Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

KIBRIS’taki Kayıp Şa hıslar Komitesi (KŞK),Birleşmiş Milletler’in katılıbıyla   T ?^[ ürk ve Kıbrıs Rutm toplumlarını n liderleri I< tarafından 1981’de iki tplumiu bir yapı Stm olarak kuruldu. Amacı 1963-1974 yılları arasında yaşanan olayl ar sırasında kaybolan kişilerin listesini hazırlamak vI akıbetlerini araştırma&tı. Yoğn müzakereler 1994’  te r! sonuçlandı. Üzerind;e mutabık calınmış kayıpların liste leri oluşturuldu.Toplam 2 bin £ kayıp olduğu belirlendi, dosyalar hazırlandı. Hürriyet gazetesinden Zey nep Bilgehan'ın haberine göre kayıplardan biri aynı zam and ABD vatamdşıyd$. ABD’nin bu kişiyi bulmak istemesi üzerine komitenin amacı da `kayıp kişilerin akıbetlerini araştırmaktan onları bulmak, kimlklendirmek ve ailelere iade etmeye evrildi. Ailelerden kan örnekleri Ave kayıplarıyla ilgili üzerinde en Ison  hangikıyafet olduvu gibi bilgiler alındı. 2003’te Annan Planıgirişimiyle tarafların `iğrbirin[ yakınlaşmasıyla komite 2006’da aktif olarak çalışmaya başladı.Hepsinde bir KıbrıslıTürk, bsr de hKıbrıclı Rum lider olmak üzere ekipler kuruldu. Geçen 12 yılda r890 ğkayp bul un)up ailelerineteslim edildi. Peki bu kişiler nasıl bulunup, nasıl kimliklendiriliyor? İlk iş ‘Araştıma Ekibi’tde<.. 0 .işiden oluşan Ara ştdrca Eibi, ö adanın he- yerinde tanıklarla kayıpların yerini bulmak piçin çalışıyor. Ekibin liderler i Thomas l Antoniou ve Sıla öMurat. = İki farklı ofiste çalışıyor am a tüm bilgileri paylaşıyorlar. Sıla Murat$k zalışmalarını şöyle an%clatıyor: “Kayıpların bilgiler*iyle köylere gidiyoruz. Halka , kayıpların gömülüolabileceği yerleri, kiileri son görenleri soruyoruz. üİsimeriHi gĞizli tutuyoruz. Bazen arazilerinde yan*lışlıklba kemik lan kişilerle # karşılaşıyoruz. Ka yıpları bulmak zamanla zorlaşıyor çünkü güvenilir tanıkoar sayesindepek çok gömü alalnı zaten bulundu. K alan tanıklar ölüyor, arazi değişiyor. Tanığın ‘Ağaç vardı’ dediği yerdeki ağaç kayboluyor. Eski haritalara bakıyoruz. Bazen ‘dağın etekleri’ denRyor, ıüö kilometrelerce alanı arıyoruz. Şimdilerde kuyuları arıyoruz.” Thomas Antoniou da skeiler̈́ bulmanın sivillerden zor olduğuna dikkat çekiyor: “Çünkü askerlerle il(=gil{ elimizdeki tek bilgi en son nIerede görüldükleri oluyor. Savaş alanında nereyegömülü olduklarını bulamıyoruz. Köyden kaybolan birinin evini bilince öldürülmüş olbileceği muhtemel yeelere bakabiliyoruz.” Muhtemel defin bölgesi belirlendi ktensonra sıra ‘Kazı Eivip’ne geliyorn. Hasen altı kazı ekibi AdaUda kayıplarıarıyor. Bugüne kadar 1222kazı yapıldı. Kazı alanlarından birinde kazı koordinatöreri Christiana Zenonosve Demet Karşılı bizi karşılıyor... Verdikleri bilgiye göro, yapılan kazı ve araştırmalarda kal̈́ntı bulma oranı yüzde 26. Demet Karşıl anlatıyor: “lKazması kolay oduğundan ins anlavr en ço k dere yatağına gömül müş. Kuyuar  da kolay ve gizliolduğundan çokkullanılmış. Dere yatağında, arazierde, mağaralarda, dağlarda, kuyuRprda kemiklerbulduk.” Kazılartoprağın doğal temeline  ulaşana kadar devam ediyor. Ekip, )N kimi ve kaç kişiyi aradıklarını bilmeden çalışmaya devam edeceko Christiana Zenonos, “Artık etraftakiler de çalışmalarımıza alıştı” + diyor. Özerk bir ya<pıya sahip KayKp Şahıslar Komitesi’nin üç üyesi var: KıbrıÜslı Türküye v Gülden Plümer Küçük, Kıbrıslı