Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

De Jong, futbolla ilk tanışmasındanAjax'ta geçirüiği günlere; Hamburg'da yaşadığı değişimdenGalatasaraylı arkadşşlarına; WesleySneijder'den sezonun kırılma anına kadar pek çok soruya yanı} verdi. Futbol cunun açıkl amaları şöyle; Neredeyse dört ve ya b yaşından beri ayağımda sürekli bir top v  ar, çocukluk yıllarımda # da evde m;tlaka enüs £opul Öa da küçük bir topla oynardım.Daha c sonra bir kulüpte futbol oynamaya başladım, altı yaşındaydım. Antrenmanlar v e maçlarla orada tanıştım. Evin koridorunu hayalibir futbol sahası gi bi düşünürdüm. Batak_  sondaki ikKM kapı, sahanın kaleleri olurdu. BArkadşlarımla sürekli evin £%M içinde bu şekilde ̈́op oynardık. Hamburg'da iki veya üçay geçirdiktensonra Hu Stevens, beni odasına  ç$ırdıI. O zamanlar h ücumun sağında, solunda veya zaman zaman forvetinarkasında oynuyordum. Beni davet ettive  dedi ki, 'Senin sahip olduğun kalite, topla olan ilişin U oyun yapın, kesinlikle defansif bir orta saha oyunNcsu olman gerektiğini söylüyor; inan bana, buna konsantre olursan bu pozisyonda d ünyanın en iyi oyuncularından biri olabilirsin, hem milli takımda, hem de klüp kariyerinde...' Sn de oldukça pozitif yaklaştım kendisinin söylediklerine. Amsterdam'da pek çokTürk topluluğu var. :ba Gal atasaraylı ya da Fene rbahç eli oluyorlardı. Bu, apartman bloklarına kadar ayrılmıştı. Bu nedenle de sürekli bir rekabet oluşuyordu. Çocukken izlediğim Galatasaray m açlarını anımsıyorum. Özel likle 2000'de kazanılan UEFA Kzpası serüvenini... O kadronun hepsini sayabilirim. _ Türkler ] maçları seyretmek için toplanıyorlardı.  Kazanırlarsa arabalarıyla sŞkaklarda kuta_ea yapıyorlardı. Her Şy zaman 'Cimbom' i smini duyabiliyordunuz. Duvarlardaki gr:a.itişerde bil e 'Cimbom' yazıyordu< Benim mahallemde özellik+le herkes Galatasaraylıydı.Annem hâlen aynı mahallede yaşıyor. Ben Galatasaray'a imza ,?h attığım an herkes çılgınlar gibisevindi. Burada   olmaktan ve arkadaşlarımı sevindirmekten çokmutluyum. Türk insanının Galat asaray ya da m  illi takım oynarken futbola tu,usunu ve duygularını hissedebiliyorsunuz. Wesley'in karakteri değişmedi. Mutl u, zam an zaman huysuz... Bunlar benim için degeçerli. Birbirimizi çok uzIn zamandır tanıyoruz. Cevap vermem  için sadece bakmasıyeterli oluyor. Bu da futbolda çok nadi r görülen bir şey. F Saha h dışında da bu şekildeyiz. Eşlerimiz çok iyi arkadaşlar. Bu s her şey kolayla ştırıyor.Onun burada olmaEö! benim Gala!asaray_da hem oyuncu olarak hem de kişiselolarak gelişimime katkı sağlıyor; çünkü buradaki kşlUü[ farklı.  Jan lIlde Riekerink ile 9 yaşımdaykentanıştım. Tm 22 sene ce.g.. O zamanlarbelli sınırları olan birantrenördü. Genç oyuncular ile çalıtoğı için kuĞllgra bağlıyıı. Ona büyük saygı duyuyorduk; 8-9-10 yaşl arında yaşadığımız gelişimi gösteremeyenler takımdan ayrrılak zorunda kalıyordu. Kaybedeceğiniz çk şey vardı, evinize kgerU dönebilirdiniz. Jan  Olde Riekerink geldiğinde oyunun tSknik tarafına odaklanmıştı. Top kontrol ü,güzel paslar, sert paslar... Pe_] ç£i[k oyuncu bunu kaldıamadı; ama ben çok sevmiştim... KıYlm anı Fenerbahçe maçından sonra Oldu. İyi oynuyordu k; fakat st üsÿ́ mağlubiyetler a`d]k. Derbi maçından sonra bunun olmasının nedeni kaybetmemiz değil, kaybederken nası loynadığımızdı. Bugünküdurumumuzdan farkımı£z ruh eksikti... Hiç kimse  o kadar d/a a  ç değildi. Bu  kırılma noktamız Dld. Oturup takım igikde konuştuk: 'Böyle devam etmek mi istiyoruz? Şampiyon olamayız. %'Böu ruh halinde sürekli olarak sahaya çıkmak zorunda kalacağız. Bunun değişmesi gerekiyor...' BirIrimizi yapıcı anlamda eleştirdikve bu hepimiz agın ç ok faydalı bir sohbet o/ldu. Herkesin gerçekleri kabul etmesi gerekiyordu, o şekilde yola çıktık.  Bundan sonra ´dm kazanmaya başladık. Sadece bir beraberlik aidFıi.
