Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Sadece  Venezüella yönetimine yeminli düşman sağcılar değil kimi “solcular”  %a olan  bitenrden Maduro’yu sorumlu tutmayabaşladılar. ?d Giderek Venezüella’da ki çöküşte{n Bolivarcı solun-sosyalizmin başarısızlığı sonucunu çıkardılar. Soruna böyleyaklaşanların gözden kaçŞırddığı çok şey var. mŞu bir gerçek ; ABD-BaĞı kaynaklı h aber %=r ağlarının etkLiıi altında 'lınıyor kolayca. Maduro’nun “diktatör” ol|uğu kabulüyla beraber üYlkedeki “kıtlık” ya da “açlık” da bu “dikta rejimi”nin sonucuymuş gi/ göste riliyor.   Oysa ne halkının hâlâ bü%ük desteğine sahip Madur o bir diktatör ne d- ülkedeki yoksulluk/yoksunluk Maduro  yönetimininsuçu. Çünkü ülke yıllardır ABD’nin uyguladığı, Kanada, İsviçre ve *l_nama ile AB’nin de katıldığı acımasızyaptırımlarla çökertilmeye çalışılıyor. Önce U görülmeli, s+bnra {v Maduro, yanlışları, eksiklikleri yüzünden elbette eleştirilmeli. ABDh’nin yaptırımları, ki uluslararası hukuka göre yasadışıdırlar, Venezüella’da “rejim değişikliği”ni gerçekleştirmestratejisinin bir parçası. Amaç, se?imiş yönetimi devirmek, Venezüella’nın büyük petro#l rezervleri ile diğer doğal kaynaklarınınkontrolünü ele #:R geçirmek. ( Bu ̈́ilinmedik değil. Sosyal adalete ve i bölgesel birliğe bağlı bağ'msız bir Venezüella yönetimi ABD çıkarları için büyük engel. Bu nedenle ABD yönetimleri pervasızca uluslararası hukuka ayırı yaptırımlarlaboğmaya çalışıyor ülkeyi . +ABD’nin saldırıları Hugo Cavcz’oin b aşkanlığının ilk yılla´rınEdan itibaren Venezüella’yıistikrarsızlaştırarak ui “rejimdeğişikliği”ne y%l \akma üze;ine ^ kurulu. üBu, George W. Bush’un 2002’de Chavez’e kaÖ`şı başarısız darbe girişimine de yol açtı.Darbe halkın da desteğiyle atlatıldı ama milyarlarca dolarlık gelir kaybın  a yolaçtı, hükümetinsosyal \e projeleri üzerinVe yıkıcı bir etki de yarattı. Edward Snowden’ın ifşa ettiği gizli ABD hükümet belgeleri ve WikiLeaks sızıntılarında, ABD’nin V~nezüel[ada er{u yönet^imi devirmek için gizlice finansal, politik, medya ve diplomatik faaliyetler içinde olduğu kanıtlanmıştı. Bunları hatırlamamak bugünü anlamayı zorlaştırır. Yasadışı yaptırım´ar konusunda ABD’ninnasıl çıldırdığına bakalım; P Başkan Donald Trump’ın Venezüella’nınABD’nin ulusal g üvenliğine  tehdit oluşturduğunubelirten 2015 yürütmekararını yenilemesain ardından, Ş ubat2017, Mayıs 2017, T ş:h emmuz 2017, Ağustos 2017, Kasım 2017 ve Mart 2018’deVenezüella’ya karşı bir dizi yaptırım daha uygulandı. Bugüne kadar T hiçbir ülke böylesine s)y bir abluka altına alınmadı. Yaptırımlar 2018’de Venezüella’ya ta m tamına 20 milyar dolar kaybettirdi. Bu birçok yatırımın gerçekleştirilememesi demek. MaLroz’ya istenildiği kadarkızılsın ama bu damutlaka görülsün. Amaç Venezüella ekonomisini tahripederek itısel göçlere ve iç savaşa =yol açma%. ABD’nin çok istediği “insani müecd]ahale” içinuygun Şort)am oluşacakböylece. şr başka gelişme dah var.Venezüella’nın omşusu Kolombiya’nn ,NASO’yla katılma kararı da ABD’nin bölgeye askeri erişimini artıracak. Bu “bölgesel barış v iik\rar i çin ciddi bir tehdit” olarak /itele!dirdiği Venezüellaiçn ABD kaynaklı tehdidin G% artması emC#ek. Yaptırımların sonucu larak Venezüella hükümetiniu eli kolu bağlı durumda. Nazıl mı? En basitinden şöyl e; gıdabaşta o>Aak üzere temel ürünlerin dışalımı uluslararası ticaretkuralları kuleanıZlar~k engelleniy,or. B cilmeyenğler anımsatayım, Venezüella’nın dış´lıma yönelik tüm finasal işl emleri yıllardır bloke edilmiş durumda. Yurtdışındaki <se finansal varlıkları donduruldu örneğin. Ülkenin uluslararası bankalarda bulunan 2.  