Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Ülkesindeki ş?artlardan bahseden bir Türk kadının< dinledikten sonra, buülkenin "Türkiye İslam Cumhuriyeti"ne dönüştüğü izlenimiedindim. Konuştuğum kişi, devlıetin laiklere zulmüne, genç kızların Anadolu’da kısa kıyafetlerle Y-zemeyeceğBine, Ramazan ayında {etek yenilemeyeceğine dair uzun bir şikayet listesi oluşturmuştu. Devletin Alevi, Kürt ve laik kişilerin sahibi olduğu ticari ve sanayikurumlarıyla anl£şmalarında ayrımcılık yaptığını da savundu bu kişi. Geçtiğimiz hafta İstanbul’da yapılan dini özgürlükler seminerindeki konuşmacılardan bii, Türkiye’deki ´lik devlet modelini ABD  ) Fr ansa’yla karşılaştırıyor ve Türkiye’dekilaikliğin tekbir o$ha dışında Fransa’daki radikai laikliğe yakın olduğu aonucuna varıyordu. B ?r &_g Türkiye’deki dindarlaşmAa düoeyinin daha yüksek, laikliğe desteğinise minimum düzeyde olmasıydı. Buna rnek olarak Fransızğarn dZötte üçünün okulljarda zbaşörtü yasağını desteklerken, Tüırklerin dörtte üçününokullarda, ünivrsie ve amu alan l;rınpda başörtüye izin verilmesini desteklemesi gösterildi.  Katılımcılardan biri, laiklerin dini akımın yükselişine yönelik endişelerinin haklı gerekçeleri olmasına rağmen, yukarıda bahsettiğim kadının sözlerini Öaübartıl-ı bjlara, =le=tifen bir yorumyaptı. Laiklerin ya azınlıkların zulme uğradıkları iddialarının ge rçeklerdenuzak olduğunuilave etti. Bir başka yyorumcu -öh Erdoğan hükümetinin, Kürt grupların haklarını tanıyan ilk hükümetolduğunu, iddia etti.  Bir üçüncü yorumcu Erdoğan hükümetinin dini tzııkların hakların ı destekleyen  yasala r çıkardığını, anca 'k laikmuhalefetin buna karşıçıktığını v e hatta yasanın iptali için Avayyasa Mahkemesine başvurduğunu cf* ifade etti. Bu yorumcuya göre la ik kurumlr, Müslümanlar benzer haklar istemesşn diye Hıristiyanların vn diğerlerinin hakları na da itiraz ediyor. Geçen ay Birmingham Üniersitesinde verdiğibm konferans sonrası bir Tor öğrencinin bu tür endişelerini dinledim. Öğrenci, Erdoğan hükümetinin iktidara gel´şin[n kadınlar üzerinde, başörtü takmaları yönünd{ sosyal baskılara sebep olduğunu belirtti.  Buna yğHıtım şöylLe oldu:  "Dindarlaş ma yönündeki sosyalbaskılar Mısır, Suriye, Tunus /Kı gibi, hükümetlerinin İslamcılık eğilimine düşman cduğ/ ülkelerde d e var. Aynı şey başka toplumlarda kızların k ısa kıyafetler giymesi veya erkeklerinuyuşturucu kulla nması ve cinsel ilişkiye girmesi yönündeki baskıGlar için de söylenebilir. #B duumda hükümetler kınanamaz vya övülemez." İstanbul seminerinde Üba konuşmacılar ordu ve istihbaratla ilişkili devletiçindeki bazı g-zlyi organlara dikkat çektiler.Bu i se mPF komplolar, komplocular ve onlarıbuna iten etkenler etrafında srt bir taprttışma Kparattı.  Bu tartışma banaon yıldan fazla bir sıre önce İstanbul’a yaptığım geziyi  hatırlattı. Gezi sırasında Kemalist gazeteciler İslamcıların yükselişiyle birlikte Türkiye’de demkrasinin geleceği etrafındaki söyleşiler ö.