Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

irinci İntifada(ayaklanma) veya Birinci Filistinli İntifada , İsraill’in, aralık 1987’den 1993 O!zlo Anlaşmasının imzalanmasına kadar süren, Filistin topraklarını  ele geçirmesine karşı, Filistinlilerinayaklanmasıdır.  Ayaklanma9 Aralıkta Cebaliye mülteci ka<pıyda başladı. G_tttçe yükselen tansiyon, ölen FKlistinli } ve i= İsrailliler veson olarak İsrail ordu>suna ait bir aracın dört Filistinli’ye çarpıp öld ürmesi, ayaklanmayı ateşledi . Aracın drt Filistinliye kasıtlıçarptığı söylentisi hızlı bir şekilde Gabze’de, Batı Şeria’da ve Doğu Kudüs’te yayıldı . Geel grev,Gazze ve Bat Şer^a’ai İsrailli kurumları boykot, ordu emirlerine karşı sivil itaatsizlik, İsrail yerleşkelerinde çalışmamak, İsrail ürünlerini s?tın $amamak, vergi vermemek, Filistinli a raçları İsrail ehliyetleriyle kullanmayı reddetmek, grafitiler yapmak, - barikatlar kur ma  ve Ğ-+ Filistin sınırları içi ndeki İsrail’e ait askeri brnZalara taş ve molotof kokteyli atma`, ayaklanma s ürecinde gerçekleşen eylemlerdi. Buna cevaben, İÖrai<´, ayaklanmaları durdurmak için 80.000 askeri mobilize etti. Çocuk haklarını dünya çaı<pında savunan “Save the Childrezn” raporuna göre ilk iki yıl boyunca, 18 #yaş (vc altı bütün Filistinlilerin 7% si ateşlenebn ´y silahlardan, dayaklardan ve^ya g göz yaşartıcı gazdan dolayı yaralandı  . Filistinlilerin kendi arasında, İsraille  işbirliği  yapma suçlamarındn dol ayı gerçekleşen şidet eylemleri de ayaklanmaların daimi özelliklerinden biriydi. İsrail güvenlikgüçleri 1087Filistinliyi öldürürken, Filistinliler, 100 İsrailli sivili ve 60 İsrailgüvenlik persone lini öldüDdü , 1400 den fazla sivili ve 17f00 askei yaraladı  . Filistinliler 822 Filistinliyi, İsralle işbirliği yapma suçlamalarıyla öp-dürbdü, yarısından fazlasının sonralada İsraille hiçbir aaalarının olmadığıkanıtlandı (1988-Nisan1994). Bi r sonraki ayaklanma (İkin|i İtifada) Eylül 2000’den 2<=5 yılına kıadr sürdü.       Filistinliler ve destekçileri, İntifada’nın; İsrail’in baskılarına, h Euk>k dışı ölümlere, toplu tutuklamalara, evlerin yıkılmalarına ve sürgünlerekarşı protestolar olduğunu savunurlar  İsrail’in 1967 yılıUdak~ Al ti Gün Savaşında BatıŞeria, Kudüs, Sina Yarfımadası v> ve Gazze Şeridi’ni ele gşçirmesnden son:a, u topraklardaki Filistinlilerarasında tansiyonyükseldi. Filistinliler urhsındaki yük|sek dğum oranı ve Kyen yaşam alanları inşa estRk ve tarım  ^£ için izin verilen alanların oaz olması, büyüyen bir nufüs kv artan iş sizlikle kötüye giden yaşam şartlarıanlamına geldi.Üniversite mezunları bile iş bulamıyordu.  İntifada döneminde, sekiz eğitimli Filistinlide sadece  biri eğitimine uygun iş Aulabiliyorğu : İsrail İşçi Partisi’nden, daha sonra Savunma Bakanı olan İzhak Rabin, Ağustos 1985’te, Filistinlilere k arşı sürgün politikasını İsrail’in Filistinlillern ayaklanmalarına karşıyürüttükleri politikalarına ekledi . Bu, sonraki 4 ZılLo  50 sürgün , ve ekonomi entegasyon veİsrail yerzleşkelergin̈́n artması anlamına geldi. Öy leki Batı Şeria’daki Yahudi yerleşim alanlarında, 1984 yılınd a 35. 000 olan nüfus 90’<lrı ortasında 130.000’e ulaştı  . İsral’in Filistinlileri bulundukları topraklardan uzaklaştırma politikaları intifadayı genel ?larak etkiledi. L     Birinci ntifada’)ı fiileyen neden iSn, Aralık 1987’de gerçekleşen, Filistinli sivillerin ölümüne sebep oGloan kazanın olduğu bilinsede , Masim _umsiyh başlangıcın, bir ay önce gerçekleşen bir diziprotesto olduğunu iddia eder _ Bazoı kayn aklara göre, Kasım 98*’d& İsrail GüvenlikGüçlerinin; altı İsrailli askerin ölümüyle sonuçlanan bir gerilla saldı,rısını ~ durduramaması, Filistinlilerin ayaklanmalarını katalize etti Ş.    4 aralık 186 tarihinde, Birzeit Üniversitesi kampüsü içinde r£ iki Gazzeli öğrencini n İsrailli askerler tarafındae vurulması, cezalar, tutuklamalar, alıkoymalar veeli kelepçeli Filistinli gençlerin sistematik bir