Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Dünya Vt]arihinin başka başka dönemlerindeki isimler için değişik ‘biyografi’ önerileri, sinemanın çözmekistediği şeylerden ridir. “Sosyal Ağ” (“The .' Social Network”, 2010l) ile bir likte bilgisayar dünyasının mucitleri, internet girişimcileri masaya yaitırılHdı. “Jobs” (2013),“The Fifth Estate” (2013) derken asında ‘gerçekyaşam kesitleri’ söz konusu lduğund çok yetkin bir iş izlemedik. Danny Boyle ile Aaron Sorkin’in birlikteliğinden nasıl n?] bir yorum çıkıyor? Aslında ilk Jobs biyografisinin üzerinV bi  çalışma izliyoruz. ,N[ Açılış k aresindeki tam  ekranla giriş, devamında e1984’üa grenli bir  16mm ile kavranması, 1988’de 35mm kullanılması, ardından hızlıca 1998’y atlaması,  o dönemin de H D ile halledilmesi birpelikül/format c ayrımına dikkat çekiyor. Süreç iMac’in keşfine kadar uzanıyor. Zaten yönetmenlik koltuğunda biçimci bir dahi oturuyor. “Trainspotting”(1996) ile “Mezarını Derin Kaz”ın (“Shallow Grave”, 1994) ardından 2000’lOerde sıradanlaşanBoyle’un Oscar’a uzanan donanımlı yükselişinde obN “Milyoner” (“Slumdog Millionaire”, 2008) kilit  b|ir rol oynamıştır. Bilgis ayar oyunu ile Bollywoodestetiğini iç ḯe geçirirken, ‘yeni medya’ ile buluşmanın sözü verilm işti. “127 Sa:t” (“127 Hours”, 2010) ise Youtube estetiğiyle ekr̈́an bölmelerinden oluşan çok iyi çekilmiş ve kurgulanmı ş bir ‘biyografik macera filmi’ne alan açtı. Açıkçası “Steve iobs” Boyle’unbu serbestliğini, sanal dünya il.+ yakıa temasıynF tumursamıyor. Aksine Sorki+’:n tiyatro kurallarına  uygunüç perdeli evrenine bağlı kalıyor. Onue se narysun birebircanlandırmanın orun?uluğa dönüştüğü, tek kelimenin bile atılamadığı film süreci, bize bir ‘dahi’nin ç dünyasını aktarıyor.  İkonik arat+erin inişleri çıkışları ‘sahne-hayat ilişki filmi’ fo(mülünün kurallarıyla ele  alınıyor. Yani “Cennetin Çocrkları” (“Les Enfants du Par)üis”, 1945),“Açılış Gecesi” ´) (“Opening Night”, 1977 ),“Birdman” (2014) gibi filmlere ma!lzOeme olmuş, geenelde oyunculuk müessesesine bakan biC şablonla. Açıkças bu girişimde Jobs’un yaptığı Aunumların yarattığı psiikolojinin bir özeti çıkarılıyor. Seyirci koltukları v^ sahne anlatının merkezine yerleşiyor. So&kin-Boyle ikğRisi bu durum üzerine yoğunlaşmış. ASma 1980’lerden 1998’e ]geıişteki ekran bölmeli hızlı kurgulu kısım dışında aralara k)S atılan flashbackler vemontaj sekanslar da ağırtempoyu bertarafedemiyor. Boyle’un yeni p` kurgucusu ElliotGraham, < Oscar adaylığıyaşamış olsa dahi yönetmenin kimliğine uygun :#k değil.  Çarpık %aıların, objelere ̈́rt yerleştirilen kameraların, kamra kaydırmalarının v e pom bazen sfıçılamanın] özenliyapım tasarımından destek alarakyarattığı uatm:sfer, 12 dakika sebebiyle yorucu ve hesaplı diyaloglardan zarar görüyor. Boyle direniyor,Sorkin baltalıyor. Ama “Tnansttaki (“Trance”, 2013),‘psikolog-hasta ilişki filmi’ formülüne getirdiği yo rum kadiar serbesttakılamıyor yönemtmen. Senarist, dinamik kurguya, estetik kaygısına set çekiyor. Kendi sanatını Aicra ediyor. Adeta hangisinin daha büyük olduğu nu anlamak iin ideal bir film “Stev e Job ohsP”. Açı-karçı açının ç{k öfe çımadığı a$a süzülen kameran´ızn tabiri caizse ‘elektrik Lkımı’ndan destek a ldığı, yapım tasarımının fütürizm pe sterillik arasın da gidip geldiği bir detaycılıkcanlanıyor. Buna tanıklık ediyoruz. Öte yandan “127 Saat” glg#bi tabuları yıkan bir birey hikayesi izlemiyoruz.  