Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

1-İlk gençlikte Kafka okunur. (sonra tekrar tekrarokunur) Meraklı /kuru yolu bir zaman sonra Hasek’e, “KahramanAsker Swak”a yönelir, ardından Kundera’ya g´lir sıra. Hepsi Prag merakına dönüşür, fırsat bulunca hemen düşersin yola. Şehirler ve yazarlar aFasında sıkı Lbağ vardır, kimi zaman yanıltıcı da ogaGlir bu. Meselenin ticarileşmesi, anlamdan, edebiyattan uzak tristik şehir ziyaretini kenara koyuyorum elbette. Konfmuz Kundera rosancılığı ve komünizm </% düşmanlığı. I Kundera romanlarını seven, özgün bulan b eZ iriyim. Romanagetirdiği “düşün” boyutu ilgilendiriyor beni. Zaman zaman denemeci olarak girdiği taşrtMışmyalar, tarih, bilim, felsefe üzerinden kurduğu dil, biçem heyecan verici.“Varolmanın Dayanılmaz Hafifl?ği”ni ilk okudǘğumd.a sanırım yaşla da ilgils, tokdt g ibi tÖT inmişti yüzüme. Sarsıcı, cesur, irk iltici y eni bir roman önermesiydi. Yeniden okuma gerekjinimi duy;hdum şimdilerde. 2-Kundera, ülkesi nin komünistler tarafpndan işgal (?) edilmesinden onra Paris’e yerlşir; edebi evreni bu hasretle derinleşir, öfkesi büyür, bir yanı komünzm düşm$anlığıyl bilenir.Bunu tümromanlarında görürüz. İnsanlığın kaçınılmaz biçimde sosyalizme  yöneleceğini gören biriyim, Kundera ile düşünsel olarak n aynı erhe değilim. Buna karşın yapıtlarını okumayı Rseviyorkum. “ Gülüşün ve Unutuşun Kitabı” benzer izlekli bir roman, biraz alaycı, özünde sert! Yazarın dünya görü şüne bunc a uzak olma`l yapıtından haz  duymaya ngl m^i? (Kundern liberal mi? Onu tanıtırken seçilen “son varoluşçu” fd tanımı e denli yeterli?) romanlartında görürüz. İnsanlığın kaçınılmaz biçimde sosya lizme yöneleceğini gören biriyi m, Kundera m& ile düşünsel olarak aynı yerde deilim. Buna ukanrşın yapıtlarını okumayı seviyor(m. “Gülüşün ve Unutuşun Kitabı” benzer zlekl bi, roman,biraz alaycı, özünde osöert Yazarın dünya görüşünebunca uzak olmak, yapıtından u. haz ^Tuyma=a efngel mi? (Kundera liberal mi? Onu tanıtırken seçilen “son varLoluşçu” tanımı ne denli yeterli?) yazar olarak uyandıklarında, evrensel anlaşmazlık v[e sağırlığın g}nü gelmiş olacaktır.” 3-Kundera, yapıtlarında (çok hoşlandığım) yazmak/yazarl'ık üstüne türlü nermelerde bulunujyor “Gülüşün ve Unituşun Kitabı”nda kendiyle griştil tartışma keyiflidir. (Ne zaman yazar konuşur, n Ye zamankahraman ayırt edemezsiniz, önemsem ezsiniz d}o[ ayrıca) “Gethe’nin Doğu-Batı Divatıı adlı kitabındaki bi   Pr dizeyi anımsattı: Başkalarıyaşarken yaşanılır mı? Go ethe’nin /u sorusunda, yazarlık feylemenin bütün gizemi saklıdır. Kitaplaryazmasından ötürü knsian kendini evrene dönüştürür. (Balzac’ın dünyası, Çzjehovyun dünyası H d a Kafka’nın dünyasından söz edilemez mi?)ve biV evrenin özelliğu yUek oluşudur. BÜaıka evrenin varlığı onun özünü tehdit eder.” “Kitaplar yazan biri için söz konusu ya heptir ya hiçtir. (kendisive bütün ötekiler için tek bir evren) Oysa, kimseye