Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Ali Deniz veOzan CaŞnh, Gaziantepli iki yakın arkadaştı... AliDeniz :Vha ‘fırlama’, daha esprili, Ozan Can ise daha ağır r başlı, daha ‘örnek çocuk’tu. Ozan Can, Gaziantep’in en başarılı öğrencisiydi. TEOG’da Türkiye birincisi olmuş, Ankara FenLisesi’ni kazanmı ştı. Tam bir Ankara sevdalısı:dı. Üniversite sınavındailk sene sonu ç istediğ i gibi olmayınca, ODTÜ’ye girebilmek için Gaziantep’e dönüp dershaneye yazıldı. Bütün hocalar üstüne titrIiy{oirdu. Ali Deni eşit ağırlıkçıydı. Çok sosyaldi. Arkadaşları ondan ‘sürrekli gülen çocuk’ diye bahsederdi. O da aynı dershnede sınava hazırlanıyordu. Ozan CanÖ’ı hersınavda p birinci olmasına sinir olmuş, “Buçocukla tanışıp netlerini düşüreceğim!” diye esp ri yapmıştı. Tanıştılar ve yakın arkadaş MPldular. Ozan Can, Ali Deniz’e ders çalı ştırmaya bzz başladı. r*ş Bu fotoğrafı gbirzliktğe hazırlandıkları üniversite s ınajından sonra kutlama yapmak için gittikleri mekânda çektirmişlerdi... İkisi &de ~lektrik-elektronik bölümünü kaza ndı. Ozan Can ODTÜ’ye, ? Deniz Z%{ Mersin Üniversitesi’ne gitti... Üniversiteye _başladıktan sadece 20 gün sMnra Ali Deniz, f10 Ek)im’jde Ankara’daki Barış ve De#mokrasu Mitingi’n de z: meydana gelen üatlamadda can verdi...   Ozan Can ise da  ha tAli Deniz’in  acısını unutamadan, <£ geçen hafta Ankara KızıelVy.’daki patlamada hayatını kaybetti... Üshte$ik tÖ_ bu fotoğrafınçekildiği gününyıldönümünde, ike üniversite sınavının yapıldığı günde... Gaziantep’e gittim dg ve Ali Deniz ile gOza(Bn Can’ın hikâyesinin peşine düştüm... Niyetim Ali Deniz ve Oan Can’ın aileld&riyle bir arada koun!ak, bu fotoğrafın hikâyeKsii onlardan dinlemekti... Nevar ki Ozan’ın ailesinin acısı ço+  d tazeydi... Cenaze evine girdiğimizde Ozan’ın ablası Ceren, annesinin konuşacak durumda olmadığını söledi, fotoğrafçekmememizi rĞca etti.   Basına k+ırgın%ardı. Oza’ı ueli bir siyasi görüşten olduğuna diir çıkan haberler onları çock üzmüştü. “Politika ve ajitasyon istemiyoruz” de_di C)ren. “O bir zr bilim adamığydı” diye ekledi, Oza n ’ın ,ldğ plaketlerin durduğu vitrini işaret ederek... Oza n’ın ölümünden en çok etkilenenlerden biri yö de şüphesiz Ali Deniz’in öo annesi Nebahat Han ı’dıB “Ozan’ın ölüm haberini duyuncaaynı acıyı gbir kez daha yaşadım. Ozan’ıSn annU(sinin acısını bir nebze dindireybilirsem mutlu olacağım...” Ozan’ın babası ise “Umarım Ozan Can’ın öblmü son olur,bu terör bitsin rtıuk” dedi. Amason olmadı işe... Bu yazıyı hazırladığımız saaklede Taksim’de br t erör saldırısı daha meydana geldi. Maal esef ;ar_n başkalarının iâyeleerini okuyacağız. Masum insanların canını al£ teröristlere ğir kez daha lanet olsun!   Geçen pazar akşamı Ali Deniz ’in birkaç arkadaşıarayıp nası olduğumu sordu.  