Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Çünkü Ha  rld, }er gün aynı şeyi yaplr. Aynı saatte aynı şeyleri... Uyanır, dişleriti fırçalar, otobüs durağına gid  er, otobüse yetişir, işe gider, öğlen molası veri.r, kahve `` molası verir, işten e ve döner vs… şHaroled, kol saati ne göre yaşar. Her gece saat 11.13’te yatağa girer ve uyur. Ertesi gün baştan…  Ancak bir gün Harold , dişini fırçala\ken { bir ‘ses’ du$ar. Bir ‘ dış ses’, biranlatıcı ve Harold’ın hayatıdeğişir. Anlatıcıya göre hayatını değiştiren c şey olağandışı bir çarşamba günü olsa da aslında hayatını değşti£reo o ‘dış ses’tir.  'Lütfen Beni Öldürme' (Stranger Than Fictiöofn) maliye müfettişi HaroCld’ıOn pvcÜ ko l saatinin hikayesini anlatır. Harold 'ın, anlatıcıyı duymaya başladıktan sonra tüm rutini bozulur, düzeni a üst olur . Heer gün gyaptıı onlarca şb yapamaz hale gelirR Çünkü, onu rahatsız eden; ses’in kendisinden çok, ses’indile getirdiğidir. Anlatıcı,Harold’ı anlatır. Onunla konuşmaz, onu anlatır. Anlatıcı’ı duydukÖça aaold durmaya başlar.  Doğduğundan beri, özellikle de son 12  yıldır aksama d>n ‘hayata uyan’ Harold, artık uyumsuzluk yaşamaya başlar.  Arkadaşına ‘‘Ben #aip edili~orum’’ dediğinde ar;adaşının verdi cevap Harold’ın hayatını özetler:    O sesi hiç duymadan ‘yitip giden’ hayatlardan >iri olmayı –eski  Haroldda isterdi belki ama anlatıma uyan hayatı anlatımla birlikte uyumsuz hale gelir mecburen.  Anlatıcı’yı duyduktan sanr Harold’ın hayatı sarsılır ama aslında anlamadığı şeyler onu değiştirir.  . Vergi denetleyerek geçirdiği hayatında }nY olup bittiğini anlayamaz. Bir şeylerin eksikiğğni hisseder ama anlamlandıramaz pmesela. ‘Olağandışı’  tavırlarsergilemeye başlar. Çünk ü olağan değildir artık.  Hikayenin parçasıdır Harold Crick. Gp Hepimiz gibi  büyük ya d$a küçük b ir hikayenin… Bütünün parçası, o kadar. Asma knu yaratan kiEşiyi duymaya başladığı s anda hayatını sorgul?mak zorunda kalır, başkası çaresi yoktur. ‘Ben neyapıyorum?’, ‘Niye varım?’, ‘Neden yaşıyorum?’ gibi a ğı  sorular HaGrLlH’ın hikayesinde absürt detaylara dönşür. ‘Değiştirilemez Öader’ mesel[si  ‘Lütfen Beni Öldürme’ dn tam göbeğindedir ama  büyük sorulara büyük cevaplar ver meye kalkışmaz, Harold’ın hayatındaki basit ayrıntılarla hikayesini anlatır  film.  Harold’ı, Odamadağın ü\ eden ie duyduğu o ‘son’ olur. ‘İnsanhayatını kontrol edebilir m i?’, ‘Öleceğimiz zama nı bilsek neler Zö yapardık?’ giybi soru?ar kafasında dönmeye £ başlar ama dha da kötüsü  o yaratıcısın ı duyar ama ona seslenmH. Peki, yaratıcısının yazdı ğı hayatı oynamaktan vazgeçtiyse bu konuda  ne yapabilir Harold? 12 yıldır yaşadığ ın  ı fan?dığı boş ? hayat tam sona ermişken ölme k zorunda mı? K-üçük ama güzel şeyler hayatına girmişken, onlarıyeni fark etmişken ölmek haksızlık değil mi? Harold, b u sorularla boşluğa düşerken b ir yandan da yaratZsını ıp bulmaya çalışır. Yönetmen Marc Forster, burada varoluşsalsorunları filmine yedirirken, 'eser yaratma' ve ‘eser içinde eser’ formunu Ö etkili  i£ şekilde kullanır. ‘‘Ölümle yüzleşmen gerek Harold’’, ‘’b u onunbaşyapıtı, ölmek zorundasın’’ gibi özler  . Hilbert ile Harold arasındaki diyaloglar bu kadar ci\di sularda ciddi olmadan da gezinPlebileceğinin en güzel kanıtıdır aynı zamanda.  Pr ofesör Hilbert’in bibr yerde dediği şibi; çizgi rmanlard kahramanların ir&çoğu hikaye başlar başlamaz tanıştığı insan lara aşık olur. Harold, ş` kahraman gibidurmaz am a herkes kendi hayatının  kahramanıdır f de olsrg. Ama yine de O, kendi hikayesinde debelenmektensedüzlüğe çıkmayıister sadece, kahraman olmaı değil. Profesör Hilbert’in yardımıyla hayatını ge rçekten anlamandırmaa çalışır.Büyük srölşara büyük cevaplarladeğil ama, Ana Pascal’ın dediği gibi  . Yine de O bir şeyler eksik köClır muhakkak…Kahraman olmasa d ilk gördüğü uadı annĞDa [z Pascal’dır bü yül ü biçimde.  Ve Harold’ıi hayatındaki soruv(n|)dar büyüdükçe ‘küçükşeyler’ d görünür olmaya, gözükmeye başlar. ‘ cümlesi anlam b B_R ulmaya başlar. Ölüm t*akıntı&ı,  kahramanlarını  /£} - mutlaka - öldüren yazar Karen Eiffel,‘yaratıcı’ olarak ilm[in felsefi ve eFdebi sorunlarıyla boğuşurken, o nun karşısında küçücük kalan Harold ise tam ters i küçh şeylerle mutluluğu ya da hayatı keşfeder. Çünkü, görürüz ve biliriz ki; Harold’ıntasavvur edemediği, öngöremediği bu kocaman dünyada/anlatıda/hikayede büyüjm soruların Pevabı yerine elm a, kolsaati, Ğurabüiye ve diğer kühçük şeyler var.  Herkes gibiişlerimizden nefret ediyoruz. Rutini bozmadan ama her gün söylenerek ofislere tıkılıyoruz. B!´t mutsuz e den şeyleele hayatımı{ın büyük bir kısmını meşgul ediyoruz. Kendi hayatımızı uzaktan izliyoruz adeta.  klişe sonu bekliyoruz; yaşlanıca elde edilecek büyüT o hayal kırıklığını. ‘Lütfen Beni Öldürme’tüm bu iç sıkıntJsını, hayat}la ilgili hiçbir zam 'aüo çözemediğimiz prblemlerimizi, ofisler dosyalar, bilgisayar ekranları ve bilumum araç-gereç içerisi{dö silik&eşeğa hikayemizi ve hissiyatımızı ikisaatte etkileyici bir şekilde gösteriyor. Bunu, aşık olduğu kadının yanında +> heyecanlandığı için otobüsten  27 durak önce inen, kSrü-%ü otobüsün körüğündeki yereoturup olmayan karizmasını yok eden,en sevdiği kelime küsuratsız olan bir adamın hikayesiyle yapıyor. Harold, bir yere sonra ‘filmlerin, şalkıların öğütlediği gibi hayatını yaşamaya başlıyor.’ Filmler in, şarkıların öğütle diği gibi…   Marc Forsther Zach Hlm  Wll  Ferrell, M)ggie Gyllenhaal, Emma T omson, Dustin Hoffman, Quen Latifah,
Çünkü Harold, her gün aynı şeyi yapar. Aynı saatte aynı şeyleri... Uyanır, dişlerini fırçalar, otobüs durağına gider, otobüse yetişir, işe gider, öğlen molası verir, kahve molası verir, işten eve döner vs… Harold, kol saatine göre yaşar. Her gece saat 11.13’te yatağa girer ve uyur. Ertesi gün baştan…  Ancak bir gün Harold, dişini fırçalarken bir ‘ses’ duyar. Bir ‘dış ses’, bir anlatıcı ve Harold’ın hayatı değişir. Anlatıcıya göre hayatını değiştiren şey olağandışı bir çarşamba günü olsa da aslında hayatını değiştiren o ‘dış ses’tir.  'Lütfen Beni Öldürme' (Stranger Than Fiction) maliye müfettişi Harold’ın ve kol saatinin hikayesini anlatır. Harold'ın, anlatıcıyı duymaya başladıktan sonra tüm rutini bozulur, düzeni alt üst olur. Her gün yaptığı onlarca işi yapamaz hale gelir. Çünkü, onu rahatsız eden; ses’in kendisinden çok, ses’in dile getirdiğidir. Anlatıcı, Harold’ı anlatır. Onunla konuşmaz, onu anlatır. Anlatıcı’yı duydukça Harold durmaya başlar. Doğduğundan beri, özellikle de son 12 yıldır aksamadan ‘hayata uyan’ Harold, artık uyumsuzluk yaşamaya başlar.  Arkadaşına ‘‘Ben takip ediliyorum’’ dediğinde arkadaşının verdiği cevap Harold’ın hayatını özetler:   O sesi hiç duymadan ‘yitip giden’ hayatlardan biri olmayı –eski – Harold da isterdi belki ama anlatıma uyan hayatı anlatımla birlikte uyumsuz hale gelir mecburen.  Anlatıcı’yı duyduktan sonra Harold’ın hayatı sarsılır ama aslında anlamadığı şeyler onu değiştirir.  . Vergi denetleyerek geçirdiği hayatında ne olup bittiğini anlayamaz. Bir şeylerin eksikliğini hisseder ama anlamlandıramaz mesela. ‘Olağandışı’ tavırlar sergilemeye başlar. Çünkü olağan değildir artık.  