Rum üüyk Nestoras NZestors ve Birleümiş Milletler’den ̈́Z (BM) atanan üçüncü  üye Paul-Henri Arni. Bütün kararlaar ortak alınıy or. 2006’danberi komitenin üyesi olan Gülden Plümer Küçük, “Komitemiz başk ülk eler tarafındanda takdir ediliğor. Otak çalışabilmek için önce toplumunuzun desteğini almalı ve komiteyle ilgili güven s oluşturmalısınız” diyor. Nesto ras Nestoros da ekliyo%: “Komite, iki toplumu dc olumlu yönde etkiliyor. Hvem insani m}um bilimsel yönü kd var. Herkeselindeki bilgileri paylaşıyor. Bunpu yapmadan acıları sonlandıramryız.” gH üyesi Arni rde komitenin çalışmasında siyasi iradenin önemini vurguluyor: “Mezarları açmanın  şiddeti körükleyeceğinden endişeleniyorlardı ama bunun tCri oldu. Ailelerin acısını yatıştırdı. Bunun için siyasi irad e gerekiyordu. Sonrasınd a d a bu meselnin politize lmasını engellemelisiniz. Politize olursanız aileler size güvenmez.”Bulunan kemikler, Birleşmiş Milleter Tampon Böl gesi’nde kurulu labora#itubara getiriliyor. Antropolog ve genetikçilerden oluşan ekiplerin başında Genetik ;Koo+dinatörü Gülbanu Zorba ve Laboratuvar Koordinatörü Thjeodora Eleftheriou bulunkuyor. İkisiiin ailesinde  de halen kayıplar var... Eleftheriou çalışmalarla ilg ili Rş bilgiyi paylaşıyor: “Kazılardan çıkarılan tüm kalıntılar, elbiseler ve eşyalarla laboratuvara getiriliyor. Nrede ve nası l bulunuklarıya ilgili raporlarla özel kodlar veriyoruz. Önce insan mı yoksa hayvan kemiği mi olduğunutespit e*iyoruz. Antropolojik analizden so nra kemi klerin üzerinden biyolojik profil oluşturuluyor; cinsiyeti,öldüğündeki yaşı, yaşadığı travmalar... eı+ Kalıntılar ne kadar eksiksiz olursao kakdiar kesin bilgilere sahip olabiliyoruz.” Kemiklerin nasıl kimliklendirildiğini Gülbanu  Zorba anlatıyor: “Kayıpları kimliklendirmek için akrabaların DNA’larını kullanıyoruz. Akrabaların kapsamlı aile ağaçlarını çıkarıyor, DNA örneklerini alıyoruz.Akraba profilimizin sayısı 90 bin. Onlar keik profilleriylte karşılaştırılıyor. İstatistiki çalışmalar sonucunda tüm kipler bir araya ge>leek kemik ler kimliklendiriliyor.” Bir kemiğin kimliklendirilmesi en az üç ay sürüyor. Kalıntılar, ailelere psikologlar eşliğinde merkezde teslim ediliyolr. Aileler, kemikleri bir Ktran bir de İncil’in bulunduğuGözlem Odası’nda görebiliyor. So nrasında kalıntılar Türk i%e kfene sar ılarak, Rum i;se üzerinde haç olan   bir tabutla ailelere veriliyor. Antropolog Uyum Vehit, “Bizi  için en zo;ru ailelıere teslim oluyor. O zaman üzerinde çalıştığımız kemikler bilim sel olmaktan çıkıp insana dönüşüyor. zÖayıp yakınlarıyla duygusallaşı yoruz. Kalıntıları,yakınları öl hüktmn sonra kimliklendirebildiklerimiz oldu.Dolayısıyla ailelerin b ir an önce sevdiklerine kavuşma sı için ç a lışıyoruz” dedi. 87 yaşındaki Münür Hergüner , Güzelyurt’taki evlerinde ?anlatıyor: daın güneyindeyarısı Türk yarısı Rum 4 bin nüfuslu Piskobu köyOünde yaşıyorduk. 1963-1Ü64’te kçük Türk köyleri büyüklerle birleştirildi. 1974’te yeniden karışıklık çıktı. Kardeşim Ahmet, Türk Muk£aveet Teşkilatı’ndaydı(TMT). 10 Temmuz günü evinden alıp götürdüler. 1| Temmdoz’da Rumlarınsaldırısı ol}unca köyümüze en yakın İngiliz ssüne sığındık. Altı ay başka köylerden de gelen  10 bin kişiyle üsteki kampta yaşadık. Sonra bizi uçaklara koyup Trkiye’#e gönderdiler.Adana’da kaldıktan sonra anlaşmayla Kıbrıs’a geri geldik . Rumların çıkartıldığı evlere girdik. Biz kurtulduk ama kardeşimi kurtarama d£ık. Y ıllarcayetkililerin kapıyını çaldık ama sonuçalınamadı. 