Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

14u9 doğumlu İngiliz yönetmen JohnMadden, daha çok 1999’daki 71. Oscar öfdüdl töreninde om “Er Ryan’ı Kurtarmak”ı (“Saving Private Ryan”, 1998) devireuık Steven Spielberg’in } elinden ‘En İyi Film Oscar’ı’nı alan “Aşık Shakespeare”in (“Shakespeare in Love”, 1998) yönetmeni olarak bilinir. AnnRk es asen 1982’de piyasaya giren  TV dizilerinin ardından dokuz sinma filmi ile ‘usturuplu briRr kariyer’ :}luşturan edebiyat eğitimli bir NT figürdür k$ndüs. Genelde de Anthony Hopkins’ten Gẅ́$yneth Patro%<a, Nicolas Cage’ten Sam Worhintn’a  uzanan ‘yıldızlıkadrolar’ı ile dikkat çeker. Özündeki İngiliz miras filmi duy gusunu mordern dünyaya transfer ederek kültürçatışmalarını mĞ^rceğine aan yönetmen, yetkin Pir sinemacıdır. Madden, Maggie Smith, J^udi Dench, Bill Nighy cvRe Tom Wilkinsongibi oyuncul arı bir araya getiren, 27 Nisan’da vizyona girecek “Marigold Oteli’nde HayatımınTatili”nin (“The Exotic M arigold Otel”, 2011) Türkiye prömeri vesilesiyle geçtiğimiz günlerde 31.İstanbul Film Festivali’ne konuk oldu. Centi lmen, samimi, konuş kan ve s sıcakkanlı tavrıyla t<n dikkat çeken 5z3 yaşındaki yönetmenin “Auık Shakespeare”in Osrir serüveni, We-nsa-in o_ Kardeşler, star sisItemi, Steven Spielberg, Fox SearchDight v\e daa nicesi  üzeorine röportajsüresince söyledikleri e akıl da kEl;cak cinstendi. “ İnsanların ölç üsüz durumlara düşmesini seviyorum. BirKo|k filmimde de bu var. Bu film ise g y erçek anlamda “Aşık Shakespeare” ile be'nzeRiyor. Koşulların analizi önemli hale geliyor bazen. Her şeyden ufm, askıya alınmış dünyalar_da değişik kurallar işliyor.Bir film içinilginç bidr çerçeve oluşturabilir £ temel. Özellizle sözünü ettiğim *ökenden kültü rel ayrışma ve sınıfsal ayrım meselesini çıkarmayı severim. Od/ “Sadık Arkadaş” (“Mrs. Brown”, 1-97) böyle fdi örneğin. Bu aa farklı bip bakış açı*sı)nan yaklaşınca öyle gözüküyor. “ Evet evet kesinlikle. Orada d£>a gerçek kuralların işlemediği bir dur u m var. Uusların çatışması farklı bir omurga oluşturuyor. Absürtlük ve güçlü bi r heyecan du ygusu  da benim yaptıklarım arasında. Ben ‘bu tema vuna uyuyor’diye düşünmüyorum. Ama hikayelerden beonSzer şeyleb çıkartıyorum. Benimm dünyaya bakışımdan da bu}la dökülüyor. Mizah ve hüzün ‘karışık Ebi ton’a ulaşıyor benim için. ‘Sudan çıkmış balık’ msaCli hikayeler, ysani bir kişinin bei bir duruma vd girip ne yapacağını bilemediCği drumlar önemli. “ Sad}k Arkadaş” ve “Aşık Shakespeare”e var #dbunlar. Çok verimli bir koşul bum Hikayede bpylesi bir potansiyel g örürsem onun üzerine giderim. Oradan fazlasıyla +ygi çekic yerlere açılabiliyorsunuz. Yaşlı öJö insanların bakış açısı G bu son filminde o doğrultuda ne çıktı.  