Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

KerYm Alışık, fTV e kibini şair dayısı Attila İlhan'ın Kanlıca'daki evinin yakınlarındaLacivert'te ağırladı. Bu evde dayısıla ;aş´dğı hatıraları, annesi Çolpan İlhan ve baba sı Sadri Alışık'ın hahatını nasıl etkiediğini anlattı.Hayatına, ç ocukluğuna |v gençliğine dair samimi itiraflarda bulundu. "İnsan anne babası ölünce anlar, içindeki çocuğun hiç ölmeyeceğini. Anladıkça kahrolur, bunu anlamakta nen }ş+ bu kadar geci.|iğinig iye dayımınbir şiiri varydır. Benimo içimdeki ço cuk hakikaten ş' hep va*r ve bazenkendimi yakalıyorum benhala buçocukluk duygusunu, düşüncesini, hala o çocukça zevkleri, ke yifleri, talar, heyecanları, çoşkuları içimden atamamışım a ma ailenin ö£ de atasıyım bir yerde. Hani şimdi ba yram. Bayramda en st noktada ben duruyorum. “Kanlıca'da geçen çocukluğumda anem, babam, d;ayöm Attala İlhan Zle Selim İerI, Sevda Ferda vioi birçok aöle dostumuzla aynı sofrada buluşulurdu. Bayram peesi katlna%ak büyürdü. Her çocuk gibi bay ram hediyesi olan ayakkabılarımla beraber uyurdum. Bayram akşamları sokaktageç vakte kadar oynama iznim oluMrdu. Maçka Parkı’na giderdk, gezerdik. “ [ğ Şimdi benyine MaçkaParkı'na gidiyorum, koşuyorum, yürüyorum. Hatta oralarda aradkda birbakıyorum oraya f buraya ben buralarda bir yerde çocukluğunu kaybettim, bulabilir miyim diye, arıyorum. Ama bulamıyorum işt e. O çocukluk bir kere kayboldu I mu bu. daha bulunmuyor herhalde Benimsadece kendi>oe ayırdığım duyguları, düşünceleri paylaştığım tek i(sandı AtillaDayım. Annemin, baübmın blmedMiği sırları dayım aaçtığım çoktur. Benim ok çok ıönemi bir do'stum, sırEaşım ve akı l aldığım danıştığYı çok önemli bir dostumdu dayım. Onun  da hiçkimse ile paylaşmadığı duyguları paylaşan bel ki de özel insanlardan biriyim  diye düşünüyorum. Babam da  beni uyurken sevdi. Çok şımartmadan, bütün s evgisini ve aşkını göstermeden, biraz gizleyerek, saklayarak, daha çoDk Iğretici, anlfatıcı, deneyerek ve ıstırabını, acısını çekerek hayatı anlama matematiğiyle yetiştirme bilinci taşıdı.  m Gizli yazardım şiirlerimi, bilemezlerdi. Oyunculuk güdüsünü onun filmlerinden izledikten sonra dönüp evin içinde gizli gizli yapmaya ayna karşısında veya kendi kndime oynamaya çalışırdım.  Çok fazlabilemedi. ] dönemler birkaç ug film teklifi %$ gelmişti b ana ve çok sıcak bakmadı ama ço k soğuk ~a bakmaüdı, tamamen bana bıraktı.  Yaptığınız her eylemin, oynadığınız her filmin, her oyunun v_)ey yazdığınız her şiirinTürkiye'de efsane Pol&miş, Türk sinemasında dönem açmış isimlerle kıyaslanma durumu, kötücül !#J düşünceyle hemen be l altından vurma durumlarına karşı dirençle, mücadeleyle, innça ve kendi ,güveninle hep kanıtlamak içiniki defa da#a fazla çaba sarfetmenin artık alışkanlığını yaşıyorum. Bizim ailenin direği annemdir. Babazm}a bana fedakarca, çalışkanlığıyla,iyi niyetiyle, kendini gegi çekip babamı öne atmasıyla çok önemlibir rol model O-ir Çolpan İlhan. iOrn dirayetine, ğ mücadele gücüneinanamıyorum. Babamdan sonrd bizim yaptığımız bütün törenler, ödüller, ` tiyatrolar, okulların hepsinin çıkış noktası karay)n bir yüreğin acısdÖr. -ı Seven bir kadının acısı ve aşkıdır.