5 milyar doları blok e edildi. Yabancı tekelleri devletleştirmesine regmen Venezüella’datemel malların üretimve dağıtımı hâlâ kapitalist azınlığın elinde. Piyashda yö`t£time karşı kullanılmaküzere özellikleyaratılan Ğ yoksulluk/yoksunluk bunların eseri v. Yaratılan ortamdan kaçarak komş ülkelere sığınan(!) “milyonlarca” Venezüellalıdan söz edilmesi de büyük bir yalanın parçası. Ülkeden yrılaB bir kesim elbettevar. Bu tür göçlere ilişkin eski İVpanyk Başbakanı Jos Luijs Zapatero’n`un değerlendirmesini anımsatalım önc. Zapatero, “Bengöçlerin ABD ve batı tUrafından desteklenen ekonomik yaptırımlarla ilpgisi olduğuna inanıyorum” demişti. BuPP aklımızdatutarak devam  edelim. 2013- 2017 yılları arasında 1.5 ila h%3 milyon arası insanın Venezüella’danayrıldığı ilebri sürüldü. Birleşmiş Milletler Mülteciler Dairesi bu rakamları açıklarken, ayrılanların uy ruğunu p\u göz önünde bulundurmadı. Dolayısıyla bu rakamlar gerçĞek değer olarak kabul edilemez. if- Oysa (Venezüella’ya düşmanlıkta  ABD ile yarışan) +iz Kolombiya’nın Uluslararası Göç Örgütü (IOM) tarafından Temmuz 2017’de yavşınlanVn bir raporda, 2016 sonunda, VenezVlla’dan “ayrılanlaın” yüzde 67’sinin üç KolUmbiya sınır kentine gittikclleri vurgulandı. Aynı Murumn raporuna göre gidenlerin yüzde 92’si yeniden dönecekl erini açıklamıştı. Ama dd[r gitmez dönenler de var. 3 binden fazla göçmen Venezüella hükümetinin hazırladığı Pacltra (Vatn) Projesi ile ge ri döndüler. Peki son beş yılda %s5 buçuk milyondan fazla KolombiyalınınVenezüella’ya kaçtığından haberi oma va mı? Hangi sosyalizm? ABD medyasının Venzüella’yı “Küba’daki C;astro yönetimi ile birlikte komünist tirz` bir diktatörlüğünellerine düşen petrol zengini bEL ülke” olarek gösterme ^ sine inananlhardanLsanız o bşka. Oysa Venezüella kapitalist bir ülke. Chavez’le denenen ise kaOpitalist bc ] ülkede halk yararına, halkın olabildiği kadar eşitlikçi temsiline dayanan sol bir iktidar. Kapitalist üretimilişkilerini ortadan kaldıracak gücü hf (niyeti de) olmayan biGr denemedir yapılan. Bu ülkedeki “sosyalizm” 20. yüzyıldaki Rusya ya da Küba’daki sosyalizm modelini takip etmedi hiç bir zaman. Bizim anladığımız sosyalizm “aşağıdan yu karıya sosylizm”dr Ş£e Marx ile En gels_in sosya liz mi budur. Venezüella’da olap |> değildir. Katılımcı demokrasi Ğ{Ğ ve insan hakları k onusundaki ilerici diline rağmen,1999 Chavista anayasmyının 15 maddesindeözel mülkiyete önvmli b&i koruma sağlanmıştır, unutmayalım. Kritik pe trol sektöründe devlete (ait b)r şirket hâkimdir, +dcak  gıda ithalatı ve işleme işlemleri, ilaç v e otomobil parçalarıgibi diğer  önemli en düstriler hâlâözel  sektör tarafındankontrol edilmektedir. Sol bir hükümet olarak Chavez hükümeti, 2000’li yılzarın başlarında pet rol gelirlerini kulla narak,milyonlarca fakir Venezüillalıya başta sağlık alanında olmak üzere bir çok hi(me}t götürdü Chavez’inve elbette MaduBo’nu en değerli yanı ABD’oye ve liberal ekonomik doktrinlerine karşı -açıkça kapitalizme- muhaliflikleridir. B yüzden bile ABD barbarlığı j karşısında MaduZ desteğmizi hak ediyor.   