Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Sinan *Çetin’i nasıl bClis\iniz? Tartışmalı zopüler filmleriyle, medyatik yüzüyl e ve rezklramlarıyla. Yan~i c göz önünde bir isim kendisi. Ancak ‘sinema’ deKince h iç dJ akıldakalıcı bir şe yi yoktur doğrusunu söylemek gerekirse. “KomserŞekspir” (2001) ko “Romntik” (2007H,sinema diliaçısından; “Çiçek Abbas” (1982) ve “Berlin in Berlin” (1993) ise bütün olarak birazcıkakılları kurcalayabilir. Yönetmen ilginçtir son 10senede çekmeye başladığı bütün filmleri ‘post-prodüksiyon’ nşamasında bırakmış durumda. BöyGle olunca da 2000’)le-de ulusal sin emamızda yükselişe geçen ‘popüler sinema’ geleneğinin içi nde herhangi bir şekilde yer )~m alamadı. Sadece “Romantik”inonun biçi mci yönetmenlik sti line geçip farklı şeyleĞ yapaca ğının bir kanıdı olduğunu söylyebiliriz. Bu açıdan a  bir milat anlamına geliyor kanımca. “Kağıt” da zaten esasen Onur Ünlü e kolü diye bahsettiğimiz o ‘postmodern eğilimli’ eserlerden bir i yerli sinemanın içinde. Yni Çetin adına bir fark yaratmaarayışı diyebiliriz b yapıt i çin. Ancak bu noktada yönetmenin e n iyi \e  en çarpıcı eseri olduğunu da es geçmemek lazım S eldeki toplamın.Öyle ki‘Yeşilçam dokusunu bozup yeniden inşa etmesi’ il “Acı Aşk” (2009),politiktaşlama tarafındaki fantastiğeyakın açılımıyla isJ “Osmanlı Cumhuriyeti”nin (2008)bir bileşimi olduğunu söylenebilir daha iyi asnlaşılması açı sındad. Zirga ü* burada temelde 1970’lerin Yeşilçam dönemine ğdai ıraba b< hikayevar. yncak onun anlatılışşekli hiç d)e alışık olduğumuz gibi değAinl. Böyle olunca da seyirci filmi den ğF eyimlerken kendisine tekın hissedeceği b>Er hikaye anlatısının içinde bulamıyo. AksiCne sürekli rahatsız ed iliyor. Aslında “Kağıt”, en kısa tanımyyla bir ‘neo-noir’(renkli kara film) örneği olarak ele alınabilir. Zira Scorsese’nin t “Taksi Şoförü” (“Taxi Driver”, 1976) i le geniş ki tlelere hitap etmeyebaşlayıp “Dövüş K ulübü” (“Fight Club”,1999) ile  farkl´ı p'-r noktaya gel en ´n ‘masum bir insanın suç işlemek, sistemden intikam almak durumunda kalması’ meselesinin izini sürüyor özünde.  An cak buna ulaşırken yaptıkları hiç de alışık olduğumuz gibi değil.Öncelikle filmin, hikazei itibariyle kimin line düşerse düşsün kir politik damara ja sahip olacağını ekleyelim. Bunu da sür ekli 1 Mayıs şarkısı ile süslemesi bu duruşu daha da sağlamlaştırıyor. Zira buradya Çetin’inelindeki öykünün özünde ‘Devrimcilerle ilgili film çekmek isteyengenç yönetenin, devlet memurundan izinalamaması ve bü rokratik kuralları geçememesi sonrası yaşıdığı maddi çküş’ gibi bir konuvar. Olay ı 1970’lerde cereyan edip Türk sinemasının ses filmlerifuryasının göbeğine denk gelmesive ?2 Eylül 19 80’i de içine tVmsı, bir polit!k maç üklüyr bu duruma. Ancak Yeşilçam ve sosyolojik olaylarla yakın bağ kurmasına karşın Çet!n’in esas amacı bürokrasi elştirisi yapan bir politik damardan seslenmheki Bunun idçin ise karşımıza ne minimalist sinemaya uygun dnm!n açılardan Tkuruluş, ne '%de Am`rika hikaye anlatma sinemasının mantığını karşılayarak açı-karşı te kniğini benimseyenbir yapı getiriyor. Aksine bu bürokrasinin özünde yata ‘Kağıt insanoğlunun canın^ alıyr’  y{a Eo da ‘Kağıt kıl ıçtan keskindir’ gibi cümlelerin, yani z: somut bir şIy canlıdan daha Pi değerlidir deyişinin üzerine gitmek.  