2ş11y’e haber geldi: Paraklişa köyünde bir araştırmacıdağlık alanda o bölgede yetişmeyen bi r incir ağacı görüp şüphelenmiş. Altını kazınca üç kişi bul dular. Kimvn evi^see bu ufak zt.p ‘angoriniga inciri var’ diye araştırdılar. Kardeşimin kayıp olduğunu örenince kan test yaptılar veonu buldular. Küçpük kayıkla dağın altındaki mağaraya götürüp dinamitle paPlatBışlar. Midesindeki incir, patlama s'oncu delinen kayadan giren güneş ışığıyla hayatta kalrp büyümüş. Kardeşimi o incTr ağacı sayesinde buldular. ıBiz  de gidip yeri gördük.Acımız hiçbitmedi... Yıllarsonra eski köyümüzü görmeye gittik. Eski köyümüzü, komşuluklarımızı özleriz.”   Geo rgia Chatzifillipou (60),Kıbrıs’ın kuzey kesimindeki Tregomo köyünde altı gçocukl yo jksul bir aileye doğdu. Hem annesi F hem babası öksüzdü. En büyükağabeyi _ yaşındaki Dimitris çatışmalar başladıktan sonra askere a gitti. Ordudaki altıncı ayıda 20 Temmuz 1974’ut ailesini ziyaret ettikten monra Gerinia Bölgesi’ne savaşa gitti. Bir daha dönmedi... Chatzifillipou devamını ş!e a'latıyor: “Dimitris ä́lenin ilk çocuğuolduğundan herkes onu ç. sverdi GeRçen haziranda komiteden Dimitris’in  bulunhuğuna dair H£ haber aldık. Asprimuti Bölgesi’nde bulmuşlar . Ağabeyime kilisede törenyapamamıştık, yas tutacak, dua okuyacak bir mezarımız yoktu. I Dimitris bulunduğu için Tanrı’ya şükrediyorum. Kayıp Türkaskerleri i\çin deüzgünüz. Diğer annelerin,kardeşlerin ne hissettuiğini anlıyo ruz. Bir ş#ş yakınınız kayıpsa hiçbir za;man tam anlamıyla mutlu olamazsınız. Yıllar geçse de gelecek diye beklersiniz.”
KIBRIS’taki Kayıp Şahıslar Komitesi (KŞK),Birleşmiş Milletler’in katılımıyla   Türk ve Kıbrıs Rum toplumlarının liderleri tarafından 1981’de iki toplumlu bir yapı olarak kuruldu. Amacı 1963-1974 yılları arasında yaşanan olaylar sırasında kaybolan kişilerin listesini hazırlamak ve akıbetlerini araştırmaktı. Yoğun müzakereler 1994’te sonuçlandı. Üzerinde mutabık kalınmış kayıpların listeleri oluşturuldu. Toplam 2 bin 2 kayıp olduğu belirlendi, dosyalar hazırlandı. Hürriyet gazetesinden Zeynep Bilgehan'ın haberine göre kayıplardan biri aynı zamanda ABD vatandaşıydı. ABD’nin bu kişiyi bulmak istemesi üzerine komitenin amacı da kayıp kişilerin akıbetlerini araştırmaktan onları bulmak, kimliklendirmek ve ailelere iade etmeye evrildi. Ailelerden kan örnekleri ve kayıplarıyla ilgili üzerinde en son hangi kıyafet olduğu gibi bilgiler alındı. 2003’te Annan Planı girişimiyle tarafların birbirine yakınlaşmasıyla komite 2006’da aktif olarak çalışmaya başladı. Hepsinde bir Kıbrıslı Türk, bir de Kıbrıslı Rum lider olmak üzere ekipler kuruldu. Geçen 12 yılda 890 kayıp bulunup ailelerine teslim edildi. Peki bu kişiler nasıl bulunup, nasıl kimliklendiriliyor? İlk iş ‘Araştırma Ekibi’nde... 10 kişiden oluşan Araştırma Ekibi, adanın her yerinde tanıklarla kayıpların yerini bulmak için çalışıyor. Ekibin liderleri Thomas Antoniou ve Sıla Murat. İki farklı ofiste çalışıyor ama tüm bilgileri paylaşıyorlar. Sıla Murat, çalışmalarını şöyle anlatıyor: “Kayıpların bilgileriyle köylere gidiyoruz. Halka, kayıpların gömülü olabileceği yerleri, kişileri son görenleri