Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

(Not:  yazı filmde´i ba[zı gelişme lerden bah setmektedir) Anla t İstanbul'un Külkedisi bölümünü ç=kten>, televizyonun eli yüzü düzgün işlerinden'Bıçak Sırtı'naimza atan Selim Demirdelen, Altın Ko za'da 'En İyi YFönetmen' ödülünü kazandığı zaman 'Kavşak'l a ilgili beklentiler yüksel mişti.  Hikayesi bir muhasebe şirketinin merkezinde geçen'Kavşak', dr] karakterin kelsişen \Üğ hayatlarını anlatıyor. Güven, muhasebe şirketinde şedr. Görünürdemutlu bir evliliği, Iok sevdiği bir kızıvardır. Arzu şirkete yeni gelmiştir, kocasından a yrı yaşar. Vedat, meslekten ,jm atılmış bir p olis ve kızını ]düven bir ayyaştır. Ve muh asebe şirketinin elemanlarından Haydar'ın büyük bir derdi vardır.  İlk bakışta çokkarakterli, şehirinsanın yalnızlığını .Bt anlatan bir film görüntüsü veren Kavşak,hikaye ilerledikçe Güven karakteriyle birlikte ḯgi çekicibir hal alıyor. Çünkü, Güven, şz dışarıya yanZıttğı gibi p{[ biri değildir. Mutlu bir vlipiği ve jon,  her gün arayan bir kızıaslında yoktur.Her gün aynı yold̈́v*n ıssız D sokak boyunca yürür, boş evine girer, üstünü çıkarZr, salondakikanepeye oturur. Hergün aynı şeyi yapar. Her ün aynı yalanın oyuncsu oleur. Söylediği yal}nlarla 'kaybeden bir karakter' dut olan Güven filmin seyrini belir leyecek karakter gibi görünür.  Demirdelen'in hika|yesiTmi doğrubir karakter üzerine kurduğunu söyleyebiliriz. F%ilmiŞ umutsuz, rahatsız fii tonu içi ̈́(R bu hikayeiyi bir ze min sağlıyon. Amö Kavşak'ın hikay esi g,< ilerledikçe, ySpı o kadar kötü sarsılıyor ki, ik bölümdeki tondan uzak, televizyon dizileri kalitesinde bir ihıimserlikle başka bir eVye dönüşüyor.   Kavşak'ı rahatlıklaiki bölüme ̈́öö ayırabiliriz ( çünkü ilk bölümdeki kıyıda kalmış karakterler, gerilimla, rahatsız edici yapı yerine ikinci yarıda mas z havasında her şeyin çözüldüğü tamamen farklı bir hikaye geliyor.  vBr film umutlu bir sonla biteb ilir. Umutsuz bir hikaye anlatırken tam zıttına da dönüşebilir. Amabu dönüüm içmin seyirciyi ikna `tmeniz gerekir. Kavşak'ın dramatik yapısı o kadar kötü işliyor ki, inandırıcılık konusunda tJd televizyondaki sıradan birdizi kadar başarısız ouyor:.  Güven karakterinin geçi/divi travmayı v e n*fye br yalan içinde yaşadığını anlıyoruz ama o kdar travmatik bir karakteri filmin sonunda nef`re-e bıraktığımızıbilmiyoruz.  İyilyik-vari hareketleri sonrasınd nn karısının mezarınagötüren şe ye de ikna olmuyoruz.  :k Ama asl işlemeyen nokta diğer ka rakt err. Örneğin, poBl& Ve dat'ın değişimine inanmak ümkn değil. 'Kötü' o  larak sunulan, kızını döven, karısınPın psikolojisini ala bullak etmiş bir :J; adam, annesi ölümden dönünce kızını n baş ını okşayan üFir adaşa dönüşüyor. Masallarda olabilecek  iyimserliği filmin bi timine kadar izliyoruz. Veda t’ıcn meslektn atılmasına neden olan olayla vicdan muhasebesi yapmaya ça,[lışması da bir ? kadar yüzeysel.  Arzu'nun ise dedektiflik konusunda gayretini anlamamakla beraber, tek görev Güven'in travmasını atlatmasına yardımcı olmak mı yoksa mutsuz, yalnız şehirli bir adınn tek başınaçocuğuyla ilgilenmeye çalışırken, bir yandan ga ahlkobik kocasıyla uğraşmasını mı izliyor uz? Aslıda,  o da, filmin bsonunda o kadar iyimser bir tablonun içine gi riyor =ki 'ysg, küçük kı nnesi-babasıymla N# bir rada ola/ak' diyZ sevinecek kıvama geliyoruz.  