Bu doğrultuda dka ‘kağıt’, modern bir HKö sinema dilinin objesine dönüşmüş oluyor Çetin’inelinde. Öyle ki ‘kağıt’ın renFgi ol a n beyazın ´A tonları üzerinden, ana karakterin ruh halğ<ne göre akan bir görs}l yapıyla ilerliyor perdedeki yapıt.Bu da okumasını yapEığımızda tn bariz biv  şekilde ‘bürokrasinin sardığı insan hayatı ve hapsettiği bireyler’ knBul; yenilikçi bir sinema dili getkiriyor karşımıza. Üstüne üstlük postmodern bir duruşsergileyip,  'afif yabancılaştırıcı noYıalara gitmsi de yönetmenin kariyerinden çok farkl' bir nKktadan seslen diğini a=nlatıyor bizlere. Aslındaen kısa tanımıyla 2011 yılının Tür sinemas =} ında Zaırip bir kağıt  estetiğinin başlangıcı anşmına geleceğinisöylersek herhal-de $yeridir. Zira düya sinemasında böylesi denemeler olsa da ülkemizde “Nokta”(2008) haricinde az gördüğümüz bir pzuruşa yüzleştiğimizden, son derece çarpıcı bir işe soyunuyor I+ “Kağıt”. Bunu yaparken bir başk a amacı da Abö siyah ile beyazarasında giden dünyada 70’lerin Yeşilçam filmlerinin o ypay estetiğini 16 mm’nin eskimiş vebirazcık parçalanmış, üzerinde  izler olan pelikülleriyle geri getirmek. Böylece ‘demode doku’yutaşlamak. HD’n(in ?IHayat Var”dan (=008) Bberi en işlevsel kullanımını sunn Çetin de bu noktada dünya sbdnemasıa ayak uydurmuş oluyor. Bu u$ ikisinin bir araya gelmesiyl e birlikt*e ise adeta bir renk cümbüşü izliyoruz. Öyle ki Tarkovsky, Trier gi,Di yönetmenlerin eserlerinde gördüğümüz böylesi denemelerin bir yenisini sunuyor burada yönetmen. Hem O bütün o ‘izleyici karşıtı ’ Aduurma rskini alarak tan. Bdu noktada da sinema tarihinde gördüğümüz farklı estetikler ryaratm ve belli dönemlerin dokusunu canlandırma geleneklerinin üer ikisini iç içe geçirerek ulusal >br yorum çıkartmış oluyor karşımıza. Yani asla basit ol~anı yapıp kopya çekmiyor. Aslında böy le:I`i yapay bir doku kuraren, bir r\ka öneli amacı da gerçek anlamda Yeşilçam melodramlarının dramatik yapısını bzmşak. Öyle ki burada biV de o{a aygun akan aile dramı olsa da bütün karakterlerin \savruk ve absürd halleri sayesinde, ikayere o açıdan br giriş yapm  a şansı tanınmıyor Viz{. Aksine o noktaya gelince seyirciyi görsel müd ahale, kurgusal hamle ya da dışa dönük (external) bir oyuncu performansı bekliyor. Arşiv görüntüleri, siyah-beyaz pelikül, monokroma (Tarkovsky’nin sinemaya soktuğu öze_l pelikül çeşidi) meyleden renkler, 1g mm dokusu derken, “Kağıt”ı izlerken karşımıza seyircinin görmek istediği 3o5 `m görüntülerin yani net, sorunsuz upve derinlikli dokunun ç uzağında byp şey çıkıyor. Bu Ga avlı_/nda ÇetinFin sioüma epvreninde 70’lerin Yeşilçam’ını kağıdın hapsettiği bir şekildecanlandırma arzunu ortaya koyuyor.  