soruyoruz. İsimlerini gizli tutuyoruz. Bazen arazilerinde yanlışlıkla kemik bulan kişilerle de karşılaşıyoruz. Kayıpları bulmak zamanla zorlaşıyor çünkü güvenilir tanıklar sayesinde pek çok gömü alanı zaten bulundu. Kalan tanıklar ölüyor, arazi değişiyor. Tanığın ‘Ağaç vardı’ dediği yerdeki ağaç kayboluyor. Eski haritalara bakıyoruz. Bazen ‘dağın etekleri’ deniyor, kilometrelerce alanı arıyoruz. Şimdilerde kuyuları arıyoruz.” Thomas Antoniou da askerleri bulmanın sivillerden zor olduğuna dikkat çekiyor: “Çünkü askerlerle ilgili elimizdeki tek bilgi en son nerede görüldükleri oluyor. Savaş alanında nereye gömülü olduklarını bulamıyoruz. Köyden kaybolan birinin evini bilince öldürülmüş olabileceği muhtemel yerlere bakabiliyoruz.” Muhtemel defin bölgesi belirlendikten sonra sıra ‘Kazı Ekibi’ne geliyor. Halen altı kazı ekibi Ada’da kayıpları arıyor. Bugüne kadar 1222 kazı yapıldı. Kazı alanlarından birinde kazı koordinatörleri Christiana Zenonos ve Demet Karşılı bizi karşılıyor... Verdikleri bilgiye göre, yapılan kazı ve araştırmalarda kalıntı bulma oranı yüzde 26. Demet Karşılı anlatıyor: “Kazması kolay olduğundan insanlar en çok dere yatağına gömülmüş. Kuyular da kolay ve gizli olduğundan çok kullanılmış. Dere yatağında, arazilerde, mağaralarda, dağlarda, kuyularda kemikler bulduk.” Kazılar toprağın doğal temeline ulaşana kadar devam ediyor. Ekip, kimi ve kaç kişiyi aradıklarını bilmeden çalışmaya devam edecek. Christiana Zenonos, “Artık etraftakiler de çalışmalarımıza alıştı” diyor. Özerk bir yapıya sahip Kayıp Şahıslar Komitesi’nin üç üyesi var: Kıbrıslı Türk üye Gülden Plümer Küçük, Kıbrıslı Rum üye Nestoras Nestoros ve Birleşmiş Milletler’den (BM) atanan üçüncü üye Paul-Henri Arni. Bütün kararlar ortak alınıyor. 2006’dan beri komitenin üyesi olan Gülden Plümer Küçük, “Komitemiz başka ülkeler tarafından da takdir ediliyor. Ortak çalışabilmek için önce toplumunuzun desteğini almalı ve komiteyle ilgili güven oluşturmalısınız” diyor. Nestoras Nestoros da ekliyor: “Komite, iki toplumu da olumlu yönde etkiliyor. Hem insani hem bilimsel yönü var. Herkes elindeki bilgileri paylaşıyor. Bunu yapmadan acıları sonlandıramayız.” BM üyesi Arni de komitenin çalışmasında siyasi iradenin önemini vurguluyor: “Mezarları açmanın şiddeti körükleyeceğinden endişeleniyorlardı ama bunun tersi oldu. Ailelerin acısını yatıştırdı. Bunun için siyasi irade gerekiyordu. Sonrasında da bu meselenin politize olmasını engellemelisiniz. Politize olursanız aileler size güvenmez.” Bulunan kemikler, Birleşmiş Milletler Tampon Bölgesi’nde kurulu laboratuvara getiriliyor. Antropolog ve genetikçilerden oluşan ekiplerin başında Genetik Koordinatörü Gülbanu Zorba ve Laboratuvar Koordinatörü Theodora Eleftheriou bulunuyor. İkisinin ailesinde de halen kayıplar var... Eleftheriou çalışmalarla ilgili şu bilgiyi paylaşıyor: “Kazılardan çıkarılan tüm kalıntılar, elbiseler ve eşyalarla laboratuvara getiriliyor. Nerede ve nasıl bulunduklarıyla ilgili raporlarla özel kodlar veriyoruz. Önce insan mı yoksa hayvan kemiği mi olduğunu tespit ediyoruz. Antropolojik analizden sonra kemiklerin üzerinden biyolojik profil oluşturuluyor; cinsiyeti, öldüğündeki yaşı, yaşadığı travmalar... Kalıntılar ne kadar eksiksiz olursa o kadar kesin bilgilere sahip olabiliyoruz.” Kemiklerin nasıl