Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Gec soğuk ve ısraku Rüzgârın uğultusu tüm binayı sa rmış ve yağmur olznca şiddetiyle pencereye vuruyor. Mumun titreyen alevi, odayı ]og bir ışıkla dolduruyor. Televizyonda rnkli ve hızlı ğg{rünÖtüler ğ%ıyorş Ssik>r sakin bir +Ys tönuyvla haberl eri okuyo r. Ee Gözünüz ekranda ğe bir yandan da bir şeyleryudumluyorsunuz... Derken aniden ürperiyorsunuz ve telaş içindekafanızı sağa sola çeviriyorsunuz. Çünkü ?Ğ göz ucuyla bir karartı fark ettiize. Oysaevde sizden başka kimse ö;yok! Buna be nzerbir durum hemen herkesin başın gelmiştir. Peki, az} bu ]Idyen oluyor? Gerçekten başka irileri mi var?  Yoksa beyn isiz bize kötü bir `a m yapıyor? Paranormal ya da doğaüstümevhumları bilimsel olarak araştıran parapsikoloji, işke bu bilinmeyenlere psikolojik ve nörolojik çydhan yanıtlÜar bulmeaya çalışıyor. Adli tıp psikolojisi ve araştırmacı [ psikoloji alanında uzman olan İngiltere’deki Buckinghamshire New Unversity Psikoloji AnaBilim Dalı Başkanı Dr. Ciaran O'Keeff \e, parapsikologların üç ana Gj alanda çalışmalar yaptığını belirtiyor: “Birinci alana ‘duyular dışı algılama' deniyor. Bu, telepati, prekognisyon ve kehanet gibi Hellikleri kapsıyor. İkinci alan psikoÜinezi. Burada insanığ düşü nce gücünün bgr obje üzeinde etkili olup olamayacağı araştırılıy`jr. Ör<necin hiçbir fiili doku~nuş oĞmadan birkaşık bükülebiliyor. Üçüncü alan ise ölü, ruh ve hayaletlerle iletişimi kapsıyor.” İşte parapsikoloji sayesinde, bazen göz ucuyla gördüğ ümüz esrarengiz hareketleri açıklamak mümkün oluyor. Bunun farklı nedenleri olmakla bi£rlikte, gizem veürperti derecesi en düşük olan yaklaşım nörolojik olanı: Çevresel görüş alanımızı "çomak hücreleri” sayesinde algılıyoruzş Bufların çözünürlüğü, merkezî görüşalanımızı oluşturan"koni hücrelerine" nazaran çokdaha düşük. Devlmını dDrd. Ciaran O'Keeffe’den dinleyelim: “Biz ]evresel görüm alanımızda bir hareket gördüğümüzü sandığımızda, o ak{lınd=a tanımlanamay an siyah ve be`yaz şekillerden oluşur. Zira çomak hücrelerimiz renkleri algılayamaz. Bu gördüğümüzüanlamlandırmaya çalıştığımızda ise beynimiz, boşluklPrı dol durmaya çalışıyor. Buna'duyusal ikame' adı verilior. Yan  beyin, gördüğümüz ya da gömediğmiz şeyyere gerçekçi bi= {aıklama get irmeye çalışıyor. Bu 'gerçekçi' açıklama bazen bir hayalet de olabiliyor.”  Nrdeni ne olursa olsun, odada baş ka bir varlık gördüğünüzü sandığınız kısa an , vücudunuzu alarm konumuna getirebiliyşor. Nefes almakta zorlanıyorsunuz, kalbiniz daha hızlıçarpıyor ve eliniz-ayağınız titremeyebaşlıyor. Bazı insanlar böyle bir deneyim yaşa maktan  nfret ederken, bazıları b= korku duygusundan oldukça hoşlanıyor. Bunun nedeĞi, beynimizdeki nöronlar arasındaveya nöıonlarla z^ö başka t ür hücreler arKsın|a il etişim sağlan “Nörotransmitter” adlı kimyasallar. Bu kimyasallardan bir. de dopamin. Heyecan ya +(a sevinç gibi facrklı duygu  durumlarında büyük etkisi olan dopamin, aynı ,S zamanda beynimizdeki ödüllendirme sistemini de kontrol ediyor. Yine