Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Yaz geldimi ister istemez insan tatil kafasına giriyor ama ne ümkü i şlerden fırsat bulup da uzun uzadıya tatil yapabilmek. Anca hafta sonu oldu mu denk gelirse bir yerlere kaçabiliyoruz. Bu aralar şanslıyım, haft a sonlarını boş geçmedim. Geçtiğimiz hafta sonu üa soluğu KuzeyEge’de  al~dım. Eskiden biliri m otaraflara \tmek içio%n Bursa yüa da Tekirdağ üzerinden P\şağ; yuk}rı 7 saatlik yolcuuk yapmak gerekirdi. Sonra hızlı feröbotlarla bu yol  saate indi. Son birkaç yıldır d   a düzenli uçak seferleri var. Bora Je&t bölgede liderliğini ilan tmiş. Çanakkae’den Balıkesir’e, Ayvalık’tan Akçay’a her noktaya ücretsiz kV servisler koymuşlarD 45 d akikalık u-çuş̈́ay sonra Kaz Dağları’nı selamlayarak Edremit’e indim. Sonraında hafta sonumu geçireceğim Cundr’ya doğru hareket ettim. Zeytin ağaçları ile bezeli yarım sa-tlik yolculuktan sonra k ı*z arkadaşım Ayşe il e Ortunç’a yerleştim..   Cunda’nın Midilli’ye bakan bölümü nde yer alan bir otel ı burası. Doğaı kendilerine değil,kendilerini doğayauydurmuşlar. Nitekim yerli ve yabancı otoritelerden, kurumlardan aldıkları birçok ödül ̈́ bunu kanıtlar nitelik te. ]Özkle sürdürülebilir turizm k.nu<snda örnekgösterilebilecek bir işletm e. tOtejlin sahibiOrhan Tunç  1960 tarihinde Cu]da’ya gşliyıoör. jHani elk görü] aşk derler  ya işt e Orhan Bey d e bur)ya g duygularla yaklaşıyo\Ş. 1980 yılında kendisi Ü gibi Devlt Opea ve Balesi’nde sanatçı olan eşi Necsa Hanım ile birlikte 'tDaf{ çam ve zeytin ağaçlarıyla be zenmiş vadinin denize uza nan kısmında ufak bir işletme kuruyorlar. Burayı herhangi bir yatırımdan ziyade aynıyıl doğan çocukları Onur ve hendHleri için yeni  bir yaşamın başlangıcı sayıyorlar. Ufacık bir işletmeyke  ´gü yerli yabancıbirçok turistin `arRmakla göttprdiği bir otel hal ii alan Ortunç, sad ece Cunda’nın değil bene Türkiye’nin de örnek gösterilebilecekyatırımlarından. Kimsenin kimseyi rahatsız etmediği ufa k kir koyda doğayl a baş başa kaldığını vedoğal ürünlerle h azırlanan lezzetli yeekler yiyebileceğinizbir yr? 2010 yılında yenilemeye !gde otel içi:n en çok araÿ́ı “Aman çevre zarar görmesin” korkusuna gene do(ğaya harcamışlar. Otelde kullanılan her malzeme çevreyle dost ürünlerden seçilmiş. Kimi zaman yurtdışından getirilmiş yapımalzemeleri. Sonuç olarak her köşesinde ufak bahçelerin olduğu, yeşilin onlarca tonunu görebileceğiniz, 40 odalıbutik bir tesisçıkmış ortaya.Yakın zamanda güneş enerjisiyle kendi elektriklerini de ürete cekler. Döğa âşığı olan Pg bu aile ,Dikili yakınlarındaki çiftliklerinde kendi sbzelerini ve meyvelerini yetiştiriyor. Otellerinde kullandıkları diğermalzemeler i se ci^ar köylerden alınıyor. Orhan pr Bey, Necla Hanım ve oğulları pn[tr, patron =c gibi değil san ki otelin bjlı~anı gibi her  anher şeyle ilgileniyorlar. Anc ak şunu çok nkt ifade edebiliri m ki Orhan-Necla Siftini\ :oj sanatçı kişiliğini otel in her noktasında hissedebiliyorsunuz. Cu nda’yageldiğim i lk akşam otelin Taraça adındaki restoranında yemUik yedim. Sofrada önümüze nekoydularsa hepsi çDoIğ le*zdetli. Balık desen zaten bol, zeytinyağı, sbze, ot d llen