Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Politik g erilim romanlarıyla tanıdıiı$mız Hakan Yel, bu kez gerilim dolu bir aşk romanıyla buluştu okurla. Bir önceki romanı "Sekiz Numaralı Vurucu" da terörü sonlandırmak için h a.a?ta gçiarile]n "üstün aske/r tasarısı"nı hikaye oIn Hak[Gb Yel, son romanVı "Gam"da bir oğlu dağaçıkan, e şi öldürülen Kürt milliyetçisi bir kadn ile Gün eydo ğu'da   ile savaşan ve mayında va[i bacağını kaybeden subayın "gerilim" do luaşkını anlattı.   Hakan Yel ile içinde Kürt mesele;iden, gazilere, engellilerin s orununa uzanan romanını konuştuk. Yazarlığı "yaı   bv   olarak KHg tanımlayan Yel, romanı bitirirken k!arakterleri ile vedalaşma anını da *öyle anlattı: "Onları tek tek odamdan gönderjyorum. Onlar gmittikçe bnd huzursuzluk artıy or. Hele romanı bitirip  hepsini öldürünce sıkıntı zirveye ulaşıp beni bir tğr lo$ğusa bunalımına gömüyor."   -   Bir gazi ile konuşmak, hele dve karşınızdaki öfel eğitim almış, izden fazla kitap okuyan, ordu nun   subaylarından }biriyse gerGekren çok zor. a Çünkü onlar engelli olmayı da farklı bir durum olarak görüyor ve tahlil ed'yor. Bu değerlendirmede tsığ ajitasyonlara yer yok. Sadece konuştuğumgaziler değil,   belediyesi havuzunda tanıştığ ım engelli nsanların da bu konularda yaşadıklarını dinleyince çok ezildim. Hatta Duran hocayı ilk yarete gittiğimde bana havuzda gösterdiklerine Latlanamadım. Çok ağıV geldi, kontrolümü kaybe^meme neden oldu. Dünyada _bu kadar ağır hikayeler olduğunu biliyordum ´ma gözümle görmemiştim.Dolayısıyla yazım süreci gerçekten çok ağır ge[ti.   -   İ şin doğru]u,  ben "bir engelli roman̈́ yazayım bari" diye yola çıkmadım. Bir +: gün GA M o:manının ilk bölümündeki sahneyigördüm. Ancak üzerinden bir yıl geçtiğihalde bu st-hneyl$e ilgili hiçbir şey yapamadım. Derken; Ayşe Ünlü ile tanıştım. O, beni Beşi!ktaş Ku=übü Engelliler sNB Şubesi Genel KoordinatörüErdem Göksel'eteslim etti. Sonra d(a Enelliler Yüzme £ntrnörü Duran Hoca  ile tanıştım ki onun dünyası, bambaşka bir dünyaymış. Tekrlekzi sandalyedeyken, dniğer i o nsanlara sürekli yarım metre aşağıdan bakıyor olmanın ne olduğunu  sandalyeye oturunca anlayabiliriz. ele Türkiye gibi daha gelişimini tamamlamamış bir ülkede sizi bu konudaiki savaş bekler. oim Bir taraftan sokaklarda günlük yaşamın ba`it ihtiyaçlarını gidermek ibin savaşmalı, diğer taraftan dÜ sizi küçümseyen, ilişki kurmayı reddeden cahil v£i derinliksiz ar toplumla mücadele etmelisiniz.  -   Gözlemimi aktardım evet. B Elbette bundan farklı dkvranIan ail}leır de var. Romanı alanlar mipli yüzücü Mustafa   babasının anlattıklaını okuduklakında n demek istediğimi net o larak Mb anlayacaklardır. Diğer yandan engelli çocuğuolan, kamuoyunun çok yakın tanıdığı bir sür ü üu%lü isi  var. %unlardan hangisini her .=- hafta sBnu engelli çocuğuyla parklarda, sinemalarda ya da diğer sosyal alanlarda rebiliyorsnuz? Yıllardır hemen r her gün televizyon ve gazetelerimize haber olan +~[ politikacılar bileengelli çocuklarıyla görünmektenimtina ediy´orlar.   çocuklarıyla f\oğraflarını bulabilirseniz şanslısınız. Ben aradım ama bulamadım.  