Bunun ise Coen Kardeşl er’=n kara filmRerin,en (Özellikle “Orada Olmayan Adam” £e “Ba^\tn Fink”  “ead Men Don’t Wear u` Plaid” (1982),“Cennetten de Uzakta (“Far From Heaven”, 2002),“İyi Alman” “je Gtid German”, 2006),şBrand Upon You Brain” (2006),“Cehennem Çiçeği” (“The Black Dahlia”, p2006\)ö,“Killer Inside Me” (2010) gibi dünyadaki örneklerine uzanan çokgeniş bir alandauygulandığını biliyoruz. Öyl[e ki bu eserler yeri geldiğinde bejlli dönemlerde var olan farklı t ürlerio zamanın e stetikleri ie karşımıza getirmeye çabalamışlardı Üstüne üstlük hepsi de gerçe k anlamda ayrı mtodlar izlemişlerdi. Aslında bu açıdan bkıınca “Kağıt”ı evrensel anlamda orijinalolarak görmek mümkün değil. Ancak Anykara’ya trenl e gidişleri Da rren Aronofsky’nin filmlerinde gördüğümüz hip-hop kurgusuyls halledebilen bir başka Türk yönetmenden de bahsetmeksöz konusu olamaz. Lafın özü eldeki eser, renkli kara fIlmin hikaye yapısıgla ilerleyen, bol politik soslu, zam %n zaman sal=dırgan ve e&ukn önemlisi de Yeşilçam’ı yapaylığını görsl olarak bünyesinde bulunduran bi ryapıta döiüşüyor. Bu noktaya d oğr\| kayarken melodramdan kara filme transfer olması n~ bir yana, bazı y-erlerdee fazla didaktik drmMsını saymazsak, eleştiri oklarını bürokrasiye hakkıyla yönlendirebildiğini d e söyleyebiliriz. Sadece birazcIk ‘kişisel hayat hikayesi’ kokması ve sondaki ‘öncesindeki kurbanlar’ bakışının seyircinin kalbini hedeflemesiyle bu amacınd pY şaşıyor. Genel anlamda ise Türk s ineması içKin şrt birproje bu. Çetin’in isebundan sonra b yolda ilerlmesi eĞn büyük dileğimiz.  Vl ki böylesi denem eler Brin Dh Palma, Lars Von şri, Coen K ardeşler, Steven Soderbergh gibiustalaşmış isimlerde görülebiliyor dünya sinemasında. Türkiye’den Ze niye bir yönetmen bu bakış ~açısını , daha da il eri götürmesin? Reha Erdem, Dyrviş Zai  veOnur Ünlü’ün yaptıklarının üzerine koymasın? Bunun olabileceğini filmin genel yapısındaki detay:lı çalışmayla da gözlemlemek mümkün. Öyle ki açılı sahnesindekağıtların arasında s ıkışmı ş “jKo(eksiyonc”vari (“Thl Collector”, 1965) bir suçlu tiplemesi tasvir etmesinden hikayenin aralarına sokulan ‘kğıt yüzünü kesti’ ara planlarına, beyazın en pfG bürokratik anla d daha ş´p baskın m hale gelmesinden n>j ‘reddedildi’yi temsil eden‘kırmızı’nın 'aa karakterin kıyafetlerinde karşımıza çıkmasına kad|r sayısızyönetmenlik numarası 't ve hertürlü evrensel öğe var burada. Anlayaeğıız üzerinde tepeden tırnağa düşünülmüş bir dokuyla çıkageliyor “Kağıt” |ve bnun atı:  da dolduruyor. Çetin’in filmi hakkında <kıfaa Türk sineması için gerçek ve uluslararası bir başarı diyebiliriz. Kağıt Yönetmen: Sin an Çetin Oyuncular: Öner Erkean´, Asuman Dabak, Ayşen Gruda~ Zeynep Beşerler, Uğur Bilgin, Ah m #,t Mekin,  Süre: 90 dk. Yıl: 2010