Ü dizisi Bçinde bazı z sorularla etrafımı sarmıştı. İçlerinden bazılarıbenim onların _ sorularına yönelik şaşkınlığıı, İslamcıların durdurulmadıkları takdirde yirmi &ıl içi  nde iktidara gelecekleri endişesini ifade ederek karşılık  vermişlerdi. Duyduklarıma göre iş bitmiş Cv ve Türkiye dönüşü olmayan şekilde değişmiş.  YaşanZan devrimsel değişimin işaretlerinden biri olarak grzetelOerde KemalAtatürk’e saldıran v*e onun dönemini geri ka lmışlıkla suçlayan bi liberşal aydınla ilk defa görüşmüştüm. Adamcezaevinde yatmış, üniversitedeki işinden uzaklaştırılmış ve bir yığdavn fazla bir süresürgünde yaşamak zorunda gkalmış. Fakat İ stanbul’adönmüş ve ‘laik milletin tanrısına’ saldırdığı için o ldukça mutlu olduğunu ifade ederek, tutumunu sürdürüyor.  Değişmeyen tek şey İstanbul’un muhtetşeĞuliği ve büyüsü.İstanbul doğanı n büyüsü ile her etre karesinden tarihin  * kokusu yayılan büyk bir müzeye benzemesi açısından neredeyse * tek başına dünyanın büyük kentleri arasındaki j bir doku. İstanbul’da bu durumdan şikayeteden tek air kişi görmedim. Taksi şoföründen Vizleri ağırlayanlara kadar herkesİstanbul’un sa&inlerinden olmalarından dolayı mutluluklarını ifad e ebiyorklaI ve İstanbul’dan ayrılıp nimetlerind en mahrum olacağımız için bizlere acıyorlar. Allah’tan bu nimeti devam ettirmesini )e halkını tatma ya başladıkları özgürlük nime tinMp arttırmasını diliyoruz.  n Londra’da Arapça yayımlanan El Kuds El Arabi gazetesi, İngilKere’de yaşayan Sudnlı akademisyen, 24  Nisan 2009, Arapçadançeviri:
Ülkesindeki şartlardan bahseden bir Türk kadınını dinledikten sonra, bu ülkenin "Türkiye İslam Cumhuriyeti"ne dönüştüğü izlenimi edindim. Konuştuğum kişi, devletin laiklere zulmüne, genç kızların Anadolu’da kısa kıyafetlerle gezemeyeceğine, Ramazan ayında yemek yenilemeyeceğine dair uzun bir şikayet listesi oluşturmuştu. Devletin, Alevi, Kürt ve laik kişilerin sahibi olduğu ticari ve sanayi kurumlarıyla anlaşmalarında ayrımcılık yaptığını da savundu bu kişi.  Geçtiğimiz hafta İstanbul’da yapılan dini özgürlükler seminerindeki konuşmacılardan biri, Türkiye’deki laik devlet modelini ABD ve Fransa’yla karşılaştırıyor ve Türkiye’deki laikliğin tek bir nokta dışında Fransa’daki radikal laikliğe yakın olduğu sonucuna varıyordu. Bu fark Türkiye’deki dindarlaşma düzeyinin daha yüksek, laikliğe desteğin ise minimum düzeyde olmasıydı. Buna örnek olarak Fransızların dörtte üçünün okullarda başörtü yasağını desteklerken, Türklerin dörtte üçünün okullarda, üniversite ve kamu alanlarında başörtüye izin verilmesini desteklemesi gösterildi.  Katılımcılardan biri, laiklerin dini akımın yükselişine yönelik endişelerinin haklı gerekçeleri olmasına rağmen, yukarıda bahsettiğim kadının sözlerini abartılı bularak, eleştiren bir yorum yaptı. Laiklerin veya azınlıkların zulme uğradıkları iddialarının gerçeklerden uzak olduğunu ilave etti. Bir başka yorumcu Erdoğan hükümetinin, Kürt grupların haklarını tanıyan ilk hükümet olduğunu, iddia etti.  