Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Mario Levi’nin  “`ize PandispOanya Yaptım” romanı bitip .^de kitabı  )̈́^ kapattıktan sonra hikayenn akışını elbette düşünüyorsunuz ama romanın  sizde bıraktığı ayrıda bir his fırtınsı var: Bir;  yaşanması gereken  Bher şey yaşanır. İki, sofralarve o yemek sofralarındaki hikayeler  önemld,r. ÜçC, zamanla o sofralardaki insan sayısı azalır. Ve en  önemlisi, sabahları mutfaktan g£ela^n ye]maek kokusuna ög uyanmak bi r ayrıcalık  hat ta kimileri için lükstür. Kıymetini bilmekgerekir… Kemik {bi# okur kitlesiolan Maio Levi ile o sofraları, yemek  soraglarıniı zor̈́unıe terk edenleri,  yemek lezzetindeki edebiyatı konuşup  biraz  “hayatı” çekiştirdik…  -Muh*emeleö öyle. Söylediğiniz doğru, yazarlarda bir yalancılı_  ş eğilimi vardır ama bence b u ,Iö yalancılık eğilimi blB]ı gerçeklerindaha çok  ortaya çıkması içindir. B u yüzden enim yaptığım bir ironi var dır; -  Neden yazıyorsunuz? – sorusuna cevabımşudur: Anlatmayı, hayal kurmayı  ve ya lan söylemli çok sevdiğim için. Bu sözlerin ardındaki ironiyi  yeteri kadar anlamayanlar yalancılığı biraz öne çıkarmayı  yadırgayabilirlerama sizin de hissettiğiniz gibi bur adaki en önemli  istek h$rçekleüe I davet.   Kesinlikle öyl eo Yekemle # r asıl  insanlarla değer kazanır lar. Paylaşma ilerleyen yıllarda sizin hayatıfızı anlamlandıran bir hikaye oluşturu. &aha da ileri gidecek olursak toplumların ruhunu, duygusunu, tarihini, yemeklerden yola  çıka u# rak tahli, edebilirsiniz. A;z Bunu araştırmacı kygı%ıyla değil, eO  yordamıyla, yazar sezgilerimle brlmaya ça lıştım. Ve :er amn olduğu  gibi sahiciliğin pebindLen koştum.  Bayram sofraları. Çocukken özellikle ergeylik çağında ry bu bayram  sofralarında olmaktan ze] ya da  olmaya korMna kalmaktan iç haz etmezdim.  Çok sıkılırdım. Ama yaşandı gitt>i. Ardından, birçof insanın o sofralardan gittiğini gördü m. Zamanla anladım kibu birliktelik, hDu ruh ve o insanların o sofralara getirmiş olduğu hikaylfr, meğerse çok  değerli ve a) anlamlıymış. Genelde Hamursuz Bayramı olarak bilinen Pesah  Bayramı’nda, ailenin bütün bireyleri neredeyse bir araya gelrd dedemin evinde.12 – 14 kişilik sofralar anlatırım. Şi`mEi ´düşünüyorum rd̈́ adeta  bir romanın hazırlığı yapılmış. Çünküherkesin kend iUe göre bir hikayesri  vardı. B aile bireylerinihepsi öldü. Bunda ikiyıl Sönce tal ne  kaldı;ben, eşim, ilk evliliğimde Kb n lızlearım, annem [(v babam. YÜni  sofrada altı kişiydik. Annem de çok cyDşlandığı için bana geliyorlar.  Pesah yemeklerini ben yapıyorum. Babama ecn dedim k(i “Bakne kad a# azaldık,  farkında mısın? B u anların kıymetini bilelim ” onun ´a gözleri doldu  Kim bilir neleri hatırladı. Endeğerli anı buymuş, birliktelikler, o  sofralarda yaşananlar. O sıkılgan çocuğun, o öfkeli ve isyankar ergenin  bulunmaktan hoşlanmadığı sofralar meğerse :çKk değerliymiş  bir romanın  hazırlığıymış.  >   Bu kitabı ancak hayatımın bu döneminde yazabilird im. 56 yaşındayım.  