Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

En ^ çok kendim olduğum yer şiirlerim. Çünkü o çok içe ri dn jir yer den ko pup geli ymr. Ni lin ci mi e n saf ha liy le yan sıt tı ğın ı dü şündüğüm için şiirin, sanatların n üstünü olduğunu ve benim için de ^c sahic i varolma biçimi olduğunu düşünüyorum. Çok rahatlıkla söyleri mki şiir benim için tedavi edici bir şeydir. Ben bir şiirin başından kalktığım oamn çok arınmış hissederim kendimi. Dünyanın kirinden pasından arınmşş hissederim. Asli varoluşuma ken di  mi çok daha yakınlaşmış hissederim. Okuduğum şiirleü de bana hiÜadır\ aÇSn kü bazen için de gezipduran bGr duyguyu T adlandıramazsınız. Birden bir şaiöl, bir dizeyle karşılaşırsınız. O sizin içinizdekio duygunun adını çok güzel koymuştur. Şiir o yüzden bir şifadır.  Çok sevdiğim şairlerve okumaktan çok keyif aldığım şiirler, üdöne döne okuduğum şiirler  var. Yunus ̈́m[e bir %R^ numara. Çünkü Yunus’un zamanları aşaO çok bücük bir bilgeolduğunu düşünüyor, in san rhuyla ilgili çok üyük keşifleri olmJduğun hissediyorum. Mevlânâ, Eşrefoğlu Rumi, Niyazi Mısri, Fuzuli,bizim dünyamız^aSn Ed Cansever’i çok severim. Sezai Karjkoç, Turgut Uyar, ağdaşlarımızdan Cahit Koytak, Ülkü Tamer. Yab ancı şairlekrdden deLorca, Walt Whitman. Şi{r zanaatmahsulü değilse evet .Oturulup a%sa başında bir marangoz ustalığıyla yontulmuyorsa, içten gelenilhama açık bir ş~iirse evet. Çünkü hakikaten şiir insanı o çıplak varoluşunagötüren bir şey. İnsanı yapmacıksz bırakan bir şey. Eğer bunu yapabiliyorsak Cv zaten kendimize yuauınlaşmışı_ demektir. Freud’un çok güzel bir sözü var: “N£Ore|ye gittiysem, benden önce oraya bir şairin uğramış Fn olduğunu gördüm” diyor. Şairler, büyük yazarlar -Dostoyevski  Ei bana göşre öyle k{v bir yazardıpsikolojinin çetrefilli meselelerini belki çok uzun  zamanhla öncesinden görmüş, oraya ışıklarınıdüşürmüş insanlardır. Elbette. BzSn “Şu şiir kitabını, şu şiiri oku” di ye reçeteye yazıyorum. İçinde yaşam sevinci olan, çok beğendiğim şaıirrden Ataol Behramoğlu’nun “Ya şa dık la rım dan Öğrendiğim B ukz ir Şey Var” şiirini öneriri m. Bazen H afız’dan,bazen Mevlânâ’dan, bazen Yunus’tan... (Gülüyor) Onlardan dmah}a etkili çünkü etkisi hayat boyu sürüyor.  ilaçların etkisi kş'llanmad!ğınız zaman bitiyor ama şii ri igis: bütün ha yata katılabilir. Mutluluk çabayla elde edilmesi gereken bir şey. İç huzuru için uğraşmamız lazım. Bu kitaplar evrenin e hyatı çok basit bir portresini çiziyorlar. İnsanları bazı şeyleri çok kolaylıkla elde edebilecekleriyönünde kandırıyo;lad bana göre. Halbuki hayat hiçbir zaman öyl´ kolay ele avuca gelebilen fbir şey değil. tSadefe biz iyiyi istedik diye iyi gelip bizi bulmaz. Sadece Eiyi gLcsin bizi bulsun diye be,klersek /E pasifleşir &}h ve büyük hayal kırıklığına C uğrarız. İnsanlar g[ünüüzde dertlerden çok bunalıyorlar.Onlara bol o: gii }yk okumalarını öneririm. Hafız’ın Gam _Yemez şiirini şiddetle öneririm. “Kaybolan ( Yusuf döneoZr bir gün Kenan’a ga m yeme...”dizeleri ile başlayan Lve “Gam yeme, am ye me” diye devam eden, in s ana yaşama sevinci ]\ aşılayan birşiir. Onların yeri geldiğinde çok yararlı olabileceğini düşünüyorum. Gam Yeme şiirinin her sabah okunursa antidepresan yerine geçeceğini düşünüyorum. üyük haksızlık edildiğini düşünüyorum Tuğcu’ya. Merhame t kitapla rdan bir !