h/e şey olma o:anağı a verilmediğine göre,kitaplar yazan, bizler birer hiçiz. Bizler, iyi tanınmayan, kıskanç, sinirli kimselriz ve ötekilerden ölüm ün)y dileriz. Bu konyda hepimiz eşitizdir.” \ “Çünkü herkes ilgisizbir evren içinde öhülüp işitilmeden yok golup gZideSceği üşü.cesiyle acı çekmektedir. Bu yüzden, daha vakit varken, kendisini sözcüklerden ol|at bir evrenedönüştürmek ister. Ve bir ki gün (yakın gelecekte) gütüo insanlar 4-Yazar, bir tü}r sürgün dili geliştirmiş, köksüzlük oüzerinden, birey>n dünyasın a yönelik, üstelik kışkırtıcı Bp. tezlerle çıkıyor karşımıza. Cinsel m eselelerin davranışlarımızı ne ölçüde etilediği, öb! ikiyüzlü hallerimizin nasılda gülünç durumlara £(r düşmemize neden oldğunu sıkça gösteriyor. Her tür inanca meiafeli, adamışlığı gülünç buluyor hatta! İnsan bKeTli bir yaşa gelene dek deneyimler yJaşar, gözler.Düşünce inceldikçe, ömür kısaldıkça, hele bir de jardıma G koşan Tanrı fikri yoksa, her tür hesap sertleşir. Kuşkusuz bir ölçüde anlaşılı̈́r y_| Ancak iyi ihsan olma gereksinimi, ölçüsü, yazma tutkusu/ itkisinereden gelir, buna kafa yormak gerekmez mi? Kötü olan ne varsa savaşmak görev değilmidir? Ölüm bi z-dLen n eyi esirger? S anırım yaşarken GUğ yönsüz, duygusuz, ölçüsüz £~+ kalmayı. Eğe  r kuru biçimde önmüze dikilirse ölümimgesi, orada başıboş savrulm abaşlar. Adanbfşlık değilsede, adın lm gayreti bununla açıklanabilir. Daha iyi bir dünya düşü, ardına düşme kcesareti de bu sorumlulu duygusundan beslenir. Sosyalizm bunun öğretisidir. 5-Bukaba, biraz o+? da zihni  katı kalıba zsokan  o>u hepten haks Th ız değil. Okurken, elde olmadan, u zalimce komünizme yüklenen öK>dera rahatsızediyor. Bir yandan yazarın kendini yapıtta bunca açık etmesiden hoşlanmama karşın, hsrar vurgu irkiltici oluyor. Olumsuz biçimde elbette! “Komünizmintezli sa$nat yapıtlarına sanatçıyD yöneltme”eleştirisi bir ölçüde anlaşılır. Ancak bid tek pratik hem yeterli veri sunmaz, em de farklı süe-lerde b aşka başka örneklerverilebilir. Kaldı öki az gın kapitalist sasdırı, Sovyet yönetimlerini biçimlendirmiş, korumacı, sert hale sokmuştu r. Uzun tartışma =onusud*ur bu. 6-Tümromanlarında Prag olmasıIH yazarın Ü denli şehriyle içiçe geçtiğini gösteriyor bize. Bi r şehre uzaktan bakmak/içinden konuşmak üstüne düşünüyorum. Ben de İstanbul’la aynıbağı taşıyorum. Her ne kadar gi.erek dar alana sıkışsam da (t`cih elbette) kurgumu var )een İstanbuel ve öyküleridir. O halde yazarla iç içe ge çmeden, mesafe koyarak yapıtından haz \v duymak mümkün. Garip, ikircikli hal bu! Şöyle }iye)im; öncü yazarın, yalşama dair heöc teşhisi doğru/sağlıkl< olmak zorunda değildir. Y nAa da yazara/ yapıtına kefi£l olmak gibi bir yükümlülüğümüz yoktur. 7-Kendimle çelişmek pahasına yaz ıyorum bunvarır Bugünü yazan biri, iberal savrulma içi nde, s iyasal İslamcılara steyer$ ya da kanarak deste! verirse, yapıtını onüan bağımsız okuyabilir mi yiz?