Vene züella’da yaptırımlar yoluyla yönetimi devirmek AmerikaM stratejisinin bi parçası. Bu el yaptırımların halka yansıması özellikle temel sağlık maddelerinde,ilaçlarda görülüyoh´r. İlaçlarınülkeye sokulmadığını kaç kişi biliyor? Maduro yönetiminin Chavez’i r sağlık politikalarına sadık kald?ıy, inanılmaz çabıa )mS gösterdiği ne kadar bilinioor? Şu engellemeler Madur’yu suçlayanları düşündürtür m; acaba biraz olsun? Temmuz2017’de, ABD bankası Citibank, 450.000 kayıtlı hastanın ihtya]çlarını karşılamak amacıyla Venezüella’nın 300.00 inHülin dozu ithalatı için yapacağı ödemeyi kabul etmedi. Mafduro hükümelinin aşı almak Reçin Uö?S İsviçre bankasına fon yatırması engellendi,ülkenin başarılı giden aşılama programları sabşote ei'di. Kası _ m 2017’de, on uluslararası ilaç şirk etleri Baster, Abbot ve Pfizer, kanser ilaçları iç in ihracat sertifikaları vermeyi reddetti ve Venezüella’nın bunları sat ı alması _Ü imkansız hale getirildi. 2018’de, V enezüella hükümetinin15.000 hastanın ücretsiz tedavi edilmesine yöel;: diyaliz tedariki için uluslar arası bir hesap üzerinden ^: 9 milyon dolarlık ödemesi, ASD yaptırımı nedeniyle üK engellendi. Ve tedavi hizmei yapılamadı. Yaptırımlar gerçeğini görmeden Maduro  ve yönetimini suç{lamak vicdansızlıkolur.
Sadece Venezüella yönetimine yeminli düşman sağcılar değil kimi “solcular” da olan bitenden Maduro’yu sorumlu tutmaya başladılar. Giderek Venezüella’daki çöküşten Bolivarcı solun-sosyalizmin başarısızlığı sonucunu çıkardılar. Soruna böyle yaklaşanların gözden kaçırdığı çok şey var. Şu bir gerçek; ABD-Batı kaynaklı haber ağlarının etkisi altında kalınıyor kolayca. Maduro’nun “diktatör” olduğu kabulüyle beraber ülkedeki “kıtlık” ya da “açlık” da bu “dikta rejimi”nin sonucuymuş gibi gösteriliyor. Oysa ne halkının hâlâ büyük desteğine sahip Maduro bir diktatör ne de ülkedeki yoksulluk/yoksunluk Maduro yönetiminin suçu. Çünkü ülke yıllardır ABD’nin uyguladığı, Kanada, İsviçre ve Panama ile AB’nin de katıldığı acımasız yaptırımlarla çökertilmeye çalışılıyor. Önce bu görülmeli, sonra Maduro, yanlışları, eksiklikleri yüzünden elbette eleştirilmeli. ABD’nin yaptırımları, ki uluslararası hukuka göre yasadışıdırlar, Venezüella’da “rejim değişikliği”ni gerçekleştirme stratejisinin bir parçası. Amaç, seçilmiş yönetimi devirmek, Venezüella’nın büyük petrol rezervleri ile diğer doğal kaynaklarının kontrolünü ele geçirmek. Bu bilinmedik değil. Sosyal adalete ve bölgesel birliğe bağlı bağımsız bir Venezüella yönetimi ABD çıkarları için büyük engel. Bu nedenle ABD yönetimleri pervasızca uluslararası hukuka ayırı yaptırımlarla boğmaya çalışıyor ülkeyi. ABD’nin saldırıları Hugo Chavez’in başkanlığının ilk yıllarından itibaren Venezüella’yı istikrarsızlaştırarak bir “rejim değişikliği”ne