Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Atıların tüm sahiplerinden sadece insan olarak özür dilediğini kaydeden Trabzon N Sosyal Hizmeter Müdürlüğünde görevli Sosyal izmNt Uzmanı GülizarMollamehmetoğlu, ''Keşke b u olanları hiç yaşamasalardı.Bu acılardan s geçerken ellerinden ttup rehberlik etmeme izin verdikleri i çin onlara teşekkür ediy orum'' diyekonuştu.  Kitap yayımlandıktan sonra büyük i|r gördüğünü belirten Mollamehmetoğlu, kitapla ilgili maddi hiçbir kazancın£ın olmadığını, geirin Yetiştirme Çağındaki Çocukları Koruma Derneği T rabzon Ş ubesine v´rileceğini ifadeederek, ''Kitap  ilk çıktıkct?n sonrabine yyaışı hemen satıiı Kitap ile ağlayan çocukların, tezk edilmiş insanların birileri tjZrafından fark Vdpilmesinmi istiyorum'' dedi.  Yaşanmış olayların hüzünlendiren öyk YleZine tanıklık dZ ilaptal, baba s ı ve krdeşi tajafından !rekli dövülen ve 17 yaşında evlenen, evlendikten sonra da kocası ve kayınvalidesi ştarafından dövülmey e devam  eden ane ve 2.5 yaşındak çocuğun hik ayesinden kısa bir bölüm şöyle anlatılıyor:  ''Odamdan içeri giren 2,5 yaşında, soğuktan kızarmış el+-ri olan BiJ çocuktu nnesinin gölgesindeçaresizdi. Çoc uğunungirdiğini gören anne zaan kaybetmek istemeden bütün sabırsızlığıyla artık kapı ağzına gelmiş acısını çıkartmak için deri-g bir nefes aldı. 'Dün gece terminalde kaldık oğlumlaÖ. Bu sabah polisler buraya gelmemizi - söyledi. Kalacakyerimiz yok gide cek yerimiz de.'  Çok tanıdık c ümleydi kbu. Yüzüne baktığımda gördüm ki gencecik yüzü hacıdan ve kederden kolları kesik izle*iyle doluydu. Belli ki bu dünyad a duracakhali z yoktu.  'Babamın içki parası , ağabeyimin harçlığın. kazanmama rağmenben ve oğlum kocaman eve sığamadık. Oğlumu dövmeye başladılar artık dayanamadım.  O a(rl birzyle tanıştım. Bir şantiyede ustabaşıymış. 'Gelin benile, evlenelim' Ede´iv, 'yok' diyemedim. }İki ly nikah istedim, tvokat attı~ Sonr a öğrendim ki evliymiş. Da+zğ başındabir şantiyede e mutlu zamanlarımızdı oğlumla bağlama çaldığım saatler. Benidövmesine ses çıkarmadım, ama oğluja tokat ,tÜtı. Kuzum nasıl da ağl>dı. 'Sakın oğ_luma dokunma seni öldürürüm' dedim. O da kalktı oğluma bir dahavurdu. Sustum. Ben onu öldürürdüm ama beni tutuklu ettikleri yerde kuzum yaşama sın iste dim. Sonra ıllard[ı[r shakladı|ğım 57 liramı alıp yola çıktım.Trabzon'a ulaştığımız da paraız bitmişti."   İl dışnda çalışırken, habersiz ev e gelen !?\ eşinin cep telefon unda baş`aZsına ait mesajlar gören iVi çocuk sahibi babanın hikayesin ise bir b ölüm  deşöyle:  ''İçeri girdi. 'Derdimi bırakacak kaap{vı arıyorum,kapı burası mı' dedi. 'Sen derdini söyle,kapı rF burası değilse bile e$şn azından doğru kapıyıgösteririm' dedim. Sustu. Gözlerini gözlerim>e dikti. Hınçla ak|ı. Yalnız görüş memizi istedi. Görüşme odasına çıktık. Masanın üzerine bir silah bıraktı. 'Çocuklarımı  emanet edeceğim yeri  arıyorum abla, karımı öldüreceğim'dedi. 'Doğru yerdesin' dedim. Bu kadar iyibabaları ğ varken bu programı tek başım a yapmamınyanlış olacağını ifade eTtiğ. Gözleri doldu. Ağama£k istemediği ısı rıpısırıp bir türlü kanatamad ığı dudaklarından belldi. Canlarını emanet etmek isteyip, can almak isteyen bir babaya bak ıyordu gözlerim.   