Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Kürese l ekonomik kriz derinleştikçe, kapitalizmin dinamikleri de tartışılmaz&a başlandı. Massachusetts Üniversitesi Amherst'te ekonmi profesörü olan Richard Wolff, kü)esel krizin boyutlarınıve mümkün olabilecek çıkışyollarını NTV'ye değerlendirdi. 'Krize tarihsel olar:ak bakmalıyız' yen Wolff'a görMe, yaşadığımız kriz, 1930'glE,rdaki Büyük Bu hran kadar ciddi. 75 yl içinde k'i ciddi krizin yaşanması ise, bu ikonomik sistemin birçok kişi tarafından sorgulanmasına neden olabilir.  Bu /rizin  k~adar ciddi olduğunu anlamak için M;Y tarihsel bir bakışa ihtiyaımı var.1820-1970 arasında + ABD'deki işçiler her on N=ılda bir ücret düzeylerinde artış yaşayılar. Bu, Büyük Buhran dönemi için bie geçerl iydi. Ancak 1970'ler den  bu yana reel ücretlerdeki artış durdu ve bir da ha asla yükselmedi.  Buna karşılık yüzyıldır üretimde muazzambir  rvış sözkonusu. gzelliz'kle de işçilerin ücretartışlarının urduğu so  30 yıl içinde. Yani işçinin işveren içLn üretti ğui a rtarvken, kazandığı \F sabit kaldı  Bu d??a Amerikan Ḯr şirketlerinin  )sv göz amaetıran kârlar elde etmesini sağladı. 1970'lerden itibaren bu kârlar, borsada eşi grülme!iş bir patlamaya yol açtı. Bunun sonucunda i&sez, g elirde, varlıkta eşitsizlikhızla büyüdü, ö nce borsadaki ardın`an da gayrimenkul piyasasındaki baton patladı a ve Büyük Buhran'%Oad bu yana en kötü gerileme sü-emine girildi.  Şirketler ise kazandıkları onca parayla, yöneticilere olağanüstü maaşlar ödediler,başka şirketleri satın a,dılar, birbirleriyle birleş[lor ve de katlanan kârları, birleşmelere ilişkin botnokarı, yei şirketlerin hisse arzlarını değerlendiren finans sektörüne muazzam kârlar kazandırdılar.  En önemlisi, bankalar ve büyük şirketler bu fuazzam kârlarınıkullanmak için son derece kârlı bi yol keşfettiler: Çalışanlarına borç verdile . Yani ücretlerinde artış olmyayan çalışanlar, tüketimlerini artırmak içi, işverenlerinden borçalıp, bu paraları L faiziyle geri ödediler.Böylece kişisel borçlar fırladı. Dolayısıyla ekonlmi kredi kartlarından inşa edilmiş bir eve dönüştü. Dolayısıyla bubir "m ali kriz" değil, bu ekonominin tmel yapısının krizi.  Ha jyır. Ben cegerek burada ABD'deki gerekse de dünyanın geri k alanındaki ekonomik krizin gelişmesi uzun z bir zaman aldı pe son } ya da 40 yılı aşkın sVredir gerçekleşenekonomik deği şikliklere dayalığ Şu anda ise bir çöküş noktasınaulaştı veben buduruma ivedli bir ç Hpm özüm beklemiyorum.   Hayır. Bendünya (z ölçeğindeki çoğ u ~ükümetin altta yatan yaIısal sorunla yüzleşmeye korktuğunu düşünüyorum. Siyasi ve ideolojik nedenlerdendolayı, toplumun temelinde yMat*n sorunlarla uğraşmak istemiyorlar. Dolayısıyla da bu soEruanun bir biçimde ya ortadankalkmasını  ya da kendi kendine çzülmesini m̈́uü ediyorlar. Böyleliklede şu |a asıl ihtnyç duyulan e toplumların değişimi i'ih gerekli ve  zorlMyıcı adımları atmak zorundn kalmayaIaklarınj umuyorlar.  Hayır. Kapitalizmin sonu £lduğnda emi n dpğilim. Ama bunun, biHim yaşamsüremiz boyunca kapitalizmin en büyük krizi {olduğndan eminim. Hatta pek çok açıdan bu krizin, 1930'lardak Büyük ̈́ Buhran kadar ciddi olduğunu düşünüyorum. Bu dakapitalizmin 75 yıl içerisinde ikinci devasa k üresel kriz C] ürettiği anlamına gelir. Bu ise; e r ya  da geç pçoğ insanın, : bu ^kaÖdr sıklıkla bu kadar kötü çö*küşler yaşayan bir ekonomik sistemle yola devam etmenin dü n̈́a halklr açısından faydalı %Holup olmadığı sorusu nunyanı ı katlanılabilir olup Zlmadfğı sorusunu ı soracakları anŞamına bE gelmektedir.