Ayvalık meneli. Et BdesYn Öke öe. Lezzets iz bir ş>yy olabilmesi mümkün mü? Tabii Şef Ulaş Aslan’ın da haikını yemeyelim.Nasıl elmas, altın, zümrüt ustasının elinde h değerli olursa Ulaş \ yörenin sunduğu bu ürünlseri aynı özenle işleyerek buradaki miafirl_ere sunuyorj Hem sahilde bir yürüyüş yapar ım Pab hem de denize bir dalar çıkarımdiye erten saatt  uyandım. sırada /teni gören Necla Hanım’ın “TayfunBey erkencisiniz ben /üe çiftliğe gidiyorum J} katılmak ister misiniz” teklifine doğayaçok meraklı oan kız arkadaşım Lf Ayşe de evet }c deyince yollara düştük. Bir yerde sebzeler, bir yerde meyve ve zeytin ağaçları, diğer tarafta [Mv tavuklar. H er şeyi geçtim çiftlik başlı başınayaşanılası b#ir yer olmuş. ZatenNecla Hanım Üda buraya aNrı birönem veriyor. Çi ftliğini anlatırken gözleri ışıldıyor. Zeytin hasadını naı/ yaptıklarını, yağlarını bası'e ürettiklerini bir bir anlatıyor. Bu çiftlikten elde edilen ahsulden üretilen re çRller ve zSytinyağlsrı için Necla adındabir marka yargtmışlar. Satışlardan elde edilen gelirin büyük bir kısmınıEge Çağdaş EğitimVakfı’na bağışlıyorlar. nNe´cla *anm’ı ağzımaçık dinledim. Tunç çiftSnin burada yaptıkları tek kelimeyle Ilağbanüstü. Ellerimizle topladık =ahvaltsda yiyeceğimiz domatesleri, biberleri, çilekleri. Kümesleregirip yumurAtları aldık. Otele dönüp ellerimle topladıklarımı s ofmalarda görünce ayrı bir keyiflendim. Bölgenin üreticisindenaldıkları en az 6-7 çeşit peynir, zeytinyağı, zeytin çeşitleri, kasap /nE sucuğu, Kazdağı’ndaki kovanlardan gelen bal, cehndi yaptıkları reçeller, hamur işleri de cnaba`ı. _enhm gibi kahoabtı deli}VUi bir insan öjlU bir aof[rda mutlu olmazmı? Güzel bir kahvaltıdan onbra saat A 4 gibi adanın diğ er tarafına, Cunda’nın merkezinegeçtim. Birbirini kesen taş sokaklarda eski REum evleridokusunu kaybetmeden günümüze kadar gelmiş. Açık ha müzsi gibi. Cun dN aynı .amaÜndv kültür mere~i konumunda. Bir rılüDü harap şekilde olsa da adaEnın faBr>lı yerlerindetarihi birçok kiliseve manastır -v mevcut. Anca g erek mimarisiyle gerekse içinde bulunan freskleriyle ün yapmış ^FD Taksiyarhis Kilisesi en meşhur roanı Rahmi Koç kiliseyi onarıp müze olarak Cunda’yakazandırmış. Ufak bir Ctnd turundan sonra me şhur Taş Kahve’de oturdum. Cunda’da uğramadan gidilmeyecek noktalardan biri. 1927’den hji mübadele ile GirJitLten gel en 'il işletiyor. Cunda iLle özleşen, başka yerde ras%tla,yamayacağınız bir le`zet de Girit leblebisi.Adından da ğbelli ol = duğu gibi Cunda’ya Girit Adası’ndan gelmiş uE leblebi. Bildiğinizleblebiden farklı olarak daha ysert ve iri. Kendine has bir tadı var. Kuun içinde  kavrularak yapılıyor. Taş Kahve’nin arkasında yer alan kuruyemişçiden temin edebiliyors unuz. CLnda dokusuyla,tarihiyle ve dĞğüasıyla insanları kendine S çekmenin yanıadÜ balık ve denoiz irünleri dedin mi Türkiye’nin merkezlerinden bi  tanesi. zellikle papalina deeek Cunda demek. Mevsimi temmuz olSn papalina, bildiğimiz (amsinin biraz küçüğü. zuavsının tadına doyum olmaz. Çşerez gibi, ye yiyebildiğin kadar. uzey EA balığın bol ve lezzetli olduğu bir coğraf ya. Bir de dünyaca ünlü zeytinyağını ve ot çeşitliliğini