КСРО өмірі туралы 5 миф
"КСРО өмірі туралы 5 миф" | "https://abai.kz/post/144609"
TITLE: КСРО өмірі туралы 5 миф
URL: https://abai.kz/post/144609
META: "КСРО өмірі туралы 5 миф" | "https://abai.kz/post/144609"
DATE: 21.12.2021
AUTHOR(s): Керімсал Жұбатқанов
TOTAL WORDS: 1852
TEXT: КСРО 30 жылд бұрын өмір сүруін тоқтатты. Бірақ ол туралы қате түсініктер ел санасынан әлі де болса жойыла қойған жоқ. Ресейдің «Левада» дейтін орталығының 2000, 2008 және 2019 жылдары жүргізген сауалнамаларына сәйкес, Ресейліктер Кеңестік кезеңді көбірек аңсайды екен. Сауалнамаға қатысқандар соңғы 19 жылда Кеңес Одағының қарапайым азаматтарға қамқорлық жасап, олардың тұрмыс-тіршілігін ұдайы жақсартып, КСРО халықтарының достық пен өзара түсіністікте өмір сүргенін жиі айтатын көрінеді. Сонымен, КСРО-да шығарылғанның бәрі ең сапалы болғаны рас па? КСРО-да әлемдегі ең жақсы медицина мен білім болды ма? Мешіт немесе шіркеуге баруға тыйым салынды ма? Біз өткен кеңестік дәуір туралы  мифтерді сөз еттік. Кеңестік тауарлар ең жоғары сапалы болды ма? Кеңес заманын сағынышпен еске алғыштар ол кезде бәрі сапалы болғанын жиі айтады. Мысалы, ең дәмді балмұздақ КСРО-да болғанын айтады. Мүмкін балмұздағы шынында дәмді болған шыра, алайда «аңызға айналған кеңестік сапа» туралы миф тарихи зерттеулермен дәлелденбейді. Алғаш рет Кеңес басшылығы азық-түлік пен өнеркәсіп тауарларының сапасы мәселесін 1952 жылы көтерді. Сосын компартия элитасы Кеңес халқын барлық қажетті заттармен қамтамасыз ету үшін бесінші бесжылдық (1951-1955 жж.) аясында ассортимент пен оның сапасын жақсартуды талап етіп, елдімекендерге директивалар жіберді. Бірақ бұл халықтың тұрмыстық бұйымдарға (ыдыс-аяқтан киімге дейін) сұранысын толық қанағаттандыруға жеткіліксіз болды. Стандарттардың өзі жоғары сапалы тауарларды жаппай өндіруді білдірмеді. Мысалы, тігін өнеркәсібінде өнімнің 60-тан 70%-ға дейіні жаппай тұтынуға арналған киімдер болды, ал жақсартылған және жоғары сапалы тауарлар сәйкесінше 30 және 10%-дан аспады. Олардың арасындағы айырмашылық сапаны бақылау деңгейінде, сонымен қатар өндіріске тартылған жұмысшылардың біліктілігінде болды. Бұл ретте ақаулы киімнің пайызы, мысалы, 1963 жылы 33 пайызды құрады. Ақаулы былғары аяқ киім – 30%, тоңазытқыштар – 25%, тігін машиналары – 36%, магнитофондар – 66%, ал алюминий ыдыстар – 92%. Тамақ өнеркәсібінде де бірқатар заң бұзушылықтар бар еді. Мысалы, шұжық өнімдерінің, көгерген пряниктердің, шіріген және жәндіктермен зақымдалған көкөністердің дәмі мен иісі болғаны өтірік емес. Бұл деректер тексерулер барысында алынды, яғни ресми Кеңестік статистика бұл проблемалардың бар екенін мойындады. Киімнің үлкен партиялары ақаулармен шықты, көптеген өнімдер ГОСТ стандарттарына сәйкес келмеді. 