Bu benim 10. kitabım. Bugüne kadar kitap yazmakla kalmadım bir de hayatı  tanımaya çalıştım. Bu kitabı daha önce yazmayayeltenseydim, duygum  herhalde farklı olacak ve muhtemelen çok daha fazla acı çekecektim.  Değindiğiniz o özlem, insanlardan ayrı kalma, onun beraberinde getirdiği  eksiklik tabi !o iç burkucuydu. Zaman zaman gözlerimin dolduğunu  hatırlıyorum. Ancak ben artık gülümsemeyi öğrendim. h:\u gülümseme öyle  şeklen bir gülümseme değil, İçten gelen bir gülümseme. Hayatın çok  mizahi bir %\ tarafı olduğunu dabana söyletiyor. Hatta ko mik bir tarafı  olduğunu bile söyletiyor ban̈́c. Haliyle bu romanı yazarken GbÖr yandan  za manzaman gözyaşı dökerken, bir yandan da çok eğlend:im. Zaman zaman  kahramanlarımla kezndi içimde tartıştım, kFga ettim. Hayatınböyle gv+üRel  bir tarafı olduğunubiliyorum aVrtık NR mutlu bana ki hala  yazabiliyorum.   Doğru, y;en öyle. Aslında edebiyatınruhunda d j bu var. Edebiyat LhA  şeyden gFnce bir dilmeselesidir. Bunu kabu ediyorum. if ro^ada kurgu  elbette önemli di&h A!a madem bir sahicilikten söz eiyruz, ozaman  hayat  edebi metne geçerken, ] yeniden inşa { edilirken bizi duygumuzdan  geçiyor demektir. Duygumuz ise birçok değeri kucaklıyor.Mesela  yaşadığ ımız Ğkl]iömin değerlerin ) kucaklıyor, mesela > tarihi kucaklıyor.  Mesel + birçok insanın bizde bıraktığı hikayeleri kucaklıyor. Böyle  olunca kendinizi ortaya koyabilmek için ve hayatınızı anlamlı kılabilmek  için yenidenhayatı inşa ediyorsunuz. Ben ga liba yeniden inşa etme   sürecini, hikayesini romana yansıtmak istiyorum.  Bubize #e( ustalarımızdan \bbe üyü duygumirası bıraka Sait Faik’in  sözünden esinlenerek söylendi. u gerçektenöyle. Bir de kırılganlık  diyoruz. Çok başka ifadeler de kullanılabilirdiburada. Amaben şuna hep  inandım, edebiyat belki de tüm sanat dallarün}a olduğugibi mutlaka ve  mu{laa bir olumsuzluktan çıkar. Yani, ‘ben tamamı ile bu dünyayla  barışığım’ diyen ve mut z)l lu, toz pembe tablolĞara övgüler düzen ve mutlu  olduğuna inanan £ ´iönsan hiçbir eserdoğramaz. Mümkün değil Madem her  ş$y böşle ^+ olumsuz. O zaman neden yazıyorsundiye sorabilirler. Birincisi  başka türlüsünüyapamadığım için yazıyorum, ikincisi kendimi ?f# bu yolda  var edebildiğime ve bu dünyaya tahammül edebildiğime inanıyorum.  Üçüncüs ü, valla bir eser çıktıktan sonra yaşadığım haözın, yaşadığım  sevincin,  mutluluğun eşi benzeri yok. Biraz da onun ] için yazıyorum…  Aynen bu. Paylaşm ak istediğim aynen bu. Bunu  bana birçok kitap farkı  duygularla ve farklı zamanlarda yaşattı. “Bak böyle hayatlar davar  derim” kendi kendime. Ayn endediğiniz gibi bir tahammül gücü veriyor ve  hayatınızı anlamlı kılıyor. Diyorsunuz ki, benimgibi yaşay lr var,  b$nlar yadılar, U kadar d a yaln ız değilim diyorsunuz. |f^ İstanbul anlatıyor ama dinletebiliyor mu onu bilmiyorum. Ben  dinleyebilenlerdenim. İstanbul bence eski bir j/L şehir değil, yaşlıbir  şehir. Bu alamd$a çok anlatacağı var. B u aç ıdanda kendime şunu  lbş söylüyorum, ne mutlu bana ki  İs{anbulöda yaşıyorum. Çünkü hikayeler  gerçekten bitmiyor. İstanbul Vun anlattıkları eğer sizkulak vermeyi  bilirseniz onun da ötesinHde hissedebilirseniz du;acşağınğız,  dinl eyeceğiniz çok hikaye Tvr. Ve b en hl bitirmediğime inanıyorum.  