'Pra kazanmak için yLu sık sık gurbete çıkardım. İti ve bir yaşlarında iki tane çocuğum var. Çocu klarım doğduktan sonra d ah a joik çalıştım. Sonra bir akşam sürpriz yapmak için çaloıştığıFm i$# dışBd$an eve erken döndüm;. Eşim banyodaydı. Şeytan dürtt, eşimincep telefonunu karıştırdım. Başka birinden gelen mesajları gördüm. Banyodançıkan eşim yüzüme baktığında elimdeki telefonu görüp kBaSak kaçmaya bşlad Peşindengidecektim, küçük oğlumun ağlamasını duydum. Divanın kenarıdan düşmek üzereydi. Koştum yakaladım oğlumu. Ne var ki onu beşiğini uoy_duğumdva eşim kaçmıştı' dedi.  Karşımda `ı duran onuru yaralı, babal ığı k oşulların inisiyatifinde ol:mayn fakat gerçekten iyh bir babaydı. voparıp atılmış bir yanı için çıldırıyordu. Onu, karnının zayıf olduğunu gördüğüm yerinden yakaladım, babalığından.  Adtı ay sonra odamda otururken kapı açıldı. İçeri girdi . Çocukları iyiydi vcf babaları başlarındaydı. Alda tılan, aldatandan hep daha fazla utanmıştır.'' Oğlu ve gelini trmarfik kazasında ölen ve 10 yaşındaki kız torun uile tek başına yaşayen yaşlı rir dedenin hikayesi  de ş satılarla an_a[tılıyor:  ''Merkezden ayrılıp ild dağ köylerinden birine çıktık. Buköy oldukça uzak ve yüksekti. Sanki terk edilmişti.Evi zak_an görüp bacasından çıkan dumanı fark ettiğimde birazcık r ahatladım.Bu bile işaretti ! içerde yaşamın sü.rdüğüne, ısınıldığına, yemekyapıldığına. Eve girdiğimde hissetiğim sıcaklık ve hüzündü. Yaşlı biradam sobanın yanındaki divanda uzanmaktaydı. Om uzları çökmüş uÜuTun beyzaJz sakallı bu adam toparlanıp kalkmaya çalı ştı.  'Oğlum 5 yıl önce karısıyla beraber Zonguldak'ta geçirdikleri trHbfik kzazasJnda öldü. Ondan geri bir torunumkaldı. Önceleri çok kızdım, nedenbenden sönc]e benim tekoğlumu alı Je diye. Karımsağken birlikte dayandık m acıyla, %torunumh ikimizbaktık. Am a iki oee ö nce karım da öldü. Tor unum şimdi  on yaşında. Yeni taze fidan  gibi öksüzüm, ben kururken. İ yi geliyor bana. Ama hastalığım çok ilerledi. Korkuyorum.  Evegelmezse düşüp arayamaz bu ayaklar. Aç kalsa toprağı kazıpçıkarmaz bu eller'' dedi ağladı.  'Torunubu kimseye emanet edemem.Devletime emaet etmek i>stiorum. Kimseye bırakamam toru numu' diyerek devam etti cümlelerine.   Kocası ölen, çocuğu olmayan ve akrabaları tarafından da tÜerk edilen bi kadının hikayesinden bazı bölümler şu şekilde kitapta yer aldı:  ''Polislerle birl ikte geldi.'Hayırlı işler kızım, kolay gelsin. Kusura bakm&ayın  memurları da  sizi d Ğ rahatsız ediyorum' d ediğinde, içinde insan oNan hiçbir konuda tümevarım olmadığına karar verdim.  'ooca= 7 sene önce öldü. Çok yalvardım, p£ çok uğraştım, çok istedim  ama olmarı çocuğum. Akrabaları bakmaya başladı ë́. Zamanla kaldığım evlerde kavgalarçıkmaya başlıadı. Zaman içinde kaldığım evlerdeki d;v odadaki yatağım koridorlara S taşınmaya başladı bahanelerle. Son kaldığım evden d e göderildim. Bir akşamyeğenim, 'Seni terminale göürüyorum' dedi. 'Kim karşılayacak |beni' dedim. 'Ben arayacağım akrabaları' ded, TrabZoBn'a geldim. Saatlerce bekledim kimse gelmedi.'  .e  ka>ar kolaydırbir ot`büse koca bir h%yatı sıkıştırıp başındansavmak. Elle rivden bastonları alındığında düşmezler, ihtiyarların dayanağı ba)tonlar d eğdil, sırtlarını yasladıkları canlı duvarlar ve yalnızlıklarında kendilerine yankılanan insan sesleridir. Yanl,ış biliriz, ihtiyarlar el öptürmeyi beklemezler bayfamlarda, el vermek isterler \aslıgda kendilerindenarda kalanlara.''  Hasta annesiyle kalan ve babası kendilerini terk eden bir çocuğun hikayeside şöyle öykülendiriliyor:  ''İsmi Mert'ti. O daracı k köhne evlere dolu buram buram kızgın yaEm is, kanalizasyon hepsini n toplamı yoksullukkokan sokakta arkadaşları çağırdı ol resmi araclın yaUna. Bu onuilk görüşüeü hIhe hep unutmayışım olacaktı.O aracın önünde yürüyerek götürdü beni kendisinin vim dediği, hayatın yuva olarak verdiği, eski bir kö mürlük odaya. İçeride eski bir kilim, mi nder _p jsoba [varı. Ama bunların varlığı dahemen algılanmıyordu.  karanlı[ içindeilk görülen, zayıf , h astalı ğn etkisiyle cil kararmış, güçlükle ayakta Gran gözleri ürkek kadındı.  Durdu ve bütün gücünü toplayıp kendi ırılgan haline tezat kekin bir sesle:  'Ben oğlumu vermem, niye geldiniz' dedi v ''Oğlum olduğunda ilk defa benim bir şeyim oldu. Hüıp başkalarınıneşyalarını giydim. Kocatm  bile benim olmadı'' üdye devam etti.  Kocası hastalığı ilerlediği ^aman onları trk etmiş, 4 yıldır kocası hiç arayıp sormuyormuş. Aile desteklenmeye başladı . O çocuktan gelen ilf üu< çiçekti k yaşamım Zoyujca alığım en ezen, enağır hediye.  Ayda kendi(ne bağlanan 200 liradan, bana da - bir demet k&renfil parası düşürmüştü, o kocaman taklidi yapan küçbk çocuk.''
Acıların tüm sahiplerinden sadece insan olarak özür dilediğini kaydeden Trabzon Sosyal Hizmetler Müdürlüğünde görevli Sosyal Hizmet Uzmanı Gülizar Mollamehmetoğlu, ''Keşke bu olanları hiç yaşamasalardı. Bu acılardan geçerken ellerinden tutup rehberlik etmeme izin verdikleri için onlara teşekkür ediyorum'' diye konuştu.  Kitap yayımlandıktan sonra büyük ilgi gördüğünü belirten Mollamehmetoğlu, kitapla ilgili maddi hiçbir kazancının olmadığını, gelirin Yetiştirme Çağındaki Çocukları Koruma Derneği Trabzon Şubesine verileceğini ifade ederek, ''Kitap ilk çıktıktan sonra bine yakını hemen satıldı. Kitap ile ağlayan çocukların, terk edilmiş insanların birileri tarafından fark edilmesini istiyorum'' dedi.  Yaşanmış olayların hüzünlendiren öykülerine tanıklık eden kitapta, babası ve kardeşi tarafından sürekli dövülen ve 17 yaşında evlenen, evlendikten sonra da kocası ve kayınvalidesi tarafından dövülmeye devam eden anne ve 2.5 yaşındaki çocuğun hikayesinden kısa bir bölüm şöyle anlatılıyor:  ''Odamdan içeri giren 2,5 yaşında, soğuktan kızarmış elleri olan bir çocuktu. Annesinin gölgesinde çaresizdi. Çocuğunun girdiğini gören anne zaman kaybetmek istemeden bütün sabırsızlığıyla artık kapı ağzına gelmiş acısını çıkartmak için derin bir nefes aldı. 'Dün gece terminalde kaldık oğlumla. Bu sabah polisler buraya gelmemizi söyledi. Kalacak yerimiz yok gidecek yerimiz de.' Çok tanıdık cümleydi bu. Yüzüne baktığımda gördüm ki gencecik yüzü acıdan ve kederden kolları kesik izleriyle doluydu. Belli ki bu dünyada duracak hali de yoktu.  