1970 жылғы ауқымды аудит кәсіпорындардың тек 23%-ы барлық талаптарға сай өнім шығаратынын анықтады. Осыған байланысты Шығыс Еуропаның социалистік елдерінен әкелінетін тауарлар: аяқ киім мен киім, ыдыс-аяқ пен жиһаз өте танымал болды. Кеңестік кәсіпорындарда өнім сапасына тікелей жауаптылық жүйесі болғанымен, оны жақсартуға ұйымдардың өздері де мүдделі болмады. Сонымен қатар, елде тауарлардың сапасын бақылайтын жеткілікті өкілеттіктері бар бірыңғай үйлестіруші орган жетіспеді. Ал жоспарлау комиссиялары мен Мемлекеттік сауда инспекциясы некемен күресуге талпынған жоқ. Кәсіпорындар мен сауда ұйымдары арасында қалыптасқан қарым-қатынастың жоқтығы да әсер етті. КСРО-да мешіттер мен шіркеулерге баруға толық тыйым салынды ма? Кеңес өкіметі кезінде мыңдаған шіркеулер мен ғибадатханалар, соның ішінде мәдени ескерткіштер жойылды немесе қызмет көрсету тоқтатылды. Бұл әсіресе 1920-1930 жылдарға қатысты. 1950-1960 жылдары шіркеулерді жабумен бірге болған дінге қарсы науқандар туралы да ұмытпаңыз. Кеңес елінің бүкіл тарихында мемлекеттік дінге қарсы және атеистік насихат жүргізілді. Дегенмен, КСРО-да мешіттер мен шіркеулерге баруға мүлдем тыйым салынған немесе Кеңес азаматы үшін ауыр зардаптарға әкелуі мүмкін деген сенім - бұл жалпы қате түсінік. КСРО Конституциясының 52-бабында (1977 ж. өзгертілген; 1936 жылғы «сталиндік» Конституцияда ол 124-бап болды) ар-ождан және діни сенім бостандығы жазылған: КСРО азаматтарының ар-ождан бостандығына, яғни кез келген дінді ұстану немесе ешбір дінді ұстанбауына, діни культтерді ұстану немесе атеистік үгіт жүргізу құқығына кепілдік берілді. Діни сенімге байланысты араздық пен өшпенділік тудыруға тыйым салынады. КСРО-да мешіт пен шіркеу мемлекеттен, мектептен бөлінген. 1977 жылғы КСРО Конституциясының 52-бабы Кеңестік Конституцияда көрсетілген құқықтар мен бостандықтар көп жағынан формальды болғаны анық, бірақ КСРО-дағы кейбір храмдар мен шіркеулер заңды түрде жұмысын жалғастырды. КОКП және комсомол жарғыларында «діни немқұрайлылықпен» күресу осы ұйымдар мүшелерінің міндеті ретінде қарастырылды. Алайда, коммунистер мен комсомолдардан басқалардың бәрі зардаптарынан қорықпай мешіттер мен шіркеулерге бара алды. Бұл КСРО-да діндарлардың көп болғанын анық көрсетеді. Сонымен, 1937 жылғы халық санағы бойынша, діни қызметкерлерге қарсы қуғын-сүргін ең кең тараған кезде, КСРО халқының жартысынан көбі өздерін діни конфессиялардың бірін ұстанушыларымыз деп санаған. Кеңес үкіметінің мешіт және шіркеумен қарым-қатынасындағы ерекше кезең Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарында басталды. 1943 жылы елде Мәскеу және бүкіл Ресей Патриархаты ресми түрде қайта жанданды. Сонымен бірге дін қызметкерлері майданға көмектесу үшін қаражат жинап, фашистік қауіпке қарсы күреске шақырды. Барлық кеңес азаматтары тең дәрежеде және жайлы өмір сүрді ме? Кеңес Одағы пролетарлық ел болып жарияланды, ал еңбекші халыққа қамқорлық жасау оның мемлекет ретіндегі басты парызы деп жарияланды: «Әркімнен – қабілетіне қарай, әркімге – мұқтажына қарай». Бұл бәрі бірдей қолайлы және тең жағдайда өмір сүрді дегенді білдіре ме? Сонымен, КСРО-да басымдық болып саналатын өнеркәсіп жұмысшылары мен басқа салалар: көлік, сауда, ғылым және қызмет көрсету салаларында жұмысшылардың өмір сүру деңгейінде алшақтық болды. Елдің еуропалық