Кек алу — Қазақстан Энциклопедиясы
"Кек алу — Қазақстан Энциклопедиясы"|"https://kk.php?title=Арнайы:Ұзын_беттер&limit=5000&offset=10000"
TITLE: Кек алу — Қазақстан Энциклопедиясы
URL: https://kk.php?title=Арнайы:Ұзын_беттер&limit=5000&offset=10000
META: "Кек алу — Қазақстан Энциклопедиясы"|"https://kk.php?title=Арнайы:Ұзын_беттер&limit=5000&offset=10000"
TOTAL WORDS: 176
TEXT: Қазақстан Энциклопедиясы Кек алу – істелген зұлымдық үшін, қорлағаны үшін, ренжіткені үшін қарымта ретінде әдейі жасалған әрекет, өш алу. Бұл дәстүр әлем халықтарының бәрінде де болған. “Жеті жарғының” бірінші бабы “қанға – қан, жанға – жан” деп басталады. Құранның “Маида” сүресінде жасалған тән жарасына сай жаза қолдану жайында айтылады. Алайда, Құран “таспен ұрғанды аспен ұр”, “алдыңа келсе, әкеңнің құнын кеш” деп қазақтар айтқандай, кешірім етуге үндейді. Сол үшін қазақтың дәстүрлі ғұрыптық құқығында қанға – қанды құнмен алмастырған. Дегенмен, кек алу дәстүрі аракідік ұшырасып отырған. Тау халықтарында әлі күнге дейін кездеседі. Кек алуға қойылатын талаптар: теңдей кек алу, кісі өлтірушінің кәмелетке жетуі, кінәсі нақты, айқын болуы. Кек алуды жақын туыстары орындайды. «Қазақстан»: Ұлттық энцклопедия / Бас редактор Ә. Нысанбаев – Алматы «Қазақ энциклопедиясы» Бас редакциясы, 1998 ISBN 5-89800-123-9, IV том Тайпалық құрылыс кезінде, тайпаның мүлкі мен абыройнамысын қорғаудың әмбебап құралы ретінде қалыптасқан әдет-ғұрып. Қаза табушы ағайындарының, өлтіруші немесе оның туыстарынан кек алу міндеті түрінен құралды. Бұл әдет-ғұрып, кейбір Кавказ және Орта Азия халықтарында бәрінен ұзағырақ сақталды. Орысша-қазақша заңдық түсіндірме сөздік-анықтамалық. — Алматы: «Жеті жарғы» баспасы, 2008 жыл
