Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Danimarka Kopenhag Ünivesitesi’nden Peter Skrov ve ekibinin geçtiğimiz günlerde (yınladılkları çalışm anın ayrıNtıNarı, Baltık ve Manş denizjılerC ile Britanya Adaları’nı l>t saran sularda yaşayanAvrupa yılanbalığı’nın (Zoarces viviparus), nasılolup da bu denli `el[şmiş yavrular dü nyaya gejir/bildiği soruOsujna d a açıklık getiriyor. Avrupa yılanbalıkları, akvaryumlarda olzdukç; yaygın br şekilde beslenen lepistes balıklarında olduğu msö gibi, yut=urtaların anne vücudunda açılması sonucu yavrularını sanki doğuruyorlarmış gibi görünüyorlar. Bu nedenle “doğuran horozbina” olarak da adlandırılan bu yılanbalığı * türünün dişileri, altı ayla balıklararasında bilinen en uzunsüreli hamilelik döneminesahip. Balığın yumurtasında bulunan besin deposunun bu uzun hamilelik s&resi için yeterli miktarda olmaması ise, uzmanların kafasında bir soru işareti oluZturuyoru. Danimarkalı ekip, yılanbalığı yavrularının heüz dün yaya gelmeden annelerini emmeye başladık larını balığın fizyolojisine yönelik biE seri çalışmayı sürdürürken tesadüfen keşfetmiş. Prof. Skov, yakın zaman içinde _{müş Rla/ dişi bücr bireyi inceleme ., k üzere keüstiğind), yumurtalıklardaki s folikül hücre^erine aız'lrıyla yapışmış olan embriyoları hayretle fark etmiş. Normal olarak memeli yumurtalıklarında ulunn folikül hücreleri, yumurtayı meydana g etirir veçevresini sararak korurlar. Yumurtanın olgunlaşmasının ard _ınd*n b u hücreler çatlayarak, yumurtayı rahime gitmek üzere serbest bırak ı}r. Fallop kanalındangeçerek rahime ulaJan yumurtalarsa eğer döllenmişl/erse  embriyoyu oluşturarak rahim duvarın gömülür. Embriyo ise gğd gelişimi için gere<kui olan besin ve gazları plasenta yoluyl ;[u a anneden _ sağlar.  Skov’a göre Avrupa yılanbalıklarında  da yumuktalar, Unı memOeli?lrde olduğu gibi yumurtalıklarda bulunean foğikü -tureleri tarafından üretiliyorve gelişm&ele-i sağlanıyor. Fakat yılanbalıklarında ir rahim y:pıs bulunmadığından, döllenmeve yumurtanın ileri aşamadaki gelişimiyine bu b ölgede evsa ? ediyor.  Yumurtaiçinde depolanmış yolIan besin tükendiği zaman isÖe yılanbalığı embriyosu, ucunda sıvı akışınaolanak sağl ayan biruzantı bulun an ağzını yuuruanı yj hemen etrafında ki folizülfpe yapıştırıyor. Yağ asitleri, glüko ve protei nce zengin olmalarının yanında o`ksijene de doygun halde olan foliküller, gelişim sürecinin devamı için yavrunun ` ihtiyacı olan tüm besini sağlamayadevam ediyor.Her bir embrşyo tek birfoliküle tutunması sayesinde de mevcut besinin yavrular arasında eşi  olarak dağılması sağlanıyor.  Prof. SOkovğ bulguDarın diğer bir çok balık türü için de geçerli olaĞbileceğini ve farklı bürlerrn de en yakın amada ele alınacağını heyec anla be lirtiyor.
Danimarka Kopenhag Üniversitesi’nden Peter Skrov ve ekibinin geçtiğimiz günlerde yayınladıkları çalışmanın ayrıntıları, Baltık ve Manş denizleri ile Britanya Adaları’nı saran sularda yaşayan Avrupa yılanbalığı’nın (Zoarces viviparus), nasıl olup da bu denli gelişmiş yavrular dünyaya getirebildiği sorusuna da açıklık getiriyor. Avrupa yılanbalıkları, akvaryumlarda oldukça yaygın bir şekilde beslenen lepistes balıklarında olduğu gibi, yumurtaların anne vücudunda açılması sonucu yavrularını sanki doğuruyorlarmış gibi görünüyorlar. Bu nedenle “doğuran horozbina” olarak da adlandırılan bu yılanbalığı türünün dişileri, altı ayla balıklar arasında bilinen en uzun süreli hamilelik dönemine sahip. Balığın yumurtasında bulunan besin deposunun bu uzun hamilelik süresi için yeterli miktarda olmaması ise, uzmanların kafasında bir soru işareti oluşturuyordu. Danimarkalı ekip, yılanbalığı yavrularının henüz dünyaya gelmeden annelerini emmeye başladıklarını balığın fizyolojisine yönelik bir seri çalışmayı sürdürürken tesadüfen keşfetmiş. Prof. Skov, yakın zaman içinde ölmüş olan dişi bir bireyi incelemek üzere kestiğinde, yumurtalıklardaki folikül hücrelerine ağızlarıyla yapışmış olan embriyoları hayretle fark etmiş. Normal olarak memeli yumurtalıklarında bulunan folikül hücreleri, yumurtayı meydana getirir ve çevresini sararak korurlar. Yumurtanın olgunlaşmasının ardından bu hücreler çatlayarak, yumurtayı rahime gitmek üzere serbest bırakır. Fallop kanalından geçerek rahime ulaşan yumurtalarsa eğer döllenmişlerse embriyoyu oluşturarak rahim duvarına gömülür. Embriyo ise gelişimi için gerekli olan besin ve gazları plasenta yoluyla anneden sağlar.  Skov’a göre Avrupa yılanbalıklarında da yumurtalar, aynı memelilerde olduğu gibi yumurtalıklarda bulunan folikül hücreleri tarafından üretiliyor ve gelişmeleri sağlanıyor. Fakat yılanbalıklarında bir rahim yapısı bulunmadığından, döllenme ve yumurtanın ileri aşamadaki gelişimi yine bu bölgede devam ediyor.  Yumurta içinde depolanmış olan besin tükendiği zaman ise yılanbalığı embriyosu, ucunda sıvı akışına olanak sağlayan bir uzantı bulunan ağzını yumurtanın hemen etrafındaki foliküle yapıştırıyor. Yağ asitleri, glükoz ve proteince zengin olmalarının yanında oksijene de doygun halde olan foliküller, gelişim sürecinin devamı için yavrunun ihtiyacı olan tüm besini sağlamaya devam ediyor. Her bir embriyo tek bir foliküle tutunması sayesinde de mevcut besinin yavrular arasında eşit olarak dağılması sağlanıyor.  Prof. Skov, bulguların diğer bir çok balık türü için de geçerli olabileceğini ve farklı türlerin de en yakın zamanda ele alınacağını heyecanla belirtiyor.