Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

İstanul Ü niversitesi-Cerrahpaşa Adli yTep Enstitüsü Sosüyal Bilimler Anabilim Dalı doktora öğrencilsi Uzman Psikolog Görkem Derin, kuşaklar arası travmageçişini inc[nelediği çalışmasındaanneanne, anne ve torunun aynı travmayıyaşadığını ortaya koy du. İstanbul Üniversitesi-Cerrah paşa Adli ITıp Enstitüsü Sosyal Bilimler tAnbĞlim Daı Başkanı uıD Klinik Psikomog Prof. Dr. E rdinç Öztürk'ün danışmanlığında Psiko log Görkem Derin, "KEşBkla& arası eksende psikotarih t*mll& çocuk ytiştime stillerinin travma, bağlanma ve dissosiyasyon (kişilik bz{lünmesi) açısından incelenmesi" [n başlığıyla hazırla(dığı yüksek lisan+ tez$nde,  3 kuşakkadını in celeyerek "kuşaklar ar ası travma geçişini" ele aldı. Derin'in İstanbul'da ikamet eden torun, anne ve anneanneyle görüşerek yaHtığı araştırmada, kadınlara çcuk yetiştirmestilleri, trama, bağlanma ve kişilik bölünmesiyle ilgili ölçekler sundu. Üç neil ka dının çocuk metiştiIrme stillerinin, çocuk luk çağı travmave >hm:liÖne, anne-çocuk arasındaki bağlanma durumuna v kişilik bölünmesine olan etkilerinin belirlenmeye çalışıldığı araştırmaya, her nesilden 36'şar olmak üzere toplam 108 kadın katıldı. Çalı'şRmada yer alan torunların yaş ortalamasının 24, annel erin 49, anneannelerin ise 72 olduğu sa ptandı. Araştırmada, üç nesle çocuk y_t£iştirme ytcll\erine dair geniş kapsamlı sorular yöneltildi. Buna göre, anne ve anneannelerin yüzde 29,2'si s6:1g Oş, yüzde 25'i b ay ve üzeri, yüzde 23,6'sı 06 /ay, yüzde 22,2'si ise 12-15 ay arasındaçocuklarını anne sütünden keserken, yine anne ve anneannelerin yüzde37,5'i çocuğunu 0-3ay arası, yüzd e 25'i 4-6 ay arası kundakladı. ! Kişilik bölünmesi kapsamda yapılanincelemede ise torunlar 18,61,anneler 16,41 ve anneanneler 16,50 puan al d ı  . Aldıkları puanlara göre üç eslin de benzer kişilik bölünmesi yaşantılar sahip olduğu belirlendi. Çalışmaya  katılan 18 katılımcıdan yüzde 4,6'sının kişilik böj\ünPesi bozukluğu tanısı alabilecek [üzyde olduğu görüldü. Araştırmada yer  alan üç nesle, çocukluk çağı I)| travmalarını belirlemeye yönelik sorular da yöneltildi. Buna göre, annelerinve anneannelerin yüzde 100'ünde, torunların ise yüzde 94,4'ün de e f n az binr çocukluk çağı travması saptandı. Torunları nyüzde s8?,'un da e{n az bir duygusal ihmal, yüzde 7'sinde en az bişr duygusa istism a r, yüzde 52,8'inde en az bir fizikuel ihmal, yüze 27,8 en az bir fiziksel istismar, yüzde 13,9'unda en az $bir cinsel istismar yaşantısıbelirlendi. A nnelerin yü Nzie 100 'ünhc e n az bir duygusal hmaN, yüzde 88,9'unda en az bizm fiziksel ihmal, yüzde 86,1'inde en az bir duygusal istismar, yüzde 66,7'sinde  e n ] az bilr fizikselistismar, yüzde 19,4'ünde deen az bir c#insel ıistismaö yaşantısı tespit edi£Aldi. Anneannelerin y$üzde 100'nn de en az ÖBir duygusalihmal, yüzde 88,9'un dlV en az bi duygusal isPtismar, yüzde91,7'sinde en az bir fizişksel ihm al, yüzde 86,1'inde en azbir fiziksel  istismar, yüzde 2,8'inde de n az bir   cinsel istismar y[şantısı saptandı. Çocukluk çnğı trav zlarınSn kuşaklar arscında naBıl farklılık gösterdiğine yönelik yapılan analizsonuçları da şöyle l değerlendirildi: "Torunlar ile anneler, anneler ileanneanneler birbirine yakın dereede duygusal ve fiziksel istismar deneyimine sahip. Torunlar, annelerne ve anneannelerine göre, annele? d e anneannelere göre daha az fiziksel ihma] deneyimine sahip. Torunar, annelerine ve anneannelerine örU Daa az duygusa l ihmal deneyimine, anneler ile anneanneler