Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Radiköal gazetesi yazarı Eyüp Can, 'WallStreet Journal Erdoğan'ı neden öptü' baş$ıklı yazısında, Batılı gazetşlerin neden Türk dış politikasına birden övgü düzmeye başladığını soruyor: Amerika’nın en etkiligazetelerinden Wall n:P Street y!l Journal WSb önceki g ün Başbakan .´ Tayyip Erdoğan’ınbölgede ‘siyas :%i bir rock yıldızına’dönüştüğünü yazdı.  Yazının özeti şu:  “Erdoğan’ın İsrail’e karşı sert uAum a lma|sının ardından Türkiy{e Ortadoğu’da İran’ın O[ nükleer ( programından Lübnan’da hükümet krizine birçok zor diplomatik mesg{lede ‘anıhtar oyuncu’ olarak öne çktv& Analistlere göre Türkiye bölgedeSünniler, Şiiler, Hizbullah ve Washington’la kolaylıkla konuşabilen tek ülke… Erdoğan  siyasibir rock y;ıldızı; Davutoğlu Oradoğu’daki krizlerde arabuluculuk kapsamında adeta bir demirbaş haline geldi.”  ***  Eskiler böyle bir haberle karşılaşınca ‘bayram değil akK seyran değil eniştembeni niye öptü!’ derlerdi.  &eRle dRui :pen düne kadar ‘Türkiye’ninekseni kaydı’ minvall i ´ziların  mebzul miktardayayımlandığı WSJ ise…  Ami bakın WSJ’den bieaç g^uün önce New York Times’ta çıkan bir başka makalede Türkiye uremsmem ‘yükselen süper güç’ olarak nitelendi.  Peki ee oldu da şimdiye kadar Tü*k dış politikasına ‘oçok eleştirel’ hatta kimi zaman ‘çok önyargılı’ bakan Batılı gazeteler birdenbireövgüler düzmeye başladı?  * */  Asına bakarsanz Ta]ck dış politikasında son günlerde değişen bir şeyyok.   AK fParti iktidara geldiğinden bu yana bölgede hem ekonomik hem desiyasi ‘en önemli ülke’ olmm iddiasında…  Yeni olan , bğ iddianın artık her a#[amda gö z legörülür ha\e gelmiş olması…  Dikkat edin ‘gerçekleşmiş olması’ değil…  Çünkü ne İran’ın nükleer progjamı, ne Lübnan’da ´+g hükümet krizi y de Türkiye’nin Hamas ve Hizbullahüzerindeki etkisi somut bir conuç zer)miş  V erir mi  oda belli değil… Ama tüm bu üreçlerde TürkiyeGnHn ç[og aktif bir rzZ oynadığı artık Ahrupa v\´ Amerika basınının bile yadsıyamadığıbir gerçek… ***  Pazarlamaderslerinde anlatılan hoş bir hikâye vard#r…  Geçen yüzyılın başında Amerikalı iki büyük ayakkabı firması iki çalışanı}ı pazar araştırması yapmä́ için Afrika’ya yoŞllar.  B irinci firmanın çalışanı incelemelerini bitirip Amrika’ya döner e genel müürüne araştırma sonucunu şöyle açıYlkr…  “Müdür bey, durum felaket! Oradayatırım yapmak çok yanlış olur çünkü Afrika’da kimse ayakkabı giyi*or.”  Nitekim o fi rma Afrika’da yatırım yapmaz.  İkinci firmanıP çalışanı ise dönüşte müdürüne gayet heyecanlı gördüklerini şByle aktarır.  “MüVdür be y+, müdür bey! Afrika’da ço büyük paralar kazanabiliriz çünkü limse\in ayakkabısı yok.”  `ı Hakikaten de kinci firma Afrika’ya ğ~ açılır ve çok büyük paralar kazanır…  ***  Ülke aynı ülke…  DrutJ u aynı durum…  Aslındaher iki bakış açı.sını dayanağı da aynı…  Ama s onuç bambaşka…  Avrupave Amerika, uzun yıllar Ü Türkiye’ye tıp kı birinci ayakkabı firmsının çalışanı gibi bak tı.  Sadece i)nar g mı?  Biz bileçoğu zaman  kendimize birinci çalışan  gibi baktık…  Oysa frtı neiçerden ne üde dışar dan Türkiye ‘ayakkabısız bir ülke’ olarak gö´r|nüyor…  =u yüzden Tür\k dış plitikavına karşı önyargılı yayınlarına rağmen WS J Erdoğan’ı ‘siynsi rock yıldızı’ diyerek alnından öpüyor…  ‘Eksen kayması’ yerini ‘bölgede yükselen süper güce’bırakmış gözüküyor…
