b"\n_START_ARTICLE_\nJean-Pierre Raffarin\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nPochodzi z rodziny o tradycjach politycznych, jego ojciec by\xc5\x82 m.in. wiceministrem rolnictwa. Jean-Pierre Raffarin studiowa\xc5\x82 prawo na Universit\xc3\xa9 Panth\xc3\xa9on-Assas i ekonomi\xc4\x99 w ESCP w Pary\xc5\xbcu. Prac\xc4\x99 zawodow\xc4\x85 rozpocz\xc4\x85\xc5\x82 w bran\xc5\xbcy marketingowej._NEWLINE_W dzia\xc5\x82alno\xc5\x9b\xc4\x87 publiczn\xc4\x85 zaanga\xc5\xbcowa\xc5\x82 si\xc4\x99 jako zwolennik nurtu politycznego, kt\xc3\xb3ry wyznacza\xc5\x82 Val\xc3\xa9ry Giscard d\xe2\x80\x99Estaing. By\xc5\x82 jednym z lider\xc3\xb3w wspieraj\xc4\x85cej go organizacji m\xc5\x82odzie\xc5\xbcowej. Przyst\xc4\x85pi\xc5\x82 p\xc3\xb3\xc5\xbaniej do centrowej Partii Republika\xc5\x84skiej, kt\xc3\xb3ra wsp\xc3\xb3\xc5\x82tworzy\xc5\x82a federacyjn\xc4\x85 Uni\xc4\x99 na rzecz Demokracji Francuskiej. W 1977 po raz pierwszy zosta\xc5\x82 radnym miejskim Poitiers, funkcj\xc4\x99 t\xc4\x99 pe\xc5\x82ni\xc5\x82 do 1995. W 1986 uzyska\xc5\x82 mandat radnego regionu Poitou-Charentes, od 1988 do 2002 kierowa\xc5\x82 jego rad\xc4\x85 regionaln\xc4\x85, p\xc3\xb3\xc5\xbaniej przez dwa lata by\xc5\x82 jej wiceprzewodnicz\xc4\x85cym. W samorz\xc4\x85dzie zajmowa\xc5\x82 te\xc5\xbc stanowisko zast\xc4\x99pcy mera Chasseneuil-du-Poitou (1995\xe2\x80\x932001)._NEWLINE_W latach 1989\xe2\x80\x931995 zasiada\xc5\x82 w Parlamencie Europejskim III i IV kadencji. Wchodzi\xc5\x82 w sk\xc5\x82ad frakcji Europejskiej Partii Ludowej, by\xc5\x82 m.in. wiceprzewodnicz\xc4\x85cym Komisji Bud\xc5\xbcetowej._NEWLINE_W 1995 po raz pierwszy wybrano go w sk\xc5\x82ad Senatu. W trakcie wybor\xc3\xb3w prezydenckich w tym samym roku popar\xc5\x82 kandydatur\xc4\x99 Jacques'a Chiraca. Wzi\xc4\x85\xc5\x82 w tym samym czasie udzia\xc5\x82 w powo\xc5\x82aniu Partii Ludowej na rzecz Demokracji Francuskiej, ugrupowania dzia\xc5\x82aj\xc4\x85cego w ramach UDF i skupiaj\xc4\x85cego zwolennik\xc3\xb3w nowego prezydenta. Po zwyci\xc4\x99stwie Jacques'a Chiraca obj\xc4\x85\xc5\x82 stanowisko ministra ds. \xc5\x9bredniej i ma\xc5\x82ej przedsi\xc4\x99biorczo\xc5\x9bci, handlu i przemys\xc5\x82u morskiego w rz\xc4\x85dzie Alaina Jupp\xc3\xa9. Funkcj\xc4\x99 t\xc4\x99 pe\xc5\x82ni\xc5\x82 do 1997, w tym samym roku powr\xc3\xb3ci\xc5\x82 do sprawowania mandatu senatora._NEWLINE_W 1998 opu\xc5\x9bci\xc5\x82 PPDF, przyst\xc4\x85pi\xc5\x82 w\xc3\xb3wczas do Demokracji Liberalnej, kt\xc3\xb3ra odesz\xc5\x82a z UDF i podj\xc4\x99\xc5\x82a bli\xc5\xbcsz\xc4\x85 