бөлігі мен Орал бойының, қалалар мен елдімекендердің еңбекшілері арасында да осындай жағдай байқалды. Бұл ретте өмір сүру сапасы сандық көрсеткіштермен өлшенді: номиналды жалақының өсуі, тұрғын үй құрылысының көлемі және халық тұтынатын тауарларды өндіру ауқымы. Яғни, оның тұрғындарына қанша қажет, қанша алғаны емес, ең алдымен елдің қанша өнім алғаны бағаланды. Кеңестік жалақы барлық қажетті азық-түлікті сатып алуға мүмкіндік бергеніне қарамастан, сатып алатын ештеңе болмады. Тұрғын үйді арнайы кооперативтер берді, жер телімдері мен автокөліктер үшін ұзақ мерзімді кезекте тұру керек болды, ал барлық импорттық тауарларды «шығару» керек болды. Сондықтан КСРО-дағы қанағаттандырылмаған сұраныс оның соғыстан кейінгі тарихында тұрақты түрде өсті. Қайта құру жылдарында көптеген кеңес адамдарының игерілмеген қаржысы ақыры өртеніп кетті. Ақысыз берілетін пәтерлерге қатысты жағдайдың да екінші жағы болды: іс жүзінде олар азаматтың меншігіне өткен жоқ, тек жартылай заңды жолмен сатуға немесе айырбастауға болатын. Бұл жұмысшылардың негізінен өздері жұмыс істейтін және оларды баспанамен қамтамасыз ететін кәсіпорындарға тағайындалуына әкелді. Тарату жүйесінде де әділетсіздіктер көп болды. Басшылардың отбасы екі-үш пәтерлі болса, қарапайым қызметкерлер ұзақ жылдар бойы баспана кезегінде тұрған. 1948 жылы ғана ВЦСПС (большевиктер) Мәскеу қалалық комитетінің муниципалдық бөлімі жұмысшылардың өмір сүру жағдайлары туралы 7 мыңнан астам шағымдарын қарады. Олардың айтарлықтай бөлігі әділетсіз бөлуге қатысты. Колхозшылардың жағдайы туралы мәселені де назардан тыс қалдыруға болмайды. Өйткені, Кеңес Одағы тарихының көп бөлігінде олардың төлқұжаттары болмаған. Жалғыз ерекшелік шекаралық аудандар мен ірі қалаларға жақын аудандардың тұрғындары болды. Шындығында, ауыл адамдарында жүріп-тұру еркіндігі болмаған. Аймағыңыздан шығу үшін уақытша төлқұжат алу керек болды. Біз миллиондаған Кеңес адамдары туралы айтып отырмыз: 1970 жылы КСРО-да ауыл халқы шамамен 105 730 000 адамды құрады (олардың барлығы колхозшы болған жоқ). Олар төлқұжаттарды 1976 жылы ғана ала бастады. Кеңес Одағы гендерлік және ұлттық алауыздықты жеңді ме? Көптеген адамдар КСРО-да барлық халықтар достықта өмір сүрді, ерлер мен әйелдердің мүмкіндіктері, құқықтары мен міндеттері тең болды деп санайды. Бірақ, іс жүзінде бәрі әлдеқайда күрделі болды. Әйелдің сұрағынан бастайық. Бір жағынан, большевиктік революция әйелдерді азат ету және олардың құқықтарын ерлермен теңестіру міндеттерінің бірін қойды. Атақты коммунист Александра Коллонтайдың көзқарастары бойынша, 1960 жылдардағы батыстық феминистік қозғалыстан көп жағынан алда болды деп саналды. Мысалға әйел енді үй шаруасындағы әйел болмаған, білім алуға, жұмысқа орналасуға құқылы және еркін жыныстық өмір сүре алатын «жаңа өмір салты» идеясы жатады. Бұл идеяларды жүзеге асыру 1920 жылдары басталды. Алайда революциялық қызу тез басылып, одан кейін Сталиннің «жаңғақтарды бұрау» кезеңі басталды. Жоғарыда айтылғандай, әйелдер бостандықтарының айтарлықтай бөлігін жоғалтты - түсік жасату және кедергісіз ажырасу т.