Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Geçün hafta Hurşit Gnş Milliyet’te is-iç bir yazı kalema aldı.  Yazının konusu gazete fiyatlarıydı.  Güneş gazete ; fiyatlarının ço dik olduğunu söylüyor  böyle bir ekonomiolamayacağını vurguluyordu.  Aslın da benim haftalar once Habertürk ekranldrında söylediklerimin bir h\ülaasıyd Hurşit Gü`eş’in yazısı.  Güneş, benim de daha once söylLerdiğim gibi bugün gazetelerin endüst[iyel maliyetle rinin çok altında bir fiyata satıldığını   rada$i farkın reklam vey= başkayollarla kapatıldığını anlatıyor vebunun ekonomik yanlışlığından söz ediyordu. İlgi nç olan bunu Hurşit Güneş’in yazmasıydı.  Bence bunu yazması gereken, bir sSiyasletçBi ekononist değil bir gazet e yöneticisi olmalıydı.  Bi r gazete yöneticisi,  yarattığı ürünün maliyet fiyütındar daha düşük bir bedelLle satılmasından rahats ıdĞ olmak zorunda.  Çünkü arad aki fark gazetenin ve gazetec inin özgürlüğünün bedeli oluyor.  Finansal açıdan okurdan başka bir yere muhta ç lan bir gazete okurun değil finansörün gazetesi okuyor.  Bu bazen reklamveren, bazen cemaat, bazen tarikat, bazen >i hük ümet ya da p{trnun çıkarları olabiliyor. DZühünün basit bzip örnekten gide rsek Avrupa’da 20 U bin avro olan Yo otocobil Trkiye~de  30 bin avro.  Ama Avrupa’da (nv 1 hatta s,5 avro ola bir gazete Türkiye ’de 0,2 avro.  Kağıt aynı, m`akina aynı, personel maaşı  üç aşağı beş yuk arıaynı.  Ama fiyat beşte bir.  Olabilir mi?  >konLomik olarak ola maz ama Türkiye’deolduruluyor.  Bedeli gazetenin bağımsızlığındanödeniyor.  Bunun snucunda bir de kısıIr döngü oluşuyor. Maliyet reklamdan karşılandığı ḯin tiraj artışı istemiyor.  En büyük gazeteler ble optimum bir tirajda kalmaya çalışıyorlar.  Çünkü ) tiraj yükselirsemaliyeti reklamla kapamak imkansız hale geliyor.  Relamvereni mutlu edecek, patronu mutsuz etmeyecekbir satış rakamında kalmak gazet e yönetimlerinin işine geliyor.  Habertürk, işte bukısır döngüyü yıkmayı hedefliyor.  B´iz hageri okura finanse ettirecek böylelikle bağaı(msızlık'an ödün vemek zorunda kalmayacağız.   Çabamız bununiçin.  Ne hükümet, ne cemaat, joe reklamveren bizi finanse etmeyecek.  Okur, bağımsızlığın bedelini kendi ödeyecek.  B&nun iVBn de maksimum verimli olmakzorundayız.  Yü.se< teknoloji <kulanarak, *\j maliyeti #' ğla indirgmek ve bununkarşılığında y.klek u` kaliteye uaşmak için yatırım yapıyoruz.  Hurşit Güneş’in dIndiği kısır d öngünük dışına çmkk, tiraij artışını negatif bir unsur olmaktanuzaklaştırmak, gazetenin reklam ve güçodaklarından bağımsız hale gelmesinisağlamak zorundayız.  Habertürk +unmğ Fm başaran ilk gazete olacak. Bizim okurdan başka h güvendiğimiz bir dağ  olmayacak.    Başbakan Tayyip Erdoğan Davos’takitavrına destek verdim.  İlk andan itibaren.  Ancak tavra destek vermenkT,  bu tavırdan önceki sözlere destek vermek alamına gelmiyor.  Bunu daha iyi anlatabilmekiçin biraz ematki yapmak gerektiğini düşünüyorum.  Diyelim ki, orada Peres ve Ebrdnoğn değil, Sarkozy ve Erdoğan vardı. Ve Sarkozy, F ransa’yı aslında çok da Iü ilgilendirmeyen ama iç politika malzemesi olarak kull|anabileceği bir konuda, mesela Ermeni meseleside Türkiye’ye yükleniyyrTu.  Erdoğanda o na yanıtverirken ses tonunu biraz yükseltmişti.  