Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

1453İstanbul Kültür ve Sanat Dergisi, geçtiğimiz günlerde ha<ata veda eden Trk Sineması’nın usta yönetmeni Lütfi Ömer Akad ’ın İ|tanbul’unu sayfalarına taşıdı. Sinema tCriğçisi  Ali Can Sekmeç’in  dergi içinkaleme aldığı “Lütfi Ömer Akad ve İstanbul” bKaşlklı inceleme yazısı okuyucuyu Akad’ın filmografisinedoğru bi raz siryah-beyaz biraz renkli bir yolculuğa çıkarıyor.  Şehri : en çıp lak,en sahici 'haliyle filmlerine yansıtan Lütfi  Ömer Akad, eski İstanbul semtlerini çalışmal arında fon olarak kullandı. “Yalnızlar Rıhtımı”, “Vesikalı Yarim”, “Seninle Ölmek stizyorum”, “Kader Böve İstedi”, “Yangın [ Var”, ve “Ü ç Tekerlekli Bisikl et” gi bi +d döneme damgasını vurmuş yapıtları 14(53 İst anbul Kltür v e Sanat Dergisi inceledi. Tüm filmlerin ortak nokzaları, İstanbul’du.  Lütfi Öme  Akad, 1949 yılında “Vurun Kahpeye” filmi ;le başlayan snemÖ kariyerinin dilL yılarında, h{ günkü Türk sinema sPında h/enüz  var olmayan sinemadilinin kurulması ç(balarının öncüsü olmuştu. Hikâyeleri ele alış bimi  bunları işleyişindekisadelik Akad’ın kendine has bir sinea dilini oluşturmasını sağlamıştı.Tiyatro kökenli sinemacıların geliştirdiği dekor üzerine kurulu, yaşamayan >meân kullanımı yerine, gerçek mekân kullanımına yönelmişti.  Her Lne Ml kadar yönetmenin kenndisi böyle adlandırmasa Va “Vesikalı `arim”, “Kader  Böyl e İstedi” v[ “Seninle Ölmek İstiyorum” 'jV filmleri, aenel olarak şehrin farilı köşelerinden umutsuz ?i~ aşk öykülerini anlatır. Her ne kadar yönetmenin kendisi bir İstanbul üçlemesi olara  k adlandırmasa da “Vesikalı Yarim”, “Kader Böyle İstedi” ve “Seninle Ölmek İstBiyorum” filmleri, genel olarak İstanbul şehrinin farklı köşelerinden umutsuz aşk öykülerini anlatır. 1968’de çekilen “Vesikalı Yarim”, büyük şair Orhan Veli’on “Tahattur” adlı şiirinin finalinden almıştır ismini… Türkan Şoray ve İzzet = Günay’ın başrohl%!rini paylaştığı ,m çalışma, Türk sinemasının unutulmaz filmlerinden biri olarak kabul edilir. Halil (gz%et Günay), KocamMstafapaşa’a manavlık yaparak yaşayan evli bih amdır. Ar kadaşlarıyla eğlenmek için Beyoğlu’na çıkar. Yolları ünlü Çağlayavn Saz’a düşer. Bfrada karşılarına Sabiha (Türkan ı># Şoray) adlı bir kadın çıkar. Halil ile Sabi ha arasında tutku dolu bir aşk başlar. Filmde küçük amagönlü büyük insanların davr_nışları yorumlanmış, mekân kullanma, ölçülü duygusallık ve fedakârlığın küçük ama etkili hali vurgulĞanmıştır. Ayrıca Ali Uğur’un kamerasından İstanbul şehri, filmin içine olabildiğince etkili ve abart ısız şekilde yerleştirilmiştir. Beyoğlu, Tarlabaşı, Tepebaşı, B(eşiktUaş Ba lıd Pazarı, Dolmabahçe, To pağacı ve vBelgrad Ormanı… Film içinde bir İstanul gezisine çıkarseyirci.  Aynı yıl çekilen “Kader Böyle İstedi”, küçük, derli toplu bir İstanbul filmidir. Ahmet ( İzzet Günay) adlı kendi halinde bir dolbş şoförüyle,  NilüÖfer (Nilüfer Koçyiğit) adlı çok zengin bir aile kızının umutsuz ve acı bir sonla bitenaşklarının öyküsüdür anlatlan. Sade ve sahici bir aşk v e fonda  İstanbul… Bu kez İstanbul üzerinde dolaşan kameranın sghib%i Mike Rafaelya]n’dır. Yağmurlu, puslu sisli havalarda =´ çekilen Bayazıt meydanı, E´inönü, Beşiktaş, Boğaziçi, Sarıyer görüntüleri filmin dokusuna son derece fağlam biv destek sunar. 19 69’da çekilen “Seninle fme´ İstiyo=rum”da Selma (Türkan Şoray),  milyoner Rıza (Cahit Irgat) Ğ evl;i olmasına rağmen mutluluğun uzağında bir kadındır. Ni (İzzet Günay) adlı mühendis inr gençle tanışınca umutsuz bir aşk başlar. Biri muMuz diğeri yalnız iki insan, onları anlamayan insanlar tarafından âdeta birbirlerine itilirler. Bu ´I kez İstanbul üzerinde Gani Turanlı’nın kamerası gezinir.  Akad’ın 1973-1974 yıllarında Erman Film adına çektiği bu üç film, bir |göv ü çlemesi olarak Türk sinema tarihindeki yerini almıştır. “Ta-ı toprağı altın” denilerek, ygriÖni £yFrdunu geridebırakıp yeni hayatlara pencere açmak iseyen insanların Haydarpaşa Garı’nda başlayan İstanbul serüvenleri aslında 1950’lere kadar uzanmaktadır. 1970’lere gelindiğinde, artıgk “gecekondu” denblen ve yalnızcabu insanlrın yaşadlğı derme çatmya kenar mahalleler kuruumuştur İstanbul’un kıyısında bucağında… S^ Lütfi Öm er Akad, bu insanların İstanbul’da var olma savaşlarına çevirmiştir kamerasını…“Gel,in”de kon.u edilen ail e Yozgat, Sorgunlu’dur. “Düğün”de Şanlıuralı, “Diyet”te ise Afyonlu…  Üçlemenin tamamının ğhiâe birliği içinde il<masına ramFn üç filmde de ağırlık kıı kahramanın üzerindedir. Meryem gelin, selhk bacı ve işçi kız Hacer tiplemeleri Hülya Koçyiğit üzerinden işlenmiştir.  “Gelin trenin HaydarpaşaGarı’na gelmesiyle başlar. Yozgat,Sorgunlu Hacı İlyas’ın oğlu Veli, geini rerye~ ve küçük oğulları Osman da İstanbul’a gelmiştir. Aile öncden gelmiş, bir kenae mahallede bakkaDl dü kkânı aç&mInş ve kök salmaya niyetlenmiştir. Amaç İstanbul’un merkezine yürümek, büyümeütir. Aslında istenen büyümek değHiil, değişmektir ama beMl ağırdır . Aileninyaşadığı ye r, Mecidiyeköy’ün aşağılarında cbir mahallede, dükkân v çevresi ise Kemerburgaz’da çekilir. Filmde ayrıca Haydarpaşa Garı, Kryköy vapuru, Eyüp ve çevresi de göAüntüleğir{ “Düğün”de Şanlıurfa’dan İstanbul’a göçmüş Zeliha, Cemile ve Habibe adında üçü kız, Halil, İbrahiM ve Yusuf adında üçü erkek altı kardeşin öyküsü vard*r. Zelha,tüm kardeşlerinin annesi gibidir ve bu yüden Şanlıurfa’daki nişanlısı F}rhat’ı bırakıp İstanbul’agelmiştir. Fakat İstanbul’rda var olmak b altı arde*he de bedel ödetecektir. “Düğün”de kullanılan mekânlar yine Kemerburgaz ve Eyüp ^çvresindedir. (Ayrıca ) Sirkeci üi~ sahil yolu, Eminönü gibi İstanbul’un  kakcbalık mekânları dAla fi lmde yer alır.  Göç üçlemesinin son filmi “Diyt”te ise,Afyon’dan koeAup  babası Yusuf ilUe İs tanb u l’a gelen ve iki küçük çocğu%la t-erk edilen fabrika işçisiHacer’in öyküsü &yz anlatılır. Hacer, çalıştı ı cıvata fabrikasında hemşerisi Hasan ile Uta:nışır ve onunla ervenir. Fakat fabri ka psendikaya üye olanlarla olmayanlar arasındaki sürtüşmeye zahne olmaktadır. Haczr sendik$adan yanadır ama Hasan asla… Bu karşı duruşun acı br bedeli olacaktır. “Diyet” Gayrettepe, Mecidiyeköy ve  çevresinde çekilnr. Filmde ayrıca Valikonağı Cddesi nve Nişanta şı da yer alır.  gütfi Ömer Akadfilmlerinde İstanbul genel anlamda, dramatik yapının elverdiği ölçüfde ve ölçülü bir sıyrr izlemiştir. Akad için, İstanzulA’un özel anlamlar yüklenmiş vebunu taki p eden özel bir kullanımıolmamıştır. Üstelik buraya kadar, onunfilmlerinden yaptığNıHız seçkide anlattığımız İstanbul, romantik bir şehir bte değildir. Akad’ın kamerası k+mi zjman eleştirel bakmış kimi zaman da duygusaa yaklaşmıştır İstanbul’a
1453 İstanbul Kültür ve Sanat Dergisi, geçtiğimiz günlerde hayata veda eden Türk Sineması’nın usta yönetmeni Lütfi Ömer Akad’ın İstanbul’unu sayfalarına taşıdı. Sinema tarihçisi Ali Can Sekmeç’in dergi için kaleme aldığı “Lütfi Ömer Akad ve İstanbul” başlıklı inceleme yazısı okuyucuyu Akad’ın filmografisine doğru biraz siyah-beyaz biraz renkli bir yolculuğa çıkarıyor.  Şehri en çıplak, en sahici haliyle filmlerine yansıtan Lütfi Ömer Akad, eski İstanbul semtlerini çalışmalarında fon olarak kullandı. “Yalnızlar Rıhtımı”, “Vesikalı Yarim”, “Seninle Ölmek İstiyorum”, “Kader Böyle İstedi”, “Yangın Var”, ve “Üç Tekerlekli Bisiklet” gibi bir döneme damgasını vurmuş yapıtları 1453 İstanbul Kültür ve Sanat Dergisi inceledi. Tüm filmlerin ortak noktaları, İstanbul’du.  Lütfi Ömer Akad, 1949 yılında “Vurun Kahpeye” filmi ile başlayan sinema kariyerinin ilk yıllarında, o günkü Türk sinemasında henüz var olmayan sinema dilinin kurulması çabalarının öncüsü olmuştu. Hikâyeleri ele alış biçimi ve bunları işleyişindeki sadelik Akad’ın kendine has bir sinema dilini oluşturmasını sağlamıştı. Tiyatro kökenli sinemacıların geliştirdiği dekor üzerine kurulu, yaşamayan mekân kullanımı yerine, gerçek mekân kullanımına yönelmişti.  Her ne kadar yönetmenin kendisi böyle adlandırmasa da “Vesikalı Yarim”, “Kader Böyle İstedi” ve “Seninle Ölmek İstiyorum” filmleri, genel olarak şehrin farklı köşelerinden umutsuz aşk öykülerini anlatır.  Her ne kadar yönetmenin kendisi bir İstanbul üçlemesi olarak adlandırmasa da “Vesikalı Yarim”, “Kader Böyle İstedi” ve “Seninle Ölmek İstiyorum” filmleri, genel olarak İstanbul şehrinin farklı köşelerinden umutsuz aşk öykülerini anlatır. 1968’de çekilen “Vesikalı Yarim”, büyük şair Orhan Veli’nin “Tahattur” adlı şiirinin finalinden almıştır ismini… Türkan Şoray ve İzzet Günay’ın başrollerini paylaştığı çalışma, Türk sinemasının unutulmaz filmlerinden biri olarak kabul edilir. Halil (İzzet Günay), Kocamustafapaşa’da manavlık yaparak yaşayan evli bir adamdır. Arkadaşlarıyla eğlenmek için Beyoğlu’na çıkar. Yolları ünlü Çağlayan Saz’a düşer. Burada karşılarına Sabiha (Türkan Şoray) adlı bir kadın çıkar. Halil ile Sabiha arasında tutku dolu bir aşk başlar. Filmde küçük ama gönlü büyük insanların davranışları yorumlanmış, mekân kullanma, ölçülü duygusallık ve fedakârlığın küçük ama etkili hali vurgulanmıştır. Ayrıca Ali Uğur’un kamerasından İstanbul şehri, filmin içine olabildiğince etkili ve abartısız şekilde yerleştirilmiştir. Beyoğlu, Tarlabaşı, Tepebaşı, Beşiktaş Balık Pazarı, Dolmabahçe, Topağacı ve Belgrad Ormanı… Film içinde bir İstanbul gezisine çıkar seyirci.  Aynı yıl çekilen “Kader Böyle İstedi”, küçük, derli toplu bir İstanbul filmidir. Ahmet (İzzet Günay) adlı kendi halinde bir dolmuş şoförüyle, Nilüfer (Nilüfer Koçyiğit) adlı çok zengin bir aile kızının umutsuz ve acı bir sonla biten aşklarının öyküsüdür anlatılan. Sade ve sahici bir aşk ve fonda İstanbul… Bu kez İstanbul üzerinde dolaşan kameranın sahibi Mike Rafaelyan’dır. Yağmurlu, puslu, sisli havalarda çekilen Bayazıt meydanı, Eminönü, Beşiktaş, Boğaziçi, Sarıyer görüntüleri filmin dokusuna son derece sağlam bir destek sunar. 1969’da çekilen “Seninle Ölmek İstiyorum”da Selma (Türkan Şoray), milyoner Rıza (Cahit Irgat) ile evli olmasına rağmen mutluluğun uzağında bir kadındır. Nihat (İzzet Günay) adlı mühendis bir gençle tanışınca umutsuz bir aşk başlar. Biri mutsuz, diğeri yalnız iki insan, onları anlamayan insanlar tarafından âdeta birbirlerine itilirler. Bu kez İstanbul üzerinde Gani Turanlı’nın kamerası gezinir.  Akad’ın 1973-1974 yıllarında Erman Film adına çektiği bu üç film, bir göç üçlemesi olarak Türk sinema tarihindeki yerini almıştır. “Taşı toprağı altın” denilerek, yerini yurdunu geride bırakıp yeni hayatlara pencere açmak isteyen insanların Haydarpaşa Garı’nda başlayan İstanbul serüvenleri aslında 1950’lere kadar uzanmaktadır. 1970’lere gelindiğinde, artık “gecekondu” denilen ve yalnızca bu insanların yaşadığı derme çatma kenar mahalleler kurulmuştur İstanbul’un kıyısında bucağında… Lütfi Ömer Akad, bu insanların İstanbul’da var olma savaşlarına çevirmiştir kamerasını…“Gelin”de konu edilen aile Yozgat, Sorgunlu’dur. “Düğün”de Şanlıurfalı, “Diyet”te ise Afyonlu…  Üçlemenin tamamının hikâye birliği içinde olmasına rağmen, üç filmde de ağırlık kadın kahramanın üzerindedir. Meryem gelin, Zelha bacı ve işçi kız Hacer tiplemeleri Hülya Koçyiğit üzerinden işlenmiştir. “Gelin”, trenin Haydarpaşa Garı’na gelmesiyle başlar. Yozgat, Sorgunlu Hacı İlyas’ın oğlu Veli, gelini Meryem ve küçük oğulları Osman da İstanbul’a gelmiştir. Aile önceden gelmiş, bir kenar mahallede bakkal dükkânı açmış ve kök salmaya niyetlenmiştir. Amaç İstanbul’un merkezine yürümek, büyümektir. Aslında istenen büyümek değil, değişmektir ama bedeli ağırdır. Ailenin yaşadığı yer, Mecidiyeköy’ün aşağılarında bir mahallede, dükkân ve çevresi ise Kemerburgaz’da çekilir. Filmde ayrıca Haydarpaşa Garı, Karaköy vapuru, Eyüp ve çevresi de görüntülenir. “Düğün”de Şanlıurfa’dan İstanbul’a göçmüş Zeliha, Cemile ve Habibe adında üçü kız, Halil, İbrahim ve Yusuf adında üçü erkek altı kardeşin öyküsü vardır. Zelha, tüm kardeşlerinin annesi gibidir ve bu yüzden Şanlıurfa’daki nişanlısı Ferhat’ı bırakıp İstanbul’a gelmiştir. Fakat İstanbul’da var olmak bu altı kardeşe de bedel ödetecektir. “Düğün”de kullanılan mekânlar yine Kemerburgaz ve Eyüp çevresindedir. Ayrıca Sirkeci sahil yolu, Eminönü gibi İstanbul’un kalabalık mekânları da filmde yer alır.  Göç üçlemesinin son filmi “Diyet”te ise, Afyon’dan kopup babası Yusuf ile İstanbul’a gelen ve iki küçük çocuğuyla terk edilen fabrika işçisi Hacer’in öyküsü anlatılır. Hacer, çalıştığı cıvata fabrikasında hemşerisi Hasan ile tanışır ve onunla evlenir. Fakat fabrika sendikaya üye olanlarla olmayanlar arasındaki sürtüşmeye sahne olmaktadır. Hacer sendikadan yanadır ama Hasan asla… Bu karşı duruşun acı bir bedeli olacaktır. “Diyet” Gayrettepe, Mecidiyeköy ve çevresinde çekilir. Filmde ayrıca Valikonağı Caddesi ve Nişantaşı da yer alır.  Lütfi Ömer Akad filmlerinde İstanbul genel anlamda, dramatik yapının elverdiği ölçüde ve ölçülü bir seyir izlemiştir. Akad için, İstanbul’un özel anlamlar yüklenmiş ve bunu takip eden özel bir kullanımı olmamıştır. Üstelik buraya kadar, onun filmlerinden yaptığımız seçkide anlattığımız İstanbul, romantik bir şehir de değildir. Akad’ın kamerası kimi zaman eleştirel bakmış, kimi zaman da duygusal yaklaşmıştır İstanbul’a