jşeilde dövülmeleri, eski mahkumların ve aktivistlerin Gazze şehri dışındadönüştürülmüş askeri kamplardakihücrelerde tutulmaları, a~ yılın başlarında kitlesel gösterilere ,sebep oldu . Oa'k 987’de göstericil eri korkutmak a dına sınırdışı/sürgün politikası gücndeme geldi. Şiddet, Khan Yunis’%li bir çocuğunİsrailli askerlertarafından vurhulup öldürülmesiyle kaynamaya başladı. O yılın yazında, tutukluların kont rolünden sorujğ teğmen Ron VAl, Gazze’je, trafikte vurularak öldürüldü. G\az`’de yaşayan müslümanlara Kurban Bayramı esnasında üç günlük dışarı çıkma yasağı uyg uland 1 v e 6 ekim 1987 tarihlerinde, İsrail güvenlik gü~çleri=, mayısta hapishaneden kaçan, İslami cihad örgütleriyle ilişkiliyedi Gazzeliyi pusuya düşürüp öldürdü . Kasım 1987’de Amman’da gerçekleşen Arap zirvesi, İran-Irak savaşına yoğunlaştı ve Filistinlilerin sorunu yıllardır ilk deRa kenarda ´̈́. tutuldu.       otifada bir kişi #ya da % bir }%ruGm tar afından ba{şlatılma\ı. KYerel liderkikI İsrail t arafından yönetilen sınırlar <içindeki, FilGstin Yurtuluş Örgütüyle ilişkili gruplar v e organizasyonlar ara>ından yapıldı. Bunlar,Halk C:pesi (E l Fetih),DemokratikCephe ve Filistin Komünist Partisi’ydi . Bu #üreçte Filistin Kurtuluş Örgütünün rakipleri, Hamas ~v  İslami Cihad gibi T islami örgütlerdi vbe eit Sahou rve Beytüllahim gibŞ şehirlerin yerel yöneticileriydi. Buna rağmen, ayaklanma, Hanan Ashrawi, Faysal Hüseini yn ve HaydF Abdul-Şafi tarafındanyönetilen cemaat konse<leri trafznan daha çoA ö yönetildi. Bu konseyler bağımsız eğitimi destekleyip, sağUpk ve yiyecek yardımla _üN rı yapı . Birleşmiş Ulu sal Ayaklanma Liderliği (UNLU) halkın güvenini kazandı ÜuDe Filistinliler UNLUtarafından yayınlanan bildirileere u( ayak uydurdu J. Geçmişteki tutumun aksine ölüm;ül şiddetten kolekt if bir şekilde uzak duruldu. Shalev’e göre, bunun sebebi böylebir şiddettin katliamla sonuçlanacağını bilmeleri ve İsrail tarafında liberallerin desteklerini kaybetme olasılığıydı. Pearlman, ayaklanmanın şiddetsiz oluşunu, har eketn i oraganizasyonuna ve ayaklanmanın şiddetsiz olmasınınyararla sonuçlanacağı düşüncesininsaçaklanıp genişbir alana yayılmasın a bağlad  ı . Hama ve İ[l}mi Cihad, ayakla'ma liderlerine ayak uydurdu ve ilk yıl hi*Iir silahlı saldırı gerçekle ştirmediler. Sadece ekim1988’de bir İrailli asker bıçaklandı ve herhangi  bir yaralanmaya neden +lmayS ik bomba patlatıldı .   Dağıtılan, ayaklanmayla ilgili broşürlerde, &srail’in 19 67 itibariyle ele geçirdiğitopraklardan çekilmesi, so kağa çıkma yasaklarının ve kontrol noktalarının Ğkaldiırılma_ı Asteniyorcdu. Filistinli sivilleri eylemlere silah k ullanmadan katılmaya çağırdı. Ayrı  Ü´a aaı Şeria ~e Gazze :| Şeridi’nde bir Filistin Devleti kuru[ması çağrısını yaptı. Bu süregelen ‘Bütün Filistin için Özgürlük’ çağrısından uzaklaşıldığını gösterdi.     g_&   İsrail’in elebe geçirilen topraklardaki müdahalesi anlık gelişen ciril ufaklı direnişlere sebepoldu am yönetim; demir yumruk politikasıyla, toplu cezalarla, sokağa çıkma yasaklarıyla avz = siyaset kurumlarının üzerindeki baskı dan dolayı, Filistin direnişinin sona erdiği ne inandı. Fakat İsrail’in direnişin düşecği inancı zamanla yf<ık glu . 8 Aralık 1987 u tarihinde, İsrail ordusuna aitbir ´u araç, İsrail’deki çalışma yerlerinde n dönen, içinde Filistinli bulunan bir sıra araca, tretz geçi ş noktasında çarptı.