Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

İleri sararak filmin sonuna gidersek, en sonuna;jenerik akarken, salonda dışarıya çıkarken, Rüştü Onu ve Muzaffer Tayyip Uslu’nun yaşadıklarını daha fazla merak ediyorsunuz. G enç y]aşta veemp: yakalana/ b u iki şairin hayatını,şiirlerini, aşklarını, mektuplarınıkurcalamak istiyorsunuz. Ymaz Erdoğan’ın bir yazar-yönetmen olarak en b!yF başarısı da bu oluyor KelebeğinRüyası’nda. Bu  iki ‘şiir adamı’nı böylesine perdeyegetirmesi Erdoğan’ın önetmenliği aJısndan lnemlmi bir nkta. /;e Çünkü, salt hikaye olarak değil yönetmenlik açısınrdan d aErdoğan, elindekimalzemeyi estetik bir üslupla sunmcayı` dahsı 1940’lı yılların Türkiye panoramasını Zonguldak üzerinden çizmeyi biliyor. Bu yüzden dSe unutulmuş, hiç bilinm e mişbu iki şa(rin hikayesini gerçek kılmayı başarıyor.  Hayatı şir gibi yaşayan ikigüzel adam var karşımızda. Arka planda ise savaş yılla\rı, i\ yeni bir Cumhuriyet, zamanın vebasıverem, fakirlik, mükellefiyet kanunu ile zorl amadende çalıştırılan erkekler… Rüştüve Muzaffer, bir yandan çalışırken diğer yandan şiir yazarlar, şğiirle yaşarlar. Şiirlerinin Varlık dergisinde  yayımlanmasını beklerler. Aileleri dahil çevrelerinde ise şiirue değerveren kim se yokuv. Dolayısıyla onları anlayan da…  Hocaları 'Beihçet Necatigil dışında.  {Yne de dünyaları büyüktür u i'i genç |T adamın. ÜsteliUk ikis{i de vere olmasına rağmen. Erdoğan, fşnda sınıfsal çizgileri göstermeyi i hmal etmez . Filmin başkarakterlerinden Su zan ve Suzan’ın ailesi-arkadaşları veremden, fa'irliktYen +uak yaşantılarıyla dönem_i okuma i çıin en klasik göstergfdir. Suzan’ın babası‘’Benim de verem yüzünden çLk yakınım ö ldü’’ dese de– ki bunun çok da anlamı yoktur seyirciye gösterilen atmosfer açısından - zengin-fakir fakir ayrımı ` gibi veremliler ve diğerleri ayrımıda vardır. (Hastane bölümünde d e veremin fakijlik hastalığı &vb olduğuna vurgu yapar yine ordoyğaM.) Vetedavi bekleyen onlarca insanın yanı sırta kanun nedeniyle çalışma yaşı çocuklara kadar inmiştir. Bu yüzden maden ocağı sahnesiyle başlaması oşuna değildir filmin. Çoc<klrarına kıyan bir ül keyitasvir tme için b u karanlık,  acımasızdünyayla başlamayı tercih ederErdoğan.  An+ak, filmin m büyük sorunuen baştt he . de henüz kağıt üzeiVdeyken baş Ü# gösteriyor. Hikayenin kendisini dağıta>n şey yan hikayeler oluyor. Koza: Rüştü rl Muzaffer’in hikayesinden çok HÜ daha fazlasını anlatmaya çalışıyor Erdoğan. tEstet+k bir tek planla açılan filmc ilerledikçe daha fazlasını anZatmak kitiyo, ancak yan hikayeleriana hikaye ye katmakta zorluk çekiyor. Dönemi anmlatma gayretini ise fazla ciddiye alıyor ve hikaye serpildikçe dağılıyor, dağıldıkça toparlanması güç b ir hal alıyor.  