Haydar d a bir diğer sorunlu karakter; onunsorunu kız kardeşinin hastalığı. Kardeşinin ameliyatı için şirketten <para çalarama böyle bir hiayede, \ ameliyatın iyi geçeceğine, başını n belaya girmeyeceğine, herkesin birbirine sarılacağına! o kadar eminiz ki Haydar da AaY 'işlevsiz karakterler' hanesine =Ho yazılmış oluyor kafamızda. Ofisteki kızın varlığından/yokluğundan ise hiç bahsedemiyoruz bile.  Kavşak'ın metaforik anlamı üzeri<nden bğlkı bir şeyler sğlenebilir ama filmeadını veren kav$şataki olay da z-aıf senaryonun b ir parçası haline eince kavşak hafızamızda eirsiz bir şekilde yer ediyor/ Iyg# da eNemiyor.  Oyunculuklara gelince Güven Kıraç, her zamanki gi/dt iyi. Genelde kaybeden karakterleri oynayan Kıraç, burada dazorlanmıyor. Pol is rolünde Cengiz Bozkurt M( da fiGlmin bir dikkat çeken ismi C>$tü oynayan bir oyuncu yok Tdelşki ama diğer performansların sı&aman olduğunu söylemek gerekiyor. Bu filmdeki pJrformansıyla Adltın K ]o alan Sezin Akbaşoğulları da dyŞahil.  Sonuç oladabk, hikayeler çok farklı biçimlerde ilerleyebilir ve bitebilir. Ama dramatik yapı iyi olmadığı zamanistediğinizi anlatın, seyirciyi iknaedemiyorsunuz. emirdelen, 'Kavşak'la Altın Koza'da ' ^n İyi Yönetmen' ödülünü aldı. Ve önceki işleriyle birlikte bu ödül bir nebze beklenti yaIrat{tı. Filmin açılış ı, müziği, başarılı kurgusu\ atmosferi veiyi yaratılmış bir başkarakteri bu belntiyi artırıyor. Ama Ü ilk otuz dakikalık bölümden sonra fil.min s/earysu dağılıyor ve hikaye giderek sıradanlaşıyor, sıradanlaşmanın ötesindeinandırıcılığını kaybediyor. Bu k;dar 'kötü' karakter; alkolik, işsic koca,psikopat koca ve p}ikopa<t baba ne oluyor da aydınlanıyo, 'iyi' insanlara dönüşüyor aInlamıy]ruz. Herkes mutlu, herkes el ele ile biten bir eilm, seyirciyi bu dönüşüme katamıyorsa, kötü film deme hakkımız a sanırıŞ.
(Not: Bu yazı filmdeki bazı gelişmelerden bahsetmektedir) Anlat İstanbul'un Külkedisi bölümünü çeken, televizyonun eli yüzü düzgün işlerinden 'Bıçak Sırtı'na imza atan Selim Demirdelen, Altın Koza'da 'En İyi Yönetmen' ödülünü kazandığı zaman 'Kavşak'la ilgili beklentiler yükselmişti.  Hikayesi bir muhasebe şirketinin merkezinde geçen 'Kavşak', dört karakterin kesişen hayatlarını anlatıyor. Güven, muhasebe şirketinde şeftir. Görünürde mutlu bir evliliği, çok sevdiği bir kızı vardır. Arzu şirkete yeni gelmiştir, kocasından ayrı yaşar. Vedat, meslekten atılmış bir polis ve kızını döven bir ayyaştır. Ve muhasebe şirketinin elemanlarından Haydar'ın büyük bir derdi vardır.  İlk bakışta çok karakterli, şehir insanın yalnızlığını anlatan bir film görüntüsü veren Kavşak, hikaye ilerledikçe Güven karakteriyle birlikte ilgi çekici bir hal alıyor. Çünkü, Güven, dışarıya yansıttığı gibi biri değildir. Mutlu bir evliliği ve onu her gün arayan bir kızı aslında yoktur. Her gün aynı yoldan ıssız sokak boyunca yürür, boş evine girer, üstünü çıkarır, salondaki kanepeye oturur. Her gün aynı şeyi yapar. Her gün aynı yalanın oyuncusu olur. Söylediği yalanlarla 'kaybeden bir karakter' olan Güven filmin seyrini belirleyecek karakter gibi görünür.  Demirdelen'in hikayesini doğru bir karakter üzerine kurduğunu söyleyebiliriz. Filmin umutsuz, rahatsız edici tonu için bu hikaye iyi bir zemin sağlıyor. Ama Kavşak'ın hikayesi ilerledikçe, yapı o kadar kötü sarsılıyor ki, ilk bölümdeki tondan uzak, televizyon dizileri kalitesinde bir iyimserlikle başka bir şeye dönüşüyor.  