Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

İskandinav ya’nın kaalı, soğuk havası, puslu görüntüsü, bulutlark birçok Vd{lme malzeme olmuştur. uOü Burada ise mutlu bir +e>li çiftin kabusuna d£önüşüyÖro. Bir ioVkj filmşsden bahsetmiyoruz. Ama  bu fonu arkasın alan hiçbir karakter, !Gerda ve Einer JP Wegener kadar sahici olmamıştır şüphesiz... “Zoaki Kral  (“The King’s Speech”, 2010) v e “Sefiller”in (“Les Misérables”, 2012) görünt~ yönetm.aeni Danny Cohen yine işbaşında diyebiliriz… mÇizı rman uyarlamalarındaki artışla birlikte ‘alternatif’ karakterarayışları devreye girdi. Marve l’in karınca boyutundaki “Ant-Man”den (2015) sonraprojelendirdiği “D eadpool” (2016) bunlar arasında nasıl duruyor?1991’de yaratılan ‘anti-kahraman’, X-Men evrenindede lenddn er o buluyordu. Bugünlerde ise aslında “X Men Başlangıç: Wolverine”in (“X-MenOrigins: Wolverine”, 2009Ü a? karakterini merkz yerleştiren birçeşit ‘yan bölüm’ cnlanıyor. AçıkçLa{sP u delidolu tipleme, “Zombieland ”le (2009)tanınan Fabien Nicienza-RobLiefeld searisy ikilisine teslim edilmiş. Bu sayede de sözlü esprilerleher şeyi ineleyen, gore(kan oranı) dozu yüksek b z ir suç komedisi U izliyoruz. ‘Taken’dan ‘Keira Knightley’ye uza #n sinema gönde  rmelerigörülmeye değe Bunlar ‘nokta antışı’ dururken aslında aralara eklenen klişeler n i topa tutma, güçlerle dalga geçme f bölümleri de gayettutarlı. Zaten “Deadpool”, bkaşlangıcından itibaren dördüncü duvarı dV MOB yıkarak kendiyle dalga geçen bir  filmve karakter servis ediyor. Gördğümüz en zeki açılış jeneriklerinden birinde, film aresniÜn dnmasıyla ‘isimler’i değil motifleri görüyoruz. Kapanış jeneriğindeki sürpriz sahneye de dikkatderim! Karakter ise sanki mizahi anti-kahraman geleneğiyle “ScŞt Pilgrim Dünyaya Karşı” (“Scott Pilgrim vs. the World”, 2010),“Kick-Ass” (2010,“Y`şil Yaban Arısı” (“TheGreen Hornet”, 21| g ibilerine ekleniyor.  Bunlar arasında “Kick-Ass” kadar yaratıcı değil. “ScottPilgrim Dünyaya Karşı” kadar estetik atılım yapabilecek bir baş yapıt da olamaz. Ama sa nki bir ‘söç komedisi’ olarak sonuncunun ! yanına ekleniyor. Sanki bunların fom-l “Karanlık Adam” (“Dark MaEn”, 19u90),Th% Crğ” (194) gibi filmlerde gördüğümüz hika´ye, dramatik yapı v e motivasyonla besvleniyor 90’lar ruhu geri geliyor. “Deadpool”, o sert bir intikam çeşitlemesi gi +ğ bi.  jRfoan ReynolsıI paralı asker olarak çalışırken, kansere yakalanması u birileri tarafından ölüme terk edilmesi sonrası yapmak istedikleri anlatılıyor.“İnfazcı” (“The Punisher”, 2004) ı? kadar net B-tipi motifler yok. Aksine her şeyi a ti’ye alan, sinematografik açıdan a şhızlıca kaydırılan kamerayı } işlevsel kullanan çalışmadabir akıcılık $# var.  