Жапон музыкасы — Қазақстан Энциклопедиясы URL: https://kk.php?title=Арнайы:Ұзын_беттер сацумабива — самурайлар арасында, кейіннен жалпы халық арасында кең тараған мёсёбиваның бір түрі; тикуд- зэнбива сияқты әр түрлі орындаушылық дәстүрлер бивамен байланысты. Котода жеке ойнау дәстүрі XVI ғасырда соңына қарай дами түсті, яғни будда монахтары мен конфуцилік ортада цикусигото дәстүріндегі музыка кең тарады, ол қытайдағы цин аспабында орындау аясында қарастырылған арнайы философиялық-этникалық доктринаға сүйенді. Атақты орындаушы Яцухаси Кэнгё Хэйан дәуірінде орындалып жүрген сюита түріндегі котоға арналған таза аспаптық композициясы — данмононы қайта жаңғыртты. Оның орындаушылық мөнері Икутарю , Ямадарю атты кейінгі Кото мектептеріне негіз болды. XIII—XIV ғасырлар будда монахтары арасында сякухатида ойнау дәстүрі дамыды. Сякухатиге арналған музыканың классикалық түрлері 2 типке бөлінеді: хонкёку , гайкеку . XVI—XIX ғасырлар сямисэнеде ойнау дәстүрі барлық әлеуемттік таптар мәдениеті арасында тарады. Әсіресе бунраку қуыршақ театрында және бабуки театрында сямисэн аса маңызды рөл ойнай бастады. Вокалды аспапты композицияларда сямисэн партиясы вокалдан қалыспады. XVII ғасырда бастап кото және сямисэн аспаптарында катар орындау төжірбиесі , ал XIX ғасырда екінші жартысынан бастап трио , яғни санкёку композициясын орындаушылар қалыптаса бастайды. Ежелгі синтоистік мистериялар, маска киген буддалық би драмасы спектакльдері — гигаку, сарайдағы би қойылымдары — бугаку, қарапайым халықтық сюжеттік қойылым — саругаку, ақсаңдап билеу драмасы — эннэно маи, дэнгаку спектакльдері, т. Жапон театрының түрлі дәстүрлі формалары XIV—XV ғасырларда ноо музыкалық би драмасында талданып, жинақталып алынды. Нооның көркемдік принципі дзэн — буддизмнің ыкпалымен калыптасты. Нооның негізін салушы артистер Киёцугу Канъами және оның баласы Мотокиё Дзэами ,олар Ноопринциптерін арнайы трактаттарда теориялық жағынан калыптастырды. Ноода сөз сөйлеу және көркем сөз оқу шеберліғі ән айтумен кезектесіп келіп отырады. Онда негізгі кейіпкерлермен катар спектакльде дзи вокалды тобы және құрамында тайко, оцудзуми, коцудзуми барабандары, нокан флейтасы бар хаяси аспабы ансамблі бірге қатысады. Нооның дәстүрлі репертуарында 200-ден астам пьеса бар. XVI ғасырда аяғы—XVII ғасырда басында жапон театр дәстүрінде Ноодан баска Кабуки және Дзёрури театрлары болды. Кабуки — ән айту мен аспапты интерлюдия, нэмбуцуодори биі негізінде калыптасқан. Сямисэн сүйемелдеу дәстүрлі кабуки және дзёрури театрларының карым-қатынасын жақындастыра түседі. I миндзокуонгану дәстүрлі музыкалық шығармашылық стилі мен түрлерінің әржактылығымен ерекшеленеді. Рюкю, Окинава аралдары музыкасының құрылымдық негізі ерекше, айндар шығармашылығы да өзінше ерекшеленіп көрінеді. Мамандар 3 негізгі бағытты белгілеп отыр. Минъёге 2 музыкалық стиль — оивакэ, ягибуси кіреді. Минъёда 5 сатылы дыбыс текшелерінің 4 түрі қолданылады. Дәстүрлі қойылымдар — идиофоныдэбёси , канэ, суридзасара, биндзасара, ецудакё, т. түрлі аспаптардың сүйемелдеуімен жүргізіледі. Аяқталмаған буржуазиялық революция Мэйдзи дәуіріндегі жапон музыкалық мәдениетінің дамуының жаңа кезеңі болды, яғни өзге Еуропа мемлекеттері мен АҚШ-тың тәжірбиелері музыка өмірін ұйымдастыруда колданыла бастады. XIX ғасырда соңынан бастап армияда Еуропа үлгісінде әскери оркестрлер кұрылды. 