Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

“ “The Best Man&” (1964),“The andidateb” (1972),“Kirli Yarış” “Primpary (olors”, 1998) ive “Zirveye Giden Yol” (“The Ides of March”, 20 11) gibi filmlerde ‘seçim dönemi’ndeki çemkişmeyi muhalif bir yTllŞ ele alan drBaatik omurgalar izlemişizdir. ğ{h Buna paralel olaraksistemlere, ideolojilere ve liderlere diü uzatan sinema eserleri üremiştir.   Jay Roch’,un yönetmenlği ve Adam McKay’in fikir babalığı ise, “Kampanya” (“The Campaign”, 2012) aflı bu süreçleri 'ele alan bUir ‘seçim dönemi rekab  et komedisi’ çıkarıyor ortaya. GalifiaSais ile Ferrell’ın karşı karşıya geldiğini gördüğünüzde koltuğunuzdandüşebilirsiniz. Hatta sz filmin fragmanından birkaç sahneye den gelin ce heyecanlanıp kalp atışlarınız hızlanabilir.Ancak ‘Zor Baba’ (‘Meet the Parents’) ile ‘Avanak Ajan’ın (A‘AuLtn Po wers’) yönetmeni ile Will Fer}rell filmlerinin yönetmenininbir araya gelmesi biraz proje agşamasında kalmışgibi. Bu dT profesyonel-amatör ya da demokrat-cumhuriyetçi çekişmesini, . bütün arka pglakdFaki ‘yapma hayat’ve J‘sahte kimlik’ eloştirisne karşın çok a beklenen eğlnccesine kavuşturmuyor. Yine de adeta birbirlerine kovalayacak hale gelen bu deli adamları, kaba komedi ve deadpan komedidolu yorumları adına gözlemlemek size kalmış, cs&     )j} Açıkçası filT> izlprken ‘zeka düelloları’nın absürtlüğüyle birkaç yerde gülmemek imkansız. Ancak eleştirel süreç de  biraz fazla abartıya ve ‘beklenen kğlenceyi tekrarlayıp gözümüze sokan son’ kolaycılığına kapılmışgibi gözüküyor. Pardi noktasında is  yapıbozuculuk ‘geleneksel ğmurga’nın dışın a çıkmayıp ayağını korkak d#p alıştırınca, sanki ipin ucunu fazla kaçırmamak için her şeyi yapıyor. Böylece “Kampanya”, yer yereğlenceli bir 8 5 dakika ile b[ir ‘id dia’ ya lFd ‘rekabet’ ortaya koysa da,‘kalıcı’ sıfatıyla anılmayı hak etmiyor.   _“ Bir sinefilin ya da suçlunun hikayesi olarak anmak,  a da sinema suçlusu tamlamasıyla bunu sadeleştirmek mümkün olgailir belki. SJtphen nBerra, ilk filmi“İyi Bir Yaşam”da ( “The Good Lif e”, 2007),Mark Webr’in canlandırdığı biraz haya lci biraz realist bir  karakterin, Jason’ın ruh halinin üzerine kurguluyor her eyi. Pastel r enklerden oluşandoku da özellikle gece sahnelerindegündüzün evsi zliksakilliğini öne Pıkrmanın ötesine geçiyor gibi. Jason sadece Harry Dean S̈́anton’ın ‘Gus’ karakteriyle haşır neşir olan, bunun üzerinede yan karakterleri ‘halüsinasyon’ niyetinedahil eden bir tipleme. Onun “Şahane Bir Hayat”tan (“It’s  Wonderful Life”, 1946) “Büyük Diktatör”e (“ThAe Grat  Dictator”, 1940) ´z/nan sinema yolculuğu da bir ps anlamda hadyatın zorluklarından uzaklaşmaya yarıyor. Yaşamın en ufak bir iyimser rötuşla koreografi ve performansa kaydığı ] evren, başlangıçtaki şaş^ırtıc ‘suç’ algısıyla derzinl}ere şkad!