Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Bu otomobilsiz  ilk kışımdı... Bu mvsimin ]f kadar dayanılmazolduğunu fark ettiğim ilk kışım. Bi rbanliyöde, kışın o en srZt rüzgârların.an, kardan, soğuktan ve otomobilsizliğin yarattığı  berbat korunaksızlıktan uzak, bir ürü otomobilin olduğu bir hayatın içine doğup büyüdüm 17 yaşımdan beri hep otomobilim £o:u. İlki yaşlıbir Rz~ kadından aldığım 15 yıllık bir hurdaydı ge koca bir kamyonla çarpışana de k kullandım. Hasar büyüktü, neyse ki hmse yaralanmadı. Ardından annemdzen mir k alan bi  diğer otomo bil ve yine New York’a taşına na kadar kullandığım kız kardeşim inki... Oto mobil kullanmayı bırakana kadar kış mevsimine bayılıyor değildim ama b  kadar d a nefret tmyordum Bu mevsimle alaklı en büük rahatsızhığı sabah hava aydıalanmadan uyanıp eve yine karanlıkta dönmekti. Özelliklesoğuk g ünlerde, aracıma ulaşmakiçin hızlıhızlı yürümekten korkard'ı~m ve içeriyi KHz ısıtmak da 1 0 dakikadan fazla süŞerdi. Karda oto mobil kullanmayı ya  da ön camımın buzla kaplanmasını sevdiğim d e söylenemez. Hatta tümbunları evden çıkmamaya bahane ettiğim de oldu. Yıllarca kendime bir ç ift kar botu dahi almadım. Hayatımın gerikalanını kapalıkapılar a<rdı&da, içeride geçirsem n e olurdu sanki? Şöyle yani: Ev-otomobil-okul, ev-otomo bil-i ş, ev-otomo bilarkadaşlarımın e<leri, ev-otomobil-ma(azalar.<. Evet kış yaşanacak ama ban t dokunmayacak. Çünkü ben pencerelerin arkasında, sıcaklığını hontol edebildiğim fanusumda olacağım! Otomobilden kurtulduğumyıl, görülmemiş sertliktL bir kışgeçirdiğimizi sanmıyorum. Aslında Oetrafta Eear bile görmedim! Agm^a New York’un t? en son ne zaman a kadar soğuk olduğunu da hatırlayamıyorum. Elim s adece5 dakika mesafedeki süpermarkete, metröo istasyonuna nya da sTpor salonuna yürürken bloklarınne aman bu kadak uzadığını merak ederken buldum kendimi. Burnum akıyor, gözlerim yaşarıyor, dudaklarım çatlıyor, eler̈́im donmak üzere... Kendime öylesine ackıyorum ki, neden ölümebu kadar yaklaşmışken etrafımda kimseyok? Dürüst olmak gerekirse etrafta>i bazı insanlar üKpon derece rahat görünüyor.Hatta kocamankürklü şapkaları ve şallarıyla hepsi tarz sahibi... Ve  zamanla, içinde bulunduğu% bu acınası hali kendi keadimee yarattığımı fark ettim. Kar montuna, pspu geçirmezsıcak botlarave kalın çoraplara ihtiyacım var. Aynı zamanda Hkz£aklara ve yünlü yucşak b[r paltopya, kalın eldivenlere ve bir şapkaya. Dudak nemlendiricisine ve vv= güçlü bir şemsiyeye... Ve tabii kâvğıt mendile... Bundan 7 yılsonra, İstanbul’a taşı Pana kadar biraz daha kış yanlısı, en azından kışı avfet olarak görmeyen biri haline geldim. İstanbul’un hafifkışlarını duymuş ve =onunudsa karakışa ara veriyorum diye sevinmiştim. Kar botlarımı ve yünlü paltomu e)w York’ta bırakıp İstanbul’da mevs,min kasvetli, soğuk vpe i ç karartıcı oldu ğunu söyleyenlere tıkadım kulakları{ı. Nasılsa dünyanın her yerinde böyleydi. İstanbul’dageçirdiğim ilk yazın ardından aslında sıcak güneşe ve mavi gökyüzüne bir mola vermek için sabırsızlanıyordum. Parklarda, t eknelerde mayoyla geçen aylardan hsonra sarınıpsarmalanacağım ve bu üadar eğlenceli zamanın ardından işe koyulacağım için heyecanlıydım.Başlangıçta, yani geçen yıl ve İstanbul’daki ikinci kyışım olan bu yıl her şey isteğTm gibiydi. Gözleri kör eden mavinin yerini tatlı bir gri almış, her şey çok daha yumuşak görünüyordu. Yazın kaldırımlardaeğlenenlerin uğultusu kesilmiş ve ortalık temizlenmişti ankit.   