Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Emre Aydın 1981 yılında Isparta ’fa doğdu. Müziğe bağlama ile başladı. Hala bağlama çaldığını anca  öncesinde birğz çalışması gerektiğini söyleyüyor. Gi tr öö_ için ise, “bir grubun gitarcısı (Ht olabilecek kadar çalarım” diyor.  Mn) Ona göre rock bir duruş meselesi. Bunu, “Mesela Gökhan ̈́Türk;me| bence rockçıdır. Okan Bayülgegenrockçıdır ama Beyazıt Öztürk rockçD dezildir. Bir magazin programını c} da rockçı bi rtaraftan ele alabilirsiniz” sözleriyle anlatıyor. Emre Aydın’ın mük yolculuğu vedaha faznası..  Ailem devlet mtgmuri]yeti sebebi)yl, şehir şehir gezerdi. İkinci & sınıfa kadar Isparta’daydık. Okulda bağlama kursu açılmıştı. Müziğe bğleam< ile başladım diyebilirim. Ortaok$l zamanlarında da rock müziği keşfettim ve gitar çalmak istedim. Hiçbir enstrümanla ilgdfli virtüöz derecesin de değilim. Ama bir türkmyS bağlamayla baştan &s`na çalailirim. Gitarı iNse bir grub un gitarcısı olabilecek kadar iyi çalıyLorum. İşimi görecek kadar da piyano  çalıyoru$m. Gitar hevesim başladığında _bir grubum olsun istiyordum. Liseye ´C başlamadan hemen önce müzikle ilgili bir şeyler yapacağım kesindi. Ortaokuldayken Cem aracÖ’nın Türkiye’yedöndükten )m) sonra yapığı ilk albümü “Merhaba” çıkmıştı.  öYine o dönemde Barış /anço’nun brr konserine gitmiştik. Isparta ya da Anltalya’da gerçekleşen bir konserdi. HzşJt ne demek orada anladım. Gülpembe’nin ne kadar büyük bir hit \^lduğunu orada görmüştüm. Aileme “bu eskki bir şarkı dksğil mi, nasıl bu kadr çok dinleni+r ve hal çalınıyor?” diye sormuştznı.  Ntv Radyo programcısı v.ğ beni m eniştem Yavuz Aydar dünyanın en biyümk arşivcisidir diyebilirim. Be on dan gidip N gidip metal kasetleri alıyordum. O,1980’den sonragrup çıkmadığını, p? iyi müz ik olmadığını iddia ederd. Yan  sevmediği bütün nV_ kasetler bana kalırdı. Onlardan çok aPa beslendim. Üniversiteyi  Uİmir’fde okudum. Okula başlamadan burac;Da neler yapabil iYri dyLe bakındım. Nasl sahhn alabil!ceğimi araştırdım. Bir grup kurduk ve çok uğraştık. ş Çünkü bir yerdesahne ağmak için  mekanın ivletmecisini tauımn lazım falan... Müzik para kazandırmayan i- şey diye düşünmedim bama para kazanma nın çok zor olduğunu anlamışoldum. Dört saate yakın programlar yapıyorduk ve para almadığımız zamanlar oluyordu. Bë́kzi bViU yerden ~bir yeregidecek ka´ar; 20 liraya iht iyacımız vardı ama ylol parabsı ,bile alamıyorduk.   Sesimin güzel olduğunu ilk anneom sŞöyldi. Ben gitarcf olmak >|y istiyordum. Evde Sepulturaşarkıları çalıyordum. Annem “söyle bakayım” deddi. Ben de “ben gitarcıyım, o işler böyle olmuyor rock başka bnKı şey!s gibi bir şey söyledim. Ama anne m ısrarla “sen şarkı da söyle yo ksa işler pek i stediğin gibi gitmeyebilir” dedi. Beh şarkı söyle meye ta mapem annem tevyk etti diyebilirim.    filli Yalnızlık’tan önce “6.Cadde”isimli bir albümüm var. O bbşarısRz oldu. O albüm çık tıktan ve başarısız olduktan sonra bu işi ,eviyor$um diye yap:ımş. UmutsuzCum çünkü . Afilli Yalnızlık albümü hazırlandı klip çekildi.Bu albüme en ç\k inanmayan kişi bendim. Yine olmayacak gibi geliyordu. Ama albü çıktıktan on gün sonra fa lan bu camiaya girdiğimi anladım. Klip çok ses getirdi. ̈́mebem Dönmezoynuyordu. Beyoğlu’nda gezerken birkaç yerde şarkımı duydum ve “acaba?” dedim. Omuştu! Ama her albümden