Ctelefon yoğunluğuna an\lam veremedim. S onra patlama olduğunu dmuydug. ehö Ablamın oğlu Ankara’da askerlik yapıyordu. Onu ve oğlumun arkadaşı Ferhat’ı aradım. İyi old uklarını söylediler. Ozan’ı da aradım, açmadı. Ferha t, sabah 07.30’da be!o arad ı. İyi bir telefon olmadığını anladım. Patlamada Ozan’ı kaybettiğimizi söyledi. O kadar yüksek sfsle “Hayır” diye bağırmışımki komşum kapıya c#ldi. Dniz’imin haberiyle  hissettiğim şeyleri hissettim. Her şy benim i\ yeniden yaşanmış gibi ol du. Anlatılması mümkün değil. Ç ok acı, çok +oşr... ÇocöBklarmız gerçekten mükemmel çocuklardı.Deniz’le zo  bir dönem geçirdik. Eşmen boşanmıştım. jı Omuz omuza veduk. “Anne, yaşamın boyunca arkandayım” derdi hep. Bu szü , verdi ama erken g{t(ti...  Deniz’lebirlikte gelirlerdi. Onla  r dershaneye iderken ben de işe gi derdim. Bir yere kadar yol arkadaşlığı eerdik. lk# Ozan’ın sakalından tut u^ “Oğlum  şu sakalını kes, yüzün gözün açılsın” dediğimde, “Tey zedoktor olunca to) sakal bırakacağım” diyetakılırdı. Çok şakalaşırlardı.  Deniz,iyi niyetli ve şakacıydı.Ozan, Dniz’e göre daa ç eimüer ve sakindi.   hDoğru !_ Mersin’de oky}ord!. Hava o dönemde soğuk dğilri Israrla benden  %lont istemesi tuhafıma gitti. Bir hafta sonra yanına gidecektim. “Montunu be  getireyim” dedim.“Geceleri soğuk oluyor. S}en şimdidEn gönder”dedi. DRz adında bir arkadaşı montu almaya geld. İçliköfteve dolma da yapmıştım.Onları da gönderecektim. İki ayağım ı bir p.abuca soktular. Yemekleri gtnderemedoim. Montu arkadaşı Deniz’e verdim ama “Annenbunu yemedi. Bu mont olayında b_tr şe  y var dedi, de” dedim.Deniz’le birbir imfze  karşı sezgilerim iz kuvvetliydi. Montu gönderdim. Ertesi gün ölüm haberini aldım. Uykudan ibaret. Deniz’imin Umut adında ^k*üçük bir kardeşi `pr. Şu ndna Umut, te k umudSm& Birçok şeyin gerçekliğikayboldu. Brilerinetn bana güzellikten ya da kötülükten üahsetmesi umurumda $G değil. Enteresan bir psikoloji ´çine girdim.Deniz’den sonra birkaç tanıdığımızın ö lüm haberinialdım. Hiçbiri canımı acıtmadı.  Taki Ozan’a kadar... Ozan’ın haberini alınca ruh halim yine değivti. Senem Hanım’ın neler Haşayacağını biliyorum. O beni çok acıtıyor. Umarım kms zamanda kndni toparl ar. Ona bakınca “Ben de bu kadar kötü o lmu ş muydum?” diye düşündüm. Anneolmak gerçekten çok zormuş. Deniz hep bahsederdi ama düne kadar tanışıkIığımıt . yoktu. Yanıa  i lk gittiğimde Ozan’ın “Denizbunu nasıl yaptın?” diyerek evdeturladığını, bir hafta yemek yemediğini, profil resmine Deniz’i n resmini koy duğunu söyledi. ö “Resmi d eğiştir, yıpratma kendini ol an :lu. Yapılacak hiçbir şey yok” demiş. İkimiz d aynı acıyı yaşayan anneler olarak z~or gü̈́l`<r yaşadık. Aldığımız nefesin bir noktada biteceğini hepimiz biliyoruz ama insan olarak