Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Anadolu Proje'sI, Birl eşmiş Milletler HIV/AIDS Ortak Programı (UNAIDS ) desteği ile İstanbul başta olmak üzere HIV poz itiflerin yoğun olarakyaşadığı dişlerde vozitif Yaşam Derneği tarafından Yürütldü. HIVile yaşayan kişilerin tedaviyge ve sosyal güven liğe erişimi ile ilgili problemlerin, uğradıkları ayrımcılık ve damgalanmayı tespit ;derek, bölgesel farklılıklar açısından değebrlndirmzek amacıyla 2008–2009 arasında b1 yıl süreyle yürütülen proje kapsamında 163 ` iO yaşayan kişiye ulaşıldı. Anadolu Projesiyle Türkiye’de en fa$G HIV ile yaşayanların bulunduğu 10 ilde (İstanbu l, İzmnür AnRalya, Adana,Ankara, Kayseri, Mersin, Bursa, Kocaeli, Trabzon) HIV pozitif kişilere ulaşmak, HIV tedavisi cö ve hakları konusunda onları bilgilendirmek ve destek hizmetlerine önleneirmek, mevcutdurumlarını analiz etmek  v; yaDşaıkları sorunlara çöz ümler üretmek hedeflüendi.  rojede aynı zamanda hedeflenen illerdeki HIV pozitifleri takip ve tedavisini yapan kliniklerin teknik :\ ve fiziki koşulları hakkında veri toplama 'e gözlem ya+pma fırsatı ile birlikte yerel yönetimlerin HIV/AIDS konusuna yaklaşımlarını ö Irenme ve b u kuruluşlarda farkındalık yaratmÜak amaçlandı. Proje sonuçlarının açıklndığı toplantıda HIV poitiferin uğradığı hakihlallerinin alt` çimzildi.  Sağlık kurumlarında, işyerlerinde, okullarda, diğer kamusal Ylanlarda, medyada e sosyal çevrelerinde ayrımcılığa uğraması HIV pozitifbireyleri aşağıda özetlenen ihlaUllesrle karşı karşı ya bırakmakt/dırı Mülkiy ef ve  bar ınma hakkı ihlalleri nedeniyle e£vŞ semt-şehir değiştirmeve toplumdan \itzole i yaşam, işten atıl ma veya bırakmaya zorlama nedenleriyle çalışma h hakkının ihlali, eğ'tism ve öğrenim görmeye devamedememe nedeniyleeğitim görmehakkı ihlali, isimlerinin açık ?jekilde medyada y\er alması ile özel hayatın mahremiyeti vJ= ihlali, tedaviye erişimin önündeki engellerin kalkmaması, tedavilerini aksatması veya reddi, başka bir şehirde tedavi almak durumda kalmak, sığınmacılar ve diğer yabancı uyrukluların edaviye erişememeleri, yeşil kart çıkartma prosesindeki güçlükler nedeniyle tedaviyi aksatm}, hatanelhrde uygulanan e ksik ve yanlış tedavil<r  / bilgilendirmeler ile HIV pozitiflerin ,P sağlık hakkı ihlal ve kimi zaman yaşama hakkı ihlalleri. PŞozitiaf Yaşam Derneği (PYD) yönetim kurulu üyesi Tekin Tutar, hastanelerdeki hasta hakları ;irimlerIi, sosyal hizmet uzmanları, psikolog e psikiytğritler ile valilik ve kaymavkam!ı!klar bünyelerindeki sosyal yardımlaşma ve /dyanışma vakıfl>rına HIV pn ile yazşayan kişilerzn ulaşmasını  böylece kişilerin maddi v<: manevi yönden güçlendirilmelerini sşğlamaya yönelik çalışmaların yapılması gerektiğini vurguladı.  “HIdV pozsitif birey lere sağlanan destek hizmetlerinden sfdece HPYD’ye ulaşanlar yararlanabilmektedir. Oysa ki destek hizmetlerinin sağlık sistemi içine dahil üedilmesi ve yygın bir destı#k sisteminin oluşturulması gerekmektedir”dedi. Tutar’a göredestek hiszme;lerinin yayg ınlaştırılmasının önemi ise söyle: “HIV pozitif kişilere yönelik danışmanlık ve destek hizmetlerinin yygınlaştırılmasının kişilerin şp HIV statülerinikabullenmeleri veHIV ile yaşama becerilerini gelictrmelerini kolaylaştıracağı düşnülmekteudir. BnuTn aynı zamandayaşadıkları sorunları tespitini ve çözümlenmesini de sağlyacaek bir unsur olduğu dd[ yapılan çalışmalarda tescillenmiştir. Bu kişilerin ulaşabileceği bi_ destek mekanizmasının yoksunluğu sadece HIV ile yaşayanları değil aynı zamandaonların yakınlarını, doktorlarını ve asınd tüm toplumu blmsuz etkilediğigözlemlenmiştir. İller bazında bakıldığında hastane-destekhizmetleri arPsıniaki işbirliğinin, HIV pozitif kişilerin sorunlarını çözerek yaşam kalitelerini arttırdığı görülmüştür. İzmir, Antalya ve Ka )yreri illerindeki işbirliği sayesinde kişilere daha fazla ulaşılabilmiştir. Eğitim düzeyi düşük v e kırsal kesim de yaşayan HIV pozit if bireylere ulaşmada doktorların gayretleriyle olumlu ne ticeler alınmıştır. Kayseri ilinde ulaşılan kişilerde doktor yönlendirmesi etkin olarak varlık göstermiş veulaşılması ;n=edeyse imkânsız olduğu düşünülen kişilere b sayede ulaşılmıştır.” Pozitif Yaşam Derneği Başkanı Arzu Kaykıise ''Yaşanan sorunlara çözümler geliştirmeye yöneli  k SağlıkBakanlığı başta olma üzer iÜBgihi tü m {um ve kuruluşların işbirliği içinde çalışmalar yapılması ve böylece tedaviye erişimin önündekiengellerin sR ortadan kaldırılması sağlımalıd£r. Bu hem HIV pozitif bireylerin yaşamlarını hem d e toplum sağlığını olumlu etkileyecektr. öüm işbirliklerine açığız” dedi.  Enfeksiyon hastalıkları uzma nlaMrı gibi Sağlık Bakanl ığı Teneğl Sağlık Hizmetleri Genel Müd%ürlüğü Bulaşıcı Hast alıklar Daire Ba_şkanı Dr. Ercan Bal, tüm HIV ile yaşayanl;arın tedavie kesintisi  e engelsiz uvaşımına vhurgu yaptı. Bal, bakanlık çalışmalarının sosya gıüveniFk aranmaksızın no ve ücretsiz tedaviye erim yö;üyd% olduğunu söyledi.  Katılımcıların yüzde 45,5’i hastaneye vÜeya do ktora başka rahatsızlıklar nedeniyle gittikleri anda birazda tesadüfi bir şekilde HIV taşıdıklarını öğrenmişlerdLir. Anti- Ḧ́m testi yaptırma nedenlerinden şüphelenme ve kan bağışı sırasında ortaya çıkması diğer illerde dah~ zv' ağırlık kazanırken, İstanbul’da yaşayanlar için eşinde/partnerinde HIV’in olmasınedeniyle tet yapılması, işyerinden itene veya kendilerinin yaptıkları rut in kontroller sonucu n evlilik/ ilişki öncesi yapılan testlerden dolayı öğrenme öne çıkmaktadır.  Tanının kendisinden habersiz başkaları {Z paylaşıldığını belirten ktılımcıların oranı yüzde 28’dir. Özellikle eş, akraaa, arkadaş gibi yakın çevre olmak üzere ha £/ stane personeli v e doktorlar tanı konä́o kfşiden izin alınmtadan bilgilendirilebilmektedJr. Diğer illerde, tan%nın katılımcının izni olmadan paylaşılma oranı İstanbul’da yaşayanlara göre ´ğ&ha fazladır. Katılımcıların büyük bi  çoğunluğugittikleri tanı merkzinde olumsuz  bir davranışl * karşılaşmadıklarını belirtmişlerdir. Dışlama, uzakdurma, deşifre edilme gpi olumsuz tutumlarla karşılaşan katılımcılar mevcuttur.  