Şl nebzeye kadar öğrenilebilir.Ama a*ıl merhameti tatbik ederek yüreğimize yerleştirmemiz lazım. Her insanda aslında merhamet duygusu gizlidir. O m erhamet duygusunu açığa çıkarmak bizimbilinçli edimlerimizle olur. İnsanların ısrarlı bir şekilde merhamete talip olmaları gerekir.Sadece bilmek yetmez, merameAt bizden tabbikat doa ister. EşrefoğluRumi bir şiirinde “Döküp varı>mı KH gitmektir adıaşk” diyor. Yun[us Emre, “Ballar balını buldum, kovanım yağma olsun” di&r. Kovanım yağma olsun˘ diyebilenlerin işidir aşV. yYani eğer kovanımız dÜ yerinde kalsı *, d ünyada yerind e dursun, hayatımızda büyük değişiklikler olmasın, fazlabedeller ödemeyelim diyorsak onun adı aşk olmufy;. O hoşlanma oluyor. Aşkta  bir vazgeçişvar. Kendinden bile vazgeçiş var. Bir kanatlanış var. Dol ayısıyla nsaUın zamansızlığı keşfettiğihallerden birtanesi. Öyle b<i hale giriyorsunuz ki h artık dn, etrafınızdan siliniyor. Sadnce siz ve sevdiğinizkişi varsınız. Ben aşTın insan için ç okbüyük yüceliş olduğunu düşünüyorum.  Kesinlikle daha zorlu. Diğersoruya gelince, aşkın çilelibir yolculuk olduğunu hatırlatan bir şiir verebilisi[hz ama Aragon’un meşhur “Mutlu Aşk Yoktur” şiirini söylerseniz onun ıstırabını artırmış oursunvsz. Dolayısıyla p şiirde eçjmi doğru yMapmaük lazım. Umu Ytsuüzlğuk veren şi=leri terapide pek ku llanmamamız gerekirdiye düşünüyorum...
En çok kendim olduğum yer şiirlerim. Çünkü o çok içe ri den bir yer den ko pup ge li yor. Bi lin ci mi en saf ha liy le yan sıt tı ğını dü şündüğüm için şiirin, sanatların en üstünü olduğunu ve benim için de en sahici var olma biçimi olduğunu düşünüyorum. Çok rahatlıkla söylerim ki şiir benim için tedavi edici bir şeydir. Ben bir şiirin başından kalktığım zaman çok arınmış hissederim kendimi. Dünyanın kirinden pasından arınmış hissederim. Asli varoluşuma ken di mi çok daha yakınlaşmış hissederim. Okuduğum şiirler de bana şifadır. Çün kü bazen için de gezip duran bir duyguyu tam adlandıramazsınız. Birden bir şairle, bir dizeyle karşılaşırsınız. O sizin içinizdeki o duygunun adını çok güzel koymuştur. Şiir o yüzden bir şifadır.  Çok sevdiğim şairler ve okumaktan çok keyif aldığım şiirler, döne döne okuduğum şiirler var. Yunus Emre bir numara. Çünkü Yunus’un zamanları aşan çok büyük bir bilge olduğunu düşünüyor, insan ruhuyla ilgili çok büyük keşifleri olduğunu hissediyorum. Mevlânâ, Eşrefoğlu Rumi, Niyazi Mısri, Fuzuli, bizim dünyamızdan Edip Cansever’i çok severim. Sezai Karakoç, Turgut Uyar, çağdaşlarımızdan Cahit Koytak, Ülkü Tamer. Yabancı şairlerden de Lorca, Walt Whitman.  