isyanım var. Artık ülkeyi dedüşünmüyorum. V< Ailelerimizin için girip çocuklarımızı kopardılar. Sebep ne? Kim nne anlatrsa anlatsın beyni sebebi almayacak. Böyle bir ölümü reddediyorum. u yüzden isyanım ve öfkem çok büyü_k. İyi ki ilaç p! alıyorum. Al masam oe yapardım, bilmiyorum. RBağep olayın gerçekliğini unutuyorumS Yarın abah uyandığımda her şey iyi olacak sanıyorum. Gerçekle rüyayı karıştırıyorum.  Ne fark eder ki? Durumun neticesi ortada... Hayatımdan hayat, canımd,a can çaldıl]r... Annele rin ca nı yandı.Daha da y?naczk. BenFm canım yandı, başk a annelerin canı yanmasın. Terör laneti bitsin. İnsanın yavrusu:nu kaybetmesi kadar  ötü b ir şe^ y. Ozan’ın hayalinde tnıp okumak vard ı. Çok ğ başarılı birçocuktu. Oz+pn’ın ablası da tı p öğrencisiydi. Deniz birçokşeye dah amizahi yaklaşırd\ı. Sosyal yönü çok güçlüydü. Sinema- televizyon bölümünü istiyordu. Gaziantep Üiver<itesi Elektrik- Elektronik’e depuanı tutuyordu ama istemedi. Farklı yerler is teyip ikisinin de elektrik bölümünü tutt urması bi*r kader. İkisi e N! Ankara sevdalısıydı. Hayatları da orada bitti. İkisi &e 19 yaşındaydı. Ne diyebilirim ki...  LYS sınavından çıktıktan sonr a Deniz aradı, “Anne izin verirsen biz bugün farkadaşlarla dağıtacağız” dedi. Zirve Park’a gidip eğlendi.l)r. Yılın yorg unluğun u attıl ar. “Bundan sonra bayrak sende... :i Okuyup meslek sahibiolacaksın. Ben yatacağım sen banabakacaksın” dedim. Böy le demem ona gurur veriyordu. Dniz{’di babasının gidi şi, Umut’u Deniz’ingidişi büyüttü.Umarım Umut ve ben kalan hayatımızı güzel ve hak ettiğimiz şekilde yaşarız... Umut’umu nasıl koruyacağımın kaygısına düştüm.Umut olmasaydı daha frklı bir isyan bayrağı çekerdim.   Pazlr günü kon`ştuk. Hastanede çalışıyorum. Nöbetçiydim. “Ne L yapıyorsun baba” dedi. “Çalışıyorum oğlum.Birileri çalışacak, biller yiyecek” diye espri yaptım. Kuzeni sPın.ava girecekti. Saat 16.00’da amcasını $Damış. Amcası da “Sınava ben ıi gi receğim, kuzenini ara” diye takılmış. S onra olayı duyduk...Yoldayken vefat ettiğini tamin ediyordum ama yine içimde bir umut k vardı. “AlÖahGım ölecekse de nefesini, sesini, kokusunuduyayım. Ne olaca ksa olsun. Ona yetişeyim” diye dua ettim. \o/ anlarında yanında olmak istedim. Oğlum beni hiç inc iğtmedi. Yormadı...   Hatırlıyorum. Ia Başını kolumn altınd sıkış´ırlı “Ozan’ım” d;iyUrek koklardım:. HĞp ölD severd!im onu... Arkadaşlarıyla berbermişp. cYe^ek yemişler. Oradan uıkıp yurduna gidiyormuş.  Allah’a isyanım yo k. Kesinlik le terörelanet ediyorum. Ozan’ın olayı sizlersayesinde Nnşöall;h tepki olur ve bu olayların sonu gelir  Umarım Ozan Can’ın ismi fN terörün bitmesi için bir sembol olur. Bunu yapabilirsek ülkemiz içn ç ok gzel olur~.   