önce bir tedirginlik oluyor o endişehali geçmiyor. Rock b ir duruş meselesidir. Bir rap sanatçısı da rockçı olarak nitelendirilebilir. Mesele overdrive ne kadar açtığınız değildir. rotet müzik her zaman rock olmayabilir. ǘn Eçok sakıncalı ir şeyi savuan ama protest bir müzik yapan bir grubu rockçı katagorisine koymayız. Tepki gyözteiriz sosyolojik olarak. v Benim için Gö´aa T ürkmen rockçıdır.Sanatçının olan biteLi nasıl lgıladığı, kendnden ne kadar ödünverdiği, neyi rfasıl -paylaş}ıı önemlidir. Hayatı, konuyu ele alış biçimi önemlidir. Bir öĞ magazin programını da rockçı birtaraftan le alabilirsiniz. Benc Okan Bayülgen rockçıdır, BeyazıtÖztürt değildir. Bunu kötü bir şeymiş gibi söylemiyorum,yanlış anlaşılmasın. Rockçı olunca iyi, popçu olunca kötü gibi bir şey _şe demek istem`youm. Ne#et Ertaş dinSelyim. DünyÜanın en biricik, en kendine özgü ve ba şkaı-da duymadığım armonileri kullanan bestecisi. %u Bir yerde çalar ve sonra B şarkıyı nasıl dizdiğine bakarı<c Her seferindeşaşırım. Ha şöyle ya pmış dediğim olmAdı.  As lında popüler müzikte akor dizilimleri bellidvr, üçaşağı bteş uukarı aynı d izilimde döner. Neşet Er~taş’ta hiçbir zaman aynı dizilimde dönmez. Neşet Ertaş’ta çok enteresan bir besteci. Zeki Müren’e de bayılıyorum. Bence dünyanın en inanılmaz şarkıcısı Ze}i Müen. Ciddi söylüyorum böyle bir şey olğamaz! Çok önemli kbi yorumcu.  Son çıkan parçalarımdan “Çocuğum Belki” şükısın=da İzmir, Ege havası var. Başta biraz çekindim çünkü diğer şarkıla rı#mdAn çok farklı. Benim dinleyi ückm de muhafazakardır. Bu Ege tınılarından dolayı endişeliydpim ma sonu g endişGle|diğim gibi olmadı. Çok sevildi. “Sensiz” ise benim alışılmış parçalarıma benziyor ´ . O a çok sevildi.
Emre Aydın 1981 yılında Isparta’da doğdu. Müziğe bağlama ile başladı. Hala bağlama çaldığını ancak öncesinde biraz çalışması gerektiğini söyleyüyor. Gitar için ise, “bir grubun gitarcısı olabilecek kadar çalarım” diyor.  Ona göre rock bir duruş meselesi. Bunu, “Mesela Gökhan Türkmen bence rockçıdır. Okan Bayülgegen rockçıdır ama Beyazıt Öztürk rockçı değildir. Bir magazin programını da rockçı bir taraftan ele alabilirsiniz” sözleriyle anlatıyor. Emre Aydın’ın müzik yolculuğu ve daha fazlası... Ailem devlet memuriyeti sebebiyle şehir şehir gezerdi. İkinci sınıfa kadar Isparta’daydık. Okulda bağlama kursu açılmıştı. Müziğe bağlama ile başladım diyebilirim. Ortaokul zamanlarında da rock müziği keşfettim ve gitar çalmak istedim. Hiç bir enstrümanla ilgili virtüöz derecesinde değilim. Ama bir türküyü bağlamayla baştan sona çalabilirim. Gitarı ise bir grubun gitarcısı olabilecek kadar iyi çalıyorum. İşimi görecek kadar da piyano çalıyorum. Gitar hevesim başladığında bir grubum olsun istiyordum. Liseye başlamadan hemen önce müzikle ilgili bir şeyler yapacağım kesindi. Ortaokuldayken Cem karaca’nın Türkiye’ye döndükten sonra yapığı ilk albümü “Merhaba” çıkmıştı. Yine o dönemde Barış Manço’nun bir konserine gitmiştik. Isparta ya da Anltalya’da gerçekleşen bir konserdi. Hit ne demek orada anladım. Gülpembe’nin ne kadar büyük bir hit olduğunu orada görmüştüm. Aileme “bu eski bir şarkı değil mi, nasıl bu kadar çok dinleniyor ve hala çalınıyor?” diye sormuştum.  