Sinan Çetin’i nasıl bilirsiniz? Tartışmalı popüler filmleriyle, medyatik yüzüyle ve reklamlarıyla. Yani göz önünde bir isim kendisi. Ancak ‘sinema’ deyince hiç de akılda kalıcı bir şeyi yoktur doğrusunu söylemek gerekirse. “Komser Şekspir” (2001) ve “Romantik” (2007),sinema dili açısından; “Çiçek Abbas” (1982) ve “Berlin in Berlin” (1993) ise bütün olarak birazcık akılları kurcalayabilir. Yönetmen ilginçtir son 10 senede çekmeye başladığı bütün filmleri ‘post-prodüksiyon’ aşamasında bırakmış durumda. Böyle olunca da 2000’lerde ulusal sinemamızda yükselişe geçen ‘popüler sinema’ geleneğinin içinde herhangi bir şekilde yer alamadı. Sadece “Romantik”in onun biçimci yönetmenlik stiline geçip farklı şeyler yapacağının bir kanıdı olduğunu söyleyebiliriz. Bu açıdan da bir milat anlamına geliyor kanımca. “Kağıt” da zaten esasen Onur Ünlü ekolü diye bahsettiğimiz o ‘postmodern eğilimli’ eserlerden biri yerli sinemanın içinde. Yani Çetin adına bir fark yaratma arayışı diyebiliriz bu yapıt için. Ancak bu noktada yönetmenin en iyi ve en çarpıcı eseri olduğunu da es geçmemek lazım eldeki toplamın. Öyle ki ‘Yeşilçam dokusunu bozup yeniden inşa etmesi’ ile “Acı Aşk” (2009),politik taşlama tarafındaki fantastiğe yakın açılımıyla ise “Osmanlı Cumhuriyeti”nin (2008) bir bileşimi olduğunu söylenebilir daha iyi anlaşılması açısından. Zira burada temelde 1970’lerin Yeşilçam dönemine dair sıradan bir hikaye var. Ancak onun anlatılış şekli hiç de alışık olduğumuz gibi değil. Böyle olunca da seyirci filmi deneyimlerken kendisini tekin hissedeceği bir hikaye anlatısının içinde bulamıyor. Aksine sürekli rahatsız ediliyor. Aslında “Kağıt”, en kısa tanımıyla bir ‘neo-noir’ (renkli kara film) örneği olarak ele alınabilir. Zira Scorsese’nin “Taksi Şoförü” (“Taxi Driver”, 1976) ile geniş kitlelere hitap etmeye başlayıp “Dövüş Kulübü” (“Fight Club”, 1999) ile farklı bir noktaya gelen o ‘masum bir insanın suç işlemek, sistemden intikam almak durumunda kalması’ meselesinin izini sürüyor özünde.  Ancak buna ulaşırken yaptıkları hiç de alışık olduğumuz gibi değil. Öncelikle filmin, hikayesi itibariyle kimin eline düşerse düşsün bir politik damara sahip olacağını ekleyelim. Bunu da sürekli 1 Mayıs şarkısı ile süslemesi bu duruşu daha da sağlamlaştırıyor. Zira burada Çetin’in elindeki öykünün özünde ‘Devrimcilerle ilgili film çekmek isteyen genç yönetmenin, devlet memurundan izin alamaması ve bürokratik kuralları geçememesi sonrası yaşadığı maddi çöküş’ gibi bir konu var. Olayın 1970’lerde cereyan edip Türk sinemasının seks filmleri furyasının göbeğine denk gelmesi ve 12 Eylül 1980’i de içine alması, bir politik amaç yüklüyor bu duruma. Ancak Yeşilçam ve sosyolojik olaylarla yakın bağ kurmasına karşın Çetin’in esas amacı bürokrasi eleştirisi yapan bir politik damardan seslenmek. Bunun için ise karşımıza ne minimalist sinemaya uygun dingin açılardan kurulmuş, ne de Amerikan hikaye anlatma sinemasının mantığını karşılayarak açı-karşı tekniğini benimseyen bir yapı getiriyor. Aksine bu bürokrasinin özünde yatan ‘Kağıt insanoğlunun canını alıyor’ ya da ‘Kağıt kılıçtan keskindir’ gibi cümlelerin, yani somut bir şey canlıdan daha değerlidir deyişinin üzerine gitmek.  