Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Aileleri  n heyecanla, çocukların birçoğunun ise merak la, korpyla beklediği günün nihayet geldiğini ve okulların açıldığını belirten  ^ ancakbazı çocukların  nde ne girebildiğini, ailesinde n ayrılä́ama gibi bir durumla karşı krşıya kalabildiğini aktardı. Karamuk, "Bir ya/da sınıf d´şınIa olmanız gerektiğini vurguayan öğretmen, diğeryanda gözleri yaşlı çocuğunuz ve arada kalan siz. Nyse ki yalnız değilsinez. Çünkü okul koridorlarında sizinle aynı cümleleri 'Aslında bsizimki 2 ~M senede anaokuluna gitti', 'hiç böye yapmazdı' voya 'geçea yıl hiç ağlamamıştı' diyen birçok annebabaya rastlıyorsunuz" ifadelerini kullandı. Bu yaşananların çok normal ulduunu bildiren Karamuk,daha önce benzer bir ortamda bulunmamış çocuğun kaygılrfanmasınınP ağlama davranışı sergilemesinin okulun ilk ggünlerri için aslında bihçk çoktan bekcl[ne bir tepki olduğunu ve bu tepkinin noryal olarak ck̈́ değerlendirilmesi gerektiği nin altı nı çizdi. Karamuk, ailelerin bukonuda bazen istmeden de olsa yanlış tepkiler verebildiğini belirterek, şu ifaderi kullandı: "Birinci sınıfauyum sürecinde çocuklara bi-oa zaman vermek ve 'sen artık  abi, abla oldun, büyüklerin okuluna gideceksin' gibi söylemlerle yaklaşmamak gerekir. Daha ç  ay önce anaokuluna gddn ç;cuk£arımızın llköğretAime geçtilerdiye bir anda büyümelerini beklemek haksızlık olacaktır. Okulun ilk gününde yaşanabilecek sorunları +rg en aza indirmek mümkün. Okulun fiziksel şartları çocuğa daha önceden tanıtılmalı, anookulundln nasıl farklı olacağı, el#r yapacağıkonuşulmalı. Okulun ?ipğey öğrencileri gelmeden yapılan oryantasyon programına katılmasına özen gösterilmeli ve öğretmenleriyletanıştırılmalı." Karamuk, öğretmenlerin ilk zamanlarda mümkün olduğunca tene ffüslerde çocuklarla vakit geçirmesinin okula, öğretmene ve arkadaşlarına alışması konu~uKda öğr enciye kolayluk sağlayacağını ve güzel bir ilişki k&rulmasına yardımcı olacağını bildirerek, değerlendirmelerini şöyle sürdürdü. "Çocuğa okula alışması için zaman vermek, tutum  ve davranışlarımızla onlara yardımcı olmak, öğretmenle iş brlici yapmak sürecin iyibir şekilde ilerlemesini sağlar. |Fğat alışma sgües~i ^uzuyor, ağlamaları evam edhiyf, olumlu gelişmeler yerin kötüye gidiyor ve bedensel yakınmalarda ekleniyo rsa okul fobisi olup olmayacağı düşünülebilir. Böyle bir şeyDdeU şüphelenildiğinde çocuğu ısrarcı bir şekilde okulda tutma k, okulaalışsın diye zorlamak, çoEcuğun duygularını görmezden gelmek büyük yanlışlardan olur. Bu  , ç\cuğun okula grrı tamamen olumsuz bir tumtu sergilemesine ineiren olabilir. ğöylhe durumda bir uzmandan destek almak çochğun ve ailenin  bu süreçte sdaa faz la yıpranmasını engellerken, okuldaki sürece \est]k olabilir."
Ailelerin heyecanla, çocukların birçoğunun ise merakla, korkuyla beklediği günün nihayet geldiğini ve okulların açıldığını belirten  , ancak bazı çocukların  nde ne girebildiğini, ailesinden ayrılamama gibi bir durumla karşı karşıya kalabildiğini aktardı. Karamuk, "Bir yanda sınıf dışında olmanız gerektiğini vurgulayan öğretmen, diğer yanda gözleri yaşlı çocuğunuz ve arada kalan siz. Neyse ki yalnız değilsiniz. Çünkü okul koridorlarında sizinle aynı cümleleri 'Aslında bizimki 2 senede anaokuluna gitti', 'hiç böyle yapmazdı' veya 'geçen yıl hiç ağlamamıştı' diyen birçok anne babaya rastlıyorsunuz" ifadelerini kullandı. Bu yaşananların çok normal olduğunu bildiren Karamuk, daha önce benzer bir ortamda bulunmamış çocuğun kaygılanmasının, ağlama davranışı sergilemesinin okulun ilk günleri için aslında birçok çocuktan beklenen bir tepki olduğunu ve bu tepkinin normal olarak değerlendirilmesi gerektiğinin altını çizdi. Karamuk, ailelerin bu konuda bazen istemeden de olsa yanlış tepkiler verebildiğini belirterek, şu ifadeleri kullandı: "Birinci sınıfa uyum sürecinde çocuklara biraz zaman vermek ve 'sen artık abi, abla oldun, büyüklerin okuluna gideceksin' gibi söylemlerle yaklaşmamak gerekir. Daha üç ay önce anaokuluna giden çocuklarımızın ilköğretime geçtiler diye bir anda büyümelerini beklemek haksızlık olacaktır. Okulun ilk gününde yaşanabilecek sorunları en aza indirmek mümkün. Okulun fiziksel şartları çocuğa daha önceden tanıtılmalı, anaokulundan nasıl farklı olacağı, neler yapacağı konuşulmalı. Okulun diğer öğrencileri gelmeden yapılan oryantasyon programına katılmasına özen gösterilmeli ve öğretmenleriyle tanıştırılmalı." Karamuk, öğretmenlerin ilk zamanlarda mümkün olduğunca teneffüslerde çocuklarla vakit geçirmesinin okula, öğretmene ve arkadaşlarına alışması konusunda öğrenciye kolaylık sağlayacağını ve güzel bir ilişki kurulmasına yardımcı olacağını bildirerek, değerlendirmelerini şöyle sürdürdü. "Çocuğa okula alışması için zaman vermek, tutum ve davranışlarımızla onlara yardımcı olmak, öğretmenle iş birliği yapmak sürecin iyi bir şekilde ilerlemesini sağlar. Fakat alışma süresi uzuyor, ağlamaları devam ediyor, olumlu gelişmeler yerine kötüye gidiyor ve bedensel yakınmalarda ekleniyorsa okul fobisi olup olmayacağı düşünülebilir. Böyle bir şeyden şüphelenildiğinde çocuğu ısrarcı bir şekilde okulda tutmak, okula alışsın diye zorlamak, çocuğun duygularını görmezden gelmek büyük yanlışlardan olur. Bu, çocuğun okula karşı tamamen olumsuz bir tutum sergilemesine neden olabilir. Böyle durumda bir uzmandan destek almak çocuğun ve ailenin bu süreçte daha fazla yıpranmasını engellerken, okuldaki sürece destek olabilir."