Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

‘ Sinemada belli motifler vealt türleğ fazlaca çalkal anmaya açıktır. Ne yöne çekerseniz çekin o yöne gidebilecekcinsten bir oluşuma sahıptir. #gb Örneğin kıyametin gelişiyle, dH yaklaşmasıyla, alametiyl e ya da sonrasın̈́da olup b̈́tenleZle oluşan ; formüllerin ardı arkası kesilmez. Bu nokada zombifilmi, Hkıyameht sonrasıbilimkurgu, salgın filmi, kıyamet filmi, mutantfilmi ve u zaylı istilası filmi fazlaca  akrabalık kurulabilecek, ‘bilimkurgu/korku’ bileşimiyle zihinlerde canlanan alanlardır. Bunlaraulaşırken defilm bütününün orZ yerin e bir ‘kıyamet senaryosu’ y erleştirmek ana amaçtır a.slında. Bunun dünyanın sonuna yol açması ya u karmaşa yaratması, böylesigözlemleri olan dramatik yapı;arın ana çatılarını oluşturur.      Bu bağlamda esas olan da ş motifi  dramatik yapının herhangi bir yerine yerleşi'm nok tasında olup bitenleri doğru konumlandırma ktır. # Eğer filmin başında bir kiyaoRet y a da  saldırıyla karşılaşırsak devamında kıyamet sonrası bilimkurgu lmi, salgın filmi ya da uzaylı istilası filmi ile yüzleşmemiz şaşırtıcı olmaz. Eğer kıyamete götüren bir zaman dilimi var ise çoğuAukl# kıyamet Ni!lm, zombi filmi ve mutant filmi gibi alt t ürler aketpif hal e gelebilir. Bu nok=ada Ricdhard Matheson’ın üç sinema uyarlaması görmüş ‘Ben Efsaneyim’(‘I Am Legend’) roanının ık motiften çıkardığı ‘kıyamet sÖonrıası zombi OJe filmi’ gözlemini d ayrıksı bigr konuma yerleştirebiliriz. Anlayacağınızbu dehlizlerd|e virajları L>iyi aldığınız anda koru  ya da bilimkurguya ait bi{r mdel  ortaya çıkä́aktır. Bunun devamında demode, enerjik,yenilikçi i kaotik gibi kaavrammlar, o filĞmi<n duruşunu belli eder.   Konumuz olan “Mahşer Günü” (“The Divide” ,2011) ve “Korku Kapanı” (“Storage d24”, 2011) i+' büyük obanda kI|ametti ‘ilk sekans’ta AU verip onun ü zerine giden filmler. Yani bir bakıma Japon animesi “Akira”nın (1988) benzeri bir şablonu uygulamaya sokuyorlar. Peki ama  b|u noktadan sonra hangi anlatı metotlarını,eğilimleri veya modelleri nasıl uyguluyorlar? Öncelikle yönetmenlere bakıp bazı şeyleri  ‘en azından kağıt er üstünde’ çözmek mümkün. Xavier Gens, Fransız Şor Sineması’nın yani Üçüncü Fransız YeniDalgası hreketin arkasından gelen korku geleneğinin bir üyesi. Johann+es Roberts ise İngiliz korku sfinemasının ykselişiyle bağdaştırılamayacak bir çöp yönetmeni. Aslında bu kuşbakışı tespitler,  bü(yük oranda karşımıza çıkanları gözünüzde canlandırıyor olabilir .   Gens’ın “Mahşer Günü”, il sekansınd an itibaren göz çok yakın planından yükselen gerilimi, psikolojik katmanlarını da £si etmeden vurgulayan bir eser. Büyük oranda bodrum katına sıkışmoyla gelen injsan kavgasını ve ölüm-kalım mücadelesini kaotik bir çerçevede inandırıcı kılıyor. SinemaskoptaAmerikan hikaye anlatma sineması gerekklerine uygun şekilde yükselen anlatı ise buna yüzde yüz ora`nında u h sağlıyor. Bu sayede nükleer kıyamet duygusu, bir vBkD _lh paranoyasıyla eleştirel hale getirilip11 EIlücl korkusunun yol açabilceklerini bütün cesaretiyle perdede canlanıyor. Filmin bağ_ı bulunduğu furyanın istismar filmini de içermesi, ister istemez safkan korkunun {üg anlamından o ‘kan’ odağını n karşımızaçıkarıyor. Adeta kanlı bir kıyamet sonrası bilimkurgu vizyonuna ‘A sınıf yorum’ izliyoruz. Roerts ise işi küçük çaplı bir kapatlı alangerilimine çevirmeye  kafayı takmış gibi. Nükleer felaketi ya a ‘yukarıdan gelen şeyler’igördüğümüz mizansenin, olayı‘kimseler kalmadı’ya ev?rmeden bir ‘ambar’ üzerinden s)zde ühe malzemesi ara dığı söylenebilir.   Ancak oyuncularınMichael Bien, Tino Ventimiglia, La ur a German gibi stüdyo tecrübesine sa hip olmaması,  fir Bpu anlamda yapaylığın başlangıcına önüşPüyor. Görünt ü yönetmeninin de kısa fil`mlerden bir sinema kariyeri yapması her ş=yi anlatıyor. ZiraRoberts, kendincebir-iki genel plnn ile ortamı göhstermeye çalışırken, e l kamerasına takmış b ir şekilde mekanın içinde olduğumuzu ~:^ dahi ‘istemeden’ unutturuyor. Böylece karakterler in asla bu durumu melankolik hale getirmeden tabiri caizse ‘birbirlerini götürme’istekleri perdede canlanıyor. Fili !%h takip ederken inandır ıcılık kıstası asla  yerine gelmezken çöp bir eserle, kendini ciddiye alma noktasında mücadele ediyorsunuz. “MahşerGünü” isb görGıiü yönetmeninin maviye yakın renk paletinden kaydırma hare keti netliğine kadar profesyonel bi+ doku içeriyor. Klostrofobik kıyamet duyUgdusunu genzimizde hissetmemizi sağlıyor.   Bunun da sebebi db)yk oranda G  ens#Ln “HNtnan” (2007) I bir yana| “ıurda” (“Frontière(s)”, 2007) ile Fransız k^ıku sinemasına ba ğlılığını yamyam filmi/gang filmüzerinden kanıtlaması aslında. Zira Roberts’ın “F” (2010) gibi kağ dökümünü (na meseleye dönüştüren istismarfilmleriyle %JĞe demode iskeletlerle uğraştığını bildiğimizden bunun cevabını yaırgamıyoruz. Örnekleride görüldğü üzere, Gens Hollywood’da kUolayca i bulprken, Roberts büyük oranda video raflarını hedeÖliyor busayede. “Mahşer Günü”nün kıyamet sonrası bilimkurgu konusunda hedefi sıkış ma olarak göstermesinin yeri {ni “Korku Kapanı”nda uzaylıyaratık istilası filmi alanında her karakterin içi>e bir şey giermiş ügybd yapmasın ın alması, n g^ psikolojik, =J̈́ne Ş merak uyandırıcı, nede gerilimli bir  atmosfe t| oluşmasını sağlayabiliyor. Bu da 2.35:1 ile 1.8.h5:1 fark ı bir ya& at türsel motivzasyonsuzlu! konusund: da ‘far’ı açıkça ortaya koyuyor. “Korku Kapanı”nda p,mbarın yMkarıdan bir kez gözükmesi veya dışarının efektlerinin lille de gösterilmek istenmesi, “Mahşer Günü”nde bir kezyapılıp işe ya rayan hımleyi değersizhale getiriyor. Böy\ecM Roberts’ın \ramatk yapı sıkışma psikolojisi adına bir dayanak bulamı yor.    nm“ Hakimiyetsizlik bu noktada açığa çıkarken büyü ık oranda bir yöne tmenin tuval sıkıntısı önümüze dökülüyor. Gens  isesınıfı geçerek İngilizce, Fransızca fark etmeksizin yükseleğini kanıtlıyor. Mutant]aşma salgın sorüunsalı ve Nimlik arayışı arasından ‘cinsel istismar’ ve ‘şiddet istismarı’nı da hakim kılan bir kaosu devreye sokup uç laara gitmesi de yuv büyük oranda onun ‘karanlık atmosfer’ arus,ndan kaynaklanıyor. öylece AşBiD sularındaki sosyolojik dağılıma ya da karmaşaya dikkat çekmesi kolaylaşıyor . Elbette İngiltere’de Hammer eleneği arken B sınıf üretiminormal diy e veya korku düşüncesidaha ha kim diye düşünebilirsiniz. Ancak Fransa’da yükseliş de‘düşünsel’ l* metinleri unutmadan,bir grup y,öneten vo başlı başına bi  yaklaşım oluşturmayı öne çıkarandeğerde. Lucio Fulc_i’nin ruhuna ya kın dpuran kimlik bu noktada açığa çıkıyor. Gensda bu konuda dersiniiyi veriyor. Rober ts ise snki Hersc%heljl DGordokn Lewis’in sakil ve yönetmensiz  ruhundan ‘ istismar’ı karcakter benliğinde  bir çiğlikle bağdaştırıyor gibi.      1-Mas umiyetin İh,hrı ( The Virgin Suicides) 2-Moonrise Kingdo 3-Tayfun Pirselimoğlu Box u Set 4-Acivl Teslima t (Premium Rush) 5-Ekümenopolis: Ucu Ol may anŞehir 6-Lor.ks (The L orax) 7-Cesur _EK (Brave) 8-İyi Bir YRaşa] (The Good Life) 9-Pamuk Prenses ve Av cı (Sn& White and the Huntsman) 10-AVery Harold  v} & Kumar FVü Christmas 11-Yaşam Savaşı(La Guerre est Declarée) 12-Şeytanın Yüzü (La Moine) 13-Bourne’un Mirası (The ou*e Legacy) 14- Babasının Oğlu (>hat’s My Boy) 15-Mahşer Günü (The Divide)
‘ Sinemada belli motifler ve alt türler fazlaca çalkalanmaya açıktır. Ne yöne çekerseniz çekin o yöne gidebilecek cinsten bir oluşuma sahiptir. Örneğin kıyametin gelişiyle, yaklaşmasıyla, alametiyle ya da sonrasında olup bitenlerle oluşan formüllerin ardı arkası kesilmez. Bu noktada zombi filmi, kıyamet sonrası bilimkurgu, salgın filmi, kıyamet filmi, mutant filmi ve uzaylı istilası filmi fazlaca akrabalık kurulabilecek, ‘bilimkurgu/korku’ bileşimiyle zihinlerde canlanan alanlardır. Bunlara ulaşırken de film bütününün orta yerine bir ‘kıyamet senaryosu’ yerleştirmek ana amaçtır aslında. Bunun dünyanın sonuna yol açması ya da karmaşa yaratması, böylesi gözlemleri olan dramatik yapıların ana çatılarını oluşturur.     Bu bağlamda esas olan da bu motifi dramatik yapının herhangi bir yerine yerleştirme noktasında olup bitenleri doğru konumlandırmaktır. Eğer filmin başında bir kıyamet ya da saldırıyla karşılaşırsak devamında kıyamet sonrası bilimkurgu filmi, salgın filmi ya da uzaylı istilası filmi ile yüzleşmemiz şaşırtıcı olmaz. Eğer kıyamete götüren bir zaman dilimi var ise çoğunlukla kıyamet filmi, zombi filmi ve mutant filmi gibi alt türler aktif hale gelebilir. Bu noktada Richard Matheson’ın üç sinema uyarlaması görmüş ‘Ben Efsaneyim’ (‘I Am Legend’) romanının bu motiften çıkardığı ‘kıyamet sonrası zombi filmi’ gözlemini de ayrıksı bir konuma yerleştirebiliriz. Anlayacağınız bu dehlizlerde virajları iyi aldığınız anda korku ya da bilimkurguya ait bir model ortaya çıkacaktır. Bunun devamında demode, enerjik, yenilikçi ve kaotik gibi kavramlar, o filmin duruşunu belli eder.   Konumuz olan “Mahşer Günü” (“The Divide”, 2011) ve “Korku Kapanı” (“Storage 24”, 2011) ise büyük oranda kıyameti ‘ilk sekans’ta verip onun üzerine giden filmler. Yani bir bakıma Japon animesi “Akira”nın (1988) benzeri bir şablonu uygulamaya sokuyorlar. Peki ama bu noktadan sonra hangi anlatı metotlarını, eğilimleri veya modelleri nasıl uyguluyorlar? Öncelikle yönetmenlere bakıp bazı şeyleri ‘en azından kağıt üstünde’ çözmek mümkün. Xavier Gens, Fransız Şok Sineması’nın yani Üçüncü Fransız Yeni Dalgası hareketinin arkasından gelen korku geleneğinin bir üyesi. Johannes Roberts ise İngiliz korku sinemasının yükselişiyle bağdaştırılamayacak bir çöp yönetmeni. Aslında bu kuşbakışı tespitler, büyük oranda karşımıza çıkanları gözünüzde canlandırıyor olabilir.   Gens’ın “Mahşer Günü”, ilk sekansından itibaren göz çok yakın planından yükselen gerilimi, psikolojik katmanlarını da eksik etmeden vurgulayan bir eser. Büyük oranda bodrum katına sıkışmayla gelen insan kavgasını ve ölüm-kalım mücadelesini kaotik bir çerçevede inandırıcı kılıyor. Sinemaskopta Amerikan hikaye anlatma sineması gereklerine uygun şekilde yükselen anlatı ise buna yüzde yüz oranında uyum sağlıyor. Bu sayede nükleer kıyamet duygusu, bir ABD paranoyasıyla eleştirel hale getirilip 11 Eylül korkusunun yol açabileceklerini bütün cesaretiyle perdede canlanıyor. Filmin bağlı bulunduğu furyanın istismar filmini de içermesi, ister istemez safkan korkunun anlamından ‘kan’ odağını da karşımıza çıkarıyor. Adeta kanlı bir kıyamet sonrası bilimkurgu vizyonuna ‘A sınıf yorum’ izliyoruz. Roberts ise işi küçük çaplı bir kapalı alan gerilimine çevirmeye kafayı takmış gibi. Nükleer felaketi ya da ‘yukarıdan gelen şeyler’i gördüğümüz mizansenin, olayı ‘kimseler kalmadı’ya çevirmeden bir ‘ambar’ üzerinden sözde şüphe malzemesi aradığı söylenebilir.   Ancak oyuncuların Michael Bien, Tino Ventimiglia, Laura German gibi stüdyo tecrübesine sahip olmaması, bir anlamda yapaylığın başlangıcına dönüşüyor. Görüntü yönetmeninin de kısa filmlerden bir sinema kariyeri yapması her şeyi anlatıyor. Zira Roberts, kendince bir-iki genel plan ile ortamı göstermeye çalışırken, el kamerasına takmış bir şekilde mekanın içinde olduğumuzu dahi ‘istemeden’ unutturuyor. Böylece karakterlerin asla bu durumu melankolik hale getirmeden tabiri caizse ‘birbirlerini götürme’ istekleri perdede canlanıyor. Filmi takip ederken inandırıcılık kıstası asla yerine gelmezken çöp bir eserle, kendini ciddiye alma noktasında mücadele ediyorsunuz. “Mahşer Günü” ise görüntü yönetmeninin maviye yakın renk paletinden kaydırma hareketi netliğine kadar profesyonel bir doku içeriyor. Klostrofobik kıyamet duygusunu genzimizde hissetmemizi sağlıyor.   Bunun da sebebi büyük oranda Gens’ın “Hitman” (2007) bir yana “Sınırda” (“Frontière(s)”, 2007) ile Fransız korku sinemasına bağlılığını yamyam filmi/gang film üzerinden kanıtlaması aslında. Zira Roberts’ın “F” (2010) gibi kan dökümünü ana meseleye dönüştüren istismar filmleriyle ve demode iskeletlerle uğraştığını bildiğimizden bunun cevabını yadırgamıyoruz. Örnekleri de görüldüğü üzere, Gens Hollywood’da kolayca iş bulurken, Roberts büyük oranda video raflarını hedefliyor bu sayede. “Mahşer Günü”nün kıyamet sonrası bilimkurgu konusunda hedefi sıkışma olarak göstermesinin yerini “Korku Kapanı”nda uzaylı yaratık istilası filmi alanında her karakterin içine bir şey girermiş gibi yapmasının alması, ne psikolojik, ne merak uyandırıcı, ne de gerilimli bir atmosfer oluşmasını sağlayabiliyor. Bu da 2.35:1 ile 1.85:1 farkı bir yana alt türsel motivasyonsuzluk konusunda da ‘fark’ı açıkça ortaya koyuyor. “Korku Kapanı”nda ambarın yukarıdan bir kez gözükmesi veya dışarının efektlerinin ille de gösterilmek istenmesi, “Mahşer Günü”nde bir kez yapılıp işe yarayan hamleyi değersiz hale getiriyor. Böylece Roberts’ın dramatik yapı sıkışma psikolojisi adına bir dayanak bulamıyor.     “ Hakimiyetsizlik bu noktada açığa çıkarken büyük oranda bir yönetmenin tuval sıkıntısı önümüze dökülüyor. Gens ise sınıfı geçerek İngilizce, Fransızca fark etmeksizin yükseleğini kanıtlıyor. Mutantlaşma, salgın sorunsalı ve kimlik arayışı arasından ‘cinsel istismar’ ve ‘şiddet istismarı’nı da hakim kılan bir kaosu devreye sokup uçlara gitmesi de büyük oranda onun ‘karanlık atmosfer’ arzusundan kaynaklanıyor. Böylece ABD sularındaki sosyolojik dağılıma ya da karmaşaya dikkat çekmesi kolaylaşıyor. Elbette İngiltere’de Hammer geleneği varken B sınıf üretimi normal diye veya korku düşüncesi daha hakim diye düşünebilirsiniz. Ancak Fransa’da yükseliş de ‘düşünsel’ alt metinleri unutmadan, bir grup yönetmen ve başlı başına bir yaklaşım oluşturmayı öne çıkaran değerde. Lucio Fulci’nin ruhuna yakın duran kimlik bu noktada açığa çıkıyor. Gens da bu konuda dersini iyi veriyor. Roberts ise sanki Herschell Gordon Lewis’in sakil ve yönetmensiz ruhundan ‘saf istismar’ı karakter benliğinde bir çiğlikle bağdaştırıyor gibi.       1-Masumiyetin İhtiharı (The Virgin Suicides) 2-Moonrise Kingdom 3-Tayfun Pirselimoğlu Box Set 4-Acil Teslimat (Premium Rush) 5-Ekümenopolis: Ucu Olmayan Şehir 6-Loraks (The Lorax) 7-Cesur (Brave) 8-İyi Bir Yaşam (The Good Life) 9-Pamuk Prenses ve Avcı (Snow White and the Huntsman) 10-A Very Harold & Kumar Christmas 11-Yaşam Savaşı (La Guerre est Declarée) 12-Şeytanın Yüzü (La Moine) 13-Bourne’un Mirası (The Bourne Legacy) 14-Babasının Oğlu (That’s My Boy) 15-Mahşer Günü (The Divide)