İsJtanbul benim esin kaynağım. Beni var eden coğrafya…   mi/ b`del ödemeden hiçbir şeyöğrenemiyorsunuz. Hayatımda ödeiğim en  büyük bedel şüphesiz aşklarımın bana öğrettikleri ileödediğim  bedeldir. Benim birazda kb%ılarla ilişkileriTm olabilir. Sadece bu m,  belki bu değtil ama uzunca b i: <y süre hayatta büyük bi r haksızlığa  uğradığımıdüşündüm; neydi o biliyor musunuz? Ben çok uyumsuz bir  çocuktum. Çokyalnız bir çocuktum. Çelimsiz, zayıfve astımla mücadele eden içinekapanık bir n çocuktum. Bütün bunları + getirdiği acıları,  insanlarla ilişkilerimi, adıila,rla ilişkilerimi, uzunca bir süre  zorlaştıran lütün bu dönemi - ki, bu üniversite yıllarıma kadar uzanır – büyük bir I*g haksızlık gördüm. “Neden ^haya başka ları içinbu kadar  kolayken, benimiçin bu +adar zor?”dedim. v\m) bu bir  bedelli. Neyin  bedeliydi? Yazar olmak iğçi bir bedeldi. Meğerse be n bir yazr olmaya  hazırlanıyormuşum. cBütün bunları yaşamasaydım yazar olmazdım. Yazar  olmaya niyet etmezdim.Bir yerde (öu benim var Lpluş çabam, hayatta kalma  isteğimdi. Bu yüzdzn bir bedelödendi ama sonuçla ç]ok dj fena olmadı…   Üniversitede çok çok sev d$iğÜim üniversite hocasıbir arkadaşım var.  Kitabı yayınevine verdiğimde romanın metnini okumak istedi. Mkademik  makale yazacaktı. Bu arkadaşımızda ve Ra&azan’da oiudT bu romnı. “Bana   bunu nasılyaparsın?” ded i. (Gülüyor) Ben deiftardan sonra a? okusaydın  :kdedhm. Herkese t;vsyem şudur; ir şyler yiyipkitabı okuyuv ya da  Yh aç  karnına okuyacaksanız |U yemek yapabile[ceğiniz güvenin e {=? okuyun derim.  Gecenin Eir vakti okuyacaksanız  ve buzdolabınız  da boşsa, bunu kendinize  yapmayın… )   Ne güzel bir duygu (hu hissettiğiniz. Ben si#i bu yüzden seviyorum çok  duygulandırfıyorum çünkü.Bu çok  Ğüzel bsr şey. _u b ir bağlantıişte.  aarlınğın en anlamlı olduğu taraf dabudur. Br insanın iç dünyasına  girebilmek vJ orada yeredinebilmek. Yazar}lar bunun farkında olmayabili r. Bunu hayal edebilmekbile bir yazar için çok ğ önemlidir  Yazarken ünkü bu ihtimal hiç aklınızdan çıkmaz. Roman bittikten sonra  kim, nerede, nasıl okuyacak romanımı? Varlık sebebi…   Evet, bir konunun gözardı edilmemesini istiyorum. O da şu ki, bu  romanda kendi ölçülerime göre dil anlatım tekniğ+i denedim. Çok yazarlı bir parçalanmışlığı denedi m. Bunun öunemls olduğu kanaatindeyim.Bunun  incelenmesi ve $buu üzerine düşünülmesi gerektiği kanaatindeyim. EŞvet  okuruma güveniyorum… Kolay an^]aşğlan ama uak kuran birkitap. Bu  uö böyledir, yazaafsınız ve birileri günün birinde bu yaptığınızı daha iyi  görecek. İyi kitabın ec y dageç okurunu bulacağına inanıyorum. +u  gerçekten en samimi duruşum ve düşüncemdir bir yazar olarak. Bugün  değilse yarın. n aarın da elli yıl sonra olabilir hiç önemlideğil.  Bakın AhmetHamdi Tanpınar’-a, b=kn ğu? Atay’a. Yaıaıklaı yıllarda ne  kadar kırgındılar, ne kada r üzgündüler kitaplar okunmuyÜr dfye.
