Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

John ncr Fawcett T“Gsinger Snaps”te (2000) b^k c´ regl döneminin ariesindebki bIr kıza bakmıştB. 16 yaşındakiGinger’ın ‘kurda dönüşme’ serüveni kan oranı yüksek ir rekilde sunulmuştu. Onun beraber  ölmeye kararverdiği, 15 yaşındakikardeşi Brigitte (Emily Perkins) ie seksiliğiyle dudak ısırtıyordu… “Hayvan Düşü”nde (“ Når Dyrene Drømmer”, 2014) Jonas Alexander Arby, o filminbalıkçı kasabasında geen versiyonunu canlandırıyor sanki. ? Bu kez Kanada banliyösünün yerinde cinsel ahlakla Dafayı bozmuş bir balıkçıkasabası var. 16 yaşındü<ki Marie ilk cinsel T_ deneyimini yaşavmaş içBn çaba sarf ediyor, bir yerden sonra dönüşüm geçireceğini hiŞssediyoY. Bava mve aile ile ilişkide ise birileline zarar vermek, yemek bitirmek öne çıkarılıyor. Bu besin meselesnin ışığında faz,sıyla yamyamlığa uan anlar görebiliyoruz. Gözlerin ve sırtın değiş mesi derken mat renklere yüklenen bir sine matografi vnr. “GUnger Snaps”teki karanlığın aksi bir gerçekçilik canlanıyor. Sanki yönetmen çalıştığı, Kuzey İskoçya’da geçen Trier imzalı “Dalgaları Aşmak”a (“Breaking the Waves”, 1996)  bener ir atmosfer, coğrafya yaratmak iç_k çabal%amış. Muhafazakarbir aileden ziyadehasta kurt annenin vukuatlarını izliyoruz. Gençlik-kurt adam iilmi  “Genç Kurt”ta (“Teen Wolf”, 1985) babadan oum geçen kurtluk £u burada anneye transfer oluyor.   A r b/y ku%rt adam filmine bakarken elbette “Çığlık”ta (“T]e  Howling”,1981) ortaya çıkan ilk kurt kadını önemsemiş, gözden geçirmiştir. Oradaormandaki sahneler belli or}`nda bu filmin yan bölümüne tekabül ediyor. “Hayvan Dü şü”, si nemaskop formatında fvazlasıyla varolu şçu bir £Öy çaba. Annenin bir şeyleri yiyip babanın bun}a%ı örtbas etmesiyle de sanki anaerkil g|im düzene kayıyor. Avrupa’daki erkekl erin idaresindeki ai leleri, rejimleri, kutsal kurumları yerle bir edi yor. Anne-kız ilişkisindekiacımasızlığı bize yansıtıyor. £ereiye dönüşen “Ginger Snas”in okölsuz versiyonu olarak anılabi lecek yapıt, görsel Ü efekt k onusunda bir sıkıntı yaşamıyor. Kan oranını doruğa çıkardığı anlarda dar ölçeğe kayarak önlemini alıbyoy. Yaptıklarıyla heyecanlandırmasa da‘genç kurt kız/kadın filmi’ temsilleri a:rasınd| anılmayı hak ediy#Dr. Sonia Suhl’un Marie’si, onunyatalak annesi ve sağduyulu babası tam bir sosy(#flojik yŞz konusu... Eskimiş kurt ad>g filmi motifleriyle oynayan eserçığır açmıyor.  Ama DanimayYğa’dan Christoffer Boe’nun y#ra.ıkcı yapım[cıığıjnda (ki yeni bir konum bu) bir a tür ürünü çıkması sevindirici. Karşı tlarata bir ‘öteki< yerleştirmeden, kurt oluşumunda psikolojik ve felsefi olmak yeterli… “Ginger Snaps”te ilk re gl döneminin yerine geçen ‘kurtlaşma sancıs’ burada ‘ilk cinsel deneyim’le yer Şeğiştiriyor. Bir bakıma tel ekiunretik korku filmi klasiği “Caarrie”dekHi (1976) işlevoinden de kopartılıp kültür değiştiriyor. Bas tırılan regl korkusunun yerini penis korkusu alıyor.     