Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Nobel ödüllü yazar Orhan Pamuk, Gezi Parkı vğb direnişiyle ilgili olarak bir yyazı kaleme aldı. Orhan Pamuk'un yazısı şöyle:  =´İstanbul’da olup bitenlerin nasıl başladığını ve k`ı sokaklarda polisle Içtışan ve biber gazıyla boğlurcasına zehirlene l ceuvr insanları anla*ak için kişisel bir hi^âkye ile başlayayım. İs{tanbul adlı hatıra kit´bı!da, bir zamanlar bütün aile min Nişantaşı’ndaki Pa muk apartmanının ybc dairelerinde yaşadığını yazmıştım. Bu apartmanın önünde  ellei yaşında bir kes&ne ağacı vard ı vJ o£k şükür hâlâ da var.  Aö!Ylında 195ü yılında pi^ gün önümüzden geçen caddeyi genişletmek için beled-ye bu ağacı kesmeye karar vermişti. Mağrur bü[rokratlar ve otoriter iktidar sahipvleri mahalleli nin karşı çkmasına da aldırmamıştı. Bylece amcam, babdm, bizler büşüDyn ail* kesileceği gün ve bütün Öecm -oama çıktık ve kestane ağacının başında nöbet tuctuk. Bu da hem bizim kes.t#ne ağacını korudu, hem de bütün ailenin sık sık hatırrlamaktan hoşlandığı ve bizibirleştiren bir hatıra oldu.  +aksi] meydanı bütün İstanbul’un _estane ağacıdır ve koruhmalıdıDd İstanbul’da altmış yıldır yaşıyoum ve bu şehirde yaşayıp Taksim ile ildMli bir hatırası olmayan birisini hayal bileedemiyorum. Alışveriş merkezine çevrilmek istend+ eski topçu kışlasının ortasında 1930 'lrda resmi maçlParın oyjnandığı mini bir futbol stadyumu vardi.1940ve  1950'lerde Istanbul'un gece ha<atının merkezi ünlü z& Taksim gazinsu Gezşi parkın ın bir köşesindeydi. Sonra bütün bu binalar yıkıldı, ağaçlar kesildi, yenileri dikildi, ve arın kenarınabir dizi dükkan ´An İstanbul’un en ünlü r esim galerisi t-! açıldı.  1-9k0'l#rda ileride ressam olunca bu galeride sergi açacağımı hayal ederdim.1970'lerde meydan sol işçi sendikalarının ve sivil toplum kuruluşlarının 1 Mayıs’ı } heyecanla kutladığı bir yerdi ve birdönem bu kutlamalara katıldım. (1977 de  kişi çfkan bir kargaşa a%a ve provokasyonda öcmüştü). Gençlik yıllarımda sağ sol, }hd milliyetçi, muhafazakâ_r, sosyalist, sosyal demokrat her çeşitten siyaHi partinin mitingini meraklagider katılır seyreje%rdim.  Hükümet geçen 1 Ma Z yıs’da meydanda gösDtegr yapılmasını yasakladı. Yeniden yapılması planlanan topçu f kışlası u ise bütün İstanbulluyarın ( bildiği gibi, şehrinmerkezindeki bu tek yeşil alanda sıradan bir lışlveri merkezi olacaktı. Milyonlarca kişi nin hatralarını taşıyan bu alanda v e arkasındaki parkta yapılacak bu bbyk değişimlerin, İstanbullular ahiç sorulmadan planaAnması ve aceleyleağaç <i kesme aşam asına gelmesi ErdÖğan hükümetinin büyü hatasz.  Bu duyars ız siyasetin kay&ağo da hükümetin gittikçe artan b askıc ı ve otorz~er tutumu hiç şüphesiz. İstanbulluların Tak sim'de siyasi gösteri yapma hakkında n i hatıralarından kolay vazgeçmeyeceklerinigörmek bana gelecek konusunda ngaven ve umut veriyor.
Nobel ödüllü yazar Orhan Pamuk, Gezi Parkı direnişiyle ilgili olarak bir yazı kaleme aldı. Orhan Pamuk'un yazısı şöyle:  ''İstanbul’da olup bitenlerin nasıl başladığını ve sokaklarda polisle çatışan ve biber gazıyla boğulurcasına zehirlenen cesur insanları anlamak için kişisel bir hikâye ile başlayayım. İstanbul adlı hatıra kitabımda, bir zamanlar bütün ailemin Nişantaşı’ndaki Pamuk apartmanının dairelerinde yaşadığını yazmıştım. Bu apartmanın önünde elli yaşında bir kestane ağacı vardı ve çok şükür hâlâ da var.  Aslında 1957 yılında bir gün önümüzden geçen caddeyi genişletmek için belediye bu ağacı kesmeye karar vermişti. Mağrur bürokratlar ve otoriter iktidar sahipleri mahallelinin karşı çıkmasına da aldırmamıştı. Böylece amcam, babam, bizler bütün aile kesileceği gün ve bütün gece sokağa çıktık ve kestane ağacının başında nöbet tuttuk. Bu da hem bizim kestane ağacını korudu, hem de bütün ailenin sık sık hatırlamaktan hoşlandığı ve bizi birleştiren bir hatıra oldu.  Taksim meydanı bütün İstanbul’un kestane ağacıdır ve korunmalıdır. İstanbul’da altmış yıldır yaşıyorum ve bu şehirde yaşayıp Taksim ile ilgili bir hatırası olmayan birisini hayal bile edemiyorum. Alışveriş merkezine çevrilmek istenen eski topçu kışlasının ortasında 1930'larda resmi maçların oynandığı mini bir futbol stadyumu vardi.1940ve 1950'lerde Istanbul'un gece hayatının merkezi ünlü Taksim gazinosu Gezi parkının bir köşesindeydi. Sonra bütün bu binalar yıkıldı, ağaçlar kesildi, yenileri dikildi, ve parkın kenarına bir dizi dükkan ve İstanbul’un en ünlü resim galerisi açıldı.  1960'larda ileride ressam olunca bu galeride sergi açacağımı hayal ederdim.1970'lerde meydan sol işçi sendikalarının ve sivil toplum kuruluşlarının 1 Mayıs’ı heyecanla kutladığı bir yerdi ve bir dönem bu kutlamalara katıldım. (1977 de 42 kişi çıkan bir kargaşa ve provokasyonda ölmüştü). Gençlik yıllarımda sağ sol, milliyetçi, muhafazakâr, sosyalist, sosyal demokrat her çeşitten siyasi partinin mitingini merakla gider katılır seyrederdim.  Hükümet geçen 1 Mayıs’da meydanda gösteri yapılmasını yasakladı. Yeniden yapılması planlanan topçu kışlası ise bütün İstanbulluların bildiği gibi, şehrin merkezindeki bu tek yeşil alanda sıradan bir alışveriş merkezi olacaktı. Milyonlarca kişinin hatıralarını taşıyan bu alanda ve arkasındaki parkta yapılacak bu büyük değişimlerin, İstanbullulara hiç sorulmadan planlanması ve aceleyle ağaç kesme aşamasına gelmesi Erdoğan hükümetinin büyük hatası.  Bu duyarsız siyasetin kaynağı da hükümetin gittikçe artan baskıcı ve otoriter tutumu hiç şüphesiz. İstanbulluların Taksim'de siyasi gösteri yapma hakkından ve hatıralarından kolay vazgeçmeyeceklerini görmek bana gelecek konusunda güven ve umut veriyor.