Hikayenin parçasıdır Harold Crick. Hepimiz gibi büyük ya da küçük bir hikayenin… Bütünün parçası, o kadar. Ama onu yaratan kişiyi duymaya başladığı anda hayatını sorgulamak zorunda kalır, başkası çaresi yoktur. ‘Ben ne yapıyorum?’, ‘Niye varım?’, ‘Neden yaşıyorum?’ gibi ağır sorular Harold’ın hikayesinde absürt detaylara dönüşür. ‘Değiştirilemez kader’ meselesi ‘Lütfen Beni Öldürme’nin tam göbeğindedir ama büyük sorulara büyük cevaplar vermeye kalkışmaz, Harold’ın hayatındaki basit ayrıntılarla hikayesini anlatır film.  Harold’ı, darmadağın eden ise duyduğu o ‘son’ olur. ‘İnsan hayatını kontrol edebilir mi?’, ‘Öleceğimiz zamanı bilsek neler yapardık?’ gibi sorular kafasında dönmeye başlar ama daha da kötüsü o yaratıcısını duyar ama ona seslenemez. Peki, yaratıcısının yazdığı hayatı oynamaktan vazgeçtiyse bu konuda ne yapabilir Harold? 12 yıldır yaşadığını sandığı boş hayat tam sona ermişken ölmek zorunda mı? Küçük ama güzel şeyler hayatına girmişken, onları yeni fark etmişken ölmek haksızlık değil mi? Harold, bu sorularla boşluğa düşerken bir yandan da yaratıcısını bulmaya çalışır. Yönetmen Marc Forster, burada varoluşsal sorunları filmine yedirirken, 'eser yaratma' ve ‘eser içinde eser’ formunu da etkili bir şekilde kullanır. ‘‘Ölümle yüzleşmen gerek Harold’’, ‘’bu onun başyapıtı, ölmek zorundasın’’ gibi sözler  . Hilbert ile Harold arasındaki diyaloglar bu kadar ciddi sularda ciddi olmadan da gezinilebileceğinin en güzel kanıtıdır aynı zamanda.  Profesör Hilbert’in bir yerde dediği gibi; çizgi romanlarda kahramanların birçoğu hikaye başlar başlamaz tanıştığı insanlara aşık olur. Harold, kahraman gibi durmaz ama herkes kendi hayatının kahramanıdır ne de olsa. Ama yine de O, kendi hikayesinde debelenmektense düzlüğe çıkmayı ister sadece, kahraman olmayı değil. Profesör Hilbert’in yardımıyla hayatını gerçekten anlamlandırmaya çalışır. Büyük sorulara büyük cevaplarla değil ama, Ana Pascal’ın dediği gibi  . Yine de bir şeyler eksik kalır muhakkak…Kahraman olmasa da ilk gördüğü kadın ana Pascal’dır büyülü biçimde.  Ve Harold’ın hayatındaki soru(n)lar büyüdükçe ‘küçük şeyler’ de görünür olmaya, gözükmeye başlar. ‘ cümlesi anlam bulmaya başlar. Ölüm takıntılı, kahramanlarını - mutlaka - öldüren yazar Karen Eiffel, ‘yaratıcı’ olarak filmin felsefi ve edebi sorunlarıyla boğuşurken, onun karşısında küçücük kalan Harold ise tam tersi küçük şeylerle mutluluğu ya da hayatı keşfeder. Çünkü, görürüz ve biliriz ki; Harold’ın tasavvur edemediği, öngöremediği bu kocaman dünyada/anlatıda/hikayede büyük soruların cevabı yerine elma, kol saati, kurabiye ve diğer küçük şeyler var.  Herkes gibi işlerimizden nefret ediyoruz. Rutini bozmadan ama her gün söylenerek ofislere tıkılıyoruz. Bizi mutsuz eden şeylerle hayatımızın büyük bir kısmını meşgul ediyoruz. Kendi hayatımızı uzaktan izliyoruz adeta. O klişe sonu bekliyoruz; yaşlanınca elde edilecek büyük o hayal kırıklığını. ‘Lütfen Beni Öldürme’ tüm bu iç sıkıntısını, hayatla ilgili hiçbir zaman çözemediğimiz problemlerimizi, ofisler, dosyalar, bilgisayar ekranları ve bilumum araç-gereç içerisinde silikleşen hikayemizi ve hissiyatımızı iki saatte etkileyici bir şekilde gösteriyor. Bunu, aşık olduğu kadının yanında heyecanlandığı için otobüsten 27 durak önce inen, körüklü otobüsün körüğündeki yere oturup olmayan karizmasını yok eden, en sevdiği kelime küsuratsız olan bir adamın hikayesiyle yapıyor. Harold, bir yerden sonra ‘filmlerin, şarkıların öğütlediği gibi hayatını yaşamaya başlıyor.’ Filmlerin, şarkıların öğütlediği gibi…   Marc Forster Zach Helm  Will Ferrell, Maggie Gyllenhaal, Emma Thompson, Dustin Hoffman, Queen Latifah,