b'\n_START_ARTICLE_\nCodex Montfortianus\n_START_SECTION_\nOpis r\xc4\x99kopisu\n_START_PARAGRAPH_\nKodeks zawiera pe\xc5\x82ny tekst Nowego Testamentu, na 455 papierowych kartach (15,8\xc2\xa0cm na 12\xc2\xa0cm). Ksi\xc4\x99gi maj\xc4\x85 nast\xc4\x99puj\xc4\x85c\xc4\x85 kolejno\xc5\x9bci: Ewangelie, Listy Paw\xc5\x82a, Dzieje Apostolskie, Listy powszechne (Jakub, Juda, 1-2 Piotra, 1-3 Jana), Apokalipsa \xc5\x9bw. Jana. Tytu\xc5\x82y ksi\xc4\x85g biblijnych pisane s\xc4\x85 na czerwono. Zawiera tak\xc5\xbce pozabiblijne teksty, takie jak Credo Siedmiu Sobor\xc3\xb3w, \xc5\xbbycie Dwunastu Aposto\xc5\x82\xc3\xb3w oraz Granice Pi\xc4\x99ciu Patriarchat\xc3\xb3w. Teksty te wyst\xc4\x99puj\xc4\x85 w r\xc4\x99kopisach rodziny Ferrara. _NEWLINE_Tekst r\xc4\x99kopisu pisany jest jedn\xc4\x85 kolumn\xc4\x85 na stron\xc4\x99, w 21 linijek na stron\xc4\x99. Ka\xc5\xbcda z kart zawiera znak wodny. Znak jest s\xc5\x82abo widoczny, zachowa\xc5\x82 si\xc4\x99 tylko w cz\xc4\x99\xc5\x9bci. R\xc4\x99kopis jest dzie\xc5\x82em trzech albo czterech kopist\xc3\xb3w. Tekst Apokalipsy zosta\xc5\x82 skopiowany przez innego skryb\xc4\x99. Liczne noty marginalne pochodz\xc4\x85 od jego w\xc5\x82a\xc5\x9bcicieli. _NEWLINE_Tekst Ewangelii dzielony jest wed\xc5\x82ug dw\xc3\xb3ch system\xc3\xb3w, wed\xc5\x82ug \xce\xba\xce\xb5\xcf\x86\xce\xb1\xce\xbb\xce\xb1\xce\xb9\xce\xb1 (rozdzia\xc5\x82y) oraz wed\xc5\x82ug Sekcji Ammoniusza, kt\xc3\xb3rych numery umieszczono na marginesie. Sekcje Ammoniusza zosta\xc5\x82y opatrzone odniesieniami do Kanon\xc3\xb3w Euzebiusza. Tekst ewangelii zawiera \xcf\x84\xce\xb9\xcf\x84\xce\xbb\xce\xbf\xce\xb9 (tytu\xc5\x82y) do rozdzia\xc5\x82\xc3\xb3w (\xce\xba\xce\xb5\xcf\x86\xce\xb1\xce\xbb\xce\xb1\xce\xb9\xce\xb1).\n_START_SECTION_\nTekst\n_START_PARAGRAPH_\nGrecki tekst Ewangelii oraz Dziej\xc3\xb3w Apostolskich reprezentuje bizanty\xc5\x84sk\xc4\x85 tradycj\xc4\x99 tekstualn\xc4\x85. Aland zaklasyfikowa\xc5\x82 go do kategorii V. Jednak w Listach i Apokalipsie tekst jest mieszany i zawiera du\xc5\xbco staro\xc5\xbcytnych wariant\xc3\xb3w, z tego wzgl\xc4\x99du Aland umie\xc5\x9bci\xc5\x82 go w III kategorii. Hermann von Soden s\xc4\x85dzi\xc5\x82, \xc5\xbce tekst Apokalipsy reprezentuje bizanty\xc5\x84sk\xc4\x85 tradycj\xc4\x99 tekstualn\xc4\x85, jednak badania Joachima Schmida wykaza\xc5\x82y, \xc5\xbce nie jest