Şiir zanaat mahsulü değilse evet. Oturulup masa başında bir marangoz ustalığıyla yontulmuyorsa, içten gelen ilhama açık bir şiirse evet. Çünkü hakikaten şiir insanı o çıplak varoluşuna götüren bir şey. İnsanı yapmacıksız bırakan bir şey. Eğer bunu yapabiliyorsak zaten kendimize yakınlaşmışız demektir. Freud’un çok güzel bir sözü var: “Nereye gittiysem, benden önce oraya bir şairin uğramış olduğunu gördüm” diyor. Şairler, büyük yazarlar -Dostoyevski de bana göre öyle bir yazardırpsikolojinin çetrefilli meselelerini belki çok uzun zamanlar öncesinden görmüş, oraya ışıklarını düşürmüş insanlardır. Elbette. Bazen “Şu şiir kitabını, şu şiiri oku” diye reçeteye yazıyorum. İçinde yaşam sevinci olan, çok beğendiğim şairlerden Ataol Behramoğlu’nun “Ya şa dık la rım dan Öğrendiğim Bir Şey Var” şiirini öneririm. Bazen Hafız’dan, bazen Mevlânâ’dan, bazen Yunus’tan... (Gülüyor) Onlardan daha etkili çünkü etkisi hayat boyu sürüyor. O ilaçların etkisi kullanmadığınız zaman bitiyor ama şiirin bilgisi bütün hayata katılabilir. Mutluluk çabayla elde edilmesi gereken bir şey. İç huzuru için uğraşmamız lazım. Bu kitaplar evrenin ve hayatın çok basit bir portresini çiziyorlar. İnsanları bazı şeyleri çok kolaylıkla elde edebilecekleri yönünde kandırıyorlar bana göre. Halbuki hayat hiçbir zaman öyle kolay ele avuca gelebilen bir şey değil. Sadece biz iyiyi istedik diye iyi gelip bizi bulmaz. Sadece iyi gelsin bizi bulsun diye beklersek pasifleşir ve büyük hayal kırıklığına uğrarız. İnsanlar günümüzde dertlerden çok bunalıyorlar. Onlara bol bol şiir okumalarını öneririm. Hafız’ın “Gam Yeme” şiirini şiddetle öneririm. “Kaybolan Yusuf döner bir gün Kenan’a gam yeme...” dizeleri ile başlayan ve “Gam yeme, gam yeme” diye devam eden, insana yaşama sevinci aşılayan bir şiir. Onların yeri geldiğinde çok yararlı olabileceğini düşünüyorum. Gam Yeme şiirinin her sabah okunursa antidepresan yerine geçeceğini düşünüyorum. Büyük haksızlık edildiğini düşünüyorum Tuğcu’ya. Merhamet kitaplardan bir nebzeye kadar öğrenilebilir. Ama asıl merhameti tatbik ederek yüreğimize yerleştirmemiz lazım. Her insanda aslında merhamet duygusu gizlidir. O merhamet duygusunu açığa çıkarmak bizim bilinçli edimlerimizle olur. İnsanların ısrarlı bir şekilde merhamete talip olmaları gerekir. Sadece bilmek yetmez, merhamet bizden tatbikat da ister. Eşrefoğlu Rumi bir şiirinde “Döküp varlığı gitmektir adı aşk” diyor. Yunus Emre, “Ballar balını buldum, kovanım yağma olsun” diyor. Kovanım yağma olsun˘ diyebilenlerin işidir aşk. Yani eğer kovanımız da yerinde kalsın, dünya da yerinde dursun, hayatımızda büyük değişiklikler olmasın, fazla bedeller ödemeyelim diyorsak onun adı aşk olmuyor. O hoşlanma oluyor. Aşkta bir vazgeçiş var. Kendinden bile vazgeçiş var. Bir kanatlanış var. Dolayısıyla insanın zamansızlığı keşfettiği hallerden bir tanesi. Öyle bir hale giriyorsunuz ki artık dünya etrafınızdan siliniyor. Sadece siz ve sevdiğiniz kişi varsınız. Ben aşkın insan için çok büyük yüceliş olduğunu düşünüyorum.  Kesinlikle daha zorlu. Diğer soruya gelince, aşkın çileli bir yolculuk olduğunu hatırlatan bir şiir verebilirsiniz ama Aragon’un meşhur “Mutlu Aşk Yoktur” şiirini söylerseniz onun ıstırabını artırmış olursunuz. Dolayısıyla şiirde seçimi doğru yapmak lazım. Umutsuzluk veren şiirleri terapide pek kullanmamamız gerekir diye düşünüyorum...