1880 Батыс Еуропалық негіздегі музыкалық педагогикалық білім беру жүйесін қалыптастыруда жапон ағартушысы және музыка қайраткері Идзава Сюдзи және американдық педагог, сазгер Л.Мейзон үлкен рөл атқарды. Арнайы музыкалық білім беру жүйесімен катар бастауыш мектептерде музыкалық білім беру тәжірибесі енгізілді. 1887 жылы Токио музыка мектебі, кейін Осака, Киото, т. қалаларда музыкалық оқу орындары ашыла бастады, дәстүрлі музыка оқу институты да өз жұмыстарын токтатқан жоқ. XX ғасырда басынан бастап Жапонияға жұмыс істеуге және гастрольге шетелдік музыканттар келіп , көптеген жапон музыканттары Еуропа және АҚШ елдерінде білім ала бастады. XIX ғасырда аяғы мен XX ғасырда басында симфониялық оркестрлер, "Асакуса" опералық труппасы , "Еуропа музыкасын насихаттаушы қоғам" , жапон филормониялық қоғамы , жаңашыл сазгерлер федерациясы , Шығыс Азия музыкасын зерттеуші жапон коғамы құрылды. Музыкалық журналдар "Онгаку хёрон" шыға бастады. Атақты музыканттар ішінен, сазгер әрі дирижер — Ясмада Косаку; сазгерлер — Киёсэ Ясудзи, Мияги Митио, Набутоки Киёсэн, Мацудайра Ерицунэ; музыкатанушылар — Хиросада Тамура, Танабэ Хисао, Танака Сёхэйлерді атауға болады. 1945 жылдан соң ұлттық музыкалық өнерге негізделген, шетелдік авангардизм са/іасына бағытталған және дәстүрлі жапон музыкасы элементтерін авангардизм элементтерімен байланыстырған кешенді бағыт қалыптасып, попмузыка, рокмузыкамен қатар түрлі ойын-сауық түрлері кең тарай бастады. 1950—1960 жылдары джаз музыкасы дами бастады: дирижерлер — Уэда Масаси, Сайто Хидзо, Ватанабэ Акзо; әнші — Оно Тэруко; пианистер — Накамура Хироко, Мауцуура Тосико; скрипкашы — Сато Еко; виолончелист — Ивасаки Юдзиді атауға болады. Музыкатанушылар — Сонобэ Сабуро, Кисибэ Сигео, Тамба Акира, Ямагути Осамуды атап өтуге болады. Жапонияның қазіргі музыкалық өмірі көптеген қоғамдар мен ұйымдардьш қызметіне байланысты. Токиода Халықаралық музыкалық коғамның жапон бөлімі, Халықаралық өнер қоры және т. орналасқан. Жапонияда "Фудзивара кагэкидан" және "Никкикай" опералық труппалары, "Сицунай кагэкидан" камералық опера ансамблі, 20 шақты симфониялық оркестр, камералық, аспапты ансамбльдер, сонымен қатар Токио ішекті аспаптар квартеті, Камимото Есио, Сиран, т. жетекшілігіндегі хор ұжымдары жұмыс істейді. Дәстүрлі музыкалық театр ұжымдары музыка өнерінде маңызды рөл атқарады. Мысалы, Император сарайының "Сигэнкан" гагаку оркестрі, "Ниппония" ұлт аспаптар оркестрі, Ұлттық театр труппасы. Өнер: Жалпы білім беретін мектептің жаратылыстануматематика бағытындағы 11-сыныбына арналған оқулык/Қ.Қосбармақов, А. ISBN 9965-33-998-8 } }}} | Бұл үлгі мақалаларды автоматты түрде қосады