Mario Levi’nin  “Size Pandispanya Yaptım” romanı bitip de kitabı  kapattıktan sonra hikayenin akışını elbette düşünüyorsunuz ama romanın  sizde bıraktığı ayrı da bir his fırtınası var: Bir;  yaşanması gereken  her şey yaşanır. İki, sofralar ve o yemek sofralarındaki hikayeler  önemlidir. Üç, zamanla o sofralardaki insan sayısı azalır. Ve en  önemlisi, sabahları mutfaktan gelen yemek kokusuna uyanmak bir ayrıcalık  hatta kimileri için lükstür. Kıymetini bilmek gerekir… Kemik bir okur kitlesi olan Mario Levi ile o sofraları, yemek  sofralarını zorunlu terk edenleri,  yemek lezzetindeki edebiyatı konuşup  biraz da “hayatı” çekiştirdik…   Muhtemelen öyle. Söylediğiniz doğru, yazarlarda bir yalancılık  eğilimi vardır ama bence bu yalancılık eğilimi bazı gerçeklerin daha çok  ortaya çıkması içindir. Bu yüzden benim yaptığım bir ironi vardır; -  Neden yazıyorsunuz? – sorusuna cevabım şudur: Anlatmayı, hayal kurmayı  ve yalan söylemli çok sevdiğim için. Bu sözlerin ardındaki ironiyi  yeteri kadar anlamayanlar yalancılığı biraz öne çıkarmayı  yadırgayabilirler ama sizin de hissettiğiniz gibi buradaki en önemli  istek gerçeklere davet.   Kesinlikle öyle. Yekemler asıl  insanlarla değer kazanırlar. Paylaşma ilerleyen yıllarda sizin  hayatınızı anlamlandıran bir hikaye oluşturur. Daha da ileri gidecek  olursak toplumların ruhunu, duygusunu, tarihini, yemeklerden yola  çıkarak tahlil edebilirsiniz. Bunu araştırmacı kaygısıyla değil, el  yordamıyla, yazar sezgilerimle bulmaya çalıştım. Ve her zaman olduğu  gibi sahiciliğin peşinden koştum.   Bayram sofraları. Çocukken özellikle ergenlik çağında bu bayram  sofralarında olmaktan ya da olmaya zorunla kalmaktan hiç haz etmezdim.  Çok sıkılırdım. Ama yaşandı gitti. Ardından, birçok insanın o  sofralardan gittiğini gördüm. Zamanla anladım ki bu birliktelik, bu ruh  ve o insanların o sofralara getirmiş olduğu hikayeler, meğerse çok  değerli ve anlamlıymış. Genelde Hamursuz Bayramı olarak bilinen Pesah  Bayramı’nda, ailenin bütün bireyleri neredeyse bir araya gelirdi dedemin  evinde. 12 – 14 kişilik sofralar anlatırım. Şimdi düşünüyorum da adeta  bir romanın hazırlığı yapılmış. Çünkü herkesin kendine göre bir hikayesi  vardı. Bu aile bireylerini hepsi öldü. Bunda iki yıl önce kalan ne  kaldı; ben, eşim, ilk evliliğimden kızlarım, annem ve babam. Yani  sofrada altı kişiydik. Annem de çok yaşlandığı için bana geliyorlar.  Pesah yemeklerini ben yapıyorum. Babama dedim ki, “Bak ne kadar azaldık,  farkında mısın? Bu anların kıymetini bilelim” onun da gözleri doldu.  Kim bilir neleri hatırladı. En değerli anı buymuş, birliktelikler, o  sofralarda yaşananlar. O sıkılgan çocuğun, o öfkeli ve isyankar ergenin  bulunmaktan hoşlanmadığı sofralar meğerse çok değerliymiş ve bir romanın  hazırlığıymış.   Bu kitabı ancak hayatımın bu döneminde yazabilirdim. 56 yaşındayım.  