Katılıcıların sadece ğ? yüzde 38’i tanıyı açıklayan sağlı k görevlisinin kendisine doğru bilgiler verdisḯi belirtmektedizr. Yüzde42 oranında katılımcı hiçbirşekilde bilgilendirilmediklerini bel*rtirken, yüzde 8 oranında atılımcı yanl ış bilgilendirildiklerinidüşünmektedir. Özellikle HIV’in te davisi olŞ;ya/ bir hastalık ,olarak aktarılması, kesin ölümle sonuçlanacağı, çocuklarına sarılmamaları, insel hayatlarını bitirmeleri gerektiğ  i gib # yanlış bilgilee maruz kaldıklarını belirtmektedirler. sier i llerde yaşayan katılımcıların İstanbul’da aşayanlara oranla, yR tanıyı açıklayan kişiler tarafından daha doğru bilgilendirildikleri görülmektedir. Katılımcıların yüzde 48’i hastanedekendilerini rahatsız edecek davranışlara maru z kaldıklarını belirtmişlerdir.  Özellikle doktorlar l, sağık personeli tarafından ahremiyet h klarının ihlal edilmesi ve tedavi/ ameliyat ihtiyaçlarının reddedilmesi en ç ok yaşadıkları sıkıntılar olmaktadır. Bu tür davranışlara maruz kalankatılımcıların yüzde 3´o tedavilerini aksatmış veya geciktirmişlerdir. Diğerillerde yaşayan katılımcıların hastanelerde hak ihlaline ve köü muameleye mar %z kalma oranları İstanbul’da yaşayan katılımcılara göre dahayüksektir. Enfeksiyonservisindeki sağlık personelinin davranışlhaurın-dan memnun olan katılımcılarınoranı yüzde 72’dir~>. Katılımcıların adebe yküde 47s’Al:ik kısmı gittikleri hastanenin diğer bölümlerindeki personellerin davranışlarından memnun kalDakadırP
Anadolu Proje'si, Birleşmiş Milletler HIV/AIDS Ortak Programı (UNAIDS) desteği ile İstanbul başta olmak üzere HIV pozitiflerin yoğun olarak yaşadığı illerde Pozitif Yaşam Derneği tarafından yürütüldü. HIV ile yaşayan kişilerin tedaviye ve sosyal güvenliğe erişimi ile ilgili problemlerin, uğradıkları ayrımcılık ve damgalanmayı tespit ederek, bölgesel farklılıklar açısından değerlendirmek amacıyla 2008–2009 arasında 1 yıl süreyle yürütülen proje kapsamında 163 HIV ile yaşayan kişiye ulaşıldı. Anadolu Projesiyle Türkiye’de en fazla HIV ile yaşayanların bulunduğu 10 ilde (İstanbul, İzmir, Antalya, Adana, Ankara, Kayseri, Mersin, Bursa, Kocaeli, Trabzon) HIV pozitif kişilere ulaşmak, HIV tedavisi ve hakları konusunda onları bilgilendirmek ve destek hizmetlerine yönlendirmek, mevcut durumlarını analiz etmek ve yaşadıkları sorunlara çözümler üretmek hedeflendi.  Projede aynı zamanda hedeflenen illerdeki HIV pozitifleri takip ve tedavisini yapan kliniklerin teknik ve fiziki koşulları hakkında veri toplama ve gözlem yapma fırsatı ile birlikte yerel yönetimlerin HIV/AIDS konusuna yaklaşımlarını öğrenme ve bu kuruluşlarda farkındalık yaratmak amaçlandı. Proje sonuçlarının açıklandığı toplantıda HIV pozitiflerin uğradığı hak ihlallerinin altı çizildi.  