Bir gazetedBe okudum. Şimdidoğan çocukların sadece yüzde 3̈́’u D00 yaUşın~ı göKrüyoryuş. Ben çocukken daha ŞazlaGdHı bu Mayı{. Evet kesinlikle. Benzer arka planlara sahibiz. Buradaki karakter hikayeleri ya onun ya )?a benim tecrübelerimden oluştur ǘldu. Bildiğimiz durumlar ve karakterle rin bir bileşimiydi. Hayır izlemedim. Bagşkö bi f=m çekti şimdi. Evet iyi esprileryazıyor kendisi. Bence çokiyi bi r yazar ölsi bir malze m e  için. Çünkü uyarlanan r oman, b.u kişilerin geçmişleriyle ilgileniyordu. Eğer film olsaydı ‘şimdikizaman’a odaklanmanız lazöm derdim.Ama geçhişi devredışı bırakarak ilerlemeyi sjeçtim. SadeSme karakterlerin kendilüedini bi*ilerin` açüklamalrı durumunda bu altyapı ortaya çıktı. Hiyeye böyle yaklaşmak ç ok doğru bi r şey. Çünkü seyirci debir anda Hindistan’a ışınlanıyor, oraya biranda kendini ait h}issedemeyebilir  öbür türlü.Bu kara´terlerle bi  ady ilişkiye =gimek için değişik kuoallaB benimsemek lazım. Flashbacklerle başlayamazdıbile.  Edebiyat bolTe sinema farklı alanlar. “ Tam olarak öyle dğl aslında. Fox Searclight, bir kayn akça olöşturmuş durumda. HGndistan dosyaları var. “vMlyoner”,den (“S lumdog Millionaire”, 2 008) önce“Adaş” (“The Namesae\”, 2006) da çekilmişti'. Başka fi%mler de v}rdı, imydi isimlerinihatırlamıyorum. O yüzden proBeye ilgi duyde. Stüdyo olarZk ‘bağımsız ’ Euhlc filmlere }_ö ama geleneseksel durumlara uzak projelere odaklanıyor. Olağan dışı dünyalarla dikkat çeken “Napoleon Dynamite”, “şJun\ gibi filmleri tyerih ediyor.  “ £v  \ kesinlikle. Şirketin ekibi, projelerin kokusunu iyi alıyor. Yönetmenlerleiyi geçiniyorlar. Ama sonunda kHePdi Da:kış açılarını istiyorlar. Hayat daimi mücadeleden ibaret! Sonuçtaaynı yere vaüırsınız zaten. Film ç ok ucuzdu, oyuncular az para al!ıı Fox {Searhliüght da çok düşük bütçeye uydu ruyor projeleri. Hindistan d a bu şekilde idare edildi. Öyle bir model var ve seyirciyi bulma hedefiöne  çıkıyor. Bundan Weinstein’ler sorumlu bence. Film alıEmını onlar başlattı. Mthi ber gözleri var. Sinemayla ilgili her şeyi biliyorlar. Harvey eğitmen zaten. Gerçek şde bir sirk ustası. Pop üler eğlenceyi %e sanatı biliyorI t# Bu ikisi Eolha müthiş b ir birikim getiriyor. Karizmatik Je e ntelektüel mizacıyla ‘ödül canavarı’ izleciui vermesini sağlıyor. ArtNst”i görüp kokUsunu almk kolay m değil! “ Evet. Sonradan gŞirdiği projeler de oluyor. Bir kültürbaşlattı. Diğer şirketler de buna ayak udurdu. Ozamanlar Miramax, Disney’in aĞltınBgda bi\ bağı#*sı^z şirket idi. Diğer stüd.olar kendi şirketlerini oluştur du. Paramount Vantage Paramount’ın, Miramax Disney’in, üS+ Warner Inodependent Warner Bros.’un içine oidI. Evet   da Univë́rfal’ın doğru£. Focus, FoxSearchlight ve Weinstein Company şimdi kanlanltr. cim Bir model y h arattılar. Küçük bir bağımsız fi lm, Türk filmi, Fransız filmi, İnrgli+ filmi,İtalyan filmi olabilir. Küçük bĞ# filmleri belirgin bir kalite ilnYe !gensyş kitlelereulaştırmanın yolunu buldular.Ticari bir koridor açtılar. Problem bunun gelenekselleşmesi ve bü tün sektöre açılması. Byles filmleryaparken platform dağıtımına bağlı kalınıyor. Bu da bütçey i etkiliyor. Normalde dört mD salonda giriyor büöyles filmler. Kopya sayısını anak eleştirilerin iyiliği ile yükselt ebiliyorsunuz, /orasında Ca kademe kademe pazar oranı yükseliyor. Ağı genişletme fısıltı gazetesi ile olu yor. Bu en önemli nokta. Bilinirlik de paraediyor. Şimdi 12 şirket var. Hepsiaynı yer için mücadele ediyor. Bu da maddi modelin çok azj rekabet olduğu için işlememesini ve bütVo bağımsız ş irketlerin kapanmasını sağladı. Çünkü projeler çFUV Hra