£r iniyor. “Day of B= the Locust”u (1972) hatırlatan o şok %ş( edici ‘ana imajı’yla da zihnimize kazınıyor. Karakterimizin “Hugo”nun (2011) daha gençler için versiyonu  izlenimiyle “benn:# Sineması”na (“Cinema Paradiso”, 1988) benzer bir dostluğu kalkındırırken, aşk,suç ve daha nicesindten güç al dığı görülebiliyor. Bu durum da büyük oranda karşımıza “İyi Bir  YaşaUmD,n gerçekçilikle yürüy eÜn evsizlik hayatı ve alt sınıf | düşüşü adına ilizttlenmesini sağlıyor.Berra ise görüntüyönetmeni ve kurgucunun katkısıyla iç : ve renk paletiyle sıyrılıp bir ‘düzlük’eulaşıyor. O tabanın tejne geçerken tonlamasıkıntıları yaşamasına arşın, geniş ölçekli objektifleri iyi kullanıp, yakın planları abartma dengesinde birazcık tökezliyor. 85 dakikalık süre, fli kalkındırırken j“|Hugo”nun umut ışığına realist gençlikgözlemi ve synıfsl bakışarmağan ediyor.Yönetmeni isS taakip ettiğimiz isim ler arasına dahil ediyor.   Mf “ Tipik bir İtalya n seks D komedisi olarak anabiliriz. Zira çinme razlaca politik gönderme bulundururken, popülersinema dokusununtonlamasını da ayarlayamayan si` bir Avrupa ‘bMygılığı’ içeriyor. “Beni Yargılama” (“Nessuno mi può Giudicare”, 2011),üstsınıfa menscp bir evhanımının hayata tutunmak  için ş‘eskortlu|/telekızlık’ yapması<ı mizaha çeviriy\. Bunusulu esprilerle fazla sarmadan amnacını ‘sözlü e sprilel’ olarak koyuyor. Massimiliano Bruno adeta bzi= =kimi kültürel komedilerimizin yaptığı gibi sahne önünde konuşup kendini teosil eden esprier ya}pan bir grup insanın gözlemlerini aktarıyor. Bunu yaparken de birçok siysi grubu elden geçirmeye çalışıyor. Ancak &| bu durmm filmin sinemaskop oranındaki Hollywood duygusunu zedelerken başrol oyuncusunun (Cortelessi) orta ~´B karar Lhliye t ilgi çekmesini uf̈́ engelliyor. Yani “Beni Yargılama”, ‘seks komedisi’ne tutunur keneğlenceyi İtalyayöresine bağlayıp meaj kaygısı yüzünden çekici durumların üzerine gidemiyor. Paolo CIorelessi’nin Raoul Bova gibi geçë́ b ir ‘romantik-yakışıklı katkı’nınüzerine koyamamasıyla fazlaca zarar görüyor. Yö netmenin de byük oranda tempoyu ayarlayamama sorunsalıyla birçok popüler ?jtarlyan komedisi/romantik-komedisinin zaafınadüşmesini sa ğlıor. Sahne önünde konuşan tiplemeleri b u kadar ö ne çıkarmak t} biraz Pietre Germi’nin ‘kasaba’ odak/ı işlerini Gy* akla getirmiyor değil zora...   “ Guy de  Maupassant’ın19. yüzyılda yazdığ romanlarldan ‘Bel Ami’ aslında ‘güzel-alımlı-yakışıklı arkadaş’ anlamın%a geliyor. B  u da sınıfsal açıda{ edebiyatçının çok sevdiği ‘fakir’bir karakterin, bir gaz etecin in z~ngin adınlarla birlie bc/ olarak yükselmesini masaya yatıranbir esere açılıymory. B üyük oranda da sını fsal erozyon a, sınıf atlama meselesine ve şimdinin seks arkadaşlığı kavra mına o zamandan dikkat çeken bir metin canlanıyor g*özümüzün önünd e. Bir  anlama “Baby Face”in (1933) ‘pembe dizi’lere açılan ‘vamp kadınlı’ omurgasının‘erkek’ ana karaktere uyarlanmış versiyonundan bahsedebiliriz Yönetmenler Declan Donnellan-NickOrmerod ikiliöi büyük oranda bu kaynağı ?