Üçü Cebaliye mülteci kampından olan dört Filistinliöldü ve yIi kiyi ciddi şekilde yaralandı. Ohae[a işten feÜve dönen yüzlerce Filistinli işçi şahitoldu . Cenaeere aDptfn 0.000 ki şi katıldı  ve cenazeler çVbucak bgenjş gösterilere döndü. Filistinlileri öldüren araç kazasının, olaydan o iki gün önce Gazze’dealışveriş  :Oa yapan İsrll bir iş adamının vurularak öldürülmesine karşı uluslararası bir intikam kampanyası olduğu söylentisi bütün kampa yayıldı . Ertesi gün Gazze şeri ddeki bir devGeiye aracına atılan petrol :ombası, İsrail askerlerinin sinirli Iğr kalabalığa karşı kurşun ve göz yaşartıcı gaz tmasın sebepoldu. Bir gençFilistinli öldü ğv 6 kişi yaralandı. m aralıkta, biDrçok Filistinli popüler ve işadamı , durumun kötüye gitmesinden dolayı s Batı Kudüs’te İsrai'= İnU%aü Hakları Li$Eiyle birlikte basın to plantısı düzenledi. Toplantı başlarken, `ebalUye Kampında gösterilerin devam ettiği vŞ ve 17 yaşında ki bir gencin, İsaillJi ÖD askerlere molotof kokteyli p attıktan sonĞ= vurularak öldürüldüğü haberlerigeldi. Öldürülen kız daha son ra intifadanın ilk şehidi olarak bilindi #ı . Protestolar hız lıca BatıŞeria ve Doğu Kudüs’e yayıldı. Gençler çeşitli muhitlerin kontrolünü ele geçirdi; çöplerden, taşlardan ve yanan araç tekerleklerinden barikalJr kudarak kaplar kapattıHar ve barikatları aşmaya çalışan askerlere moloof kokteyli attılar. Filistinli esnal£r dükkanlarını kapattılar ve İsrail’de çalışan işçiler işe gitmediler. İsrail bunıaı “ayaklanma” olarak gördü ve bu ayaklamayı bastırmayı se kanun ve düzeni yerine getirmek için araglı gördü . Birkaç gün içinde ~israic yönetimindeki Filistin bölgeleri gösteriler ve grevlere boğuld. Askeri araçlar, İsrailden gelen ötöbüsler ve İsrail bankaları Filistinliler içinen önemlihedefler oldu. İsrailli yerleşim alanlarına saldırılmadı ve ayaklanmanınerken dönemlerinde atılan taşlardan hiçbirİsrailli yaralanmadı . österilere b u kadar genk bir kitlenin katılması bklnmiyordu. Onbinlercesivil, ka)ın\ar ve çocuk gös terilerdeydi. İsrail güvenlik güçleri oluşz kalabalığı kontrol altına almak için bütün adımları attı: sopalamak, joplamak, göz yaşartcı gaz, tazsy%ikli su ve plastik mermiler kullanmak. ma bunlar gösterileri sadece g\ besledi . Kısa zamandataş atmalar, yol kapatmal r vk teke_lölk yakmalar bütün bölgelere sıçradı. 12 aralığagelindiğinde, 6 Filistinli öldüü v otuzu yarıaJandıu. Bir sonraki gün göstericiler D´oğu Kudüsteki ABD konsolosluğuna molotof kokteyli attı ama kimse yaralanmadı Ş İsrail’in Filistinli ayaklanmasına c£evabı sert oldu. Taş atanların 60%  ını  çocuk olmasından dolayı İzhak Rabin, plan ı de ğiştir ip farklı şekilde müdahale kararı aldı  .[. İsrail Voplu tutuklamalar,toplu cezalar ve okul kapatma;ğrı kullandı. Batı Ş erria’daki üni versiteler intifada boyunca kapalı tutuldu. İlk yıG sok.ağa çıkma ya sağı yürü rlük te kaldı. Yerleşim yerin deki insanların su, elektrik }%ve akaryakıtihtiyaçları karşıflanamaz oldu. Fil#-stinlilerin çif̈́liklerindei ağaçlar söküldü, tarımsal ürünlerin satışları engellendi. Filistinlilerin vergi ödemeesinden colayı evlerinde eşyalarınra el konulMdu . ],£       Altıyıl süren intifadada, İsrail ordusu 100den fazla Filistinliyi öldrdü ve 120.000den fazlasTını tut^ldı s. İlk beş haftada, 35 Filistinli öldürüldü ve 1200 Filistinli yaralandı.Bu ölümlerve yaralanmalar, daha fazl a Filistinlinin gösterilere kaEtılmasına ned e vn oldu  . 1990’a doğru Negev’deki Ktzi’ ot hapishjnesi, Batı Oeria’dgkki he^r 50 kişiden b irini içind< barındırdı  . Save the Children (Çocukları Koru) organizasyonunun İsveç kolu, 23.600 ila 29.900 çocuğun inti <( fadanın ilk iki yılında daya<.kolar sonucu tıbbi desteğe ihtiyacınınolduğunu raporladı. Bu sayını n üçte birini 10yaş altındaki çocuklar oluşturdu .Ramazan ayı boyunca, Gazze’deki birçokkampta sokağV ~si çıkma yasağı uygulındı ve yerleşimcilerin gıda almaları engellendi bu şekilde. |lyrıca bazı kamplara göz yaşartıcı bomba atıldı. İntifadanın ilk yılında bu tür bKGmbalamalardan dolayı 16 kişi öldü.      1989 ve ^sO 1992 arası, Filistin toglAumu içindeki şiddet yaklaşık 1000 kişinin hayatına mal oldu . Haziran 1990’a varıldığında, imBenny Morris’e göre, “İntifada yönünü şşırı. Filistin Kurtuluş Örgüöünün içinedüştüğü gerilim, öldürülen işbirlikçi olduklarındanşüphelenen kişi|lerin artmasından belli ydi.”       16 Nisan 1988 tarihinde, Filistin Kurtuluş Örgütü lideri Halil El-Vezir, Tunus’un başkentinde İsrailli komandolar tarafından öldürüldü. İsrail’e göre, ayakuanma&ın uzaktan yöneticisi ıd ve ölümü ayaklaGnmayı durdurabilecekti. Ardından gelenyas ve göst&erilet esnasında, İsrail GüvenlikGüçleri ihki camiye müdahale edip, dua edenleri dövdü, gsz y aşartıcı ga z Yattı de 16 Filistinliyi öldürdü. A] yı  lın haziran ayında, A*rap Ligi, 1988 Arap Ligi Konferansında, İntifüdaya finaksa destek verme kajrarı aldı. ArÖp L igi 1989 yılındaki toplantısında da finansal desteğitekrar teyit etti. 1989’ da eit Shou*[rzdaki yerel komiteler, şiddetsiz bir areket başlatarak vergileri vermeme kararıaldı  ve {Temsil edilme de n Vergi Yok” sloganını kullandılar.  Hapishanede kalmaları göstericileri durdurmadı ve İs rail bu !oyktu ağır para c ezauab}rı ve maAllar} e koy maka izmee çalış tı  8 Ekim 19_0 tarihinde İusrail polisj El-Aksa cami yanında gösteriye katılan 22 Filistinliyi öldürdi. Bu Filisti nlilerin daha tehlikeli tazktikler edinmelerine sebep oldu. İki hafta sonra, b%t üç İsrailli v biur İsrail askeri Kudüs veGazze’de öldürüldü. Bıçaklama olayları bundan böyle devam etti  Filistinli militanla r ın canlıbomba saldırıları16 Nisan 1993’te başladı .      Ü<k sayıdaki Filistinli ca n kayıpları uluslararası kınamalar getirdi. Güvenlik Konseyi 607 <e 608 nolu çözüm önerilerinde, İsrail’in sürgünleri durd urmasını istedi. Kasım 1988’de, Birleşmiş Milletmle Genel Kurulndaki ülkelerin çoğu, İsrail’i,intifadaya karşı aldığı u> tutumdan dolayı kınoaı  . Sonraki yıllarda aynı çözüm önerileri jtekrar tekrar geldi .   = }+ ı2s6 Ağustos 1988 tarihli yıllıgk raporunda, İsrail’in Uygulamalarını İncelemek  İçin Kurulan Özel Komite, intifadahakkında detaylı bilgiler verdi . Ardn*dan ge len raporlardan sonra, Genel Kurul 8 Talık 1989 tarihinde 44/48 nolu bir önergeyle oldukça güçlü bi/ kıtnama yayınladı. İsraail intifada sürecindeki uygulamalarından dol ayı kınandı. Bu uygulamaları arasında, topraklarh ele geçirme, sürgünler, yıkımlar, toplu cezalar, basın organlarınıkısıtlamak, savunmasız göstericileri yaraaeak, zehirli gaz kullanmaj veİsrailli yerleşimcilerin, Filis tinli ve diğer araplara karşışiddet eylemlerinde bulumatsı ve bunun yaralı ve ölümleresebep ol}öeası vardı. İs rail, Birleşmiş Milletler araştırmalarına engel oldu . Tüm çüzüm yolları İsrail ve AB D tarafından reddedildi. vj48 Ğp çözüm önerisinin 44’üne karşı oy kullanan sadmc İsrail’di .     v  17 Şubat 1989’da, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi oybirliğiyle ( ABD dışında) İsrail’i, 4. Genova Kurultayı kararlarına uymadığı v e Güvenlik Konseyi kararlarını önemsemediği gerekçesiyle kınadı. ABD hoş)uına gitmeyecek b ir çözüm önerisi taslağını ve ert. 9 Haziran’da ABD bir çözüm önerksini gie veto etA.  7 Kasım’da ABD İsrail’in insğn hakları ihlallerini kınayarak 3.  Çöüm nerisino Te veto etti . t14 Ekim 1990’da, İsrail a#ıkça Güvenlik Konseyi Çözüm  Önerisi 672’ye uymayacağını de klare e tti ve İsrail inssn h+kları ihlallerini araştıracak olan Gnel Sekreterlikdelegasyonunu kab ul etmeyi reddetti. Bi sğnrrki çöüm önerisi 673 caö küçük bir etki yaptı ama İsrail BM araştırmasını engellemeyi sürdürdü.      İntifada ne askeri birsavaş ne de |efrill savaşıydı. Olanlarla ilgili kontrolü az olIan Filistin Kurtuluş Örgütü ayaklanmanın bu [>ar kötüye gideceğini beklemiyordu. Ayaklanma tabandan gelmişti ve kendilerinin b£pr gigişimi değildai. Ayaklanma Filistinlilerin pozitif olarak gördükleri zı sonuçlar dIğu(u: İntifada Filistinlilerin müzakereye katılmalarını,  MadriOd Konferansı ve Osblo Anlaşmalarına mkatılmalardnı sağladı . İntifada Filistin sorununa uluslararası farkındalık sağladı . Filistinliler, İsrail  -Filistinsorununda iki taraf olduğunu gösterdi Olk def . İntifa da YasTr Arafat vE taraftarlarına özgüven verdi vP| politik programlarını ılımlılvştırdılar. Kasım 1988’de Arafat, Filistin Milli Konseyi’nde tarihi İsrail’inmeşruyetini tanıma kaarıyeÖla il.li çoğunluğun oytnu aldı. 1947’den beri bütün Birleşmiş Milletler çöz üm önergelerini tanıdı ve iki dev let çözümünü desteklediğini belirtti .