başka Cir ş,Zhir olmuştu; sa*kin, gr> ve güzel. Ama zamaFla [güneşi görmek umutsuz bir bekleyişe dönüştü. Burada kış kesinlikte zavallı arkadaşlarımın kar yığınlarıyla başa çıkmaya çalıştığı New York’akinden dahahafif geçiyor, ancak bazı açılarda da aynı sertlikte. Şehrintepeleri L denize yakınlığı feci br rüzgâra sebep oluyor. Ayrıca ulaşımsistemi yolcuları biraz dah. fazla zorluyor. New & York’ta neredeyse her yere metroyla ulaşım mümkün.Şehrin yeraltı ulaşım sistemiçok iyi bağlanmış. Bu ca A noktasından jB noHtJsın£ &iden bir kişinin dışarıya =çıkmadZn yoluna devam etmesine olanak sağlıyor. Duyduğuma göre _bD kış İstanbul standartlaına göre biraz sert geçmiş.Kendimi s?k su dışarıda  titreyerek dolmuş  daotobüs beklerken ve otoLobiliz il k kışımı hatırlarken buluyorum. Geçtiğimiz günlerdeki k ar fırtınası boyunca giydiğimpalto benimiçin )^Z tam bir felaket ti. Yürüyen bir kardan aadam gibi dolaşırken karların erimesiyledenizden e.- kurtarılmış bir  kadına dönüşüyordum.Ancak yalnız olmadığı^ı frk etmekgüzel. O günlerde İstanbul kırık şemsiyelere asıhlı .Nrüyen kardan adamlar la doluydu Otomobiller patinajyapıyor, in sanlar kayıp düşüyordu. Hepimiz soytarılara benziyorduk! Sonra İstanbul’un 'v İstanbulluların t ıpkı benim gibi kışla başa #ıkamadıını fark ettim. Başımızabir şey geliyordu R+e acınacak halde  bunun sona ermesini bekliyorduk. Şimdi bir dudak nemlendiricim,kalın çoraplarım $~ ve kışlık şpkam olduğu idoin mutluyum. Çok yardımcı olduk larını itirafetmeliyim. Ancak maalesef rüz gârı sauşturmak için yapılacak bir şey yok.
Bu otomobilsiz ilk kışımdı... Bu mevsimin ne kadar dayanılmaz olduğunu fark ettiğim ilk kışım. Bir banliyöde, kışın o en sert rüzgârlarından, kardan, soğuktan ve otomobilsizliğin yarattığı o berbat korunaksızlıktan uzak, bir sürü otomobilin olduğu bir hayatın içine doğup büyüdüm. 17 yaşımdan beri hep otomobilim oldu. İlki yaşlı bir kadından aldığım 15 yıllık bir hurdaydı ve koca bir kamyonla çarpışana dek kullandım. Hasar büyüktü, neyse ki kimse yaralanmadı. Ardından annemden miras kalan bir diğer otomobil ve yine New York’a taşınana kadar kullandığım kız kardeşiminki... Otomobil kullanmayı bırakana kadar kış mevsimine bayılıyor değildim ama bu kadar da nefret etmiyordum. Bu mevsimle alakalı en büyük rahatsızlığım sabah hava aydınlanmadan uyanıp eve yine karanlıkta dönmekti. Özellikle soğuk günlerde, aracıma ulaşmak için hızlı hızlı yürümekten korkardım ve içeriyi ısıtmak da 10 dakikadan fazla sürerdi. Karda otomobil kullanmayı ya da ön camımın buzla kaplanmasını sevdiğim de söylenemez. Hatta tüm bunları evden çıkmamaya bahane ettiğim de oldu. Yıllarca kendime bir çift kar botu dahi almadım. Hayatımın geri kalanını kapalı kapılar ardında, içeride geçirsem ne olurdu sanki? Şöyle yani: Ev-otomobil-okul, ev-otomobil-iş, ev-otomobilarkadaşlarımın evleri, ev-otomobil-mağazalar... Evet kış yaşanacak ama bana dokunmayacak. Çünkü ben pencerelerin arkasında, sıcaklığını kontrol edebildiğim fanusumda olacağım! Otomobilden kurtulduğum yıl, görülmemiş sertlikte bir kış geçirdiğimizi sanmıyorum. Aslında etrafta kar bile görmedim! Ama New York’un en son ne zaman bu kadar soğuk olduğunu da