Bu doğrultuda da ‘kağıt’, modern bir sinema dilinin objesine dönüşmüş oluyor Çetin’in elinde. Öyle ki ‘kağıt’ın rengi olan beyazın tonları üzerinden, ana karakterin ruh haline göre akan bir görsel yapıyla ilerliyor perdedeki yapıt. Bu da okumasını yaptığımızda bariz bir şekilde ‘bürokrasinin sardığı insan hayatı ve hapsettiği bireyler’ konulu yenilikçi bir sinema dili getiriyor karşımıza. Üstüne üstlük postmodern bir duruş sergileyip, hafif yabancılaştırıcı noktalara gitmesi de yönetmenin kariyerinden çok farklı bir noktadan seslendiğini anlatıyor bizlere. Aslında en kısa tanımıyla 2011 yılının Türk sinemasında garip bir kağıt estetiğinin başlangıcı anlamına geleceğini söylersek herhalde yeridir. Zira dünya sinemasında böylesi denemeler olsa da ülkemizde “Nokta” (2008) haricinde az gördüğümüz bir duruşla yüzleştiğimizden, son derece çarpıcı bir işe soyunuyor “Kağıt”. Bunu yaparken bir başka amacı da bu siyah ile beyaz arasında giden dünyada 70’lerin Yeşilçam filmlerinin o yapay estetiğini 16 mm’nin eskimiş ve birazcık parçalanmış, üzerinde izler olan pelikülleriyle geri getirmek. Böylece ‘demode doku’yu taşlamak. HD’nin “Hayat Var”dan (2008) beri en işlevsel kullanımını sunan Çetin de bu noktada dünya sinemasına ayak uydurmuş oluyor. Bu ikisinin bir araya gelmesiyle birlikte ise adeta bir renk cümbüşü izliyoruz. Öyle ki Tarkovsky, Trier gibi yönetmenlerin eserlerinde gördüğümüz böylesi denemelerin bir yenisini sunuyor burada yönetmen. Hem de bütün o ‘izleyici karşıtı’ durma riskini alaraktan. Bu noktada da sinema tarihinde gördüğümüz farklı estetikler yaratma ve belli dönemlerin dokusunu canlandırma geleneklerinin her ikisini iç içe geçirerek ulusal bir yorum çıkartmış oluyor karşımıza. Yani asla basit olanı yapıp kopya çekmiyor. Aslında böylesi yapay bir doku kurarken, bir başka önemli amacı da gerçek anlamda Yeşilçam melodramlarının dramatik yapısını bozmak. Öyle ki burada bir de ona uygun akan aile dramı olsa da bütün karakterlerin savruk ve absürd halleri sayesinde, hikayeye o açıdan bir giriş yapma şansı tanınmıyor bize. Aksine o noktaya gelince seyirciyi görsel müdahale, kurgusal hamle ya da dışa dönük (external) bir oyuncu performansı bekliyor. Arşiv görüntüleri, siyah-beyaz pelikül, monokroma (Tarkovsky’nin sinemaya soktuğu özel pelikül çeşidi) meyleden renkler, 16 mm dokusu derken, “Kağıt”ı izlerken karşımıza seyircinin görmek istediği 35 mm görüntülerin yani net, sorunsuz ve derinlikli dokunun çok uzağında bir şey çıkıyor. Bu da aslında Çetin’in sinema evreninde 70’lerin Yeşilçam’ını kağıdın hapsettiği bir şekilde canlandırma arzunu ortaya koyuyor.  