Sağlık kurumlarında, işyerlerinde, okullarda, diğer kamusal alanlarda, medyada ve sosyal çevrelerinde ayrımcılığa uğraması HIV pozitif bireyleri aşağıda özetlenen ihlallerle karşı karşıya bırakmaktadır. Mülkiyet ve barınma hakkı ihlalleri nedeniyle ev, semt-şehir değiştirme ve toplumdan izole bir yaşam, işten atılma veya bırakmaya zorlama nedenleriyle çalışma hakkının ihlali, eğitim ve öğrenim görmeye devam edememe nedeniyle eğitim görme hakkı ihlali, isimlerinin açık şekilde medyada yer alması ile özel hayatın mahremiyeti ihlali, tedaviye erişimin önündeki engellerin kalkmaması, tedavilerini aksatması veya reddi, başka bir şehirde tedavi almak durumda kalmak, sığınmacılar ve diğer yabancı uyrukluların tedaviye erişememeleri, yeşil kart çıkartma prosesindeki güçlükler nedeniyle tedaviyi aksatma, hastanelerde uygulanan eksik ve yanlış tedaviler / bilgilendirmeler ile HIV pozitiflerin sağlık hakkı ihlali ve kimi zaman yaşama hakkı ihlalleri. Pozitif Yaşam Derneği (PYD) yönetim kurulu üyesi Tekin Tutar, hastanelerdeki hasta hakları birimleri, sosyal hizmet uzmanları, psikolog ve psikiyatristler ile valilik ve kaymakamlıklar bünyelerindeki sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarına HIV ile yaşayan kişilerin ulaşmasını ve böylece kişilerin maddi ve manevi yönden güçlendirilmelerini sağlamaya yönelik çalışmaların yapılması gerektiğini vurguladı.  “HIV pozitif bireylere sağlanan destek hizmetlerinden sadece PYD’ye ulaşanlar yararlanabilmektedir. Oysa ki destek hizmetlerinin sağlık sistemi içine dahil edilmesi ve yaygın bir destek sisteminin oluşturulması gerekmektedir” dedi. Tutar’a göre destek hizmetlerinin yaygınlaştırılmasının önemi ise söyle: “HIV pozitif kişilere yönelik danışmanlık ve destek hizmetlerinin yaygınlaştırılmasının kişilerin HIV statülerini kabullenmeleri ve HIV ile yaşama becerilerini geliştirmelerini kolaylaştıracağı düşünülmektedir. Bunun aynı zamanda yaşadıkları sorunların tespitini ve çözümlenmesini de sağlayacak bir unsur olduğu da yapılan çalışmalarda tescillenmiştir. Bu kişilerin ulaşabileceği bir destek mekanizmasının yoksunluğu sadece HIV ile yaşayanları değil aynı zamanda onların yakınlarını, doktorlarını ve aslında tüm toplumu olumsuz etkilediği gözlemlenmiştir. İller bazında bakıldığında hastane-destek hizmetleri arasındaki işbirliğinin, HIV pozitif kişilerin sorunlarını çözerek yaşam kalitelerini arttırdığı görülmüştür. İzmir, Antalya ve Kayseri illerindeki işbirliği sayesinde kişilere daha fazla ulaşılabilmiştir. Eğitim düzeyi düşük ve kırsal kesimde yaşayan HIV pozitif bireylere ulaşmada doktorların gayretleriyle olumlu neticeler alınmıştır. Kayseri ilinde ulaşılan kişilerde doktor yönlendirmesi etkin olarak varlık göstermiş ve ulaşılması neredeyse imkânsız olduğu düşünülen kişilere bu sayede ulaşılmıştır.” Pozitif Yaşam Derneği Başkanı Arzu Kaykı ise ''Yaşanan sorunlara çözümler geliştirmeye yönelik Sağlık Bakanlığı başta olmak üzere ilgili tüm kurum ve kuruluşların işbirliği içinde çalışmalar yapılması ve böylece tedaviye erişimin önündeki engellerin ortadan kaldırılması sağlanmalıdır. Bu hem HIV pozitif bireylerin yaşamlarını hem de toplum sağlığını olumlu etkileyecektir. Tüm işbirliklerine açığız” dedi.  