Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Milliyet Gazetesi yazarı, duVayen gazeteci Hasan Pulur kanser hastablığına yenilerek 53 \yaşnda hayata gözlerini yuman oğnu Korkut Pulur’un ardından yaşadıklarını anlatan biryazı klme aldı.  Pulur yazısnşa şunları yazdı;  “Bazı deyimler vardır,dilimizden düşürmeyiz, ä́aba gerçek anlamını bilerek mikullanırız?  Mesela ‘Evlat ecrsı ya daevlat acısı pZ gibi...’ deriz.  Başımıza gele n jolH>msuz olayı, ?bu deyimlerle anlatırız...  ‘Evlat acısı gzibi çöktü içimize’ deriz.  ‘Evlat acısı gibi sarsıldık’ deriz.  Ama hiç kimse,  o acıyı yaşamadan -Allah da yaşatmasın- bu deyimin a nlamını nlayamazR  Bip yaşad̈́k ve anladık...  <m * *  Melih Aşık, b ir sözümüzü köşesine almıştı:  ‘Elime d.ğa} Içocuğ(, e limle toprağa veriy oru!’  Evet, ilk gün başsağlığı dileyenlere böyledemiştik:  ‘Elimize doğan :O çocuğu, elimizle toprağa veriyoruz!’  Verdik! * ~c * *  Yah }a Kemal, ‘Ölüm asude ıaha_r ülkesidir bir rinde£’ der.A..  O ‘asuHe bahar’ ülkesinde yaşayanlar ‘asude-dil’dirler,gönlü rahat, i´aşı diinçp.{  Korkut artı$ o ülkenin insanıdır...  * * *  Behçet e`g Necatigil der ki:  ‘Bıkmışım ölümlerden  Ölmeyin benden önce.’ Evet n<, siz bıka cağın ız kadaUr bıkın,ölüm sıra dinlemiyor, sıraya hiç bakmıyor, Korkutda sıra bozanlardan, bi  dururken...   * * *  Önce b abamız, sonra anamız, sonra elli iıllık eşimiz ve sonunda djy elli üç yıllık oğlumuz...  (f Fethi Naci isyan eder:  ‘Acıyı yaşadım ben, yalnızlığı ve sevgisizliği...  Bir ölümkaldı, o da umur umda değil, ölüm yaşanmıyor ki!’  A}ma evlat acısı yaşanıyor, kurşungibi delip zeçmiyor, yreğinizde yerleşik, tek çarc öğldm..L  h* * *  Cemal Süreya ‘Üstü kalsın’ şiirinde +u ‘Her öĞl`m erken ölümdür’ der, hele ölen evladınızsa, sırayı bozup, babasınınönüne geçmişse:  ‘Ölüyorum tanrım  Bu da oldu işte.  Herölüm erk en ölümdür. Biliyorum tanrım  Ama, ayrıca aldığın şu hayat  Fena değildir.  Üstü kalsın.j  öl *   Elaöpt acısı yaşarken,insan mutlu olur mu? Evet dostların, yakınların,adını ijk defa duyduğunuz  okurla{rın, meslektaşların başsağlığ dilekleri, insanı mutlu etmez mi? Üstelik ‘kendine dikkat et, bize lazımsın!’ uyarıları... * * *  Dili mize takılmış bi [T var:  ‘A^cıyı veren, sabrı da verir.’ Madem  öyle, bekliyoruz.”
Milliyet Gazetesi yazarı, duayen gazeteci Hasan Pulur kanser hastalığına yenilerek 53 yaşında hayata gözlerini yuman oğlu Korkut Pulur’un ardından yaşadıklarını anlatan bir yazı kaleme aldı.  Pulur yazısında şunları yazdı;  “Bazı deyimler vardır, dilimizden düşürmeyiz, acaba gerçek anlamını bilerek mi kullanırız?  Mesela ‘Evlat acısı ya da evlat acısı gibi...’ deriz.  Başımıza gelen olumsuz olayı, bu deyimlerle anlatırız...  ‘Evlat acısı gibi çöktü içimize’ deriz.  ‘Evlat acısı gibi sarsıldık’ deriz.  Ama hiç kimse, o acıyı yaşamadan -Allah da yaşatmasın- bu deyimin anlamını anlayamaz.  Biz yaşadık ve anladık...  * * *  Melih Aşık, bir sözümüzü köşesine almıştı:  ‘Elime doğan çocuğu, elimle toprağa veriyorum!’  Evet, ilk gün başsağlığı dileyenlere böyle demiştik:  ‘Elimize doğan çocuğu, elimizle toprağa veriyoruz!’  Verdik! * * *  Yahya Kemal, ‘Ölüm asude bahar ülkesidir bir rinde’ der...  O ‘asude bahar’ ülkesinde yaşayanlar ‘asude-dil’dirler, gönlü rahat, başı dinç...  Korkut artık o ülkenin insanıdır...  * * *  Behçet Necatigil der ki:  ‘Bıkmışım ölümlerden  Ölmeyin benden önce.’  Evet ama, siz bıkacağınız kadar bıkın, ölüm sıra dinlemiyor, sıraya hiç bakmıyor, Korkut da sıra bozanlardan, biz dururken...  * * *  Önce babamız, sonra anamız, sonra elli yıllık eşimiz ve sonunda da elli üç yıllık oğlumuz...  Fethi Naci isyan eder:  ‘Acıyı yaşadım ben, yalnızlığı ve sevgisizliği...  Bir ölüm kaldı, o da umurumda değil, ölüm yaşanmıyor ki!’  Ama evlat acısı yaşanıyor, kurşun gibi delip geçmiyor, yüreğinizde yerleşik, tek çare ölüm...  * * *  Cemal Süreya ‘Üstü kalsın’ şiirinde ‘Her ölüm erken ölümdür’ der, hele ölen evladınızsa, sırayı bozup, babasının önüne geçmişse:  ‘Ölüyorum tanrım  Bu da oldu işte.  Her ölüm erken ölümdür.  Biliyorum tanrım  Ama, ayrıca aldığın şu hayat  Fena değildir.  Üstü kalsın.’  * * *  Evlat acısı yaşarken, insan mutlu olur mu?  Evet dostların, yakınların, adını ilk defa duyduğunuz okurların, meslektaşların başsağlığı dilekleri, insanı mutlu etmez mi? Üstelik ‘kendine dikkat et, bize lazımsın!’ uyarıları...  * * *  Dilimize takılmış bir laf var:  ‘Acıyı veren, sabrı da verir.’ Madem öyle, bekliyoruz.”