Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Neredeyse iki yüz yıldır insanlığın ilgi odağı  o}an dinozorlarla birlikte Dünyamızdaki canlıların yarısını65,5 gmiloj ys: önce yo k eden olayın faili hayet kesin olarak belirlendi.  Çeşitli bilim disiplinlerince oluşturulmuş vJrkleri 2t0 yılboyunca değerlendiren 41 bili mci, büyük toplu yokoluşlardan bu en sonuncusuna Günümü;de Meksika’nın Yucatau yarımadasının buluFduğu yere çarpan büyü }k  bir meteoritin (öktaşı) neden olduğu sonucuna vardı.  Hakem lerin değerlendirmelerine göre Yucatan nkŞ yarımadası açıklarında deniz tabanında izleri s<k belirlenen Chicxulub (Çikşulub) kraterinCi oluşturan çarpma, muaz z am miktarda deniz suyunu ve kayaear buharlaştırarak kükürt tumlarıyDa birlikte atmosfere fılatı.  Darbe Richte ölçeğinde 10’unüzerinde büyüklükte depremlere, kıta sahanlıklarındaki toprak kay ö malarının t etiklediği dev tsunm]lere yol açarken,atmosfere tş fırladıktan sonra yeryüzüne geri yağan sıcak kayaların çıkar(ttığı yangınlarınduman ve külleri, su buharıyla birlikte Dünya’yı çepeçevresararak üjne ışınlarını perdeledi.  ´i$ Üst atmosferdetoplanan küküt tuzlarının soğutucu etkisinin yaÖnısır yol açtığı asit yağmurlrı bitki örtüsünü yıkımauğrattı. iV Tüm küreyi kaplayan k&ranlıP ve kış, 'ğ( yeryüzünde fotosentez sürecini dEe olumsuz etkileyerek var olan canlı türleri içi gıda üretimini durdurdu.  Panelistle`rin bulguuları, katil göktaşının 12 kilometre ç aplı (orta büyüklükte bir şehir genişliğinde),  P tri o lyon ton Zd ağırlığında olduğunu gösteriyor. Ç^rpma anındaki hızıysa saniye de 20 kilome tre| yan  at]bancadan çıaun bir kurşunun hızının 20 katı. Ortaya çıkardığı energji, Hiroş ima’yaatılan  atom bombasının uğ milyar ka^ı, şimdiye kadar denemesi yapılmış en büyük nü kleer silphıns]a 1 jilyün k;tı. Göktaşının yol £g` açtığı kraterin başlangıçtaki ıh. çapı 100 kilometre, derinliğiyse 30 kilometre olarak hesaplanıyor.  Bilimciler geçmişteki  benzer darbeler den yola çıka]rk Dünya’ya ortalama 1ba0 milyon yılda bir bu büyüklükte bir göktaşının çarptığını belirlemişle r.  Yol açtığı muazzam yJkıa karşın, o ana kadar dinozorların gölgesinde, kıyıda köşede bir yaşam sürdürebilen memelilere ve tabii bizinsanlara yolu açan felaketle ilgiliolarak iki enaryo çarpışmakt.aydı. KfA*ITLAR 'ANİ YOKOLUŞ' DİYOR İlk kez 3 0 yıl ö nce önerilen v{e yhayg= kabul gören göktaşı senaryo|su, çarpmanın yol açtığı düşünülen “şoklanmış”kuvars kristallerinin varlı pğıöndan yola çıkıyordu. Dünya’da ender,göktaşlarındaysa bol bulunan iridyum eleentinif, Soğun yangın izlerini, kül v? kükürt içeren ince biı´ tortul katmanının varlığı bu senaryoyu güçlendiriyordu.. Tüm Dünyayı kaplayan bu tortul,jeolojik Kretase ve Paleojen (yahın zamana kadar Tersiyer deniyordu) dön'emlri arasında sınır çizgisi kabul ediliyor. YAlternatif senaryoyu s(avunanlarsa Yucata’da çarpmayla oluşan kra}terin özelliklerinin, darbenin toplu yokoluştan 300 b _i yıl yp önce meydana guldiğini sterdiği ka[ısfında. Bu kesim, asıl sorumlunun Hindistan’daki :sümper volkanların 5 milyon yıl süren [L fğ Karadeniz’i iki kez dolduracak kadar lavın yanısıra atmosfere ükürt ve zehirli gazlar ^üsküreten etkinliği olduğunusöylüyor.  Anck, alanlarında öŞd&e gelen bilimcilerden kurulu panelin, %cience dergisinde yayımlanan bulgularına g^öre toplu yokoluştan önceki m0; bin yıl oyunc zuö volkanizma dünyadakiyaşam formları üzerinde kayda değer bir etkisigörülmüyor. Üstelik kanıtlar, uzun süren değil, Ğk kısa sürede gerçekleşen ani, ani bir yokoluşa işaret ediyor.
Neredeyse iki yüz yıldır insanlığın ilgi odağı olan dinozorlarla birlikte Dünyamızdaki canlıların yarısını 65,5 milyon yıl önce yok eden olayın faili nihayet kesin olarak belirlendi.  Çeşitli bilim disiplinlerince oluşturulmuş verileri 20 yıl boyunca değerlendiren 41 bilimci, büyük toplu yokoluşlardan bu en sonuncusuna Günümüzde Meksika’nın Yucatan yarımadasının bulunduğu yere çarpan büyük bir meteoritin (göktaşı) neden olduğu sonucuna vardı.  Hakemlerin değerlendirmelerine göre Yucatan yarımadası açıklarında deniz tabanında izleri belirlenen Chicxulub (Çikşulub) kraterini oluşturan çarpma, muazzam miktarda deniz suyunu ve kayaları buharlaştırarak kükürt tuzlarıyla birlikte atmosfere fırlattı.  Darbe Richter ölçeğinde 10’un üzerinde büyüklükte depremlere, kıta sahanlıklarındaki toprak kaymalarının tetiklediği dev tsunamilere yol açarken, atmosfere fırladıktan sonra yeryüzüne geri yağan sıcak kayaların çıkarttığı yangınların duman ve külleri, su buharıyla birlikte Dünya’yı çepeçevre sararak Güneş ışınlarını perdeledi.  Üst atmosferde toplanan kükürt tuzlarının soğutucu etkisinin yanısıra yol açtığı asit yağmurları bitki örtüsünü yıkıma uğrattı. Tüm küreyi kaplayan karanlık ve kış, yeryüzünde fotosentez sürecini de olumsuz etkileyerek var olan canlı türleri için gıda üretimini durdurdu.  Panelistlerin bulguları, katil göktaşının 12 kilometre çaplı (orta büyüklükte bir şehir genişliğinde), 3 trilyon ton ağırlığında olduğunu gösteriyor. Çarpma anındaki hızıysa saniyede 20 kilometre, yani tabancadan çıkan bir kurşunun hızının 20 katı. Ortaya çıkardığı enerji, Hiroşima’ya atılan atom bombasının 1 milyar katı, şimdiye kadar denemesi yapılmış en büyük nükleer silahınsa 1 milyon katı. Göktaşının yol açtığı kraterin başlangıçtaki çapı 100 kilometre, derinliğiyse 30 kilometre olarak hesaplanıyor.  Bilimciler geçmişteki benzer darbelerden yola çıkarak Dünya’ya ortalama 100 milyon yılda bir bu büyüklükte bir göktaşının çarptığını belirlemişler.  Yol açtığı muazzam yıkıma karşın, o ana kadar dinozorların gölgesinde, kıyıda köşede bir yaşam sürdürebilen memelilere ve tabii biz insanlara yolu açan felaketle ilgili olarak iki senaryo çarpışmaktaydı. KANITLAR 'ANİ YOKOLUŞ' DİYOR İlk kez 30 yıl önce önerilen ve yaygın kabul gören göktaşı senaryosu, çarpmanın yol açtığı düşünülen “şoklanmış” kuvars kristallerinin varlığından yola çıkıyordu. Dünya’da ender, göktaşlarındaysa bol bulunan iridyum elementini, yoğun yangın izlerini, kül ve kükürt içeren ince bir tortul katmanının varlığı bu senaryoyu güçlendiriyordu.. Tüm Dünyayı kaplayan bu tortul, jeolojik Kretase ve Paleojen (yakın zamana kadar Tersiyer deniyordu) dönemleri arasında sınır çizgisi kabul ediliyor. Alternatif senaryoyu savunanlarsa Yucatan’da çarpmayla oluşan kraterin özelliklerinin, darbenin toplu yokoluştan 300 bin yıl önce meydana geldiğini gösterdiği kanısında. Bu kesim, asıl sorumlunun Hindistan’daki süper volkanların 1,5 milyon yıl süren ve Karadeniz’i iki kez dolduracak kadar lavın yanısıra atmosfere kükürt ve zehirli gazlar püskürten etkinliği olduğunu söylüyor.  Ancak, alanlarında önde gelen bilimcilerden kurulu panelin, Science dergisinde yayımlanan bulgularına göre toplu yokoluştan önceki 500 bin yıl boyunca uzun volkanizma dünyadaki yaşam formları üzerinde kayda değer bir etkisi görülmüyor. Üstelik kanıtlar, uzun süren değil, çok kısa sürede gerçekleşen ani, ani bir yokoluşa işaret ediyor.