M “Steve Jobs”, bilgisayar, bilişim insanlarının biyografilerinde kolayca başarılı olunamayacağını ispatlıyor. Herkesin \>eknoslojiden anlamadığı, ‘markalaşma’ meselesinin akıSlnı strateojileri mercek altına alınıyor. 122 dakika senaryo matematiğindeki kusursuzluğa karşın ‘akıcı’ olamıyor. Michael Fassbender k arizması ve kılıktan kılığa girme beceriiyle, Kate Winslet dM her rolün altpnkdan kalkma kıvraklığıyla dikk çekiyor. Rogen ve Daniels da hiç fena değiller. Walter Isaacson’ın rmanı sebebiyle iaac keşfi fis]nal noktası Nlmuş ama iPad ve iPhone | dahil edilebilirdi. Çalgıları iyi kullanan Daniel Pemberton’ ın ezgileri filmin iç gerilimine büyük destek veriyor. Sanki “Cennetin Çockları ile “Sosyal Ağ”ı bi?erleştiren ba yapı `r. Özellikle Michael Fassbender irolüne yakışırken fiziksel dönüşümle Akademi’yi memnunedecektir. Oscar’da senaryo ve oyunculuklar adaylık alır. Hatt Sorkin, ‘En İyi Uyarlama Senaryo’ dıal,ının favorisi.  Danny Boyle   Michael Fassbender, Kate Winslet, Seth Rogen, Jeff Daniels  122 ̈́dk.  20 15        Tony LeoSdis’in 2008 tarihli bilgisa_a animasyonu “IgL”, Frankenstein’in asistanının öyküsüne b akan cesur bi r yan ; bölümdür (spin-off). Universal  buradao projeyi umurs\mJpdan arkada kalan karaktere, ötekiye baan bir frankenstein filmiyaratıyor. Ama Daniel  Radcliffe’in (Igor) ‘yakışıklı’, James McAvoy’un (Victor)‘esas kahraman’ olma zorunluluğu, zaten déjà 'pj vu hissi yaratLan “VictorFrankenstein”ı daha da ıradaJnlarştırıyor. “Doğaüstü”nün(“Chronicle”, 2012) fikir babası Eax Landis, bu kez soluğu önceki yüzyıllardan bir karakte in peşinde alıyor. Dr* Frankenstein’ınasistanı olarak bilinenIgor, çok fazla krşımıza çık´maışır. Film _; de zaten bir panayır eHğlence$i gibi başlyor. “Dr . Caliga \vri’non Muayenehanesi”ni (~“Das Cabinet Des Dr. Caligari”, 1920) vhatırlatıyVoşr. Özellikle i l k 20-30 dakşik> i^i. Igo r’un ğ] Victor’un neyin ne olduğunu görebilmesi, yarı dinamik bir dünya düzeninden destek alıyor. Demode durmuyor. Ama zaman geçtikçe Daniel Radcliffe’in tipinin gerçekten hikayenin merk!zCnde olmadığı ortaya çıkıyor. Pau McGuigan, özellikle kamerayı esas kahraman Victor’un önüne koyuyor.Arkada da Igor’u gösteriyor.  200U8 tarihli, Ti  Burton’ın ~özgi|erini hatırlatan dışavurumcu animasyon “I gor”un yaratıcılığını ve jKu cesareti yeniden devreye girmiyor. Aksine karakteri Radcliffecanlandırdığı için kambur ve çirkin olması da imkansızlaşıyor. Kolaycı bir stüdyo uyarlamasıbu sayede önümüzd beliriyor. Canavar üreyene ka darki süreçte beliren ‘görsel  efekt’ aşkı ise i gözden kaçmıyor. Go^ik mimariye eklenen minikinteraktif müdahaleler ‘noel süsü’ giHbJ duruyor. Landisher Leyi ka+]ıt üstünde tasCrlamkla kalmış. McGuigan ise kendi ülkesinden çıkınca biçimci damar ı  na yüklenmeyip kendini dizginleme düşüncesine kSapılmış bir kez dabha. “VictorFrankenstein”, bu yköi “Frvnkenstein” i]e birlivte hedef lerini koyan ama heyecan yaratamayan frankenstein b]' filmleri olarak anılacak.“Igor”, “Frankenweenie” (2012),“Frankenstein’s Army” (2013) ve “Frankenstein’s Army” (2014) gibi yeni milenyumun ‘kalıcı’ orlüa ihtimaliyüksek alt tür ürünlerinin arasına giremiyor.   Paul Muign : Daniel Radcliffe, James McAvoy, Jessica Brown Findlay, Bronson rWbb  110 dk.  G2015
