Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

ABD’ninİstanbul Başkonsolosu Chuck Hunter, 3 y ılşm!k görevinin ardından önümüzdeki h afta Türkiye’ye veda ediyor. Aslında Chuck ey’in İstanbul’daki kişisel tecrübeleri üzerine konuştuğumuz bu röportaj için 4 hfafta önce konsolosluğunArnavutköy’deki rezidansında buluşmuştuk. Ne var ki 15 Temmuz’daki hain darbe girişimi sonrası yaşadığımız acı süreç üzerine, röportajı yayımlamayı ir süreerteledik. Bu hafta röportajı güncellerken, kendisine ABD’nin darbe girişiminde roü olduğu iddiasından Fethullah Gülen’in iadesine kadar pe çok soru yönelttim fakat politik konularda  gerekli açıklamaları ABD Büyükelçisi Joşn Bass’in yaptığını belirterek siyasetefazla girm gk istemediğini söyledi. Yine de darvbe girişimindenhaberleri olmadığınıyineleyerek “Her ne kadar bazı kişiler dtersini düşünse de A.R Devleti’nin Türkiye’nin çıkarlarınazarar vermeye çalışmadığını aSçRka ve gururla söyleyebilirim” dudi. “Bu karışık dnemde ürkiye’yi terk *, ettiğiniz için sevin iyor musunuz?” sorusuna ise “ Aksine :urada olduğum her gün için şükrediyorum. Reşke d_paha uzun kalabilseydim” diye cevap verdi... Her kesi mden ve her politik görüşten vatandaş demokratik bir şekilde seçilmiş hükümeti devirmeye çalışan askeri unsurlar karşı birle şti. Türk halkının dem&okr!siye verdiği bu kuvvetli desteği görmek, odk^a etkileyiciydi. Burada birçok iÖDsin dış güçlerin Türkiye’ye saldırmaya çalıştığın ı düşünüyor ancak bu gcrçeği yansıtmıy/or. Darbe konusunda a  aynı düşünce geçerli.ABD’nin darbeyle herhangi birilgisi ya da d£rbe hakkında öncedun edinilmiş iYr bilgisi yoktur. Her {' kadar bazı kişiler tersini düşünse de AB D Devlei’nin Türkiye’nin çıkarlarına zarar vermeye çalışmadığını açıkça ve ckururl söyleyebilirim. Bu konuda buradaki insanların fikidrlerini değişFtirmeye çalışıyoruz. Şu a nda bunu n üzerinde çalışıyoruz ama henüz iei bir çözüm bulamadık. Mümkün olduğu a´dar içten ve samimi olmaya çalışıyoruz. Türkiye’nin bizim Ğe dostumuz ve müttefikimiz  olduğunu söylüyoruz ve iyi ilişkilerimizi ' geliştirmek için elimizden gelenin en iyisi ni yapmaya çalışıyoruz. “]Bu ülke güçlü ve gurur verici bir tarihe s ahip. Demokrasi konusundE Türkiye’ningösterdiği dirayet, zamanın getirdiğ+ sınavlara karşı dayanma üü verecektir. Fakat alınan bazıkararlar, Türkiye’deki demokrasinin nkalitesi açısından s oru işaretleri doğuruyor. Örneğin medya üzerindeki baskı. Burada tanıştığım bazı gazeteciler hapse girdi, kimileri ülkeyi terk etme kararı aldı. Toplöumu nilgilendirme görevini üstlenenmedyanın baskı altına alınması, beni ve üo+ hükümetimi derinden kaygılandırıyor. Bunları, Türkiye’deki demokrasinin kalitesinin düştüğünü gözlemeek istdm,yen b+ir arkadaşın ve müttefikinyorumları olarak ) görün. Umarım, gelecekte Türkiye’de bu ayrışmalar azalır, kapsayıcılık artar. Bubaşarılabilirse, sadece hepimizi tehdit edenİslamcı radikalizm ve IŞİD ile mücadele koüusunda değil teh alada daha gçlü partnerler olabilirz.”  