TITLE: Жапон музыкасы — Қазақстан Энциклопедиясы URL: https://kk.php?title=Арнайы:Ұзын_беттер сацумабива — самурайлар арасында, кейіннен жалпы халық арасында кең тараған мёсёбиваның бір түрі; тикуд- зэнбива сияқты әр түрлі орындаушылық дәстүрлер бивамен байланысты. Котода жеке ойнау дәстүрі XVI ғасырда соңына қарай дами түсті, яғни будда монахтары мен конфуцилік ортада цикусигото дәстүріндегі музыка кең тарады, ол қытайдағы цин аспабында орындау аясында қарастырылған арнайы философиялық-этникалық доктринаға сүйенді. Атақты орындаушы Яцухаси Кэнгё Хэйан дәуірінде орындалып жүрген сюита түріндегі котоға арналған таза аспаптық композициясы — данмононы қайта жаңғыртты. Оның орындаушылық мөнері Икутарю , Ямадарю атты кейінгі Кото мектептеріне негіз болды. XIII—XIV ғасырлар будда монахтары арасында сякухатида ойнау дәстүрі дамыды. Сякухатиге арналған музыканың классикалық түрлері 2 типке бөлінеді: хонкёку , гайкеку . XVI—XIX ғасырлар сямисэнеде ойнау дәстүрі барлық әлеуемттік таптар мәдениеті арасында тарады. Әсіресе бунраку қуыршақ театрында және бабуки театрында сямисэн аса маңызды рөл ойнай бастады. Вокалды аспапты композицияларда сямисэн партиясы вокалдан қалыспады. XVII ғасырда бастап кото және сямисэн аспаптарында катар орындау төжірбиесі , ал XIX ғасырда екінші жартысынан бастап трио , яғни санкёку композициясын орындаушылар қалыптаса бастайды. Ежелгі синтоистік мистериялар, маска киген буддалық би драмасы спектакльдері — гигаку, сарайдағы би қойылымдары — бугаку, қарапайым халықтық сюжеттік қойылым — саругаку, ақсаңдап билеу драмасы — эннэно маи, дэнгаку спектакльдері, т. Жапон театрының түрлі дәстүрлі формалары XIV—XV ғасырларда ноо музыкалық би драмасында талданып, жинақталып алынды. Нооның көркемдік принципі дзэн — буддизмнің ыкпалымен калыптасты. Нооның негізін салушы артистер Киёцугу Канъами және оның баласы Мотокиё Дзэами ,олар Ноопринциптерін арнайы трактаттарда теориялық жағынан калыптастырды. Ноода сөз сөйлеу және көркем сөз оқу шеберліғі ән айтумен кезектесіп келіп отырады. Онда негізгі кейіпкерлермен катар спектакльде дзи вокалды тобы және құрамында тайко, оцудзуми, коцудзуми барабандары, нокан флейтасы бар хаяси аспабы ансамблі бірге қатысады. Нооның дәстүрлі репертуарында 200-ден астам пьеса бар. XVI ғасырда аяғы—XVII ғасырда басында жапон театр дәстүрінде Ноодан баска Кабуки және Дзёрури театрлары болды. Кабуки — ән айту мен аспапты интерлюдия, нэмбуцуодори биі негізінде калыптасқан. Сямисэн сүйемелдеу дәстүрлі кабуки және дзёрури театрларының карым-қатынасын жақындастыра түседі. I миндзокуонгану дәстүрлі музыкалық шығармашылық стилі мен түрлерінің әржактылығымен ерекшеленеді. Рюкю, Окинава аралдары музыкасының құрылымдық негізі ерекше, айндар шығармашылығы да өзінше ерекшеленіп көрінеді. Мамандар 3 негізгі бағытты белгілеп отыр. Минъёге 2 музыкалық стиль — оивакэ, ягибуси кіреді. Минъёда 5 сатылы дыбыс текшелерінің 4 түрі қолданылады. Дәстүрлі қойылымдар — идиофоныдэбёси , канэ, суридзасара, биндзасара, ецудакё, т. түрлі аспаптардың сүйемелдеуімен жүргізіледі. Аяқталмаған буржуазиялық революция Мэйдзи дәуіріндегі жапон музыкалық мәдениетінің дамуының жаңа кезеңі болды, яғни өзге Еуропа мемлекеттері мен АҚШ-тың тәжірбиелері музыка өмірін ұйымдастыруда колданыла бастады. XIX ғасырда соңынан бастап армияда Еуропа үлгісінде әскери оркестрлер кұрылды. 