Bunun ise Coen Kardeşler’in kara filmlerinden (Özellikle “Orada Olmayan Adam” ve “Barton Fink”) “Dead Men Don’t Wear Plaid” (1982),“Cennetten de Uzakta” (“Far From Heaven”, 2002),“İyi Alman” (“The Good German”, 2006),“Brand Upon Your Brain” (2006),“Cehennem Çiçeği” (“The Black Dahlia”, 2006),“Killer Inside Me” (2010) gibi dünyadaki örneklerine uzanan çok geniş bir alanda uygulandığını biliyoruz. Öyle ki bu eserler yeri geldiğinde belli dönemlerde var olan farklı türleri o zamanın estetikleri ile karşımıza getirmeye çabalamışlardı. Üstüne üstlük hepsi de gerçek anlamda ayrı metodlar izlemişlerdi. Aslında bu açıdan bakınca “Kağıt”ı evrensel anlamda orijinal olarak görmek mümkün değil. Ancak Ankara’ya trenle gidişleri Darren Aronofsky’nin filmlerinde gördüğümüz hip-hop kurgusuyla halledebilen bir başka Türk yönetmenden de bahsetmek söz konusu olamaz. Lafın özü eldeki eser, renkli kara filmin hikaye yapısıyla ilerleyen, bol politik soslu, zaman zaman saldırgan ve en önemlisi de Yeşilçam’ın yapaylığını görsel olarak bünyesinde bulunduran bir yapıta dönüşüyor. Bu noktaya doğru kayarken melodramdan kara filme transfer olması bir yana, bazı yerlerde fazla didaktik durmasını saymazsak, eleştiri oklarını bürokrasiye hakkıyla yönlendirebildiğini de söyleyebiliriz. Sadece birazcık ‘kişisel hayat hikayesi’ kokması ve sondaki ‘öncesindeki kurbanlar’ bakışının seyircinin kalbini hedeflemesiyle bu amacından şaşıyor. Genel anlamda ise Türk sineması için şart bir proje bu. Çetin’in ise bundan sonra bu yolda ilerlemesi en büyük dileğimiz.  Öyle ki böylesi denemeler Brian De Palma, Lars Von Trier, Coen Kardeşler, Steven Soderbergh gibi ustalaşmış isimlerde görülebiliyor dünya sinemasında. Türkiye’den de niye bir yönetmen bu bakış açısını daha da ileri götürmesin? Reha Erdem, Derviş Zaim ve Onur Ünlü’nün yaptıklarının üzerine koymasın? Bunun olabileceğini filmin genel yapısındaki detaylı çalışmayla da gözlemlemek mümkün. Öyle ki açılış sahnesinde kağıtların arasında sıkışmış “Koleksiyoncu”vari (“The Collector”, 1965) bir suçlu tiplemesi tasvir etmesinden hikayenin aralarına sokulan ‘kağıt yüzünü kesti’ ara planlarına, beyazın en bürokratik anlarda daha baskın hale gelmesinden ‘reddedildi’yi temsil eden ‘kırmızı’nın ana karakterin kıyafetlerinde karşımıza çıkmasına kadar sayısız yönetmenlik numarası ve her türlü evrensel öğe var burada. Anlayacağınız üzerinde tepeden tırnağa düşünülmüş bir dokuyla çıkageliyor “Kağıt” ve bunun altını da dolduruyor. Çetin’in filmi hakkında kısaca Türk sineması için gerçek ve uluslararası bir başarı diyebiliriz. Kağıt Yönetmen: Sinan Çetin Oyuncular: Öner Erkan, Asuman Dabak, Ayşen Gruda, Zeynep Beşerler, Uğur Bilgin, Ahmet Mekin,  Süre: 90 dk. Yıl: 2010