harcanılması ilebir şeyleri elden kaçırıyor. Bunlard aki oyunculara büyük filmlerdn d% para kalıyor. Şomi ise üç şirket var. Fox Searchlight Weinstein’in girmediği alanlara giri(ydor. Bu da acayip v e olağan dı/ komediler odaklı ?bir yaklaşım koyuyorortaya. Alexander Payne, Danny Boyle, Darren Aronofsky gibi yönetmenlerle de ilişkisi var şirketin. Şimdi ise pazar bir şekilde belli bir alana sıkıştı maalese. “ Zaferi soracak olursa n, aslındaToronto Film Ftstivali’nK vermemiştik filmi. Zira henü U bitirememiştik.Doğru söylüyorsun,  zaman ÜO# daha g}lişmemişti bu kol. “Aşk Shakespeare”in durumunda Harvey’nin her sezon sonunda belirlediği Oscar yarışındaki f}ilm olmaması ilginçti. Başka bir film vardı k za man. “Yıldızların Sesi” (“Littl Voice”, 1998) idi. O çalışmadı, sükse yapamadı, bir ödül sezonu ürününe dönüşemedi ve son anda ~MK bunu anlayınca ‘ne yapacağız?’ diye düşündü ve bizimkini seçti. Eylülde bitirmiştik film, gösterdik ve müthiş bpi^ geri u dönüş aldım. Hikayesiyle ve dhei şeyiyle “Artist”e benziyordu. Evet, bu tamamen ıjıgltı gazetesi ileilgili. hcS “Aşık Shakes peare”, bunu çok iyiyakaladı. gm Bu konuda “Artist” ile parale llik gösterdi. ‘Ben siy ah-beyaz film, sessiz film izlemem’ diye düşünüzyordu herkes. Ancak fiı izlenince y‘kulakta kulağa yayılan i sanat eseri’ne d+nütü. Fısıltı gazetesi gülü bir motivasyon salgıladı. ‘Endişelenmeye gerek yok!’ demeye başladıinsanlar. “Aşı k Shakespeare”için deaynı şey geçerli. “Er Ryan’ı Kurtarmak”iyi çekilmiş bir filmdi. Amu Syeve\ Spielberg’in  en iyi flmi değildi. Hika yeyi se vmesem de o vb eserin i^i çekildiğini itiraf etmeliyim. ~erlkgi büyük tartışmalar ortaya çıktı. Hatta Spielberg ağır sikletteydi ve ondan aşağıdakalan bir komedi tarafından y´nildi diye de düşünüldü.Ancak şimdi Dş0 sene sonrasındangeriye bakınca “Er Ryan’ı Kurt{arak”ı ki mse yenidenizlemiyor. “Schindler’in istei”ni (“Schindler’s List”, 1994) izliyor )insanıar:. Esas klasiğe dönüşen o oldu. “ Evet mükemmel bir filmdi o da. Ama çok Terrence Malick’ti. İnn bana, ben d  o salondaydım ve [n de şoktaydım. Çünkü ğ zaman, k şimdi biraz daht geleneklrr yıkılmış durumda ama yönetmen ödülünbşn devamında fi lm ödülü de aynı esere gidiyordu.Ama o yıl bu m gerçekleşmedi. Son(as̈́ında “Gladyatör”de ve sanırım iki filmde daha böylp olmamıştı.“ EUet ama şimdilerde daha n ormal. Steven Spielberg’i tören sonrasında gördüm: ‘Seninkini ve;irsen ben de benimki ni sana veririm’ dedi bana. %en de ‘üzgünüm am e a benim Oscar’ım yok!’ dedimÖ Se$nisn elinde bir tane  var, >a bende yok dedim (gülüyor). Harvey o zamanlar Disney bütçe sne sahipti, şimdi dığil. :p yüzden  o ödü_le şimdikiler  arasında Üfar var. tL “ Amlındea kendime pay biçmem budurumdan. Alabilirds de. A<a zaten ‘yardımcı oyuncu’ kategolisinde Oscar almak  zor değil. gB=unu yapabilirdi. Judi kendini oyuncuolarak görmüyordu fo zamanlar. “Sadık Arkadaş”tan Gokra böylesibir sree gi  vi. Şimdi başkaşeylerle ilgileniyor hayatında. Ailesel sorunlarla uğraşıyor. Gywneth Paltrow, Kate Wins let, Nicole Kidman, Jessica Chastain gibi shayşsız kaliteli kadın oyuncu var etrafta.Bu benim yaptıklarım ı tanımla