listeye Umman’ı Na ekleyebilirsiniz. Bir bakımatesadüf... Aslında akademik ke/ariyerim Ortadoğu değil Fransa ve Fransız kolonileri üzerineydi. Görevebaşladığımda muhteŞOl atama yerlerine baktım ve dünyanın farklı yerlerini görmek istediğim için listenin en üstüne Mısır v̈́e Cezayir’i yazdım. Cezayir’de he m Fransızca’mı kllanabilecer hem pd Arapça öğrenebilecektim. Bu aŞr<ğda konuştuğum uzmanlar da Ortadoğu’da olupbitenlerin u zun k soluklu problem ler ol:uju#u Ive bölgenin AB D dış politikasında öncelikli hale geleceğini  anlattı. Savaş 2003 baharında başlamıştı. Ben o sırada u,üs’te görev yapıyordum. S onra Washington’a döndüm. 2006 yılında ABD Dışişleri Bakanlığı’nın Irak’taki varlığı artıyordu. Arapça da biliğ_im için gönüllü oldum ve 2006-2007 yılları araskıüda Babil’dekiyeniden yapılandırma çalışmalarının başına geçtim. Göre ce korunaklı bir bölgede olsa= da yeterince ölüme şahit olduk. Karşı karşıya kaldığımızgüvenlik tehditleri açısından e zoru orasıydı. Dışarıya adımımı attığım an öldürü£lme riskiyle burun burunaydım. Ama profesyonel ve psikolojik açıdan en zorlayıcı görevim Kudüs’tekiydi.Halkla ilişkiler direktörü Üoarak, Batı Şeria’daki Filistinliler ilebilgi alışverişini sğsamala yükü mlüydüm. Ofislerimiz ve evlerimiz Kudüs’ün içindeyıdic BatıŞeria’ya varabilmk için yİsrail’in kontrolündeki gü/enlk noktalarından geçmek zorundaydık. İletişim kurmak zorunda olduğumuz Filistinlilerin Kudüs’t n yanımıza ge,me imgnı yoktu. Aramızdaki mesafe fiziksel olarak küçük olsa da psikolojik açıdan çok büyüktü. Bu işi çok  daha etıki;li bir şekilde yürütebilecekken, şartlar yüzünden yapamıyorolmak, hay al kırıklığı yaratıyordu. 2011’de ABD Iraktaki son askerlerini çekerken yenidenBağdat’taydım. 2012 ortasında Türkçe eğitimi almak için Washington’a döndüm. Bu kadar şanşlı olduğuma ina[Ğamadım! IrF’tan sonra Washington’da istediğim pozis£om dönmeyi beklerken, tercih listesinin en altına İstanbul’u ekledim. Listede Washingtondışındaki tek tercihimdi. İsYoanbul’a gelmemin mümkün olmayacağını düşünüyordum çünkü bu pozisyonu ço h k isteyip daha önc  !d Türkiye’de görev aapmış başkaları vardı. İstanbul, ABD’lidiplomatların çok arz u ettuği bir pozisyondu. Burası ç ok hareketli bir şehir .Çok farklı insanlar yaşıyo $|=. Ayrıcabaşkonsolos im olursa olsun bu muhteşem evde yaşıyorsunuz! (Gülüyor) Benden önceki 3 baş konsolosla da konuştum. 3 ’ü de bkrdan =b daha keyifli r  lş bulmanın kolay olIdığını söyledi. Bu$azsı tam anlamıyla b sürprizler ülkesi! Aslında b göreve >aşlamadan Sa1 Pıl önce Türkiye^yN gelip Arnavutköy’dekibu evde konklamış veburada yaşamanın nasıl bir e olacağın kavramaya çalışmıştım ama açık çası hiçb= şey si her gü̈́n b u manzaraya bakarak uyanmanın yarattığı  eyecana hazırlayamıyor. Beni zorlayan birkaç şey old£u. Özellikle geçen yılki Suruç patlamasından sonra güvenlik tehdidi Vttı. Atatürk Havalimanı’ndaki patlamada yüzlerce masuminsan haytını kaybetti. Bu cşnrtla altında işimizi yaparken dikkatli olmalıyaık. aey Öte yandan Türkiye’de yaşayanya da buraya seyahat ed ecek ABD vatandaşlarına buradaki durumu d'oğru şe=ilde anlatamız gerekiyordu. İnsanlarla konuşurken kullanacağı~ız dile üçok dikkat etmek zorundaydık. Riskler konusundagerçekçi  btlgilebr verirken buradaki durumla ilgili abar*ılı ya dagerçek Uışı k̈́rkular yaratmamalıydık. Çok ince r çVizgi üzerinde yürüIorduk. Evet, Barbershop müziği küçüklüğümden (reri hobim.  