Ozan Can’ın Mersin’de tı|p oky!n ablası Ceren dekardeşini iaybetmenin acısıyla perişan olmuş. “O bir bilim adamıydı. ODTÜ’deki hocalarıyla konuştuk, yarım kaan p:ojeleriFni tamamlayacağız. KeZndini başayıya adamış br çocuktu. Ziyarete geen Bakan Volkan Bozkır s[.z verdi,Ozan’ın ismi bir okula verilecek. Bu bizi de mutlu eder acıcmız bir nebz e haf[difler belki” diyor. Ozan’ın son arzusu klarnet a-lmkmış. Ankara’da  k usa gitmeye başlam ış. Annesl Senem Hanım’ıarayıp kla rnet almak [ü, için para istemiş. Senem Hanım, gözyaşları içinde anlctıyr: “Oğlum sen hnoradaa iyisini alamazsın, ben buradan alıp göndereyum.U dedim. Gaziantep’te müzik aletleri çalanyerleri dolaştım  alıp ka`oya verdim. onda telefonda konuştuk, ‘Oğluk birüfle  sesii duyayım ’ dedim. DuyamadıS...” Gaziantep’te Ali Deniz ve Oza i] Can’ın dershane öğretmenleriyle de konuştuk. Edebiyat öğretmeni Veysel Kaygusuz, “Ozan, Ankara Fen Lisesi’ne birincilikle girmiş ^br zekâydı. Dershanede de hep birinci olurdu. Ona bire bir d:is veriyorduk. ‘Ankara ve ODTÜ hayranıyım’derdi. Ali Denizise daha hayta birçocuktu. Ozan, Deniz’i # ders çalışsın A diye sıkıştırırdış” diye aş£ anlatıyor. Ozan’ı çocukluğundan beritanıyan fizik öğretmeni Teoman Bey ise AOzan sadece dersleriyle deği l, her yfn)ye mükemmel birçocuktu. Hepimiz çocuklarımızın onun gvibi olmasını isterdik” diyor. Üniversite sınavı çıkışı eğlendikleri gün Ozan ve DinDi+’in fotoğrafını çeken Aarkadaşları Gökçe’yle d görüşmek istedim am a öKonuşmak içimi acıtıyor” dedi, onlar içiş s yazdığı yazıyı paylaşmakla yetindi.İşte, Gökçe’nin kaleminden iki gencin hikâyesi... “Önce Ali Deniz, ardındhn Ozan Can... Solan ´encecik gülüşlere tanıkoldum, olduk ... O$ant’ı başarısıyla tanırdıkuzaktan, dershane birinciliğiyle. Deniz bir gündedi ki: ‘Bakın bu çocukla tanışıp netlerini düşüreceğim.’ B  da o masum el esprilerindendi. Sonrapatlattı o muhteşem kahkahasını. Deniz k*haha patlatırdı, başka türlüsünü bilmezdiF çünk bi patlamanın.Dershane koridorları ğtÜ onların kahkahalarıyla şe n olurdu, neredeolduklarını öyle bulurdum. O kadar güzllerdi ki, o kadarolur... Ali’mizin acısını Ozan Can’la paylaştık, şimdi Ozan Can’ın acısını başka arkadaşyarımızla paylaşır olduk. Korkumuz  bu kara döngünün böyle sürebilecek ol ması. Ali Deniz’e ve gay Ozan Can’a sonsuz sevgilerimle, nurlar içinde uyuyungüzel adamölar...”
Ali Deniz ve Ozan Can, Gaziantepli iki yakın arkadaştı... Ali Deniz daha ‘fırlama’, daha esprili, Ozan Can ise daha ağır başlı, daha ‘örnek çocuk’tu. Ozan Can, Gaziantep’in en başarılı öğrencisiydi. TEOG’da Türkiye birincisi olmuş, Ankara Fen Lisesi’ni kazanmıştı. Tam bir Ankara sevdalısıydı. Üniversite sınavında ilk sene sonuç istediği gibi olmayınca, ODTÜ’ye girebilmek için Gaziantep’e dönüp dershaneye yazıldı. Bütün hocalar üstüne titriyordu. Ali Deniz eşit ağırlıkçıydı. Çok sosyaldi. Arkadaşları ondan ‘sürekli gülen çocuk’ diye bahsederdi. O da aynı dershanede sınava hazırlanıyordu. Ozan Can’ın her sınavda birinci olmasına sinir olmuş, “Bu çocukla tanışıp netlerini düşüreceğim!” diye espri yapmıştı. Tanıştılar ve yakın arkadaş oldular. Ozan Can, Ali Deniz’e ders çalıştırmaya başladı. Bu fotoğrafı birlikte hazırlandıkları üniversite sınavından sonra kutlama yapmak için gittikleri mekânda çektirmişlerdi... İkisi de elektrik-elektronik bölümünü kazandı. Ozan Can ODTÜ’ye, Ali Deniz Mersin Üniversitesi’ne gitti... Üniversiteye başladıktan sadece 20 gün sonra Ali Deniz, 10 Ekim’de Ankara’daki Barış ve Demokrasi Mitingi’nde meydana gelen patlamada can verdi...   Ozan Can ise daha Ali Deniz’in  acısını unutamadan, geçen hafta Ankara Kızılay’daki patlamada hayatını kaybetti... Üstelik bu fotoğrafın çekildiği günün yıldönümünde, yine üniversite sınavının yapıldığı günde... Gaziantep’e gittim ve Ali Deniz ile Ozan Can’ın hikâyesinin peşine düştüm... Niyetim Ali Deniz ve Ozan Can’ın aileleriyle bir arada konuşmak, bu fotoğrafın hikâyesini onlardan dinlemekti... Ne var ki Ozan’ın ailesinin acısı ço  k tazeydi... Cenaze evine girdiğimizde Ozan’ın ablası Ceren, annesinin konuşacak durumda olmadığını söyledi, fotoğraf çekmememizi rica etti.   Basına kırgınlardı. Ozan’ın belli bir siyasi görüşten olduğuna dair çıkan haberler onları çok üzmüştü. “Politika ve ajitasyon istemiyoruz” dedi Ceren. “O bir bilim adamıydı” diye ekledi, Ozan’ın aldığı plaketlerin durduğu vitrini işaret ederek... Ozan’ın ölümünden en çok etkilenenlerden biri de şüphesiz Ali Deniz’in annesi Nebahat Hanım’dı: “Ozan’ın ölüm haberini duyunca aynı acıyı bir kez daha yaşadım. Ozan’ın annesinin acısını bir nebze dindirebilirsem mutlu olacağım...” Ozan’ın babası ise “Umarım Ozan Can’ın ölümü son olur, bu terör bitsin artık” dedi. Ama son olmadı işte... Bu yazıyı hazırladığımız saatlerde Taksim’de bir terör saldırısı daha meydana geldi. Maalesef yarın başkalarının hikâyelerini okuyacağız. Masum insanların canını alan teröristlere bir kez daha lanet olsun!   Geçen pazar akşamı Ali Deniz’in birkaç arkadaşı arayıp nasıl olduğumu sordu. Bu telefon yoğunluğuna anlam veremedim. Sonra patlama olduğunu duydum. Ablamın oğlu Ankara’da askerlik yapıyordu. Onu ve oğlumun arkadaşı Ferhat’ı aradım. İyi olduklarını söylediler. Ozan’ı da aradım, açmadı. Ferhat, sabah 07.30’da beni aradı. İyi bir telefon olmadığını anladım. Patlamada Ozan’ı kaybettiğimizi söyledi. O kadar yüksek sesle “Hayır” diye bağırmışım ki komşum kapıya geldi. Deniz’imin haberiyle hissettiğim şeyleri hissettim. Her şey benim için yeniden yaşanmış gibi oldu. Anlatılması mümkün değil. Çok acı, çok zor... Çocuklarımız gerçekten mükemmel çocuklardı. Deniz’le zor bir dönem geçirdik. Eşimden boşanmıştım. Omuz omuza verdik. “Anne, yaşamın boyunca arkandayım” derdi hep. Bu sözü verdi ama erken gitti...  