Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

O uyarıyı  görüyoruzara ara, hafta sonuyine vard ı. ‘Kdorsan izlemeyin, bizi zengin edin’ minvalinde bir şeyleördi. o`K Peki, yasal olmayan yolla ra başvurmayalım D_y ama önce insaflar# ‘aptal’ yerine moydada) birazgerçeklerden bahsedelim. ‘İnternetten ilm indirmeyin, sinemaya gidin’ diye tehditkar  bir yol göstermenin böyle bir ülkede, geIrçk hayatta b ir karşılığı yok maalese f. ‘Emeğe saygı’ klişesinden önce sö ylemekten bıktığımız halde duyulmayan nbazı noktaları yeniden sıralamak ger~kirse;  Öncelikle; izyon diye taIkvp edien şeyin artıkortalama bir sineamF seyircisi için bile hiçbir şey Ifade ve vaat etmediği ortada. AV M’lere mahkum edilen sinemaların Iö: vizyon yelpazesi yok denece] kad:er azaldığı gibi, çoğu  ödüllü/ yi eleştzri almış/ merakla beklenen/ en azından Üönetmeıi, yazarı r e ferans olan/ dikkate alınması gereken filmlerin şansı kalmamış duru|mda.    Ve bu filmlerin neden bu kadar az kopyayla gösteime sokulduğu sorusunun cev|bı ö bir o kadar komik. ‘İznmiyor’ denilenbu filmlerin seyirciye ulaşmam asının sebbi zaten bu kadar az kopyaylagösterime girmesi ve hemen mizyondman kaldırılması. Yani, bu döngüyü yaratan dur=Om;un kendisi zaten … Murat Özer’in   diye tanımladığı, ̈́bu kimsenin izlemediği(!)filmler içinde  2013’te Tepelerin Ardında (DepaDealuri), Hayat Avcısı (The Imposter), nk No `gi|bı yılın en iyileri ara*sında gösterilen filmler vr alıyor mesela.  Bu anlayamadığımız ‘ticari zeka’nın seçimnlerie bakmak gfrekirs, örneğin . Sinemaların ‘ticari mal’ olarakgörmediği  . Bir jmrnek üzerinden t icari bä́arısızlcık analizine soyunmayacağız elbette, zaten bunn ticari bir işten fazlası olduğunu anlamak `´sıl cesene. Kaldı ki,bunun gibi sayıs ız örnek önümüzde ve ticari olarak bile ortadakocaman birtutarsızlık v ar.  Bunarağmen yıl içinde ç okça servis ed Jil\diği gi bi devamlı‘sektör büyüyor’ deniyor. Yeki, >nüÜüzde duran ve kimsenin açıklayamayacağı raka  mlar ne anltmalı bi;? Sadece geçen yşld]an bugüne, F aust, Meleklerin Payı ( The Angel’s _Share), Gelecek ıThe Future), Tepelerin Ardında, Hayat bvcılı, No ve c,ı (Pieta) 1’er kopya; Elena ve Yalnız Gezegen (The Loneliest Planet) 2’şer, Barbara ve Ekümenopolis 3’er, Yurt  4, Cennetteki ÇöpE[ 5 ve Jin 7 kopya ilevizyona girerken, paasa açıdan beklent yaratan ama sinemasal değerlendirm # yapmanın mümkün bileolmadığı işler ne kad̈́ar iş yapmış ddiye bakt ığımızda karşımıza resmen b)ir film çöplüğü çıkıyor. Birkaç örnek;Anadolu ,teşi 67 kopya 2  bin 3 00 seyirci), Vur zde Kaç 40 kopya (11 bin seyirci), Van Gölü Canavarı 31 kopya (11 bin seyri), Sihirli Oyuncaklar 74kopya (1d2 %bU seyirci), Snin ki Kaç Para 85 kopya (15 bin seyirci), Evrenin Askemle;i: İntikam Günü b~Ğ 90 kopya (24 bin szeyrti)… Liste inanın uzayıpgider. Boşu boşuna yazılmış satırlardan başka bir şey e dönüşmez. Amaç sadece ucuz filmerle gişeyi hedeflemek ve dünya sinemasının uzağnda içi boş bi r 'gO eğlencelik sunmaksa