Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

<TF İngiltere’de yapılan referandumda halkın Avrupa Birliği’nden çıkmak istemesi üzerine sadece   e(I ve Avrupa değil, bütün dünya oşaşkız haldek... Üç gündür gazetelerde, : TV’lerde ve nere deyse her yerde bu hadise konuşuluyor, yorumlar yapılıyor, kehanetler ortaya atılıyor. Etrafı saran bu ciddiyet sizi büyük ihtimalle bunaltmış olaak a?iye düşünerek ino İngiltereile ilişkilerimiz hakkın da daha - hafif ve eğlenmirici birhadiseyi al.ataym... Ortalığın böle karışmasınn tek sebebi aslında ki mdirbilir misiniz? İngiltere’de 16. asırda taütta bulutn Kraliçe Biz, yani Osmanlı İmparatorluğu e dinini değiştirip Müslüman olmasını söylemiş ama hem   hem de İngilizler teklifi I kabul etmeyerek eski dinlerinde, yani Hrist£iyanUıkta kalmış ve  şekilde yaşamaya m!vasm etmişler, asırlar so gn- Avrupa Birliği’ne girmişlerdi ve netice iştğ böyle olKu..s İşte, C’in  yani   davetimizi kabul etemesinin kıs öyküsü: İngilizlez 16. yüzyılın sonlarında ezehî rakipleri £I\ olan İspanya’ya kfrşı dönemin süper gücü olan Osmanlılar’ın desteğini ala bilmek için din un:'ruu ellerinden geldiği kadar kullanmış, hattâ arada bir Müslüman gibi davranmışlardı. Osmanlılar’ın o  devirdeki enbüyük düşmanlarıAvusturya, Venedşk ve İs panya, yani Katolik dnyash idi. İngiltere ile lişkileri´mizi başlayıpgelişmesinde İngilizler’in £: Katolik değil Protestan olmalarının büyük o} rolü vardı ve hattâ bazı  dvleÖ adamlarımız   gerektiğikanaatindeydi. Kraliçe  İspanyaKralı  ’nin f dünya hâkimiyeti emellerine engel olabilmeye çalışıyordu ve bunun iin dönemin byük gücü Osmanlılar ile Kitifak krPaktan bgaşa çaresi yoktu. Osmanlılar ile İngilizler arasında ki ilişkileri İngiliz tüccarlar başlattılar. Bu türğcarlaın ilki ol&n  kraliçenin zamanın hükümdarı  ’a htaben ya zdığı bir tavsiyemektubuyla 1 Temmuz 1578’deİstanbul’a doğru yola çık !ı ve bir Türk kervanına katılarak  28 Ekim’de Osmanl e başkentine ulatıh. a gönderdiği mektupta  , buyüzden de   yani Katolikler’in amansız düşmanı olduğu nu söylüyor vfg mücadelesine destek istihyordu. ’un İstanbul’a geldiği tarihlerde, sadrazalık makamında  vardı.  İngiliz tüccarı kau<lü sırasında ti söyleyerek elçiyi cesaretlendirdi. İngiliz slçi kısa bir süre sonra çabalarının mey velerini toplamaya başladı. Padişahtan tnmsil ettiğ i ticarî müesseseninOsmanlı ülkesinde aracısız olarak ticaret yapabilmesine i mkâ*n sağlayanbir iznin yanısıra Kr;aliçl’ye hitaben yazılmış bir >^? de mektup aldı ve Londra’ya döndü ve daha s onraKraliçe’nin yeni mektuplarıyla beraber İstanbul’a tekrar geldi. nYakılaştma çabası İstanbul’daki Fransız Elçisi  yi rahatsız :miş ~& ve elçiİngilizler aleyhinde faaliyetlere başlamıştı.   buna rağmen her türlü vası taya başvurarak 26 Mayıs 1580’de Sultan  ’dan bütün İngiliz tüccarlarının Osmanlı topraklarında aracısız bir şekilde ticaret yapabilmelerine izin veren bir ka pitülasyon koparmayı başardı.