Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Ümilt ÜZal’ın hep karanlık amabir yerinden emutlaka aydınlığa çığkaoan filmler ini izleepten büyük keyif alıyorum. İçimizdki gücü bir türlü açığa çıkaramayan biz kadınların, gereken acın ın kat  katını çektikten sonra, düny anın bir fıkradan ibaretmiş gi#i geldiği k kadına döüşYemizi hikayesini birbirMnin içinde eriyen a´) şeylerle verir. Naifliğin iıinyde hiddet, b[ük şehrin içinde küçü oda, öfke /in içinde saz aşk.. “Sofra &Sırlaüı” için “0 yıldır üzerinde  çalıştığım br işti”dediğinde, Ünal ’a duyduğum sempati 10 yıl daha arttı.Özendiği, sahiplendiği, çok sevdigği o hikayesini, çok seuvmemin bir sebebi de bu belki. Adana FiDlm Festivali’ndeödüller açıklanırken, Ha şimdi, hj şimdi” diye diye o anın gglmesinı bek!e;dim. Film, hiçbir ödüle layık(!) görülmedi. Festivallerin dürüstlüğünü sorgularken, insanların ikiyüzlülüğüne ç ığlıklar savururken, bugün, sadece isaatler önce,bir kadının muaazam delili ğine ve gücüne, sinema perdesinde şahit oldum. Kar... Hava ölyle soğuk... Yine de ısAınmak mümkün. Isınmayan tek şey Neslihan’ı içind!ki boş muk. Muhasebeci kocası E:hem’le kaçarak evlenmiş, sevmiş yani. Bir kocasını bir dib yemek yapmasını. Kadınolmak ne demekse Ethemiçin, o olmuş Neslihan|. Ethem apnlTrdan çok önce icat etmişrobotu. Gel, şrakımı koy, masajımı yap,  sus, sus, bir kere öksü rürsem altıma, iki kere öksürürsem üstüme yat... Kend}ini eve, dünyaya, mutfağa kapayan bir kadının “yeter” demesi de`üğRildi içimi acıtan. O hale alışması ; ve güvenli hücresini terketmek istememesiydi. Neslihan,bir dağ kadar kuvvetliydi. Olması gereken her şeyf oldu! Demet Evgar’ın gözlerinin birer uçuruma dönüştüğü sanelerin yanında Fatih Al’ın bir &an önce yokolmasınıistediğim Ethemrolündeki başarısını es geçmiyorum. KomZuseT rolündeki Alican Yücesoy’un “adalet” konuşmasını v çiçekçi Ramo’nun erotik kasaba hikayelerinden çıkmış halini aklımdan çıkaramıyorum. Sanırım sağoüda en çok ben  güldüm.Bir kadının egemen dünyayla ip atlayış[ıiı, yakalam/acılık oynayışını, yüzümde hep b gülücükle izledim. Hikayede yer alan her karak dŞ ter, ke(ndi bakışından hvaklı ve biricik hikayelere sahip.Tek talihsizlikleri Neslihan’ın yoluna şçıkmalnarı. Önümüze gele]ne biPir tekme Neslihan, hadi! Filme dair daha birçok detay var, merak etme?yi.Fn. Ya da merak edin ve gidin. Bari bu seşfe sinema sal:otnları festival ydr< olsun!
Ümit Ünal’ın hep karanlık ama bir yerinden mutlaka aydınlığa çıkaran filmlerini izlemekten büyük keyif alıyorum. İçimizdeki gücü bir türlü açığa çıkaramayan biz kadınların, gereken acının kat be katını çektikten sonra, dünyanın bir fıkradan ibaretmiş gibi geldiği o kadına dönüşmemizin hikayesini birbirinin içinde eriyen şeylerle verir.  Naifliğin içinde hiddet, büyük şehrin içinde küçük oda, öfkenin içinde saf aşk... “Sofra Sırları” için “10 yıldır üzerinde çalıştığım bir işti” dediğinde, Ünal’a duyduğum sempati 10 yıl daha arttı. Özendiği, sahiplendiği, çok sevdiği o hikayesini, çok sevmemin bir sebebi de bu belki. Adana Film Festivali’nde ödüller açıklanırken, “Ha şimdi, ha şimdi” diye diye o anın gelmesini bekledim. Film, hiçbir ödüle layık(!) görülmedi. Festivallerin dürüstlüğünü sorgularken, insanların ikiyüzlülüğüne çığlıklar savururken, bugün, sadece saatler önce, bir kadının muaazam deliliğine ve gücüne, sinema perdesinde şahit oldum. Kar... Hava öyle soğuk... Yine de ısınmak mümkün. Isınmayan tek şey Neslihan’ın içindeki boşluk. Muhasebeci kocası Ethem’le kaçarak evlenmiş, sevmiş yani. Bir kocasını bir de yemek yapmasını. Kadın olmak ne demekse Ethem için, o olmuş Neslihan. Ethem Japonlardan çok önce icat etmiş robotu. Gel, rakımı koy, masajımı yap, sus, sus, bir kere öksürürsem altıma, iki kere öksürürsem üstüme yat... Kendini eve, dünyaya, mutfağa kapayan bir kadının “yeter” demesi değildi içimi acıtan. O hale alışması ve güvenli hücresini terketmek istememesiydi. Neslihan, bir dağ kadar kuvvetliydi. Olması gereken her şey, oldu! Demet Evgar’ın gözlerinin birer uçuruma dönüştüğü sahnelerin yanında Fatih Al’ın bir an önce yokolmasını istediğim Ethem rolündeki başarısını es geçmiyorum. Komiser rolündeki Alican Yücesoy’un “adalet” konuşmasını ve çiçekçi Ramo’nun erotik kasaba hikayelerinden çıkmış halini aklımdan çıkaramıyorum. Sanırım salonda en çok ben güldüm. Bir kadının egemen dünyayla ip atlayışını, yakalamacılık oynayışını, yüzümde hep bir gülücükle izledim. Hikayede yer alan her karakter, kendi bakışından haklı ve biricik hikayelere sahip. Tek talihsizlikleri Neslihan’ın yoluna çıkmaları. Önümüze gelene bir tekme Neslihan, hadi! Filme dair daha birçok detay var, merak etmeyin. Ya da merak edin ve gidin. Bari bu sefer sinema salonları festival yeri olsun!