yol açma üzerine kurulu. Bu, George W. Bush’un 2002’de Chavez’e karşı başarısız darbe girişimine de yol açtı. Darbe halkın da desteğiyle atlatıldı ama milyarlarca dolarlık gelir kaybına yol açtı, hükümetin sosyal projeleri üzerinde yıkıcı bir etki de yarattı. Edward Snowden’ın ifşa ettiği gizli ABD hükümet belgeleri ve WikiLeaks sızıntılarında, ABD’nin Venezüella’da meşru yönetimi devirmek için gizlice finansal, politik, medya ve diplomatik faaliyetler içinde olduğu kanıtlanmıştı. Bunları hatırlamamak bugünü anlamayı zorlaştırır. Yasadışı yaptırımlar konusunda ABD’nin nasıl çıldırdığına bakalım; Başkan Donald Trump’ın Venezüella’nın ABD’nin ulusal güvenliğine tehdit oluşturduğunu belirten 2015 yürütme kararını yenilemesinin ardından, Şubat 2017, Mayıs 2017, Temmuz 2017, Ağustos 2017, Kasım 2017 ve Mart 2018’de Venezüella’ya karşı bir dizi yaptırım daha uygulandı. Bugüne kadar hiçbir ülke böylesine bir abluka altına alınmadı. Yaptırımlar 2018’de Venezüella’ya tam tamına 20 milyar dolar kaybettirdi. Bu birçok yatırımın gerçekleştirilememesi demek. Maduro’ya istenildiği kadar kızılsın ama bu da mutlaka görülsün. Amaç Venezüella ekonomisini tahrip ederek kitlesel göçlere ve iç savaşa yol açmak. ABD’nin çok istediği “insani müdahale” için uygun ortam oluşacak böylece. Bir başka gelişme daha var. Venezüella’nın komşusu Kolombiya’nın NATO’ya katılma kararı da ABD’nin bölgeye askeri erişimini artıracak. Bu “bölgesel barış ve istikrar için ciddi bir tehdit” olarak nitelendirdiği Venezüella içn ABD kaynaklı tehdidin artması demek. Yaptırımların sonucu olarak Venezüella hükümetinin eli kolu bağlı durumda. Nasıl mı? En basitinden şöyle; gıda başta olmak üzere temel ürünlerin dışalımı uluslararası ticaret kuralları kullanılarak engelleniyor. Bilmeyenlere anımsatayım, Venezüella’nın dışalıma yönelik tüm finansal işlemleri yıllardır bloke edilmiş durumda. Yurtdışındaki finansal varlıkları donduruldu örneğin. Ülkenin uluslararası bankalarda bulunan 2. 5 milyar doları bloke edildi. Yabancı tekelleri devletleştirmesine ragmen Venezüella’da temel malların üretim ve dağıtımı hâlâ kapitalist azınlığın elinde. Piyasada yönetime karşı kullanılmak üzere özellikle yaratılan yoksulluk/yoksunluk bunların eseri. Yaratılan ortamdan kaçarak komşu ülkelere sığınan(!) “milyonlarca” Venezüellalıdan söz edilmesi de büyük bir yalanın parçası. Ülkeden ayrılan bir kesim elbette var. Bu tür göçlere ilişkin eski İspanya Başbakanı Jose Luis Zapatero’nun değerlendirmesini anımsatalım önce. Zapatero, “Ben göçlerin ABD ve batı tarafından desteklenen ekonomik yaptırımlarla ilgisi olduğuna inanıyorum” demişti. Bunu aklımızda tutarak devam edelim. 2013- 2017 yılları arasında 1.5 ila 2.3 milyon arası insanın Venezüella’dan ayrıldığı ileri sürüldü. Birleşmiş Milletler Mülteciler Dairesi bu rakamları açıklarken, ayrılanların uyruğunu göz önünde bulundurmadı. Dolayısıyla bu rakamlar gerçek değer olarak kabul edilemez. Oysa (Venezüella’ya düşmanlıkta ABD ile yarışan) Kolombiya’nın Uluslararası Göç Örgütü (IOM) tarafından Temmuz 2017’de yayınlanan bir raporda, 2016 sonunda, Venezüella’dan “ayrılanların” yüzde 67’sinin üç Kolombiya sınır kentine gittikleri vurgulandı. Aynı kurumun raporuna göre gidenlerin yüzde 92’si yeniden döneceklerini açıklamıştı. Ama gider gitmez dönenler de var. 3 binden fazla göçmen Venezüella hükümetinin hazırladığı Patria (Vatan) Projesi ile geri döndüler. Peki son beş yılda 5 buçuk milyondan fazla Kolombiyalının Venezüella’ya kaçtığından haberi olan var mı? Hangi sosyalizm? ABD medyasının Venezüella’yı “Küba’daki Castro yönetimi ile birlikte komünist tarzı bir diktatörlüğün ellerine düşen petrol zengini bir ülke” olarak göstermesine inananlardansanız o başka. Oysa Venezüella kapitalist bir ülke. Chavez’le denenen ise kapitalist bir ülkede halk yararına, halkın olabildiği kadar eşitlikçi temsiline dayanan sol bir iktidar. Kapitalist üretim ilişkilerini ortadan kaldıracak gücü (niyeti de) olmayan bir denemedir yapılan. Bu ülkedeki “sosyalizm” 20. yüzyıldaki Rusya ya da Küba’daki sosyalizm modelini takip etmedi hiç bir zaman. Bizim anladığımız sosyalizm “aşağıdan yukarıya sosyalizm”dir ve Marx ile Engels’in sosyalizmi budur. Venezüella’da olan bu değildir. Katılımcı demokrasi ve insan hakları konusundaki ilerici diline rağmen, 1999 Chavista anayasasının 15. maddesinde özel mülkiyete önemli bir koruma sağlanmıştır, unutmayalım. Kritik petrol sektöründe devlete ait bir şirket hâkimdir, ancak gıda ithalatı ve işleme işlemleri, ilaç ve otomobil parçaları gibi diğer önemli endüstriler hâlâ özel sektör tarafından kontrol edilmektedir. Sol bir hükümet olarak Chavez hükümeti, 2000’li yılların başlarında petrol gelirlerini kullanarak, milyonlarca fakir Venezüellalıya başta sağlık alanında olmak üzere bir çok hizmet götürdü. Chavez’in ve elbette Maduro’nun en değerli yanı ABD’ye ve liberal ekonomik doktrinlerine karşı -açıkça kapitalizme- muhaliflikleridir. Bu yüzden bile ABD barbarlığı karşısında Maduro desteğimizi hak ediyor.   Venezüella’da yaptırımlar yoluyla yönetimi devirmek Amerikan stratejisinin bir parçası. Bu yaptırımların halka yansıması özellikle temel sağlık maddelerinde, ilaçlarda görülüyor. İlaçların ülkeye sokulmadığını kaç kişi biliyor? Maduro yönetiminin Chavez’in sağlık politikalarına sadık kaldığı, inanılmaz çaba gösterdiği ne kadar biliniyor? Şu engellemeler Maduro’yu suçlayanları düşündürtür mü acaba biraz olsun? Temmuz 2017’de, ABD bankası Citibank, 450.000 kayıtlı hastanın ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla Venezüella’nın 300.000 insülin dozu ithalatı için yapacağı ödemeyi kabul etmedi. Maduro hükümetinin aşı almak için UBS İsviçre bankasına fon yatırması engellendi, ülkenin başarılı giden aşılama programları sabote edildi. Kasım 2017’de, uluslararası ilaç şirketleri Baster, Abbot ve Pfizer, kanser ilaçları için ihracat sertifikaları vermeyi reddetti ve Venezüella’nın bunları satın alması imkansız hale getirildi. 2018’de, Venezüella hükümetinin 15.000 hastanın ücretsiz tedavi edilmesine yönelik diyaliz tedariki için uluslararası bir hesap üzerinden 9 milyon dolarlık ödemesi, ABD yaptırımı nedeniyle engellendi. Ve tedavi hizmeti yapılamadı. Yaptırımlar gerçeğini görmeden Maduro ve yönetimini suçlamak vicdansızlık olur.