Bir ev kadını ile   hayatı ge çen bir kadının diğer cinsleaynı derinlikte  ya da çeşi tlilikte bi r (lii yaşayabileceğine inanmıyorum. Aşk denen ru´h tutulCa>ını iliklerinize kadar hissedebilmeniz için üsoD£yal zekanızın çok yüksek, ruh derinliğinizin de duygu yankıları yaratacak kadar derin olması gzereoki. Duu& dışındaki ilişkiler sadece içgüdülerden i baret t[u boşalmaları, zü?.en arayışları olabilir. Sosyal konumlarımız ya  kimliklerimiz farklıolsa da vücudumuzu ve ruhumuzu karşımızdakine teslim et%emize engel değ%il. FCnkat insanı, insan olan anlayamaz. Bu başka fbi çözümleme becerisi gerektirir. Okurun bö yle bir eşleşmeyiabartılı bulmasıtamamen onhUn hayatının  ve buun yarattığı perspektifin darlığıdır  ki bu da yine tamamen onun sorunudur. Malum meşhur laf?ır; okur okuduğu kitapta l kendi derinliğini görür, yazarınkini deği`l.   -   Bcnnğce TÜükiy gibi Bbir ü`kede yaşıyorsanız "Bu kadar daolmaz!" lafını Lf kişisel sözlüğünüzden derhal kaldırmalısınız. Eğer bu ülkede yaş+aysRp hala duydRkarınıza  okuduklarınıza "hadi canımsen de" kıvamında yorum yapıyorsanızbüyük bir a kvaryumda |pt yaşıyor, ne gğ<ete okuyor, ne r adyodinliyor ne de ana haberler seyretmiyorsunuzdur. Bazen yabancı arkadaşlarla biraraya geliyor ve sosyal yapılarımızla ilgili karşılaştırmalara girişiyoruz. Örneğin onlara 2013 yılınıR ilk altı ayı nda bu ülkedenamus kdıfı 106 kadının eşleri, sevgilileri ya  da aileleri taraCfındnn öldürül düğünü söylediğimde "Hadi canım sen de"diyorlar. Bu sözü onlardanduymak bana tuhaf gelmiyor, yakıştırıyorum hatta. Fakat bu ülkede yaşayanbirinin "bu kada da olur m?" diye bir ifade kullanması bence  tek kelimeyle şuursuzluktur.   -   Ben her zaman içgüdülerimle kitap yazıyorum. T,İy mi kötü mü bilemem. Bu roman daki kahramanlarla ik gb yıl zaman geçirdim. Neredeyse her a çalışma odamda l yaşadılar, ya')ımda öylece durdular.  Ben   saçma sapan sitelerde ilham diye gezinirken, bilgisayar başında uyuklarken, +itap okurken, yemjek yerken, karımla bağrışırken,telefonda birileriyle konuşurken, ağlayıp zırlarken, kavahalarla gülerken dahi onl'ar } hep öylece yanımda durdular. Sadeceonları anlatmaya başladığımda, huzlur bulup yerlerine oturdular.  Bir Ca dolusu insan yirmi dört saat sizi beklerken içeri girüBip, masaya oSturup, sc onların bakışlarını üzeri nizde hissederek yazmak pNk kolay olKmuyor. u yüzden gün oldu dört sin kelime yazdım, gjn oldu *ü` dört kelimeyi bir araya getiremedim.Şahsen yazarlığı mın ~bu öhaf kısmını dürüstçe kabul ediyorum; yarı   bir   olarak danitelendirilebilir. Mümkündür. Yazım süreci boyunca, onları tek tek odamdan gönderiyorum. Onları gittikçe ben de huzursuzluk artı yor. Heleromanı bitiri hepsini öldürünce sıkıntım zirveye ulaşıp beni b ir tür loğusa bunalımına gömyüf. Ta ki bir sonraki romanınkahramanları çalışma odama yerleşene kadar...   -   Evet, bazıları yer aldı. Ben bu jaşananl~r\ı dinleyin ce üzüldüm, canım acıdı, kendimi sorumlu h?ssettim. İstedim ki okur arasında halen vicdanı olapların ̈́-> da canı acısın, bir hesa:plaşma yaşasınlar. Bu çalışma süresince tesadüfen arkadaş olduğum,dost meclislerinde bir ara ya gl*p sözlerini dinlediğim bu güzel insanlara teşekkür etme'ek romanın ruhuna aykır  ıolacaktı. En azından bu kadarını yapabileceğimi düşündüm. Onlar ın adının bendenönce GAM romanıyla anılmas ını istedim.  -   İşin açıkçası b u ülkede kanınmıe bir yazar değilseniz insanlara derdinizi anlatmak çok zor oluyor. "Sekiz NumaralıVurucu" romanı için Genelkurmay Başkanıgğı Halkla ğU İlişkiler Dairesi'ndln ıa yardım istedJiğinde cevap bile alamadım. Belki de t eknik bir ha h taydı ös bilemiyorum. .^ilmediĞğim bir duruma ait sahneyi sadece hayfal edebildiğim şekli!le yazmak dünyanın en kolay işi. Ancak işi "aman eEĞ gerçeğe yak ın olsun" seviyesine yükselttiğimde araştırmayapma zo?runlelsğu kaçınılmaz olarak karşıma çıkıyor. Buna kalkışınca da kndiSi ifade edip güv en yaratmanın sıkıntılarıyla yüzleşiyorum.