De Jong, futbolla ilk tanışmasından Ajax'ta geçirdiği günlere; Hamburg'da yaşadığı değişimden Galatasaraylı arkadaşlarına; Wesley Sneijder'den sezonun kırılma anına kadar pek çok soruya yanıt verdi. Futbolcunun açıklamaları şöyle; Neredeyse dört veya beş yaşından beri ayağımda sürekli bir top var, çocukluk yıllarımda da evde mutlaka tenis topuyla ya da küçük bir topla oynardım. Daha sonra bir kulüpte futbol oynamaya başladım, altı yaşındaydım. Antrenmanlar ve maçlarla orada tanıştım. Evin koridorunu hayali bir futbol sahası gibi düşünürdüm. Baştaki ve sondaki iki kapı, sahanın kaleleri olurdu. Arkadaşlarımla sürekli evin içinde bu şekilde top oynardık. Hamburg'da iki veya üç ay geçirdikten sonra Huub Stevens, beni odasına çağırdı. O zamanlar hücumun sağında, solunda veya zaman zaman forvetin arkasında oynuyordum. Beni davet etti ve dedi ki, 'Senin sahip olduğun kalite, topla olan ilişkin ve oyun yapın, kesinlikle defansif bir orta saha oyuncusu olman gerektiğini söylüyor; inan bana, buna konsantre olursan bu pozisyonda dünyanın en iyi oyuncularından biri olabilirsin, hem milli takımda, hem de kulüp kariyerinde...' Ben de oldukça pozitif yaklaştım kendisinin söylediklerine. Amsterdam'da pek çok Türk topluluğu var. Ya Galatasaraylı ya da Fenerbahçeli oluyorlardı. Bu, apartman bloklarına kadar ayrılmıştı. Bu nedenle de sürekli bir rekabet oluşuyordu. Çocukken izlediğim Galatasaray maçlarını anımsıyorum. Özellikle 2000'de kazanılan UEFA Kupası serüvenini... O kadronun hepsini sayabilirim. Türkler maçları seyretmek için toplanıyorlardı. Kazanırlarsa arabalarıyla sokaklarda kutlama yapıyorlardı. Her zaman 'Cimbom' ismini duyabiliyordunuz. Duvarlardaki grafitilerde bile 'Cimbom' yazıyordu. Benim mahallemde özellikle herkes Galatasaraylıydı. Annem hâlen aynı mahallede yaşıyor. Ben Galatasaray'a imza attığım an herkes çılgınlar gibi sevindi. Burada olmaktan ve arkadaşlarımı sevindirmekten çok mutluyum. Türk insanının Galatasaray ya da milli takım oynarken futbola tutkusunu ve duygularını hissedebiliyorsunuz. Wesley'in karakteri değişmedi. Mutlu, zaman zaman huysuz... Bunlar benim için de geçerli. Birbirimizi çok uzun zamandır tanıyoruz. Cevap vermem için sadece bakması yeterli oluyor. Bu da futbolda çok nadir görülen bir şey. Saha dışında da bu şekildeyiz. Eşlerimiz çok iyi arkadaşlar. Bu da her şey kolaylaştırıyor. Onun burada olması benim Galatasaray'da hem oyuncu olarak hem de kişisel olarak gelişimime katkı sağlıyor; çünkü buradaki kültür farklı. Jan Olde Riekerink ile 9 yaşımdayken tanıştım. Tam 22 sene önce... O zamanlar belli sınırları olan bir antrenördü. Genç oyuncular ile çalıştığı için kurallara bağlıydı. Ona büyük saygı duyuyorduk; 8-9-10 yaşlarında yaşadığımız gelişimi gösteremeyenler takımdan ayrılmak zorunda kalıyordu. Kaybedeceğiniz çok şey vardı, evinize geri dönebilirdiniz. Jan Olde Riekerink geldiğinde oyunun teknik tarafına odaklanmıştı. Top kontrolü, güzel paslar, sert paslar... Pek çok oyuncu bunu kaldıramadı; ama ben çok sevmiştim... Kırılma anı Fenerbahçe maçından sonra oldu. İyi oynuyorduk; fakat üst üste mağlubiyetler aldık. Derbi maçından sonra bunun olmasının nedeni kaybetmemiz değil, kaybederken nasıl oynadığımızdı. Bugünkü durumumuzdan farkımız ruh eksikti... Hiç kimse o kadar da aç değildi. Bu da kırılma noktamız oldu. Oturup takım içinde konuştuk: 'Böyle devam etmek mi istiyoruz? Şampiyon olamayız. Bu ruh halinde sürekli olarak sahaya çıkmak zorunda kalacağız. Bunun değişmesi gerekiyor...' Birbirimizi yapıcı anlamda eleştirdik ve bu hepimiz adına çok faydalı bir sohbet oldu. Herkesin gerçekleri kabul etmesi gerekiyordu, o şekilde yola çıktık. Bundan sonra da kazanmaya başladık. Sadece bir beraberlik aldık.