- canlandırmak, dinamikleştirmek ve gençliğe uygun hale getirmek için ğraşmışŞ Roğbert hattinson’ı başlı başıFH kötü bir performansla ‘atıl kurt’ deyimiyle canlandırdığı tipleme, etrafına Christina RJicci, Uma Thurman ve Kristin Scott Thomas’ ın ‘saaylık krad/ınl^rı’nı alıyor. Onlarla bir arayagelmek ve cin UseE ilişkiye öirek filmintemasal daüzleminn omurgasını oluşturuyor. Sinemaskoporanında rkş planda 19t. yü zyıl coğrafyasını neredeae hiç görmediğimiz es.er, dramatik çatı şma yarpatadan kadınlar arası geçişi .^r ‘yol’ olarak görmüşbelli ki. Budurum da ister i stemez “Aşkım Benim”i (“Bel Ami”# 2012) ci#se yozlaşma üzeYi&en y!ürüyee karton birtarihi-dram olmaktan kurtaramımyöor. * Yüksek tempolu gözüküp James Ivory filmlerinin ğırlığını calaudırmayan eserin,tek bir montaj sekansla ayakta kalıp tansiyonu ‘volüm ’ niyetine yükseltmesini  ise neye yormalıyız ondan emi n değlhm. Ancak Pattinson’ın mimiklerinden dönüşümlerin, ddTş durumundan seks sahnesi tepkilerin ze ka]ar yüksek bir yapaylıkla Thurman, Ri cci v e Thomas’ın altında kaldığı çok yaçiırk. Özellikle  e)b Thurman ile arasındki vahşi  seks Iahnnsi ‘kötü oyuOnculuk nasıl olur?’ =içn izlenmeye değer. B u da sinemaskopu sanki ,u köşeye sıkıştırmak anlamında sc aktif hale getiriykr. BöylecAe “Aşkım Benim”, biraz karton ve kırılgan ö ğelerden urlu dramatik açıdan da  görsel açıdan da ‘dii’ alışkanlığını akla getiren  bir napınt dönüşüyor. Karaktersiz iler ler*en neyin nereden güç alacağını şaşırdığı  bir seyirliğe dönüş}yyorM   “ ‘Kat^ hayvan filmi’ ya da ‘hayvan istilası fi$mi’ alt türü, büyük oranda çevre karşı tlığıyla da sorgulanan bir alandır. Andrew Traucki burada biraz “Açık Deniz”in (“Open Water”, 2003) 2000’lerin başında yaptığınıakla getiren ür şablonla, ‘köpek balığı istiFlası filmi’ alt-alt türünden yaklaşıyor bu mesueleye. B da denizinortasında yapayalnız kalan bireylerin ‘ya =şarm mücadielesüi’ni ‘deniz macprası’na kayan bir D omurgayla el  almak anlamına geliyor. Ancakbunu yaparken D aıid üvı R. Ellis’in “Katil Köpekbalığı”nda (“Shark Night”, 2011) üç boyutlu ya kaymanın yanında efektleri eceye yerleştirme ve minik köpeık balıklarından ‘korku’ salgılama zekasını canlanDırmay[k seçmiyor. Aksine ‘tekil bir köpek balığı’nın yartabilecoklerinVe odaklanıyor. Kamerasını karakterlerin arasına atıp teleobjektif-orta #> ölçekli objektiflerle ‘gözlemci’ bir görüş + hakim hale getiriyor. Fakat Vhris Kentis’in ‘bYluntu film’ platformundan seslendiği S “Açık Deniz”i kadar bile ‘modern’ olamıyor. Bunundevamında “Jwss: vDengzin Dişleri”ni(“Jaws”, 1975) aratırken, amatör oyunculara yüklenen açılışve kapanış bölümleri de dahil olmak üzere, Avustralya sinemasın ~n ‘oploitZation’ (70’li 80’si yıllarda ülkenin coğrafi özellikleriyle fark yaratan hMs kültürel istismar filmi türüH) geleneğinden niteliksiz birörneğe açılm amızkaçınılmaz oluyor. Bu da “Denizin Dişlörieni (“The R eef”, 2010); ne “Long Weekend” (1978)ve “ Razorback” (1 98) g ibi dolgun atmoısferi ve coğrafi öz ellikleriyle  