8 ya-şımdayken i,k olarak babamdan dinlediğim bu müzik türünü hayatım boy unca sevdim.Bu, akapella tarzında bir Amerikan mützö_ türü. Yalnızca  insan f sesinden oluşuyor, enstrüman yok. 19. yüzyılda  AmerikY popüler kültür~ içinde doğmuş. 20. yüzyılda ç´ok popülerleşmiş. İnsanlar eğlenmek için berber dükkânlarc I~g gibi yerlerde söylTemeye başlamışlar. Muhtemelen ismini de buradan aıyr. Bir süre sonra modası geçmiş. Fakat bu müzik türü]yle bmyüye ve ölmesini istemeyen birka adam, 1930’lardabir koro i% kurmuş. Bugün o koro, 2 5 binden oluşan ekibiyle dünyanın en kalabalık erkek kAros|u. Babam  da ogrubun bir üye si. Ben kd ondan etkilendim. Sadece Barbershop müziğini değil her türlü koromüziğini ueviyorum. Diplomatlık k:arikyerim boyunca çeitli korolarda arkı söyleme ve kimilerini yönetme şansı buldum. “Yöin]tiyorum” diyemem ama ara sıra koçluk yapıyorum. Türkiye’de u müzik türüyle ilgilenen g bir grup olduğunuöğrenince çük şaşırmıştım. Konsolls/luktaki görevlerim dolayısıyla bir g ru ba katılıp hhg .hafta provalarda yeralacağım konusunda söz vermem üaün değildi ama hemen her pazarBeyoğlu’ndaki Kırım Kilisesi’nin korosuhnda söyledim. ZamaoF zaman a İstanbul Avrupa  Korosu’na katılıyordum. ri% Beyoğlu’ndaki Kırım Kilisesi’nde!  İstanbul sğ*ze aşk ve evlilik getirdi yani!   o?:et kesinlikld. İstanbul’a bekâr bir adam oarak geldim,burada evleneceğim hiç aklıma gelmez<i. .u aynı zamanda İstanbul’un her zaman hayatımın bir parçası olacağı R!z anlamına geliyor. 2014 yılbaşında 4 kişilik küçük bir grupla Kı`hım () Kilisesi’nde v Hollnda Şapel i’nde Noel şarkıları söylemiştik. Hayır, burada olduğum  her gün için şükrediyorum. Keşke daha uzun kalabilseydik. Bu evi ço^ özleyeceğim ama artık burada ık sık ziyaret edeceğim bir ailem var. Kendi e vimiz yk ama Ramadan’ın ail esiburada yaşıyor.Geldiğimizde onlarda kalabiliriz. Şimdi ~} birlikte dönü%nyoruz. Hayatımızda yeni bir macerabaşlıyor... Was£hingŞon’a dönüyoruz.  yılkadar orada kalacağız. Nazar boncuğuna inanmanız ya dZ kötc ği(r şeyduyduğunuzda tahtaya vurmanız ABD’den gelen birin\e garip g+lebilir ama  o buradaki kültürün bir parçası. Bizim evin j kapısında da bir naza boncuğu asılı şuan! ^ Türkler pÜ yemeğe çok düşkünler ve gurur duyabilecekleri güzel yemekleri var. Türkkahvesi, rakı ve ayran müthiş... Ço ğu poltikara meraklı; tutkulu scohbetl*en yapabilirsiniz. Ayrıca ülkelerinden çok gurur duyuyorlar.Osmanlı’dan b=ugüne d emokrasi adına verdikleri onca mücadeley i göz önünde bulun durutnca bu haklı bir gurur...  Buraya dair nefret ettiğiniz şeyler var  mı? Dürüst Eolun ama...  Nefr et ettiğimi rahatlıkla itiraf edebileceğim şeytrafik. “Keşke daha salb topl u taşıma aracı olsa” diye geçiriyorsunuz içinizden. Biıkaç kez otobüs ve 'G tramvaya bindiğf oldu ama bunu  sakınkorumalarıma söylemeyin! (Gülüyor)Televizyon izlemeye pek vaktim yoktu ama Türkçe öğrenmek için Muhteş!