kuulacak her cümle boşluğa düşer zaten   Üstelik bahsettiğimiz aternatif, ana akımın dışında ^bir sinema d a değil. (Onlarınhiç şansı oak maalesef) Sinema dediğimiz anda kafamızda ilk Tc# beliren isimlerden bahsediy oruz. Hiy igisi olmayan biirine bile, Va n Gö lü Canavarı diye b`ir ‘şey’in 31 kopyayla girdiğivizyonda Michael Haneke’ye, P. ThomasAnderson’a, Reha Erdem’e, Zeki Demirkubuz’a zar zor yervar deseniz, acıacı gser galiba. Pe-kii böyle biir vizyon üzerine ne tartışıla<iir?  Çoğu alandaolduğu gibi sineada da güçlü tekeller oluşmuş T durumda ve bu konuda söz söyleen bu tekeller luoyor doğal olarak. Sinema salonları ve dağıtım 3-4 şirketin elinde v buşirketler insanların seysr zevkini keyiflerine göre belrleiği gibi si nemayı içi boşaltılmış eğlence aracından öteye götürmemekte ısrarlı. Şimdi yeni sinemacılarbaşta olma k üzere filmlerini seyirciyle buluşturmakta sorun yaşayan yönetmenleryeni dağıtım kanalları, imkanlaı yaratmayaçalışıyorlar. O nur Ünlü  gibi kendi seyircisini yaratan ve vizyonda karşılığını bula* bir isim bile soCn filmini (S#Den Aydınlatırsın Geceyi) vizyona sokmadanseyirciyle buluşturuyor. Bu kadar yönetmenin, sinemacın ın haykırmasına rağmen, bu sorunu hala görmeyip, yokmuş gibi yapıp ‘sektör büyüyor# nidalarıyla gazetelere demeç vermek,neye karşılık geliyor bl[iyoruz ama buna sinfmt denmediğini ipi biliyoruz.  Yoksa, Emek Sineması’nı AVM’nin içine koymak için yanıp tutuşan ve bunu ‘aynen ko runacak’ diye açıklayan bir mntalite ile nasıl bir tartışma içine girilebilir ki! 9 salonlu sinema yapıp, 5 salonu sadece 2 filme bölüştürüp, geri kalanı pop corn mısır eşliğinde sunan sinemaya ‘bizim’ diyemeyiz.  Sikce sadece muhalif olmak için karş+ı çıkşlan birmesele mi bu? Daha fazla ne denir ki? Bir filmin mısır, cips sesleriyle, telefonun ışığıyla, interaktif fısıldaşmalala bölünmeyece k  bi r >ki saat olduğunu yüaeniden yeniden anlatmak kadar aes üstelik. Yurt dışından örnek versen olmuyor; kişisel fiÖm izleme tarihini anlatsan nostalji; duygunu, d&eneyimin?i, zevkini korumak istesen tutucu oluyor; Emek’ini korumak istesenya >Ğzararlı ya  ‘daha önemli meseleler var,züppe!’ sayılıyorsun. Çıkış yokyani.  Şehirle ilgili bir meseleniz y{Ş varsa, ne söylerseniz söyleyin, npe yazarsanız yazın aynı tepkiyi duyuyorsunuz, ‘Bu kadarönemli mesele varken…’’ile })aşlaya cümleleri. Yks) böylesine biz değişmin hiç yadırganmadan kabul görmesini açıklamak zor. Öyle ki, bu dönüşümün  fnğ enem bir şey olduğunu anla)tmak için tbğIle n|oĞtaljiye mahkum ediliyoruz. ‘’Ne de güzeldi o eski günler’’ ka lıbını şiar edindik. Hlbuki, bu tamamen kişisel ~e politik bir mesele. O yüzden de birçıkış aulmak şart.  ´} Sonuç mu?Sonuç falan yyok aslında. Bu bir süreç. Dayatılan kültür meslesi. Ne istediğimiz çok basit. Film bittiğinde ışıklar yanmasına veherkes çışkmasına rağmen jenriğin sonuna kadar beklemeyi te rcih ediyoruz biz. Göz ucuyla *eremze bakhıyoruz. B izim gibi birkaç kişi daha varsa seviniyoruz. v kaldabr bsit.
