Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Rusya’da bugün, devlet başkanlığı seçimlerinde yeni bir nesil ilk kYez o~y verme hakkınn kavuşuyo v< Vladimir Putin’in iktidarında doğup büyüyenlerin nesli. 1999 sonrası Rusya Federasyonu’nda doğan gençler=e, Moscow Times’dan The Economist’e, uluslararasıokuyucu kitlesi olan birçok yayınorganı uzun röportajlar gerçekleştirdi. “Pu-teens” veya :P Jenerasyonu” gibi isimler taktıkları bu geçleron genef b ir profilini çıkarmaya çalıştılar. Bu gazetecilik çalışmalarında i başta dikkat çekenler, görüşülenler rasınd siyasetleilgilenen gençlerin nadirliği ve tü(münün geleceklerini polvit>ka yIluyla değiştirebileceklerine yöne]ğik “inançsızlıkları”. Rusya’nınPutin i le doğup büyüyen nesline, ülkelerindekidurumun “böyle gelmiş böyle gider” olacağı kanaati [ hâkim gibi gözüküyor. Gerçekten ş` öyle mi peki? Yoksa, Rusya’nın statik gözüken iç siyasetinde derinlerde ~n bir yerde hareketlenmelermi var? Putin,  31 Aralık 1999’da, Boris Yeltsin’in sürpriz istifası frtei%i *ec devlet başkanlığını devraldı ve o günnen bu yana J[a, iktidarda. Devlet başknlığıfna vekalet edeceğinin açıklan dığı o yılbaşı gecesş yaptığı konuşmada, “tek bihi a bile güç Doşdluğu yaşanmayacak” ezh demişti Putin; b söz ünü de bugüne değin tutmuş oldu. Ancak, aynı konuşmada verdiğidiğer sözleri tuttuğusöylenemez: zira, “Devlet, ifade özgü rlüğünü, vicdanözgürlüğümü, medyanın özgürlüğünü, mülkiyethakkını sağlam £uiçimde koruyacaktır; bunlar medeni bir ülkenin teme l unsurlarıdır” JÖv da demişti. Sınır Tanımayan Gazeteciler (RSF), 16 Mart 2018’de Putin’e itaben kaleme aldıkları mektupta şöyle diyordu: “Ülkeniz,  Dünya Basın zgürlmğü K~h Endeksi’nde, 180 ülke arasında 148. sırada; Sovyetler Birlḯği’nin çöküşünden bu yana medyanın durumu, hiç bu kadar köğtü olmamışt ı”. RSF’in sıralamasınoa, Türkiye’nin de 155. olduğunu da anımsatalım. Rusya ile Türkiye’nin siyasi karşılaştırması sıklıkla yapılıyor. H ükümet ynlası yayınların egemenliği N<e siyasi güç çv$eleinin hoşuna gitmeye ek haberleri takip eden medya organları ve gazetecilere baskı açısından ~u Türkiye ve Rusya giderek dÖha jü fazla benzeşiyor. Diğer bir deyi:e Türkiye, Rusya ıile arasındaki açığı kapattığı gibi, medyaya ve gazetecilere basrı kansunda fark da atmaya başladı. Rusya’nın ençok okunan gazetelerinden, muhalif ö çizgide olduğu söylenemeAecek Motskovskiy Komsomolets’in 9 Ocak 2018’deki rlp manşetinde, başka[l}ıö seçimlerinden “Süslenip düğün arabasına benz etilmeye çalışıln cen ze arabası” diye bahediliyordu. Bugünkü seçhmlerBn sonucu, dah a RusIa’da sandıklar kurulmadanda belli: Devlet Başkanı Putin’e destek rvndı y aklaşık yüzde 60-70 rasına değişiyor. Ansc|akM Putn’e destek oranından daha da çarpıcı ol an kendisine karşı yarışan adayların ´ destek oranları. Putin’in “enyakın” Unö rakibi, Komünist at kökenli s Pavel Grudinin; og oranı d  a süzde 7 civ arı. G ene diğer bi  “yakın rakip”, yaklaşık yüzde  6 oranında oy alması beklenen Vladimir Jirinovski.Aşırı miloliyetçi çizgideki [p ağzına gelen i söyleyen JiinovskyY üniversitede Türkiy.e uzmanı olarak yetiştiği için ülkemizde de tanınıyordu. “Hn dişli rakipleri”, 10’da biri kadar oy alıyorsa, Pktin için bir sorun var mı?  