Hayvan Düşü (aå[ Dyrene Dmømmer) Yönetmen: Jonas Alexander Arnby Oyuncular: Sonia Suhl, Lars Mikkelsen, Sonja z* Richter Süre:85 dk. `ap´ yılı: 2ü14 JeY        oG Çocukların gözünd%en aa= kşraku filmleri 80’lerde modaydı. Bu da masalsı bir omurga getirmişti.En azından Hollywoodiçin o dönemde‘Gremlinler’, ‘Critters’ gibi kültlae+şen varlıkların   bu kalıba uyduzunu gördük. Böylece ‘yaratık’ kül&iyatı yepyeni seç eneklere kavuşmuştu.   “Ölüm Kampı”nda (“Welp”, 201) \ik yönetmenlik denemesine imza atan Belçikalı Jonas Govaerts, klasik Amerikan sinemas$nın bdtn gereklerini ye rine getiriyor.2.35:1’de açı-kadraj-mer^cek uyumunda sıkıntı yaşamayan, akıcı ve g erilimli bir süreç yaratıyor. ö= Her şeyin bir geceyesıkışması, bütçünin B düşüklüğünü belli jğu ediyor. ‘Kampta dehşet’ meselesi, bera:z seriye dönüşen “Sleepaway Camp” ~({g983) gibi o dönemde üretilen bir filmi hatırlamamızı sağlıyor. En azından mekankullanımıyla… Yönetmen sorunsuz bir işe imza atıyor, ama zorluk derecesi açısından ‘gündüz çekseydi nasıl olurdu?’ sorusunu  d aklagetiriyor. Ama bizi korkunun içine çekmeyi, pop üler bir Y; izlekle 'S oyalamayı, yatıştırmayı beceri)yor. Bu konuda bir orunu yok.Gerekirse teknik ekibiyle Hollywood’da daCi OY çalışabilir.   Ama ‘ağaç N´dam’ eşli ğindeöteki kavramının üzerine giden bir iş izlememiz ‘sürpriz’ adına bi rolgunluk getirmiyor. Süreç böyle işler ke)n e dramatikaçıdan ir çekicilik barındırmıyor film. 85 dakikaya sıkıştırılması tek avantaj. Am o nok´ada da karakterlerin ilişkileri, temponun yükselmesi doyurucu. Herhangi b ir sürpri }o de istemiyoruzsanki… “Ölüm Kampı” (“El”, 2014),çevreci bir korku filmini, ormada yaşayan ailenin ür ettiği ‘Tarzan’ kıvavınd^a biroğlanla sepvis y ediyor. Böylece belHi de yarı ağa ç yarı innsan bir mele z ırk yaratma peşine düşüyor. Eli bı[uklfı katiDlergle masalsı yaratıklar arasındaki çizgide bir ‘öteki’ (tanımı canlanıyor. Açıkçası bu yo rm u~m çok yaratıcı durmuyor. Bi r Guillermo Del Toro etkisi !aratmıyoru. Aksine oyalayıcı taraflarıyla öne çıkabiliyor. Film  Belçika sinemasının rahatsız edici Rşlere imza koyan Fabrhce Du Welz, jK.en şBn Mortier, Hélène Cattet-Bruno Forzani gibileriyle bağ kurmadan Hollywood yoluna çıkm a peşinde stnki…       Ölüm Kampı (WclZp) YöneHtmn: Jonas Govaercts Oyuncular: Stef Aerts, Evelien  Bo smans, Tibus De Voogdt Süre: 84 {dkP Yıl: G20|4   ‘ “Hoşgeldin Hayat” (2004) v{ “kosuz” (2009) ile sinemaya emek değil sermay`z vereceğini gösteren Ferha t Gündoğdu’nun yeni projesi… Özltm Tekin ve Süleyman Turan’ıngerçek hallerini barındırarak buir yerlere gelebileceğini, erçekḧ́ik algısını tersyüz edebileceğini düşünen Fık tuhaf bir deneyim… Oza n Uzunoğlu, ilk filminde Vedat Özdemir’in sinematografi özeninden ~beslenmek istiyor. 