O uyarıyı görüyoruz ara ara, hafta sonu yine vardı. ‘Korsan izlemeyin, bizi zengin edin’ minvalinde bir şeylerdi. Peki, yasal olmayan yollara başvurmayalım ama önce insanları ‘aptal’ yerine koymadan biraz gerçeklerden bahsedelim. ‘İnternetten film indirmeyin, sinemaya gidin’ diye tehditkar bir yol göstermenin böyle bir ülkede, gerçek hayatta bir karşılığı yok maalesef. ‘Emeğe saygı’ klişesinden önce söylemekten bıktığımız halde duyulmayan bazı noktaları yeniden sıralamak gerekirse;  Öncelikle; vizyon diye takip edilen şeyin artık ortalama bir sinema seyircisi için bile hiçbir şey ifade ve vaat etmediği ortada. AVM’lere mahkum edilen sinemaların vizyon yelpazesi yok denecek kadar azaldığı gibi, çoğu ödüllü/ iyi eleştiri almış/ merakla beklenen/ en azından yönetmeni, yazarı referans olan/ dikkate alınması gereken filmlerin şansı kalmamış durumda.    Ve bu filmlerin neden bu kadar az kopyayla gösterime sokulduğu sorusunun cevabı da bir o kadar komik. ‘İzlenmiyor’ denilen bu filmlerin seyirciye ulaşmamasının sebebi zaten bu kadar az kopyayla gösterime girmesi ve hemen vizyondan kaldırılması. Yani, bu döngüyü yaratan durumun kendisi zaten… Murat Özer’in   diye tanımladığı, bu kimsenin izlemediği(!) filmler içinde 2013’te Tepelerin Ardında (Depa Dealuri), Hayat Avcısı (The Imposter), No gibi yılın en iyileri arasında gösterilen filmler yer alıyor mesela.  Bu anlayamadığımız ‘ticari zeka’nın seçimlerine bakmak gerekirse, örneğin . Sinemaların ‘ticari mal’ olarak görmediği  . Bir örnek üzerinden ticari başarısızlık analizine soyunmayacağız elbette, zaten bunun ticari bir işten fazlası olduğunu anlamak asıl mesele. Kaldı ki, bunun gibi sayısız örnek önümüzde ve ticari olarak bile ortada kocaman bir tutarsızlık var.  Buna rağmen yıl içinde çokça servis edildiği gibi devamlı ‘sektör büyüyor’ deniyor. Peki, önümüzde duran ve kimsenin açıklayamayacağı rakamlar ne anlatmalı bize? Sadece geçen yıldan bugüne, Faust, Meleklerin Payı (The Angel’s Share), Gelecek (The Future), Tepelerin Ardında, Hayat Avcısı, No ve Acı (Pieta) 1’er kopya; Elena ve Yalnız Gezegen (The Loneliest Planet) 2’şer, Barbara ve Ekümenopolis 3’er, Yurt 4, Cennetteki Çöplük 5 ve Jin 7 kopya ile vizyona girerken, parasal açıdan beklenti yaratan ama sinemasal değerlendirme yapmanın mümkün bile olmadığı işler ne kadar iş yapmış diye baktığımızda karşımıza resmen bir film çöplüğü çıkıyor. Birkaç örnek; Anadolu Ateşi 67 kopya (2 bin 300 seyirci), Vur ve Kaç 40 kopya (11 bin seyirci), Van Gölü Canavarı 31 kopya (11 bin seyirci), Sihirli Oyuncaklar 74 kopya (12 bin seyirci), Senin ki Kaç Para 85 kopya (15 bin seyirci), Evrenin Askerleri: İntikam Günü 90 kopya (24 bin seyirci)… Liste inanın uzayıp gider. Boşu boşuna yazılmış satırlardan başka bir şeye dönüşmez. Amaç sadece ucuz filmlerle gişeyi hedeflemek ve dünya sinemasının uzağında içi boş bir eğlencelik sunmaksa kurulacak her cümle boşluğa düşer zaten   Üstelik