1-İlk gençlikte Kafka okunur. (sonra tekrar tekrar okunur) Meraklı okurun yolu bir zaman sonra Hasek’e, “Kahraman Asker Swayk”a yönelir, ardından Kundera’ya gelir sıra. Hepsi Prag merakına dönüşür, fırsat bulunca hemen düşersin yola. Şehirler ve yazarlar arasında sıkı bağ vardır, kimi zaman yanıltıcı da olabilir bu. Meselenin ticarileşmesi, anlamdan, edebiyattan uzak turistik şehir ziyaretini kenara koyuyorum elbette. Konumuz Kundera romancılığı ve komünizm düşmanlığı. Kundera romanlarını seven, özgün bulan biriyim. Romana getirdiği “düşün” boyutu ilgilendiriyor beni. Zaman zaman denemeci olarak girdiği tartışmalar, tarih, bilim, felsefe üzerinden kurduğu dil, biçem heyecan verici. “Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği”ni ilk okuduğumda, sanırım yaşla da ilgili, tokat gibi inmişti yüzüme. Sarsıcı, cesur, irkiltici yeni bir roman önermesiydi. Yeniden okuma gereksinimi duydum şimdilerde. 2-Kundera, ülkesinin komünistler tarafından işgal (?) edilmesinden sonra Paris’e yerleşir; edebi evreni bu hasretle derinleşir, öfkesi büyür, bir yanı komünizm düşmanlığıyla bilenir. Bunu tüm romanlarında görürüz. İnsanlığın kaçınılmaz biçimde sosyalizme yöneleceğini gören biriyim, Kundera ile düşünsel olarak aynı yerde değilim. Buna karşın yapıtlarını okumayı seviyorum. “Gülüşün ve Unutuşun Kitabı” benzer izlekli bir roman, biraz alaycı, özünde sert! Yazarın dünya görüşüne bunca uzak olmak, yapıtından haz duymaya engel mi? (Kundera liberal mi? Onu tanıtırken seçilen “son varoluşçu” tanımı ne denli yeterli?) romanlarında görürüz. İnsanlığın kaçınılmaz biçimde sosyalizme yöneleceğini gören biriyim, Kundera ile düşünsel olarak aynı yerde değilim. Buna karşın yapıtlarını okumayı seviyorum. “Gülüşün ve Unutuşun Kitabı” benzer izlekli bir roman, biraz alaycı, özünde sert! Yazarın dünya görüşüne bunca uzak olmak, yapıtından haz duymaya engel mi? (Kundera liberal mi? Onu tanıtırken seçilen “son varoluşçu” tanımı ne denli yeterli?) yazar olarak uyandıklarında, evrensel anlaşmazlık ve sağırlığın günü gelmiş olacaktır.” 3-Kundera, yapıtlarında (çok hoşlandığım) yazmak/yazarlık üstüne türlü önermelerde bulunuyor. “Gülüşün ve Unutuşun Kitabı”nda kendiyle giriştiği tartışma keyiflidir. (Ne zaman yazar konuşur, ne zaman kahraman ayırt edemezsiniz, önemsemezsiniz de ayrıca) “Goethe’nin Doğu-Batı Divanı adlı kitabındaki bir dizeyi anımsattı: Başkaları yaşarken yaşanılır mı? Goethe’nin bu sorusunda, yazarlık eylemenin bütün gizemi saklıdır. Kitaplar yazmasından ötürü insan kendini evrene dönüştürür. (Balzac’ın dünyası, Çehov’un dünyası ya da Kafka’nın dünyasından söz edilemez mi?) ve bir evrenin özelliği tek oluşudur. Başka evrenin varlığı onun özünü tehdit eder.” “Kitaplar yazan biri için söz konusu ya heptir ya hiçtir. (kendisi ve bütün ötekiler için tek bir evren) Oysa, kimseye her