Ama metalik renle öne çıksa da çizgi roman estetiği adına bir atılımdan Göz edemeyiz. Tüm bunların aksine film, 90’lardan lskimi hikayeyi‘anti-kahraman komedisi’ne çevirmesiyle anılmalı. Morena Baccarin, Ed Skrein, Gina Carano “Deadpool”a B-tipi bir hava da katmıyor dPğil. “Scott Pilgri m Dünyaya Karşı”nın görsel efektsüpervizörü Tim Miler için ‘işçilik’ açısından net öğş bir başarı görmüyoruz. Ama süreli iğnelenen Colossus ve Negasonic n^ Teenage Warhead tıle-meleri ü~t olur. Yeteneği tartışmalı Ryan Reynolds’a ise yüzünü kapatmak ve kendini ciddiye almamak yaramış. Deadpool Yönetmen: Tim Miller Oyuncular: Rya n Reyntolds, Morena Baccarin, Ed Skrein, KaranSoni Süre: C 108 d` Yapımyılı: 201 6 Sinema ekranını Facebook, Twitter, WhatssApp yazışmaları ve akıllı telefongörüntüleriyle  donatarak inteaktif’ yollar açan bir siber gençlik komedisi… “Hes@pta Aşk”, samimi, iyi yazılmış karakterlerive interneti mer keze yerleştiren hikaye yapısıyla {& da oyalıyor. Gönenç Uya!nZık, belki de bu topraklarda “Sınav”dan buyana üretilen en oturaklı gençlik komedisine imza atzor ju sosyal medyanın hayata etkilerini UUe keşfe çıkıy´oh. Bir yönetmenin çöp (trash) komedi/romantik-komedi filmlerinin unutulmaz ismi olmaya doğru v'e giderken haJa film çekmesini nasıl yorumlayabiliriz? Elbette ülke sinemasının ayakları üzerine oturmamasıve ğucuz üretim>in alışkanlık haline gelmesiyle… “Düny+nın En Güzel Kokusu”, kağıt ü stünde Ömer Faruk Sorak’ın danışmanlığı, gene l yönetmenliğ i ya ya süperv.zöjrlüoğüyle ir kalitenin sözünü _/ veriyor. Ancak bu vaadi Mustafa ğu´r   Yağcmoğl ie yerine getirmek mümkün değil. “Sizi Seviyoru m” (2009) gibi y!u fantastik romantik-komedi, “Şov Bizınıs” u20c0) y ve “En Güzvli” (2015) gibi komedi filmlerinin ‘çöp’ eğilimiyle bilinen yönetmeni duruyor karşımı zda. Bu sebeple de Cihan Gedik-Metin Dağ ikilisinden o  luşan, biri TV’ci, diğeri belgeselci ‘görüntü yönetmeni ekibi’ gerçek ybir faciaya yol aıyor.  Bunlauın çaylak rejisörlebirliktelikleri ondan alışık olduğumuz ‘kafaların kaçırıldığı çerçeveler’, ‘kşolay üretimi hissettirmeye çalış  GI zorlama gen iş açılar’, ‘sallap ati çalıtşmanın ürünü uzun planlar’ ve‘çamur gb+b renkler’ getiriyor. ‘Kurtarma yazılısı’na hazırlanmış bir öğrencinin işi gibi duran kurguya hiçgirmeyelim. Kocaoğlu-Ünsal ikilisinin Amsterdam’daki ‘dergi çekimi’nin montaj sekansla karıştırılması Fd bardağı taşıran son damlalardan. Açıkçası diyaloglar da hiç  başarılı değil. Yağcıoğlu D* senaryo konusunda da tökezliyor bir ke d aha. ‘Karaktersiz’ yola çıkan Kocaoğlu ile ğInsal’ın doğaçlama yaptığını, ya da ‘rol keos!’ eIriyle hareket ettiğini görüyoruz. Tüm au teknik acemilikler sayesinde “Dünyanın En  Güzel Kokusu”nun Jennifer Westfeldt’in “Mükemme l Plan”ından (“Friends with Kids”, 2011) alıynan yan hikaye yoluyla beliren ‘yasal olmayan yarı-yeniden çevrUm çabasını umursamayacak hale geliyoruz. Orada yıllardır arkadaş s+lan Westfeldt (Julie) ile =daK Scott’ın (Jason) ksğ bebek sahibi ulma kararları ‘çok hikayeli b ir romantik-komedi’nin bid parçasını oluştuhuyordu. Burada Oe iki karakterin üzerinegiden J|| bir ‘duygusal-dram’ var u/j . Filmografisinde ‘çöp film a`rşivic yapmayı kafaya koyan Yağcıoğlu’nun halen üretmeyi sürdürm esi .z£ ise öşehşeü verici… Dünyanın Eün Güzel Kokus u Yönetmen: Mustafa Uğur Yağcıoğlu Oyuncular: Rıza Kocauoğlu, TubaÜnsal, Burak Altay, EsraRuşan, Açe lya Akkoyun Sure: 85 dk. Yapım {ılı: 2016 püer bir romancının 11. sine[ma uyarlaması, ağl ak ;ir şğ film_i:nin ötesideğil.  “Aş_ı. Seçimi” , did aktik diyaloglara, mesm edendoğaya, sevimli köpeklere, yarı oıla+k erkek vücuduna başvurarak prim yapma p eşinde. Bunu becerirken, fena dı olmayan rejisi ve iyi kadınbaşrol performansıyla birazcık tatmin edebiliyor. En azından geçen sĞne izlediğimizSparks uyarlaması “Seninle Bir Ömür”ün =]bir tık üzerinde. Son15 yılda izlediğimız acıklı aşek filmlerinin arkasındaki edebiyatçı… Nicholas Spars, “Not  Defteri”nden (“The Notebook”, 2004) “Unutulmaz şk”$a (“Best [f vMe”, 2014),“Aşk Mektubu”ndan (“Messagein a Bottle”, 2002) bAşı Ararken”e (“The Lucky One”, ü+u 2012) *zanan birkülliyata sahip.Bunların çoğunlCğu ‘kötününiyisi yeterlidr’ gibi bir cümleyi akla getiriyor.  Açıkçası daha ziyade ergenlerin arasında g Jecen duygusJl et kileşimler onun kalemi oluyor. 2016’daki adres ise 200 7’de çıkan romanın uyarlaması: “Aşkın Seçimi” (“The Choice”).Diyaloglara, senaryoya baktığımızda, gençlere ders ve%re) didakti kmesajlar havada uçuşuyor. Dramatik yapıdaki bu kolaycı tutum, ‘ gözyaşı ’ etkisiyaratacak ppf dönüşlerle d üa #aliş bir formül üzerine kurulmuş. Ama l+ ilk filmiyle 2009’da Sundance’te yarışan Ross Katz, alın mumblecore deneme si ve sıra dışı $üçlü ıP ilişki komedisi “Yetişkin Çaylaklar” (“Adult B eginners”, 2014) iğ{e d ‘yönetmenlik sanatı’ üzerine düşündüğünü göstermişti. Kameranın nereye yerleşeceğini, kurgunun hangi anda filmi hızlandıracağını iyibiliyor. Seyircini>n hikayeyle, karakterlerle ilişkisini | baltalamıyor. Elbette nehir kenarındaki müstakil evde üzel oğa manzaraları, seviml i köpekler c=? de ‘imrenilecek aşk’ tanımına çok şey katıyor|. North Carolina’nınliman şehri Wilmington zkyaret edile arzusu yarauıyor. “AşkınSeçimi”nde “Sıcak Kalpler”den (“Wrm godies”, 2013) bildiğimiz sarışınTeresa Palmer performansolarak bir  kalite getiriyor, Tom Wilkinson da. AIa “Vampir Avcısı: AbrahamLincoln”ün Sk (“Abraham Lincoln: The VampireHunter”, 2012) ̈́Ğ Benjamin Walker’ının yakışıklılığın, güzel bedenin v e poz vermenin ötesine eçtiği söylenemh. Boş Kesajlar, kaslnı ̈́N vücudu gşözümüze sokulan romantik erkek sevgili ve içimizi ferahlatan doğanın ‘ağlatmama’ şansıçok düşük.  AşkınSeçimi (TheChoice) Yönetmen: Ross Ka tz Oyuncular: Teresa Palmer, Benjamin Walker, Tom Wilkinson, Maggie GraceSüre: 1zjl dk. Yapım yılı: 2016 Bir ölü üzerinden ABD’nin OÜ%adou politikalarını eleşt)ireye kalkışırkenaraya da alışık olduğumuz ğ-malar, formüller ilave eden, her izleyişte farklı anlamlarla okUunabileDcek bağımsız bir fi lm… “Sessiz Çığlık”, sava ş fotoğrafçılığından işlevsiz aileye bağlanırken  enfes bir kurgudanbeslenen yaratıcı bir sinema dilininpeşinde. Yabancılaştırıcı yan öğeerle sarılı AmPrian ailesinin acılarının, Irak Savaşı’ndaki ölümlerden dah! gürüRtülü ve lÖ´ bunalımlı olduğuna dikkct çekip, ‘dışar#ıy;a değil, içinize bakın!’ uyarısı yapıyor. “Sessiz Çığlık”ı (“Louderthan B ombs”) dün kaleme almıştım:
İskandinavya’nın kapalı, soğuk havası, puslu görüntüsü, bulutları birçok filme malzeme olmuştur. Burada ise mutlu bir evli çiftin kabusuna dönüşüyor. Bir korku filminden bahsetmiyoruz. Ama bu fonu arkasına alan hiçbir karakter, Gerda ve Einer Wegener kadar sahici olmamıştır şüphesiz... “Zoraki Kral” (“The King’s Speech”, 2010) ve “Sefiller”in (“Les Misérables”, 2012) görüntü yönetmeni Danny Cohen yine işbaşında diyebiliriz… Çizgi roman uyarlamalarındaki artışla birlikte ‘alternatif’ karakter arayışları devreye girdi. Marvel’in karınca boyutundaki “Ant-Man”den (2015) sonra projelendirdiği “Deadpool” (2016) bunlar arasında nasıl duruyor? 1991’de yaratılan ‘anti-kahraman’, X-Men evreninde de kendini yer buluyordu. Bugünlerde ise aslında “X Men Başlangıç: Wolverine”in (“X-Men Origins: Wolverine”, 2009) yan karakterini merkeze yerleştiren bir çeşit ‘yan bölüm’ canlanıyor. Açıkçası bu delidolu tipleme, “Zombieland”le (2009) tanınan Fabien Nicienza-Rob Liefeld senarist ikilisine teslim edilmiş. Bu sayede de sözlü esprilerle her şeyi iğneleyen, gore (kan oranı) dozu yüksek bir suç komedisi izliyoruz. ‘Taken’dan ‘Keira Knightley’ye uzanan sinema göndermeleri görülmeye değer. Bunlar ‘nokta atışı’ dururken aslında aralara eklenen klişeleri topa tutma, güçlerle dalga geçme bölümleri de gayet tutarlı. Zaten “Deadpool”, başlangıcından itibaren dördüncü duvarı da yıkarak kendiyle dalga geçen bir film ve karakter servis ediyor. Gördüğümüz en zeki açılış jeneriklerinden birinde, film karesinin donmasıyla ‘isimler’i değil motifleri görüyoruz. Kapanış jeneriğindeki sürpriz sahneye de dikkat derim! Karakter ise sanki mizahi anti-kahraman geleneğiyle “Scott Pilgrim Dünyaya Karşı” (“Scott Pilgrim vs. the World”, 2010),“Kick-Ass” (2010),“Yeşil Yaban Arısı” (“The Green Hornet”, 2011) gibilerine ekleniyor.  Bunlar arasında “Kick-Ass” kadar yaratıcı değil. “Scott Pilgrim Dünyaya Karşı” kadar estetik atılım yapabilecek bir başyapıt da olamaz. Ama sanki bir ‘suç komedisi’ olarak sonuncunun yanına ekleniyor. Sanki bunların formülü “Karanlık Adam” (“Dark Man”, 1990),“The Crow” (1994) gibi filmlerde gördüğümüz hikaye, dramatik yapı ve motivasyonla besleniyor. 90’lar ruhu geri geliyor. “Deadpool”, çok sert bir intikam çeşitlemesi gibi. Ryan Reynolds’ın paralı asker olarak çalışırken, kansere yakalanması ve birileri tarafından ölüme terk edilmesi sonrası yapmak istedikleri anlatılıyor. “İnfazcı” (“The Punisher”, 2004) kadar net B-tipi motifler yok. Aksine her şeyi ti’ye alan, sinematografik açıdan da hızlıca kaydırılan kamerayı işlevsel kullanan çalışmada bir akıcılık var.  