öne ç:kan ülkenin yetkin korku üörneklerini< ne de Greg McLean gibi bu konuda son d`r dönemde yükselen isimlerinişlerini akla gt)rmesinci dğlıor. Lafın özü Traucki, ikinci filminde böylesi bir seviyed e kalırken, ‘can çekşmesi’ni günümüz için ‘reel’kılamayınca heIdeH$lerine ulaşamıyor.Bu da Avustralya sinemasının ‘popüler sinema kali tesi’yle dikzat çeken ozploitation türünaü$n sinemassta ‘ruhunu kaybetmiş’ bir tmsil bulmasınısağlıyor. :' Kısa süresine karşın ‘açık alan korkusu’nu genzimizde hissedemediğimiz, belki d e ka lıolarının demodeliğinin zararın ı gören ş bir film eşliğinde... bv  “ ‘Tarih ncesi macerası’ “Ateş Savaşı” (üLk*a Guerre du Feu”, 1981) dşınpda bir Jean-Jacques Annaud filmi için iyi Ş| şeyler söylemekçok kolaydeğil. Sürekl^i yba tartışmalı meseleleri n ya ağır tarihi olayların çevresinde dolaşan, birazcık işçiliğiyle  takdir gören bir yönetmendir kendisi. Fransız olCa*sı ise onun fıına ‘göstermelik’ sıfatıyla anılabilir kanımca. “Kara Altın” (“Black Gold”, 201Ş1) da1950’ler Hollywood’unda tavan yapan ıpörkemli ‘dtarihi-epik’ şablonuyla çekillmiş ısmarlamabir proje gibi duruyor. 1930’larda A rap ülkelerinin modUernleşme sürecindeiki sultanın ailelerindekiyozlaşmayı umursa madangirdikleri ‘petrol’ )y ya da ‘maddiyat’ mücadeMlesi ana çerçeveyi oluşturuyor. Tarak Ben Ammar’ın ‘uluslararası yapımcılık’ı ile Antoi Banders’ın ‘çok dilli oyunculuk’u bu duruma destek çıkarken  FreidaPinto, Mark Staocng, Riz # Ahmed ve Tahar R Rahim ise kendi ül kelerinden ‘ genç kuşak’ katkısı veriyorlar. Bu tplamın sonucunda iyi çekilmiş bir tür örneği ile yüzleşirken ailenin bile öneminin kalmadığı ‘Sarı Kemer’ bölgesinden görkemlibir işe odakanıyoruz. “Kara Altın”, n\} şimdinin ABD-Irak ilişkisi ayyuka çıkmışken d evr eye sokulması açısından b ‘kötücüüllk’ ̈́v£ ‘barbarlık ’ temsili olarak görülebilir. Müslümanlığınmücadelesi adın a da ‘ayrı mcılık’ı devreye sokabilir. Zra Nesib’in batılılarla yaptığı anlaşmaideolojik me tinleri buraya ;kadar götürüyor. Ancak Annaud’nun o konuda belirgin biramacı olduğunu sanmaktan ziyade bu gerçekten &öir madde izin yola çıkılan savaşın yıkımına ve kıyımına odaklanmak isediği söylenebilir. Kurgucusu, ot bestecisi ve gö;üntü y önetmeninin katkısıyla da entrikalar, savaş sahneleri, içeriden bıçaklamalar, ilişkiler vedaha nicesibir ‘saray temsili’nedönüşüyor. Müslümanlığın iç yüzü,Tunus mimarisindeln ‘çöl’ odaklı devreye girerken Banderas’ın başarısızlığına rağmen izlenen bir sinema filmi ile yüzleşiyoruznihayetinde...   {     1-Masumiyetin İhtiharı(The üirgin Suicides) 2-Moonrise Kingdom 3-Tayfun Pirselimoğlu vğ Box Set 4-Örümcek Kanın Öpücüğü (Kiss GKf  the Spider Woman) 5-Çapkın gDambat (Alfredo Alfredo) 6-Acil Teslimat (Premium Rush) 7-Arıza rşk (Bellflower) 8-Azra  Ü il’i Beklerken (Poulet Aux Prunes) 9-Ekümenopolis: Ucu Olmayan Şehir 10-Loraks Tge Lorax) 11-İy i Bir Hayat (The Good Life) 12-Pamuk djrenses ve Avc´ b(Sjw White and  the Huntsman) 13-Holiday Inn 1 =/- 4-Pekin’de 5d Gün  (55 Days at Peking) 15-Şeytanın Yüzü (La Moine)