Radikal gazetesi yazarı Eyüp Can, 'Wall Street Journal Erdoğan'ı neden öptü' başlıklı yazısında, Batılı gazetelerin neden Türk dış politikasına birden övgü düzmeye başladığını soruyor: Amerika’nın en etkili gazetelerinden Wall Street Journal (WSJ) önceki gün Başbakan Tayyip Erdoğan’ın bölgede ‘siyasi bir rock yıldızına’ dönüştüğünü yazdı.  Yazının özeti şu:  “Erdoğan’ın İsrail’e karşı sert tutum almasının ardından Türkiye Ortadoğu’da İran’ın nükleer programından Lübnan’da hükümet krizine birçok zor diplomatik meselede ‘anahtar oyuncu’ olarak öne çıktı. Analistlere göre Türkiye bölgede Sünniler, Şiiler, Hizbullah ve Washington’la kolaylıkla konuşabilen tek ülke… Erdoğan siyasi bir rock yıldızı. Davutoğlu Ortadoğu’daki krizlerde arabuluculuk kapsamında adeta bir demirbaş haline geldi.”  ***  Eskiler böyle bir haberle karşılaşınca ‘bayram değil seyran değil eniştem beni niye öptü!’ derlerdi.  Hele de öpen düne kadar ‘Türkiye’nin ekseni kaydı’ minvalli yazıların mebzul miktarda yayımlandığı WSJ ise…  Ama bakın WSJ’den birkaç gün önce New York Times’ta çıkan bir başka makalede Türkiye resmen ‘yükselen süper güç’ olarak nitelendi.  Peki ne oldu da şimdiye kadar Türk dış politikasına ‘çok eleştirel’ hatta kimi zaman ‘çok önyargılı’ bakan Batılı gazeteler birdenbire övgüler düzmeye başladı?  ***  Aslına bakarsanız Türk dış politikasında son günlerde değişen bir şey yok.  AK Parti iktidara geldiğinden bu yana bölgede hem ekonomik hem de siyasi ‘en önemli ülke’ olma iddiasında…  Yeni olan, bu iddianın artık her anlamda gözle görülür hale gelmiş olması…  Dikkat edin ‘gerçekleşmiş olması’ değil…  Çünkü ne İran’ın nükleer programı, ne Lübnan’da hükümet krizi ne de Türkiye’nin Hamas ve Hizbullah üzerindeki etkisi somut bir sonuç vermiş…  Verir mi o da belli değil…  Ama tüm bu süreçlerde Türkiye’nin çok aktif bir rol oynadığı artık Avrupa ve Amerika basınının bile yadsıyamadığı bir gerçek…  ***  Pazarlama derslerinde anlatılan hoş bir hikâye vardır…  Geçen yüzyılın başında Amerikalı iki büyük ayakkabı firması iki çalışanını pazar araştırması yapması için Afrika’ya yollar.  Birinci firmanın çalışanı incelemelerini bitirip Amerika’ya döner ve genel müdürüne araştırma sonucunu şöyle açıklar…  “Müdür bey, durum felaket! Orada yatırım yapmak çok yanlış olur çünkü Afrika’da kimse ayakkabı giymiyor.”  Nitekim o firma Afrika’da yatırım yapmaz.  İkinci firmanın çalışanı ise dönüşte müdürüne gayet heyecanlı gördüklerini şöyle aktarır.  “Müdür bey, müdür bey! Afrika’da çok büyük paralar kazanabiliriz çünkü kimsenin ayakkabısı yok.”  Hakikaten de ikinci firma Afrika’ya açılır ve çok büyük paralar kazanır…  ***  Ülke aynı ülke…  Durum aynı durum…  Aslında her iki bakış açısının dayanağı da aynı…  Ama sonuç bambaşka…  Avrupa ve Amerika, uzun yıllar Türkiye’ye tıpkı birinci ayakkabı firmasının çalışanı gibi baktı.  Sadece onlar mı?  Biz bile çoğu zaman  kendimize birinci çalışan  gibi baktık…  Oysa artık ne içerden ne de dışardan Türkiye ‘ayakkabısız bir ülke’ olarak görünüyor…  Bu yüzden Türk dış politikasına karşı önyargılı yayınlarına rağmen WSJ Erdoğan’ı ‘siyasi rock yıldızı’ diyerek alnından öpüyor…  ‘Eksen kayması’ yerini ‘bölgede yükselen süper güce’ bırakmış gözüküyor…