b'\n_START_ARTICLE_\nIgnacy Krzy\xc5\xbcanowski\n_START_SECTION_\n\xc5\xbbyciorys\n_START_PARAGRAPH_\nBy\xc5\x82 uczniem Franciszka Mireckiego, a nast\xc4\x99pnie studiowa\xc5\x82 w Paryskim Konserwatorium. Koncertowa\xc5\x82 z wielkimi sukcesami w Polsce, Francji i Anglii. W 1852 sprowadzi\xc5\x82 si\xc4\x99 do Warszawy, gdzie bardzo szybko zdoby\xc5\x82 opini\xc4\x99 jednego z najlepszych nauczycieli gry na fortepianie. Zajmowa\xc5\x82 si\xc4\x99 r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc publicystyk\xc4\x85 muzyczn\xc4\x85._NEWLINE_Tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9b\xc4\x87 Ignacego Krzy\xc5\xbcanowskiego, cho\xc4\x87 oceniana wysoko, uleg\xc5\x82a zapomnieniu. Komponowa\xc5\x82 g\xc5\x82\xc3\xb3wnie utwory fortepianowe: krakowiaki, polonezy, bagatele, mazury, nokturny i pie\xc5\x9bni.'