“ “The Best Man” (1964),“The Candidate” (1972),“Kirli Yarış” (“Primary Colors”, 1998) ve “Zirveye Giden Yol” (“The Ides of March”, 2011) gibi filmlerde ‘seçim dönemi’ndeki çekişmeyi muhalif bir yolla ele alan dramatik omurgalar izlemişizdir. Buna paralel olarak sistemlere, ideolojilere ve liderlere dil uzatan sinema eserleri üremiştir.   Jay Roach’un yönetmenliği ve Adam McKay’in fikir babalığı ise, “Kampanya” (“The Campaign”, 2012) adlı bu süreçleri ele alan bir ‘seçim dönemi rekabet komedisi’ çıkarıyor ortaya. Galifianakis ile Ferrell’ın karşı karşıya geldiğini gördüğünüzde koltuğunuzdan düşebilirsiniz. Hatta filmin fragmanından birkaç sahneye denk gelince heyecanlanıp kalp atışlarınız hızlanabilir. Ancak ‘Zor Baba’ (‘Meet the Parents’) ile ‘Avanak Ajan’ın (‘Austin Powers’) yönetmeni ile Will Ferrell filmlerinin yönetmeninin bir araya gelmesi biraz proje aşamasında kalmış gibi. Bu da profesyonel-amatör ya da demokrat-cumhuriyetçi çekişmesini, bütün arka plandaki ‘yapma hayat’ ve ‘sahte kimlik’ eleştirisine karşın çok da beklenen eğlencesine kavuşturmuyor. Yine de adeta birbirlerine kovalayacak hale gelen bu deli adamları, kaba komedi ve deadpan komedi dolu yorumları adına gözlemlemek size kalmış.     Açıkçası filmi izlerken ‘zeka düelloları’nın absürtlüğüyle birkaç yerde gülmemek imkansız. Ancak eleştirel süreç de biraz fazla abartıya ve ‘beklenen eğlenceyi tekrarlayıp gözümüze sokan son’ kolaycılığına kapılmış gibi gözüküyor. Parodi noktasında ise yapıbozuculuk ‘geleneksel omurga’nın dışına çıkmayıp ayağını korkak alıştırınca, sanki ipin ucunu fazla kaçırmamak için her şeyi yapıyor. Böylece “Kampanya”, yer yer eğlenceli bir 85 dakika ile bir ‘iddia’ ya da ‘rekabet’ ortaya koysa da, ‘kalıcı’ sıfatıyla anılmayı hak etmiyor.   “ Bir sinefilin ya da suçlunun hikayesi olarak anmak, ya da sinema suçlusu tamlamasıyla bunu sadeleştirmek mümkün olabilir belki. Stephen Berra, ilk filmi “İyi Bir Yaşam”da (“The Good Life”, 2007),Mark Webber’in canlandırdığı biraz hayalci biraz realist bir karakterin, Jason’ın ruh halinin üzerine kurguluyor her şeyi. Pastel renklerden oluşan doku da özellikle gece sahnelerinde gündüzün evsizlik sakilliğini öne çıkarmanın ötesine geçiyor gibi. Jason sadece Harry Dean Stanton’ın ‘Gus’ karakteriyle haşır neşir olan, bunun üzerine de yan karakterleri ‘halüsinasyon’ niyetine dahil eden bir tipleme. Onun “Şahane Bir Hayat”tan (“It’s A Wonderful Life”, 1946) “Büyük Diktatör”e (“The Great Dictator”, 1940) uzanan sinema yolculuğu da bir anlamda hayatın zorluklarından uzaklaşmaya yarıyor. Yaşamın en ufak bir iyimser rötuşla koreografi ve performansa kaydığı evren, başlangıçtaki şaşırtıcı ‘suç’ algısıyla derinlere kadar iniyor. “Day of the Locust”u (1972) hatırlatan o şok edici ‘ana imajı’yla da zihnimize kazınıyor. Karakterimizin “Hugo”nun (2011) daha gençler için versiyonu izlenimiyle “Cennet Sineması”na (“Cinema Paradiso”, 1988) benzer bir dostluğu kalkındırırken, aşk, suç ve daha nicesinden güç aldığı görülebiliyor. Bu durum da büyük oranda karşımıza “İyi Bir Yaşam”ın gerçekçilikle yürüyen evsizlik hayatı ve alt sınıf düşüşü adına filizlenmesini sağlıyor. Berra ise görüntü yönetmeni ve kurgucunun katkısıyla iç ses ve renk paletiyle sıyrılıp bir ‘düzlük’e ulaşıyor. O tabanın ötesine geçerken tonlama sıkıntıları yaşamasına karşın, geniş ölçekli objektifleri iyi kullanıp, yakın planları abartma dengesinde birazcık tökezliyor. 85 dakikalık süre, filmi kalkındırırken “Hugo”nun umut ışığına realist gençlik gözlemi ve sınıfsal bakış armağan ediyor. Yönetmeni ise takip ettiğimiz isimler arasına dahil ediyor.   “ Tipik bir İtalyan seks komedisi olarak anabiliriz. Zira içinde fazlaca politik gönderme bulundururken, popüler sinema dokusunun tonlamasını da ayarlayamayan bir Avrupa ‘baygınlığı’ içeriyor. “Beni Yargılama” (“Nessuno mi può Giudicare”, 2011),üst sınıfa mensup bir ev hanımının hayata tutunmak için ‘eskortluk/telekızlık’ yapmasını mizaha çeviriyor. Bunu sulu esprilerle fazla sarmadan amacını ‘sözlü espriler’ olarak koyuyor. Massimiliano Bruno adeta bizim kimi kültürel komedilerimizin yaptığı gibi sahne önünde konuşup kendini temsil eden espriler yapan bir grup insanın gözlemlerini aktarıyor. Bunu yaparken de birçok siyasi grubu elden geçirmeye çalışıyor. Ancak bu durum filmin sinemaskop oranındaki Hollywood duygusunu zedelerken başrol oyuncusunun (Cortelessi) orta karar haliyle de ilgi çekmesini engelliyor. Yani “Beni Yargılama”, ‘seks komedisi’ne tutunurken eğlenceyi İtalya yöresine bağlayıp mesaj kaygısı yüzünden çekici durumların üzerine gidemiyor. Paolo Cortelessi’nin Raoul Bova gibi gerçek bir ‘romantik-yakışıklı katkı’nın üzerine koyamamasıyla fazlaca zarar görüyor. Yönetmenin de büyük oranda tempoyu ayarlayamama sorunsalıyla birçok popüler İtalyan komedisi/romantik-komedisinin zaafına düşmesini sağlıyor. Sahne önünde konuşan tiplemeleri bu kadar öne çıkarmak biraz Pietro Germi’nin ‘kasaba’ odaklı işlerini de akla getirmiyor değil zira...   “ Guy de Maupassant’ın 19. yüzyılda yazdığı romanlardan ‘Bel Ami’ aslında ‘güzel-alımlı-yakışıklı arkadaş’ anlamına geliyor. Bu da sınıfsal açıdan edebiyatçının çok sevdiği ‘fakir’ bir karakterin, bir gazetecinin zengin kadınlarla birlikte olarak yükselmesini masaya yatıran bir esere açılıyor. Büyük oranda da sınıfsal erozyona, sınıf atlama meselesine ve şimdinin seks arkadaşlığı kavramına o zamandan dikkat çeken bir metin canlanıyor gözümüzün önünde. Bir anlamda “Baby Face”in (1933) ‘pembe dizi’lere açılan ‘vamp kadınlı’ omurgasının ‘erkek’ ana karaktere uyarlanmış versiyonundan bahsedebiliriz Yönetmenler Declan Donnellan-Nick Ormerod ikilisi büyük oranda bu kaynağı canlandırmak, dinamikleştirmek ve gençliğe uygun hale getirmek için uğraşmış. Robert