b'\n_START_ARTICLE_\nMalcolm Champion\n_START_SECTION_\nKariera\n_START_PARAGRAPH_\nJako nastolatek przeni\xc3\xb3s\xc5\x82 si\xc4\x99 z Norfolk do Nowej Zelandii, gdzie szybko sta\xc5\x82 si\xc4\x99 najlepszym p\xc5\x82ywakiem w kraju. Pomimo pi\xc4\x99cioletniego zawieszenia za profesjonalizm, Champion zdoby\xc5\x82 31 tytu\xc5\x82\xc3\xb3w na dystansach od 100 jard\xc3\xb3w do 1 mili. Do Europy pojecha\xc5\x82 dwukrotnie: raz w 1911 roku na Festival of Empire (pierwowz\xc3\xb3r Igrzysk Imperium Brytyjskiego), drugi za\xc5\x9b w 1912 roku na igrzyska w Sztokholmie. Pe\xc5\x82ni\xc5\x82 tam funkcje chor\xc4\x85\xc5\xbcego reprezentacji Australazji. Na dystansie 1500 m stylem dowolnym nie uko\xc5\x84czy\xc5\x82 fina\xc5\x82owego wy\xc5\x9bcigu, ale w sztafecie 4 \xc3\x97 200 m stylem dowolnym razem z Haroldem Hardwickiem, Leslie Boardmanem i Cecilem Healy zdoby\xc5\x82 z\xc5\x82oto. Po zako\xc5\x84czeniu kariery sportowej, zosta\xc5\x82 trenerem p\xc5\x82ywackim.'