'Babamın içki parası, ağabeyimin harçlığını kazanmama rağmen ben ve oğlum kocaman eve sığamadık. Oğlumu dövmeye başladılar artık dayanamadım. O ara biriyle tanıştım. Bir şantiyede ustabaşıymış. 'Gelin benimle, evlenelim' dedi, 'yok' diyemedim. İki ay nikah istedim, tokat attı. Sonra öğrendim ki evliymiş. Dağ başında bir şantiyede en mutlu zamanlarımızdı oğlumla bağlama çaldığım saatler. Beni dövmesine ses çıkarmadım, ama oğluma tokat attı. Kuzum nasıl da ağladı. 'Sakın oğluma dokunma seni öldürürüm' dedim. O da kalktı oğluma bir daha vurdu. Sustum. Ben onu öldürürdüm ama beni tutuklu ettikleri yerde kuzum yaşamasın istedim. Sonra yıllardır sakladığım 57 liramı alıp yola çıktım. Trabzon'a ulaştığımızda paramız bitmişti."   İl dışında çalışırken, habersiz eve gelen ve eşinin cep telefonunda başkasına ait mesajlar gören iki çocuk sahibi babanın hikayesinden ise bir bölüm de şöyle:  ''İçeri girdi. 'Derdimi bırakacak kapı arıyorum, kapı burası mı' dedi. 'Sen derdini söyle, kapı burası değilse bile en azından doğru kapıyı gösteririm' dedim. Sustu. Gözlerini gözlerime dikti. Hınçla baktı. Yalnız görüşmemizi istedi. Görüşme odasına çıktık. Masanın üzerine bir silah bıraktı. 'Çocuklarımı emanet edeceğim yeri arıyorum abla, karımı öldüreceğim' dedi. 'Doğru yerdesin' dedim. Bu kadar iyi babaları varken bu programı tek başıma yapmamın yanlış olacağını ifade ettim. Gözleri doldu. Ağlamak istemediği ısırıp ısırıp bir türlü kanatamadığı dudaklarından belliydi. Canlarını emanet etmek isteyip, can almak isteyen bir babaya bakıyordu gözlerim.   'Para kazanmak için sık sık gurbete çıkardım. İki ve bir yaşlarında iki tane çocuğum var. Çocuklarım doğduktan sonra daha çok çalıştım. Sonra bir akşam sürpriz yapmak için çalıştığım il dışından eve erken döndüm. Eşim banyodaydı. Şeytan dürttü, eşimin cep telefonunu karıştırdım. Başka birinden gelen mesajları gördüm. Banyodan çıkan eşim yüzüme baktığında elimdeki telefonu görüp koşarak kaçmaya başladı. Peşinden gidecektim, küçük oğlumun ağlamasını duydum. Divanın kenarından düşmek üzereydi. Koştum yakaladım oğlumu. Ne var ki onu beşiğini koyduğumda eşim kaçmıştı' dedi.  Karşımda duran onuru yaralı, babalığı koşulların inisiyatifinde olmayan fakat gerçekten iyi bir babaydı. Koparıp atılmış bir yanı için çıldırıyordu. Onu, karnının zayıf olduğunu gördüğüm yerinden yakaladım, babalığından.  Altı ay sonra odamda otururken kapı açıldı. İçeri girdi. Çocukları iyiydi ve babaları başlarındaydı. Aldatılan, aldatandan hep daha fazla utanmıştır.'' Oğlu ve gelini trafik kazasında ölen ve 10 yaşındaki kız torunu ile tek başına yaşayan yaşlı bir dedenin hikayesi de şu satılarla anlatılıyor:  ''Merkezden ayrılıp dağ köylerinden birine çıktık. Bu köy oldukça uzak ve yüksekti. Sanki terk edilmişti. Evi uzaktan görüp bacasından çıkan dumanı fark ettiğimde birazcık rahatladım. Bu bile işaretti içerde yaşamın sürdüğüne, ısınıldığına, yemek yapıldığına. Eve girdiğimde hissetiğim sıcaklık ve hüzündü. Yaşlı bir adam sobanın yanındaki divanda uzanmaktaydı. Omuzları çökmüş upuzun beyaz sakallı bu adam toparlanıp kalkmaya çalıştı.  