ekledin mi meze konusundaCunda alıp baş_ını gidiyor. ;DolZyısıyla limandan itibaeüın birbiri ardına sıralanmış birçok balıkçı var. Bizde güneş düşmeye başlarken Taş Kahve’den kalkıp 20metre il̈́erindedi Bay Nihat’ta ldık soluğu. i E   Bay Nihat sadecebir balıkçı değiladanın alametifarikası aynı zamanda. Nia, Bekit 1978y’de ilk kez kapıyı açıp içeri gifrmZş, o gün bugündür aynı heyecanla titizlikle işini yapıyo r. Da ha 3-5 yaşlarındayken dükkâna ayak basan Ndhat Bekit’in çocukları Volka n ve Musutafa burada büyümüşler. Şimdi iki kardeş işin başındN ama zannetmeyin biri kasada biri başka köşede. Her ikisi de servist(. Nihat Bekit ise k]şeme çekilip emekliliğin tadını çı_ara%ım demekten çm[k uzak.Hâlâ h-eCr güngelip restoranda neler oluyor diye kontrolde. Güneş batmadanhem keyif yapay ım pem de kolay yer bulayım diyerekten saat 7 gibi geç}tim )turdum masaya` S onra Volkan geldi birlikteiçeriye n mezeleri seçmeye  gittik. DoKlata envai e)ş\it i;ezO, sabahtan hazırlanmış, tablo tgib dizilmiş. Sadece otla y apılan 15 eşit mezevar. Buna deniz ürünleriniM, peynirleri v ekızartmaları da ekledin mi mezelerin sayısı 60’ı geçiyor. Kabuklularda ise yalan yok Türkiye standartlarının üstündeler. B#ir ker e konumları t itibarıyla aklınaıza gelebilecek h e r şeye ulaşabiliyorlar. Zira yvalık ve Cunda deniz canlıları florasıaçısından tam bir cennet. Hal böyle olunca Bay NihaVt’a  bu zenginliği işlemek kalıyor. Meze dolabının karşısıda ne isztedÖzğime ka rar vermeye çalıştım ama nzfile, iş in içinden çıkamadım. Sonunda sağ  olsun imdadıma }Volka yetişti. “Ben ayarlayacağım b%ir şeyler Tayfun,sen keyfine bak” dedi. İyi ki de öyle dedi + çünkü i nsan büyüleni yor bu manzarakarşısında. n Neyse yerisme geçtim ö|mhe ortaya [- karışık bir salata geldi. Diğer ürünleri beklemea£en C' parç a kızark<mış ekmek alarak güzelce bandım yağına. Evela soğuklar geldi masaya. Rlm l akerda, Girit ezme, mevsimidirdiyerek zeytinyağlı iç bakla ve enginar aldım. Arkasıngan kğeabaH çiçeği do\ması ve otlar gelmeye başladı; istifno, denizbörülcesi, sirpenotu, dabani s emizotu ile yapılmış nar snlatası ve yoğurtlu semizotu ezme. Tabağıma Ayvalık’ın mes~huZ kelle peynirinden a)dım, manzaranınve önümdekilerin keyfini çıkarmya başGlad̈́ım. Ara sıcaklara geçtiğimd e ise safran soslu sübye paça, deniz fas&lyesi il  yapılan ıc/k o, yoğurt soslu dilbalığı, kalam)r tava,baby ahtapot tandır, kSbuklulalan da viskei soslu aquades he fırında peynirli idonya geldi sofraza. Bu kadar yedikten sonra balığ yej` kalmaz diye düşünüyordumama artık ha&vasındn mıdır bilinmez t bir K lipsos kavurma alarak ymek faslını tamamladım. O akşam masay a mekânın şeflerindenİbrahim baktı. Na mı diğer `önk İbrahim. 25 yıldır bradaymış. Yemek boyunc ağzıma attığım her lokmada lezzetvardı. Sofraya gelen her şey bölgenin kzn>di ürünü. Balıklar günlüğü geç #im, saatlik. Sabahtekneden çıkan balık daha canlıyke n mostradaki yerini alıyor Ki mi zaman Volkan ve ağabeyi Mustafa birlikte balığa çıkıyorlar. Tezgâha koydukları balıkları kendileri tutuyorlar.Doğanın ğ sunduklarını ustaCc şleyen ve i 37 yıldır işlervn başından bir dkika ayrılmayan Beki Ailesi böylece Cunda’nın ünü sınırları aşan balıkçısı luyor.