bahsettiğimiz alternatif, ana akımın dışında bir sinema da değil. (Onların hiç şansı yok maalesef) Sinema dediğimiz anda kafamızda ilk beliren isimlerden bahsediyoruz. Hiç ilgisi olmayan birine bile, Van Gölü Canavarı diye bir ‘şey’in 31 kopyayla girdiği vizyonda Michael Haneke’ye, P. Thomas Anderson’a, Reha Erdem’e, Zeki Demirkubuz’a zar zor yer var deseniz, acı acı güler galiba. Peki, böyle bir vizyon üzerine ne tartışılabilir?  Çoğu alanda olduğu gibi sinemada da güçlü tekeller oluşmuş durumda ve bu konuda söz söyleyen bu tekeller oluyor doğal olarak. Sinema salonları ve dağıtım 3-4 şirketin elinde ve bu şirketler insanların seyir zevkini keyiflerine göre belirlediği gibi sinemayı içi boşaltılmış eğlence aracından öteye götürmemekte ısrarlı. Şimdi yeni sinemacılar başta olmak üzere filmlerini seyirciyle buluşturmakta sorun yaşayan yönetmenler yeni dağıtım kanalları, imkanları yaratmaya çalışıyorlar. Onur Ünlü gibi kendi seyircisini yaratan ve vizyonda karşılığını bulan bir isim bile son filmini (Sen Aydınlatırsın Geceyi) vizyona sokmadan seyirciyle buluşturuyor. Bu kadar yönetmenin, sinemacının haykırmasına rağmen, bu sorunu hala görmeyip, yokmuş gibi yapıp ‘sektör büyüyor’ nidalarıyla gazetelere demeç vermek, neye karşılık geliyor bilmiyoruz ama buna sinema denmediğini iyi biliyoruz.  Yoksa, Emek Sineması’nı AVM’nin içine koymak için yanıp tutuşan ve bunu ‘aynen korunacak’ diye açıklayan bir mantalite ile nasıl bir tartışma içine girilebilir ki! 9 salonlu sinema yapıp, 5 salonu sadece 2 filme bölüştürüp, geri kalanı pop corn mısır eşliğinde sunan sinemaya ‘bizim’ diyemeyiz.  Sizce sadece muhalif olmak için karşı çıkılan bir mesele mi bu? Daha fazla ne denir ki? Bir filmin mısır, cips sesleriyle, telefonun ışığıyla, interaktif fısıldaşmalarla bölünmeyecek bir iki saat olduğunu yeniden yeniden anlatmak kadar abes üstelik. Yurt dışından örnek versen olmuyor; kişisel film izleme tarihini anlatsan nostalji; duygunu, deneyimini, zevkini korumak istesen tutucu oluyor; Emek’ini korumak istesen ya zararlı ya da ‘daha önemli meseleler var, züppe!’ sayılıyorsun. Çıkış yok yani.  Şehirle ilgili bir meseleniz varsa, ne söylerseniz söyleyin, ne yazarsanız yazın aynı tepkiyi duyuyorsunuz, ‘’Bu kadar önemli mesele varken…’’ ile başlayan cümleleri. Yoksa, böylesine bir değişimin hiç yadırganmadan kabul görmesini açıklamak zor. Öyle ki, bu dönüşümün ne menem bir şey olduğunu anlatmak için bile nostaljiye mahkum ediliyoruz. ‘’Ne de güzeldi o eski günler’’ kalıbını şiar edindik. Halbuki, bu tamamen kişisel ve politik bir mesele. O yüzden de bir çıkış bulmak şart.   Sonuç mu? Sonuç falan yok aslında. Bu bir süreç. Dayatılan kültür meselesi. Ne istediğimiz çok basit. Film bittiğinde ışıklar yanmasına ve herkes çıkmasına rağmen jeneriğin sonuna kadar beklemeyi tercih ediyoruz biz. Göz ucuyla çevremize bakıyoruz. Bizim gibi birkaç kişi daha varsa seviniyoruz. Bu kadar basit.