D. O'Keefffe'ye kulak veriyoruz: "Beyindeki dopamin salınımı, aynı zamanda bizim kaçma ya da m ücadele etme tepikisi kvermEemizdıen d sorumlu. Kimilerininin korkl d`r maceral arı sev^eV'in, kimilerinin ise kUendilerini aeta terörize edilmiş gibi hissetmesinin nedeni buy.” Karanlık ve terkedilmiş yap ıl ar, korku filmi ve polisiyelerde on yıllardır korku atmosferioluşturmak için kullanılıyor. Böyle y arler bize hem gizemli geliyor *g ve merakımızı uyandırıyor, hem ŞM de tüylerimizi dven ASkon Hediyor. Pik!olog>ara göre, *u tür tepkiler vermemzcn nedenleri SlH evrimsel. Zira bi\zi tehlikeye sokacak  veya güçsüzhissettirecek mekan ve durumlardan kaçınmak oldukça mantıklı. M etruk bir binada çeşitli tehlikeuegrin kol gezmesi daha güçlü ir olasılık. Karanlbk bir koridorda karş*mıza aniden bir şey çıkma ihtimapi bizi ürkütüyor. Eskimiş tahta dşemel. çatırdadığında ya da tozlanmış perdeler hareket ettiğinde, o (ada başka bircanlının bulutdğun^ düşünüyoruz. Vücudumuz geriliyor ve teyakkuz durumuna ̈́eçiyor. Böylece kaçmaya a da mücadele etmeye karar verebiliyoruz.İnsanoğlunun soIn derece geniş bir hayal gücününolduğuna dikkdt ç eken Dr. Ciaran O'Keeffe, “Nasıl davranacağımızın, fantezilerimizle de doğrudan ilintili oldumğuna inanıyorum. 'Karanlık ve terkedilmişyerlerde bize saldırmak içinbekleyen korkunç varlıklar olabilir.' Hayal gücümüz bizi byyle bir düşünceye inandırabiliyor. Fanteziler ile hayaletlerin varlığına olan inancın kmiinasyonu, aslında olmayan bir varlığın mevcudiyetini hissetmemize nedenolabiliyor.”
Gece soğuk ve ıslak. Rüzgârın uğultusu tüm binayı sarmış ve yağmur olanca şiddetiyle pencereye vuruyor. Mumun titreyen alevi, odayı loş bir ışıkla dolduruyor. Televizyonda renkli ve hızlı görüntüler akıyor. Spiker sakin bir ses tonuyla haberleri okuyor. Gözünüz ekranda ve bir yandan da bir şeyler yudumluyorsunuz... Derken aniden ürperiyorsunuz ve telaş içinde kafanızı sağa sola çeviriyorsunuz. Çünkü göz ucuyla bir karartı fark ettiniz. Oysa evde sizden başka kimse yok! Buna benzer bir durum hemen herkesin başına gelmiştir. Peki, ama bu neden oluyor? Gerçekten başka birileri mi var? Yoksa beynimiz bize kötü bir şaka mı yapıyor? Paranormal ya da doğaüstü mevhumları bilimsel olarak araştıran parapsikoloji, işte bu bilinmeyenlere psikolojik ve nörolojik açıdan yanıtlar bulmaya çalışıyor. Adli tıp psikolojisi ve araştırmacı psikoloji alanında uzman olan İngiltere’deki Buckinghamshire New University Psikoloji Ana Bilim Dalı Başkanı Dr. Ciaran O'Keeffe, parapsikologların üç ana alanda çalışmalar yaptığını belirtiyor: “Birinci alana ‘duyular dışı algılama' deniyor. Bu, telepati, prekognisyon ve kehanet gibi özellikleri kapsıyor. İkinci alan psikokinezi. Burada insanın düşünce gücünün bir obje üzerinde etkili olup olamayacağı araştırılıyor. Örneğin hiçbir fiili dokunuş olmadan bir kaşık bükülebiliyor. Üçüncü alan ise ölü, ruh ve hayaletlerle iletişimi kapsıyor.” İşte parapsikoloji sayesinde, bazen göz ucuyla gördüğümüz esrarengiz