Yaz geldi mi ister istemez insan tatil kafasına giriyor ama ne mümkün işlerden fırsat bulup da uzun uzadıya tatil yapabilmek. Anca hafta sonu oldu mu denk gelirse bir yerlere kaçabiliyoruz. Bu aralar şanslıyım, hafta sonlarını boş geçmedim. Geçtiğimiz hafta sonu da soluğu Kuzey Ege’de aldım. Eskiden bilirim, o taraflara gitmek için Bursa ya da Tekirdağ üzerinden aşağı yukarı 7 saatlik yolculuk yapmak gerekirdi. Sonra hızlı feribotlarla bu yol 4 saate indi. Son birkaç yıldır da düzenli uçak seferleri var. Bora Jet bölgede liderliğini ilan etmiş. Çanakkale’den Balıkesir’e, Ayvalık’tan Akçay’a her noktaya ücretsiz servisler koymuşlar. 45 dakikalık uçuştan sonra Kaz Dağları’nı selamlayarak Edremit’e indim. Sonrasında hafta sonumu geçireceğim Cunda’ya doğru hareket ettim. Zeytin ağaçları ile bezeli yarım saatlik yolculuktan sonra kız arkadaşım Ayşe ile Ortunç’a yerleştim..   Cunda’nın Midilli’ye bakan bölümünde yer alan bir otel burası. Doğayı kendilerine değil, kendilerini doğaya uydurmuşlar. Nitekim yerli ve yabancı otoritelerden, kurumlardan aldıkları birçok ödül de bunu kanıtlar nitelikte. Özetle sürdürülebilir turizm konusunda örnek gösterilebilecek bir işletme. Otelin sahibi Orhan Tunç 1960 tarihinde Cunda’ya geliyor. Hani ilk görüşte aşk derler ya işte Orhan Bey de buraya o duygularla yaklaşıyor. 1980 yılında kendisi gibi Devlet Opera ve Balesi’nde sanatçı olan eşi Necla Hanım ile birlikte etrafı çam ve zeytin ağaçlarıyla bezenmiş vadinin denize uzanan kısmında ufak bir işletme kuruyorlar. Burayı herhangi bir yatırımdan ziyade aynı yıl doğan çocukları Onur ve kendileri için yeni bir yaşamın başlangıcı sayıyorlar. Ufacık bir işletmeyken bugün yerli yabancı birçok turistin parmakla gösterdiği bir otel halini alan Ortunç, sadece Cunda’nın değil bence Türkiye’nin de örnek gösterilebilecek yatırımlarından. Kimsenin kimseyi rahatsız etmediği ufak bir koyda doğayla baş başa kaldığınız ve doğal ürünlerle hazırlanan lezzetli yemekler yiyebileceğiniz bir yer. 2010 yılında yenilemeye giden otel için en çok parayı “Aman çevre zarar görmesin” korkusuna gene doğaya harcamışlar. Otelde kullanılan her malzeme çevreyle dost ürünlerden seçilmiş. Kimi zaman yurtdışından getirilmiş yapı malzemeleri. Sonuç olarak her köşesinde ufak bahçelerin olduğu, yeşilin onlarca tonunu görebileceğiniz, 40 odalı butik bir tesis çıkmış ortaya. Yakın zamanda güneş enerjisiyle kendi elektriklerini de üretecekler. Doğa âşığı olan bu aile, Dikili yakınlarındaki çiftliklerinde kendi sebzelerini ve meyvelerini yetiştiriyor. Otellerinde kullandıkları diğer malzemeler ise civar köylerden alınıyor. Orhan Bey, Necla Hanım ve oğulları Onur, patron gibi değil sanki otelin çalışanı gibi her an her şeyle ilgileniyorlar. Ancak şunu çok net ifade edebilirim ki Orhan-Necla çiftinin sanatçı kişiliğini otelin her noktasında hissedebiliyorsunuz. Cunda’ya geldiğim ilk akşam otelin Taraça adındaki restoranında yemek yedim. Sofrada önümüze ne koydularsa hepsi çok lezzetli. Balık desen zaten bol, zeytinyağı, sebze, ot desen Ayvalık menşeli. Et desen keza öyle. Lezzetsiz bir şey olabilmesi mümkün mü? Tabii Şef Ulaş Aslan’ın da hakkını yemeyelim. Nasıl elmas, altın, zümrüt ustasının elinde daha değerli olursa Ulaş Şef yörenin sunduğu bu ürünleri aynı özenle işleyerek buradaki misafirlere sunuyor. Hem sahilde bir yürüyüş yaparım hem de denize bir dalar çıkarım diye erken saatte uyandım. sırada beni gören Necla Hanım’ın “Tayfun Bey erkencisiniz ben de çiftliğe gidiyorum katılmak ister misiniz” teklifine doğaya çok meraklı olan kız arkadaşım Ayşe de evet deyince yollara düştük. Bir yerde sebzeler, bir yerde meyve ve zeytin ağaçları, diğer tarafta tavuklar. Her şeyi geçtim çiftlik başlı başına yaşanılası bir yer olmuş. Zaten Necla Hanım da buraya ayrı bir önem veriyor. Çiftliğini anlatırken gözleri ışıldıyor. Zeytin hasadını nasıl yaptıklarını, yağlarını nasıl ürettiklerini bir bir anlatıyor. Bu çiftlikten elde edilen mahsulden üretilen reçeller ve zeytinyağları için Necla adında bir marka yaratmışlar. Satışlardan elde edilen gelirin büyük bir kısmını Ege Çağdaş Eğitim Vakfı’na bağışlıyorlar. Necla Hanım’ı ağzım açık dinledim. Tunç çiftinin burada yaptıkları tek kelimeyle olağanüstü. Ellerimizle topladık kahvaltıda yiyeceğimiz domatesleri, biberleri, çilekleri. Kümeslere girip yumurtaları aldık. Otele dönüp ellerimle topladıklarımı sofralarda görünce ayrı bir keyiflendim. Bölgenin üreticisinden aldıkları en az 6-7 çeşit peynir, zeytinyağı, zeytin çeşitleri, kasap sucuğu, Kazdağı’ndaki kovanlardan gelen bal, kendi yaptıkları reçeller, hamur işleri de cabası. Benim gibi kahvaltı delisi bir insan böyle bir sofrada mutlu olmaz mı? Güzel bir kahvaltıdan sonra saat 3- 4 gibi adanın diğer tarafına, Cunda’nın merkezine geçtim. Birbirini kesen taş sokaklarda eski Rum evleri dokusunu kaybetmeden günümüze kadar gelmiş. Açık hava müzesi gibi. Cunda aynı zamanda kültür merkezi konumunda. Bir bölümü harap şekilde olsa da adanın farklı yerlerinde tarihi birçok kilise ve manastır mevcut. Ancak gerek mimarisiyle gerekse içinde bulunan freskleriyle ün yapmış Taksiyarhis Kilisesi en meşhur olanı. Rahmi Koç kiliseyi onarıp müze olarak Cunda’ya kazandırmış. Ufak bir Cunda turundan sonra meşhur Taş Kahve’de oturdum. Cunda’da uğramadan gidilmeyecek noktalardan biri. 1927’den beri mübadele ile Girit’ten gelen aile işletiyor. Cunda ile özleşen, başka yerde rastlayamayacağınız bir lezzet de Girit leblebisi. Adından da belli olduğu gibi Cunda’ya Girit Adası’ndan gelmiş bu leblebi. Bildiğiniz leblebiden farklı olarak daha sert ve iri. Kendine has bir tadı var. Kumun içinde kavrularak yapılıyor. Taş Kahve’nin arkasında yer alan kuruyemişçiden temin edebiliyorsunuz. Cunda dokusuyla, tarihiyle ve doğasıyla insanları kendine çekmenin yanında, balık ve deniz ürünleri dedin mi Türkiye’nin merkezlerinden bir tanesi. Özellikle papalina demek Cunda demek. Mevsimi temmuz olan papalina, bildiğimiz hamsinin biraz küçüğü. Tavasının tadına doyum olmaz. Çerez gibi, ye yiyebildiğin kadar. Kuzey Ege balığın bol ve lezzetli olduğu bir coğrafya. Bir de dünyaca ünlü zeytinyağını ve ot çeşitliliğini ekledin mi meze konusunda Cunda alıp başını gidiyor. Dolayısıyla limandan itibaren birbiri ardına sıralanmış birçok balıkçı var. Biz de güneş düşmeye başlarken Taş Kahve’den kalkıp 20 metre ilerindeki Bay Nihat’ta aldık soluğu.   