wsp\xc3\xb3\xc5\x82prac\xc4\x99 z gaullistowskim Zgromadzeniem na rzecz Republiki._NEWLINE_Po reelekcji Jacques'a Chiraca w wyborach w 2002 i dymisji socjalistycznego premiera, Lionela Jospina, 6 maja 2002 Jean-Pierre Raffarin stan\xc4\x85\xc5\x82 na czele pierwszego swojego rz\xc4\x85du. Wsp\xc3\xb3\xc5\x82tworzy\xc5\x82 Uni\xc4\x99 na rzecz Wi\xc4\x99kszo\xc5\x9bci Prezydenckiej (przekszta\xc5\x82conej wkr\xc3\xb3tce w Uni\xc4\x99 na rzecz Ruchu Ludowego). 17 czerwca 2002, po jej wygranej w wyborach parlamentarnych, zosta\xc5\x82 po raz drugi premierem._NEWLINE_W 2003 zaproponowa\xc5\x82 reform\xc4\x99 systemu rentowo-emerytalnego, co spowodowa\xc5\x82o fal\xc4\x99 strajk\xc3\xb3w spo\xc5\x82ecznych na ulicach wielkich miast. W tym samym roku by\xc5\x82 tak\xc5\xbce krytykowany za uznawan\xc4\x85 za op\xc3\xb3\xc5\xbanion\xc4\x85 reakcj\xc4\x99 w\xc5\x82adz na fal\xc4\x99 niespotykanych upa\xc5\x82\xc3\xb3w. W 2004 UMP znacz\xc4\x85co przegra\xc5\x82a wybory regionalne, wkr\xc3\xb3tce te\xc5\xbc wchodz\xc4\x85ca w sk\xc5\x82ad tzw. wi\xc4\x99kszo\xc5\x9bci prezydenckiej Unia na rzecz Demokracji Francuskiej zapowiedzia\xc5\x82a wyj\xc5\x9bcie z koalicji. 30 marca 2004 Jean-Pierre Raffarin sformowa\xc5\x82 sw\xc3\xb3j trzeci rz\xc4\x85d, w kt\xc3\xb3rym odwo\xc5\x82ano ministr\xc3\xb3w obwinianych za poprzednie b\xc5\x82\xc4\x99dy. Poda\xc5\x82 si\xc4\x99 do dymisji po odrzuceniu w referendum projektu traktatu ustanawiaj\xc4\x85cego Konstytucj\xc4\x99 dla Europy, przeprowadzonym w dniu 29 maja 2005. Po przyj\xc4\x99ciu tej rezygnacji na stanowisku premiera zast\xc4\x85pi\xc5\x82 go Dominique de Villepin._NEWLINE_W tym samym roku Jean-Pierre Raffarin kolejny raz zosta\xc5\x82 wybrany w sk\xc5\x82ad Senatu, uzyskuj\xc4\x85c reelekcj\xc4\x99 w 2014. W 2007 obj\xc4\x85\xc5\x82 funkcj\xc4\x99 pierwszego wiceprzewodnicz\xc4\x85cego Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W 2008 ubiega\xc5\x82 si\xc4\x99 o nominacj\xc4\x99 swojej partii na stanowisko przewodnicz\xc4\x85cego Senatu, jednak przegra\xc5\x82 z G\xc3\xa9rardem Larcherem.\n_START_SECTION_\nDrugi gabinet (od 17 czerwca 2002 do 30 marca 2004)\n_START_PARAGRAPH_\nSk\xc5\x82ad ministr\xc3\xb3w pozostawa\xc5\x82 to\xc5\xbcsamy z pierwszym gabinetem. Zmiany dotyczy\xc5\x82y wy\xc5\x82\xc4\x85cznie ni\xc5\xbcszych stanowisk, odwo\xc5\x82any zosta\xc5\x82 minister delegowany Renaud Donnedieu de Vabres. Nowymi ministrami delegowanymi zostali Nicole Fontaine, No\xc3\xablle Lenoir, Pierre-Andr\xc3\xa9 Wiltzer, Claudie Haigner\xc3\xa9, Christian Jacob i Nicole Ameline."