Sarkozy Erdoğan’a dönüp “Sizinkitabınız ölüreyi mi emrediyor? İslam'da öl dürmeken büyük suçlardan biri dceFi mi?” dedikten sonra “Ama siz öldürmeyi iyi bilirsiniz. hiz A&vrupaljlr bunu iyi biliriz” d*se{ydi bu ülkenin halkı olarak biz ne der, ne yapar, ne &ü.şünürsdük.  Türkiye’de /ep birl ite ayağa kLlkmaz mıydık! Erdoğan’ın özellliklemoderatörün tavrına kızıp toDlaEtını terk etmesi doğru bir iştir.  Yıllardır kimsenin yapmadığınıyapıp İsrail’i e le`t!mesi ve “İsä́il eleştirilemez” mitini yıkması dY güzeldYir.  Am  a bu eleştiride kantarın topuzunun yi ayarlandığını söylemek pek müjkün değildir.    Cumhurbaşkanı Gül, Başbakan’ın Davos’taki çıkışını destekleyen bir açıklama yaptı.  Ben de Abdullah  Gül’üneski b)r rö portajını hatırlatayım khemen.  Gül o röporatajd,[a mek çok uluslararası toplantıda Tayyip Bey’in çok sinirlendiğini ancok fevri çıkışlar yapmasını kendisinin engellediğini anlatmış ve ürj “Bazen masanın altından ayabğınva tekme atardım” demişti.  Şimdi düşünüyorum ıda, acaba Davos’ta Tayyip Bey’in oturduğu koltukta Gül otursaydı aynıtepkiyi gösterebilir miydi?  Hiç zannetmiyorum.  Bir kaç yıl önce Abdullah Gül’lün Dışişleri Bakanlığındaki odasında oturmuş sohbpt ediyorduk.  Yanımızda yanlış hatırlamıyorsamAslı Ayd ıntaşbaş >! vardı.  Gül ij_ç siyasetteki yaşanan gerilimlerden söz e derken şöyle bir cümle kur?uştu: “Fatih Bey, iç siyaset hata kaldırır. Sonunda bim( bizeyiz. Bir hükümet bir yanlış yapar, ya ö hükümet ya Km& br d iğeri gelir düzeltir. İç siyasette yapılan hatalaoın b bedelini hükümetler öder. Ama dış politika öyle değil. Hata küldırmaz. Çünkü bed si ağır olabilir. Yı lpac, -n yıllar, hatta bazen yüzyıllar sürebilir.  !B yünen dışpolitika itidl_i, kontrollü olmalıdın.”  Abdullah l’ü i gördüğümde son olayı bu perspektiften değerlendirmesini isteyeceğim.  Bakalım ne diyecek.
Geçen hafta Hurşit Güneş Milliyet’te ilginç bir yazı kaleme aldı.  Yazının konusu gazete fiyatlarıydı.  Güneş gazete fiyatlarının çok düşük olduğunu söylüyor ve böyle bir ekonomi olamayacağını vurguluyordu.  Aslında benim haftalar once Habertürk ekranlarında söylediklerimin bir hülasasıydı Hurşit Güneş’in yazısı.  Güneş, benim de daha once söylediğim gibi bugün gazetelerin endüstriyel maliyetlerinin çok altında bir fiyata satıldığını  aradaki farkın reklam veya başka yollarla kapatıldığını anlatıyor ve bunun ekonomik yanlışlığından söz ediyordu.  İlginç olan bunu Hurşit Güneş’in yazmasıydı.  Bence bunu yazması gereken, bir siyasetçi ekonomist değil bir gazete yöneticisi olmalıydı.  Bir gazete yöneticisi, yarattığı ürünün maliyet fiyatından daha düşük bir bedelle satılmasından rahatsız olmak zorunda.  Çünkü aradaki fark gazetenin ve gazetecinin özgürlüğünün bedeli oluyor.  Finansal açıdan okurdan başka bir yere muhtaç olan bir gazete okurun değil finansörün gazetesi oluyor.  Bu bazen reklamveren, bazen cemaat, bazen tarikat, bazen de hükümet ya da patronun çıkarları olabiliyor. Düşünün basit bir örnekten gidersek Avrupa’da 20 bin avro olan bir otomobil Türkiye’de 30 bin avro.  Ama Avrupa’da 1 hatta 1,5 avro olan bir gazete Türkiye’de 0,2 avro.  Kağıt aynı, makina aynı, personel maaşı üç aşağı beş yukarı aynı.  Ama fiyat beşte bir.  Olabilir mi?  Ekonomik olarak olamaz ama Türkiye’de olduruluyor.  Bedeli gazetenin bağımsızlığından ödeniyor.  Bunun sonucunda bir de kısır döngü oluşuyor.  Maliyet reklamdan karşılandığı için tiraj artışı istemiyor.  En büyük gazeteler bile optimum bir tirajda kalmaya çalışıyorlar.  