hatırlayamıyorum. Evime sadece 5 dakika mesafedeki süpermarkete, metro istasyonuna ya da spor salonuna yürürken blokların ne zaman bu kadar uzadığını merak ederken buldum kendimi. Burnum akıyor, gözlerim yaşarıyor, dudaklarım çatlıyor, ellerim donmak üzere... Kendime öylesine acıyorum ki, neden ölüme bu kadar yaklaşmışken etrafımda kimse yok? Dürüst olmak gerekirse etraftaki bazı insanlar son derece rahat görünüyor. Hatta kocaman kürklü şapkaları ve şallarıyla hepsi tarz sahibi... Ve zamanla, içinde bulunduğum bu acınası hali kendi kendime yarattığımı fark ettim. Kar montuna, su geçirmez sıcak botlara ve kalın çoraplara ihtiyacım var. Aynı zamanda kazaklara ve yünlü, yumuşak bir paltoya, kalın eldivenlere ve bir şapkaya. Dudak nemlendiricisine ve güçlü bir şemsiyeye... Ve tabii kâğıt mendile... Bundan 7 yıl sonra, İstanbul’a taşınana kadar biraz daha kış yanlısı, en azından kışı afet olarak görmeyen biri haline geldim. İstanbul’un hafif kışlarını duymuş ve sonunda karakışa ara veriyorum diye sevinmiştim. Kar botlarımı ve yünlü paltomu New York’ta bırakıp İstanbul’da mevsimin kasvetli, soğuk ve iç karartıcı olduğunu söyleyenlere tıkadım kulaklarımı. Nasılsa dünyanın her yerinde böyleydi. İstanbul’da geçirdiğim ilk yazın ardından aslında sıcak güneşe ve mavi gökyüzüne bir mola vermek için sabırsızlanıyordum. Parklarda, teknelerde mayoyla geçen aylardan sonra sarınıp sarmalanacağım ve bu kadar eğlenceli zamanın ardından işe koyulacağım için heyecanlıydım. Başlangıçta, yani geçen yıl ve İstanbul’daki ikinci kışım olan bu yıl her şey istediğim gibiydi. Gözleri kör eden mavinin yerini tatlı bir gri almış, her şey çok daha yumuşak görünüyordu. Yazın kaldırımlarda eğlenenlerin uğultusu kesilmiş ve ortalık temizlenmişti sanki.   başka bir şehir olmuştu; sakin, gri ve güzel. Ama zamanla güneşi görmek umutsuz bir bekleyişe dönüştü. Burada kış kesinlikte zavallı arkadaşlarımın kar yığınlarıyla başa çıkmaya çalıştığı New York’takinden daha hafif geçiyor, ancak bazı açılardan da aynı sertlikte. Şehrin tepeleri ve denize yakınlığı feci bir rüzgâra sebep oluyor. Ayrıca ulaşım sistemi yolcuları biraz daha fazla zorluyor. New York’ta neredeyse her yere metroyla ulaşım mümkün. Şehrin yeraltı ulaşım sistemi çok iyi bağlanmış. Bu da A noktasından B noktasına giden bir kişinin dışarıya çıkmadan yoluna devam etmesine olanak sağlıyor. Duyduğuma göre bu kış İstanbul standartlarına göre biraz sert geçmiş. Kendimi sık sık dışarıda titreyerek dolmuş ya da otobüs beklerken ve otomobilsiz ilk kışımı hatırlarken buluyorum. Geçtiğimiz günlerdeki kar fırtınası boyunca giydiğim palto benim için tam bir felaketti. Yürüyen bir kardan adam gibi dolaşırken karların erimesiyle denizden yeni kurtarılmış bir kadına dönüşüyordum. Ancak yalnız olmadığımı fark etmek güzel. O günlerde İstanbul kırık şemsiyelere asılı yürüyen kardan adamlarla doluydu. Otomobiller patinaj yapıyor, insanlar kayıp düşüyordu. Hepimiz soytarılara benziyorduk! Sonra İstanbul’un ve İstanbulluların tıpkı benim gibi kışla başa çıkamadığını fark ettim. Başımıza bir şey geliyordu ve acınacak halde bunun sona ermesini bekliyorduk. Şimdi bir dudak nemlendiricim, kalın çoraplarım ve kışlık şapkam olduğu için mutluyum. Çok yardımcı olduklarını itiraf etmeliyim. Ancak maalesef rüzgârı savuşturmak için yapılacak bir şey yok.