b'\n_START_ARTICLE_\nLatia neritoides\n_START_SECTION_\nSystematyka\n_START_PARAGRAPH_\nHolotyp znajduje si\xc4\x99 w kolekcji British Museum. Nazwa rodzajowa oznacza \xe2\x80\x98ukryta\xe2\x80\x99 (\xc5\x82ac. lateo \xe2\x80\x93 ukrywa\xc4\x87, chowa\xc4\x87), epitet gatunkowy oznacza \xe2\x80\x98podobna do nerity\xe2\x80\x99\xe2\x80\x93 nazwa jest troch\xc4\x99 myl\xc4\x85ca, bo w rzeczy samej muszla \xc5\x9blimaka bardziej przypomina \xc5\x9blimaki z rodzaju Crepidula ni\xc5\xbc Nerita. W rodzaju wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 jeszcze 4 gatunki, jednak ich odr\xc4\x99bno\xc5\x9b\xc4\x87 i systematyka jest niepewna \xe2\x80\x93 podejrzewa si\xc4\x99, \xc5\xbce gatunki te tworz\xc4\x85 kompleks hybrydyzuj\xc4\x85cych gatunk\xc3\xb3w.\n_START_SECTION_\nCechy morfologiczne\n_START_PARAGRAPH_\nMuszla czapeczkowata, jajowata, o d\xc5\x82ugo\xc5\x9bci 8,5\xe2\x80\x9311 mm, szeroko\xc5\x9bci 6\xe2\x80\x938 mm i wysoko\xc5\x9bci 3\xe2\x80\x934,5 mm, cienka i delikatna, g\xc5\x82adka, br\xc4\x85zowawa, p\xc3\xb3\xc5\x82przezroczysta. Szew lekko zaznaczony, linie przyrostu g\xc4\x99ste, wyra\xc5\xbanie zaznaczone. Szczyt muszli cofni\xc4\x99ty do ty\xc5\x82u, wystaj\xc4\x85cy lekko poza brzeg i przesuni\xc4\x99ty lekko na lew\xc4\x85 stron\xc4\x99, ze spiraln\xc4\x85 (1 skr\xc4\x99t) muszl\xc4\x85 embrionaln\xc4\x85. Otw\xc3\xb3r muszli szeroki, owalny, brzeg muszli cienki, zaokr\xc4\x85glony, w cz\xc4\x99\xc5\x9bci tylnej prosty. Wn\xc4\x99trze muszli b\xc5\x82yszcz\xc4\x85ce, g\xc5\x82adkie._NEWLINE_Kolor cia\xc5\x82a ciemnobr\xc4\x85zowy, brunatny. Czu\xc5\x82ki nitkowate. Oczy przy zewn\xc4\x99trznej podstawie czu\xc5\x82k\xc3\xb3w. Formu\xc5\x82a z\xc4\x99bowa: 30 x 27 + 1 + 27. Z\xc4\x85b centralny ma\xc5\x82y, dwuwierzcho\xc5\x82kowy. Z\xc4\x99by boczne stopniowo coraz wi\xc4\x99ksze a\xc5\xbc do 16, dalej malej\xc4\x85ce, maj\xc4\x85 pocz\xc4\x85tkowo 1, potem 2 wreszcie 3 wierzcho\xc5\x82ki przy kraw\xc4\x99dzi.\n_START_SECTION_\nBiologia i ekologia\n_START_PARAGRAPH_\n\xc5\x9alimak wyst\xc4\x99puje w czystych, szybko p\xc5\x82yn\xc4\x85cych strumieniach i rzekach na Wyspie P\xc3\xb3\xc5\x82nocnej Nowej Zelandii. Preferuje dno twarde, kamieniste \xe2\x80\x93 przebywa pod kamieniami. Miejscami stosunkowo liczny, osobniki wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 skupiskowo._NEWLINE_Liczba chromosom\xc3\xb3w: 2n=18_NEWLINE_Zdrapywacz, \xc5\xbceruje na peryfitonie.\n_START_SECTION_\nBioluminescencja\n_START_PARAGRAPH_\n\xc5\x9alimaki te zdolne s\xc4\x85 do wytwarzania \xc5\x9bwiat\xc5\x82a \xe2\x80\x93 podra\xc5\xbcnione lub zaniepokojone \xc5\x9bwiec\xc4\x85. Zdolno\xc5\x9b\xc4\x87 wytwarzania \xc5\x9bwiat\xc5\x82a zawdzi\xc4\x99czaj\xc4\x85 lucyferazie utleniaj\xc4\x85cej lucyferyn\xc4\x99. Lucyferyna Latii to pod wzgl\xc4\x99dem chemicznym mr\xc3\xb3wczan (E)-2-metylo-4-(2,6,6-trimetylo-1-cyclohex-1-yl)-1-buten-1-olu._NEWLINE_Reakcja wyzwalaj\xc4\x85ca \xc5\x9bwiat\xc5\x82o przebiega wed\xc5\x82ug nast\xc4\x99puj\xc4\x85cego wzoru: lucyferyna + XH\xe2\x82\x82 + 2 O\xe2\x82\x82 \xe2\x86\x92 utleniona lucyferyna + CO\xe2\x82\x82 + HCOOH + X + H\xe2\x82\x82O + \xc5\x9bwiat\xc5\x82o_NEWLINE_przy czym XH\xe2\x82\x82 to reduktor, lucyferyna i \xe2\x80\x98bia\xc5\x82ko purpurowe\xe2\x80\x99 s\xc4\x85 kofaktorami.'