Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Özen Yula'nın 2002'de Bonn Bienali sırasında izlemeyi isteyip başaramadığım 'Ay Tedrginliği' adlı esgrhni s`tanbbul’da seyretme şansım oldu v e oyunun başından sonunakadar, bu eseŞi Bonn’da izleseydimbende ne çağrıştırır diye düşşnüp durdum.  Bonn’daki birtiyatroda olsaydım, oyunun pardesülü, şapkalı e rk#k kahramanı, afa Sait Faik ya da Sabahattin Ali’yi anımsatırydı ama İstanbul’da nedense aklıma Kafka takıldı, mekanda pek ala bir Doğu vrcup şeür olabilirdi diye düşündüm. MeAela derdini şarkılarla an%Llatmaya alışmış sartoŞu : bol, Güneş ışığı kıt, dönüşümühızlı ola n Es tonya’nın başkenti Tallinn.Oyunu Bonn’da izleseydim, er cinayetler Ra da çocuk istismarıgibi tüyler ürpertici olayları Istanbul’a yakıştıramazdım muhtemelen.  Ama Moda’daki Duu Tiyatro'nun izleyici koltuğunda otururken, bu tür konuları duymaya Avrupa’da alışmış olduğumuzun farkına voNoım.  Peki yabunu ben değil de birAlman izleseydi? Türkçe'yehas dbirkaç ince söz oyununun dışında bütü n =tn on a çok tanıdık ve şairane gelirdi. Aslindahepimizin hikayeleri biÖPirine benziyor sonuçta.Esas mesele, o beynelminel dili ya kalayabilmekte. İşte, Özen Yulabu dili sadeceyazarken değil, oyunu yönetirkende :j yakalamayı başarmış .  İkikişilik biroyun 'Ay Tedirginliği'... 50'l^ yıllarda isimsiz bir kadı n ve erkeğin Moda Sa´ili'nde karşılaşmasıyla ba şlıyor. Uzun bir süre buun tezadüfi bir buluşma olduğunu sanıyor sujuz, aten  escr de size bı polisiye hikaye{[n içinde olduğuuz izlenimi vermiyor. Sahneyi aydınlatan Ay'ın, oyjn boyunca havadaasılı kalan tedirginliğ kahramanların birbirlerine anlattığı hikaye sayısı arttıkça b üyüyor. Paylaşılansırlar ve yapılan hvesaplaşm<alar tedirginliği ağır bir iç sıkıntıya dönütürüyor bir süresonra. Hazarın sona bıraktığı katharsis de zaten bu sıkıntıyı hakl* çıkartıyor. Çünkü  Türkiy\’nin dillendirmeyi yllarca ertelediği asıl konu oyun bıterken yüzün  bir kbkat gibipatlıyor: Çocuk istisarı  Oyunda kadını oynayan Sezin Akbaşoğullari’ninoyunculuğu, erkeği canlandiran Bekir Aksoy’un performansını $ bastırıyordu. gb| Efektler dj biraz daha başarılı olabilirdi belki. Ama yine de bu oyunu İstanbul’da Duru Tiyatro’nun *stamimi ortamında izlediğim öçin mutl u ayrıldım.  Yula, sağdece 2001’de C$vaNt ehmi Başkut Yılın En Başarılı Oyun Yazarı ödülünü deği l Avrpa’da sahnelenmeyi  de son una kadar hakeden oyununu, anne ve babası içic- yazdığını söyledis  'ASy Tedirginliği'ni prest j olarak sahneye koyduğunuanlatan Yula, 9 aylığına, bir oyununu sahneye koymak içiis Amerika’yagidiyor. B u onun uluslararası aAaıda daha çok yıer bulacaının da bir işareti, yolu açık olsun...
Özen Yula'nın 2002'de Bonn Bienali sırasında izlemeyi isteyip başaramadığım 'Ay Tedirginliği' adlı eserini İstanbul’da seyretme şansım oldu ve oyunun başından sonuna kadar, bu eseri Bonn’da izleseydim bende ne çağrıştırır diye düşünüp durdum.  Bonn’daki bir tiyatroda olsaydım, oyunun pardesülü, şapkalı erkek kahramanı, bana Sait Faik ya da Sabahattin Ali’yi anımsatırdı ama İstanbul’da nedense aklıma Kafka takıldı, mekanda pekala bir Doğu Avrupa şehri olabilirdi diye düşündüm. Mesela derdini şarkılarla anlatmaya alışmış sarhoşu bol, Güneş ışığı kıt, dönüşümü hızlı olan Estonya’nın başkenti Tallinn. Oyunu Bonn’da izleseydim, seri cinayetler ya da çocuk istismarı gibi tüyler ürpertici olayları Istanbul’a yakıştıramazdım muhtemelen. Ama Moda’daki Duru Tiyatro'nun izleyici koltuğunda otururken, bu tür konuları duymaya Avrupa’da alışmış olduğumuzun farkına vardım.  Peki ya bunu ben değil de bir Alman izleseydi? Türkçe'ye has birkaç ince söz oyununun dışında bütün metin ona çok tanıdık ve şairane gelirdi. Aslinda hepimizin hikayeleri birbirine benziyor sonuçta. Esas mesele, o beynelminel dili yakalayabilmekte. İşte, Özen Yula bu dili sadece yazarken değil, oyunu yönetirken de yakalamayı başarmış.  İki kişilik bir oyun 'Ay Tedirginliği'... 50'li yıllarda isimsiz bir kadın ve erkeğin Moda Sahili'nde karşılaşmasıyla başlıyor. Uzun bir süre bunun tesadüfi bir buluşma olduğunu sanıyorsunuz, zaten eser de size bir polisiye hikayenin içinde olduğunuz izlenimi vermiyor. Sahneyi aydınlatan Ay'ın, oyun boyunca havada asılı kalan tedirginliği kahramanların birbirlerine anlattığı hikaye sayısı arttıkça büyüyor. Paylaşılan sırlar ve yapılan hesaplaşmalar tedirginliği ağır bir iç sıkıntıya dönüştürüyor bir süre sonra. Yazarın sona bıraktığı katharsis de zaten bu sıkıntıyı haklı çıkartıyor. Çünkü Türkiye’nin dillendirmeyi yıllarca ertelediği asıl konu oyun bıterken yüzünüze bir tokat gibi patlıyor: Çocuk istismarı.  Oyunda kadını oynayan Sezin Akbaşoğullari’nin oyunculuğu, erkeği canlandiran Bekir Aksoy’un performansını bastırıyordu. Efektler de biraz daha başarılı olabilirdi belki. Ama yine de bu oyunu İstanbul’da Duru Tiyatro’nun samimi ortamında izlediğim için mutlu ayrıldım.  Yula, sadece 2001’de Cevat Fehmi Başkut Yılın En Başarılı Oyun Yazarı ödülünü değil Avrupa’da sahnelenmeyi de sonuna kadar hakeden oyununu, anne ve babası için yazdığını söyledi.  'Ay Tedirginliği'ni prestij olarak sahneye koyduğunu anlatan Yula, 9 aylığına, bir oyununu sahneye koymak için Amerika’ya gidiyor. Bu onun uluslararası alanda daha çok yer bulacağının da bir işareti, yolu açık olsun...