1880 Батыс Еуропалық негіздегі музыкалық педагогикалық білім беру жүйесін қалыптастыруда жапон ағартушысы және музыка қайраткері Идзава Сюдзи және американдық педагог, сазгер Л.Мейзон үлкен рөл атқарды. Арнайы музыкалық білім беру жүйесімен катар бастауыш мектептерде музыкалық білім беру тәжірибесі енгізілді. 1887 жылы Токио музыка мектебі, кейін Осака, Киото, т. қалаларда музыкалық оқу орындары ашыла бастады, дәстүрлі музыка оқу институты да өз жұмыстарын токтатқан жоқ. XX ғасырда басынан бастап Жапонияға жұмыс істеуге және гастрольге шетелдік музыканттар келіп , көптеген жапон музыканттары Еуропа және АҚШ елдерінде білім ала бастады. XIX ғасырда аяғы мен XX ғасырда басында симфониялық оркестрлер, "Асакуса" опералық труппасы , "Еуропа музыкасын насихаттаушы қоғам" , жапон филормониялық қоғамы , жаңашыл сазгерлер федерациясы , Шығыс Азия музыкасын зерттеуші жапон коғамы құрылды. Музыкалық журналдар "Онгаку хёрон" шыға бастады. Атақты музыканттар ішінен, сазгер әрі дирижер — Ясмада Косаку; сазгерлер — Киёсэ Ясудзи, Мияги Митио, Набутоки Киёсэн, Мацудайра Ерицунэ; музыкатанушылар — Хиросада Тамура, Танабэ Хисао, Танака Сёхэйлерді атауға болады. 1945 жылдан соң ұлттық музыкалық өнерге негізделген, шетелдік авангардизм са/іасына бағытталған және дәстүрлі жапон музыкасы элементтерін авангардизм элементтерімен байланыстырған кешенді бағыт қалыптасып, попмузыка, рокмузыкамен қатар түрлі ойын-сауық түрлері кең тарай бастады. 1950—1960 жылдары джаз музыкасы дами бастады: дирижерлер — Уэда Масаси, Сайто Хидзо, Ватанабэ Акзо; әнші — Оно Тэруко; пианистер — Накамура Хироко, Мауцуура Тосико; скрипкашы — Сато Еко; виолончелист — Ивасаки Юдзиді атауға болады. Музыкатанушылар — Сонобэ Сабуро, Кисибэ Сигео, Тамба Акира, Ямагути Осамуды атап өтуге болады. Жапонияның қазіргі музыкалық өмірі көптеген қоғамдар мен ұйымдардьш қызметіне байланысты. Токиода Халықаралық музыкалық коғамның жапон бөлімі, Халықаралық өнер қоры және т. орналасқан. Жапонияда "Фудзивара кагэкидан" және "Никкикай" опералық труппалары, "Сицунай кагэкидан" камералық опера ансамблі, 20 шақты симфониялық оркестр, камералық, аспапты ансамбльдер, сонымен қатар Токио ішекті аспаптар квартеті, Камимото Есио, Сиран, т. жетекшілігіндегі хор ұжымдары жұмыс істейді. Дәстүрлі музыкалық театр ұжымдары музыка өнерінде маңызды рөл атқарады. Мысалы, Император сарайының "Сигэнкан" гагаку оркестрі, "Ниппония" ұлт аспаптар оркестрі, Ұлттық театр труппасы. Өнер: Жалпы білім беретін мектептің жаратылыстануматематика бағытындағы 11-сыныбына арналған оқулык/Қ.Қосбармақов, А. ISBN 9965-33-998-8 } }}} | Бұл үлгі мақалаларды автоматты түрде қосады
URL:
META:
TOTAL WORDS: 0
TEXT:
 