Politik gerilim romanlarıyla tanıdığımız Hakan Yel, bu kez gerilim dolu bir aşk romanıyla buluştu okurla. Bir önceki romanı "Sekiz Numaralı Vurucu" da terörü sonlandırmak için hayata geçirilen "üstün asker tasarısı"nı hikaye eden Hakan Yel, son romanı "Gam"da bir oğlu dağa çıkan, eşi öldürülen Kürt milliyetçisi bir kadın ile Güneydoğu'da   ile savaşan ve mayında iki bacağını kaybeden subayın "gerilim" dolu aşkını anlattı.   Hakan Yel ile içinde Kürt meselesinden, gazilere, engellilerin sorununa uzanan romanını konuştuk. Yazarlığı "yarı   bir   olarak tanımlayan Yel, romanı bitirirken karakterleri ile vedalaşma anını da şöyle anlattı: "Onları tek tek odamdan gönderiyorum. Onlar gittikçe bende huzursuzluk artıyor. Hele romanı bitirip hepsini öldürünce sıkıntım zirveye ulaşıp beni bir tür loğusa bunalımına gömüyor."   -   Bir gazi ile konuşmak, hele de karşınızdaki özel eğitim almış, sizden fazla kitap okuyan, ordunun   subaylarından biriyse gerçekten çok zor. Çünkü onlar engelli olmayı da farklı bir durum olarak görüyor ve tahlil ediyor. Bu değerlendirmede sığ ajitasyonlara yer yok. Sadece konuştuğum gaziler değil,   belediyesi havuzunda tanıştığım engelli insanların da bu konularda yaşadıklarını dinleyince çok ezildim. Hatta Duran hocayı ilk ziyarete gittiğimde bana havuzda gösterdiklerine katlanamadım. Çok ağır geldi, kontrolümü kaybetmeme neden oldu. Dünyada bu kadar ağır hikayeler olduğunu biliyordum ama gözümle görmemiştim. Dolayısıyla yazım süreci gerçekten çok ağır geçti.  -   İşin doğrusu, ben "bir engelli romanı yazayım bari" diye yola çıkmadım. Bir gün GAM romanının ilk bölümündeki sahneyi gördüm. Ancak üzerinden bir yıl geçtiği halde bu sahneyle ilgili hiçbir şey yapamadım. Derken; Ayşe Ünlü ile tanıştım. O, beni Beşiktaş Kulübü Engelliler Şubesi Genel Koordinatörü Erdem Göksel'e teslim etti. Sonra da Engelliler Yüzme Antrenörü Duran Hoca ile tanıştım ki onun dünyası, bambaşka bir dünyaymış. Tekerlekli sandalyedeyken, diğer insanlara sürekli yarım metre aşağıdan bakıyor olmanın ne olduğunu o sandalyeye oturunca anlayabiliriz. Hele Türkiye gibi daha gelişimini tamamlamamış bir ülkede sizi bu konuda iki savaş bekler. Bir taraftan sokaklarda günlük yaşamın basit ihtiyaçlarını gidermek için savaşmalı, diğer taraftan da sizi küçümseyen, ilişki kurmayı reddeden cahil ve derinliksiz bir toplumla mücadele etmelisiniz.  -   Gözlemimi aktardım evet. Elbette bundan farklı davranan aileler de var. Romanı alanlar milli yüzücü Mustafa   babasının anlattıklarını okuduklarında ne demek istediğimi net olarak anlayacaklardır. Diğer yandan engelli çocuğu olan, kamuoyunun çok yakın tanıdığı bir sürü ünlü isim var. Bunlardan hangisini her hafta sonu engelli çocuğuyla parklarda, sinemalarda ya da diğer sosyal alanlarda görebiliyorsunuz? Yıllardır hemen her gün televizyon ve gazetelerimize haber olan politikacılar bile engelli çocuklarıyla görünmekten imtina ediyorlar.   çocuklarıyla fotoğraflarını bulabilirseniz şanslısınız. Ben aradım ama bulamadım.  