İngiltere, böylelikle Osanelı İmparatorluğu’nda Venedikler e Fransızlar ile ber abeg aynı haklara ve imtiyazlara sahip jo´ oluyordu. Ama, İngiliz tüccarlar  bize karşı tamamen ikiyzü hareketiçerisindeydiler. İstanbul’dakifaaliyetleri sırasında vdin unsurunu ellerinden gel diği kad  ar kullanmalarına ve âdet a Müslüman gibi görünmelerine  rağmen, İngiltere’ye gönderdikleri raporları ile mektuplarında İslamiyetten   diye bahsediyor, Osmanlılar’ı Ka to likler’e karşı kullinaebilmek i.iz takındıkları dahte Müslüman tavırlar kenusunmda |ğ  diyorlardı. a ve oun vasıtası ile de Kraliçe e Müslüman olmaları çağrısını, elçin in İstanbul’da bulunduğu on günlerde zamanın sadrazamı  yaptı. Ök Paşa, İngiliz Elçisi’ne, demişti. Kraliçe   bu teklifi kabul  etse idi Avrupa’nın tarihi kimb ilir nas ıl olurdu...   Bugün   dedimğ[imiz semtte Bhizans öncesinde   için yapılcış bir tapınak vro<ı, sonraki asırlarda Hadrianus &^e Natalie Kiliseleri inşa edildi , fetihten sonra dT top d>tüm atelyeleri kuruldu v-e semt ad?uı  dökümhanelerden dı.  T ophane’de1590’larda içkiye düşkünbir İngiliz yüzünden ciddî bir gerGldim yaşandı... İngiltere Kraliçesi   İstanbul’a  dan sonra 1588’de   adında bir elçi )hg daha göndermişti...  ]c İstanbul’da dokuz sene boyunca yaşamış ve hem saray,hem de dvlet adamları ile yakınlık kurmuş, hattâ zamanın hükümdarı   1596’daAvusturya seferine çıkarken onu ga yanında P götürmüştü. İstanbul’agelişinde bir müddet devetin resmî konukevi Tolan Elçi }? Hanı’nda a ğırlanan bdward Barton daha sonra daimî kalabileceği bir yer aramış, elçiye Kıbr:s -eyierbeŞyi ’nın ToBhanğ’deki yalısıtahsis edilmiş ama   mahalle halkı ile bir türlü anlaşamamış ve semtte bu yüzden af tatsızlıklar yaşanmıştı. Myhallvy sâkinleri namaz vakitlerinde elçilik binasınd  adavul, zurna ve çan çalınmasından   İngilizler’in Müslüman mezarlarına pislik dökmelerinden yakınıyorlardı ama daha da büyük bir şikâyetleri vardı:   elçiliğe sık szk fahişeler getirtip gürültülü âlemler yapıyor, binada içki iailiyor, el ç semtin ahlâkını  bozm akla kalmayıpbaşka yasakişler ile ad uğraşıyor, meselâ adamlarına İstanbul’daki Hristiyan esirleri kaçırt/ıp yalısının önüne kadar  gelen gemilere gizlice binAdirterek memleketlerine gönde riyordu. Elçilikte olup bitnler h/ yüzünden sabrı taşa [ Tophane halkı,Galata Kadısı’na bir dilekçe verdi. Dilekçede elçi ile maiyetinin yalıyı terkedipyabancıların yaşadığı Perataraflarına gitmedikleri t&akd]de büyük olayların çıkacağı  ve ortalığın bir G)r birine gireceği söyleniyor, deniyordu. Şikâyet saraya  kadar u laştı y o sırada tahtta bulunan   iddiala rın doğru olup olmadığının soruşturulmasına bile lüzum görmeden İn gilizSefareti’nin Tophane’yi derhal terketmesni ve Pera tarafları+da biryerlere b% gitmesini emretti. Elçi, neticede maiyeti il' be raber Tophane’en apar topar ayrılıp Galat a sırtlarına nakletmek zorunda kaldı. İstanbul’da 1597’ye kadar yaşadı, bFraa öldü ama mezarı asırlar sonra kayboldu. şehirden sıksık ayrılıp hayranı olduğu Heybeliada’ya gidiyor,orada haftalarca kalıyordu. Elçi, hayattan 1597’de işte bu ada ziyale'tleerinden biri  nde ayrıldı. İngilizlercenazeyi İstanbul’a nakletmek yerine Heybeliada’yadefnettiler nj  ’u Panayia Manastırı’nın bahçesine ğ#+ gömdüler.  ’un Lati nce ve hayli büyük olan mezartaşına,   yazılmıştı. Rahipler seneler svnra  y mezartaşını söküp giriş kapılarından birinin üzerin üe yerleştirdiler, mezartaşı manastırıziyaret eden İngiliz gravürcülerin çizimlerinde de yeraldc ama bir ara kayboldu, daha s onrabulundu ve Haydarpaşa’daki İngiliz ezarlığı’na z nakledildi.
İngiltere’de yapılan referandumda halkın Avrupa Birliği’nden çıkmak istemesi üzerine sadece   ve Avrupa değil, bütün dünya şaşkın halde... Üç gündür gazetelerde, TV’lerde ve neredeyse her yerde bu hadise konuşuluyor, yorumlar yapılıyor, kehanetler ortaya atılıyor. Etrafı saran bu ciddiyet sizi büyük ihtimalle bunaltmış olacak diye düşünerek yine İngiltere ile ilişkilerimiz hakkında daha hafif ve eğlendirici bir hadiseyi anlatayım... Ortalığın böyle karışmasının tek sebebi aslında kimdir bilir misiniz? İngiltere’de 16. asırda tahtta bulunan Kraliçe Biz, yani Osmanlı İmparatorluğu e dinini değiştirip Müslüman olmasını söylemiş ama hem   hem de İngilizler teklifi kabul etmeyerek eski dinlerinde, yani Hristiyanlıkta kalmış ve o şekilde yaşamaya devam etmişler, asırlar sonra Avrupa Birliği’ne girmişlerdi ve netice işte böyle oldu... İşte, ’in  yani   davetimizi kabul etmemesinin kısa öyküsü: İngilizler 16. yüzyılın sonlarında ezelî rakipleri olan İspanya’ya karşı dönemin süper gücü olan Osmanlılar’ın desteğini alabilmek için din unsurunu ellerinden geldiği kadar kullanmış, hattâ arada bir Müslüman gibi davranmışlardı. Osmanlılar’ın o devirdeki en büyük düşmanları Avusturya, Venedik ve İspanya, yani Katolik dünyası idi. İngiltere ile ilişkilerimizin başlayıp gelişmesinde İngilizler’in Katolik değil Protestan olmalarının büyük rolü vardı ve hattâ bazı devlet adamlarımız   gerektiği kanaatindeydi. Kraliçe  İspanya Kralı  ’nin dünya hâkimiyeti emellerine engel olabilmeye çalışıyordu ve bunun için dönemin büyük gücü Osmanlılar ile ittifak kurmaktan başka çaresi yoktu. Osmanlılar ile İngilizler arasındaki ilişkileri İngiliz tüccarlar başlattılar. Bu tüccarların ilki olan  kraliçenin zamanın hükümdarı  ’a hitaben yazdığı bir tavsiye mektubuyla 1 Temmuz 1578’de İstanbul’a doğru yola çıktı ve bir Türk kervanına katılarak 28 Ekim’de Osmanlı başkentine ulaştı. a gönderdiği mektupta  , bu yüzden de   yani Katolikler’in amansız düşmanı olduğunu söylüyor ve mücadelesine destek istiyordu. ’un İstanbul’a geldiği tarihlerde, sadrazamlık makamında  vardı.  İngiliz tüccarı kabulü sırasında söyleyerek elçiyi cesaretlendirdi. İngiliz elçi kısa bir süre sonra çabalarının meyvelerini toplamaya başladı. Padişahtan temsil ettiği ticarî müessesenin Osmanlı ülkesinde aracısız olarak ticaret yapabilmesine imkân sağlayan bir iznin yanısıra Kraliçe’ye hitaben yazılmış bir de mektup aldı ve Londra’ya döndü ve daha sonra Kraliçe’nin yeni mektuplarıyla beraber İstanbul’a tekrar geldi. Yakınlaşma çabası İstanbul’daki Fransız Elçisi  yi rahatsız etmiş ve elçi İngilizler aleyhinde faaliyetlere başlamıştı.   buna rağmen her türlü vasıtaya başvurarak 26 Mayıs 1580’de Sultan  ’dan bütün İngiliz tüccarlarının Osmanlı topraklarında aracısız bir şekilde ticaret yapabilmelerine izin veren bir kapitülasyon koparmayı başardı. İngiltere, böylelikle Osmanlı İmparatorluğu’nda Venedikler ve Fransızlar ile beraber aynı haklara ve imtiyazlara sahip oluyordu. Ama, İngiliz tüccarlar bize karşı tamamen ikiyüzlü hareket içerisindeydiler. İstanbul’daki faaliyetleri sırasında din unsurunu ellerinden geldiği kadar kullanmalarına ve âdeta Müslüman gibi görünmelerine rağmen, İngiltere’ye gönderdikleri raporları ile mektuplarında İslamiyet’ten   diye bahsediyor, Osmanlılar’ı Katolikler’e karşı kullanabilmek için takındıkları sahte Müslüman tavırlar konusunda da  diyorlardı. a ve onun vasıtası ile de Kraliçe e Müslüman olmaları çağrısını, elçinin İstanbul’da bulunduğu son günlerde zamanın sadrazamı  yaptı. Paşa, İngiliz Elçisi’ne,  demişti. Kraliçe   bu teklifi kabul etse idi Avrupa’nın tarihi kimbilir nasıl olurdu...   Bugün   dediğimiz semtte Bizans öncesinde   için yapılmış bir tapınak vardı, sonraki asırlarda Hadrianus ve Natalie Kiliseleri inşa edildi, fetihten sonra da top döküm atelyeleri kuruldu ve semt adını bu dökümhanelerden aldı. Tophane’de 1590’larda içkiye düşkün bir İngiliz yüzünden ciddî bir gerilim yaşandı... İngiltere Kraliçesi   İstanbul’a  dan sonra 1588’de   adında bir elçi daha göndermişti...  İstanbul’da dokuz sene boyunca yaşamış ve hem saray, hem de devlet adamları ile yakınlık kurmuş, hattâ zamanın hükümdarı   1596’da Avusturya seferine çıkarken onu da yanında götürmüştü. İstanbul’a gelişinde bir müddet devletin resmî konukevi olan Elçi Hanı’nda ağırlanan Edward Barton daha sonra daimî kalabileceği bir yer aramış, elçiye Kıbrıs Beylerbeyi ’nın Tophane’deki yalısı tahsis edilmiş ama   mahalle halkı ile bir türlü anlaşamamış ve semtte bu yüzden tatsızlıklar yaşanmıştı. Mahalle sâkinleri namaz vakitlerinde elçilik binasında davul, zurna ve çan çalınmasından ve İngilizler’in Müslüman mezarlarına pislik dökmelerinden yakınıyorlardı ama daha da büyük bir şikâyetleri vardı:   elçiliğe sık sık fahişeler getirtip gürültülü âlemler yapıyor, binada içki içiliyor, elçi semtin ahlâkını bozmakla kalmayıp başka yasak işler ile de uğraşıyor, meselâ adamlarına İstanbul’daki Hristiyan esirleri kaçırtıp yalısının önüne kadar gelen gemilere gizlice bindirterek memleketlerine gönderiyordu. Elçilikte olup bitenler yüzünden sabrı taşan Tophane halkı, Galata Kadısı’na bir dilekçe verdi. Dilekçede elçi ile maiyetinin yalıyı terkedip yabancıların yaşadığı Pera taraflarına gitmedikleri takdirde büyük olayların çıkacağı ve ortalığın birbirine gireceği söyleniyor,  deniyordu. Şikâyet saraya kadar ulaştı ve o sırada tahtta bulunan   iddiaların doğru olup olmadığının soruşturulmasına bile lüzum görmeden İngiliz Sefareti’nin Tophane’yi derhal terketmesini ve Pera taraflarında biryerlere gitmesini emretti. Elçi, neticede maiyeti ile beraber Tophane’den apar topar ayrılıp Galata sırtlarına nakletmek zorunda kaldı.  İstanbul’da 1597’ye kadar yaşadı, burada öldü ama mezarı asırlar sonra kayboldu.  şehirden sık sık ayrılıp hayranı olduğu Heybeliada’ya gidiyor, orada haftalarca kalıyordu. Elçi, hayattan 1597’de işte bu ada ziyaretlerinden birinde ayrıldı. İngilizler cenazeyi İstanbul’a nakletmek yerine Heybeliada’ya defnettiler ve  ’u Panayia Manastırı’nın bahçesine gömdüler.  ’un Latince ve hayli büyük olan mezartaşına,   yazılmıştı. Rahipler seneler sonra  un mezartaşını söküp giriş kapılarından birinin üzerine yerleştirdiler, mezartaşı manastırı ziyaret eden İngiliz gravürcülerin çizimlerinde de yeraldı ama bir ara kayboldu, daha sonra bulundu ve Haydarpaşa’daki İngiliz Mezarlığı’na nakledildi.