1.85:1’de karaktersiz  oyuncular, plansız mizansenler, boşa konuşan ilsanl̈́r ve daha nicesiyle yol alıyor. Yavaş çekimi  ~bğr pespayellik aracına dönüştüren Curgudan, beyazın tonlarınaodaklanıp ‘prodüksiyon kalitesi var’ diyen karanlıksinematografiye kadar her şey baştan savma durdyor. “Sonsuz Bir Aşk” i smi bi le bir şeyleri ayaklandüıramıyor. Ferhat Gündoğdu-İsmail Hacıoğlu v_ ikilisinin kör  kör parmağın gözüne ehirli-köylü dostluğu ne kadar samimi? Fanta stik d<far > kadar acayip kU yorum bile papamıyoruz´ Ayfer Dönmez’in kırmızı e´lbi&sePle belirdiği, neredeyse ışınlanacağı sekan sın ucuzluğu gözden kaçmıyor. Dalga geçmek isteyenlere malzeme veriyzor.   Yalapşapilerleyen  birfilmden .v başka bir şey bekleneme zdi. “Sonsuz”da Cema l Şan seviyeyi kdüşürürken Gündoğdu belki de kendini Can Sinan’ın senaryosuyla 105 bi n yapan bir filme malzeme etmişti. Ama oradaki rakam da ivmesie bNak&rspak reel gv değildi, DcM ve T V satışıiçin şişirilmiş n?´ gibiydi. Özlem Tekin’i projeye renkli ve dağınık saçlarıyla öylesine atmak, Hacıoğlu’nu bir içsesle boyutsuz bir sürprizli finale yönlendirmek bir hayli garip. Karakterlerin Yeşilçam’da n  v e TV diilerinden k opup gelmesi herkese yansıyor. Senaryosuzluk sanki filmin olmazsa oımazı haline geliyor. Vasat “Hoşgeldin Haüat”taki samimiyet, köyden indim kente sonradan görmeliği burada yok. “Sonsuz =K Bir Aşk”, Türk sinemosı^nÜn pespayelik rekşoru kıran fantastik dram örneklerinden bir yenisine dönüşüyor. Bu uçuruma sürüklenirk bn hiçbir şekilde direnmiyor. Fantastiği Tnerednye yapay  camp bir ser ]aoru olarak canlandırıyor.          Sinema tarihindeki işkence sekansların ı saymaya kalksak içinden çıkamayız.  En azından bizim  12 Eylül süreciyle ilgili dle gör üntülere, alıntılara rastlarız. “R osjewateri” (2014) 2009’da yaş£nan gerç ek bir olaya bakıyor. İran asıllı Kan adalı gazeteaci ş Maziar Bahari’nin peşine ytakılıyor. Haksız yre dört ay hapiste sorgu altında tutula n karakterin anı kitabından yola çıkan hüzünlü gerçk hiTmayeini takip ediyoruz. İran’daki baskıcı rejiminin tezahürlerine oaklanıyoz.  I   GaelGarcia Bernal’in canlandırdığı bu tipleme, Rosewater (Kim Bodnia) adlı bş. işkencecinin eline  dülüyo<. Onun zalimliğiyle gerçekçilik ve el kamerası görüntüleri bir araya geliyor. Kağıt üstünde sinematografi ve urgu deneyimli isimlere emanet gibi. Aica Howard Shore’un ezgileri dışında bizi etkileyen bir şe!y yok burada. Jon Stewart kamera arkasında ne yapacadını bilememiş. ‘GerçLekç\ durma’yı, ‘görsel nu yapıyla hiç uğraşmama’ lağ=ak algılamış.“Rosewater”, “Akılalmaz”ın (“Unthinkable”, 20 10) tam  tersi biĞ eylem planına sahip. Bizi m “Geceyarısı EJs&res=” (“Midnight Express”, 197̈́8#) ile Oliver Stone’a verdiğimiz t epkiileri İranlılar Stewart’ayöneltebilir. Fjazelasıyla da ilkem, plansız bir film b. Bağımsız olm ak her şey değildir dedirtiyor. “Rosewater” sadece sanrı olar ak gözükenHaluk Bilginer ve S horeh Aghdashloo’nun varlığıyla anılacak. Bahari’nin ailesinicanlandıran buikili filme PNsofesyonellik katıncya, `i Stewart’la gelen acemilik {yer y er şĞfa kalkabiliy or.       Rosewater Yönetmen: Jon Stewart Oyuncular: Gael Garcia e[na_, Shoreh Agdashloo, Haluk ? Bilginer Sürc: 102 dk. Yapım yılı: 20f4
John Fawcett “Ginger Snaps”te (2000) ilk regl döneminin arifesindeki bir kıza bakmıştı. 16 yaşındaki Ginger’ın ‘kurda dönüşme’ serüveni kan oranı yüksek bir şekilde sunulmuştu. Onun beraber ölmeye karar verdiği, 15 yaşındaki kardeşi Brigitte (Emily Perkins) ise seksiliğiyle dudak ısırtıyordu… “Hayvan Düşü”nde (“Når Dyrene Drømmer”, 2014) Jonas Alexander Arby, o filmin balıkçı kasabasında geçen versiyonunu canlandırıyor sanki. ‘ Bu kez Kanada banliyösünün yerinde cinsel ahlakla kafayı bozmuş bir balıkçı kasabası var. 16 yaşındaki Marie ilk cinsel deneyimini yaşamak için çaba sarf ediyor, bir yerden sonra dönüşüm geçireceğini hissediyor. Baba ve aile ile ilişkide ise birilerine zarar vermek, yemek bitirmek öne çıkarılıyor. Bu besin meselesinin ışığında fazlasıyla yamyamlığa uzanan anlar görebiliyoruz. Gözlerin ve sırtın değişmesi derken mat renklere yüklenen bir sinematografi var. “Ginger Snaps”teki karanlığın aksi bir gerçekçilik canlanıyor. Sanki yönetmen çalıştığı, Kuzey İskoçya’da geçen Trier imzalı “Dalgaları Aşmak”a (“Breaking the Waves”, 1996) benzer bir atmosfer, coğrafya yaratmak için çabalamış. Muhafazakar bir aileden ziyade hasta kurt annenin vukuatlarını izliyoruz. Gençlik-kurt adam filmi “Genç Kurt”ta (“Teen Wolf”, 1985) babadan oğula geçen kurtluk burada anneye transfer oluyor.   Arby kurt adam filmine bakarken elbette “Çığlık”ta (“The Howling”, 1981) ortaya çıkan ilk kurt kadını önemsemiş, gözden geçirmiştir. Orada ormandaki sahneler belli oranda bu filmin yan bölümüne tekabül ediyor. “Hayvan Düşü”, sinemaskop formatında fazlasıyla varoluşçu bir çaba. Annenin bir şeyleri yiyip babanın bunları örtbas etmesiyle de sanki anaerkil bir düzene kayıyor. Avrupa’daki erkeklerin idaresindeki aileleri, rejimleri, kutsal kurumları yerle bir ediyor. Anne-kız ilişkisindeki acımasızlığı bize yansıtıyor. Seriye dönüşen “Ginger Snaps”in okulsuz versiyonu olarak anılabilecek yapıt, görsel efekt konusunda bir sıkıntı yaşamıyor. Kan oranını doruğa çıkardığı anlarda dar ölçeğe kayarak önlemini alıyor. Yaptıklarıyla heyecanlandırmasa da ‘genç kurt kız/kadın filmi’ temsilleri arasında anılmayı hak ediyor. Sonia Suhl’un Marie’si, onun yatalak annesi ve sağduyulu babası tam bir sosyolojik tez konusu... Eskimiş kurt adam filmi motifleriyle oynayan eser çığır açmıyor. Ama Danimarka’dan Christoffer Boe’nun yaratıcı yapımcılığında (ki yeni bir konum bu) bir alt tür ürünü çıkması sevindirici. Karşı tarafa bir ‘öteki’ yerleştirmeden, kurt oluşumunda psikolojik ve felsefi olmak yeterli… “Ginger Snaps”te ilk regl döneminin yerine geçen ‘kurtlaşma sancısı’ burada ‘ilk cinsel deneyim’le yer değiştiriyor. Bir bakıma telekinetik korku filmi klasiği “Carrie”deki (1976) işlevinden de kopartılıp kültür değiştiriyor. Bastırılan regl korkusunun yerini penis korkusu alıyor.     Hayvan Düşü (Når Dyrene Drømmer) Yönetmen: Jonas Alexander Arnby Oyuncular: Sonia Suhl, Lars Mikkelsen, Sonja Richter Süre: 85 dk. Yapım yılı: 2014         Çocukların gözünden akan korku filmleri 80’lerde modaydı. Bu da masalsı bir omurga getirmişti. En azından Hollywood için o dönemde ‘Gremlinler’, ‘Critters’ gibi kültleşen varlıkların bu kalıba uyduğunu gördük. Böylece ‘yaratık’ külliyatı yepyeni seçeneklere kavuşmuştu.   “Ölüm Kampı”nda (“Welp”, 2014) ilk yönetmenlik denemesine imza atan Belçikalı Jonas Govaerts, klasik Amerikan sinemasının bütün gereklerini yerine getiriyor. 2.35:1’de açı-kadraj-mercek uyumunda sıkıntı yaşamayan, akıcı ve gerilimli bir süreç yaratıyor. Her şeyin bir geceye sıkışması, bütçenin düşüklüğünü belli ediyor. ‘Kampta dehşet’ meselesi, biraz seriye dönüşen “Sleepaway Camp” (1983) gibi o dönemde üretilen bir filmi hatırlamamızı sağlıyor. En azından mekan kullanımıyla… Yönetmen sorunsuz bir işe imza atıyor, ama zorluk derecesi açısından ‘gündüz çekseydi nasıl olurdu?’ sorusunu da akla getiriyor. Ama bizi korkunun içine çekmeyi, popüler bir izlekle oyalamayı, yatıştırmayı beceriyor. Bu konuda bir sorunu yok. Gerekirse teknik ekibiyle Hollywood’da dahi çalışabilir.   Ama ‘ağaç adam’ eşliğinde öteki kavramının üzerine giden bir iş izlememiz ‘sürpriz’ adına bir olgunluk getirmiyor. Süreç böyle işlerken de dramatik açıdan bir çekicilik barındırmıyor film. 85 dakikaya sıkıştırılması tek avantaj. Ama o noktada da karakterlerin ilişkileri, temponun yükselmesi doyurucu. Herhangi bir sürpriz de istemiyoruz sanki… “Ölüm Kampı” (“Welp”, 2014),çevreci bir korku filmini, ormanda yaşayan ailenin ürettiği ‘Tarzan’ kıvamında bir oğlanla servis ediyor. Böylece belki de yarı ağaç yarı insan bir melez ırk yaratma peşine düşüyor. Eli bıçaklı katillerle masalsı yaratıklar arasındaki çizgide bir ‘öteki’ tanımı canlanıyor. Açıkçası bu yorum çok yaratıcı durmuyor. Bir Guillermo Del Toro etkisi yaratmıyor. Aksine oyalayıcı taraflarıyla öne çıkabiliyor. Film, Belçika sinemasının rahatsız edici işlerine imza koyan Fabrice Du Welz, Koen Mortier, Hélène Cattet-Bruno Forzani gibileriyle bağ kurmadan Hollywood yoluna çıkma peşinde sanki…       Ölüm Kampı (Welp) Yönetmen: Jonas Govaerts Oyuncular: Stef Aerts, Evelien Bosmans, Titus De Voogdt Süre: 84 dk. Yıl: 2014   ‘ “Hoşgeldin Hayat” (2004) ve “Sonsuz” (2009) ile sinemaya emek değil sermaye vereceğini gösteren Ferhat Gündoğdu’nun yeni projesi… Özlem Tekin ve Süleyman Turan’ın gerçek hallerini barındırarak bir yerlere gelebileceğini, gerçeklik algısını tersyüz edebileceğini düşünen tuhaf bir deneyim… Ozan Uzunoğlu, ilk filminde Vedat Özdemir’in sinematografi özeninden beslenmek istiyor. 