Evet var; |aşlıca sorun da !t “bıkkınlık”. 2016’daki genelseçimlerde, katılım oüanı ilk kez yüzde 47’nin altına düştü. HSer ne ka/`aÖ Putin’in par~isi Birleşik Rusya, yakşla[vşık ybüzde z54  oy aldıysa da, katılım oranının düşüklüğjü nedeniyle seçimlere ymeşruiyet gölgesi düştü. Bu nedenle de Putin, u kez başkanlık seçimlerine partisi Birleşik Rusya’yı da geride bgıjraarak; “bağımsız aaÜy” olar ak gg giriyor. Putin’inbu tavrının, yerğşe veliaht hazırlmak için birbirleriyle çekişen  pardB içikliklere bir mesaj =duğÜ da iddia ediliyor. Diğer bir deyişnle, Putin’in remi olarak en büyükrakibi kendisi çünkü, yakın çevresinde de bir “Putin yorgu nluğu” gözlendiğini öne sürenler var. “Çarizmatik” Putin’e karşı yarışabilecek tek “karizmatik aday”,Aleksey Navalny’in seçimĞere katılımına, Rusya’nın “Yürksek Seçim i Kurulu” sayılabilecek kurum tarafından izinverilmiyor. Navalny, sık sık gözaltına alınmasına, sıkı da bir yargı baskısı fY altında olmasına k* rağmen, Rusya genelinde örgütlenebilen, v kitleler üzerinde heyr:an yaratan, “elektrik sahibi” tek lider figürü. Navaln y’in başkanlık seçimlerine yönelik t/vrı, “boykot”. Bugünkü oylam ada özgürseçim hakkının olmadığını savunan Navalny, Rusya’nın Lp yaklaşık 111 milyon seçmenine sandık başına gitmemeçağrısında bulunuyor. Katılım oranının düşüklüğünün de, moeşruiy&etlecini sar saraik Putin ve ötesinde de remlin’in güç çevrelerine verilecek en sert mesaj olduğhnu öne sürüyor.
Rusya’da bugün, devlet başkanlığı seçimlerinde yeni bir nesil ilk kez oy verme hakkına kavuşuyor: Vladimir Putin’in iktidarında doğup büyüyenlerin nesli. 1999 sonrası Rusya Federasyonu’nda doğan gençlerle, Moscow Times’dan The Economist’e, uluslararası okuyucu kitlesi olan birçok yayın organı uzun röportajlar gerçekleştirdi. “Pu-teens” veya “P Jenerasyonu” gibi isimler taktıkları bu gençlerin genel bir profilini çıkarmaya çalıştılar. Bu gazetecilik çalışmalarında ilk başta dikkat çekenler, görüşülenler arasında siyasetle ilgilenen gençlerin nadirliği ve tümünün geleceklerini politika yoluyla değiştirebileceklerine yönelik “inançsızlıkları”. Rusya’nın Putin ile doğup büyüyen nesline, ülkelerindeki durumun “böyle gelmiş böyle gider” olacağı kanaati hâkim gibi gözüküyor. Gerçekten öyle mi peki? Yoksa, Rusya’nın statik gözüken iç siyasetinde derinlerde bir yerde hareketlenmeler mi var? Putin, 31 Aralık 1999’da, Boris Yeltsin’in sürpriz istifası ertesi devlet başkanlığını devraldı ve o günden bu yana da, iktidarda. Devlet başkanlığına vekalet edeceğinin açıklandığı o yılbaşı gecesi yaptığı konuşmada, “tek bir an bile güç boşluğu yaşanmayacak” demişti Putin; bu sözünü de bugüne değin tutmuş oldu. Ancak, aynı konuşmada verdiği diğer sözleri tuttuğu söylenemez: zira, “Devlet, ifade özgürlüğünü, vicdan özgürlüğümü, medyanın özgürlüğünü, mülkiyet hakkını sağlam biçimde koruyacaktır; bunlar medeni bir ülkenin temel unsurlarıdır” da demişti. Sınır