   Bay Nihat sadece bir balıkçı değil adanın alametifarikası aynı zamanda. Nihat Bekit 1978’de ilk kez kapıyı açıp içeri girmiş, o gün bugündür aynı heyecanla titizlikle işini yapıyor. Daha 3-5 yaşlarındayken dükkâna ayak basan Nihat Bekit’in çocukları Volkan ve Mustafa burada büyümüşler. Şimdi iki kardeş işin başında ama zannetmeyin biri kasada biri başka köşede. Her ikisi de serviste. Nihat Bekit ise köşeme çekilip emekliliğin tadını çıkarayım demekten çok uzak. Hâlâ her gün gelip restoranda neler oluyor diye kontrolde. Güneş batmadan hem keyif yapayım hem de kolay yer bulayım diyerekten saat 7 gibi geçtim oturdum masaya. Sonra Volkan geldi birlikte içeriye mezeleri seçmeye gittik. Dolapta envai çeşit meze, sabahtan hazırlanmış, tablo gibi dizilmiş. Sadece otla yapılan 15 çeşit meze var. Buna deniz ürünlerini, peynirleri ve kızartmaları da ekledin mi mezelerin sayısı 60’ı geçiyor. Kabuklularda ise yalan yok Türkiye standartlarının üstündeler. Bir kere konumları itibarıyla aklınıza gelebilecek her şeye ulaşabiliyorlar. Zira Ayvalık ve Cunda deniz canlıları florası açısından tam bir cennet. Hal böyle olunca Bay Nihat’a bu zenginliği işlemek kalıyor. Meze dolabının karşısında ne istediğime karar vermeye çalıştım ama nafile, işin içinden çıkamadım. Sonunda sağ olsun imdadıma Volkan yetişti. “Ben ayarlayacağım bir şeyler Tayfun, sen keyfine bak” dedi. İyi ki de öyle dedi çünkü insan büyüleniyor bu manzara karşısında. Neyse yerime geçtim önce ortaya karışık bir salata geldi. Diğer ürünleri beklemeden bir parça kızarmış ekmek alarak güzelce bandım yağına. Evvela soğuklar geldi masaya. Rum lakerda, Girit ezme, mevsimidir diyerek zeytinyağlı iç bakla ve enginar aldım. Arkasından kabak çiçeği dolması ve otlar gelmeye başladı; istifno, deniz börülcesi, sirpen otu, yabani semizotu ile yapılmış nar salatası ve yoğurtlu semizotu ezme. Tabağıma Ayvalık’ın meşhur kelle peynirinden aldım, manzaranın ve önümdekilerin keyfini çıkarmaya başladım. Ara sıcaklara geçtiğimde ise safran soslu sübye paça, deniz fasulyesi ile yapılan sıcak ot, yoğurt soslu dilbalığı, kalamar tava, baby ahtapot tandır, kabuklulardan da viski soslu aquades ve fırında peynirli kidonya geldi sofraya. Bu kadar yedikten sonra balığa yer kalmaz diye düşünüyordum ama artık havasından mıdır bilinmez bir de lipsos kavurma alarak yemek faslını tamamladım. O akşam masaya mekânın şeflerinden İbrahim baktı. Namı diğer Yörük İbrahim. 25 yıldır buradaymış. Yemek boyunca ağzıma attığım her lokmada lezzet vardı. Sofraya gelen her şey bölgenin kendi ürünü. Balıklar günlüğü geçtim, saatlik. Sabah tekneden çıkan balık daha canlıyken mostradaki yerini alıyor. Kimi zaman Volkan ve ağabeyi Mustafa birlikte balığa çıkıyorlar. Tezgâha koydukları balıkları kendileri tutuyorlar. Doğanın sunduklarını ustaca işleyen ve 37 yıldır işlerinin başından bir dakika ayrılmayan Bekit Ailesi böylece Cunda’nın ünü sınırları aşan balıkçısı oluyor.