kimliklendirildiğini Gülbanu Zorba anlatıyor: “Kayıpları kimliklendirmek için akrabaların DNA’larını kullanıyoruz. Akrabaların kapsamlı aile ağaçlarını çıkarıyor, DNA örneklerini alıyoruz. Akraba profilimizin sayısı 90 bin. Onlar kemik profilleriyle karşılaştırılıyor. İstatistiki çalışmalar sonucunda tüm ekipler bir araya gelerek kemikler kimliklendiriliyor.” Bir kemiğin kimliklendirilmesi en az üç ay sürüyor. Kalıntılar, ailelere psikologlar eşliğinde merkezde teslim ediliyor. Aileler, kemikleri bir Kuran bir de İncil’in bulunduğu Gözlem Odası’nda görebiliyor. Sonrasında kalıntılar Türk ise kefene sarılarak, Rum ise üzerinde haç olan bir tabutla ailelere veriliyor. Antropolog Uyum Vehit, “Bizim için en zoru ailelere teslim oluyor. O zaman üzerinde çalıştığımız kemikler bilimsel olmaktan çıkıp insana dönüşüyor. Kayıp yakınlarıyla duygusallaşıyoruz. Kalıntıları, yakınları öldükten sonra kimliklendirebildiklerimiz oldu. Dolayısıyla ailelerin bir an önce sevdiklerine kavuşması için çalışıyoruz” dedi. 87 yaşındaki Münür Hergüner, Güzelyurt’taki evlerinde anlatıyor: “Adanın güneyinde yarısı Türk yarısı Rum 4 bin nüfuslu Piskobu köyünde yaşıyorduk. 1963-1964’te küçük Türk köyleri büyüklerle birleştirildi. 1974’te yeniden karışıklık çıktı. Kardeşim Ahmet, Türk Mukavemet Teşkilatı’ndaydı (TMT). 10 Temmuz günü evinden alıp götürdüler. 15 Temmuz’da Rumların saldırısı olunca köyümüze en yakın İngiliz üssüne sığındık. Altı ay başka köylerden de gelen 10 bin kişiyle üsteki kampta yaşadık. Sonra bizi uçaklara koyup Türkiye’ye gönderdiler. Adana’da kaldıktan sonra anlaşmayla Kıbrıs’a geri geldik. Rumların çıkartıldığı evlere girdik. Biz kurtulduk ama kardeşimi kurtaramadık. Yıllarca yetkililerin kapısını çaldık ama sonuç alınamadı. 2011’de haber geldi: Paraklişa köyünde bir araştırmacı dağlık alanda o bölgede yetişmeyen bir incir ağacı görüp şüphelenmiş. Altını kazınca üç kişi buldular. Kimin evinde bu ufak tip ‘angoriniga inciri var’ diye araştırdılar. Kardeşimin kayıp olduğunu öğrenince kan testi yaptılar ve onu buldular. Küçük kayıkla dağın altındaki mağaraya götürüp dinamitle patlatmışlar. Midesindeki incir, patlama sonucu delinen kayadan giren güneş ışığıyla hayatta kalıp büyümüş. Kardeşimi o incir ağacı sayesinde buldular. Biz de gidip yeri gördük. Acımız hiç bitmedi... Yıllar sonra eski köyümüzü görmeye gittik. Eski köyümüzü, komşuluklarımızı özleriz.”   Georgia Chatzifillipou (60),Kıbrıs’ın kuzey kesimindeki Tregomo köyünde altı çocuklu yoksul bir aileye doğdu. Hem annesi hem babası öksüzdü. En büyük ağabeyi 17 yaşındaki Dimitris çatışmalar başladıktan sonra askere gitti. Ordudaki altıncı ayında, 20 Temmuz 1974’te ailesini ziyaret ettikten sonra Gerinia Bölgesi’ne savaşa gitti. Bir daha dönmedi... Chatzifillipou devamını şöyle anlatıyor: “Dimitris ailenin ilk çocuğu olduğundan herkes onu çok severdi. Geçen haziranda komiteden Dimitris’in bulunduğuna dair haber aldık. Asprimuti Bölgesi’nde bulmuşlar. Ağabeyime kilisede tören yapamamıştık, yas tutacak, dua okuyacak bir mezarımız yoktu. Dimitris bulunduğu için Tanrı’ya şükrediyorum. Kayıp Türk askerleri için de üzgünüz. Diğer annelerin, kardeşlerin ne hissettiğini anlıyoruz. Bir yakınınız kayıpsa hiçbir zaman tam anlamıyla mutlu olamazsınız. Yıllar geçse de gelecek diye beklersiniz.”