to tekst bizanty\xc5\x84ski. W Ewangeliach tekst jest bliski do minusku\xc5\x82\xc3\xb3w 56 i 58. _NEWLINE_Tekst Apokalipsy reprezentuje form\xc4\x99 tekstu odmienn\xc4\x85 zar\xc3\xb3wno od wczesnych majusku\xc5\x82\xc3\xb3w, jak i od p\xc3\xb3\xc5\xbanego tekstu bizanty\xc5\x84skiego. Ten sam typ tekstu przekazuje 046 oraz minusku\xc5\x82 69. W Dziejach Apostolskich oraz Listach wykazuje pokrewie\xc5\x84stwo tekstualne do minusku\xc5\x82u 326. Noty marginalne poczynione przez skryb\xc4\x99 w Apokalipsie pochodz\xc4\x85 z pierwszego erazmia\xc5\x84skiego wydania Nowego Testamentu z 1516 roku. _NEWLINE_R\xc4\x99kopis nie by\xc5\x82 badany wed\xc5\x82ug Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariant\xc3\xb3w, ze wzgl\xc4\x99du na jego p\xc3\xb3\xc5\xban\xc4\x85 dat\xc4\x99. _NEWLINE_W 1 J 5,7 zawiera interpolacj\xc4\x99 o trzech \xc5\x9bwiadkach w niebie (tzw. Comma Johanneum). Ze wzgl\xc4\x99du na Comm\xc4\x99 odegra\xc5\x82 wi\xc4\x99ksz\xc4\x85 rol\xc4\x99 w historii tekstu Nowego Testamentu ni\xc5\xbc wynika\xc5\x82oby to z jego rzeczywistej warto\xc5\x9bci. Tregelles oceni\xc5\x82, \xc5\xbce na skutek obecno\xc5\x9bci Commy r\xc4\x99kopis uzyska\xc5\x82 pewien rodzaj znaczenia, kt\xc3\xb3rego w inny spos\xc3\xb3b nie zdo\xc5\x82a\xc5\x82by uzyska\xc4\x87, a jedyn\xc4\x85 parti\xc4\x85 r\xc4\x99kopisu, kt\xc3\xb3ra ma jak\xc4\x85kolwiek warto\xc5\x9b\xc4\x87 krytyczn\xc4\x85 jest tekst Apokalipsy. Scrivener stwierdzi\xc5\x82, \xc5\xbce r\xc4\x99kopis jest znany tylko z tej karty, kt\xc3\xb3ra zawiera Comm\xc4\x99. _NEWLINE_W Ap 2,13 zawiera wariant \xe1\xbc\x90\xce\xbc\xce\xb1\xce\xb9\xcf\x82 (w kt\xc3\xb3rych). W wydaniu Erazma \xce\xb5\xce\xbc\xce\xb1\xce\xb9\xcf\x82 zosta\xc5\x82o zamienione w \xe1\xbc\x90\xce\xbd \xce\xb1\xe1\xbc\xb7\xcf\x82 (w kt\xc3\xb3rych).\n_START_SECTION_\nHistoria\n_START_PARAGRAPH_\nPaleograficznie r\xc4\x99kopis datowany jest przez INTF na wiek XVI. R\xc4\x99kopis sta\xc5\x82 si\xc4\x99 znany po roku 1519, a przed 1522. Przypuszcza si\xc4\x99 powszechnie, \xc5\xbce r\xc4\x99kopis zosta\xc5\x82 sporz\xc4\x85dzony na potrzeby erazmia\xc5\x84skiego wydania Nowego Testamentu i dlatego datowany jest na oko\xc5\x82o 1520 rok. Orlando Dobbin przypuszcza\xc5\x82, \xc5\xbce tekst Dziej\xc3\xb3w Apostolskich oraz List\xc3\xb3w zosta\xc5\x82 skopiowany z minusku\xc5\x82u 326, X-wiecznego r\xc4\x99kopisu przechowywanego w Oksfordzie, niezawieraj\xc4\x85cego Commy. Comma zosta\xc5\x82a zapo\xc5\xbcyczona z \xc5\x82aci\xc5\x84skiej Wulgaty. Nie jest to jednak oczywiste, poniewa\xc5\xbc minusku\xc5\x82 326 nie zawsze jest zgodny z Montfortianus. Sugerowano tak\xc5\xbce, \xc5\xbce Ewangelie zosta\xc5\x82y skopiowane z minusku\xc5\x82u 56, co r\xc3\xb3wnie\xc5\xbc jest w\xc4\x85tpliwe. Bardziej prawdopodobn\xc4\x85 sytuacj\xc4\x85 jest wykorzystanie kopii minusku\xc5\x82u 56. _NEWLINE_Pierwszym znanym w\xc5\x82a\xc5\x9bcicielem kodeksu by\xc5\x82 Froy, franciszkanin, nast\xc4\x99pnymi w\xc5\x82a\xc5\x9bcicielami byli: Thomas Clement (1569), William Chark (1582), Thomas Montfort. Od ostatniego z nich kodeks przyj\xc4\x85\xc5\x82 swoj\xc4\x85 nazw\xc4\x99. Montfort sprezentowa\xc5\x82 kodeks abp. Ussherowi, kt\xc3\xb3ry pozwoli\xc5\x82 go skolacjonowa\xc4\x87 na potrzeby Poligloty londy\xc5\x84skiej biskupa Briana Waltona (Mt 1,1; Dz 22,29; Rz 1) i podarowa\xc5\x82 r\xc4\x99kopis Trinity College w Dublinie. _NEWLINE_R\xc4\x99kopis zosta\xc5\x82 wykorzystany przez Erazma w jego trzecim wydaniu greckiego Novum Testamentum omne (1522). Erazm okre\xc5\x9bla\xc5\x82 r\xc4\x99kopis mianem Codex Britannicus. Erazm podejrzewa\xc5\x82, \xc5\xbce r\xc4\x99kopis zosta\xc5\x82 sporz\xc4\x85dzony tylko po to, aby uwiarygodni\xc4\x87 wariant Wulgaty. Isaac Newton podejrzewa\xc5\x82 natomiast, \xc5\xbce Codex Britannicus nie istnia\xc5\x82. Zwolennicy Textus receptus broni\xc4\x85cy autentyczno\xc5\x9bci Commy zazwyczaj zaprzeczaj\xc4\x85, aby Erazm mia\xc5\x82 si\xc4\x99 pos\xc5\x82u\xc5\xbcy\xc4\x87 tym w\xc5\x82a\xc5\x9bnie r\xc4\x99kopisem i twierdz\xc4\x85, \xc5\xbce Codex Britannicus to jeszcze inny r\xc4\x99kopis. Grantley McDonald stwierdzi\xc5\x82, \xc5\xbce chodzi im tylko o to, aby zwi\xc4\x99kszy\xc4\x87 w ten spos\xc3\xb3b liczb\xc4\x99 r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w zawieraj\xc4\x85cych Comm\xc4\x99 Johanneum. _NEWLINE_Johann Jakob Wettstein wci\xc4\x85gn\xc4\x85\xc5\x82 r\xc4\x99kopis na list\xc4\x99 r\xc4\x99kopis\xc3\xb3w Nowego Testamentu. Tekst r\xc4\x99kopisu skolacjonowa\xc5\x82 Orlando Dobbin w 1854 roku. C.R. Gregory widzia\xc5\x82 go w 1883 roku. W 1908 roku Gregory nada\xc5\x82 mu siglum 61. _NEWLINE_Obecnie przechowywany jest w bibliotece Trinity College (Ms. 30) w Dublinie.'