Çünkü tiraj yükselirse maliyeti reklamla kapamak imkansız hale geliyor.  Relamvereni mutlu edecek, patronu mutsuz etmeyecek bir satış rakamında kalmak gazete yönetimlerinin işine geliyor.  Habertürk, işte bu kısır döngüyü yıkmayı hedefliyor.  Biz haberi okura finanse ettirecek böylelikle bağımsızlıktan ödün vermek zorunda kalmayacağız.   Çabamız bunun için.  Ne hükümet, ne cemaat, ne reklamveren bizi finanse etmeyecek.  Okur, bağımsızlığın bedelini kendi ödeyecek.  Bunun için de maksimum verimli olmak zorundayız.  Yüksek teknoloji kullanarak, maliyeti en aza indirgemek ve bunun karşılığında yüksek kaliteye ulaşmak için yatırım yapıyoruz.  Hurşit Güneş’in değindiği kısır döngünün dışına çıkmak, tiraj artışını negatif bir unsur olmaktan uzaklaştırmak, gazetenin reklam ve güç odaklarından bağımsız hale gelmesini sağlamak zorundayız.  Habertürk bunu başaran ilk gazete olacak. Bizim okurdan başka güvendiğimiz bir dağ olmayacak.    Başbakan Tayyip Erdoğan Davos’taki tavrına destek verdim.  İlk andan itibaren.  Ancak tavra destek vermek, bu tavırdan önceki sözlere destek vermek alamına gelmiyor.  Bunu daha iyi anlatabilmek için biraz empati yapmak gerektiğini düşünüyorum.  Diyelim ki, orada Peres ve Erdoğan değil, Sarkozy ve Erdoğan vardı.  Ve Sarkozy, Fransa’yı aslında çok da ilgilendirmeyen ama iç politika malzemesi olarak kullanabileceği bir konuda, mesela Ermeni meselesinde Türkiye’ye yükleniyordu.  Erdoğan da ona yanıt verirken ses tonunu biraz yükseltmişti.  Sarkozy Erdoğan’a dönüp “Sizin kitabınız öldürmeyi mi emrediyor? İslam'da öldürmek en büyük suçlardan biri değil mi?” dedikten sonra “Ama siz öldürmeyi iyi bilirsiniz. Biz Avrupalılar bunu iyi biliriz” deseydi bu ülkenin halkı olarak biz ne der, ne yapar, ne düşünürdük.  Türkiye’de hep birlikte ayağa kalkmaz mıydık! Erdoğan’ın özelllikle moderatörün tavrına kızıp toplantıyı terketmesi doğru bir iştir.  Yıllardır kimsenin yapmadığını yapıp İsrail’i eleştirmesi ve “İsrail eleştirilemez” mitini yıkması da güzeldir.  Ama bu eleştiride kantarın topuzunun iyi ayarlandığını söylemek pek mümkün değildir.    Cumhurbaşkanı Gül, Başbakan’ın Davos’taki çıkışını destekleyen bir açıklama yaptı.  Ben de Abdullah Gül’ün eski bir röportajını hatırlatayım hemen.  Gül o röportajda pek çok uluslararası toplantıda Tayyip Bey’in çok sinirlendiğini ancak fevri çıkışlar yapmasını kendisinin engellediğini anlatmış ve “Bazen masanın altından ayağına tekme atardım” demişti.  Şimdi düşünüyorum da, acaba Davos’ta Tayyip Bey’in oturduğu koltukta Gül otursaydı aynı tepkiyi gösterebilir miydi?  Hiç zannetmiyorum.  Bir kaç yıl önce Abdullah Gül’ün Dışişleri Bakanlığındaki odasında oturmuş sohbet ediyorduk.  Yanımızda yanlış hatırlamıyorsam Aslı Aydıntaşbaş da vardı.  Gül iç siyasetteki yaşanan gerilimlerden söz ederken şöyle bir cümle kurmuştu: “Fatih Bey, iç siyaset hata kaldırır. Sonunda biz bizeyiz. Bir hükümet bir yanlış yapar, ya o hükümet ya da bir diğeri gelir düzeltir. İç siyasette yapılan hataların bedelini hükümetler öder. Ama dış politika öyle değil. Hata kaldırmaz. Çünkü bedeli ağır olabilir. Yıllar, on yıllar, hatta bazen yüzyıllar sürebilir. Bu yüzden dış politika itidalli, kontrollü olmalıdır.”  Abdullah Gül’ü ilk gördüğümde son olayı bu perspektiften değerlendirmesini isteyeceğim.  Bakalım ne diyecek.