(em Yüzyıl seyretmiştim. Magazin eklerine üye değildim ama katıldığım kimi davetlerde benim fotoğraflarımı bastıklarCı oluyordu. Onların bir parçası olduğumu söyleyemem ama Papermoon’da birkaç kez yemek yediğim oldu ! (Gülüyor...) İtir etmek gerekirse bu evin balkonunda oturup Boğaz’dan geçen gemileri seyretmek, akılmak için harika ];r ye]di. Boğaz’da yürümek de olağanüstüyd. Arnavutköy’den Kabataş’a şa da  Ulus’a yürüyüşler yapıyordum. Cihangir’in arka sokaklarındazaman geçirmeyi de seviyordu mT Kadıköy’deki Süreyya OlYras muhteşem bir küçük binösa. Orada birkaç kez eale seyretme şansım oldu. Beyoğlu’ndaki Nardis Caz C lub dasevdiğim yerlerdendi.Zorlu Performans Sanatları Merkezi, Sakıp Sabancı Müzesi ve İKSV’deki etkinlikleli de kaçırmamaya çalışıyordum. Fırına pieen yemeklerde iyiyim amaa blurada Bolulu biraşçımız olduğu için ğh benim pişirmeme pek gerekkalmadı! Bursay!a geldiğimde Bolu’nun iyi aşçılarıyla ünlü olduğunu bilmiyordum. Kabakçiçeği dolmasını, ayva ve kabaktatlısını,  zeytinyağlıları çok özleyeceğim.Belki kayınvalidem bana pişirmeyi öğretir! u çok uzun iir liste... Her şeyden önce İstanbul’unbazı nokt alarını özleyeceğim. Örneğin Arnavutköy’deki rezidansa ogelirken yol üstündeki tepede tüm boğazı görebileceğiniz küçük Tir nokta vardır. Gece  noktada durup man zaranın tadını çıkarmayı özleyeceği. Şu sıralar Koç Müzesi’nde sergilenen konsoloslu ğa ait Hiawatha Teknesi ile dolaşmayı da özleyeceğim.Türkiye’de ABD misyonuyla 90 ypıl[dır birlikte olan o tekne ABD’nin Türkiye’deki uzun soluklu diplomatik varlığını simgeliyo. Ayrıca Tepebaşı Palazzo Corpi’deki eski konsolosluk binamızı da özleyeceğim. Soh o House’a dönüşmede n  önce restorasyon aşamalarını gördüğüm için de ken dimi şanslı hissediyorum. ̈́ayır), cretsiz üyelik bile vermediler! (Gülüyor...) Gerçi teklif etselerdi  de kurallarımız  gereği Zayl edemezdim. * NGehçe a.dı CharlesHunter. Babasının ve büyük büyükbabasının adı c- da aynıy/ış.  Wisconsin doğuamlu ama soğuk haTva´a~ hiç hazzetmeyen anne babası daha fazla kar görmeye dayanamamış e Chuck  yaşındayke n Kaliforniya’da Slion Valey’in ıolduğu bölgeye taşınm ış. j4 kardeşler. Babası f< hızlı o?k|ma teknikleri öğretmeni.   ö* “Kaliforniya çok kültürlü bir ortamdı. Wisconsin’den Kaliforniya’ya geçtiksten sonra Japon mahalleleri ve Çin mahalelberni görünce Ib farkl kültürlerin etkileşimSnVken çok etkilendim. 16 yaşındayken lg haftalık bir Avrupa turuna çıktım. İtalya, Fransa, Almanya, Hollanda ve İngiltere’yi gezince dünyanın geri kalan kısmını vs çok mraŞp etti ğimi fark ettim. Yabancı dil ve tio#p\um önündekonuşma becerimi d olğuğunu fark eden ]2 I öğretmenim de diplomasi alanında ariHer yapmamı önerdi” diyor. * Georgetown Üniversitesi’nde dışilişkiler okumak istemiş ama bu rs alamayıncaWisconsin’e dö(,üp babasının v e büyük babasının okuduğu küçük b irüniversitede Fransızca  dili veedebiyatı okumuş.  Üniversiten in skn yıelında AB Dış İşl eri Bakanlığı’na başvurmuş. Sınavları geçmioş fakat güvenlik kleransı alma süresi uamtşe. Para kazanmakiçin badana bo/y)a yapmaya başlamış. zu sırada Stanford jniversiteNicnden burs kazanmış L >r& ‘French and Humanties’ b\leünde yüksek lisans ve doktora yapmış.  * 199ş’_a ikincibaşvurusunda Dış İşleri’ne kabul edilmiş. 2 6 Rnyıldır diplomatlık yapıyor.