Bir üçüncü yorumcu Erdoğan hükümetinin dini azınlıkların haklarını destekleyen yasalar çıkardığını, ancak laik muhalefetin buna karşı çıktığını ve hatta yasanın iptali için Anayasa Mahkemesine başvurduğunu ifade etti. Bu yorumcuya göre laik kurumlar, Müslümanlar benzer haklar istemesin diye Hıristiyanların ve diğerlerinin haklarına da itiraz ediyor.  Geçen ay Birmingham Üniversitesinde verdiğim konferans sonrası bir Türk öğrencinin bu tür endişelerini dinledim. Öğrenci, Erdoğan hükümetinin iktidara gelişinin kadınlar üzerinde, başörtü takmaları yönünde sosyal baskılara sebep olduğunu belirtti. Buna yanıtım şöyle oldu:  "Dindarlaşma yönündeki sosyal baskılar Mısır, Suriye, Tunus gibi, hükümetlerinin İslamcılık eğilimine düşman olduğu ülkelerde de var. Aynı şey başka toplumlarda kızların kısa kıyafetler giymesi veya erkeklerin uyuşturucu kullanması ve cinsel ilişkiye girmesi yönündeki baskılar için de söylenebilir. Bu durumda hükümetler kınanamaz veya övülemez." İstanbul seminerinde bazı konuşmacılar ordu ve istihbaratla ilişkili devlet içindeki bazı gizli organlara dikkat çektiler. Bu ise komplolar, komplocular ve onları buna iten etkenler etrafında sert bir tartışma yarattı.  Bu tartışma bana on yıldan fazla bir süre önce İstanbul’a yaptığım geziyi hatırlattı. Gezi sırasında Kemalist gazeteciler İslamcıların yükselişiyle birlikte Türkiye’de demokrasinin geleceği etrafındaki söyleşiler dizisi içinde bazı sorularla etrafımı sarmıştı. İçlerinden bazıları benim onların bu sorularına yönelik şaşkınlığıma, İslamcıların durdurulmadıkları takdirde yirmi yıl içinde iktidara gelecekleri endişesini ifade ederek karşılık vermişlerdi. Duyduklarıma göre iş bitmiş ve Türkiye dönüşü olmayan şekilde değişmiş.  Yaşanan devrimsel değişimin işaretlerinden biri olarak gazetelerde Kemal Atatürk’e saldıran ve onun dönemini geri kalmışlıkla suçlayan bir liberal aydınla ilk defa görüşmüştüm. Adam cezaevinde yatmış, üniversitedeki işinden uzaklaştırılmış ve bir yıldan fazla bir süre sürgünde yaşamak zorunda kalmış. Fakat İstanbul’a dönmüş ve ‘laik milletin tanrısına’ saldırdığı için oldukça mutlu olduğunu ifade ederek, tutumunu sürdürüyor.  Değişmeyen tek şey İstanbul’un muhteşemliği ve büyüsü. İstanbul doğanın büyüsü ile her metre karesinden tarihin kokusu yayılan büyük bir müzeye benzemesi açısından neredeyse tek başına dünyanın büyük kentleri arasındaki bir doku. İstanbul’da bu durumdan şikayet eden tek bir kişi görmedim. Taksi şoföründen bizleri ağırlayanlara kadar herkes İstanbul’un sakinlerinden olmalarından dolayı mutluluklarını ifade ediyorlar ve İstanbul’dan ayrılıp nimetlerinden mahrum olacağımız için bizlere acıyorlar. Allah’tan bu nimeti devam ettirmesini ve halkını tatmaya başladıkları özgürlük nimetini arttırmasını diliyoruz.  * Londra’da Arapça yayımlanan El Kuds El Arabi gazetesi, İngiltere’de yaşayan Sudanlı akademisyen, 24 Nisan 2009, Arapçadan çeviri: