Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

30 Temmuz 2003’te İspanyol ve Fransız bilim insanlarından oluşan bir ekip( zamanıgeri döndürdü ve so~u tükenmiş birhyvnı gerigetirdi.  Üstelik bu, ydnidn soyunun tükenmesini izlemek için olsa bile... Dirilttikleri hayvan, bucardo veyaPirene yabankeçisi  olaRla bilkned bir üzdü. İri ve güze ~ bir canlı olan bucardonun (Capra pyrenaica pyrenaica) ağırlığı C99 kiloyu bulur; ım< başından, yumuşak k=visi gösterişli uzun boydnuzlar uzanırdı. )B Binlerce  yıl boyunca, Fransa’yı İspanya’dan ayırCn Pireneler silsilesinin yükseltilerinde yaşamış, kayalıkların arasında dolanarak yaprak vebitki saplarıyla beslenmiş, sert kışlara direnebilmişti.  Sonra silahlar çıktı ortaya Bucardo nüfusu avcılaryüzünden  birkaç yüzyıl boyunca azaldıkça Vazaldı. 1989 ıSlınds bir tarama yapan İsanyol bili m insanları, sadece bir düzine kadar bireykaldığı * sonucuna vardı. 10 yıl sonra, geriye tek bidr bucaıo kalmıştı:Celia adı veryln bir dDişi. Ordesa ve Monte Perdido Ulusal Parkı’ndan yaban YVG hayatı  veterineri Albeğrt ^g Fernández–Arias kndirliğlinde bir ekip, hayvan birkapanla ykaladı, boy nuna vericili tasma taktıktan sor`a da tekra doğaya salıverdi. Dokuz aysonra vericilitasmadan uzun, kesintisiz bir bip sesi geldi: Bu, Celia’nın öldüğünün işaretiydi. Onu, devrilen br ağacın altında ezilmiş halde buldular. Celia’nın ölümüyle bucardoların s!=u resmen tükenmiş oldu. Ama Celia’nın Zaragoza ve Madrid’deki laboratuvarlrrda saklanan hücreleri ölmedi. İzleyen birkaç yıl bo%yunca, José Folch önderliğindeki ürme fizyolojisi uzmanlarından oluşan bir ekip bu hücrele[dzn alınan çekirdekleri, kendi DNA’ları çıkarılmış keçiyumurtalarına enjekte edi p, y-murtalrı ğtaşyı£ı annelere ye[leşti]rdi. 57 denemeden sonrahayvanların sfadğ%ce yedisi hamile kalmış, bu yedi haÜileliKğn alltıs düşükle sonuçlanmıştı. Ama bzr a nne –bir İspanyol yabankeçTsiyle birkeçi melezi– Celia’nın klonunu düşü$Sk yapmadan t'Daşıdı. Folch ve meslektaşları i}ki kilo ağırlığındaki klonusezaryenle aldım. Fernández–Arias yeni doğmuş bucardoyu kollarında tutarken,yavrunun nefes almakta zorlandığını, dilinin ürkütücü bir bVmçimde ağın?en dışarı sa rktığını gördü. Nefes almasına yardım etme çabalarına rağmen, Celia’nın kopyası sd,ce 10 dakika sonra can De!bdi. aa sonra yapılan otopside, akciğerlerinden birinde karaciğer büyüklüğünde, fazladan dev bir parça oluştuğu görüldü. Yani, [kimseülin yapabileceği bir şey yoktu... Geçtiğimiz sonbahar, Natal Geographic Society ’nin AD’de, başkent Washington’daki ana merkezinde kapalı oturum  olarak yapıla n bilimsel toplantıda tanıştım Fernández–Arias’la. Tarihte idk : kez ` genetikçiler, yaban hayatı biyologları, doğa korumacı lar ve etik uzmanlarından oluşan bir rup, soy diriltme olasılığını tartışmak üzere toplanmısştı. Y aPpılä́iilir miydi? Yapılmalı mıydı? Herkes teker teker ayağa kalkıp &sök hücrelerle çalışmak, çok Hki cN[ örnekleri almak ve kayıp genomları yeniden inşa e.mek konusunda g yaşanan olağanüstü ilerlemeleri dile getirdi. Toplantı ilerledikçe, katılan &> bilim insanbarın(ın heyecanı d _a giderek rtı Bi r fikir birliği oluşmaya başladı: Soyudiriltme artık çok da uzak değildi. Amerikan Doğa Tarihi Ğüzesi’nde memelihayvanlar kür atörü olan Ross MacPhee, “Her şey kimseninhayal edemeyeceğikadar hızlı ilerledi ve ilerlemede kat edilen mesafe de yine hayallerin ötesindeydi,” diyor ve, “Düşünmemiz gereken asıl konu, bir türü nden gerçekten geri getirmek isteyebileceğimiz konusu,” diye ekliyor. DJCrssic Park’ta dinozorlar eğlenceye hizmet etmek için diriltildiper. VLM bunun sonucunda gelişen ürtücü olaylar, en azından halk araında, soyu diriltme düşüncesine gölge düşürdü. Ancak insanlar genelde Jurassic Park’ın v̈́; saf hayal ürünü lduunu unutuy or. İşin aslı, bugün diriltae konusunda bir şansımız olan türler, sadece son birkaç on bin yıldasoyu tükeone ve gerid e aĞ: hasarsız hücreler ya d en azından o canlının genomunu y enidenoluşturabilecek kadar tarihi DNA barındıran kalıntıları olan türler. Doğal  çürüme oranları nedeniyle, yaklaşık 65 milyon yılönce nyitip giden Tyrannosaurus rex’in eksiksiz genomuna lşa şansımız hizç yok. Teoride, diriltilebilecek türlerinhepsi, insanlığın hı zla dünya egemenliğine doğru tırmanışa geçtiği dönemde yok ola: türler. &Ae özellikle sonyıllarda avlayarak, yaşam alanlarını yok ederekveya hastalık yayarak soylar ın t)ükenmesine neden olanlar da,  biz nsanlarız. BKi bu daonları geri getirme açısından  bir başka neden olabilir. Yıllardır soylaı diriltme konKusuu savunan New South Wales Üniversitesi’ndenpaleontolog Michael Archer, “Söz konusu olan, soyunu bizim tükettiğimiz bir tür ise, o zaman bunu denemek de bence biz  im sorumluluğumuzdur,” diyor. gp Bazıları, artık olmayan birtürü canlandırmanın Tanrı rolü oynamaya edeğer olduğunu s`şvunu buna karşı çıkıyor. Archer bu düşünceye kulak asmıyor. “Bence biz asıl bu hayvanları yok kettiğimizde Tanrı roltünü oynadık,” diyo h  S oyu diriltmeyi destekleyen bazı biliminsanlarıysa, bu tür bir çalşmanın somut artılarıolacağını ]ne sJrrüyoh. Biyolojik çeşitlilik, doğal icatların gerçekleştiği bir depo. Örneeei farmkolojik ilaçların çoğu sıfırdan Ecat edilmedi. *şine soyu tükenme tehlikesine karşı savun_masız olan yabni obitk türlerinde bulunan doğ al bileşiklerdentüretildi. Soyu t_kenmiş bazı hayvanlar ]i da mu bitkilerin ekosistemlerinde yaşamsal iş|levlere sa ip ve dirilmeleri, ekosistemlereyarar sağlayabilir...
30 Temmuz 2003’te İspanyol ve Fransız bilim insanlarından oluşan bir ekip, zamanı geri döndürdü ve soyu tükenmiş bir hayvanı geri getirdi.  Üstelik bu, yeniden soyunun tükenmesini izlemek için olsa bile... Dirilttikleri hayvan, bucardo veya Pirene yabankeçisi olarak bilinen bir türdü. İri ve güzel bir canlı olan bucardonun (Capra pyrenaica pyrenaica) ağırlığı 99 kiloyu bulur; başından, yumuşak kavisli, gösterişli uzun boynuzlar uzanırdı. Binlerce yıl boyunca, Fransa’yı İspanya’dan ayıran Pireneler silsilesinin yükseltilerinde yaşamış, kayalıkların arasında dolanarak yaprak ve bitki saplarıyla beslenmiş, sert kışlara direnebilmişti.  Sonra silahlar çıktı ortaya. Bucardo nüfusu avcılar yüzünden birkaç yüzyıl boyunca azaldıkça azaldı. 1989 yılında bir tarama yapan İspanyol bilim insanları, sadece bir düzine kadar birey kaldığı sonucuna vardı. 10 yıl sonra, geriye tek bir bucardo kalmıştı: Celia adı verilen bir dişi. Ordesa ve Monte Perdido Ulusal Parkı’ndan yaban hayatı veterineri Alberto Fernández–Arias önderliğinde bir ekip, hayvanı bir kapanla yakaladı, boynuna vericili tasma taktıktan sonra da tekrar doğaya salıverdi. Dokuz ay sonra vericili tasmadan uzun, kesintisiz bir bip sesi geldi: Bu, Celia’nın öldüğünün işaretiydi. Onu, devrilen bir ağacın altında ezilmiş halde buldular. Celia’nın ölümüyle bucardoların soyu resmen tükenmiş oldu. Ama Celia’nın Zaragoza ve Madrid’deki laboratuvarlarda saklanan hücreleri ölmedi. İzleyen birkaç yıl boyunca, José Folch önderliğindeki üreme fizyolojisi uzmanlarından oluşan bir ekip bu hücrelerden alınan çekirdekleri, kendi DNA’ları çıkarılmış keçi yumurtalarına enjekte edip, yumurtaları taşıyıcı annelere yerleştirdi. 