Мұхтар Шерім. Лөла-лай...
"Мұхтар Шерім. Лөла-лай..." | "https://abai.kz/post/6645"
TITLE: Мұхтар Шерім. Лөла-лай...
URL: https://abai.kz/post/6645
META: "Мұхтар Шерім. Лөла-лай..." | "https://abai.kz/post/6645"
DATE: 14.01.2011
AUTHOR(s): Абай-Ақпарат
TOTAL WORDS: 673
TEXT: Өмірде жұмса-ақ жақсы ғой, не нәрсе болса да... Қақиып қалған көңіл,  «қақиып» қалған өмір...  Құрысыншы. Ол мықты шенеунік. Жүргенде бар ғой, көздері ақиып, өзі қақиып жүреді... Айына бір-ақ рет күледі. Онда да, саунаға барғанда, толып кеткен денесін айнадан көргенде... Ол басқаратын комитетте үлкен іс-шара өтіп,  жиын басталмас бұрын әнұран орындалып жатты. Жұрт жапа-тармағай орындарынан тұрып, оң қолдарын жүрек тұсына қойып жатты. Құдай қос қолдап ұрды ма, жо-жоқ, ол Құдайды ұратын адам, орнынан тұрғанымен, қақиып қалды... Оның бұл тұрысын «бір шпион»   министрге жеткізіп қойыпты. Келесі күні көзін уқалап отырғанда, министр шақырды. Ол жаққа қақиып емес, тал шыбықтай иіліп барды. - Сіз әнұран басталғанда, қолыңызды неге жүрек тұсыңызға қоймайсыз?-деп сұрады министр. - Кешіріңіз, менде жүрек жоқ... - Жүрек жоғы қалай? - Сіз қашан қызметімнен қысқартып тастайды екен деп, қорқа-қорқа жүрегім ұшып кеткен... - Сіздің жүрегіңіз шымшық па, бүркіт пе? - Ала қарға... - Сізді жұрт «Жарты құдай» деп жүр. - Өтірік, олар өсектің  «салатын» жеп жүр... - Қалай болғанда да, әнұранымызды, рәміздерімізді қастерлеуіміз керек. Сіз өзі әнұранның мәтінін білесіз бе? - Білемін. - Айтыңызшы. - Ыңғайсыз емес пе? Министр оның жанына келіп, сынай қарады. Өмірде жұмса-ақ жақсы ғой, не нәрсе болса да... Қақиып қалған көңіл,  «қақиып» қалған өмір...  Құрысыншы. Ол мықты шенеунік. Жүргенде бар ғой, көздері ақиып, өзі қақиып жүреді... Айына бір-ақ рет күледі. Онда да, саунаға барғанда, толып кеткен денесін айнадан көргенде... Ол басқаратын комитетте үлкен іс-шара өтіп,  жиын басталмас бұрын әнұран орындалып жатты. Жұрт жапа-тармағай орындарынан тұрып, оң қолдарын жүрек тұсына қойып жатты. Құдай қос қолдап ұрды ма, жо-жоқ, ол Құдайды ұратын адам, орнынан тұрғанымен, қақиып қалды... Оның бұл тұрысын «бір шпион»   министрге жеткізіп қойыпты. Келесі күні көзін уқалап отырғанда, министр шақырды. Ол жаққа қақиып емес, тал шыбықтай иіліп барды. - Сіз әнұран басталғанда, қолыңызды неге жүрек тұсыңызға қоймайсыз?-деп сұрады министр. - Кешіріңіз, менде жүрек жоқ... - Жүрек жоғы қалай? - Сіз қашан қызметімнен қысқартып тастайды екен деп, қорқа-қорқа жүрегім ұшып кеткен... - Сіздің жүрегіңіз шымшық па, бүркіт пе? - Ала қарға... - Сізді жұрт «Жарты құдай» деп жүр. - Өтірік, олар өсектің  «салатын» жеп жүр... - Қалай болғанда да, әнұранымызды, рәміздерімізді қастерлеуіміз керек. Сіз өзі әнұранның мәтінін білесіз бе? - Білемін. - Айтыңызшы. - Ыңғайсыз емес пе? Министр оның жанына келіп, сынай қарады. - Құдай біледі, фонограммаға етіңіз үйреніп, әнұранның мәтінін де білмейтін шығарсыз? Ол министрге иіліп, бел омыртқасы   үзіліп кете жаздады. Ішінен: «Өзіңіз де қатырып білетін шығарсыз!» --деп қойды. - О не дегеніңіз, қаласаңыз айтайын... Ол тамағын қолымен уқалап тұрып алды.  Керіліп созылды. Екі қолын алға созып, тізесін бүгіп, отырып, тұрды. Министрдің көздері алақандай, комитет төрағасы балақандай көрініп кетті. - Сіз не істеп жатырсыз? - Ән айтуға жаттығып... - Сіз менің кабинетімде спортпен айналысып жатырсыз ғой?! - Бастайын ба? - Бастаңыз! Ол тамағын кенеп алып, көздерін тарс  жұмды... - Неге көздеріңізді жұмып алдыңыз?-деп сұрады аузы ашылып кеткен министр. - Мен өмірге көз жұма қарайтын адаммын... Ал бастайын... Хім... ( Екі қолын жүрек тұсына қойып, әнұран әнімен) Алтын күн аспаны, Алтын дән даласы... Лөла-лөла-лай, Лөлалай, лөласы! Лөлалай. Лөлалай, Лөлалай, лөла-лай, Лөла-лай, лө-лөлай, Лөлалай, лөласы! Министрдің көздері жыпылықтап кетті... Не деген масқара! Шетелдік шпиондар біліп қоймасын деңіз!  Осыны ойлаған министр «Лөлалайдың» жанына жетіп келіп, оның бетіне бетін тақап: - Тоқтатыңыз!-деді. Анау жуық арада тоқтай қояр ма, шабыты келіп, көздерін тарс жұмып алған: Менің елім, менің елім, Сенің елің, оның елі... Олардың елі, бәрінің де елі, Қытайдың да елі, Қазақстаным! Лөла-лай, лөлалай, Лөла-лай, лөлалай... Лө-лө-лө... лө... - Сізге не болды? Ауырып тұрсыз ба? Шизофрения емессіз бе?-деп қалды министр. Анау жұмса-ақ дауыспен: - Әнұран орындалғанда оң қолыңызды жүрегіңізге қоймайсыз ба?-деп тіл қатты да, ары қарай шыңғыра жөнелді: Лөла-лай, лөла лай. Жерге дән шықты ғой, Қонаевты ұмытқан, Қазағым мықты ғой! Лөла-лай, лө-лө... Ол  «ән шырқап» тұрып, бір көзін сығырайтып қараса, министр де екі қолын жүрек тұсына қойып, ол да «лөлалайлап» тұр екен. «Е-е, шамаңыз белгілі болды, шпиондар біліп қоймасын...» --деп ойлады ол ішінен. Сосын әннің қайырмасын барынша көтеріңкі дауыспен: Менің елім, менің елім, Секталар елі, иегова елі, Казактар елі, Ивандардың елі, Алқаштардың елі, Қазақстаным!-деп барып тоқтады. Бір көзін сығырайтып қараса, министрдің орынбасарлары да, тіпті, қазақша шүлдірлеп жүрген хатшы қыздар да «лө-ла-лайға» қосылып кетіпті. Қайран, «лөлалайлар!» «Абай-ақпарат»