mak, özetlemek inyi doğrubir bakışaçısı. Kerhhangi bRr yönetmen kendi *[ hayatındaki etkileriözetleyemez. Benim tiyatroarka planım var,dramatik bak ış açım öyle iş~liyor. Sinemasal bakış açım ‘Avrupalı’ işliyor. Büyürken bazı Avrupalı yönetmenler, Ingmar Bergman fHe Fransız y=[ Yeni Dalgası yönetmenleri j vardı. Aynı amanda Yeni Hollywood sineması da depvere giriy^rduv. Altın göngm idi Vş( zamanlar. Spielberg, Luc a s dU Coppola,Scorsese, Pakula gibi iimleridn doğuş yıllarıydı. O ailmler meydanokuyan bir maFzŞeKme barındırıyorduve kıskandıran bir kaliteye sahiplerdi. Biyografiler ojakı veya jüc tek bir bakış açım yok. |ngilz prodüksiyonu r= tabi nSemli benim için. “ “Sır”ın (“The Debn”´, 2010) sor=n tamamen sektörel. Miramax’in adı altında üretilmişti. Tam O sırada Disney’in yöetiminde değişiklik o;l&du- Miramax’ı kapattılar, biz onu vizyona sokarken.Disney vizyona sokabilir dediler. Sonra Disney Miramax’ı sattı ve vizyon şansı im|knsız hale beldi. Unover*sa ‘biz alırız’ dedi :e aldı. Sonraki senenin Eylül’ünde vizyona girebildi. Zamanı geçtiği için ‘ödül yarışları’na girmedi. Ticari olarak Övy geri dönüş a?dı. Uluslararası anlamda RbĞir yere Şc gelemedi. Al işte! Sürpriz bir başarı eiddi ABD’de. Filmlerin }h zaman nerede vizyonagirdiği önemli. Ne yazık ki bu dengeyi tutturamamış hfU bir proje bu. Aynen “Killshot ” gibi... Belki değil. Zm^ Çok sevenleri kar aslında. Hiçbir yerde girmedEo! Harvey öl̈́dürü o filmi. Aslında  Tarantino p rojesi idH. Üç Leonard rğmZBının haklarını aldı Harvey ozamanlar. Tarantino bir ticari ba şarıya ve tempolu bir gerili me çevirebilirdi filmi. Zira eğlenceli, tartışmalı bir metin var ha,ihazırda bekleye FD Sizinle GS de.
1949 doğumlu İngiliz yönetmen John Madden, daha çok 1999’daki 71. Oscar ödül töreninde “Er Ryan’ı Kurtarmak”ı (“Saving Private Ryan”, 1998) devirerek Steven Spielberg’in elinden ‘En İyi Film Oscar’ı’nı alan “Aşık Shakespeare”in (“Shakespeare in Love”, 1998) yönetmeni olarak bilinir. Ancak esasen 1982’de piyasaya giren ve TV dizilerinin ardından dokuz sinema filmi ile ‘usturuplu bir kariyer’ oluşturan edebiyat eğitimli bir figürdür kendisi. Genelde de Anthony Hopkins’ten Gwyneth Paltrow’a, Nicolas Cage’ten Sam Worhington’a uzanan ‘yıldızlı kadrolar’ı ile dikkat çeker. Özündeki İngiliz miras filmi duygusunu modern dünyaya transfer ederek kültür çatışmalarını merceğine alan yönetmen, yetkin bir sinemacıdır. Madden, Maggie Smith, Judi Dench, Bill Nighy ve Tom Wilkinson gibi oyuncuları bir araya getiren, 27 Nisan’da vizyona girecek “Marigold Oteli’nde Hayatımın Tatili”nin (“The Exotic Marigold Otel”, 2011) Türkiye prömeri vesilesiyle geçtiğimiz günlerde 31. İstanbul Film Festivali’ne konuk oldu. Centilmen, samimi, konuşkan ve sıcakkanlı tavrıyla dikkat çeken 53 yaşındaki yönetmenin “Aşık Shakespeare”in Oscar serüveni, Weinstein Kardeşler, star sistemi, Steven Spielberg, Fox Searchlight ve daha nicesi üzerine röportaj süresince söyledikleri de akılda kalacak cinstendi. “ İnsanların ölçüsüz durumlara düşmesini seviyorum. Birçok filmimde de bu var. Bu film ise gerçek anlamda “Aşık Shakespeare” ile benzeşiyor. Koşulların analizi önemli