1.85:1’de karaktersiz oyuncular, plansız mizansenler, boşa konuşan insanlar ve daha nicesiyle yol alıyor. Yavaş çekimi bir pespayelik aracına dönüştüren kurgudan, beyazın tonlarına odaklanıp ‘prodüksiyon kalitesi var’ diyen karanlık sinematografiye kadar her şey baştan savma duruyor. “Sonsuz Bir Aşk” ismi bile bir şeyleri ayaklandıramıyor. Ferhat Gündoğdu-İsmail Hacıoğlu ikilisinin kör kör parmağın gözüne şehirli-köylü dostluğu ne kadar samimi? Fantastik damar o kadar acayip ki yorum bile yapamıyoruz. Ayfer Dönmez’in kırmızı elbiseyle belirdiği, neredeyse ışınlanacağı sekansın ucuzluğu gözden kaçmıyor. Dalga geçmek isteyenlere malzeme veriyor.   Yalapşap ilerleyen bir filmden başka bir şey beklenemezdi. “Sonsuz”da Cemal Şan seviyeyi düşürürken Gündoğdu belki de kendini Can Sinan’ın senaryosuyla 105 bin yapan bir filme malzeme etmişti. Ama oradaki rakam da ivmesine bakarsak reel değildi, DVD ve TV satışı için şişirilmiş gibiydi. Özlem Tekin’i projeye renkli ve dağınık saçlarıyla öylesine atmak, Hacıoğlu’nu bir içsesle boyutsuz bir sürprizli finale yönlendirmek bir hayli garip. Karakterlerin Yeşilçam’dan ve TV dizilerinden kopup gelmesi herkese yansıyor. Senaryosuzluk sanki filmin olmazsa olmazı haline geliyor. Vasat “Hoşgeldin Hayat”taki samimiyet, köyden indim kente sonradan görmeliği burada yok. “Sonsuz Bir Aşk”, Türk sinemasının pespayelik rekoru kıran fantastik dram örneklerinden bir yenisine dönüşüyor. Bu uçuruma sürüklenirken hiçbir şekilde direnmiyor. Fantastiği neredeyse yapay ve camp bir set dekoru olarak canlandırıyor.         Sinema tarihindeki işkence sekanslarını saymaya kalksak içinden çıkamayız. En azından bizim 12 Eylül süreciyle ilgili bile görüntülere, alıntılara rastlarız. “Rosewater” (2014) 2009’da yaşanan gerçek bir olaya bakıyor. İran asıllı Kanadalı gazeteci Maziar Bahari’nin peşine takılıyor. Haksız yere dört ay hapiste sorgu altında tutulan karakterin anı kitabından yola çıkan hüzünlü gerçek hikayesini takip ediyoruz. İran’daki baskıcı rejiminin tezahürlerine odaklanıyoruz.   Gael Garcia Bernal’in canlandırdığı bu tipleme, Rosewater (Kim Bodnia) adlı bir işkencecinin eline düşüyor. Onun zalimliğiyle gerçekçilik ve el kamerası görüntüleri bir araya geliyor. Kağıt üstünde sinematografi ve kurgu deneyimli isimlere emanet gibi. Ancak Howard Shore’un ezgileri dışında bizi etkileyen bir şey yok burada. Jon Stewart kamera arkasında ne yapacağını bilememiş. ‘Gerçekçi durma’yı, ‘görsel yapıyla hiç uğraşmama’ olarak algılamış. “Rosewater”, “Akılalmaz”ın (“Unthinkable”, 2010) tam tersi bir eylem planına sahip. Bizim “Geceyarısı Ekspresi” (“Midnight Express”, 1978) ile Oliver Stone’a verdiğimiz tepkileri İranlılar Stewart’a yöneltebilir. Fazlasıyla da ilkel, plansız bir film bu. Bağımsız olmak her şey değildir dedirtiyor. “Rosewater” sadece sanrı olarak gözüken Haluk Bilginer ve Shoreh Aghdashloo’nun varlığıyla anılacak. Bahari’nin ailesini canlandıran bu ikili filme profesyonellik katınca, Stewart’la gelen acemilik yer yer rafa kalkabiliyor.     Rosewater Yönetmen: Jon Stewart Oyuncular: Gael Garcia Bernal, Shoreh Agdashloo, Haluk Bilginer Süre: 102 dk. Yapım yılı: 2014