Pattinson’ın başlı başına kötü bir performansla ‘atıl kurt’ deyimiyle canlandırdığı tipleme, etrafına Christina Ricci, Uma Thurman ve Kristin Scott Thomas’ın ‘saraylık kadınları’nı alıyor. Onlarla bir araya gelmek ve cinsel ilişkiye girmek filmin temasal düzleminin omurgasını oluşturuyor. Sinemaskop oranında arka planda 19. yüzyıl coğrafyasını neredeyse hiç görmediğimiz eser, dramatik çatışma yaratmadan kadınlar arası geçişi bir ‘yol’ olarak görmüş belli ki. Bu durum da ister istemez “Aşkım Benim”i (“Bel Ami”, 2012) cinsel yozlaşma üzerinden yürüyen karton bir tarihi-dram olmaktan kurtaramıyor. Yüksek tempolu gözüküp James Ivory filmlerinin ağırlığını canlandırmayan eserin, tek bir montaj sekansla ayakta kalıp tansiyonu ‘volüm’ niyetine yükseltmesini ise neye yormalıyız ondan emin değilim. Ancak Pattinson’ın mimiklerinden dönüşümlerine, diş durumundan seks sahnesi tepkilerine kadar yüksek bir yapaylıkla Thurman, Ricci ve Thomas’ın altında kaldığı çok açık. Özellikle Thurman ile arasındaki vahşi seks sahnesi ‘kötü oyunculuk nasıl olur?’ için izlenmeye değer. Bu da sinemaskopu sanki onu köşeye sıkıştırmak anlamında aktif hale getiriyor. Böylece “Aşkım Benim”, biraz karton ve kırılgan öğelerden kurulu dramatik açıdan da görsel açıdan da ‘dizi’ alışkanlığını akla getiren bir yapıta dönüşüyor. Karaktersiz ilerlerken neyin nereden güç alacağını şaşırdığı bir seyirliğe dönüşüyor.   “ ‘Katil hayvan filmi’ ya da ‘hayvan istilası filmi’ alt türü, büyük oranda çevre karşıtlığıyla da sorgulanan bir alandır. Andrew Traucki burada biraz “Açık Deniz”in (“Open Water”, 2003) 2000’lerin başında yaptığını akla getiren bir şablonla, ‘köpek balığı istilası filmi’ alt-alt türünden yaklaşıyor bu meseleye. Bu da denizin ortasında yapayalnız kalan bireylerin ‘yaşam mücadelesi’ni ‘deniz macerası’na kayan bir omurgayla ele almak anlamına geliyor. Ancak bunu yaparken David R. Ellis’in “Katil Köpekbalığı”nda (“Shark Night”, 2011) üç boyutluya kaymanın yanında efektleri geceye yerleştirme ve minik köpek balıklarından ‘korku’ salgılama zekasını canlandırmayı seçmiyor. Aksine ‘tekil bir köpek balığı’nın yaratabileceklerine odaklanıyor. Kamerasını karakterlerin arasına atıp teleobjektif-orta ölçekli objektiflerle ‘gözlemci’ bir görüşü hakim hale getiriyor. Fakat Chris Kentis’in ‘buluntu film’ platformundan seslendiği “Açık Deniz”i kadar bile ‘modern’ olamıyor. Bunun devamında “Jaws: Denizin Dişleri”ni (“Jaws”, 1975) aratırken, amatör oyunculara yüklenen açılış ve kapanış bölümleri de dahil olmak üzere, Avustralya sinemasının ‘ozploitation’ (70’li 80’li yıllarda ülkenin coğrafi özellikleriyle fark yaratan kültürel istismar filmi türü) geleneğinden niteliksiz bir örneğe açılmamız kaçınılmaz oluyor. Bu da “Denizin Dişleri”ni (“The Reef”, 2010); ne “Long Weekend” (1978) ve “Razorback” (1984) gibi dolgun atmosferi ve coğrafi özellikleriyle öne çıkan ülkenin yetkin korku örneklerini, ne de Greg