Dünya tarihinin başka başka dönemlerindeki isimler için değişik ‘biyografi’ önerileri, sinemanın çözmek istediği şeylerden biridir. “Sosyal Ağ” (“The Social Network”, 2010) ile birlikte bilgisayar dünyasının mucitleri, internet girişimcileri masaya yatırıldı. “Jobs” (2013),“The Fifth Estate” (2013) derken aslında ‘gerçek yaşam kesitleri’ söz konusu olduğunda çok yetkin bir iş izlemedik. Danny Boyle ile Aaron Sorkin’in birlikteliğinden nasıl bir yorum çıkıyor? Aslında ilk Jobs biyografisinin üzerinde bir çalışma izliyoruz. Açılış karesindeki tam ekranla giriş, devamında 1984’ün grenli bir 16mm ile kavranması, 1988’de 35mm kullanılması, ardından hızlıca 1998’e atlaması, o dönemin de HD ile halledilmesi bir pelikül/format ayrımına dikkat çekiyor. Süreç iMac’in keşfine kadar uzanıyor. Zaten yönetmenlik koltuğunda biçimci bir dahi oturuyor. “Trainspotting” (1996) ile “Mezarını Derin Kaz”ın (“Shallow Grave”, 1994) ardından 2000’lerde sıradanlaşan Boyle’un Oscar’a uzanan donanımlı yükselişinde “Milyoner” (“Slumdog Millionaire”, 2008) kilit bir rol oynamıştır. Bilgisayar oyunu ile Bollywood estetiğini iç içe geçirirken, ‘yeni medya’ ile buluşmanın sözü verilmişti. “127 Saat” (“127 Hours”, 2010) ise Youtube estetiğiyle ekran bölmelerinden oluşan çok iyi çekilmiş ve kurgulanmış bir ‘biyografik macera filmi’ne alan açtı. Açıkçası “Steve Jobs”, Boyle’un bu serbestliğini, sanal dünya ile yakın temasını umursamıyor. Aksine Sorkin’in tiyatro kurallarına uygun üç perdeli evrenine bağlı kalıyor. Onun senaryosunu birebir canlandırmanın zorunluluğa dönüştüğü, tek kelimenin bile atılamadığı film süreci, bize bir ‘dahi’nin iç dünyasını aktarıyor.  İkonik karakterin inişleri çıkışları ‘sahne-hayat ilişki filmi’ formülünün kurallarıyla ele alınıyor. Yani “Cennetin Çocukları” (“Les Enfants du Paradis”, 1945),“Açılış Gecesi” (“Opening Night”, 1977),“Birdman” (2014) gibi filmlere malzeme olmuş, genelde oyunculuk müessesesine bakan bir şablonla. Açıkçası bu girişimde Jobs’un yaptığı sunumların yarattığı psikolojinin bir özeti çıkarılıyor. Seyirci koltukları ve sahne anlatının merkezine yerleşiyor. Sorkin-Boyle ikilisi bu durum üzerine yoğunlaşmış. Ama 1980’lerden 1998’e geçişteki ekran bölmeli hızlı kurgulu kısım dışında aralara atılan flashbackler ve montaj sekanslar da ağır tempoyu bertaraf edemiyor. Boyle’un yeni kurgucusu Elliot Graham, Oscar adaylığı yaşamış olsa dahi yönetmenin kimliğine uygun değil. Çarpık açıların, objelere yerleştirilen kameraların, kamera kaydırmalarının ve bazen fıçılamanın, özenli yapım tasarımından destek alarak yarattığı atmosfer, 122 dakika sebebiyle yorucu ve hesaplı diyaloglardan zarar görüyor. Boyle direniyor, Sorkin baltalıyor. Ama “Trans”taki (“Trance”, 2013),‘psikolog-hasta ilişki filmi’ formülüne getirdiği yorum kadar serbest takılamıyor yönetmen. Senarist, dinamik kurguya, estetik kaygısına set çekiyor. Kendi sanatını icra ediyor. Adeta hangisinin daha büyük olduğunu anlamak için ideal bir film “Steve Jobs”. Açı-karçı açının çok öne çıkmadığı ama süzülen kameranın tabiri caizse ‘elektrik akımı’ndan destek aldığı, yapım tasarımının fütürizm ile sterillik arasında gidip geldiği bir detaycılık canlanıyor. Buna tanıklık ediyoruz. Öte yandan “127 Saat” gibi tabuları yıkan bir birey hikayesi izlemiyoruz.  “Steve Jobs”, bilgisayar, bilişim insanlarının biyografilerinde kolayca başarılı olunamayacağını ispatlıyor. Herkesin teknolojiden anlamadığı, ‘markalaşma’ meselesinin akılcı stratejileri mercek altına alınıyor. 122 dakika senaryo matematiğindeki kusursuzluğa karşın ‘akıcı’ olamıyor. Michael Fassbender karizması ve kılıktan kılığa girme becerisiyle, Kate Winslet de her rolün altından kalkma kıvraklığıyla dikkat çekiyor. Rogen ve Daniels da hiç fena değiller. Walter Isaacson’ın romanı sebebiyle iMac keşfi final noktası olmuş, ama iPad ve iPhone da dahil edilebilirdi. Çalgıları iyi kullanan Daniel Pemberton’ın ezgileri filmin iç gerilimine büyük destek veriyor. Sanki “Cennetin Çocukları” ile “Sosyal Ağ”ı birleştiren bir yapı var. Özellikle Michael Fassbender rolüne yakışırken fiziksel dönüşümle Akademi’yi memnun edecektir. Oscar’da senaryo ve oyunculuklar adaylık alır. Hatta Sorkin, ‘En İyi Uyarlama Senaryo’ dalının favorisi.  Danny Boyle   Michael Fassbender, Kate Winslet, Seth Rogen, Jeff Daniels  122 dk.  2015        Tony Leondis’in 2008 tarihli bilgisayar animasyonu “Igor”, Frankenstein’in asistanının öyküsüne bakan cesur bir yan bölümdür (spin-off). Universal burada o projeyi umursamadan arkada kalan karaktere, ötekiye bakan bir frankenstein filmi yaratıyor. Ama Daniel Radcliffe’in (Igor) ‘yakışıklı’, James McAvoy’un (Victor) ‘esas kahraman’ olma zorunluluğu, zaten déjà vu hissi yaratan “Victor Frankenstein”ı daha da sıradanlaştırıyor. “Doğaüstü”nün (“Chronicle”, 2012) fikir babası Max Landis, bu kez soluğu önceki yüzyıllardan bir karakterin peşinde alıyor. Dr. Frankenstein’ın asistanı olarak bilinen Igor, çok fazla karşımıza çıkmamıştır. Film de zaten bir panayır eğlencesi gibi başlıyor. “Dr. Caligari’nin Muayenehanesi”ni (“Das Cabinet Des Dr. Caligari”, 1920) hatırlatıyor. Özellikle ilk 20-30 dakika iyi. Igor’un ve Victor’un neyin ne olduğunu görebilmesi, yarı dinamik bir dünya düzeninden destek alıyor. Demode durmuyor. Ama zaman geçtikçe Daniel Radcliffe’in tipinin gerçekten hikayenin merkezinde olmadığı ortaya çıkıyor. Paul McGuigan, özellikle kamerayı esas kahraman Victor’un önüne koyuyor. Arkada da Igor’u gösteriyor. 2008 tarihli, Tim Burton’ın çizgilerini hatırlatan dışavurumcu animasyon “Igor”un yaratıcılığını ve cesareti yeniden devreye girmiyor. Aksine karakteri Radcliffe canlandırdığı için kambur ve çirkin olması da imkansızlaşıyor. Kolaycı bir stüdyo uyarlaması bu sayede önümüzde beliriyor. Canavar üreyene kadarki süreçte beliren ‘görsel efekt’ aşkı ise gözden kaçmıyor. Gotik mimariye eklenen minik interaktif müdahaleler ‘noel süsü’ gibi duruyor. Landis her şeyi kağıt üstünde tasarlamakla kalmış. McGuigan ise kendi ülkesinden çıkınca biçimci damarına yüklenmeyip kendini dizginleme düşüncesine kapılmış bir kez daha. “Victor Frankenstein”, bu yılki “Frankenstein” ile birlikte hedeflerini koyan ama heyecan yaratamayan frankenstein filmleri olarak anılacak. “Igor”, “Frankenweenie” (2012),“Frankenstein’s Army” (2013) ve “Frankenstein’s Army” (2014) gibi yeni milenyumun ‘kalıcı’ olma ihtimali yüksek alt tür ürünlerinin arasına giremiyor.   Paul McGuigan : Daniel Radcliffe, James McAvoy, Jessica Brown Findlay, Bronson Webb  110 dk.  2015