b'\n_START_ARTICLE_\nMetoda Ostwalda\n_START_PARAGRAPH_\nMetoda Ostwalda \xe2\x80\x93 technologia otrzymywania kwasu azotowego metod\xc4\x85 katalitycznego utleniania amoniaku do tlenku azotu (NO), opracowana przez niemieckiego fizykochemika, Wilhelma Ostwalda w oparciu o wyniki bada\xc5\x84 katalizy heterogenicznej, warunk\xc3\xb3w r\xc3\xb3wnowagi chemicznej w reakcjach z\xc5\x82o\xc5\xbconych i szybko\xc5\x9bci\xc4\x85 reakcji chemicznych (Nagroda Nobla w dziedzinie chemii, 1909). Reakcja zachodzi w mieszaninie amoniaku i powietrza w temperaturze 800\xe2\x80\x93900\xc2\xa0\xc2\xb0C na powierzchni katalizatora platynowego (stop platyny z rodem) w warunkach umo\xc5\xbcliwiaj\xc4\x85cych zminimalizowanie powstawania trwa\xc5\x82ego ko\xc5\x84cowego produktu utleniania \xe2\x80\x93 azotu. Kwas azotowy otrzymuje si\xc4\x99 w wyniku utleniania NO i absorpcji NO_NEWLINE__NEWLINE_2 i N_NEWLINE__NEWLINE_2O_NEWLINE__NEWLINE_3 w rozcie\xc5\x84czonych roztworach HNO_NEWLINE__NEWLINE_3. Absorpcja jest prowadzona w systemie wie\xc5\xbc absorpcyjnych, pracuj\xc4\x85cych przeciwpr\xc4\x85dowo.\n_START_SECTION_\nHistoria technologii kwasu azotowego\n_START_PARAGRAPH_\nKwas azotowy, zwi\xc4\x85zek o wielu zastosowaniach, by\xc5\x82 otrzymywany pocz\xc4\x85tkowo (do lat 30. XX w.) z saletry chilijskiej (azotanu sodu), czyli z wykorzystaniem ograniczonych zasob\xc3\xb3w naturalnych. Skal\xc4\x99 konflikt\xc3\xb3w zwi\xc4\x85zanych z walk\xc4\x85 o dost\xc4\x99p do tych zasob\xc3\xb3w ilustruje np. historia Wojny o Pacyfik (\xe2\x80\x9ewojna saletrzana\xe2\x80\x9d). W ko\xc5\x84cu XX w. udzia\xc5\x82 tej technologii w globalnej produkcji kwasu azotowego wynosi\xc5\x82 ju\xc5\xbc tylko ok. 10%. W tych latach kwas azotowy by\xc5\x82 powszechnie wytwarzany metod\xc4\x85 utleniania tlenku azotu (NO) do tlenk\xc3\xb3w na wy\xc5\xbcszym stopniu utlenienia i ich absorpcji. Od pocz\xc4\x85tku XX w. by\xc5\x82a rozwijana technologia produkcji NO metod\xc4\x85 bezpo\xc5\x9bredniej syntezy z tlenu i azotu (zawartych w powietrzu) \xe2\x80\x9emetod\xc4\x85 \xc5\x82ukow\xc4\x85\xe2\x80\x9d (w piecach \xc5\x82ukowych, np. tzw. piecach Mo\xc5\x9bcickiego). Metoda ta zosta\xc5\x82a wkr\xc3\xb3tce zast\xc4\x85piona przez technologi\xc4\x99 Wilhelma Ostwalda (Nagroda Nobla w 1909), w kt\xc3\xb3rej tlenek azotu otrzymuje si\xc4\x99 z amoniaku (NH_NEWLINE__NEWLINE_3). Masowe zastosowanie NH_NEWLINE__NEWLINE_3 sta\xc5\x82o si\xc4\x99 mo\xc5\xbcliwe dzi\xc4\x99ki opanowaniu jego ci\xc5\x9bnieniowej syntezy z azotu i wodoru, metod\xc4\x85 opracowan\xc4\x85 przez dw\xc3\xb3ch innych laureat\xc3\xb3w Nagrody Nobla w dziedzinie chemii \xe2\x80\x93 Fritza Habera (1918) i Carla Boscha (1931). Badania Ostwalda, dotycz\xc4\x85ce termodynamiki i kinetyki, by\xc5\x82y zwi\xc4\x85zane z r\xc3\xb3wnocze\xc5\x9bnie prowadzonymi pracami Jacobusa van \xe2\x80\x99t Hoffa \xe2\x80\x93 tw\xc3\xb3rcy izotermy van \xe2\x80\x99t Hoffa i regu\xc5\x82y van \xe2\x80\x99t Hoffa, pierwszego laureata Nagrody Nobla w dziedzinie chemii (1901)._NEWLINE_Badania reakcji utleniania amoniaku kontynuowa\xc5\x82 polski fizykochemik i technolog J\xc3\xb3zef Zawadzki.'