b'\n_START_ARTICLE_\nOmar Larrosa\n_START_SECTION_\nKariera klubowa\n_START_PARAGRAPH_\nLarrosa rozpoczyna\xc5\x82 pi\xc5\x82karsk\xc4\x85 karier\xc4\x99 w klubie Boca Juniors, w kt\xc3\xb3rym zadebiutowa\xc5\x82 ju\xc5\xbc w 1967 roku. Gra\xc5\x82 tam przez 2 sezony, po czym dosta\xc5\x82 pozwolenie na odej\xc5\x9bcie i w 1969 roku zosta\xc5\x82 zawodnikiem lokalnego rywala, Argentinos Juniors Buenos Aires. Zesp\xc3\xb3\xc5\x82 spad\xc5\x82 z ligi, ale Larrosa by\xc5\x82 jego najlepszym zawodnikiem i wtedy te\xc5\xbc kierownictwo Boca \xc5\x9bci\xc4\x85gn\xc4\x99\xc5\x82o go z powrotem do siebie. W 1970 roku wywalczy\xc5\x82 sw\xc3\xb3j pierwszy sukces w karierze \xe2\x80\x93 mistrzostwo fazy Nacional, pomimo tego, \xc5\xbce w finale z Rosario Central nie wyst\xc4\x85pi\xc5\x82. W 1971 roku Larrosa wyjecha\xc5\x82 a\xc5\xbc do Gwatemali i przez rok gra\xc5\x82 w zespole mistrza kraju, CSD Comunicaciones i by\xc5\x82 uwa\xc5\xbcany za najlepszego pi\xc5\x82karza w tamtym regionie. W 1972 roku zosta\xc5\x82 zawodnikiem Huracanu Buenos Aires, gdzie gra\xc5\x82 przez 4 sezony. Wtedy klub ten odnosi\xc5\x82 jedne z najwi\xc4\x99kszych sukces\xc3\xb3w w historii i w 1973 roku zosta\xc5\x82 mistrzem fazy Metropolitano, a w latach 1975 i 1976 jej wicemistrzem. W 1977 roku Larrosa podpisa\xc5\x82 kontrakt z Independiente Buenos Aires. Gra\xc5\x82 tam przez 3 lata i w tym okresie dwukrotnie wygrywa\xc5\x82 z zespo\xc5\x82em faz\xc4\x99 Nacional. W 1980 opu\xc5\x9bci\xc5\x82 Independiente i przez rok gra\xc5\x82 w V\xc3\xa9lez S\xc3\xa1rsfield Buenos Aires. W 1981 roku Larrosa by\xc5\x82 pi\xc5\x82karzem jedenastki San Lorenzo de Almagro Buenos Aires, jednak zesp\xc3\xb3\xc5\x82 ten rozegra\xc5\x82 s\xc5\x82aby sezon i pierwszy raz w historii spad\xc5\x82 do drugiej ligi. Wtedy te\xc5\xbc Larrosa zdecydowa\xc5\x82 si\xc4\x99 zako\xc5\x84czy\xc4\x87 pi\xc5\x82karsk\xc4\x85 karier\xc4\x99 w wieku 34 lat.\n_START_SECTION_\nKariera reprezentacyjna\n_START_PARAGRAPH_\nW reprezentacji Argentyny Larrosa zadebiutowa\xc5\x82 w 1977 roku. Rok p\xc3\xb3\xc5\xbaniej zosta\xc5\x82 powo\xc5\x82any przez selekcjonera Cesara Luisa Menottiego do kadry na mistrzostwa \xc5\x9bwiata, kt\xc3\xb3rych gospodarzem by\xc5\x82a Argentyna. Na turnieju by\xc5\x82 rezerwowym i zagra\xc5\x82 najpierw w grupowym meczu z Peru (6:0), a nast\xc4\x99pnie w wygranym 3:1 po dogrywce finale z Holandi\xc4\x85 (w 66. minucie zmieni\xc5\x82 Osvaldo Ardilesa) i zosta\xc5\x82 z kolegami mistrzem \xc5\x9bwiata. Karier\xc4\x99 reprezentacyjn\xc4\x85 zako\xc5\x84czy\xc5\x82 w tym samym roku, a w kadrze \xe2\x80\x9eAlbicelestes\xe2\x80\x9d przez 2 lata wyst\xc4\x85pi\xc5\x82 w 11 meczach.'