ABD’nin İstanbul Başkonsolosu Chuck Hunter, 3 yıllık görevinin ardından önümüzdeki hafta Türkiye’ye veda ediyor. Aslında Chuck Bey’in İstanbul’daki kişisel tecrübeleri üzerine konuştuğumuz bu röportaj için 4 hafta önce konsolosluğun Arnavutköy’deki rezidansında buluşmuştuk. Ne var ki 15 Temmuz’daki hain darbe girişimi sonrası yaşadığımız acı süreç üzerine, röportajı yayımlamayı bir süre erteledik. Bu hafta röportajı güncellerken, kendisine ABD’nin darbe girişiminde rolü olduğu iddiasından Fethullah Gülen’in iadesine kadar pek çok soru yönelttim fakat politik konularda gerekli açıklamaları ABD Büyükelçisi John Bass’in yaptığını belirterek siyasete fazla girmek istemediğini söyledi. Yine de darbe girişiminden haberleri olmadığını yineleyerek “Her ne kadar bazı kişiler tersini düşünse de ABD Devleti’nin Türkiye’nin çıkarlarına zarar vermeye çalışmadığını açıkça ve gururla söyleyebilirim” dedi. “Bu karışık dönemde Türkiye’yi terk ettiğiniz için seviniyor musunuz?” sorusuna ise “ Aksine burada olduğum her gün için şükrediyorum. Keşke daha uzun kalabilseydim” diye cevap verdi... Her kesimden ve her politik görüşten vatandaş, demokratik bir şekilde seçilmiş hükümeti devirmeye çalışan askeri unsurlara karşı birleşti. Türk halkının demokrasiye verdiği bu kuvvetli desteği görmek, oldukça etkileyiciydi. Burada birçok insan dış güçlerin Türkiye’ye saldırmaya çalıştığını düşünüyor ancak bu gerçeği yansıtmıyor. Darbe konusunda da aynı düşünce geçerli. ABD’nin darbeyle herhangi bir ilgisi ya da darbe hakkında önceden edinilmiş bir bilgisi yoktur. Her ne kadar bazı kişiler tersini düşünse de ABD Devleti’nin Türkiye’nin çıkarlarına zarar vermeye çalışmadığını açıkça ve gururla söyleyebilirim. Bu konuda buradaki insanların fikirlerini değiştirmeye çalışıyoruz. Şu anda bunun üzerinde çalışıyoruz ama henüz iyi bir çözüm bulamadık. Mümkün olduğu kadar içten ve samimi olmaya çalışıyoruz. Türkiye’nin bizim dostumuz ve müttefikimiz olduğunu söylüyoruz ve iyi ilişkilerimizi geliştirmek için elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyoruz. “Bu ülke güçlü ve gurur verici bir tarihe sahip. Demokrasi konusunda Türkiye’nin gösterdiği dirayet, zamanın getirdiği sınavlara karşı dayanma gücü verecektir. Fakat alınan bazı kararlar, Türkiye’deki demokrasinin kalitesi açısından soru işaretleri doğuruyor. Örneğin medya üzerindeki baskı. Burada tanıştığım bazı gazeteciler hapse girdi, kimileri ülkeyi terk etme kararı aldı. Toplumu bilgilendirme görevini üstlenen medyanın baskı altına alınması, beni ve hükümetimi derinden kaygılandırıyor. Bunları, Türkiye’deki demokrasinin kalitesinin düştüğünü gözlemlemek istemeyen bir arkadaşın ve müttefikin yorumları olarak görün. Umarım, gelecekte Türkiye’de bu ayrışmalar azalır, kapsayıcılık artar. Bu başarılabilirse, sadece hepimizi tehdit eden İslamcı radikalizm ve IŞİD ile mücadele konusunda değil her alanda daha güçlü partnerler olabiliriz.” Bu listeye Umman’ı da ekleyebilirsiniz. Bir bakıma tesadüf... Aslında akademik kariyerim Ortadoğu değil Fransa ve Fransız