Çünküz öykü aslında Muzaffer ve Rüştü’nün öyküsü. Ve be#isiIde anlatılan Piğer hikayeler  ne ana gövdeye tutunabiliyor ğ'e de tek başına ayakta durabiliyor. Muzaffer ve Rüştü’hnün dünyasını iyi çizjie Erdoğan ama n[eden yaptığını kendi eliyle bozuyor? Suyirciyi/gşey hesap ederek Ga da hikayeyi zenginleştirmek için apılan hamleler yüzünden olabilir. Oyüzden de hikayenin üçüncü ana karakteri SuzuŞ ve aşk teması filmi maalesef sıradanlaştırıyor.Cânım hikaye basit bir roıantizm yüzünden dramatik y apıyı ayakta tutan ‘şair ruhu’nu kaybediyor. Muzaffer-Rüştü (ve Kıvaç Tatlıtuğ-Mert Fırat) aUa$ındki uyum, birbirlerine duydukları aşk/dostluk, çocukça kapışma ları, şiirle varolmaları yetarine güçlü bir duyguya sahipken Yılmaz Erdoan’ın romantik hamleleri bu yapıyıbozuyor. Suzan’a Ecy bu kadar e*zla yei verilmeseydi olmaz mı yA]dı mesela? Mediha’yı biraz daha uzaktan tanısaydık yada hastanh b ölümleri tamamen çıkarılsaydı? Bizce oludu ama bu tabii ki Erdoğan’ın sade anlatım yerine gösterişli-büyük film tercihiyle (ı$ alakalı Hğir durrum.  Gerçek aşkm}n şiir ılduğun gösterip araya irili ufaklı fazlalıklar eklenince eldeki güzel şeyden de oluyor Kelebeğin Rüyası.Yani, şair ruhu ]u kendi eliyle itiyor Erdoğan! Buna hayıflanmamak eld değil çünkü öRlümj doğ ru giderkenbile mizacını, tutkusunu kaybetmeyen Muzafferve Rüştü’nün hikayesin Öe ! esas ka dına iDyt`iyaç olmadığını sBeirci olarak siz de ( görebiliyorsunuz. Esas kadının bize gösterilen Suzan olamayaağını da. Hem o şiirlerin yazıldığı elss kadın/kadınları görmesek de lurdh, şiirle, eelimelerle onu bize göjtermeliydi yönetmen.  Tabii, burada başkabir sorun daha beliriyor. Bir süre J) sonra, vI; yan hikayee:ble birlikte ağızdan ?im dökülen şiirler -hiç ihtiyacı olmadığı halde- açıklanmaya, karşılığını bul maya başlıyor.Rüştü On u r ve Muzaffer Uslu’nun hatta Behçet Necatigil’in cümleleri kendi dünyalarında senaryonun şnr parçasına dönüşse de hikaye byüdükçe ve uzdıkça neyi/kimi sorularının cevabıyla birlikte seyirciye verilen açıklama haline geliyor. Üçlü arasındaki repliklerde filmin duuegu yoğunluğunu artıran Erdoğ:ğ hikayeyÜi ş'- uzattıkça bundan da oluyor maalesef.  Birkaç sahnede minimalist sinemayla iyi b ir iş çıkardığını gösteriyor Yılmaz Erdoğ.n. Deniz kıyısınd Vo aki kyalıklj ya da baş baga odeiada kaldıkla r. ve dünyaya kapılarını kapattıkları sahneler fazlasıyla etkileyici ve ilmden en akılda kalan sahneler aynı zamanda. Çünkü Rüştü ve Muzaffer baş bşa ve şiirle ya!şıyorlar  o sahnelerde. Onl arın ölümle burun burunayken bile bi,meyen heyecanı, şiir tutkusu, aşklarını ifade ediş biçimleri, dosMlukuloarı kalabalık vÖe gereksiz bölümlerin içnKF öylece parlıyor. im[a sadece oo kadar ... Ve Kıvnç Tatlıtuğ’un performansının altını çizmek gerekiyor. Mimikleriyle, vücut diliyle filme dşgasını vuruyor. Mert Fırat’ birlikte iki şairi adeta gerçek kılıyorlar.  Ama  keşköe film için de aynısını söyleyebilseydik... Çok uyi üJ bir öykü buluyor Yılmaz Erdoğan. ‘Popüler sinema’denilen tanımlamayla aYasına set çekmeyi bğiliÖor beüki dş Fakat fazlasını gösterme tutkusuyla hikayesini melodrama ve , romantizme kayd ırıyor. Böyl; olunca kimi  bölümler televizyondaki döjem UdrzleHrini hatırlatır  hale geliyor. Kelebeğin Rüyası’nın ne demek olduğunu kulağımıza fısıldamak yerine gözümüze sokuyor Erdoğan. Filmin  kznü, ‘şair inceliği  ’ni kaybediyr. Gösteriş d herkesi Gn_ büyülemiyor sonuçta...   Yılmaz Erdoğan  Kıv D anç Tatlıtuğ (Muzaffer Tayyip Uslu ), Mert Fırat (Rustu Onur  ), Yılmaz Erdoğan (Behcet ecatgil ), belçim Bilgin ( Suzan Ozsoy),Farah Zeynep Abd ullah (Mediha Sessiz),Taner Birsel(Ismail Uslu), Ahmet ümtz Taylan (Zikri Özsoy). +ğhan Tiryaki Bor a Göksingöl
İleri sararak filmin sonuna gidersek, en sonuna; jenerik akarken, salondan dışarıya çıkarken, Rüştü Onur ve Muzaffer Tayyip Uslu’nun yaşadıklarını daha fazla merak ediyorsunuz. Genç yaşta vereme yakalanan bu iki şairin hayatını, şiirlerini, aşklarını, mektuplarını kurcalamak istiyorsunuz. Yılmaz Erdoğan’ın bir yazar-yönetmen olarak en büyük başarısı da bu oluyor Kelebeğin Rüyası’nda. Bu iki ‘şiir adamı’nı böylesine perdeye getirmesi Erdoğan’ın yönetmenliği açısından önemli bir nokta. Çünkü, salt hikaye olarak değil yönetmenlik açısından da Erdoğan, elindeki malzemeyi estetik bir üslupla sunmayı, dahası 1940’lı yılların Türkiye panoramasını Zonguldak üzerinden çizmeyi biliyor. Bu yüzden de unutulmuş, hiç bilinmemiş bu iki şairin hikayesini gerçek kılmayı başarıyor.  Hayatı şiir gibi yaşayan iki güzel adam var karşımızda. Arka planda ise savaş yılları, yeni bir Cumhuriyet, zamanın vebası verem, fakirlik, mükellefiyet kanunu ile zorla madende çalıştırılan erkekler… Rüştü ve Muzaffer, bir yandan çalışırken diğer yandan şiir yazarlar, şiirle yaşarlar. Şiirlerinin Varlık dergisinde yayımlanmasını beklerler. Aileleri dahil çevrelerinde ise şiire değer veren kimse yoktur. Dolayısıyla onları anlayan da… Hocaları Behçet Necatigil dışında.  Yine de dünyaları büyüktür bu iki genç adamın. Üstelik ikisi de verem olmasına rağmen. Erdoğan, fonda sınıfsal çizgileri göstermeyi ihmal etmez. Filmin başkarakterlerinden Suzan ve Suzan’ın ailesi-arkadaşları veremden, fakirlikten uzak yaşantılarıyla dönemi okumak için en klasik göstergedir. Suzan’ın babası ‘’Benim de verem yüzünden çok yakınım öldü’’ dese de – ki bunun çok da anlamı yoktur seyirciye gösterilen atmosfer açısından - zengin-fakir fakir ayrımı gibi veremliler ve diğerleri ayrımı da vardır. (Hastane bölümünde de veremin fakirlik hastalığı olduğuna vurgu yapar yine Erdoğan.) Ve tedavi bekleyen onlarca insanın yanı sıra kanun nedeniyle çalışma yaşı çocuklara kadar inmiştir. Bu yüzden maden ocağı sahnesiyle başlaması boşuna değildir filmin. Çocuklarına kıyan bir ülkeyi tasvir etmek için bu karanlık, acımasız dünyayla başlamayı tercih eder Erdoğan.  Ancak, filmin en büyük sorunu en başta hem de henüz kağıt üzerindeyken baş gösteriyor. Hikayenin kendisini dağıtan şey yan hikayeler oluyor. Keza, Rüştü ve Muzaffer’in hikayesinden çok daha fazlasını anlatmaya çalışıyor Erdoğan. Estetik bir tek planla açılan film, ilerledikçe daha fazlasını anlatmak istiyor, ancak yan hikayeleri ana hikayeye katmakta zorluk çekiyor. Dönemi anlatma gayretini ise fazla ciddiye alıyor ve hikaye serpildikçe dağılıyor, dağıldıkça toparlanması güç bir hal alıyor.  Çünkü, öykü aslında Muzaffer ve Rüştü’nün öyküsü. Ve berisinde anlatılan diğer hikayeler ne ana gövdeye tutunabiliyor ne de tek başına ayakta durabiliyor. Muzaffer ve Rüştü’nün dünyasını iyi çizmiş Erdoğan ama neden yaptığını kendi eliyle bozuyor? Seyirciyi/gişeyi hesap ederek ya da hikayeyi zenginleştirmek için yapılan hamleler yüzünden olabilir. O yüzden de hikayenin üçüncü ana karakteri Suzan ve aşk teması filmi maalesef sıradanlaştırıyor. Cânım hikaye basit bir romantizm yüzünden dramatik yapıyı ayakta tutan ‘şair ruhu’nu kaybediyor. Muzaffer-Rüştü (ve Kıvanç Tatlıtuğ-Mert Fırat) arasındaki uyum, birbirlerine duydukları aşk/dostluk, çocukça kapışmaları, şiirle varolmaları yeterince güçlü bir duyguya sahipken Yılmaz Erdoğan’ın romantik hamleleri bu yapıyı bozuyor. Suzan’a bu kadar fazla yer verilmeseydi olmaz mıydı mesela? Mediha’yı biraz daha uzaktan tanısaydık ya da hastane bölümleri tamamen çıkarılsaydı? Bizce olurdu ama bu tabii ki Erdoğan’ın sade anlatım yerine gösterişli-büyük film tercihiyle alakalı bir durum.  Gerçek aşkın şiir olduğunu gösterip araya irili ufaklı fazlalıklar eklenince eldeki güzel şeyden de oluyor Kelebeğin Rüyası. Yani, şair ruhunu kendi eliyle itiyor Erdoğan! Buna hayıflanmamak elde değil çünkü ölüme doğru giderken bile mizacını, tutkusunu kaybetmeyen Muzaffer ve Rüştü’nün hikayesinde esas kadına ihtiyaç olmadığını seyirci olarak siz de görebiliyorsunuz. Esas kadının bize gösterilen Suzan olamayacağını da. Hem o şiirlerin yazıldığı esas kadın/kadınları görmesek de olurdu, şiirle, kelimelerle onu bize göstermeliydi yönetmen.  Tabii, burada başka bir sorun daha beliriyor. Bir süre sonra, yan hikayelerle birlikte ağızdan dökülen şiirler -hiç ihtiyacı olmadığı halde - açıklanmaya, karşılığını bulmaya başlıyor. Rüştü Onur ve Muzaffer Uslu’nun hatta Behçet Necatigil’in cümleleri kendi dünyalarında senaryonun bir parçasına dönüşse de hikaye büyüdükçe ve uzadıkça neyi/kimi sorularının cevabıyla birlikte seyirciye verilen açıklama haline geliyor. Üçlü arasındaki repliklerde filmin duygu yoğunluğunu artıran Erdoğan, hikayeyi uzattıkça bundan da oluyor maalesef.  Birkaç sahnede minimalist sinemayla iyi bir iş çıkardığını gösteriyor Yılmaz Erdoğan. Deniz kıyısındaki kayalıklar ya da baş başa odada kaldıkları ve dünyaya kapılarını kapattıkları sahneler fazlasıyla etkileyici ve filmden en akılda kalan sahneler aynı zamanda. Çünkü Rüştü ve Muzaffer baş başa ve şiirle yaşıyorlar o sahnelerde. Onların ölümle burun burunayken bile bitmeyen heyecanı, şiir tutkusu, aşklarını ifade ediş biçimleri, dostlukları kalabalık ve gereksiz bölümlerin içinde öylece parlıyor. Ama sadece o kadar... Ve Kıvanç Tatlıtuğ’un performansının altını çizmek gerekiyor. Mimikleriyle, vücut diliyle filme damgasını vuruyor. Mert Fırat’la birlikte iki şairi adeta gerçek kılıyorlar.  Ama keşke film için de aynısını söyleyebilseydik... Çok iyi bir öykü buluyor Yılmaz Erdoğan. ‘Popüler sinema’ denilen tanımlamayla arasına set çekmeyi biliyor belki de. Fakat fazlasını gösterme tutkusuyla hikayesini melodrama ve romantizme kaydırıyor. Böyle olunca kimi bölümler televizyondaki dönem dizlerini hatırlatır hale geliyor. Kelebeğin Rüyası’nın ne demek olduğunu kulağımıza fısıldamak yerine gözümüze sokuyor Erdoğan. Filmin özünü, ‘şair inceliği’ni kaybediyor. Gösteriş de herkesi büyülemiyor sonuçta...   Yılmaz Erdoğan  Kıvanç Tatlıtuğ (Muzaffer Tayyip Uslu ), Mert Fırat (Rustu Onur ), Yılmaz Erdoğan (Behcet Necatigil ), Belçim Bilgin ( Suzan Ozsoy), Farah Zeynep Abdullah (Mediha Sessiz), Taner Birsel (Ismail Uslu), Ahmet Mümtaz Taylan (Zikri Özsoy). Gökhan Tiryaki Bora Göksingöl