Bu benim 10. kitabım. Bugüne kadar kitap yazmakla kalmadım bir de hayatı  tanımaya çalıştım. Bu kitabı daha önce yazmaya yeltenseydim, duygum  herhalde farklı olacak ve muhtemelen çok daha fazla acı çekecektim.  Değindiğiniz o özlem, insanlardan ayrı kalma, onun beraberinde getirdiği  eksiklik tabi çok iç burkucuydu. Zaman zaman gözlerimin dolduğunu  hatırlıyorum. Ancak ben artık gülümsemeyi öğrendim. Bu gülümseme öyle  şeklen bir gülümseme değil, İçten gelen bir gülümseme. Hayatın çok  mizahi bir tarafı olduğunu da bana söyletiyor. Hatta komik bir tarafı  olduğunu bile söyletiyor bana. Haliyle bu romanı yazarken bir yandan  zaman zaman gözyaşı dökerken, bir yandan da çok eğlendim. Zaman zaman  kahramanlarımla kendi içimde tartıştım, kavga ettim. Hayatın böyle güzel  bir tarafı olduğunu biliyorum artık. Ne mutlu bana ki hala  yazabiliyorum.   Doğru, aynen öyle. Aslında edebiyatın ruhunda da bu var. Edebiyat her  şeyden önce bir dil meselesidir. Bunu kabul ediyorum. Bir romanda kurgu  elbette önemlidir. Ama madem bir sahicilikten söz ediyoruz, o zaman  hayat edebi metne geçerken, yeniden inşa edilirken bizim duygumuzdan  geçiyor demektir. Duygumuz ise birçok değeri kucaklıyor. Mesela  yaşadığımız iklimin değerlerini kucaklıyor, mesela tarihi kucaklıyor.  Mesela birçok insanın bizde bıraktığı hikayeleri kucaklıyor. Böyle  olunca kendinizi ortaya koyabilmek için ve hayatınızı anlamlı kılabilmek  için yeniden hayatı inşa ediyorsunuz. Ben galiba yeniden inşa etme  sürecini, hikayesini romana yansıtmak istiyorum.   Bu bize ustalarımızdan bize büyük duygu mirası bırakan Sait Faik’in  sözünden esinlenerek söylendi. Bu gerçekten öyle. Bir de kırılganlık  diyoruz. Çok başka ifadeler de kullanılabilirdi burada. Ama ben şuna hep  inandım, edebiyat belki de tüm sanat dallarında olduğu gibi mutlaka ve  mutlaka bir olumsuzluktan çıkar. Yani, ‘ben tamamı ile bu dünyayla  barışığım’ diyen ve mutlu, toz pembe tablolara övgüler düzen ve mutlu  olduğuna inanan bir insan hiçbir eser doğramaz. Mümkün değil Madem her  şey böyle olumsuz. O zaman neden yazıyorsun diye sorabilirler. Birincisi  başka türlüsünü yapamadığım için yazıyorum, ikincisi kendimi bu yolda  var edebildiğime ve bu dünyaya tahammül edebildiğime inanıyorum.  Üçüncüsü, valla bir eser çıktıktan sonra yaşadığım hazzın, yaşadığım  sevincin, mutluluğun eşi benzeri yok. Biraz da onun için yazıyorum…   Aynen bu. Paylaşmak istediğim aynen bu. Bunu bana birçok kitap farkı  duygularla ve farklı zamanlarda yaşattı. “Bak böyle hayatlar da var  derim” kendi kendime. Aynen dediğiniz gibi bir tahammül gücü veriyor ve  hayatınızı anlamlı kılıyor. Diyorsunuz ki, benim gibi yaşayanlar var,  bunları yazdılar, o kadar da yalnız değilim diyorsunuz.   İstanbul anlatıyor ama dinletebiliyor mu onu bilmiyorum. Ben  dinleyebilenlerdenim. İstanbul bence eski bir şehir değil, yaşlı bir  şehir. Bu anlamda çok anlatacağı var. Bu açıdan da kendime şunu  söylüyorum, ne mutlu bana ki İstanbul’da yaşıyorum. Çünkü hikayeler  gerçekten bitmiyor. İstanbul’un anlattıkları eğer siz kulak vermeyi  bilirseniz onun da ötesinde hissedebilirseniz duyacağınız,  dinleyeceğiniz çok hikaye var. Ve ben hala bitirmediğime inanıyorum.  