б. Сталиннен кейінгі дәуірдегі Кеңес әйелдерінің эмансипациялануы да бұрмалануларға себеп болды. Бір жағынан, Кеңес мемлекеті әйелдердің өз қалауынша өзін-өзі белсендіруіне жағдай жасады. Елімізде балабақшалар, асханалар мен кір жуатын орындар ашылды, тұрмыстық техниканы пайдалану насихатталды. Мұның бәрі әйелдерді көп уақытты қажет ететін үй шаруасынан босатуы керек еді. Соның нәтижесінде әйелдер өндірісте, ғылымда, мәдениетте және спортта маңызды орынға ие болды. Дегенмен, бұл теңсіздік мәселесін біршама ушықтырды, өйткені екі есе ауыртпалық болды: көбінесе жұмыс күнінен кейін әйел үйде «екінші ауысымда» жұмыс істеуге мәжбүр болды. Қоғам бұл жағдайды қабылдады және мұны «Мәскеу көз жасқа сенбейді» фильміндегі фраза айқын көрсетеді: Қорғау және шешім қабылдау - ер адамның міндеті, бұл жақсы. Сіз әйелді кір жуғаны немесе кешкі ас дайындағаны үшін мақтамайсыз. КСРО-да да ұлттық мәселе әрқашан өткір болды. Ресми партиялық желі интернационализмнің салтанат құрғанын және ұлттық ерекшеліктердің жойылғанын жариялады, бірақ ескі із қалдырды. Сонау 1960 жылдары КГБ арқылы үкіметке ұлттық оппозицияның ұлттық республикаларда қалғаны туралы хабарламалар жіберілді. Ал Әзірбайжан, Армения және Грузия республикаларының Конституциялары қабылданған кезде олардан ұлттық тілдер туралы ережелер алынып тасталып, халықтың наразылығын тудырды. Кеңестік антисемитизм туралы бөлек айту керек. Бұл жерде мәселе тұтас халықтар жер аударылып, фашистерге көмектесіп, олардың шағын Отанымен байланысын үзгені үшін айыпталған сталиндік қуғын-сүргінде ғана емес. Одан кейін КСРО-ның шалғай аймақтарына еврейлер, қырым татарлары, қарашайлар, ингуштар, шешендер, қалмақтар және басқа халықтардың өкілдері жіберіліп, шекаралас облыстардан корейлер, финдер, поляктар қуылды. 1960-1980 жылдары КСРО-ның беделді университеттерінің математика факультеттерінде еврейлерді қабылдауға, аспирантураға және жұмыс істеуге ашық түрде тыйым салынды. Мысалы, үміткерлерден шешілмейтін мәселені шешуді сұрауға мүмкіндік болмады. Кеңес дәуірінде әлемдегі ең жақсы медицина мен білім болды ма? КСРО-ны еске түсіре отырып, көпшілік әлемдегі ең жақсы медицина мен білім туралы айтады, оның үстіне олар тегін болды дейді. Бірақ бұл негізсіз тұжырым. Кеңес медицинасы көптеген жетістіктерге жетті. Кеңес өкіметінің алғашқы жылдарында медицина қызметкерлерін жеделдетіп оқыту мен гигиена мен вакцинацияны насихаттаудың арқасында шешек, тырысқақ, полиомиелит, сүзек, дифтерия індеттерімен сәтті күресуге мүмкіндік туды. Бұл өмір сүру ұзақтығын екі есеге арттыруға және балалар өлімін айтарлықтай азайтуға мүмкіндік берді. Бірақ проблемалар да болды. 1950-ші жылдары Кеңес Одағы жан басына шаққандағы дәрігерлердің саны бойынша әлемде жетекші орынға ие болды, бірақ бұл олардың төмен біліктілігінің арқасында қол жеткізілді. Жабдық моральдық тұрғыдан ескірген, ал жаңа серпінді технологиялар мен емдеу әдістерін жасау оқшауланған жағдайлар болды. 