b'\n_START_ARTICLE_\nSkworczyk kruczy\n_START_SECTION_\nTaksonomia\n_START_PARAGRAPH_\nPo raz pierwszy gatunek opisa\xc5\x82 Heinrich von Kittlitz w 1833; odkry\xc5\x82 go podczas podr\xc3\xb3\xc5\xbcy na korwecie \xe2\x80\x9eSieniawin\xe2\x80\x9d m.in. poprzez Morze Beringa i Wyspy Karoli\xc5\x84skie. Nowemu gatunkowi nada\xc5\x82 nazw\xc4\x99 Lamprotornis corvina. Obecnie (2017) Mi\xc4\x99dzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza skworczyka kruczego w rodzaju Aplonis. Gatunek znany by\xc5\x82 pierwotnie z 6 okaz\xc3\xb3w pozyskanych przez Kittlitza w 1827 (on sam odnotowa\xc5\x82, \xc5\xbce pozyska\xc5\x82 trzy okazy). Wsp\xc3\xb3\xc5\x82cze\xc5\x9bnie zlokalizowano ich 5 (stan z 2002): trzy ma w swoich zbiorach Rosyjska Akademia Nauk, dwa Muzeum Historii Naturalnej w Lejdzie.\n_START_SECTION_\nMorfologia\n_START_PARAGRAPH_\nD\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 cia\xc5\x82a wynosi\xc5\x82a 25\xe2\x80\x9329,2 cm (u 5 okaz\xc3\xb3w muzealnych). Wymiary szczeg\xc3\xb3\xc5\x82owe dla trzech znanych okaz\xc3\xb3w, w kolejno\xc5\x9bci (RAN) m\xc5\x82odociany/ostatnia szata m\xc5\x82odociana/doros\xc5\x82y (MHN w Lejdzie) m\xc5\x82odociany (samica?)/doros\xc5\x82y (samiec?): d\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 skrzyd\xc5\x82a \xe2\x80\x93 140/142/145/137/136 mm, d\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 ogona \xe2\x80\x93 100/100/105/97/104 mm, d\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 dzioba (od koniuszka po nasad\xc4\x99 w czaszce) \xe2\x80\x93 31/32,9/33,5/31/30 mm, d\xc5\x82ugo\xc5\x9b\xc4\x87 skoku \xe2\x80\x93 38,7/38/38,2/35/33,5 mm. Wed\xc5\x82ug opis\xc3\xb3w upierzenie tych ptak\xc3\xb3w by\xc5\x82o ca\xc5\x82kowicie czarne, po\xc5\x82yskliwe. Dzi\xc3\xb3b by\xc5\x82 d\xc5\x82ugi, wygi\xc4\x99ty. Ogon d\xc5\x82ugi. T\xc4\x99cz\xc3\xb3wka czerwona. Osobniki m\xc5\x82odociane mia\xc5\x82y by\xc4\x87 jasno\xc5\xbc\xc3\xb3\xc5\x82te z br\xc4\x85zowoczarnymi plamami (najg\xc4\x99stszymi w g\xc3\xb3rnych partiach cia\xc5\x82a), t\xc4\x99cz\xc3\xb3wki za\xc5\x9b by\xc5\x82y jasnobr\xc4\x85zowe. Informacje te nie zgadzaj\xc4\x85 si\xc4\x99 jednak cz\xc4\x99\xc5\x9bciowo z upierzeniem znanych okaz\xc3\xb3w.\n_START_SECTION_\nZasi\xc4\x99g, ekologia i zachowanie\n_START_PARAGRAPH_\nGatunek znany wy\xc5\x82\xc4\x85cznie z Kosrae (wschodnie Wyspy Karoli\xc5\x84skie, Mikronezja). Kittlitz by\xc5\x82 jedynym przyrodnikiem, kt\xc3\xb3ry na \xc5\xbcywo ogl\xc4\x85da\xc5\x82 te ptaki i pozyskiwa\xc5\x82 okazy (w okresie od 15 do 30 grudnia 1827); wszystkie informacje pochodz\xc4\x85 wi\xc4\x99c od niego. \xc5\x9arodowiskiem \xc5\xbcycia skworczyk\xc3\xb3w kruczych by\xc5\x82y g\xc3\xb3rskie lasy w centrum wyspy. Mia\xc5\x82y \xc5\xbcywi\xc4\x87 si\xc4\x99 mi\xc4\x99dzy innymi du\xc5\xbcymi owadami i jaszczurkami, owocami, po\xc5\x82yka\xc5\x82y tak\xc5\xbce ma\xc5\x82e kamyki (gastrolity). Prowadzi\xc5\x82y samotniczy tryb \xc5\xbcycia, a ich g\xc5\x82os, kt\xc3\xb3rym wabi\xc5\x82y partnera, mia\xc5\x82 by\xc4\x87 g\xc5\x82o\xc5\x9bny i powtarzalny (Kittlitz nie opisa\xc5\x82, jak dok\xc5\x82adnie brzmia\xc5\x82).\n_START_SECTION_\nStatus\n_START_PARAGRAPH_\nIUCN uznaje skworczyka kruczego za gatunek wymar\xc5\x82y (EX \xe2\x80\x93 extinct). Gatunek znany jest wy\xc5\x82\xc4\x85cznie z okaz\xc3\xb3w pozyskanych w 1827. Nie zosta\xc5\x82 odnotowany na wyspie przez Finscha w 1880. Niegdy\xc5\x9b wysp\xc4\x99 regularnie odwiedzali wielorybnicy, kt\xc3\xb3rzy zaopatrywali si\xc4\x99 tu w zapasy i w kobiety. Prawdopodobnie to wycinanie przez nich las\xc3\xb3w spowodowa\xc5\x82o wymarcie skworczyk\xc3\xb3w kruczych. Na wyspie obecne s\xc4\x85 szczury, jednak nie spowodowa\xc5\x82y one wymarcia wyst\xc4\x99puj\xc4\x85cego na wyspie skworczyka mikronezyjskiego (A. opaca). Okoliczno\xc5\x9bci wymarcia gatunku s\xc4\x85 jednak zagadkowe; kiedy Finsch odwiedzi\xc5\x82 wysp\xc4\x99 w 1880, populacja Kosrae liczy\xc5\x82a zaledwie 300 os\xc3\xb3b, las w centrum wyspy musia\xc5\x82 wi\xc4\x99c jeszcze stanowi\xc4\x87 ostoj\xc4\x99 tych ptak\xc3\xb3w. Rdzenna ludno\xc5\x9b\xc4\x87, zdziesi\xc4\x85tkowana przez przybysz\xc3\xb3w z Zachodu, nie zapuszcza\xc5\x82a si\xc4\x99 w lasy w centrum wyspy; podobnie i Finsch nie zbada\xc5\x82 interioru Kosrae. Do wymarcia mogli si\xc4\x99 r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc przyczyni\xc4\x87 my\xc5\x9bliwi. Skworczyk\xc3\xb3w kruczych nie stwierdzono tak\xc5\xbce w 1931, kiedy wysp\xc4\x99 przeszukiwa\xc5\x82 F.J. Coutlas z Whitney South Sea Expedition.'