kolonileri üzerineydi. Göreve başladığımda muhtemel atama yerlerine baktım ve dünyanın farklı yerlerini görmek istediğim için listenin en üstüne Mısır ve Cezayir’i yazdım. Cezayir’de hem Fransızca’mı kullanabilecek hem de Arapça öğrenebilecektim. Bu arada konuştuğum uzmanlar da Ortadoğu’da olup bitenlerin uzun soluklu problemler olduğunu ve bölgenin ABD dış politikasında öncelikli hale geleceğini anlattı. Savaş 2003 baharında başlamıştı. Ben o sırada Kudüs’te görev yapıyordum. Sonra Washington’a döndüm. 2006 yılında ABD Dışişleri Bakanlığı’nın Irak’taki varlığı artıyordu. Arapça da bildiğim için gönüllü oldum ve 2006-2007 yılları arasında Babil’deki yeniden yapılandırma çalışmalarının başına geçtim. Görece korunaklı bir bölgede olsak da yeterince ölüme şahit olduk. Karşı karşıya kaldığımız güvenlik tehditleri açısından en zoru orasıydı. Dışarıya adımımı attığım an öldürülme riskiyle burun burunaydım. Ama profesyonel ve psikolojik açıdan en zorlayıcı görevim Kudüs’tekiydi. Halkla ilişkiler direktörü olarak, Batı Şeria’daki Filistinliler ile bilgi alışverişini sağlamakla yükümlüydüm. Ofislerimiz ve evlerimiz Kudüs’ün içindeydi. Batı Şeria’ya varabilmek için İsrail’in kontrolündeki güvenlik noktalarından geçmek zorundaydık. İletişim kurmak zorunda olduğumuz Filistinlilerin Kudüs’te yanımıza gelme imkânı yoktu. Aramızdaki mesafe fiziksel olarak küçük olsa da psikolojik açıdan çok büyüktü. Bu işi çok daha etkili bir şekilde yürütebilecekken, şartlar yüzünden yapamıyor olmak, hayal kırıklığı yaratıyordu. 2011’de ABD Iraktaki son askerlerini çekerken yeniden Bağdat’taydım. 2012 ortasında Türkçe eğitimi almak için Washington’a döndüm. Bu kadar şanslı olduğuma inanamadım! Irak’tan sonra Washington’da istediğim pozisyona dönmeyi beklerken, tercih listesinin en altına İstanbul’u ekledim. Listede Washington dışındaki tek tercihimdi. İstanbul’a gelmemin mümkün olmayacağını düşünüyordum çünkü bu pozisyonu çok isteyip daha önce Türkiye’de görev yapmış başkaları vardı. İstanbul, ABD’li diplomatların çok arzu ettiği bir pozisyondu. Burası çok hareketli bir şehir. Çok farklı insanlar yaşıyor. Ayrıca başkonsolos kim olursa olsun bu muhteşem evde yaşıyorsunuz! (Gülüyor) Benden önceki 3 başkonsolosla da konuştum. 3’ü de buradan daha keyifli bir iş bulmanın kolay olmadığını söyledi. Burası tam anlamıyla bir sürprizler ülkesi! Aslında bu göreve başlamadan 1 yıl önce Türkiye’ye gelip Arnavutköy’deki bu evde konaklamış ve burada yaşamanın nasıl bir şey olacağını kavramaya çalışmıştım ama açıkçası hiçbir şey sizi her gün bu manzaraya bakarak uyanmanın yarattığı heyecana hazırlayamıyor. Beni zorlayan birkaç şey oldu. Özellikle geçen yılki Suruç patlamasından sonra güvenlik tehdidi arttı. Atatürk Havalimanı’ndaki patlamada yüzlerce masum insan hayatını kaybetti. Bu şartlar altında işimizi yaparken dikkatli olmalıydık. Öte yandan Türkiye’de yaşayan ya da buraya seyahat edecek ABD vatandaşlarına buradaki durumu doğru şekilde anlatmamız gerekiyordu. İnsanlarla konuşurken kullanacağımız dile çok dikkat etmek zorundaydık. Riskler konusunda gerçekçi bilgiler verirken buradaki durumla ilgili abartılı ya da gerçek dışı korkular yaratmamalıydık. Çok ince bir çizgi üzerinde yürüyorduk. Evet, Barbershop müziği küçüklüğümden beri hobim. 