Küresel ekonomik kriz derinleştikçe, kapitalizmin dinamikleri de tartışılmaya başlandı. Massachusetts Üniversitesi Amherst'te ekonomi profesörü olan Richard Wolff, küresel krizin boyutlarını ve mümkün olabilecek çıkış yollarını NTV'ye değerlendirdi. 'Krize tarihsel olarak bakmalıyız' diyen Wolff'a göre, yaşadığımız kriz, 1930'lardaki Büyük Buhran kadar ciddi. 75 yıl içinde iki ciddi krizin yaşanması ise, bu ekonomik sistemin birçok kişi tarafından sorgulanmasına neden olabilir.  Bu krizin ne kadar ciddi olduğunu anlamak için tarihsel bir bakışa ihtiyacımız var. 1820-1970 arasında ABD'deki işçiler her on yılda bir ücret düzeylerinde artış yaşadılar. Bu, Büyük Buhran dönemi için bile geçerliydi. Ancak 1970'lerden bu yana reel ücretlerdeki artış durdu ve bir daha asla yükselmedi.  Buna karşılık yüzyıldır üretimde muazzam bir artış sözkonusu. Özellikle de işçilerin ücret artışlarının durduğu son 30 yıl içinde. Yani işçinin işveren için ürettiği artarken, kazandığı sabit kaldı. Bu da Amerikan şirketlerinin göz kamaştıran kârlar elde etmesini sağladı. 1970'lerden itibaren bu kârlar, borsada eşi görülmemiş bir patlamaya yol açtı. Bunun sonucunda ise, gelirde, varlıkta eşitsizlik hızla büyüdü, önce borsadaki ardından da gayrimenkul piyasasındaki balon patladı ve Büyük Buhran'dan bu yana en kötü gerileme sürecine girildi.  Şirketler ise kazandıkları onca parayla, yöneticilere olağanüstü maaşlar ödediler, başka şirketleri satın aldılar, birbirleriyle birleştiler ve de katlanan kârları, birleşmelere ilişkin bonoları, yeni şirketlerin hisse arzlarını değerlendiren finans sektörüne muazzam kârlar kazandırdılar.  En önemlisi, bankalar ve büyük şirketler bu muazzam kârlarını kullanmak için son derece kârlı bir yol keşfettiler: Çalışanlarına borç verdiler. Yani ücretlerinde artış olmayan çalışanlar, tüketimlerini artırmak için, işverenlerinden borç alıp, bu paraları faiziyle geri ödediler. Böylece kişisel borçlar fırladı. Dolayısıyla ekonomi kredi kartlarından inşa edilmiş bir eve dönüştü. Dolayısıyla bu bir "mali kriz" değil, bu ekonominin temel yapısının krizi.  Hayır. Bence gerek burada ABD'deki gerekse de dünyanın geri kalanındaki ekonomik krizin gelişmesi uzun bir zaman aldı ve son 30 ya da 40 yılı aşkın süredir gerçekleşen ekonomik değişikliklere dayalı. Şu anda ise bir çöküş noktasına ulaştı ve ben bu duruma ivedi bir çözüm beklemiyorum.    Hayır. Ben dünya ölçeğindeki çoğu hükümetin altta yatan yapısal sorunla yüzleşmeye korktuğunu düşünüyorum. Siyasi ve ideolojik nedenlerden dolayı, toplumun temelinde yatan sorunlarla uğraşmak istemiyorlar. Dolayısıyla da bu sorunun bir biçimde ya ortadan kalkmasını ya da kendi kendine çözülmesini umut ediyorlar. Böylelikle de şu an asıl ihtiyaç duyulan ve toplumların değişimi için gerekli ve zorlayıcı adımları atmak zorunda kalmayacaklarını umuyorlar.  Hayır. Kapitalizmin sonu olduğundan emin değilim. Ama bunun, bizim yaşam süremiz boyunca kapitalizmin en büyük krizi olduğundan eminim. Hatta pek çok açıdan bu krizin, 1930'lardaki Büyük Buhran kadar ciddi olduğunu düşünüyorum. Bu da kapitalizmin 75 yıl içerisinde ikinci devasa küresel krizi ürettiği anlamına gelir. Bu ise; er ya da geç çoğu insanın, bu kadar sıklıkla bu kadar kötü çöküşler yaşayan bir ekonomik sistemle yola devam etmenin dünya halkları açısından faydalı olup olmadığı sorusunun yanı sıra katlanılabilir olup olmadığı sorusunu soracakları anlamına gelmektedir.