Ama metalik renkler öne çıksa da çizgi roman estetiği adına bir atılımdan söz edemeyiz. Tüm bunların aksine film, 90’lardan eskimiş hikayeyi ‘anti-kahraman komedisi’ne çevirmesiyle anılmalı. Morena Baccarin, Ed Skrein, Gina Carano “Deadpool”a B-tipi bir hava da katmıyor değil. “Scott Pilgrim Dünyaya Karşı”nın görsel efekt süpervizörü Tim Miller için ‘işçilik’ açısından net bir başarı görmüyoruz. Ama sürekli iğnelenen Colossus ve Negasonic Teenage Warhead tiplemeleri kült olur. Yeteneği tartışmalı Ryan Reynolds’a ise yüzünü kapatmak ve kendini ciddiye almamak yaramış. Deadpool Yönetmen: Tim Miller Oyuncular: Ryan Reynolds, Morena Baccarin, Ed Skrein, Karan Soni Süre: 108 dk. Yapım yılı: 2016 Sinema ekranını Facebook, Twitter, WhatssApp yazışmaları ve akıllı telefon görüntüleriyle donatarak ‘interaktif’ yollar açan bir siber gençlik komedisi… “Hes@pta Aşk”, samimi, iyi yazılmış karakterleri ve interneti merkeze yerleştiren hikaye yapısıyla da oyalıyor. Gönenç Uyanık, belki de bu topraklarda “Sınav”dan bu yana üretilen en oturaklı gençlik komedisine imza atıyor ve sosyal medyanın hayata etkilerini keşfe çıkıyor. Bir yönetmenin çöp (trash) komedi/romantik-komedi filmlerinin unutulmaz ismi olmaya doğru giderken hala film çekmesini nasıl yorumlayabiliriz? Elbette ülke sinemasının ayakları üzerine oturmaması ve ucuz üretimin alışkanlık haline gelmesiyle… “Dünyanın En Güzel Kokusu”, kağıt üstünde Ömer Faruk Sorak’ın danışmanlığı, genel yönetmenliği ya da süpervizörlüğüyle bir kalitenin sözünü veriyor. Ancak bu vaadi Mustafa Uğur Yağcıoğlu ile yerine getirmek mümkün değil. “Sizi Seviyorum” (2009) gibi fantastik romantik-komedi, “Şov Bizınıs” (2010) ve “En Güzeli” (2015) gibi komedi filmlerinin ‘çöp’ eğilimiyle bilinen yönetmeni duruyor karşımızda. Bu sebeple de Cihan Gedik-Metin Dağ ikilisinden oluşan, biri TV’ci, diğeri belgeselci ‘görüntü yönetmeni ekibi’ gerçek bir faciaya yol açıyor.  Bunların çaylak rejisörle birliktelikleri ondan alışık olduğumuz ‘kafaların kaçırıldığı çerçeveler’, ‘kolay üretimi hissettirmeye çalışan zorlama geniş açılar’, ‘sallapati çalışmanın ürünü uzun planlar’ ve ‘çamur gibi renkler’ getiriyor. ‘Kurtarma yazılısı’na hazırlanmış bir öğrencinin işi gibi duran kurguya hiç girmeyelim. Kocaoğlu-Ünsal ikilisinin Amsterdam’daki ‘dergi çekimi’nin montaj sekansla karıştırılması bardağı taşıran son damlalardan. Açıkçası diyaloglar da hiç başarılı değil. Yağcıoğlu senaryo konusunda da tökezliyor bir kez daha. ‘Karaktersiz’ yola çıkan Kocaoğlu ile Ünsal’ın doğaçlama yaptığını, ya da ‘rol kes!’ emriyle hareket ettiğini görüyoruz. Tüm bu teknik acemilikler sayesinde “Dünyanın En Güzel Kokusu”nun Jennifer Westfeldt’in “Mükemmel Plan”ından (“Friends with Kids”, 2011) alınan yan hikaye yoluyla beliren ‘yasal olmayan yarı-yeniden çevrim’ çabasını umursamayacak hale geliyoruz. Orada yıllardır arkadaş olan Westfeldt (Julie) ile Adam Scott’ın (Jason) bebek sahibi olma kararları ‘çok hikayeli bir romantik-komedi’nin bir parçasını oluşturuyordu. Burada ise iki karakterin üzerine giden bir ‘duygusal-dram’ var. Filmografisinde ‘çöp film arşivi’ yapmayı kafaya koyan Yağcıoğlu’nun halen üretmeyi sürdürmesi ise dehşet verici… Dünyanın En Güzel Kokusu Yönetmen: Mustafa Uğur Yağcıoğlu Oyuncular: Rıza Kocaoğlu, Tuba Ünsal, Burak