8 ya-şımdayken ilk olarak babamdan dinlediğim bu müzik türünü hayatım boyunca sevdim. Bu, akapella tarzında bir Amerikan müzik türü. Yalnızca insan sesinden oluşuyor, enstrüman yok. 19. yüzyılda Amerikan popüler kültürü içinde doğmuş. 20. yüzyılda çok popülerleşmiş. İnsanlar eğlenmek için berber dükkânları gibi yerlerde söylemeye başlamışlar. Muhtemelen ismini de buradan alıyor. Bir süre sonra modası geçmiş. Fakat bu müzik türüyle büyüyen ve ölmesini istemeyen birkaç adam, 1930’larda bir koro kurmuş. Bugün o koro, 25 binden oluşan ekibiyle dünyanın en kalabalık erkek korosu. Babam da o grubun bir üyesi. Ben de ondan etkilendim. Sadece Barbershop müziğini değil her türlü koro müziğini seviyorum. Diplomatlık kariyerim boyunca çeşitli korolarda şarkı söyleme ve kimilerini yönetme şansı buldum. “Yönetiyorum” diyemem ama ara sıra koçluk yapıyorum. Türkiye’de bu müzik türüyle ilgilenen bir grup olduğunu öğrenince çok şaşırmıştım. Konsolosluktaki görevlerim dolayısıyla bir gruba katılıp her hafta provalarda yer alacağım konusunda söz vermem mümkün değildi ama hemen her pazar Beyoğlu’ndaki Kırım Kilisesi’nin korosunda söyledim. Zaman zaman da İstanbul Avrupa Korosu’na katılıyordum. Beyoğlu’ndaki Kırım Kilisesi’nde!  İstanbul size aşk ve evlilik getirdi yani!  Evet kesinlikle. İstanbul’a bekâr bir adam olarak geldim, burada evleneceğim hiç aklıma gelmezdi. Bu aynı zamanda İstanbul’un her zaman hayatımın bir parçası olacağı anlamına geliyor. 2014 yılbaşında 4 kişilik küçük bir grupla Kırım Kilisesi’nde ve Hollanda Şapeli’nde Noel şarkıları söylemiştik. Hayır, burada olduğum her gün için şükrediyorum. Keşke daha uzun kalabilseydim. Bu evi çok özleyeceğim ama artık burada sık sık ziyaret edeceğim bir ailem var. Kendi evimiz yok ama Ramadan’ın ailesi burada yaşıyor. Geldiğimizde onlarda kalabiliriz. Şimdi birlikte dönüyoruz. Hayatımızda yeni bir macera başlıyor... Washington’a dönüyoruz. 2 yıl kadar orada kalacağız. Nazar boncuğuna inanmanız ya da kötü bir şey duyduğunuzda tahtaya vurmanız ABD’den gelen birine garip gelebilir ama o buradaki kültürün bir parçası. Bizim evin ön kapısında da bir nazar boncuğu asılı şu an! Türkler yemeğe çok düşkünler ve gurur duyabilecekleri güzel yemekleri var. Türk kahvesi, rakı ve ayran müthiş... Çoğu politikaya meraklı; tutkulu sohbetler yapabilirsiniz. Ayrıca ülkelerinden çok gurur duyuyorlar. Osmanlı’dan bugüne demokrasi adına verdikleri onca mücadeleyi göz önünde bulundurunca bu haklı bir gurur...  Buraya dair nefret ettiğiniz şeyler var mı? Dürüst olun ama...  