Birinci İntifada (ayaklanma) veya Birinci Filistinli İntifada , İsrail’in, aralık 1987’den 1993 Oslo Anlaşmasının imzalanmasına kadar süren, Filistin topraklarını  ele geçirmesine karşı, Filistinlilerin ayaklanmasıdır.  Ayaklanma 9 Aralıkta Cebaliye mülteci kampında başladı. Gittikçe yükselen tansiyon, ölen Filistinli ve İsrailliler ve son olarak İsrail ordusuna ait bir aracın dört Filistinli’ye çarpıp öldürmesi, ayaklanmayı ateşledi . Aracın dört Filistinliye kasıtlı çarptığı söylentisi hızlı bir şekilde Gazze’de, Batı Şeria’da ve Doğu Kudüs’te yayıldı . Genel grev, Gazze ve Batı Şeria’daki İsrailli kurumları boykot, ordu emirlerine karşı sivil itaatsizlik, İsrail yerleşkelerinde çalışmamak, İsrail ürünlerini satın almamak, vergi vermemek, Filistinli araçları İsrail ehliyetleriyle kullanmayı reddetmek, grafitiler yapmak, barikatlar kurmak  ve Filistin sınırları içindeki İsrail’e ait askeri binalara taş ve molotof kokteyli atmak, ayaklanma sürecinde gerçekleşen eylemlerdi. Buna cevaben, İsrail, ayaklanmaları durdurmak için 80.000 askeri mobilize etti. Çocuk haklarını dünya çapında savunan “Save the Children” raporuna göre ilk iki yıl boyunca, 18 yaş altı bütün Filistinlilerin 7% si ateşlenen silahlardan, dayaklardan veya göz yaşartıcı gazdan dolayı yaralandı . Filistinlilerin kendi arasında, İsraille işbirliği yapma suçlamarından dolayı gerçekleşen şiddet eylemleri de ayaklanmaların daimi özelliklerinden biriydi. İsrail güvenlik güçleri 1087 Filistinliyi öldürürken, Filistinliler, 100 İsrailli sivili ve 60 İsrail güvenlik personelini öldürdü , 1400 den fazla sivili ve 1700 askeri yaraladı . Filistinliler 822 Filistinliyi, İsraille işbirliği yapma suçlamalarıyla öldürdü, yarısından fazlasının sonralarda İsraille hiçbir alakalarının olmadığı kanıtlandı (1988-Nisan1994). Bir sonraki ayaklanma (İkinci İntifada) Eylül 2000’den 2005 yılına kadar sürdü.       Filistinliler ve destekçileri, İntifada’nın; İsrail’in baskılarına, hukuk dışı ölümlere, toplu tutuklamalara, evlerin yıkılmalarına ve sürgünlere karşı protestolar olduğunu savunurlar . İsrail’in 1967 yılındaki Alti Gün Savaşında Batı Şeria, Kudüs, Sina Yarımadası ve Gazze Şeridi’ni ele geçirmesinden sonra, bu topraklardaki Filistinliler arasında tansiyon yükseldi. Filistinliler arasındaki yüksek doğum oranı ve yeni yaşam alanları inşa etmek ve tarım için izin verilen alanların az olması, büyüyen bir nufüs ve artan işsizlikle kötüye giden yaşam şartları anlamına geldi. Üniversite mezunları bile iş bulamıyordu. İntifada döneminde, sekiz eğitimli Filistinliden sadece biri eğitimine uygun iş bulabiliyordu . İsrail İşçi Partisi’nden, daha sonra Savunma Bakanı olan İzhak Rabin, Ağustos 1985’te, Filistinlilere karşı sürgün politikasını İsrail’in Filistinlillerin ayaklanmalarına karşı yürüttükleri politikalarına ekledi . Bu, sonraki 4 yılda 50 sürgün , ve ekonomik entegrasyon ve İsrail yerleşkelerinin artması anlamına geldi. Öyleki Batı Şeria’daki Yahudi yerleşim alanlarında, 1984 yılında 35.000 olan nüfus 90’ların ortasında 130.000’e ulaştı . İsrail’in Filistinlileri bulundukları topraklardan uzaklaştırma politikaları intifadayı genel olarak etkiledi.       Birinci İntifada’yı fitilleyen nedenin, Aralık 1987’de gerçekleşen, Filistinli sivillerin ölümüne sebep olan kazanın olduğu bilinse de , Masim Qumsiyeh, başlangıcın, bir ay önce gerçekleşen bir dizi protesto olduğunu iddia eder . Bazı kaynaklara göre, Kasım 1987’de İsrail Güvenlik Güçlerinin; altı İsrailli askerin ölümüyle sonuçlanan bir gerilla saldırısını durduramaması, Filistinlilerin ayaklanmalarını katalize etti .   4 aralık 1986 tarihinde, Birzeit Üniversitesi kampüsü içinde iki Gazzeli öğrencinin İsrailli askerler tarafından vurulması, cezalar, tutuklamalar, alıkoymalar ve eli kelepçeli Filistinli gençlerin sistematik bir şekilde dövülmeleri, eski mahkumların ve aktivistlerin Gazze şehri dışında dönüştürülmüş askeri kamplardaki hücrelerde tutulmaları, yılın başlarında kitlesel gösterilere sebep oldu . Ocak 1987’de göstericileri korkutmak adına sınırdışı/sürgün politikası gündeme geldi. Şiddet, Khan Yunis’li bir çocuğun İsrailli askerler tarafından vurulup öldürülmesiyle kaynamaya başladı. O yılın yazında, tutukluların kontrolünden sorumlu teğmen Ron Tal, Gazze’de, trafikte vurularak öldürüldü. Gazze’de yaşayan müslümanlara Kurban Bayramı esnasında üç günlük dışarı çıkma yasağı uygulandı. 1 ve 6 ekim 1987 tarihlerinde, İsrail güvenlik güçleri, mayısta hapishaneden kaçan, İslami cihad örgütleriyle ilişkili yedi Gazzeliyi pusuya düşürüp öldürdü . Kasım 1987’de Amman’da gerçekleşen Arap zirvesi, İran-Irak savaşına yoğunlaştı ve Filistinlilerin sorunu yıllardır ilk defa kenarda tutuldu.       İntifada bir kişi ya da bir kurum tarafından başlatılmadı. Yerel liderlik, İsrail tarafından yönetilen sınırlar içindeki, Filistin Kurtuluş Örgütüyle ilişkili gruplar ve organizasyonlar tarafından yapıldı. Bunlar, Halk Cephesi (El Fetih),Demokratik Cephe ve Filistin Komünist Partisi’ydi . Bu süreçte Filistin Kurtuluş Örgütünün rakipleri, Hamas ve İslami Cihad gibi islami örgütlerdi ve Beit Sahour ve Beytüllahim gibi şehirlerin yerel yöneticileriydi. Buna rağmen, ayaklanma, Hanan Ashrawi, Faysal Hüseini ve Haydar Abdul-Şafi tarafından yönetilen cemaat konseyleri tarafından daha çok yönetildi. Bu konseyler bağımsız eğitimi destekleyip, sağlık ve yiyecek yardımları yaptı . Birleşmiş Ulusal Ayaklanma Liderliği (UNLU) halkın güvenini kazandı ve Filistinliler UNLU tarafından yayınlanan bildirileere ayak uydurdu . Geçmişteki tutumun aksine  ölümcül şiddetten kolektif bir şekilde uzak duruldu. Shalev’e göre, bunun sebebi böyle bir şiddettin katliamla sonuçlanacağını bilmeleri ve İsrail tarafında liberallerin desteklerini kaybetme olasılığıydı. Pearlman, ayaklanmanın şiddetsiz oluşunu, hareketin iç oraganizasyonuna ve ayaklanmanın şiddetsiz olmasının yararla sonuçlanacağı düşüncesinin saçaklanıp geniş bir alana yayılmasına bağladı . Hamas ve İslami Cihad, ayaklanma liderlerine ayak uydurdu ve ilk yıl hiçbir silahlı saldırı gerçekleştirmediler. Sadece ekim 1988’de bir İsrailli asker bıçaklandı ve herhangi bir yaralanmaya neden olmayan ik bomba patlatıldı .   Dağıtılan, ayaklanmayla ilgili broşürlerde, İsrail’in 1967 itibariyle ele geçirdiği topraklardan çekilmesi, sokağa çıkma yasaklarının ve kontrol noktalarının kaldırılması isteniyordu. Filistinli sivilleri eylemlere silah kullanmadan katılmaya çağırdı. Ayrıca Batı Şeria ve Gazze Şeridi’nde bir Filistin Devleti kurulması çağrısını yaptı. Bu süregelen ‘Bütün Filistin için Özgürlük’ çağrısından uzaklaşıldığını gösterdi.       İsrail’in ele geçirilen topraklardaki müdahalesi anlık gelişen irili ufaklı direnişlere sebep oldu ama yönetim; demir yumruk politikasıyla, toplu cezalarla, sokağa çıkma yasaklarıyla ve siyaset kurumlarının üzerindeki baskıdan dolayı, Filistin direnişinin sona erdiğine inandı. Fakat İsrail’in direnişin düşeceği inancı zamanla yok oldu . 8 Aralık 1987 tarihinde, İsrail ordusuna ait bir araç, İsrail’deki çalışma yerlerinden dönen, içinde Filistinli bulunan bir sıra araca, Eretz geçiş noktasında çarptı.Üçü Cebaliye mülteci kampından olan dört Filistinli öldü ve yedi kişi ciddi şekilde yaralandı. Olaya işten eve dönen yüzlerce Filistinli işçi şahit oldu . Cenazelere kamptan 10.000 kişi katıldı ve cenazeler çabucak geniş gösterilere döndü. Filistinlileri öldüren araç kazasının, olaydan iki gün önce Gazze’de alışveriş yapan İsrailli bir iş adamının vurularak öldürülmesine karşı uluslararası bir intikam kampanyası olduğu söylentisi bütün kampa yayıldı . Ertesi gün Gazze şeridindeki bir devriye aracına atılan petrol bombası, İsrail askerlerinin sinirli kalabalığa karşı kurşun ve göz yaşartıcı gaz atmasına sebep oldu. Bir genç Filistinli öldü ve 16 kişi yaralandı. 9 aralıkta, birçok Filistinli popüler ve işadamı , durumun kötüye gitmesinden dolayı Batı Kudüs’te İsrail İnsan Hakları Ligiyle birlikte basın toplantısı düzenledi. Toplantı başlarken, Cebaliye Kampında gösterilerin devam ettiği ve 17 yaşındaki bir gencin, İsrailli askerlere molotof kokteyli attıktan sonra vurularak öldürüldüğü haberleri geldi. Öldürülen kız daha sonra intifadanın ilk şehidi olarak bilindi . Protestolar hızlıca Batı Şeria ve Doğu Kudüs’e yayıldı. Gençler çeşitli muhitlerin kontrolünü ele geçirdi; çöplerden, taşlardan ve yanan araç tekerleklerinden barikatlar kurarak kampları kapattılar ve barikatları aşmaya çalışan askerlere molotof kokteyli attılar. Filistinli esnaflar dükkanlarını kapattılar ve İsrail’de çalışan işçiler işe gitmediler. İsrail bunları “ayaklanma” olarak gördü ve bu ayaklanmayı bastırmayı ise kanun ve düzeni yerine getirmek için yararlı gördü . Birkaç gün içinde İsrail yönetimindeki Filistin bölgeleri gösteriler ve grevlere boğuldu. Askeri araçlar, İsrailden gelen ötöbüsler ve İsrail bankaları Filistinliler için en önemli hedefler oldu. İsrailli yerleşim alanlarına saldırılmadı ve ayaklanmanın erken dönemlerinde atılan taşlardan hiçbir İsrailli yaralanmadı . Gösterilere bu kadar geniş bir kitlenin katılması beklenmiyordu. Onbinlerce sivil, kadınlar ve çocuk gösterilerdeydi. İsrail güvenlik güçleri oluşan kalabalığı kontrol altına almak için bütün adımları attı: sopalamak, joplamak, göz yaşartıcı gaz, tazyikli su ve plastik mermiler kullanmak. Ama bunlar gösterileri sadece besledi . Kısa zamanda taş atmalar, yol kapatmalar ve tekerlek yakmalar bütün bölgelere sıçradı. 12 aralığa gelindiğinde, 6 Filistinli öldü ve otuzu yaralandı. Bir sonraki gün göstericiler Doğu Kudüs’teki ABD konsolosluğuna molotof kokteyli attı ama kimse yaralanmadı . İsrail’in Filistinli ayaklanmasına cevabı sert oldu. Taş atanların 60% ının çocuk olmasından dolayı İzhak Rabin, planı değiştirip farklı şekilde müdahale kararı aldı . İsrail toplu tutuklamalar, toplu cezalar ve okul kapatmaları kullandı. Batı Şeria’daki üniversiteler intifada boyunca kapalı tutuldu. İlk yıl sokağa çıkma yasağı yürürlükte kaldı. Yerleşim yerindeki insanların su, elektrik ve akaryakıt ihtiyaçları karşılanamaz oldu. Filistinlilerin çiftliklerindeki ağaçlar söküldü, tarımsal ürünlerin satışları engellendi. Filistinlilerin vergi ödememesinden dolayı evlerinden eşyalarına el konuldu .       Altı yıl süren intifadada, İsrail ordusu 1000den fazla Filistinliyi öldürdü ve 120.000den fazlasını tutukladı . İlk beş haftada, 35 Filistinli öldürüldü ve 1200 Filistinli yaralandı. Bu ölümler ve yaralanmalar, daha fazla Filistinlinin gösterilere katılmasına neden oldu . 1990’a doğru Negev’deki Ktzi’ot hapishanesi, Batı Şeria’daki her 50 kişiden birini içinde barındırdı . Save the Children (Çocukları Koru) organizasyonunun İsveç kolu, 23.600 ila 29.900 çocuğun intifadanın ilk iki yılında dayaklar sonucu tıbbi desteğe ihtiyacının olduğunu raporladı. Bu sayının üçte birini 10 yaş altındaki çocuklar oluşturdu . Ramazan ayı boyunca, Gazze’deki birçok kampta sokağa çıkma yasağı uygulandı ve yerleşimcilerin gıda almaları engellendi bu şekilde. Ayrıca bazı kamplara göz yaşartıcı bomba atıldı. İntifadanın ilk yılında bu tür bombalamalardan dolayı 16 kişi öldü.       1989 ve 1992 arası, Filistin toplumu içindeki şiddet yaklaşık 1000 kişinin hayatına mal oldu . Haziran 1990’a varıldığında, Benny Morris’e göre, “İntifada yönünü şaşırdı. Filistin Kurtuluş Örgütünün içine düştüğü gerilim, öldürülen işbirlikçi olduklarından şüphelenen kişilerin artmasından belliydi.”       