Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Jüri değerlendirmesini hafta içi, diğer filmerin incelemelerini festiv al süresince yaptı k. Şimdi i= 31 art-15 Nisan 2012 arasında düzenlrne_ 31. nİstanbul Film Festivalisona ermişken geleneksDlleşen ‘genl değerlendirme’ kı smımızı listeler eşlğnde harekete geçirmenin zamanı geldi. BY ene FIPRtSCI jürisinde olduğum için 85 flmde kaldığım festival, yine ailHginç ilk filmler, heyecan <verici eserlerve tavizsiz yönetmen sinemalarıyla yoğu' geçti. Romen,Yunan vÖe ü Tayland sinemalarınınyükselişi perçinlenirken, ölüm V kıyame c teması moda kavramlar olarak ‘karamsar ’ yollara açıldılar. NZihayetinde “İyi *Niyeter, “Uğultulu Tepeler” ö ve Eylül’d\e TorontoFilm Festivali’ndeki Amerika prömiyerinde izlediğim “Alple}” iZ anılmusı ereken   etkinliğigeride nıSaktık.  Bu yılki sinema maratonunun ana prokramına baktığımızda hakim temaların da ha ziyade ölüm, yaşlılık e ölümcül hastalık gibi konular çevresinde dönmesi hangi açıDn değerlendirilebilir? Acaa  kıyamet korkusunun ya da 2012 paranoyasınınsinemaya sirayet etmesiyl i gelen bir karamsarlıkmı? Zira bağımsız sinemada ^a geçen yıl fazlaca kıyamet konulu film izlemişken bu ş düşünce yapısı bunlardan hangisinebağlanabilir?  Aslında bu senekifilm seçkisinde “Bir g´d Süper Kahramanın Ölümü” (“Death of a Superhero”),“Oslo, Austo 31” (“Oslo, August 31”),“Gecikme” (“La Demora”),“Yarı Yolda” (“Halt AIuYf Freier btrÖcke”),“Avé”, “Sade Bir Hayat” (“Tao Jie”),“Kırı şıklıklar” (“Arrugas”),“Marigold Oteli’nde Haya tımın Tatili” (“The Best Exotic Marigold Hontel”),“OlduğuAn Gibi Gel”(“Hasta L a Vista!”) ve“Unutulan Topraklar” (“L and \ Oblivion”) gibi çeşitli ülkelerdengelen yapıtların varlığı bu tartışmaları alevlendiriyor. Peki Ğb durum festivali hayatı sorgulayan >er dü nya sineması portresinintemsilcisi yapmaya yetiyor mu acaba? Bu konuda derin düşüncelere dalıp sabaha kadar süren konuşmalarn malzemesi olabilMariF. Ama  daha ziyade diğer .ğ_ilimlede bakalım deriz. Her ülkenin kendine özgü s inemasında veya kişisel evrenlerde yerindebıraktığımız izleri sürdük *şu sene de. Birer ‘ye*i dalga’ya dönüştüğü Artık kabul edilebilecek Romen, }Tayland ve Yunan sinemaları gerçek bir ‘ilgi’ odağı halinegeldi aslında. )“İyi u; Niyetler”in, Adrian Sitaru imzasıylaöznel kamer&a ve cröntgnci kamera terimlerini yerlebir ederken gittiği noktalar o ülke e adına semvindirici di. Böylece Romanya’nın birey hikayeleri anlatma, ptan keanslar kullanma, aksiyonu-çatışmayı yok etme ve politik tansiyonu yükse ltme üzerine kurulu g eleneği nin O önemli örneği festival izleyicileriyle buluşmuş oldu. Kibu konuda iddiasını ortaya koyan önceki filmleri de İKSV organizasyonlarndVa izlemiştik! “Crulic: ÖtekiTarafa Yolculuk” (“C\ulic – Drumul Spre sHC Dincolo”, 2011)ise politik hesaplaşmayı kısa metraja uygun animasyon tekniğiyle yerine getirem iyordu belki. Ama bu alanda ‘ilgiznç’ sıfatını hak ederek en azından bir cümle ile sözünü g* etmemizi sağladı. Yunan sinemaspnn yabancılaşmanın doruklarına gidip yeni bir karakter dili yaratan anlay(ışı Eylül’de Toronto Film Festivali’n de grüğüm “Alpzer”i (“Alpeis”) yanında b “L” ile de yakı n temasa geçti. Sürücülerin, ekiplerin, taklit çilerin absürt e Brechtiyen temsillerini sundu. İçi doldurulmayan uaraktÖerler kendi özellikleriyle seyirciyi sabote etti adeta. şe Ülkenin ettRetini taşıan “Adaletsiz Dünya” ise bu anlayıştan sıyr hklıp kara komediyi Takeshi Kitano-Aki üDKarusaki  arasında duran y ine  yetkin bir evree taşşıyord. Tayland sinem asındn yJine Toronto’da izlediğim Pen-ek Ratanareuan’ın ‘özellikli’ kiralık katil f&ilm “Beyninden Vurulmuş”un, “P-0`47” ile sarılması gerçek bir ülke tanımı d aa armağan etti. “Alpler” ve “L” vesiıesiyle Yorgos `athĞimos-Babis Ma:ridis arasındakiusta-çırak ilişkisi de böylece {hd Ratanaruang-Jaturanrasmee arasında canlanıyordu. Şüphe#siz Tayl/ni sinemaseın stilize Alain Resnais tanımları yaratan emğreni; fazlasıyla ilgiyi hak ederken, semboli zm, gerçeküstücülük ve halüsinasyo  n  dolu özgünlüğüyl ´ bizlerde deneyimleme :\ arzusu uyandırıyor {Zer daim. Bunbun yanında kostümlü dramanın “Yasak Aşk”, “Albert Nobbs” gibi konvansiyonel te msiller verirken “Uğultulu Tepeler” gibi yüzdeyüz dönüşümcü bir ür ünle - tam ekrana  transfer olması dikkat çekt. “Cut”ın A-r Naeri, “Kopma”nın *ny Kae’in gücüylesinemanın durumunu ve eğitim sistemini sorgulama yetileriyle ‘vurucu’ halleri ise içi mizeişleyen keşifler odular bir bakıma. Eski tüfekler g|enŞde hayal k ırıklığı yaratırken vizyon sahibi MarjaneSatrapi-Vincent Paronnaud ikilisi, Urszula Antoniak,Christian Jimenez, Alexander Sokurov, Christophe Honoré, Bruno Dumont gibi yönetmenler ‘başyapıt/’ vermemelerine karşın tatminettiler kanımca. Taviani Kardeşler ise hayal kırıklığı yarattı. bIanada sinemasının kafrlı doğa kullanımı, Alman sinemasının sapkınlıklara soğukkanlı ZaklaLımı, Fransız sinemasının sıkıcı tav  rı veya cinselliğe serbest yaklaşımı yi nve derindenhissettiklerimiz arasındaydı. İran sinemasmınan gelen “Hoşça Kalr ve “Yas” ise ‘minimalis’ damarlarını özgün ve derinlikli temsillerle sararak ilginç yollara Cgidiler. Biri adalet sisLemini, diğeri aile içi iletişimsizliği el eştirip ‘resim’ ^`g niyetine karelerden bozucu ve vurgu dlu işlere imza attılar. Böylece ülke sinemasının ‘dilsiz’liğiti unutẗ́pdular. Güney Amerika snem!sı̈́nda a Brezilya-Arjantin arımı “Döngü”ve “Kaybolan Kedi”yi izleyere  kdahi çözülebiliyordu. “Kadınlar”, “Roza”, “Gizemli Kadın”, “Cesaret” gibi Polonyalı yönetmenlerin kendi yzemiitde veya başka ülkelerde imza attığı eserlerin alıı da ilginç bir detIaydı aslında. Çin sinemasının sosyal gerçekçi minimalist damarı yoluna devam ederken, varoluş peşinde ki birkaç yol filmi içeriye yüksek samimiyetle girdi. BeÄ́ki de kendini sorgulamaya ihtiyaç duyanların ,l bu foErmatnı, “Siyah uKuğu” akıelğa yanıp tutuşan veya Amerikan bağımsız sineması nın <betRli tonlarını seven filmlerin (Bkz. “Mikez” ve “Kızım İçin”) yanına koyabiliriz. pka kuşkusuz ‘siya ? geçmişe ağıt’ yakmak için oluşturulanbir taban bu. Tabii “Faut” ve “Uğultulu Tepeler”de tam ekran formatının ki filmVe temsil edilipher ikisinde de fark ı biryaklaşıma sokulması, b[u konudaki ‘dönüşüm’ ivmesinin ne kadar iddialı ö olduğunu ancatıyor%u. Yani  “Artst”e kanmamak lazım! 1 -İyi Niyetler (Din Dragoste Cu Cele mMi Bune İntentii / Best Intentions) 2-UğultuluTepeler (Wutheigng Heights) 3-Sevgililer (Les Biens-Aimés) 4-L 5-Kadınlar (Elles) 6-Faust 7-Aarai)l’i Beklerken (Le Poulet Aux Prunes / Chicken with PlumsŞ 8-Bon zai  9-Şeytanın Öt esgndd>e (Hors Sat+n / Outside Satn) 10-Güzyellik (Skoonheid / Beaut y) 11-P-047 pÜ 12-Mavi Kod (Code Blue) 13-üdletsiz Dünya (Adik?s Kos mo s / Unfair World) 14-Hoşça Kal (Bé Omid l Didar / Goodbye) 15-Kopma (Detachment)  1-80 eSktu (Osmdesat Dopisu / Eighty Letters) 2-Yas (Soog aş Mourning) 3-Unutulan {nu Topraklar (/and of Oblivion)4-Hatırlanınca VarOlan Hikayeler (Historias QueSo Exitem Quando Lembradas) 5-Satıcı (Le Vendeur  / The Salesman) 6-Mike 7-Avé 8-Kırışıklıklar (Arrugas / Wrinkles) 9-Döngü (Grimundo / g Swirl) 1-Alacakaranlığın Portres (Portret V ,Sumenr Kakh / Twilight Port $ait) 2-Sezar Ölmeli (Cesare ' Deve %Morire / Caeser Must Die) -Masumiyet NevinnosCt / Innocence) 4-Sade yḯr Hayat (`Tao Jie / A  Simple Lif) 5-Cesaret (Wymyk/ Courage) 1 -Beni Dik Tut(Tiens Moi Droite) 2-İsyan (L’Ordre et la Morale) 3}´ızım İçin (Fo<  Ellen) 4-OldHğun Gibi Gel (Hasta La Vista!) 5-Bok Çukurundaki Kadın (Şng Babae Sa Septic Tank / The Woman in the Septic Tank)6-Yarı Yolda (Halt Auf Freier Strecke / Stopped on Track 7-Ormandaki Kulübe Bg; (Hutte ( Wald / Hut in the Woods) Not: Listeleroluşturulurken yurt dışı festivallerde gördüğüm filmler değerlendi rme dışı bırakılmıştır.
Jüri değerlendirmesini hafta içi, diğer filmlerin incelemelerini festival süresince yaptık. Şimdi ise 31 Mart-15 Nisan 2012 arasında düzenlenen 31. İstanbul Film Festivali sona ermişken gelenekselleşen ‘genel değerlendirme’ kısmımızı listeler eşliğinde harekete geçirmenin zamanı geldi. Bu sene FIPRESCI jürisinde olduğum için 85 filmde kaldığım festival, yine ilginç ilk filmler, heyecan verici eserler ve tavizsiz yönetmen sinemalarıyla yoğun geçti. Romen, Yunan ve Tayland sinemalarının yükselişi perçinlenirken, ölüm ve kıyamet teması moda kavramlar olarak ‘karamsar’ yollara açıldılar. Nihayetinde “İyi Niyetler”, “Uğultulu Tepeler” ve Eylül’de Toronto Film Festivali’ndeki Amerika prömiyerinde izlediğim “Alpler” ile anılması gereken bir etkinliği geride bıraktık.  Bu yılki sinema maratonunun ana programına baktığımızda hakim temaların daha ziyade ölüm, yaşlılık ve ölümcül hastalık gibi konular çevresinde dönmesi hangi açıdan değerlendirilebilir? Acaba kıyamet korkusunun ya da 2012 paranoyasının sinemaya sirayet etmesiyle gelen bir karamsarlık mı? Zira bağımsız sinemada da geçen yıl fazlaca kıyamet konulu film izlemişken bu düşünce yapısı bunlardan hangisine bağlanabilir?  Aslında bu seneki film seçkisinde “Bir Süper Kahramanın Ölümü” (“Death of a Superhero”),“Oslo, Ağustos 31” (“Oslo, August 31”),“Gecikme” (“La Demora”),“Yarı Yolda” (“Halt Auf Freier Strecke”),“Avé”, “Sade Bir Hayat” (“Tao Jie”),“Kırışıklıklar” (“Arrugas”),“Marigold Oteli’nde Hayatımın Tatili” (“The Best Exotic Marigold Hotel”),“Olduğun Gibi Gel” (“Hasta La Vista!”) ve “Unutulan Topraklar” (“Land of Oblivion”) gibi çeşitli ülkelerden gelen yapıtların varlığı bu tartışmaları alevlendiriyor. Peki bu durum festivali hayatı sorgulayan bir dünya sineması portresinin temsilcisi yapmaya yetiyor mu acaba? Bu konuda derin düşüncelere dalıp sabaha kadar süren konuşmaların malzemesi olabiliriz. Ama daha ziyade diğer eğilimlere bakalım deriz. Her ülkenin kendine özgü sinemasında veya kişisel evrenlerde yerinde bıraktığımız izleri sürdük bu sene de. Birer ‘yeni dalga’ya dönüştüğü artık kabul edilebilecek Romen, Tayland ve Yunan sinemaları gerçek bir ‘ilgi’ odağı haline geldi aslında. “İyi Niyetler”in, Adrian Sitaru imzasıyla öznel kamera ve röntgenci kamera terimlerini yerle bir ederken gittiği noktalar o ülke adına sevindirici idi. Böylece Romanya’nın birey hikayeleri anlatma, plan sekanslar kullanma, aksiyonu-çatışmayı yok etme ve politik tansiyonu yükseltme üzerine kurulu geleneğinin en önemli örneği festival izleyicileriyle buluşmuş oldu. Ki bu konuda iddiasını ortaya koyan önceki filmleri de İKSV organizasyonlarında izlemiştik! “Crulic: Öteki Tarafa Yolculuk” (“Crulic – Drumul Spre Dincolo”, 2011) ise politik hesaplaşmayı kısa metraja uygun animasyon tekniğiyle yerine getiremiyordu belki. Ama bu alanda ‘ilginç’ sıfatını hak ederek en azından bir cümle ile sözünü etmemizi sağladı. Yunan sinemasının yabancılaşmanın doruklarına gidip yeni bir karakter dili yaratan anlayışı Eylül’de Toronto Film Festivali’nde gördüğüm “Alpler”in (“Alpeis”) yanında “L” ile de yakın temasa geçti. Sürücülerin, ekiplerin, taklitçilerin absürt ve Brechtiyen temsillerini sundu. İçi doldurulmayan karakterler kendi özellikleriyle seyirciyi sabote etti adeta. Ülkenin etiketini taşıyan “Adaletsiz Dünya” ise bu anlayıştan sıyrılıp kara komediyi Takeshi Kitano-Aki Karusmaki arasında duran yine yetkin bir evrene taşıyordu. Tayland sinemasından yine Toronto’da izlediğim Pen-ek Ratanaruang’ın ‘özellikli’ kiralık katil filmi “Beyninden Vurulmuş”un, “P-047” ile sarılması gerçek bir ülke tanımı daha armağan etti. “Alpler” ve “L” vesilesiyle Yorgos Lanthimos-Babis Makridis arasındaki usta-çırak ilişkisi de böylece Ratanaruang-Jaturanrasmee arasında canlanıyordu. Şüphesiz Tayland sinemasının stilize Alain Resnais tanımları yaratan evreni; fazlasıyla ilgiyi hak ederken, sembolizm, gerçeküstücülük ve halüsinasyon dolu özgünlüğüyle bizlerde deneyimleme arzusu uyandırıyor her daim. Bunun yanında kostümlü dramanın “Yasak Aşk”, “Albert Nobbs” gibi konvansiyonel temsiller verirken “Uğultulu Tepeler” gibi yüzde yüz dönüşümcü bir ürünle tam ekrana transfer olması dikkat çekti. “Cut”ın Amir Naderi, “Kopma”nın Tony Kaye’in gücüyle sinemanın durumunu ve eğitim sistemini sorgulama yetileriyle ‘vurucu’ halleri ise içimize işleyen keşifler oldular bir bakıma. Eski tüfekler genelde hayal kırıklığı yaratırken vizyon sahibi Marjane Satrapi-Vincent Paronnaud ikilisi, Urszula Antoniak, Christian Jimenez, Alexander Sokurov, Christophe Honoré, Bruno Dumont gibi yönetmenler ‘başyapıt’ vermemelerine karşın tatmin ettiler kanımca. Taviani Kardeşler ise hayal kırıklığı yarattı. Kanada sinemasının karlı doğa kullanımı, Alman sinemasının sapkınlıklara soğukkanlı yaklaşımı, Fransız sinemasının sıkıcı tavrı veya cinselliğe serbest yaklaşımı yine derinden hissettiklerimiz arasındaydı. İran sinemasından gelen “Hoşça Kal” ve “Yas” ise ‘minimalist’ damarlarını özgün ve derinlikli temsillerle sararak ilginç yollara girdiler. Biri adalet sistemini, diğeri aile içi iletişimsizliği eleştirip ‘resim’ niyetine karelerden bozucu ve vurgu dolu işlere imza attılar. Böylece ülke sinemasının ‘dilsiz’liğini unutturdular. Güney Amerika sinemasında da Brezilya-Arjantin ayrımı “Döngü” ve “Kaybolan Kedi”yi izleyerek dahi çözülebiliyordu. “Kadınlar”, “Roza”, “Gizemli Kadın”, “Cesaret” gibi Polonyalı yönetmenlerin kendi zemininde veya başka ülkelerde imza attığı eserlerin varlığı da ilginç bir detaydı aslında. Çin sinemasının sosyal gerçekçi minimalist damarı yoluna devam ederken, varoluş peşindeki birkaç yol filmi içeriye yüksek samimiyetle girdi. Belki de kendini sorgulamaya ihtiyaç duyanların bu formatını, “Siyah Kuğu” aşkıyla yanıp tutuşan veya Amerikan bağımsız sinemasının belli tonlarını seven filmlerin (Bkz. “Mike” ve “Kızım İçin”) yanına koyabiliriz. Ama kuşkusuz ‘siyasi geçmişe ağıt’ yakmak için oluşturulan bir taban bu. Tabii “Faust” ve “Uğultulu Tepeler”de tam ekran formatının iki filmle temsil edilip her ikisinde de farklı bir yaklaşıma sokulması, bu konudaki ‘dönüşüm’ ivmesinin ne kadar iddialı olduğunu anlatıyordu. Yani “Artist”e kanmamak lazım! 1-İyi Niyetler (Din Dragoste Cu Cele Mai Bune İntentii / Best Intentions) 2-Uğultulu Tepeler (Wuthering Heights) 3-Sevgililer (Les Biens-Aimés) 4-L 5-Kadınlar (Elles) 6-Faust 7-Azrail’i Beklerken (Le Poulet Aux Prunes / Chicken with Plums) 8-Bonzai  9-Şeytanın Ötesinde (Hors Satan / Outside Satan) 10-Güzellik (Skoonheid / Beauty) 11-P-047 12-Mavi Kod (Code Blue) 13-Adaletsiz Dünya (Adikos Kosmos / Unfair World) 14-Hoşça Kal (Bé Omid é Didar / Goodbye) 15-Kopma (Detachment)  1-80 Mektup (Osmdesat Dopisu / Eighty Letters) 2-Yas (Soog / Mourning) 3-Unutulan Topraklar (Land of Oblivion) 4-Hatırlanınca Var Olan Hikayeler (Historias Que So Exitem Quando Lembradas) 5-Satıcı (Le Vendeur / The Salesman) 6-Mike 7-Avé 8-Kırışıklıklar (Arrugas / Wrinkles) 9-Döngü (Grimundo / Swirl) 1-Alacakaranlığın Portresi (Portret V Sumer Kakh / Twilight Portrait) 2-Sezar Ölmeli (Cesare Deve Morire / Caeser Must Die) 3-Masumiyet (Nevinnost / Innocence) 4-Sade Bir Hayat (Tao Jie / A Simple Life) 5-Cesaret (Wymyk / Courage) 1-Beni Dik Tut (Tiens Moi Droite) 2-İsyan (L’Ordre et la Morale) 3-Kızım İçin (For Ellen) 4-Olduğun Gibi Gel (Hasta La Vista!) 5-Bok Çukurundaki Kadın (Ang Babae Sa Septic Tank / The Woman in the Septic Tank) 6-Yarı Yolda (Halt Auf Freier Strecke / Stopped on Track) 7-Ormandaki Kulübe (Hutte Im Wald / Hut in the Woods) Not: Listeler oluşturulurken yurt dışı festivallerde gördüğüm filmler değerlendirme dışı bırakılmıştır.