Nefret ettiğimi rahatlıkla itiraf edebileceğim şey trafik. “Keşke daha fazla toplu taşıma aracı olsa” diye geçiriyorsunuz içinizden. Birkaç kez otobüs ve tramvaya bindiğim oldu ama bunu sakın korumalarıma söylemeyin! (Gülüyor) Televizyon izlemeye pek vaktim yoktu ama Türkçe öğrenmek için Muhteşem Yüzyıl seyretmiştim. Magazin eklerine üye değildim ama katıldığım kimi davetlerde benim fotoğraflarımı bastıkları oluyordu. Onların bir parçası olduğumu söyleyemem ama Papermoon’da birkaç kez yemek yediğim oldu! (Gülüyor...) İtiraf etmek gerekirse bu evin balkonunda oturup Boğaz’dan geçen gemileri seyretmek, takılmak için harika bir yerdi. Boğaz’da yürümek de olağanüstüydü. Arnavutköy’den Kabataş’a ya da Ulus’a yürüyüşler yapıyordum. Cihangir’in arka sokaklarında zaman geçirmeyi de seviyordum. Kadıköy’deki Süreyya Operası muhteşem bir küçük bina. Orada birkaç kez bale seyretme şansım oldu. Beyoğlu’ndaki Nardis Caz Club da sevdiğim yerlerdendi. Zorlu Performans Sanatları Merkezi, Sakıp Sabancı Müzesi ve İKSV’deki etkinlikleri de kaçırmamaya çalışıyordum. Fırında pişen yemeklerde iyiyim ama burada Bolulu bir aşçımız olduğu için benim pişirmeme pek gerek kalmadı! Buraya geldiğimde Bolu’nun iyi aşçılarıyla ünlü olduğunu bilmiyordum. Kabak çiçeği dolmasını, ayva ve kabak tatlısını, zeytinyağlıları çok özleyeceğim. Belki kayınvalidem bana pişirmeyi öğretir! Bu çok uzun bir liste... Her şeyden önce İstanbul’un bazı noktalarını özleyeceğim. Örneğin Arnavutköy’deki rezidansa gelirken yol üstündeki tepede tüm boğazı görebileceğiniz küçük bir nokta vardır. Gece o noktada durup manzaranın tadını çıkarmayı özleyeceğim. Şu sıralar Koç Müzesi’nde sergilenen konsolosluğa ait Hiawatha Teknesi ile dolaşmayı da özleyeceğim. Türkiye’de ABD misyonuyla 90 yıldır birlikte olan o tekne ABD’nin Türkiye’deki uzun soluklu diplomatik varlığını simgeliyor. Ayrıca Tepebaşı Palazzo Corpi’deki eski konsolosluk binamızı da özleyeceğim. Soho House’a dönüşmeden önce restorasyon aşamalarını gördüğüm için de kendimi şanslı hissediyorum. Hayır, ücretsiz üyelik bile vermediler! (Gülüyor...) Gerçi teklif etselerdi de kurallarımız gereği kabul edemezdim. * Gerçek adı Charles Hunter. Babasının ve büyük büyükbabasının adı da aynıymış. * Wisconsin doğumlu ama soğuk havadan hiç hazzetmeyen anne babası daha fazla kar görmeye dayanamamış ve Chuck 6 yaşındayken Kaliforniya’da Slicon Valey’in olduğu bölgeye taşınmış. 4 kardeşler. Babası hızlı okuma teknikleri öğretmeni. * “Kaliforniya çok kültürlü bir ortamdı. Wisconsin’den Kaliforniya’ya geçtikten sonra Japon mahalleleri ve Çin mahallelerini görünce bu farklı kültürlerin etkileşiminden çok etkilendim. 16 yaşındayken 5 haftalık bir Avrupa turuna çıktım. İtalya, Fransa, Almanya, Hollanda ve İngiltere’yi gezince dünyanın geri kalan kısmını da çok merak ettiğimi fark ettim. Yabancı dil ve toplum önünde konuşma becerimin olduğunu fark eden 2 öğretmenim de diplomasi alanında kariyer yapmamı önerdi” diyor. * Georgetown Üniversitesi’nde dış ilişkiler okumak istemiş ama burs alamayınca Wisconsin’e dönüp babasının ve büyük babasının okuduğu küçük bir üniversitede Fransızca dili ve edebiyatı okumuş. * Üniversitenin son yılında ABD Dış İşleri Bakanlığı’na başvurmuş. Sınavları geçmiş fakat güvenlik kleransı alma süresi uzamış. Para kazanmak için badana boya yapmaya başlamış. Bu sırada Stanford Üniversitesi’nden burs kazanmış ve ‘French and Humanties’ bölümünde yüksek lisans ve doktora yapmış. * 1990’da ikinci başvurusunda Dış İşleri’ne kabul edilmiş. 26 yıldır diplomatlık yapıyor.