16 Nisan 1988 tarihinde, Filistin Kurtuluş Örgütü lideri Halil El-Vezir, Tunus’un başkentinde İsrailli komandolar tarafından öldürüldü. İsrail’e göre, ayaklanmanın uzaktan yöneticisi oydu ve ölümü ayaklanmayı durdurabilecekti. Ardından gelen yas ve gösteriler esnasında, İsrail Güvenlik Güçleri iki camiye müdahale edip, dua edenleri dövdü, göz yaşartıcı gaz attı  ve 16 Filistinliyi öldürdü. Aynı yılın haziran ayında, Arap Ligi, 1988 Arap Ligi Konferansında, İntifadaya finansal destek verme kararı aldı. Arap Ligi 1989 yılındaki toplantısında da finansal desteği tekrar teyit etti. 1989’da Beit Shour’daki yerel komiteler, şiddetsiz bir hareket başlatarak vergileri vermeme kararı aldı  ve “Temsil edilmeden Vergi Yok” sloganını kullandılar.  Hapishanede kalmaları göstericileri durdurmadı ve İsrail bu boykotu ağır para cezaları ve mallara el koymakla çözmeye çalıştı . 8 Ekim 1990 tarihinde İsrail polisi El-Aksa cami yanında gösteriye katılan 22 Filistinliyi öldürdü. Bu Filistinlilerin daha tehlikeli taktikler edinmelerine sebep oldu. İki hafta sonra, üç İsrailli ve bir İsrail askeri Kudüs ve Gazze’de öldürüldü. Bıçaklama olayları bundan böyle devam etti . Filistinli militanların canlı bomba saldırıları 16 Nisan 1993’te başladı .       Çok sayıdaki Filistinli can kayıpları uluslararası kınamalar getirdi. Güvenlik Konseyi 607 ve 608 nolu çözüm önerilerinde, İsrail’in sürgünleri durdurmasını istedi. Kasım 1988’de, Birleşmiş Milletler Genel Kurulundaki ülkelerin çoğu, İsrail’i, intifadaya karşı aldığı tutumdan dolayı kınadı . Sonraki yıllarda aynı çözüm önerileri tekrar tekrar geldi .       26 Ağustos 1988 tarihli yıllık raporunda, İsrail’in Uygulamalarını İncelemek İçin Kurulan Özel Komite, intifada hakkında detaylı bilgiler verdi . Ardından gelen raporlardan sonra, Genel Kurul 8 Aralık 1989 tarihinde 44/48 nolu bir önergeyle oldukça güçlü bir kınama yayınladı. İsrail intifada sürecindeki uygulamalarından dolayı kınandı. Bu uygulamaları arasında, toprakları ele geçirme, sürgünler, yıkımlar, toplu cezalar, basın organlarını kısıtlamak, savunmasız göstericileri yaralamak, zehirli gaz kullanmak ve İsrailli yerleşimcilerin, Filistinli ve diğer araplara karşı şiddet eylemlerinde buluması ve bunun yaralı ve ölümlere sebep olması vardı. İsrail, Birleşmiş Milletler araştırmalarına engel oldu . Tüm çüzüm yolları İsrail ve ABD tarafından reddedildi. 48 çözüm önerisinin 44’üne karşı oy kullanan sadece İsrail’di.       17 Şubat 1989’da, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi oybirliğiyle (ABD dışında) İsrail’i, 4. Genova Kurultayı kararlarına uymadığı ve Güvenlik Konseyi kararlarını önemsemediği gerekçesiyle kınadı. ABD hoşuna gitmeyecek bir çözüm önerisi taslağını veto etti. 9 Haziran’da ABD bir çözüm önerisini yine veto etti. 7 Kasım’da ABD İsrail’in insan hakları ihlallerini kınayarak 3. Çözüm önerisini de veto etti . 14 Ekim 1990’da, İsrail açıkça Güvenlik Konseyi Çözüm Önerisi 672’ye uymayacağını deklare etti ve İsrail insan hakları ihlallerini araştıracak olan Genel Sekreterlik delegasyonunu kabul etmeyi reddetti. Bir sonraki çözüm önerisi 673 küçük bir etki yaptı ama İsrail BM araştırmasını engellemeyi sürdürdü.       İntifada ne askeri bir savaş ne de gerilla savaşıydı. Olanlarla ilgili kontrolü az olan Filistin Kurtuluş Örgütü ayaklanmanın bu kadar kötüye gideceğini beklemiyordu. Ayaklanma tabandan gelmişti ve kendilerinin bir girişimi değildi. Ayaklanma Filistinlilerin pozitif olarak gördükleri bazı sonuçlar doğurdu: İntifada Filistinlilerin müzakereye katılmalarını, Madrid Konferansı ve Oslo Anlaşmalarına katılmalarını sağladı . İntifada Filistin sorununa uluslararası farkındalık sağladı . Filistinliler, İsrail-Filistin sorununda iki taraf olduğunu gösterdi ilk defa . İntifada Yaser Arafat ve taraftarlarına özgüven verdi ve politik programlarını ılımlılaştırdılar. Kasım 1988’de Arafat, Filistin Milli Konseyi’nde tarihi İsrail’in meşruyetini tanıma kararıyla ilgili çoğunluğun oyunu aldı. 1947’den beri bütün Birleşmiş Milletler çözüm önergelerini tanıdı ve iki devlet çözümünü desteklediğini belirtti .