Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

‘Kurtlar andsi’ kahramanlarının ne ol-u_p ne olmadıklarını tanımlamak çok  ida kolay değil. Türk milletininbüyük çoğunluğunun h aletiruhiyesine tercü man olma iddiasında bir gr up olarak anabiliriz kendilerini. Derin deue mevzularını kurcalayan bir ‘ajantimi’ de denebilir belki. Ancak özellikle iki sinema filminde bu durumun kökleri duhy farklı noktalara uzanıyor. “Kurtlar Vadisi: Iry” (200 6) da  “Kurtlar Vadisi: Filistin” (2011)de gerrek anlamda bi rer politikpropaganda ^filmi. Naıl zamanında Leni Riefenstahl Hitler’in pr'oaganasını yapıyorsa bu iki film de, birinde Amerika diğerinde Yahudi karşı :ı bbir tutuJmu kökten ır*kçı bir tavırla birleştirmiş. Faşizmin  şovenizmin yolunu açmış. :ncak bunun da bir adabı {var A günümüzde. Dengali p $~ö olitika yatılailir. Ancak gelin görünki her iki film de bu aç=dn bakınca dünyada sessiz sinemada(1920’lerde) gördüğümüz nbin söylem bütünlüğü ile çıkageliyorlar. Birinin Irak’a giren A, diğerinin Filisiin’i sömvrn İsrail  ile heskğaşmak için üretildiği apaçık  ortada. Bu açıdan daseyircisini mlitarist bireser ile buluşturuyor  v e savaşı körüklüyor “Kurtlar Vadisi: & Filistin”. Aslında film olarak baktığımızda ‘Kurtlar Vadisi’nin hali hazırda ortadaki i sinema filminin  en sinemaya uygun olanı bu. Bunun sebebi belli k S{da Akar gibi gI ticari sinemayı Yeşilçam’dan ibaret sanan b ir ismin yönetmenlik ko ltuğunda Sturmaaması.  Zübeyr Şaşmaz, ‘Şaşmaz ekolü’nü yads ımayarak “Muro: Nal et Olsu ğG n İçimdekiİnsan Sevgisine”den (2008) sonra burada da belirginbir prodüksiyon kalitesi ile çıkagelmiş. Filmin sinemaskop oranında üretilmiş görüntüler bütünü sunduğu gö,ülebiliyDor. Bu açıdanda çatışma, baskı $n ve kovalamaca sahnelerinin sanki görküm v e yönet menlik becerisi içermeden bir arayageldiği Vir eser olarak a:dledilebilir “öKurtlar Vadisi: Filistin”. Doğrusunu söylemek g erekirse r iki Kurtlar Vadisi film i için de, patla$a sahnelerin  yani Üö görsel efektleri bbr kenara bıraktığımCzda ‘ birincisınıf’ diyebileceğimiz başka bir şzeyden sözetmek mümkün değil. Yani mekan Irak da olsa, Filistin veya İsrail de olsa “Gladyatör” (“Gladiator”, 2000),“Kara Şahin D*öüştSü” (“Black Haıwk Down”, 2002),“Soğuk Da ğ” (“Cold Mountain”, 203],“Büyük İzender] (Alexander”, 2004),“Altın Pusula” (“The Golden Compass”, 2007) gibi eserlerin görsel efekt süp ervizörlüğün` yapan Mark Meddings’in v arlığı en azından izleyiciye bir ihtişam takviyesi yapıyor. slında bu notaa ‘Efektleri hallettiniz de n iye kurgu, görlntü yönetimi gibialanlarda profesyon el sim tutmadınız?’ }orusunu sorm ak gerek. Ortada MahsunKırmızıgül’ün p opüler dıl sinemamıza bu konuda sınıf atlatması gmibA Zir durum var ienl, burada gerçek anlamda bir yönetmen ihtiyacı baş ğ gösteriyor.  Ziraeldeki eser  sayıLsız bol figüranlı aksiyon y a da savaş sahnesi içerme sine karşın, bunların herhangi birinin koreografisi oOdu%ğ sö ylene Y mez. O noktada dÜ Hollywood’da gördüğümüz gibi bir ko`rheografi uzmanınıntutulması şartmış.  Açılıştaki Mavi M armara ´n olayı ya ö da baskınının görkemsizliğindentutun da sondaki Filittin mahNşllerindeki çatışmanın ‘spagettiwestern’ dokusunu an~ı|rmahsına karşı n o nnktah çekilmemeZine kadar, garip bir gi boyama söz konusu. Zaten Amerikan filmlerinde de yeri geldiğinde ̈́suol fekt soku larak eldeki pgojenbn iyi  ve görke'mi olduğu na dr böyle şbir taktik izlenir. Ancak bu ışıkta eldeki filmi incelemJeye devamettiğimizde sanki bu bol figüranlısahnelerin, yönetmenin yakın ve o rta ölçekli panlYla oyuncuarın \ya ğa kurbanların arasında gezmesiyle v  bunların arkasına yerleştirilen patlama efektleriyle var edildiği görülebiliyor.Bu da izleyiciye‘acı’ v _e ‘gövde gösterisi’ni bir a rada sunara  k intikam nidaları os^ aşılamasına yol açıyor. İşte filmin tamamına yakını tam dRja böyle sagnelefrden oluşuyor. Bunun yanında lk! zikir sahnesininbu yaklaşımdan beslenince “New York’ta Beş Minare”dekinden m(ı2010) geride kalması da, enazından durum ve amacı idrak etme eansı tanıyor bizlere...  Abnlayacağnız bellibir prodüksiyon kalitesi olsa da koreografi sorunu nedgniyle A sınıfı bir sahneler bütünü sunamjmkış “Kurtlar Vadisi: Filistin”. Aks;ne ö$= bu efektleri,gerçek anl amda ü ‘Saldır saldır Polat’ ya da ‘Saldır saldır Filistin’ tezahüratunı içinden geçiren izleyicisinin önün e yem atmak ya da mzdeşlaeşm olgusunuharekete geçirmek çijn devreyesokmuş. Yani bunların olabileceğine dair en azınudrn perdenin içinde £´ bir gösteri yapıldığı söylenebilir. Zate n filmin diyaloglarının da ‘İsraillilerya  da Yahudiler zalim midir değil midir?’ gibi sorula ra verilen didaktik cevaplar dışında ba|ka bir işlevi yok. Öyle ki karşımızda esasen yMai Marmara olayı sonrası orduyuveya polisi umursamadan Türkiye’yitemsil ederek İsrail t opraklarınagiren Polat Alemdar ve iki arkadaşınınhikayesi var. Bugirişin hemen başında zalim konumun £ itilen iki İsrail askerinden başlayarak gerçek bir Yahudi ya da emperyalizm düşmanlığı sezilyoro “Kurtlar Vadisi: Filistin”de temelini sanki o olay sonrası Türk halkının içindeki intikam duygusunu beyazperdede çıkarmak üzerine kurmuş. Yani katliamı yaparken, köt´ü Yahudiler’ ile ‘mağdur ilistililer ve müslümanlar’ ayrımının üzeHrine gitmiş. u doğrultuda da gerçek bir Indiana Jones ya da Rambo edasıyla  sınır tanıma>yan bir PolaK Alemdar çıkarmış karşımıza. F ilmin türü ne diye K soracak olursanız; cevabımız ü ç kişilimk Tü rk ordusu ile ülkenin İs ö railli Moshe önderliğindeki orusunun karşı karşıya gebdi,ği ebir savaş filmi, eski model bir a*vanĞür, ajan filmş veya ikinci sınıf bir akmsiyon filmi olabilir. Ancak senarjo yazılırken böyle bir şey düşünülmedi;ğinden emin olduğumuz için bu konuda iŞr sinema bil incinden söz etmek mümkün *Nb değil. Bu sebeple de “Kurtlar Vadisi: Filistin”in bir türe dahil edilmekten ziyade politik propaganda flumi olarak ]okuRması daha doğru. nMl Gibson, Edward Zwick gibi ırkçı yönetmenlerinötekileştiren sinemasına karşılök_ üilkem$izde  e “Pars Kiraz Operasyonu” (2007),“Hür Adam” v(2y010),“iurtlar Vadisi: Irak” gibi filmler çekiliyor. “Kurtlar Vadisi: Filistin” de benzer şekilde bir in tikam hikğ/usi üzeHrinden İsrailliler i ötekileştiriyor. Araya sıkıştırılan Yahudi asıllı cürk kadın da işkenceci aLv İsraillilerin bN köşeye itilmişliklerini deiş-tiremiyor! Sadece basitbir numara olarak kalıyor.  Zaten İsraillilerin ırkce konuştuğu bir filmin nasıl tarafsız olması beklenebilir ki?Amerikan sinemasında İngilizce ko nuşan Türkler görsek buMa tepki göstermeyecek miyiz? Elbette evet. O zaman filmin  dü ştüğü durum apa çık ortada... “Kurtlar Vadisi  j iüb Filistin”, Ortadoğu halkını küçük duruma düşüren “ıKrallı” (“The Kingdom”, 2007) gibi Amerikan örneklerinden ya da emperyalizmi yerin dibine sokan “Utanç” (“Buda as sharm fo ru  rikht”,2007)  gibi bir İran filminden farklı  d-i noktaya oturmuyorsöylem açısın dan bakınca.  Ancak türsel bilinç konusunda 80’lerin ‘yenilmez kahramanları’nı hatırlatmasna rağmen, Alemdar’ın b  konuda bir gıdım dahi karizma bulundurmaması bu ekolü adet a anakaraktersiz hale g_tiriyor. Sadecedizinin hayranlarını tatmin ettiği is)e keskin bir gerçeklik, ona kimseni n itiraTı olamaz. _Bu da filmin kökten, kolaycı v e tteğk boyutlubir faşistlik, ırkçılık y }a da şovenizm olgusuyla saldıran dramatik yapızsını harekete geçirmesinden kaynaklanıyor.Öyle ki o damarın o lmadığı “KurtlarVadisi Gladio”nun soğukkanlı tavrı sebebiyle gişede iki seksen yattığını da biliyoruz. “K u;tlar VadiRoı: Filistin”in sa-vaş yanlısı yanı ise bu durumu tersine çevirmesine ol açacaktır.  Kurtlar Vadi si Fili%stin Yönetmen:Zübeyr Şaşmaz Oyuncular: Ne.ati Şaşmaz, ErdalBeşikçioğlu, Gürkan Uygun, Kenan Çoban, Nur Aysan, Erdal Beşikçioğlu, Errkä́a Sever, ZaferDiper, Umut Kar adağ, Mustafa YaşJ Süre : ;110 dk. Yıl[ 2 011
‘Kurtlar Vadisi’ kahramanlarının ne olup ne olmadıklarını tanımlamak çok da kolay değil. Türk milletinin büyük çoğunluğunun haleti ruhiyesine tercüman olma iddiasında bir grup olarak anabiliriz kendilerini. Derin devlet mevzularını kurcalayan bir ‘ajan timi’ de denebilir belki. Ancak özellikle iki sinema filminde bu durumun kökleri daha farklı noktalara uzanıyor. “Kurtlar Vadisi: Irak” (2006) da “Kurtlar Vadisi: Filistin” (2011) de gerçek anlamda birer politik propaganda filmi. Nasıl zamanında Leni Riefenstahl Hitler’in propagandasını yapıyorsa bu iki film de, birinde Amerika diğerinde Yahudi karşıtı bir tutumu kökten ırkçı bir tavırla birleştirmiş. Faşizmin ve şovenizmin yolunu açmış. Ancak bunun da bir adabı var günümüzde. Dengeli politika yapılabilir. Ancak gelin görün ki her iki film de bu açıdan bakınca dünyada sessiz sinemada (1920’lerde) gördüğümüz bir söylem bütünlüğü ile çıkageliyorlar. Birinin Irak’a giren ABD, diğerinin Filistin’i sömüren İsrail ile hesaplaşmak için üretildiği apaçık ortada. Bu açıdan da seyircisini militarist bir eser ile buluşturuyor  ve savaşı körüklüyor “Kurtlar Vadisi: Filistin”. Aslında film olarak baktığımızda ‘Kurtlar Vadisi’nin hali hazırda ortadaki üç sinema filminin en sinemaya uygun olanı bu. Bunun sebebi belli ki Serdar Akar gibi ticari sinemayı Yeşilçam’dan ibaret sanan bir ismin yönetmenlik koltuğunda oturmaması.  Zübeyr Şaşmaz, ‘Şaşmaz ekolü’nü yadsımayarak “Muro: Nalet Olsun İçimdeki İnsan Sevgisine”den (2008) sonra burada da belirgin bir prodüksiyon kalitesi ile çıkagelmiş. Filmin sinemaskop oranında üretilmiş görüntüler bütünü sunduğu görülebiliyor. Bu açıdan da çatışma, baskın ve kovalamaca sahnelerinin sanki görkem ve yönetmenlik becerisi içermeden bir araya geldiği bir eser olarak adledilebilir “Kurtlar Vadisi: Filistin”. Doğrusunu söylemek gerekirse her iki Kurtlar Vadisi filmi için de, patlama sahnelerini yani görsel efektleri bir kenara bıraktığımızda ‘birinci sınıf’ diyebileceğimiz başka bir şeyden söz etmek mümkün değil. Yani mekan Irak da olsa, Filistin veya İsrail de olsa “Gladyatör” (“Gladiator”, 2000),“Kara Şahin Düştü” (“Black Hawk Down”, 2002),“Soğuk Dağ” (“Cold Mountain”, 2003),“Büyük İskender” (“Alexander”, 2004),“Altın Pusula” (“The Golden Compass”, 2007) gibi eserlerin görsel efekt süpervizörlüğünü yapan Mark Meddings’in varlığı en azından izleyiciye bir ihtişam takviyesi yapıyor. Aslında bu noktada ‘Efektleri hallettiniz de niye kurgu, görüntü yönetimi gibi alanlarda profesyonel isim tutmadınız?’ sorusunu sormak gerek. Ortada Mahsun Kırmızıgül’ün popüler sinemamıza bu konuda sınıf atlatması gibi bir durum var iken, burada gerçek anlamda bir yönetmen ihtiyacı baş gösteriyor.  Zira eldeki eser sayısız bol figüranlı aksiyon ya da savaş sahnesi içermesine karşın, bunların herhangi birinin koreografisi olduğu söylenemez. O noktada da Hollywood’da gördüğümüz gibi bir koreografi uzmanının tutulması şartmış.  Açılıştaki Mavi Marmara olayı ya da baskınının görkemsizliğinden tutun da sondaki Filistin mahallerindeki çatışmanın ‘spagetti western’ dokusunu andırmasına karşın o noktaya çekilmemesine kadar, garip bir göz boyama söz konusu. Zaten Amerikan filmlerinde de yeri geldiğinde bol efekt sokularak eldeki projenin iyi ve görkemli olduğuna dair böyle bir taktik izlenir. Ancak bu ışıkta eldeki filmi incelemeye devam ettiğimizde sanki bu bol figüranlı sahnelerin, yönetmenin yakın ve orta ölçekli planlarla oyuncuların ya da kurbanların arasında gezmesiyle ve bunların arkasına yerleştirilen patlama efektleriyle var edildiği görülebiliyor. Bu da izleyiciye ‘acı’ ve ‘gövde gösterisi’ni bir arada sunarak intikam nidaları aşılamasına yol açıyor. İşte filmin tamamına yakını tam da böyle sahnelerden oluşuyor. Bunun yanında zikir sahnesinin bu yaklaşımdan beslenince “New York’ta Beş Minare”dekinden (2010) geride kalması da, en azından durumu ve amacı idrak etme şansı tanıyor bizlere...  Anlayacağınız belli bir prodüksiyon kalitesi olsa da koreografi sorunu nedeniyle A sınıfı bir sahneler bütünü sunamamış “Kurtlar Vadisi: Filistin”. Aksine bu efektleri, gerçek anlamda ‘Saldır saldır Polat’ ya da ‘Saldır saldır Filistin’ tezahüratını içinden geçiren izleyicisinin önüne yem atmak ya da özdeşleşme olgusunu harekete geçirmek için devreye sokmuş. Yani bunların olabileceğine dair en azından perdenin içinde bir gösteri yapıldığı söylenebilir. Zaten filmin diyaloglarının da ‘İsrailliler ya da Yahudiler zalim midir değil midir?’ gibi sorulara verilen didaktik cevaplar dışında başka bir işlevi yok. Öyle ki karşımızda esasen Mavi Marmara olayı sonrası orduyu veya polisi umursamadan Türkiye’yi temsil ederek İsrail topraklarına giren Polat Alemdar ve iki arkadaşının hikayesi var. Bu girişin hemen başında zalim konumuna itilen iki İsrail askerinden başlayarak gerçek bir Yahudi ya da emperyalizm düşmanlığı seziliyor. “Kurtlar Vadisi: Filistin” de temelini sanki o olay sonrası Türk halkının içindeki intikam duygusunu beyazperdede çıkarmak üzerine kurmuş. Yani katliamı yaparken, ‘kötü Yahudiler’ ile ‘mağdur Filistinliler ve müslümanlar’ ayrımının üzerine gitmiş. Bu doğrultuda da gerçek bir Indiana Jones ya da Rambo edasıyla sınır tanımayan bir Polat Alemdar çıkarmış karşımıza. Filmin türü ne diye soracak olursanız; cevabımız üç kişilik Türk ordusu ile ülkenin İsrailli Moshe önderliğindeki ordusunun karşı karşıya geldiği bir savaş filmi, eski model bir avantür, ajan filmi veya ikinci sınıf bir aksiyon filmi olabilir. Ancak senaryo yazılırken böyle bir şey düşünülmediğinden emin olduğumuz için bu konuda bir sinema bilincinden söz etmek mümkün değil. Bu sebeple de “Kurtlar Vadisi: Filistin”in bir türe dahil edilmekten ziyade politik propaganda filmi olarak okunması daha doğru. Mel Gibson, Edward Zwick gibi ırkçı yönetmenlerin ötekileştiren sinemasına karşılık, ülkemizde  de “Pars Kiraz Operasyonu” (2007),“Hür Adam” (2010),“Kurtlar Vadisi: Irak” gibi filmler çekiliyor. “Kurtlar Vadisi: Filistin” de benzer şekilde bir intikam hikayesi üzerinden İsraillileri ötekileştiriyor. Araya sıkıştırılan Yahudi asıllı Türk kadın da işkenceci İsraillilerin bu köşeye itilmişliklerini değiştiremiyor! Sadece basit bir numara olarak kalıyor.  Zaten İsraillilerin Türkçe konuştuğu bir filmin nasıl tarafsız olması beklenebilir ki? Amerikan sinemasında İngilizce konuşan Türkler görsek buna tepki göstermeyecek miyiz? Elbette evet. O zaman filmin düştüğü durum apaçık ortada... “Kurtlar Vadisi: Filistin”, Ortadoğu halkını küçük duruma düşüren “Krallık” (“The Kingdom”, 2007) gibi Amerikan örneklerinden ya da emperyalizmi yerin dibine sokan “Utanç” (“Buda as sharm foru rikht”, 2007)  gibi bir İran filminden farklı bir noktaya oturmuyor söylem açısından bakınca.  Ancak türsel bilinç konusunda 80’lerin ‘yenilmez kahramanları’nı hatırlatmasına rağmen, Alemdar’ın bu konuda bir gıdım dahi karizma bulundurmaması bu ekolü adeta ana karaktersiz hale getiriyor. Sadece dizinin hayranlarını tatmin ettiği ise keskin bir gerçeklik, ona kimsenin itirazı olamaz. Bu da filmin kökten, kolaycı ve tek boyutlu bir faşistlik, ırkçılık ya da şovenizm olgusuyla saldıran dramatik yapısını harekete geçirmesinden kaynaklanıyor. Öyle ki o damarın olmadığı “Kurtlar Vadisi Gladio”nun soğukkanlı tavrı sebebiyle gişede iki seksen yattığını da biliyoruz. “Kurtlar Vadisi: Filistin”in savaş yanlısı yanı ise bu durumu tersine çevirmesine yol açacaktır.  Kurtlar Vadisi Filistin Yönetmen: Zübeyr Şaşmaz Oyuncular: Necati Şaşmaz, Erdal Beşikçioğlu, Gürkan Uygun, Kenan Çoban, Nur Aysan, Erdal Beşikçioğlu, Erkan Sever, Zafer Diper, Umut Karadağ, Mustafa Yaşar Süre: 110 dk. Yıl: 2011