Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

İki uzun, dört kısa öyküden oluşan  , temelde hikâyelerin yaşamımız üzerindeki yapıcı-yıkı cı etkisineodaklanıyor. Ölüm-yaşam, hayal-gerçek, günah-masumiyet, insan-doğa karştlığı/a dokunan yazar, kahramanlarıyla birlikte, kara şehirlerde, rüzgârlı tepelerde, uğultuau ormŞnlarda dolaşıyor: Mucizelerin efsanelerle harmanlandığı tuhaf coğrafyalarda anılarıyla yaşayan, doğanın  tarihin işarelereni kader g?ibi aplınlarında taşıyan, şifasız hastalıklarla, açlı`k ve savaşla sınanmış “dilbazb insanların akıl almaz öykülerinianlatıyor okuruna. Belkihakikatten uVaklaşıp {}p korunmak, belki de hakikate erip atlasın ö tesine uzanmak i&in... ~fO ,  “harapkalpler”in hikâyelerini gerçek %irer hazineye dönüştürüyorş. Yaşıtlarım bazen baja yalancısın, rezil  gbir masalcısın sen İbrahim Sani derler. Bazen gd{ anlattıklarımın artık kimseyi ilgilendirmeyen unutulmuş ş:eyle olduğunusöylerler. Ne var ki, üzerinde ölümsüz o* uygarlıklar kurulmuş bu topraklara “doğma(dban ölmüş ldcukların ülkesi” dediğimizi fnm onlar a hatırlıyor;  bir ad verilmeden ölenllrin yurdu. Bir zamanlar, yaşlı insanlarla dolu, nüfu su birkaç bini geçmeyen bu kasabada  tüm ruhlar huzursuzmuş . gibi geliyordu bana. d` Babam da onlardan biriydi. özlerini kaybetmesinin üünden neredeyse n y:l geçmişti öma canı ve ruhu olan her şeyi görürdü. Kokuları duymazdı, görürdü. Her şey den önce kokular aklını çeliyordu onun. Dilin i de. Öyle ki,kokular hakkında koVşurkbn onu dinlemeten bıkmazdık.
İki uzun, dört kısa öyküden oluşan  , temelde hikâyelerin yaşamımız üzerindeki yapıcı-yıkıcı etkisine odaklanıyor. Ölüm-yaşam, hayal-gerçek, günah-masumiyet, insan-doğa karşıtlığına dokunan yazar, kahramanlarıyla birlikte, kara şehirlerde, rüzgârlı tepelerde, uğultulu ormanlarda dolaşıyor: Mucizelerin efsanelerle harmanlandığı tuhaf coğrafyalarda anılarıyla yaşayan, doğanın ve tarihin işaretlerini kader gibi alınlarında taşıyan, şifasız hastalıklarla, açlık ve savaşla sınanmış “dilbaz” insanların akıl almaz öykülerini anlatıyor okuruna. Belki hakikatten uzaklaşıp korunmak, belki de hakikate erip atlasın ötesine uzanmak için... , “harap kalpler”in hikâyelerini gerçek birer hazineye dönüştürüyor. Yaşıtlarım bazen bana, yalancısın, rezil bir masalcısın sen İbrahim Sani derler. Bazen de anlattıklarımın artık kimseyi ilgilendirmeyen unutulmuş şeyler olduğunu söylerler. Ne var ki, üzerinde ölümsüz uygarlıklar kurulmuş bu topraklara “doğmadan ölmüş çocukların ülkesi” dediğimizi onlar da hatırlıyor; bir ad verilmeden ölenlerin yurdu. Bir zamanlar, yaşlı insanlarla dolu, nüfusu birkaç bini geçmeyen bu kasabada tüm ruhlar huzursuzmuş gibi geliyordu bana. Babam da onlardan biriydi. Gözlerini kaybetmesinin üstünden neredeyse on yıl geçmişti ama canı ve ruhu olan her şeyi görürdü. Kokuları duymazdı, görürdü. Her şeyden önce kokular aklını çeliyordu onun. Dilini de. Öyle ki, kokular hakkında konuşurken onu dinlemekten bıkmazdık.