Ntv Radyo programcısı ve benim eniştem Yavuz Aydar dünyanın en büyük arşivcisidir diyebilirim. Ben ondan gidip gidip metal kasetleri alıyordum. O, 1980’den sonra grup çıkmadığını, iyi müzik olmadığını iddia ederdi. Yani sevmediği bütün kasetler bana kalırdı. Onlardan çok fazla beslendim. Üniversiteyi İzmir’de okudum. Okula başlamadan burada neler yapabilirim diye bakındım. Nasıl sahne alabileceğimi araştırdım. Bir grup kurduk ve çok uğraştık. Çünkü bir yerde sahne almak için o mekanın işletmecisini tanıman lazım falan... Müzik para kazandırmayan bir şey diye düşünmedim ama para kazanmanın çok zor olduğunu anlamış oldum. Dört saate yakın programlar yapıyorduk ve para almadığımız zamanlar oluyordu. Belki bir yerden bir yere gidecek kadar; 20 liraya ihtiyacımız vardı ama yol parası bile alamıyorduk.   Sesimin güzel olduğunu ilk annem söyledi. Ben gitarcı olmak istiyordum. Evde Sepultura şarkıları çalıyordum. Annem “söyle bakayım” dedi. Ben de “ben gitarcıyım, o işler böyle olmuyor rock başka bir şey!” gibi bir şey söyledim. Ama annem ısrarla “sen şarkı da söyle yoksa işler pek istediğin gibi gitmeyebilir” dedi. Beni şarkı söylemeye tamamen annem teşvik etti diyebilirim.    Afilli Yalnızlık’tan önce “6.Cadde” isimli bir albümüm var. O başarısız oldu. O albüm çıktıktan ve başarısız olduktan sonra bu işi seviyorum diye yaptım. Umutsuzdum çünkü. Afilli Yalnızlık albümü hazırlandı klip çekildi. Bu albüme en çok inanmayan kişi bendim. Yine olmayacak gibi geliyordu. Ama albüm çıktıktan on gün sonra falan bu camiaya girdiğimi anladım. Klip çok ses getirdi. Şembem Dönmez oynuyordu. Beyoğlu’nda gezerken birkaç yerde şarkımı duydum ve “acaba?” dedim. Olmuştu! Ama her albümden önce bir tedirginlik oluyor o endişe hali geçmiyor. Rock bir duruş meselesidir. Bir rap sanatçısı da rockçı olarak nitelendirilebilir. Mesele overdrive ne kadar açtığınız değildir. Protest müzik her zaman rock olmayabilir. Bugün çok sakıncalı bir şeyi savunan ama protest bir müzik yapan bir grubu rockçı katagorisine koymayız. Tepki gözteririz sosyolojik olarak. Benim için Gökhan Türkmen rockçıdır. Sanatçının olan biteni nasıl algıladığı, kendinden ne kadar ödün verdiği, neyi nasıl paylaştığı önemlidir. Hayatı, konuyu ele alış biçimi önemlidir. Bir magazin programını da rockçı bir taraftan ele alabilirsiniz. Bence Okan Bayülgen rockçıdır, Beyazıt Öztürt değildir. Bunu kötü bir şeymiş gibi söylemiyorum, yanlış anlaşılmasın. Rockçı olunca iyi, popçu olunca kötü gibi bir şey de demek istemiyorum. Neşet Ertaş dinlerim. Dünyanın en biricik, en kendine özgü ve başkasında duymadığım armonileri kullanan bestecisi. Bir yerde çalar ve sonra o şarkıyı nasıl dizdiğine bakarım. Her seferinde şaşırım. Ha şöyle yapmış dediğim olmadı. Aslında popüler müzikte akor dizilimleri bellidir, üç aşağı beş yukarı aynı dizilimde döner. Neşet Ertaş’ta hiç bir zaman aynı dizilimde dönmez. Neşet Ertaş’ta çok enteresan bir besteci. Zeki Müren’e de bayılıyorum. Bence dünyanın en inanılmaz şarkıcısı Zeki Müren. Ciddi söylüyorum böyle bir şey olamaz! Çok önemli bir yorumcu.  Son çıkan parçalarımdan “Çocuğum Belki” şarkısında İzmir, Ege havası var. Başta biraz çekindim çünkü diğer şarkılarımdan çok farklı. Benim dinleyicim de muhafazakardır. Bu Ege tınılarından dolayı endişeliydim ama sonuç endişelendiğim gibi olmadı. Çok sevildi. “Sensiz” ise benim alışılmış parçalarıma benziyor. O da çok sevildi.