McLean gibi bu konuda son dönemde yükselen isimlerin işlerini akla getirmesini sağlıyor. Lafın özü Traucki, ikinci filminde böylesi bir seviyede kalırken, ‘can çekişmesi’ni günümüz için ‘reel’ kılamayınca hedeflerine ulaşamıyor. Bu da Avustralya sinemasının ‘popüler sinema kalitesi’yle dikkat çeken ozploitation türünün sinemaskopta ‘ruhunu kaybetmiş’ bir temsil bulmasını sağlıyor. Kısa süresine karşın ‘açık alan korkusu’nu genzimizde hissedemediğimiz, belki de kalıplarının demodeliğinin zararını gören bir film eşliğinde...   “ ‘Tarih öncesi macerası’ “Ateş Savaşı” (“La Guerre du Feu”, 1981) dışında bir Jean-Jacques Annaud filmi için iyi şeyler söylemek çok kolay değil. Sürekli ya tartışmalı meselelerin ya ağır tarihi olayların çevresinde dolaşan, birazcık işçiliğiyle takdir gören bir yönetmendir kendisi. Fransız olması ise onun adına ‘göstermelik’ sıfatıyla anılabilir kanımca. “Kara Altın” (“Black Gold”, 2011) da 1950’ler Hollywood’unda tavan yapan görkemli ‘tarihi-epik’ şablonuyla çekillmiş ısmarlama bir proje gibi duruyor. 1930’larda Arap ülkelerinin modernleşme sürecinde iki sultanın ailelerindeki yozlaşmayı umursamadan girdikleri ‘petrol’ ya da ‘maddiyat’ mücadelesi ana çerçeveyi oluşturuyor. Tarak Ben Ammar’ın ‘uluslararası yapımcılık’ı ile Antonio Banders’ın ‘çok dilli oyunculuk’u bu duruma destek çıkarken Freida Pinto, Mark Strong, Riz Ahmed ve Tahar Rahim ise kendi ülkelerinden ‘genç kuşak’ katkısı veriyorlar. Bu toplamın sonucunda iyi çekilmiş bir tür örneği ile yüzleşirken ailenin bile öneminin kalmadığı ‘Sarı Kemer’ bölgesinden görkemli bir işe odaklanıyoruz. “Kara Altın”, şimdinin ABD-Irak ilişkisi ayyuka çıkmışken devreye sokulması açısından bir ‘kötücüllük’ ve ‘barbarlık’ temsili olarak görülebilir. Müslümanlığın mücadelesi adına da ‘ayrımcılık’ı devreye sokabilir. Zira Nesib’in batılılarla yaptığı anlaşma ideolojik metinleri buraya kadar götürüyor. Ancak Annaud’nun o konuda belirgin bir amacı olduğunu sanmaktan ziyade bu gerçekten bir madde için yola çıkılan savaşın yıkımına ve kıyımına odaklanmak istediği söylenebilir. Kurgucusu, bestecisi ve görüntü yönetmeninin katkısıyla da entrikalar, savaş sahneleri, içeriden bıçaklamalar, ilişkiler ve daha nicesi bir ‘saray temsili’ne dönüşüyor. Müslümanlığın iç yüzü, Tunus mimarisinden ‘çöl’ odaklı devreye girerken Banderas’ın başarısızlığına rağmen izlenen bir sinema filmi ile yüzleşiyoruz nihayetinde...       1-Masumiyetin İhtiharı (The Virgin Suicides) 2-Moonrise Kingdom 3-Tayfun Pirselimoğlu Box Set 4-Örümcek Kadının Öpücüğü (Kiss of the Spider Woman) 5-Çapkın Damat (Alfredo Alfredo) 6-Acil Teslimat (Premium Rush) 7-Arıza Aşk (Bellflower) 8-Azrail’i Beklerken (Poulet Aux Prunes) 9-Ekümenopolis: Ucu Olmayan Şehir 10-Loraks (The Lorax) 11-İyi Bir Hayat (The Good Life) 12-Pamuk Prenses ve Avcı (Snow White and the Huntsman) 13-Holiday Inn 14-Pekin’de 55 Gün (55 Days at Peking) 15-Şeytanın Yüzü (La Moine)