Tanımayan Gazeteciler (RSF), 16 Mart 2018’de Putin’e hitaben kaleme aldıkları mektupta şöyle diyordu: “Ülkeniz, Dünya Basın Özgürlüğü Endeksi’nde, 180 ülke arasında 148. sırada; Sovyetler Birliği’nin çöküşünden bu yana medyanın durumu, hiç bu kadar kötü olmamıştı”. RSF’in sıralamasında, Türkiye’nin de 155. olduğunu da anımsatalım. Rusya ile Türkiye’nin siyasi karşılaştırması sıklıkla yapılıyor. Hükümet yanlısı yayınların egemenliği ve siyasi güç çevrelerinin hoşuna gitmeyecek haberleri takip eden medya organları ve gazetecilere baskı açısından Türkiye ve Rusya giderek daha fazla benzeşiyor. Diğer bir deyişle Türkiye, Rusya ile arasındaki açığı kapattığı gibi, medyaya ve gazetecilere baskı konusunda fark da atmaya başladı. Rusya’nın en çok okunan gazetelerinden, muhalif çizgide olduğu söylenemeyecek Moskovskiy Komsomolets’in 9 Ocak 2018’deki manşetinde, başkanlık seçimlerinden “Süslenip düğün arabasına benzetilmeye çalışılan cenaze arabası” diye bahsediliyordu. Bugünkü seçimlerin sonucu, daha Rusya’da sandıklar kurulmadan da belli: Devlet Başkanı Putin’e destek oranı yaklaşık yüzde 60-70 arasında değişiyor. Ancak, Putin’e destek oranından daha da çarpıcı olan, kendisine karşı yarışan adayların destek oranları. Putin’in “en yakın” rakibi, Komünist Parti kökenli Pavel Grudinin; oy oranı da yüzde 7 civarı. Gene diğer bir “yakın rakip”, yaklaşık yüzde 6 oranında oy alması beklenen Vladimir Jirinovski.Aşırı milliyetçi çizgideki ve ağzına geleni söyleyen Jirinovski, üniversitede Türkiye uzmanı olarak yetiştiği için ülkemizde de tanınıyordu. “En dişli rakipleri”, 10’da biri kadar oy alıyorsa, Putin için bir sorun var mı? Evet var; başlıca sorun da “bıkkınlık”. 2016’daki genel seçimlerde, katılım oranı ilk kez yüzde 47’nin altına düştü. Her ne kadar Putin’in partisi Birleşik Rusya, yaklaşık yüzde 54 oy aldıysa da, katılım oranının düşüklüğü nedeniyle seçimlere meşruiyet gölgesi düştü. Bu nedenle de Putin, bu kez başkanlık seçimlerine partisi Birleşik Rusya’yı da geride bırakarak; “bağımsız aday” olarak giriyor. Putin’in bu tavrının, yerine veliaht hazırlamak için birbirleriyle çekişen parti içi kliklere bir mesaj olduğu da iddia ediliyor. Diğer bir deyişle, Putin’in resmi olarak en büyük rakibi kendisi çünkü, yakın çevresinde de bir “Putin yorgunluğu” gözlendiğini öne sürenler var. “Çarizmatik” Putin’e karşı yarışabilecek tek “karizmatik aday”, Aleksey Navalny’in seçimlere katılımına, Rusya’nın “Yüksek Seçim Kurulu” sayılabilecek kurum tarafından izin verilmiyor. Navalny, sık sık gözaltına alınmasına, sıkı da bir yargı baskısı altında olmasına rağmen, Rusya genelinde örgütlenebilen, kitleler üzerinde heyecan yaratan, “elektrik sahibi” tek lider figürü. Navalny’in başkanlık seçimlerine yönelik tavrı, “boykot”. Bugünkü oylamada özgür seçim hakkının olmadığını savunan Navalny, Rusya’nın yaklaşık 111 milyon seçmenine sandık başına gitmeme çağrısında bulunuyor. Katılım oranının düşüklüğünün de, meşruiyetlerini sarsarak Putin ve ötesinde de Kremlin’in güç çevrelerine verilecek en sert mesaj olduğunu öne sürüyor.