şey olma olanağı verilmediğine göre, kitaplar yazan, bizler birer hiçiz. Bizler, iyi tanınmayan, kıskanç, sinirli kimseleriz ve ötekilerden ölümünü dileriz. Bu konuda hepimiz eşitizdir.” “Çünkü herkes ilgisiz bir evren içinde görülüp işitilmeden yok olup gideceği düşüncesiyle acı çekmektedir. Bu yüzden, daha vakit varken, kendisini sözcüklerden oluşan bir evrene dönüştürmek ister. Ve bir gün (yakın gelecekte) bütün insanlar 4-Yazar, bir tür sürgün dili geliştirmiş, köksüzlük üzerinden, bireyin dünyasına yönelik, üstelik kışkırtıcı tezlerle çıkıyor karşımıza. Cinsel meselelerin davranışlarımızı ne ölçüde etkilediği, ikiyüzlü hallerimizin nasıl da gülünç durumlara düşmemize neden olduğunu sıkça gösteriyor. Her tür inanca mesafeli, adanmışlığı gülünç buluyor hatta! İnsan belli bir yaşa gelene dek deneyimler yaşar, gözler. Düşünce inceldikçe, ömür kısaldıkça, hele bir de yardıma koşan Tanrı fikri yoksa, her tür hesap sertleşir. Kuşkusuz bir ölçüde anlaşılır bu. Ancak iyi insan olma gereksinimi, ölçüsü, yazma tutkusu/itkisi nereden gelir, buna kafa yormak gerekmez mi? Kötü olan ne varsa savaşmak görev değil midir? Ölüm bizden neyi esirger? Sanırım yaşarken yönsüz, duygusuz, ölçüsüz kalmayı. Eğer kuru biçimde önümüze dikilirse ölüm imgesi, orada başıboş savrulma başlar. Adanmışlık değilse de, aydın olma gayreti bununla açıklanabilir. Daha iyi bir dünya düşü, ardına düşme cesareti de bu sorumluluk duygusundan beslenir. Sosyalizm bunun öğretisidir. 5-Bu kaba, biraz da zihni katı kalıba sokan soru hepten haksız değil. Okurken, elde olmadan, zalimce komünizme yüklenen Kundera rahatsız ediyor. Bir yandan yazarın kendini yapıtta bunca açık etmesinden hoşlanmama karşın, ısrarlı vurgu irkiltici oluyor. Olumsuz biçimde elbette! “Komünizmin tezli sanat yapıtlarına sanatçıyı yöneltme” eleştirisi bir ölçüde anlaşılır. Ancak bir tek pratik hem yeterli veri sunmaz, hem de farklı süreçlerde başka başka örnekler verilebilir. Kaldı ki azgın kapitalist saldırı, Sovyet yönetimlerini biçimlendirmiş, korumacı, sert hale sokmuştur. Uzun tartışma konusudur bu. 6-Tüm romanlarında Prag olması, yazarın ne denli şehriyle iç içe geçtiğini gösteriyor bize. Bir şehre uzaktan bakmak/içinden konuşmak üstüne düşünüyorum. Ben de İstanbul’la aynı bağı taşıyorum. Her ne kadar giderek dar alana sıkışsam da (tercih elbette) kurgumu var eden İstanbul ve öyküleridir. O halde yazarla iç içe geçmeden, mesafe koyarak yapıtından haz duymak mümkün. Garip, ikircikli hal bu! Şöyle diyeyim; öncü yazarın, yaşama dair her teşhisi doğru/sağlıklı olmak zorunda değildir. Ya da yazara/ yapıtına kefil olmak gibi bir yükümlülüğümüz yoktur. 7-Kendimle çelişmek pahasına yazıyorum bunları. Bugünü yazan biri, liberal savrulma içinde, siyasal İslamcılara isteyerek ya da kanarak destek verirse, yapıtını ondan bağımsız okuyabilir miyiz?