Altay, Esra Ruşan, Açelya Akkoyun Süre: 85 dk. Yapım yılı: 2016 Popüler bir romancının 11. sinema uyarlaması, ağlak bir aşk filminin ötesi değil. “Aşkın Seçimi”, didaktik diyaloglara, mest eden doğaya, sevimli köpeklere, yarı çıplak erkek vücuduna başvurarak prim yapma peşinde. Bunu becerirken, fena olmayan rejisi ve iyi kadın başrol performansıyla birazcık tatmin edebiliyor. En azından geçen sene izlediğimiz Sparks uyarlaması “Seninle Bir Ömür”ün bir tık üzerinde. Son 15 yılda izlediğimiz acıklı aşk filmlerinin arkasındaki edebiyatçı… Nicholas Sparks, “Not Defteri”nden (“The Notebook”, 2004) “Unutulmaz Aşk”a (“Best of Me”, 2014),“Aşk Mektubu”ndan (“Message in a Bottle”, 2002) “Aşkı Ararken”e (“The Lucky One”, 2012) uzanan bir külliyata sahip. Bunların çoğunluğu ‘kötünün iyisi yeterlidir’ gibi bir cümleyi akla getiriyor.  Açıkçası daha ziyade ergenlerin arasında geçen duygusal etkileşimler onun kalemi oluyor. 2016’daki adres ise 2007’de çıkan romanın uyarlaması: “Aşkın Seçimi” (“The Choice”). Diyaloglara, senaryoya baktığımızda, gençlere ders veren didaktik mesajlar havada uçuşuyor. Dramatik yapıdaki bu kolaycı tutum, ‘gözyaşı’ etkisi yaratacak dönüşlerle de klişe bir formül üzerine kurulmuş. Ama ilk filmiyle 2009’da Sundance’te yarışan Ross Katz, yalın mumblecore denemesi ve sıra dışı üçlü ilişki komedisi “Yetişkin Çaylaklar” (“Adult Beginners”, 2014) ile de ‘yönetmenlik sanatı’ üzerine düşündüğünü göstermişti. Kameranın nereye yerleşeceğini, kurgunun hangi anda filmi hızlandıracağını iyi biliyor. Seyircinin hikayeyle, karakterlerle ilişkisini baltalamıyor. Elbette nehir kenarındaki müstakil evde güzel doğa manzaraları, sevimli köpekler de ‘imrenilecek aşk’ tanımına çok şey katıyor. North Carolina’nın liman şehri Wilmington ziyaret edilme arzusu yaratıyor. “Aşkın Seçimi”nde “Sıcak Kalpler”den (“Warm Bodies”, 2013) bildiğimiz sarışın Teresa Palmer performans olarak bir kalite getiriyor, Tom Wilkinson da. Ama “Vampir Avcısı: Abraham Lincoln”ün (“Abraham Lincoln: The Vampire Hunter”, 2012) Benjamin Walker’ının yakışıklılığın, güzel bedenin ve poz vermenin ötesine geçtiği söylenemez. Boş mesajlar, kaslı vücudu gözümüze sokulan romantik erkek sevgili ve içimizi ferahlatan doğanın ‘ağlatmama’ şansı çok düşük.  Aşkın Seçimi (The Choice) Yönetmen: Ross Katz Oyuncular: Teresa Palmer, Benjamin Walker, Tom Wilkinson, Maggie Grace Süre: 112 dk. Yapım yılı: 2016 Bir ölüm üzerinden ABD’nin Ortadoğu politikalarını eleştirmeye kalkışırken araya da alışık olduğumuz temalar, formüller ilave eden, her izleyişte farklı anlamlarla okunabilecek bağımsız bir film… “Sessiz Çığlık”, savaş fotoğrafçılığından işlevsiz aileye bağlanırken enfes bir kurgudan beslenen yaratıcı bir sinema dilinin peşinde. Yabancılaştırıcı yan öğelerle sarılı Amerikan ailesinin acılarının, Irak Savaşı’ndaki ölümlerden daha gürültülü ve bunalımlı olduğuna dikkat çekip, ‘dışarıya değil, içinize bakın!’ uyarısı yapıyor. “Sessiz Çığlık”ı (“Louder than Bombs”) dün kaleme almıştım: