Жоғалып кетті!
"Жоғалып кетті!" | "https://abai.kz/post/156288"
TITLE: Жоғалып кетті!
URL: https://abai.kz/post/156288
META: "Жоғалып кетті!" | "https://abai.kz/post/156288"
DATE: 25.08.2022
AUTHOR(s): Мұхтар Шерім
TOTAL WORDS: 529
TEXT: Бүгінде не жоғалмайды? Түйме де, түйе де, қазынадағы миллиардтаған ақша да, тіпті, ақсақалдың қалтасындағы шақша да, адамдар да, мадамдар да... – Жаңа ғана еңбектеп жүрген баламыз жоқ, Ерік! - деді әйелімнің бет-жүзі аспанға ұшып кеткендей дірілдеп. – Ана жерді қарадым, мына жерді қарадым, қараған жерімнің бәрін санадым, жоқ! - дедім мен үрейленіп. – Құдықтың ішін қарадың ба? – Құдықтың ішінде құрбақадан басқа ештеңе жоқ! – Иттің үйшігі ішін ше? – Итіміз  көршінің ұрғашы итімен қыдырып кеткен. Баламыз оның ішінде жоқ! – Ойбууу енді қайттік? Полицияға хабарласаңшы?! – Хабарлап қойдым. Ойпырмай ә? Еңбектеп жүрген тоғыз айлық бала қайда жоғалуы мүмкін, а? – Мына заманда тез жынданасың! Қымбатшылық. Жұмыссыздық, үкіметтің сансыз салықтары, жәрдемақылардың мардымсыз болуы, бәрі-бәрі жиналып, жүйкемізді жүн етті ғой! Енді міне, бала жоғалтып отырмыз! – Осы сен-ақ қыңқылдап қоймайсың! «Үкіметтің жәрдемақысын алып отырайық, жыл сайын туа бер, туа бер!» дейсің! – Пәтер жалдап тұрамыз, Кезектен үй берілетін шығар? – Мә , аласын! Ал, сегізін туып тастадым! Тоғызыншысы жоғалып кетті! Не болды енді? Балаларымызды санап шықтың ба? – Жаңа қатар тұрғызып қойып, санап шықтым.  Түгел емес. Жомартымыз жоқ... - дедім  мен, сосын екеуміз іздей бастадық. Паластың астын қарадым, жоқ, шәйнектің ішін қарадым, жоқ. Қарамаған жеріміз қалмады. Бір кезде, өрт сөндірушілер келді. – Ойбай? Сіз кімсіз? - деп сұрады әйелім. – Өрт сөндірушілердің бастығымын. Сыртта өрт сөндірушілер тұр. – Өрттің  жоғалған баламызға қандай қатысы бар? – Полицияға «баламыз жоғалды» деп хабарлапсыздар. – Баламыз өртеніп жатқан жоқ қой? – Полицияның қолдары тимей жатыр, бізге өтініш айта салып еді... – Кетіңдер! Жоғалыңдар? - деп әйелім оларды қуып шыққаны сол, артынша, тағы біреу келіп тұр. – Ойбай, тағы келді біреуі! - дедім мен. Сөйтсек, салықтан екен, «Балаңыздың атында «ИП» жоқ па?», «Салық төлемесе, жәрдемақысынан ұстап қаламыз» - дейді ме, салықшыны да әйелім сыпыртқымен қуып шықты. Кенет, бір әйел келді. Аты Айым екен. Сөздері де дайын екен. – Кешіріңіздер, мен санэпидстанцияның  өкілі едім. – Біздің жекеменшік асханамыз жоқ, - дедім мен. – Менің келген себебім, полицияға «баламыз жоғалып кетті» деп хабарлаған  екенсіздер. Полиция «біздің  қолымыз тимей жатыр, сіздер бара салыңыздаршы!» - деді. Жоғалған балаңыздың үсті-басы таза ма? Егер таза болмаса, айыппұл саламыз. – Қайран үкіметім! Тек айыппұлдармен, есепсіз салықтармен күндеріңді көріп жатыр екенсіңдер ғой? - деді әйелім күңіреніп. Ол кеткен соң,  жылап отырған, бір кезде атып тұрды. Қуанып кетті. – Ойбай? - деді сосын. – Немене ойбай? – Жомартымыз табылды! –Қойшы? – Айттым ғой, біз жынданғанбыз, сансыз салықтар, қымбатшылық, қайыршылық... – Айтшы деймін, Жомартымыз қайда? – Міне, әлі туған жоқ екенмін ғой? - деді ол ішін сипап қойып. – Бәсе! Күні бұрын атын қойып, сабылып іздеп жүрміз! Біз таза жындылар екенбіз! – Ойбуу, ішімдегі тоғыз айлық баламызды іздеп... Ойбууу, ешкім естімесін! – Әй, Жомарт? - дедім мен әйелімің ішіне құлағымды тосып. – Не болды әке, сонша айқайлап? - деген дауыс күңгірлеп естілгені. Селк ете қалдым! Өңім бе, түсім бе? Кешегі ме, ертегі ме? Қайтадан құлағымды тостым да: – Жомартым менің, балам менің, қашан шығасың далаға? - деп сұрадым. – Ікке, қазақ елі мақтаншақтар елі, мен...  мен әзірге сыртқа шықпаймын... – Жақында «толғақ» деген «прокурор» келсе, өзің-ақ іңгәлап шыға келесің! - дедім қуанғанымнан. – Әке, үкімет жөргек пұлмен жарытпайды, күтесіздер... О, тәңірім! Баламның айтқандары астарында не бар, соған сеніңіздер, қысқасы, шілдехана тойына келіңіздер! Мұхтар Шерім Abai.kz