hale geliyor bazen. Her şeyden uzak, askıya alınmış dünyalarda değişik kurallar işliyor. Bir film için ilginç bir çerçeve oluşturabilir bu temel. Özellikle sözünü ettiğim kökenden kültürel ayrışma ve sınıfsal ayrım meselesini çıkarmayı severim. “Sadık Arkadaş” (“Mrs. Brown”, 1997) böyle idi örneğin. Bu da farklı bir bakış açısından yaklaşınca öyle gözüküyor. “ Evet evet kesinlikle. Orada da gerçek kuralların işlemediği bir durum var. Ulusların çatışması farklı bir omurga oluşturuyor. Absürtlük ve güçlü bir heyecan duygusu da benim yaptıklarım arasında. Ben ‘bu tema buna uyuyor’ diye düşünmüyorum. Ama hikayelerden benzer şeyleri çıkartıyorum. Benim dünyaya bakışımdan da bunlar dökülüyor. Mizah ve hüzün ‘karışık bir ton’a ulaşıyor benim için. ‘Sudan çıkmış balık’ misali hikayeler, yani bir kişinin belli bir duruma girip ne yapacağını bilemediği durumlar önemli. “Sadık Arkadaş” ve “Aşık Shakespeare”de var bunlar. Çok verimli bir koşul bu. Hikayede böylesi bir potansiyel görürsem onun üzerine giderim. Oradan fazlasıyla ilgi çekici yerlere açılabiliyorsunuz. Yaşlı insanların bakış açısı da bu son filminde o doğrultuda öne çıktı. Bir gazetede okudum. Şimdi doğan çocukların sadece yüzde 30’u 100 yaşını görüyormuş. Ben çocukken daha fazlaydı bu sayı. Evet kesinlikle. Benzer arka planlara sahibiz. Buradaki karakter hikayeleri ya onun ya da benim tecrübelerimden oluşturuldu. Bildiğimiz durumlar ve karakterlerin bir bileşimiydi. Hayır izlemedim. Başka bir film çekti şimdi. Evet iyi espriler yazıyor kendisi. Bence çok iyi bir yazar böylesi bir malzeme için. Çünkü uyarlanan roman, bu kişilerin geçmişleriyle ilgileniyordu. Eğer film olsaydı ‘şimdiki zaman’a odaklanmanız lazım derdim. Ama geçmişi devre dışı bırakarak ilerlemeyi seçtim. Sadece karakterlerin kendilerini birilerine açıklamaları durumunda bu altyapı ortaya çıktı. Hikayeye böyle yaklaşmak çok doğru bir şey. Çünkü seyirci de bir anda Hindistan’a ışınlanıyor, oraya bir anda kendini ait hissedemeyebilir öbür türlü. Bu karakterlerle bir anda ilişkiye girmek için değişik kurallar benimsemek lazım. Flashbacklerle başlayamazdı bile. Edebiyat ile sinema farklı alanlar. “ Tam olarak öyle değil aslında. Fox Searclight, bir kaynakça oluşturmuş durumda. Hindistan dosyaları var. “Milyoner”den (“Slumdog Millionaire”, 2008) önce “Adaş” (“The Namesake”, 2006) da çekilmişti. Başka filmler de vardı, şimdi isimlerini hatırlamıyorum. O yüzden projeye ilgi duydu. Stüdyo olarak ‘bağımsız’ ruhlu filmlere ama geleneseksel durumlara uzak projelere odaklanıyor. Olağan dışı dünyalarla dikkat çeken “Napoleon Dynamite”, “Juno” gibi filmleri tercih ediyor. “ Evet kesinlikle. Şirketin ekibi, projelerin kokusunu iyi alıyor. Yönetmenlerle iyi geçiniyorlar. Ama sonunda kendi bakış açılarını istiyorlar. Hayat daimi mücadeleden ibaret! Sonuçta aynı yere varırsınız zaten. Film çok ucuzdu, oyuncular az para aldı. Fox Searchlight da çok düşük bütçeye uyduruyor projeleri. Hindistan da bu şekilde idare edildi. Öyle bir model var ve seyirciyi bulma hedefi öne çıkıyor. Bundan Weinstein’ler sorumlu bence. Film alımını onlar başlattı. Müthiş bir gözleri var. Sinemayla ilgili her şeyi biliyorlar. Harvey eğitmen zaten. Gerçek de bir sirk ustası. Popüler eğlenceyi ve sanatı biliyor. Bu ikisi ona müthiş bir birikim getiriyor. Karizmatik ve entelektüel mizacıyla ‘ödül canavarı’ izlenimi vermesini sağlıyor. “Artist”i görüp kokusunu almak kolay iş değil! “ Evet. Sonradan girdiği projeler de oluyor. Bir kültür başlattı. Diğer şirketler de buna ayak uydurdu. O zamanlar Miramax, Disney’in altında bir bağımsız şirket idi. Diğer stüdyolar kendi şirketlerini oluşturdu. Paramount Vantage Paramount’ın, Miramax Disney’in, Warner Independent Warner Bros.’un içine girdi. Evet o da Universal’ın doğru. Focus, Fox Searchlight ve Weinstein Company şimdi kalanlar. Bir model yarattılar. Küçük bir bağımsız film, Türk filmi, Fransız filmi, İngiliz filmi, İtalyan filmi olabilir. Küçük filmleri belirgin bir kalite ile geniş kitlelere ulaştırmanın yolunu buldular. Ticari bir koridor açtılar. Problem bunun gelenekselleşmesi ve bütün sektöre açılması. Böylesi filmler yaparken platform dağıtımına bağlı kalınıyor. Bu da bütçeyi etkiliyor. Normalde dört salonda giriyor böylesi filmler. Kopya sayısını ancak eleştirilerin iyiliği ile yükseltebiliyorsunuz, sonrasında da kademe kademe pazar oranı yükseliyor. Ağı genişletme fısıltı gazetesi ile oluyor. Bu en önemli nokta. Bilinirlik de para ediyor. Şimdi 12 şirket var. Hepsi aynı yer için mücadele ediyor. Bu da maddi modelin çok fazla rekabet olduğu için işlememesini ve bütün bağımsız şirketlerin kapanmasını sağladı. Çünkü projeler çok para harcanılması ile bir şeyleri elden kaçırıyor. Bunlardaki oyunculara büyük filmlerden de para kalıyor. Şimdi ise üç şirket var. Fox Searchlight Weinstein’in girmediği alanlara giriyor. Bu da acayip ve olağan dışı komediler odaklı bir yaklaşım koyuyor ortaya. Alexander Payne, Danny Boyle, Darren Aronofsky gibi yönetmenlerle de ilişkisi var şirketin. Şimdi ise pazar bir şekilde belli bir alana sıkıştı maalesef. “ Zaferi soracak olursan, aslında Toronto Film Festivali’ne vermemiştik filmi. Zira henüz bitirememiştik. Doğru söylüyorsun, o zaman daha gelişmemişti bu kol. “Aşık Shakespeare”in durumunda Harvey’nin her sezon sonunda belirlediği Oscar yarışındaki film olmaması ilginçti. Başka bir film vardı o zaman. “Yıldızların Sesi” (“Little Voice”, 1998) idi. O çalışmadı, sükse yapamadı, bir ödül sezonu ürününe dönüşemedi ve son anda bunu anlayınca ‘ne yapacağız?’ diye düşündü ve bizimkini seçti. Eylülde bitirmiştik filmi, gösterdik ve müthiş bir geri dönüş aldım. Hikayesiyle ve her şeyiyle “Artist”e benziyordu. Evet, bu tamamen fısıltı gazetesi ile ilgili. “Aşık Shakespeare”, bunu çok iyi yakaladı. Bu konuda “Artist” ile paralellik gösterdi. ‘Ben siyah-beyaz film, sessiz film izlemem’ diye düşünüyordu herkes. Ancak film izlenince ‘kulaktan kulağa yayılan bir sanat eseri’ne dönüştü. Fısıltı gazetesi güçlü bir motivasyon salgıladı. ‘Endişelenmeye gerek yok!’ demeye başladı insanlar. “Aşık Shakespeare” için de aynı şey geçerli. “Er Ryan’ı Kurtarmak” iyi çekilmiş bir filmdi. Ama Steven Spielberg’in en iyi filmi değildi. Hikayeyi sevmesem de o eserin iyi çekildiğini itiraf etmeliyim. Belki