Kerem Alışık, NTV ekibini şair dayısı Attila İlhan'ın Kanlıca'daki evinin yakınlarında Lacivert'te ağırladı. Bu evde dayısıyla yaşadığı hatıraları, annesi Çolpan İlhan ve babası Sadri Alışık'ın hayatını nasıl etkilediğini anlattı. Hayatına, çocukluğuna ve gençliğine dair samimi itiraflarda bulundu.  "İnsan anne babası ölünce anlar, içindeki çocuğun hiç ölmeyeceğini. Anladıkça kahrolur, bunu anlamakta neden bu kadar geciktiğini" diye dayımın bir şiiri vardır. Benim o içimdeki çocuk hakikaten hep var ve bazen kendimi yakalıyorum ben hala bu çocukluk duygusunu, düşüncesini, hala o çocukça zevkleri, keyifleri, tatları, heyecanları, çoşkuları içimden atamamışım ama ailenin de atasıyım bir yerde. Hani şimdi bayram. Bayramda en üst noktada ben duruyorum. “Kanlıca'da geçen çocukluğumda annem, babam, dayım Attila İlhan ile Selim İleri, Sevda Ferda gibi birçok aile dostumuzla aynı sofrada buluşulurdu. Bayram neşesi katlanarak büyürdü. Her çocuk gibi bayram hediyesi olan ayakkabılarımla beraber uyurdum. Bayram akşamları sokakta geç vakte kadar oynama iznim olurdu. Maçka Parkı’na giderdik, gezerdik. “ Şimdi ben yine Maçka Parkı'na gidiyorum, koşuyorum, yürüyorum. Hatta oralarda arada bir bakıyorum oraya buraya ben buralarda bir yerde çocukluğunu kaybettim, bulabilir miyim diye, arıyorum. Ama bulamıyorum işte. O çocukluk bir kere kayboldu mu bir daha bulunmuyor herhalde Benim sadece kendime ayırdığım duyguları, düşünceleri paylaştığım tek insandı Atilla Dayım. Annemin, babamın bilmediği sırları dayıma açtığım çoktur. Benim çok çok önemli bir dostum, sırdaşım ve akıl aldığım danıştığım çok önemli bir dostumdu dayım. Onun da hiçkimse ile paylaşmadığı duyguları paylaşan belki de özel insanlardan biriyim diye düşünüyorum. Babam da beni uyurken sevdi. Çok şımartmadan, bütün sevgisini ve aşkını göstermeden, biraz gizleyerek, saklayarak, daha çok öğretici, anlatıcı, deneyerek ve ıstırabını, acısını çekerek hayatı anlama matematiğiyle yetiştirme bilinci taşıdı.  Gizli yazardım şiirlerimi, bilemezlerdi. Oyunculuk güdüsünü onun filmlerinden izledikten sonra dönüp evin içinde gizli gizli yapmaya ayna karşısında veya kendi kendime oynamaya çalışırdım. Çok fazla bilemedi. O dönemler birkaç film teklifi gelmişti bana ve çok sıcak bakmadı ama çok soğuk da bakmadı, tamamen bana bıraktı.  Yaptığınız her eylemin, oynadığınız her filmin, her oyunun veya yazdığınız her şiirin Türkiye'de efsane olmuş, Türk sinemasında dönem açmış isimlerle kıyaslanma durumu, kötücül düşünceyle hemen bel altından vurma durumlarına karşı dirençle, mücadeleyle, inançla ve kendi güveninle hep kanıtlamak için iki defa daha fazla çaba sarfetmenin artık alışkanlığını yaşıyorum. Bizim ailenin direği annemdir. Babama bana fedakarca, çalışkanlığıyla, iyi niyetiyle, kendini geri çekip babamı öne atmasıyla çok önemli bir rol modeldir Çolpan İlhan. Onun dirayetine, mücadele gücüne inanamıyorum. Babamdan sonra bizim yaptığımız bütün törenler, ödüller, tiyatrolar, okulların hepsinin çıkış noktası kanayan bir yüreğin acısıdır. Seven bir kadının acısı ve aşkıdır.