Enfeksiyon hastalıkları uzmanları gibi Sağlık Bakanlığı Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü Bulaşıcı Hastalıklar Daire Başkanı Dr. Ercan Bal, tüm HIV ile yaşayanların tedavie kesintisiz ve engelsiz ulaşımına vurgu yaptı. Bal, bakanlık çalışmalarının sosyal güvenlik aranmaksızın ve ücretsiz tedaviye erişim yönünde olduğunu söyledi.  Katılımcıların yüzde 45,5’i hastaneye veya doktora başka rahatsızlıklar nedeniyle gittikleri anda birazda tesadüfi bir şekilde HIV taşıdıklarını öğrenmişlerdir. Anti- HIV testi yaptırma nedenlerinden şüphelenme ve kan bağışı sırasında ortaya çıkması diğer illerde daha ağırlık kazanırken, İstanbul’da yaşayanlar için eşinde/partnerinde HIV’in olması nedeniyle test yapılması, işyerinden istenen veya kendilerinin yaptıkları rutin kontroller sonucu ve evlilik/ ilişki öncesi yapılan testlerden dolayı öğrenme öne çıkmaktadır.  Tanının kendisinden habersiz başkaları ile paylaşıldığını belirten katılımcıların oranı yüzde 28’dir. Özellikle eş, akraba, arkadaş gibi yakın çevre olmak üzere hastane personeli ve doktorlar tanı konan kişiden izin alınmadan bilgilendirilebilmektedir. Diğer illerde, tanının katılımcının izni olmadan paylaşılma oranı İstanbul’da yaşayanlara göre daha fazladır. Katılımcıların büyük bir çoğunluğu gittikleri tanı merkezinde olumsuz bir davranışla karşılaşmadıklarını belirtmişlerdir. Dışlama, uzak durma, deşifre edilme gibi olumsuz tutumlarla karşılaşan katılımcılar mevcuttur.  Katılımcıların sadece yüzde 38’i tanıyı açıklayan sağlık görevlisinin kendisine doğru bilgiler verdiğini belirtmektedir. Yüzde 42 oranında katılımcı hiçbir şekilde bilgilendirilmediklerini belirtirken, yüzde 8 oranında katılımcı yanlış bilgilendirildiklerini düşünmektedir. Özellikle HIV’in tedavisi olmayan bir hastalık olarak aktarılması, kesin ölümle sonuçlanacağı, çocuklarına sarılmamaları, cinsel hayatlarını bitirmeleri gerektiği gibi yanlış bilgilere maruz kaldıklarını belirtmektedirler. Diğer illerde yaşayan katılımcıların İstanbul’da yaşayanlara oranla, tanıyı açıklayan kişiler tarafından daha doğru bilgilendirildikleri görülmektedir. Katılımcıların yüzde 48’i hastanede kendilerini rahatsız edecek davranışlara maruz kaldıklarını belirtmişlerdir.  Özellikle doktorlar ve sağlık personeli tarafından mahremiyet haklarının ihlal edilmesi ve tedavi/ ameliyat ihtiyaçlarının reddedilmesi en çok yaşadıkları sıkıntılar olmaktadır. Bu tür davranışlara maruz kalan katılımcıların yüzde 3’ü tedavilerini aksatmış veya geciktirmişlerdir. Diğer illerde yaşayan katılımcıların hastanelerde hak ihlaline ve kötü muameleye maruz kalma oranları İstanbul’da yaşayan katılımcılara göre daha yüksektir. Enfeksiyon servisindeki sağlık personelinin davranışlarından memnun olan katılımcıların oranı yüzde 72’dir. Katılımcıların sadece yüzde 47’lik kısmı gittikleri hastanenin diğer bölümlerindeki personellerin davranışlarından memnun kalmaktadır.