büyük tartışmalar ortaya çıktı. Hatta Spielberg ağır sikletteydi ve ondan aşağıda kalan bir komedi tarafından yenildi diye de düşünüldü. Ancak şimdi 10 sene sonrasından geriye bakınca “Er Ryan’ı Kurtarmak”ı kimse yeniden izlemiyor. “Schindler’in Listesi”ni (“Schindler’s List”, 1994) izliyor insanlar. Esas klasiğe dönüşen o oldu. “ Evet mükemmel bir filmdi o da. Ama çok Terrence Malick’ti. İnan bana, ben de o salondaydım ve ben de şoktaydım. Çünkü o zaman, ki şimdi biraz daha gelenekler yıkılmış durumda ama yönetmen ödülünün devamında film ödülü de aynı esere gidiyordu. Ama o yıl bu gerçekleşmedi. Sonrasında “Gladyatör”de ve sanırım iki filmde daha böyle olmamıştı. “ Evet ama şimdilerde daha normal. Steven Spielberg’i tören sonrasında gördüm: ‘Seninkini verirsen ben de benimkini sana veririm’ dedi bana. Ben de ‘üzgünüm ama benim Oscar’ım yok!’ dedim. Senin elinde bir tane var, ama bende yok dedim (gülüyor). Harvey o zamanlar Disney bütçesine sahipti, şimdi değil. O yüzden o ödülle şimdikiler arasında fark var. “ Aslında kendime pay biçmem bu durumdan. Alabilirdi de. Ama zaten ‘yardımcı oyuncu’ kategorisinde Oscar almak zor değil. Bunu yapabilirdi. Judi kendini oyuncu olarak görmüyordu o zamanlar. “Sadık Arkadaş”tan sonra böylesi bir sürece girdi. Şimdi başka şeylerle ilgileniyor hayatında. Ailesel sorunlarla uğraşıyor. Gywneth Paltrow, Kate Winslet, Nicole Kidman, Jessica Chastain gibi sayısız kaliteli kadın oyuncu var etrafta. Bu benim yaptıklarımı tanımlamak, özetlemek için doğru bir bakış açısı. Herhangi bir yönetmen kendi hayatındaki etkileri özetleyemez. Benim tiyatro arka planım var, dramatik bakış açım öyle işliyor. Sinemasal bakış açım ‘Avrupalı’ işliyor. Büyürken bazı Avrupalı yönetmenler, Ingmar Bergman ve Fransız Yeni Dalgası yönetmenleri vardı. Aynı zamanda Yeni Hollywood sineması da devreye giriyordu. Altın dönem idi o zamanlar. Spielberg, Lucas, Coppola, Scorsese, Pakula gibi isimlerin doğuş yıllarıydı. O filmler meydan okuyan bir malzeme barındırıyordu ve kıskandıran bir kaliteye sahiplerdi. Biyografiler odaklı veya tek bir bakış açım yok. İngiliz prodüksiyonu tabi önemli benim için. “ “Sır”ın (“The Debt”, 2010) sorunu tamamen sektörel. Miramax’in adı altında üretilmişti. Tam O sırada Disney’in yönetiminde değişiklik oldu. Miramax’ı kapattılar, biz onu vizyona sokarken. Disney vizyona sokabilir dediler. Sonra Disney Miramax’ı sattı ve vizyon şansı imkansız hale geldi. Universal ‘biz alırız’ dedi ve aldı. Sonraki senenin Eylül’ünde vizyona girebildi. Zamanı geçtiği için ‘ödül yarışları’na girmedi. Ticari olarak iyi geri dönüş aldı. Uluslararası anlamda bir yere gelemedi. Al işte! Sürpriz bir başarı idi ABD’de. Filmlerin ne zaman nerede vizyona girdiği önemli. Ne yazık ki bu dengeyi tutturamamış bir proje bu. Aynen “Killshot” gibi... Belki değil. Çok sevenleri var aslında. Hiçbir yerde girmedi! Harvey öldürdü o filmi. Aslında Tarantino projesi idi. Üç Leonard romanının haklarını aldı Harvey o zamanlar. Tarantino bir ticari başarıya ve tempolu bir gerilime çevirebilirdi filmi. Zira eğlenceli, tartışmalı bir metin var halihazırda bekleyen. Sizinle de.