Kavşak'ı rahatlıkla iki bölüme ayırabiliriz çünkü ilk bölümdeki kıyıda kalmış karakterler, gerilimli, rahatsız edici yapı yerine ikinci yarıda masal havasında her şeyin çözüldüğü tamamen farklı bir hikaye geliyor.  Bir film umutlu bir sonla bitebilir. Umutsuz bir hikaye anlatırken tam zıttına da dönüşebilir. Ama bu dönüşüm için seyirciyi ikna etmeniz gerekir. Kavşak'ın dramatik yapısı o kadar kötü işliyor ki, inandırıcılık konusunda televizyondaki sıradan bir dizi kadar başarısız oluyor.  Güven karakterinin geçirdiği travmayı ve niye bir yalan içinde yaşadığını anlıyoruz ama o kadar travmatik bir karakteri filmin sonunda nerede bıraktığımızı bilmiyoruz. İyilik-vari hareketleri sonrasında onu karısının mezarına götüren şeye de ikna olmuyoruz.  Ama asıl işlemeyen nokta diğer karakterler. Örneğin, polis Vedat'ın değişimine inanmak mümkün değil. 'Kötü' olarak sunulan, kızını döven, karısının psikolojisini allak bullak etmiş bir adam, annesi ölümden dönünce kızının başını okşayan bir adama dönüşüyor. Masallarda olabilecek bu iyimserliği filmin bitimine kadar izliyoruz. Vedat’ın meslekten atılmasına neden olan olayla vicdan muhasebesi yapmaya çalışması da bir o kadar yüzeysel.  Arzu'nun ise dedektiflik konusunda gayretini anlamamakla beraber, tek görevi Güven'in travmasını atlatmasına yardımcı olmak mı yoksa mutsuz, yalnız şehirli bir kadının tek başına çocuğuyla ilgilenmeye çalışırken, bir yandan da alkolik kocasıyla uğraşmasını mı izliyoruz? Aslında, o da, filmin sonunda o kadar iyimser bir tablonun içine giriyor ki 'Neyse, küçük kız annesi-babasıyla bir arada olacak' diye sevinecek kıvama geliyoruz.  Haydar da bir diğer sorunlu karakter; onun sorunu kız kardeşinin hastalığı. Kardeşinin ameliyatı için şirketten para çalar ama böyle bir hikayede, ameliyatın iyi geçeceğine, başının belaya girmeyeceğine, herkesin birbirine sarılacağına! o kadar eminiz ki Haydar da 'işlevsiz karakterler' hanesine yazılmış oluyor kafamızda. Ofisteki kızın varlığından/yokluğundan ise hiç bahsedemiyoruz bile.  Kavşak'ın metaforik anlamı üzerinden belki bir şeyler söylenebilir ama filme adını veren kavşaktaki olay da zayıf senaryonun bir parçası haline gelince kavşak hafızamızda belirsiz bir şekilde yer ediyor/ ya da edemiyor.  Oyunculuklara gelince Güven Kıraç, her zamanki gibi iyi. Genelde kaybeden karakterleri oynayan Kıraç, burada da zorlanmıyor. Polis rolünde Cengiz Bozkurt da filmin bir dikkat çeken ismi. Kötü oynayan bir oyuncu yok belki ama diğer performansların sıradan olduğunu söylemek gerekiyor. Bu filmdeki performansıyla Altın Koza alan Sezin Akbaşoğulları da dahil.  Sonuç olarak, hikayeler çok farklı biçimlerde ilerleyebilir ve bitebilir. Ama dramatik yapı iyi olmadığı zaman istediğinizi anlatın, seyirciyi ikna edemiyorsunuz. Demirdelen, 'Kavşak'la Altın Koza'da 'En İyi Yönetmen' ödülünü aldı. Ve önceki işleriyle birlikte bu ödül bir nebze beklenti yarattı. Filmin açılışı, müziği, başarılı kurgusu, atmosferi ve iyi yaratılmış bir başkarakteri bu beklentiyi artırıyor. Ama ilk otuz dakikalık bölümden sonra filmin senaryosu dağılıyor ve hikaye giderek sıradanlaşıyor, sıradanlaşmanın ötesinde inandırıcılığını kaybediyor. Bu kadar 'kötü' karakter; alkolik, işsiz koca, psikopat koca ve psikopat baba ne oluyor da aydınlanıyor, 'iyi' insanlara dönüşüyor anlamıyoruz. Herkes mutlu, herkes el ele ile biten bir film, seyirciyi bu dönüşüme katamıyorsa, kötü film deme hakkımız var sanırım.