İstanbul benim esin kaynağım. Beni var eden coğrafya…   Bir bedel ödemeden hiçbir şey öğrenemiyorsunuz. Hayatımda ödediğim en  büyük bedel şüphesiz aşklarımın bana öğrettikleri ile ödediğim  bedeldir. Benim biraz da kadınlarla ilişkilerim olabilir. Sadece bu mu,  belki bu değil ama uzunca bir süre hayatta büyük bir haksızlığa  uğradığımı düşündüm; neydi o biliyor musunuz? Ben çok uyumsuz bir  çocuktum. Çok yalnız bir çocuktum. Çelimsiz, zayıf ve astımla mücadele  eden içine kapanık bir çocuktum. Bütün bunların getirdiği acıları,  insanlarla ilişkilerimi, kadınlarla ilişkilerimi, uzunca bir süre  zorlaştıran bütün bu dönemi - ki, bu üniversite yıllarıma kadar uzanır –  büyük bir haksızlık gördüm. “Neden hayat başkaları için bu kadar  kolayken, benim için bu kadar zor?” dedim. Ama bu bir bedelli. Neyin  bedeliydi? Yazar olmak için bir bedeldi. Meğerse ben bir yazar olmaya  hazırlanıyormuşum. Bütün bunları yaşamasaydım yazar olmazdım. Yazar  olmaya niyet etmezdim. Bir yerde bu benim var oluş çabam, hayatta kalma  isteğimdi. Bu yüzden bir bedel ödendi ama sonuçla çok da fena olmadı…   Üniversitede çok çok sevdiğim üniversite hocası bir arkadaşım var.  Kitabı yayınevine verdiğimde romanın metnini okumak istedi. Akademik  makale yazacaktı. Bu arkadaşımız da ve Ramazan’da okudu bu romanı. “Bana  bunu nasıl yaparsın?” dedi. (Gülüyor) Ben de iftardan sonra okusaydın  dedim. Herkese tavsiyem şudur; bir şeyler yiyip kitabı okuyun ya da aç  karnına okuyacaksanız yemek yapabileceğinize güvenin de okuyun derim.  Gecenin bir vakti okuyacaksanız ve buzdolabınız da boşsa, bunu kendinize  yapmayın…   Ne güzel bir duygu bu hissettiğiniz. Ben sizi bu yüzden seviyorum çok  duygulandırıyorum çünkü. Bu çok güzel bir şey. Bu bir bağlantı işte.  Yazarlığın en anlamlı olduğu taraf da budur. Bir insanın iç dünyasına  girebilmek ve orada yer edinebilmek. Yazarlar bunun farkında  olmayabilir. Bunu hayal edebilmek bile bir yazar için çok önemlidir  Yazarken çünkü bu ihtimal hiç aklınızdan çıkmaz. Roman bittikten sonra  kim, nerede, nasıl okuyacak romanımı? Varlık sebebi…   Evet, bir konunun gözardı edilmemesini istiyorum. O da şu ki, bu  romanda kendi ölçülerime göre dil anlatım tekniği denedim. Çok yazarlı  bir parçalanmışlığı denedim. Bunun önemli olduğu kanaatindeyim. Bunun  incelenmesi ve bunun üzerine düşünülmesi gerektiği kanaatindeyim. Evet  okuruma güveniyorum… Kolay anlaşılan ama tuzak kuran bir kitap. Bu  böyledir, yazacaksınız ve birileri günün birinde bu yaptığınızı daha iyi  görecek. İyi kitabın er ya da geç okurunu bulacağına inanıyorum. Bu  gerçekten en samimi duruşum ve düşüncemdir bir yazar olarak. Bugün  değilse yarın. O yarın da elli yıl sonra olabilir hiç önemli değil.  Bakın Ahmet Hamdi Tanpınar’a, bakın Oğuz Atay’a. Yaşadıkları yıllarda ne  kadar kırgındılar, ne kadar üzgündüler kitaplar okunmuyor diye.