ksi\xc4\x99cia Ernesta Bogus\xc5\x82awa von Croya dokument rezygnacji z tych\xc5\xbce d\xc3\xb3br in blanco. W czasie tych wydarze\xc5\x84 m\xc5\x82ody Ernest przebywa\xc5\x82 ju\xc5\xbc w podr\xc3\xb3\xc5\xbcy do kraj\xc3\xb3w zachodniej Europy. Trwa\xc5\x82a ona do 1674, a podczas niej odwiedzi\xc5\x82 on r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc Rzym. Podr\xc3\xb3\xc5\xbc ta zaowocowa\xc5\x82a, prawdopodobnie w\xc5\x82a\xc5\x9bnie w tym mie\xc5\x9bcie, konwersj\xc4\x85 Ernesta \xe2\x80\x93 z luteranizmu przeszed\xc5\x82 on na katolicyzm. W Rzymie pocz\xc4\x85tkowo wst\xc4\x85pi\xc5\x82 do klasztoru minoryt\xc3\xb3w (Clerici regulares minores, CRM), natomiast prawdopodobnie w 1679 do jezuit\xc3\xb3w. Ksi\xc4\x85\xc5\xbc\xc4\x99 Ernest Bogus\xc5\x82aw von Croy stara\xc5\x82 si\xc4\x99 powstrzyma\xc4\x87 syna przed tymi dzia\xc5\x82aniami i prosi\xc5\x82 o jego powr\xc3\xb3t na Pomorze. Ernest von Croyengreiff zmar\xc5\x82 jako jezuita w klasztorze w Ingolstadt w Bawarii. Przez ojca zosta\xc5\x82 wydziedziczony.'