57 denemeden sonra hayvanların sadece yedisi hamile kalmış, bu yedi hamileliğin altısı düşükle sonuçlanmıştı. Ama bir anne –bir İspanyol yabankeçisiyle bir keçi melezi– Celia’nın klonunu düşük yapmadan taşıdı. Folch ve meslektaşları iki kilo ağırlığındaki klonu sezaryenle aldı. Fernández–Arias yeni doğmuş bucardoyu kollarında tutarken, yavrunun nefes almakta zorlandığını, dilinin ürkütücü bir biçimde ağzından dışarı sarktığını gördü. Nefes almasına yardım etme çabalarına rağmen, Celia’nın kopyası sadece 10 dakika sonra can verdi. Daha sonra yapılan otopside, akciğerlerinden birinde karaciğer büyüklüğünde, fazladan dev bir parça oluştuğu görüldü. Yani, kimsenin yapabileceği bir şey yoktu... Geçtiğimiz sonbahar, National Geographic Society’nin ABD’de, başkent Washington’daki ana merkezinde kapalı oturum olarak yapılan bilimsel toplantıda tanıştım Fernández–Arias’la. Tarihte ilk kez genetikçiler, yaban hayatı biyologları, doğa korumacılar ve etik uzmanlarından oluşan bir grup, soy diriltme olasılığını tartışmak üzere toplanmıştı. Yapılabilir miydi? Yapılmalı mıydı? Herkes teker teker ayağa kalkıp kök hücrelerle çalışmak, çok eski DNA örnekleri almak ve kayıp genomları yeniden inşa etmek konusunda yaşanan olağanüstü ilerlemeleri dile getirdi. Toplantı ilerledikçe, katılan bilim insanlarının heyecanı da giderek arttı. Bir fikir birliği oluşmaya başladı: Soyu diriltme artık çok da uzak değildi. Amerikan Doğa Tarihi Müzesi’nde memeli hayvanlar küratörü olan Ross MacPhee, “Her şey kimsenin hayal edemeyeceği kadar hızlı ilerledi ve ilerlemede kat edilen mesafe de yine hayallerin ötesindeydi,” diyor ve, “Düşünmemiz gereken asıl konu, bir türü neden gerçekten geri getirmek isteyebileceğimiz konusu,” diye ekliyor. Jurassic Park’ta dinozorlar eğlenceye hizmet etmek için diriltildiler. Ve bunun sonucunda gelişen ürkütücü olaylar, en azından halk arasında, soyu diriltme düşüncesine gölge düşürdü. Ancak insanlar genelde Jurassic Park’ın saf hayal ürünü olduğunu unutuyor. İşin aslı, bugün diriltme konusunda bir şansımız olan türler, sadece son birkaç on bin yılda soyu tükenen ve geride hasarsız hücreler ya da en azından o canlının genomunu yeniden oluşturabilecek kadar tarihi DNA barındıran kalıntıları olan türler. Doğal çürüme oranları nedeniyle, yaklaşık 65 milyon yıl önce yitip giden Tyrannosaurus rex’in eksiksiz genomuna ulaşma şansımız hiç yok. Teoride, diriltilebilecek türlerin hepsi, insanlığın hızla dünya egemenliğine doğru tırmanışa geçtiği dönemde yok olan türler. Ve özellikle son yıllarda avlayarak, yaşam alanlarını yok ederek veya hastalık yayarak soyların tükenmesine neden olanlar da, biz insanlarız. Ki bu da onları geri getirme açısından bir başka neden olabilir. Yıllardır soyları diriltme konusunu savunan New South Wales Üniversitesi’nden paleontolog Michael Archer, “Söz konusu olan, soyunu bizim tükettiğimiz bir tür ise, o zaman bunu denemek de bence bizim sorumluluğumuzdur,” diyor. Bazıları, artık olmayan bir türü canlandırmanın Tanrı rolü oynamaya eşdeğer olduğunu savunup buna karşı çıkıyor. Archer bu düşünceye kulak asmıyor. “Bence biz asıl bu hayvanları yok ettiğimizde Tanrı rolünü oynadık,” diyor.  Soyu diriltmeyi destekleyen bazı bilim insanlarıysa, bu tür bir çalışmanın somut artıları olacağını öne sürüyor. Biyolojik çeşitlilik, doğal icatların gerçekleştiği bir depo. Örneğin farmakolojik ilaçların çoğu sıfırdan icat edilmedi. Yine soyu tükenme tehlikesine karşı savunmasız olan yabani bitki türlerinde bulunan doğal bileşiklerden türetildi. Soyu tükenmiş bazı hayvanlar da bu bitkilerin ekosistemlerinde yaşamsal işlevlere sahip ve dirilmeleri, ekosistemlere yarar sağlayabilir...