Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Bustillo-Maury ismini görünce nasıl bi r  şeyle karşılaşacağfımızı }yadz çoOk tahminederiz. Bir bölümde tekinsiz karakterlerle örülü, /T karanlıktan beslnn saf bir psikolojik-gerilim veya psycho-biddy filmi (yaşlı çirkin kadınkorku/gerilimi),bir bölümde gore kavramını kööleen bir şiddet österisi, body-orror (bedensel korku filmi) örneğ i ya da splatter (istismar  k) fil mi… Bu na ‘psikolojik korku’ diyenler de var. “İçerde” (“A L’Interieur”, 2007 ) ilgk 'dKorkunç Hazine”nin (“Livide”, 2011) ardından burada da b enzer bir anlayış mevcut . Yan tiplerin yada abartılmamıb ‘kötü’lerinsanki Ueki korku-ge ´rş#lim filmlerinin ‘ürkütücü’ mizaçlarından jü ya da Argento düşlerinden besl̈́mesi esas tehditunsuruna dönüşüyor. Ama yönetmenler, bunlardan ilkindeki müstakil ev, ikincisindeki eski malikane kullanımındaki becerinin ardındanbu kez dış mekanı daha önke çıkarıyorlar. : duraklarda yer geldiğinde mekanın, ailenin geçmişi ve mahremiyet duygusu, içsel gerilimi Idoruğa taşıyordu. ‘Ev istila sı filmi’ P formülünün etrafı doğ ru hatlarla, 70’ler Amerikan korku sinemasının dehşetiyle,İtalyan korku sinemasının ‘bayıltma’ cüretiyle denge leniyordu. Alttürleri delik deşik edip kendne bambaşka bir yol aramanın çekiciliği, gerçeküstücü _Şğ suratların  içeriye sızmasıyla iz bırakmıştı. Büad< ise tabiri caizse ‘mutantlaşmış,deforme olmuş bir katil’, bir ‘cins’in izi sürülüyor. /üleer atıkBarlğa {ey~ başka şekilde p insanlıktan çıkan, “Tepenin Gözleri” (“The Hls Have Eyes”, 1977),“Korku Kapanı” (“Wr>n Turn”, 2003),“Mutants” (209),h“Ölüm Çiftliği” (“La Meute”, 2010),“Çernobil’in Sırları” (“Chernobyl Diaries”, 2012) gibi örneklerini gördüğümüzbir alanla yüzleşiyoruz. Sanki bu ilk ikisinin ‘gr up olarak dolaşan ı yamyam’ meselesiburada bir ‘slasher katili’ ile yer değifşpirip ‘Michael Myers’laşıyor. Doğrusunu söylemek gerekirse bunlarıin sş%on üçünde ‘mutantların istilası’ kıvamında işi ‘zombi filmi’ ile akraba bilimkurgu/korku kırması noktaya taşıyan kolaycı açılım c anlan mıyor. Bustillo ile Maury, 70’lerin gerçekçi ve bağımsız ruhlu Amerikan korku-unu takip ediyor. Burada Béatrice Dalle kullanımı dışında ‘psycho-biddy film’ile ilişki{i netleştirmiyo#. Yeni Franız Aşırılığı sa da Üçüncü Fransız Yeni Dalgası’nın ‘ tür’ algısının kontrolden çıkıp,aksiyonun, gişe kaygısının veya kanın esiri olduğu sü reçlerden birine girmiyoruz. Gaspar Noé ve Pilğpe Gr andrieux’nün en önemli isimleri olduğu b akım isekorku alanındaki sayılı önemli yönetmenlerinden deste( alıyor.
Bustillo-Maury ismini görünce nasıl bir şeyle karşılaşacağımızı az çok tahmin ederiz. Bir bölümde tekinsiz karakterlerle örülü, karanlıktan beslenen saf bir psikolojik-gerilim veya psycho-biddy filmi (yaşlı çirkin kadın korku/gerilimi),bir bölümde gore kavramını kökleyen bir şiddet gösterisi, body-horror (bedensel korku filmi) örneği ya da splatter (istismar) filmi… Buna ‘psikolojik korku’ diyenler de var. “İçerde” (“A L’Interieur”, 2007) ile “Korkunç Hazine”nin (“Livide”, 2011) ardından burada da benzer bir anlayış mevcut. Yan tiplerin ya da abartılmamış ‘kötü’lerin sanki eski korku-gerilim filmlerinin ‘ürkütücü’ mizaçlarından ya da Argento düşlerinden beslenmesi esas tehdit unsuruna dönüşüyor. Ama yönetmenler, bunlardan ilkindeki müstakil ev, ikincisindeki eski malikane kullanımındaki becerinin ardından bu kez dış mekanı daha öne çıkarıyorlar. O duraklarda yeri geldiğinde mekanın, ailenin geçmişi ve mahremiyet duygusu, içsel gerilimi doruğa taşıyordu. ‘Ev istilası filmi’ formülünün etrafı doğru hatlarla, 70’ler Amerikan korku sinemasının dehşetiyle, İtalyan korku sinemasının ‘bayıltma’ cüretiyle dengeleniyordu. Alt türleri delik deşik edip kendine bambaşka bir yol aramanın çekiciliği, gerçeküstücü suratların içeriye sızmasıyla iz bırakmıştı. Burada ise tabiri caizse ‘mutantlaşmış, deforme olmuş bir katil’in, bir ‘cins’in izi sürülüyor. Nükleer atıklarla veya başka şekilde insanlıktan çıkan, “Tepenin Gözleri” (“The Hills Have Eyes”, 1977),“Korku Kapanı” (“Wrong Turn”, 2003),“Mutants” (2009),“Ölüm Çiftliği” (“La Meute”, 2010),“Çernobil’in Sırları” (“Chernobyl Diaries”, 2012) gibi örneklerini gördüğümüz bir alanla yüzleşiyoruz. Sanki bu ilk ikisinin ‘grup olarak dolaşan yamyam’ meselesi burada bir ‘slasher katili’ ile yer değiştirip ‘Michael Myers’laşıyor. Doğrusunu söylemek gerekirse bunların son üçünde ‘mutantların istilası’ kıvamında işi ‘zombi filmi’ ile akraba bilimkurgu/korku kırması noktaya taşıyan kolaycı açılım canlanmıyor. Bustillo ile Maury, 70’lerin gerçekçi ve bağımsız ruhlu Amerikan korkusunu takip ediyor. Burada Béatrice Dalle kullanımı dışında ‘psycho-biddy film’ ile ilişkiyi netleştirmiyor. Yeni Fransız Aşırılığı ya da Üçüncü Fransız Yeni Dalgası’nın ‘tür’ algısının kontrolden çıkıp, aksiyonun, gişe kaygısının veya kanın esiri olduğu süreçlerden birine girmiyoruz. Gaspar Noé ve Philippe Grandrieux’nün en önemli isimleri olduğu bu akım ise korku alanındaki sayılı önemli yönetmenlerinden destek alıyor.