1970-ші жылдардың өзінде-ақ, Кеңес медицинасы бүкіл денсаулық сақтау жүйесінің икемсіздігінен техникалық жағынан батыстық медицинадан артта қала бастады. Мысалы, 1980 жылдары стационарларда шыны шприцтер мен көп рет қолданылатын инелер әлі де қолданылған. Дәрілердің басым бөлігі шетелден, негізінен Франциядан және басқа да Батыс Еуропа елдерінен әкелінді. Қарапайым препараттар арзан болды, бірақ аз таралған дәрілерді «сатып алу» керек болды. Дәл Кеңестік жылдар кезінде УВЧ терапиясы сияқты тиімділігі дәлелденбеген емдеу әдістері, сондай-ақ, вегетативтік-тамырлық дистония сияқты жоқ диагноздар тарады. Дәрігерлердің жұмысына төленетін ақы төмен болды және олардың жұмысының сапасына және науқастардың санына байланысты болмады. Медицина қызметкерлерінің пациенттерге деген дөрекі көзқарасының себебі де осы болса керек. Дәрігерлердің көпшілігі білімін тереңдетуге тырыспады, ал емханалардың қызметі науқасқа еңбекке жарамсыздық парағын беру немесе бермеу мәселесін шешумен шектелді. Медицина қызметкерлерінің арасында да сыбайлас жемқорлық өршіп кетті. Емдеуге дейін немесе емделуден кейін дәрігерге бір қорап шоколад немесе бір бөтелке коньяк алып бару әдеттегідей қабылданған. Бұл «дәстүр» күні бүгінге дейін сақталған. Бұл медициналық оқу орындарына түсу кезіндегі жасырын және сыбайлас жемқорлықты да қамтиды. Мұның бәрі 1980 жылдардың аяғында гомеопатия және шөп медицинасы сияқты балама медицинаның таралуына әкелді. Сондай-ақ, Кашпировский мен Чумак сияқты әртүрлі «емшілер» шығып, кең насихатталды. КСРО-да ғылым мен білімнің бәрі бір қалыпты жүріп жатқан жоқ. Кеңестік ғылым шынымен де математика мен физика сияқты кейбір пәндер бойынша орасан зор табыстарға жетті. КСРО сөз жүзінде емес, іс жүзінде ядролық және ғарыштық державаға айналды және бұны тіпті, АҚШ та мойындады. Соған қарамастан, көптеген ғылыми жаңалықтар әкімшілік кідірістердің, партиялық ұйымдардың қарсылығының және ұлттық кемсітушіліктің арқасында жасалды. Мысалы, КСРО-да генетиканың дамуын «лысенкоизм» деп аталатын ағым тежеді. 1930 жылдары бірнеше академиктердің беделіне көзсіз ергендіктен кеңестік биология ғылымға жат жолға түсіп, нағыз ғылым – генетиканы жалған деп атады. Ешкім мән бермеген Кеңес Одағының Коммунистік партиясының тарихын білмеу ғалымның еңбек жолын құртуы мүмкін еді. Кеңестік ғылымның өзі дүниеден мүлде дерлік ажыратылды. Гуманитарлық ғылымдар мемлекетке бағыну арқылы беделін түсірді және сонымен бірге табиғиға қатысты екінші дәрежелі деп саналды. Тарихты оқытуда әртүрлі түсіндіруге жол берілмеді, кейбір сәттерді (мысалы, қуғын-сүргін) жасырып тастады. Шет тілдері негізінен нашар оқытылды. Идеологияға сай келмейтін көптеген талантты жазушылар мен ақындардың шығармашылығы мектеп бағдарламаларында ескерілмей қалды. Сонымен қатар, 1924 жылдан 1956 жылға дейін мектептер мен университеттердің жоғары сыныптарында оқу ақысы бірнеше рет енгізілді. Демек, мүлдем тегін кеңестік білім де болған жоқ. Керімсал Жұбатқанов, Қазақ-Орыс халықаралық университетінің доценті, тарих ғылымдарының кандидаты Abai.kz