'Oğlum 5 yıl önce karısıyla beraber Zonguldak'ta geçirdikleri trafik kazasında öldü. Ondan geri bir torunum kaldı. Önceleri çok kızdım, neden benden önce benim tek oğlumu aldı diye. Karım sağken birlikte dayandık acıyla, torunuma ikimiz baktık. Ama iki sene önce karım da öldü. Torunum şimdi on yaşında. Yeni taze fidan gibi öksüzüm, ben kururken. İyi geliyor bana. Ama hastalığım çok ilerledi. Korkuyorum. Eve gelmezse düşüp arayamaz bu ayaklar. Aç kalsa toprağı kazıp çıkarmaz bu eller'' dedi ağladı.  'Torunumu kimseye emanet edemem. Devletime emanet etmek istiyorum. Kimseye bırakamam torunumu' diyerek devam etti cümlelerine.   Kocası ölen, çocuğu olmayan ve akrabaları tarafından da terk edilen bir kadının hikayesinden bazı bölümler şu şekilde kitapta yer aldı:  ''Polislerle birlikte geldi. 'Hayırlı işler kızım, kolay gelsin. Kusura bakmayın memurları da sizi de rahatsız ediyorum' dediğinde, içinde insan olan hiçbir konuda tümevarım olmadığına karar verdim.  'Kocam 7 sene önce öldü. Çok yalvardım, çok uğraştım, çok istedim ama olmadı çocuğum. Akrabaları bakmaya başladı beni. Zamanla kaldığım evlerde kavgalar çıkmaya başladı. Zaman içinde kaldığım evlerdeki odadaki yatağım koridorlara taşınmaya başladı bahanelerle. Son kaldığım evden de gönderildim. Bir akşam yeğenim, 'Seni terminale götürüyorum' dedi. 'Kim karşılayacak beni' dedim. 'Ben arayacağım akrabaları' dedi. Trabzon'a geldim. Saatlerce bekledim kimse gelmedi.'  Ne kadar kolaydır bir otobüse koca bir hayatı sıkıştırıp başından savmak. Ellerinden bastonları alındığında düşmezler, ihtiyarların dayanağı bastonlar değil, sırtlarını yasladıkları canlı duvarlar ve yalnızlıklarında kendilerine yankılanan insan sesleridir. Yanlış biliriz, ihtiyarlar el öptürmeyi beklemezler bayramlarda, el vermek isterler aslında kendilerinden arda kalanlara.''   Hasta annesiyle kalan ve babası kendilerini terk eden bir çocuğun hikayesi de şöyle öykülendiriliyor:  ''İsmi Mert'ti. O daracık köhne evlere dolu buram buram kızgın yağ, is, kanalizasyon hepsinin toplamı yoksulluk kokan sokakta arkadaşları çağırdı onu resmi aracın yanına. Bu onu ilk görüşümdü ve hep unutmayışım olacaktı. O aracın önünde yürüyerek götürdü beni kendisinin evim dediği, hayatın yuva olarak verdiği, eski bir kömürlük odaya. İçeride eski bir kilim, minder ve soba vardı. Ama bunların varlığı da hemen algılanmıyordu. O karanlık içinde ilk görülen, zayıf, hastalığın etkisiyle cildi kararmış, güçlükle ayakta duran gözleri ürkek kadındı.  Durdu ve bütün gücünü toplayıp kendi kırılgan haline tezat keskin bir sesle:  'Ben oğlumu vermem, niye geldiniz' dedi ve ''Oğlum olduğunda ilk defa benim bir şeyim oldu. Hep başkalarının eşyalarını giydim. Kocam bile benim olmadı'' diye devam etti.  Kocası hastalığı ilerlediği zaman onları terk etmiş, 4 yıldır kocası hiç arayıp sormuyormuş.  Aile desteklenmeye başladı. O çocuktan gelen ilk çiçekti yaşamım boyunca aldığım en ezen, en ağır hediye. Ayda kendine bağlanan 200 liradan, bana da bir demet karanfil parası düşürmüştü, o kocaman taklidi yapan küçük çocuk.''