b"\n_START_ARTICLE_\nSzko\xc5\x82a z Barbizon\n_START_PARAGRAPH_\nBarbizo\xc5\x84czycy, szko\xc5\x82a z Barbizon (fr. \xc3\x89cole de Barbizon, \xc3\x89cole de 1830) \xe2\x80\x93 grupa francuskich malarzy, dzia\xc5\x82aj\xc4\x85ca w latach 1830\xe2\x80\x931860 w okolicach Barbizon i tworz\xc4\x85ca g\xc5\x82\xc3\xb3wnie pejza\xc5\xbce.\n_START_SECTION_\nUgrupowanie\n_START_PARAGRAPH_\nUmowna nazwa odnosi si\xc4\x99 do ugrupowania tw\xc3\xb3rc\xc3\xb3w, kt\xc3\xb3rzy w latach 30. XIX wieku utworzyli koloni\xc4\x99 artystyczn\xc4\x85 we wsi Barbizon na skraju lasu Fontainebleau w rejonie paryskim. Ich ide\xc4\x85 przewodni\xc4\x85 by\xc5\x82a ucieczka od zaborczej cywilizacji miejskiej i odosobnienie od \xc5\x9brodowiska sprzyjaj\xc4\x85cego dehumanizacji. Przyw\xc3\xb3dc\xc4\x85 by\xc5\x82 Th\xc3\xa9odore Rousseau, znany z umiej\xc4\x99tno\xc5\x9bci g\xc5\x82\xc4\x99bokiego oddawania przyrody, do kt\xc3\xb3rej mia\xc5\x82 stosunek panteisty. Poza nim, od pocz\xc4\x85tku do znanych nale\xc5\xbceli Jules Dupr\xc3\xa9, Charles-Fran\xc3\xa7ois Daubigny, Narcisse D\xc3\xadaz de la Pe\xc3\xb1a, Constant Troyon, Jean-Fran\xc3\xa7ois Millet (od 1849) i Charles Jacque. Cz\xc4\x99sto przebywa\xc5\x82 w\xc5\x9br\xc3\xb3d nich Camille Corot (uwa\xc5\xbcany te\xc5\xbc za jednego z za\xc5\x82o\xc5\xbcycieli)._NEWLINE_Wi\xc4\x99kszo\xc5\x9b\xc4\x87 barbizo\xc5\x84czyk\xc3\xb3w przeprowadzi\xc5\x82a si\xc4\x99 do wioski w latach 40. XIX stulecia. Kolonia przyci\xc4\x85ga\xc5\x82a r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc cudzoziemc\xc3\xb3w (np. W.B. Baird, K. Bodmer), zw\xc5\x82aszcza Belg\xc3\xb3w (J. Coosemans, bracia de Cock, A. de Knyff, E. Verboeckhoven). W latach p\xc3\xb3\xc5\xbaniejszych ze \xc5\x9brodowiskiem tym zwi\xc4\x85zany by\xc5\x82 m.in. J\xc3\xb3zef Szermentowski (co zaznaczy\xc5\x82o si\xc4\x99 silnie w jego tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9bci) oraz rumu\xc5\x84scy malarze N.I. Grigorescu i I. Andreescu.\n_START_SECTION_\nCechy malarstwa\n_START_PARAGRAPH_\nDomen\xc4\x85 barbizo\xc5\x84czyk\xc3\xb3w by\xc5\x82o malarstwo pejza\xc5\xbcowe, w kt\xc3\xb3rym stworzyli rodzaj \xe2\x80\x9ekrajobrazu intymnego\xe2\x80\x9d, wychodz\xc4\x85c z za\xc5\x82o\xc5\xbce\xc5\x84 romantycznego kultu przyrody i umi\xc5\x82owania ojczystego krajobrazu. By\xc5\x82o to radykalnym zerwaniem z akademick\xc4\x85 tradycj\xc4\x85 pejza\xc5\xbcu idealizowanego. Podstaw\xc4\x99 pracy stanowi\xc5\x82o bezpo\xc5\x9brednie studium w plenerze, a natchnienia poszukiwano podczas w\xc4\x99dr\xc3\xb3wek po miejscowych lasach. Tematem obraz\xc3\xb3w by\xc5\x82y wybrane, nie upi\xc4\x99kszane fragmenty autentycznego pejza\xc5\xbcu (wn\xc4\x99trza lasu, brzegi rzek i staw\xc3\xb3w, nawet poszczeg\xc3\xb3lne drzewa), niekiedy o\xc5\xbcywione sztafa\xc5\xbcem. Niekt\xc3\xb3rzy z tw\xc3\xb3rc\xc3\xb3w preferowali czysty pejza\xc5\xbc, inni sk\xc5\x82aniali si\xc4\x99 ku portretowaniu zwierz\xc4\x85t (tematyka animalistyczna przewa\xc5\xbca\xc5\x82a np. u Troyona); przedstawiano te\xc5\xbc naturalistyczne sceny z \xc5\xbcycia wie\xc5\x9bniak\xc3\xb3w (zw\xc5\x82aszcza J.-F. Millet, J. Breton). Historycznymi wzorami, z kt\xc3\xb3rych czerpali barbizo\xc5\x84czycy, by\xc5\x82o XVII-wieczne holenderskie malarstwo krajobrazowe (zw\xc5\x82aszcza Meinderta Hobbemy i Jacoba van Ruisdaela) oraz znana od czasu paryskiej wystawy w 1824 r. tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9b\xc4\x87 Johna Constable'a i Richarda P. Boningtona; inspiracje pochodzi\xc5\x82y te\xc5\xbc z malarstwa Williama Turnera._NEWLINE_Pejza\xc5\xbcy\xc5\x9bci z Barbizon pos\xc5\x82ugiwali si\xc4\x99 palet\xc4\x85 spokojnych, ziemistych barw, a dzi\xc4\x99ki starannemu nak\xc5\x82adaniu barwnych smug i plam uzyskiwali efekt np. migotania \xc5\x9bwiat\xc5\x82a pomi\xc4\x99dzy ga\xc5\x82\xc4\x99ziami drzew. Zainteresowanie przejawiane dla wizualnych warto\xc5\x9bci rozproszonego \xc5\x9bwiat\xc5\x82a wskazuje na nich wprost jako na poprzednik\xc3\xb3w impresjonizmu. Rysowali z natury, nast\xc4\x99pnie dopracowuj\xc4\x85c w atelier p\xc5\x82\xc3\xb3tna, zazwyczaj o niewielkich rozmiarach._NEWLINE_Tw\xc3\xb3rczo\xc5\x9b\xc4\x87 ich pocz\xc4\x85tkowo napotka\xc5\x82a stosunkowo wrogie przyj\xc4\x99cie ze strony malarzy akademickich, a prace ich systematycznie odrzuca\xc5\x82o jury oficjalnego salonu. Sytuacja uleg\xc5\x82a zmianie dopiero po 1848, dzi\xc4\x99ki staraniom wybitnego krytyka sztuki \xc3\x89.J.Th. Thor\xc3\xa9go. Uznaje si\xc4\x99, \xc5\xbce malarstwo szko\xc5\x82y z Barbizon spe\xc5\x82ni\xc5\x82o donios\xc5\x82\xc4\x85 rol\xc4\x99 w procesie kszta\xc5\x82towania europejskiego realizmu i stworzy\xc5\x82o podstaw\xc4\x99 dla impresjonizmu."