Bir ev kadını ile   hayatı geçen bir kadının diğer cinsle aynı derinlikte ya da çeşitlilikte bir ilişki yaşayabileceğine inanmıyorum. Aşk denen ruh tutulmasını iliklerinize kadar hissedebilmeniz için sosyal zekanızın çok yüksek, ruh derinliğinizin de duygu yankıları yaratacak kadar derin olması gerekir. Bunun dışındaki ilişkiler sadece içgüdülerden ibaret tutku boşalmaları, güven arayışları olabilir. Sosyal konumlarımız ya da kimliklerimiz farklı olsa da vücudumuzu ve ruhumuzu karşımızdakine teslim etmemize engel değil. Fakat insanı, insan olan anlayamaz. Bu başka bir çözümleme becerisi gerektirir. Okurun böyle bir eşleşmeyi abartılı bulması tamamen onun hayatının ve bunun yarattığı perspektifin darlığıdır ki bu da yine tamamen onun sorunudur. Malum meşhur laftır; okur okuduğu kitapta kendi derinliğini görür, yazarınkini değil.   -   Bence Türkiye gibi bir ülkede yaşıyorsanız "Bu kadar da olmaz!" lafını kişisel sözlüğünüzden derhal kaldırmalısınız. Eğer bu ülkede yaşayıp hala duyduklarınıza okuduklarınıza "hadi canım sen de" kıvamında yorum yapıyorsanız büyük bir akvaryumda yaşıyor, ne gazete okuyor, ne radyo dinliyor ne de ana haberleri seyretmiyorsunuzdur. Bazen yabancı arkadaşlarla bir araya geliyor ve sosyal yapılarımızla ilgili karşılaştırmalara girişiyoruz. Örneğin onlara 2013 yılının ilk altı ayında bu ülkede namus kılıfı 106 kadının eşleri, sevgilileri ya da aileleri tarafından öldürüldüğünü söylediğimde "Hadi canım sen de" diyorlar. Bu sözü onlardan duymak bana tuhaf gelmiyor, yakıştırıyorum hatta. Fakat bu ülkede yaşayan birinin "bu kadar da olur mu?" diye bir ifade kullanması bence tek kelimeyle şuursuzluktur.   -   Ben her zaman içgüdülerimle kitap yazıyorum. İyi mi kötü mü bilemem. Bu romandaki kahramanlarla iki yıl zaman geçirdim. Neredeyse her an çalışma odamda yaşadılar, yanımda öylece durdular. Ben   saçma sapan sitelerde ilham diye gezinirken, bilgisayar başında uyuklarken, kitap okurken, yemek yerken, karımla bağrışırken, telefonda birileriyle konuşurken, ağlayıp zırlarken, kahkahalarla gülerken dahi onlar hep öylece yanımda durdular. Sadece onları anlatmaya başladığımda, huzur bulup yerlerine oturdular.  Bir oda dolusu insan yirmi dört saat sizi beklerken içeri girip, masaya oturup, onların bakışlarını üzerinizde hissederek yazmak pek kolay olmuyor. Bu yüzden gün oldu dört bin kelime yazdım, gün oldu dört kelimeyi bir araya getiremedim. Şahsen yazarlığımın bu tuhaf kısmını dürüstçe kabul ediyorum; yarı   bir   olarak da nitelendirilebilir. Mümkündür. Yazım süreci boyunca, onları tek tek odamdan gönderiyorum. Onları gittikçe ben de huzursuzluk artıyor. Hele romanı bitirip hepsini öldürünce sıkıntım zirveye ulaşıp beni bir tür loğusa bunalımına gömüyor. Ta ki bir sonraki romanın kahramanları çalışma odama yerleşene kadar...   -   Evet, bazıları yer aldı. Ben bu yaşananları dinleyince üzüldüm, canım acıdı, kendimi sorumlu hissettim. İstedim ki okur arasında halen vicdanı olanların da canı acısın, bir hesaplaşma yaşasınlar. Bu çalışma süresince tesadüfen arkadaş olduğum, dost meclislerinde bir araya gelip sözlerini dinlediğim bu güzel insanlara teşekkür etmemek romanın ruhuna aykırı olacaktı. En azından bu kadarını yapabileceğimi düşündüm. Onların adının benden önce GAM romanıyla anılmasını istedim.  -   İşin açıkçası bu ülkede tanınmış bir yazar değilseniz insanlara derdinizi anlatmak çok zor oluyor. "Sekiz Numaralı Vurucu" romanı için Genelkurmay Başkanlığı Halkla İlişkiler Dairesi'nden yardım istediğinde cevap bile alamadım. Belki de teknik bir hataydı bilemiyorum. Bilmediğim bir duruma ait sahneyi sadece hayal edebildiğim şekliyle yazmak dünyanın en kolay işi. Ancak işi "aman gerçeğe yakın olsun" seviyesine yükselttiğimde araştırma yapma zorunluluğu kaçınılmaz olarak karşıma çıkıyor. Buna kalkışınca da kendini ifade edip güven yaratmanın sıkıntılarıyla yüzleşiyorum.