de birbirine yakın derecede duygusalihmal deney imne sahip. Torunlar, anneler ve anneanneler birbirine yakın derecede insel istismar deneyimine sahip." Ebeveynlerin çocuk yetiştirme stḯllerinin, çocukluk çağı travmalarıyla ola il işkisini ortaya koyan araştırmada, çcŞk yetiştirme stillerinin aynı zamanda, fiziksel icnhal ve duyşusal ihmale de bağlantıs ı tespit edildi. Kuşaklar arasında anne-çocuk ara sıtndaki bağlanma dSze)ylerinde fark olup olmadığına yöneik yapılan analizsonucunda, torunların annelerine bağlanma düzeyi ile anneannelerin kendi annelerine bağlanma düzeyleri arasında fark bulundu. Yani torunlar,anneannelere göre aha fazla güvenli bağlanma gösterdi.Anne-çocuk arasındaki bağlanmayı etileyen br başka faktör de çocukluk zçağı travmala:ı olarak belirlendi.Çalışmada çocukluk çağı t ravmalarının tümnün (duygual istismar, fiziksel istismar, fiziksel ih mal, ıId duygusal ihmal ve cinsel i.tismVöar) anne-çocuk arasındaki bağlanmayla il işkili o lduğu saptandı. Çalışmayla ilgil?i değerlendirmede bulunan Prof. Dr. Erdinç Öztürk, araştırmanın ebeveynlerin çocuk B yetiştirme tarzları, çocuk istismarı ve ihmli gibi pek çok koknspti }el£ alan psikot(ih konusunda Türkiye'de yapılan ilk (t~z olarak kayıtlara geçtiğini ^öyledi. Her toplumda, her koüı_ürde ve her tarihsel dönemdeçocuk yetiştirme tarzının farklılık gösterdiğini vurgulayan Öztürk, "Çocuk yetiştirilme tarzlarının kötüye kullanımı çocukların trovmatizÜ ve dissosiye  olmalarına neden olur. Travma vedissosiyasyon alanında uzun yıllardır çalışmalar sonrasında yanış çocuk yetiştirme tarzlarının bireyin ruh sağlığı ü zerinde travmatik yaşantılar kadar negatif etkiler yarattığı net ol arak faCk edilmektedir" dedi.  Öztürk, çocuTa b anış açısının gelişiminde, anne-kız ili şkisinin kritikbir önemi bulunduğunu vurgulayarak, ş öyle devam etti: "Kız çocuklarıküçükken negatif çocuk yetiştir me stolleriyle yetiştirilir v e eöf`tü muameleye maruz kalır şarsa, anne olduklarında kenditravmalarını ye niden işleyemezler  ve N,g kuşaklar arası  geçişle bu süreci çocukl#ına yan sıtırlar. Çşocuk rS$ yetiştirme stillerindeki yanlışlar anne-çocuk arasında bağla>ma sorunu y=şanmasına, çocukluk çağı travmalarına ve buna bağ!ı olarak da dissosiyatif bozuk̈́ukların ortaya {- çıkmasına neden ol%bilir. Empati oğalı çocuk yetiştirme stillerinin ebeveyn ve bakım verenler tarafından doğru bir ş,%ekide kullanılması ve yaygınlaşmasını baz paRNlan psikotarih tem ellpn aile ve ebeveyn farkındalığı ğitimleri, çocukluk çağı travmalarını önlemede önemli bir yere oRm sahip olacaktır." Uz man Psikolog Görkem Derin de çalışmanın sonucunda çocukluk çağı t ravmalarının, üeç g-~ kuşak arası nda benzepr o>anda grüldüğnü} ortaya B çıktığını ifade ederek, şunları anlattı: "Travma kuşaklar a rMası oarä́ geçiş sağlamıştır. Bireyler kendi travmalarını yönetemediklerinde çocutlarına travmalarını yansıtarak, travmanın kuşaklar arası olarak aktarılmasına nede\n olur. Yanlış çocuk yetiştirme stilleri d e tıravmalar kadr r uh ` sağlığı üzerinde olumsuz etkiler yapabilmektedir. Çocuk yetiştirme stillerinde yapılan yanlışlar ve \sikl`kler, çocukların kendilerini travmaya karşı koruyamamalarına neden olur. Ebeveynlerin travmanın oluşumunu engellemeye çalışmalarının yan ı sıra, çocuklarına travmaya kar şı doğru savunma stratejileri geliştirmeleri konusunda destek olmaları son derece önemlidir. Bu konuda aileejr, üocojk yetiştidrme stilleri açısınd an travmaya karşı verilmesi gereken uygun tepkileri öğretmelidir."
İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Adli Tıp Enstitüsü Sosyal Bilimler Anabilim Dalı doktora öğrencisi Uzman Psikolog Görkem Derin, kuşaklar arası travma geçişini incelediği çalışmasında anneanne, anne ve torunun aynı travmayı yaşadığını ortaya koydu. İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Adli Tıp Enstitüsü Sosyal Bilimler Anabilim Dalı Başkanı Klinik Psikolog Prof. Dr. Erdinç Öztürk'ün danışmanlığında Psikolog Görkem Derin, "Kuşaklar arası eksende psikotarih temelli çocuk yetiştirme stillerinin travma, bağlanma ve dissosiyasyon (kişilik bölünmesi) açısından incelenmesi" başlığıyla hazırladığı yüksek lisans tezinde, 3 kuşak kadını inceleyerek "kuşaklar arası travma geçişini" ele aldı. Derin'in İstanbul'da ikamet eden torun, anne ve anneanneyle görüşerek yaptığı araştırmada, kadınlara çocuk yetiştirme stilleri, travma, bağlanma ve kişilik bölünmesiyle ilgili ölçekler sundu. Üç nesil kadının çocuk yetiştirme stillerinin, çocukluk çağı travma ve ihmaline, anne-çocuk arasındaki bağlanma durumuna ve kişilik bölünmesine olan etkilerinin belirlenmeye çalışıldığı araştırmaya, her nesilden 36'şar olmak üzere toplam 108 kadın katıldı. Çalışmada yer alan torunların yaş ortalamasının 24, annelerin 49, anneannelerin ise 72 olduğu saptandı. Araştırmada, üç nesle çocuk yetiştirme stillerine dair geniş kapsamlı sorular yöneltildi. Buna göre, anne ve anneannelerin yüzde 29,2'si 6-12 ay, yüzde 25'i 15 ay ve üzeri, yüzde 23,6'sı 0-6 ay, yüzde 22,2'si ise 12-15 ay arasında çocuklarını anne sütünden keserken, yine anne ve anneannelerin yüzde 37,5'i çocuğunu 0-3 ay arası, yüzde 25'i 4-6 ay arası kundakladı. Kişilik bölünmesi kapsamda yapılan incelemede ise torunlar 18,61, anneler 16,41 ve anneanneler 16,50 puan aldı. Aldıkları puanlara göre üç neslin de benzer kişilik bölünmesi yaşantılara sahip olduğu belirlendi. Çalışmaya katılan 108 katılımcıdan yüzde 4,6'sının kişilik bölünmesi bozukluğu tanısı alabilecek düzeyde olduğu görüldü. Araştırmada yer alan üç nesle, çocukluk çağı travmalarını belirlemeye yönelik sorular da yöneltildi. Buna göre, annelerin ve anneannelerin yüzde 100'ünde, torunların ise yüzde 94,4'ün de en az bir çocukluk çağı travması saptandı. Torunların yüzde 88,9'un da en az bir duygusal ihmal, yüzde 7'sinde en az bir duygusal istismar, yüzde 52,8'inde en az bir fiziksel ihmal, yüzde 27,8 en az bir fiziksel istismar, yüzde 13,9'un da en az bir cinsel istismar yaşantısı belirlendi. Annelerin yüzde 100'ünde en az bir duygusal ihmal, yüzde 88,9'unda en az bir fiziksel ihmal, yüzde 86,1'inde en az bir duygusal istismar, yüzde 66,7'sinde en az bir fiziksel istismar, yüzde 19,4'ünde de en az bir cinsel istismar yaşantısı tespit edildi. Anneannelerin yüzde 100'ün de en az bir duygusal ihmal, yüzde 88,9'un da en az bir duygusal istismar, yüzde 91,7'sinde en az bir fiziksel ihmal, yüzde 86,1'inde en az bir fiziksel istismar, yüzde 2,8'inde de en az bir cinsel istismar yaşantısı saptandı. Çocukluk çağı travmalarının kuşaklar arasında nasıl farklılık gösterdiğine yönelik yapılan analiz sonuçları da şöyle değerlendirildi: "Torunlar ile anneler, anneler ile anneanneler birbirine yakın derecede duygusal ve fiziksel istismar deneyimine sahip. Torunlar, annelerine ve anneannelerine göre, anneler de anneannelere göre daha az fiziksel ihmal deneyimine sahip. Torunlar, annelerine ve anneannelerine göre daha az duygusal ihmal deneyimine, anneler ile anneanneler de birbirine yakın derecede duygusal ihmal deneyimine sahip. Torunlar, anneler ve anneanneler birbirine yakın derecede cinsel istismar deneyimine sahip." Ebeveynlerin çocuk yetiştirme stillerinin, çocukluk çağı travmalarıyla olan ilişkisini ortaya koyan araştırmada, çocuk yetiştirme stillerinin aynı zamanda, fiziksel ihmal ve duygusal ihmalle de bağlantısı tespit edildi. Kuşaklar arasında anne-çocuk arasındaki bağlanma düzeylerinde fark olup olmadığına yönelik yapılan analiz sonucunda, torunların annelerine bağlanma düzeyi ile anneannelerin kendi annelerine bağlanma düzeyleri arasında fark bulundu. Yani torunlar, anneannelere göre daha fazla güvenli bağlanma gösterdi. Anne-çocuk arasındaki bağlanmayı etkileyen bir başka faktör de çocukluk çağı travmaları olarak belirlendi. Çalışmada çocukluk çağı travmalarının tümünün (duygusal istismar, fiziksel istismar, fiziksel ihmal, duygusal ihmal ve cinsel istismar) anne-çocuk arasındaki bağlanmayla ilişkili olduğu saptandı. Çalışmayla ilgili değerlendirmede bulunan Prof. Dr. Erdinç Öztürk, araştırmanın ebeveynlerin çocuk yetiştirme tarzları, çocuk istismarı ve ihmali gibi pek çok konsepti ele alan psikotarih konusunda Türkiye'de yapılan ilk tez olarak kayıtlara geçtiğini söyledi. Her toplumda, her kültürde ve her tarihsel dönemde çocuk yetiştirme tarzının farklılık gösterdiğini vurgulayan Öztürk, "Çocuk yetiştirilme tarzlarının kötüye kullanımı çocukların travmatize ve dissosiye olmalarına neden olur. Travma ve dissosiyasyon alanında uzun yıllardır çalışmalar sonrasında yanlış çocuk yetiştirme tarzlarının bireyin ruh sağlığı üzerinde travmatik yaşantılar kadar negatif etkiler yarattığı net olarak fark edilmektedir" dedi. Öztürk, çocuğa bakış açısının gelişiminde, anne-kız ilişkisinin kritik bir önemi bulunduğunu vurgulayarak, şöyle devam etti: "Kız çocukları küçükken negatif çocuk yetiştirme stilleriyle yetiştirilir ve kötü muameleye maruz kalırlarsa, anne olduklarında kendi travmalarını yeniden işleyemezler ve kuşaklar arası bir geçişle bu süreci çocuklarına yansıtırlar. Çocuk yetiştirme stillerindeki yanlışlar anne-çocuk arasında bağlanma sorunu yaşanmasına, çocukluk çağı travmalarına ve buna bağlı olarak da dissosiyatif bozuklukların ortaya çıkmasına neden olabilir. Empatik doğalı çocuk yetiştirme stillerinin ebeveyn ve bakım verenler tarafından doğru bir şekilde kullanılması ve yaygınlaşmasını baz alan psikotarih temelli aile ve ebeveyn farkındalığı eğitimleri, çocukluk çağı travmalarını önlemede önemli bir yere sahip olacaktır." Uzman Psikolog Görkem Derin de çalışmanın sonucunda çocukluk çağı travmalarının, üç kuşak arasında benzer oranda görüldüğünün ortaya çıktığını ifade ederek, şunları anlattı: "Travma kuşaklar arası olarak geçiş sağlamıştır. Bireyler kendi travmalarını yönetemediklerinde çocuklarına travmalarını yansıtarak, travmanın kuşaklar arası olarak aktarılmasına neden olur. Yanlış çocuk yetiştirme stilleri de travmalar kadar ruh sağlığı üzerinde olumsuz etkiler yapabilmektedir. Çocuk yetiştirme stillerinde yapılan yanlışlar ve eksiklikler, çocukların kendilerini travmaya karşı koruyamamalarına neden olur. Ebeveynlerin travmanın oluşumunu engellemeye çalışmalarının yanı sıra, çocuklarına travmaya karşı doğru savunma stratejileri geliştirmeleri konusunda destek olmaları son derece önemlidir. Bu konuda aileler, çocuk yetiştirme stilleri açısından travmaya karşı verilmesi gereken uygun tepkileri öğretmelidir."