hareketleri açıklamak mümkün oluyor. Bunun farklı nedenleri olmakla birlikte, gizem ve ürperti derecesi en düşük olan yaklaşım nörolojik olanı: Çevresel görüş alanımızı "çomak hücreleri” sayesinde algılıyoruz. Bunların çözünürlüğü, merkezî görüş alanımızı oluşturan "koni hücrelerine" nazaran çok daha düşük. Devamını Dr. Ciaran O'Keeffe’den dinleyelim: “Biz çevresel görüş alanımızda bir hareket gördüğümüzü sandığımızda, bu aslında tanımlanamayan siyah ve beyaz şekillerden oluşur. Zira çomak hücrelerimiz renkleri algılayamaz. Bu gördüğümüzü anlamlandırmaya çalıştığımızda ise beynimiz, boşlukları doldurmaya çalışıyor. Buna 'duyusal ikame' adı veriliyor. Yani beyin, gördüğümüz ya da görmediğimiz şeylere gerçekçi bir açıklama getirmeye çalışıyor. Bu 'gerçekçi' açıklama bazen bir hayalet de olabiliyor.” Nedeni ne olursa olsun, odada başka bir varlık gördüğünüzü sandığınız kısa an, vücudunuzu alarm konumuna getirebiliyor. Nefes almakta zorlanıyorsunuz, kalbiniz daha hızlı çarpıyor ve eliniz-ayağınız titremeye başlıyor. Bazı insanlar böyle bir deneyim yaşamaktan nefret ederken, bazıları bu korku duygusundan oldukça hoşlanıyor. Bunun nedeni, beynimizdeki nöronlar arasında veya nöronlarla başka tür hücreler arasında iletişim sağlan “Nörotransmitter” adlı kimyasallar. Bu kimyasallardan biri de dopamin. Heyecan ya da sevinç gibi farklı duygu durumlarında büyük etkisi olan dopamin, aynı zamanda beynimizdeki ödüllendirme sistemini de kontrol ediyor. Yine Dr. O'Keeffe'ye kulak veriyoruz: "Beyindeki dopamin salınımı, aynı zamanda bizim kaçma ya da mücadele etme tepikisi vermemizden de sorumlu. Kimilerininin korku dolu maceraları sevmesin, kimilerinin ise kendilerini adeta terörize edilmiş gibi hissetmesinin nedeni bu.” Karanlık ve terkedilmiş yapılar, korku filmi ve polisiyelerde on yıllardır korku atmosferi oluşturmak için kullanılıyor. Böyle yerler bize hem gizemli geliyor ve merakımızı uyandırıyor, hem de tüylerimizi diken diken ediyor. Psikologlara göre, bu tür tepkiler vermemizin nedenleri evrimsel. Zira bizi tehlikeye sokacak veya güçsüz hissettirecek mekan ve durumlardan kaçınmak oldukça mantıklı. Metruk bir binada çeşitli tehlikelerin kol gezmesi daha güçlü bir olasılık. Karanlık bir koridorda karşımıza aniden bir şey çıkma ihtimali bizi ürkütüyor. Eskimiş tahta döşemeler çatırdadığında ya da tozlanmış perdeler hareket ettiğinde, orada başka bir canlının bulunduğunu düşünüyoruz. Vücudumuz geriliyor ve teyakkuz durumuna geçiyor. Böylece kaçmaya ya da mücadele etmeye karar verebiliyoruz. İnsanoğlunun son derece geniş bir hayal gücünün olduğuna dikkat çeken Dr. Ciaran O'Keeffe, “Nasıl davranacağımızın, fantezilerimizle de doğrudan ilintili olduğuna inanıyorum. 'Karanlık ve terkedilmiş yerlerde bize saldırmak için bekleyen korkunç varlıklar olabilir.' Hayal gücümüz bizi böyle bir düşünceye inandırabiliyor. Fanteziler ile hayaletlerin varlığına olan inancın kombinasyonu, aslında olmayan bir varlığın mevcudiyetini hissetmemize neden olabiliyor.”