b'\n_START_ARTICLE_\nNornik alpejski\n_START_SECTION_\nKlasyfikacja\n_START_PARAGRAPH_\nGatunek zosta\xc5\x82 opisany naukowo w 1905 roku przez V. Fatio. Nale\xc5\xbcy do podrodzaju Terricola, najbli\xc5\xbcej spokrewniony jest z nornikiem bawarskim (M. bavaricus) i nornikiem dynarskim (M. liechtensteini), kt\xc3\xb3ry by\xc5\x82 wcze\xc5\x9bniej zaliczany do gatunku M. multiplex. Nale\xc5\xbcy do grupy gatunk\xc3\xb3w pokrewnych nornikowi darniowemu (Microtus subterraneus) lub, wed\xc5\x82ug cz\xc4\x99\xc5\x9bci autor\xc3\xb3w, do oddzielnej. Populacje na zachodniej granicy zasi\xc4\x99gu, we Francji i dolinie Renu s\xc4\x85 klasyfikowane jako podgatunek M. m. niethammeri; inny wymar\xc5\x82y podgatunek M. m. vuillemeyi znany jest z plejstocenu wschodniej Francji.\n_START_SECTION_\nBiologia\n_START_PARAGRAPH_\nZwierz\xc4\x99ta te wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 w po\xc5\x82udniowej cz\xc4\x99\xc5\x9bci Alp, od po\xc5\x82udniowo-zachodniej Francji przez Szwajcari\xc4\x99 po p\xc3\xb3\xc5\x82nocne W\xc5\x82ochy, gdzie spotykane s\xc4\x85 tak\xc5\xbce w Apeninach P\xc3\xb3\xc5\x82nocnych. Wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 od poziomu morza do 2800 m n.p.m., na pastwiskach, \xc5\x82\xc4\x85kach i otwartych obszarach \xc5\x9br\xc3\xb3dle\xc5\x9bnych, g\xc4\x99sto pokrytych ro\xc5\x9blinami zielnymi. W wysokich g\xc3\xb3rach nornik alpejski spotykany jest w kosodrzewinie, na nizinach kryje si\xc4\x99 w winnicach i \xc5\xbcywop\xc5\x82otach. \xc5\xbbywi si\xc4\x99 bulwami i korzeniami, zjada te\xc5\xbc trawy. W Szwajcarii \xc5\x9brednia liczebno\xc5\x9b\xc4\x87 miotu to 2,7.\n_START_SECTION_\nPopulacja\n_START_PARAGRAPH_\nNornik alpejski jest uznawany za gatunek najmniejszej troski. Nie s\xc4\x85 znane zagro\xc5\xbcenia dla gatunku, populacja jest stabilna, lokalnie liczna, osi\xc4\x85gaj\xc4\x85c g\xc4\x99sto\xc5\x9b\xc4\x87 do 100 osobnik\xc3\xb3w na hektar w po\xc5\x82udniowej Francji. Niekiedy bywa uznawany za szkodnika.'