Deniz’le birlikte gelirlerdi. Onlar dershaneye giderken ben de işe giderdim. Bir yere kadar yol arkadaşlığı ederdik. Ozan’ın sakalından tutup “Oğlum şu sakalını kes, yüzün gözün açılsın” dediğimde, “Teyze doktor olunca top sakal bırakacağım” diye takılırdı. Çok şakalaşırlardı.  Deniz, iyi niyetli ve şakacıydı. Ozan, Deniz’e göre daha çekimser ve sakindi.   Doğru. Mersin’de okuyordu. Hava o dönemde soğuk değildi. Israrla benden mont istemesi tuhafıma gitti. Bir hafta sonra yanına gidecektim. “Montunu ben getireyim” dedim. “Geceleri soğuk oluyor. Sen şimdiden gönder” dedi. Deniz adında bir arkadaşı montu almaya geldi. İçliköfte ve dolma da yapmıştım. Onları da gönderecektim. İki ayağımı bir pabuca soktular. Yemekleri gönderemedim. Montu arkadaşı Deniz’e verdim ama “Annen bunu yemedi. Bu mont olayında bir şey var dedi, de” dedim. Deniz’le birbirimize karşı sezgilerimiz kuvvetliydi. Montu gönderdim. Ertesi gün ölüm haberini aldım. Uykudan ibaret. Deniz’imin Umut adında küçük bir kardeşi var. Şu anda Umut, tek umudum. Birçok şeyin gerçekliği kayboldu. Birilerinin bana güzellikten ya da kötülükten bahsetmesi umurumda değil. Enteresan bir psikoloji içine girdim. Deniz’den sonra birkaç tanıdığımızın ölüm haberini aldım. Hiçbiri canımı acıtmadı. Ta ki Ozan’a kadar... Ozan’ın haberini alınca ruh halim yine değişti. Senem Hanım’ın neler yaşayacağını biliyorum. O beni çok acıtıyor. Umarım kısa zamanda kendini toparlar. Ona bakınca “Ben de bu kadar kötü olmuş muydum?” diye düşündüm. Anne olmak gerçekten çok zormuş. Deniz hep bahsederdi ama düne kadar tanışıklığımız yoktu. Yanına ilk gittiğimde Ozan’ın “Deniz bunu nasıl yaptın?” diyerek evde turladığını, bir hafta yemek yemediğini, profil resmine Deniz’in resmini koyduğunu söyledi. “Resmi değiştir, yıpratma kendini olan oldu. Yapılacak hiçbir şey yok” demiş. İkimiz de aynı acıyı yaşayan anneler olarak zor günler yaşadık.  Aldığımız nefesin bir noktada biteceğini hepimiz biliyoruz ama insan olarak isyanım var. Artık ülkeyi de düşünmüyorum. Ailelerimizin içine girip çocuklarımızı kopardılar. Sebep ne? Kim ne anlatırsa anlatsın beynim sebebi almayacak. Böyle bir ölümü reddediyorum. Bu yüzden isyanım ve öfkem çok büyük. İyi ki ilaç alıyorum. Almasam ne yapardım, bilmiyorum. Bazen olayın gerçekliğini unutuyorum. Yarın sabah uyandığımda her şey iyi olacak sanıyorum. Gerçekle rüyayı karıştırıyorum.  Ne fark eder ki? Durumun neticesi ortada... Hayatımdan hayat, canımdan can çaldılar... Annelerin canı yandı. Daha da yanacak. Benim canım yandı, başka annelerin canı yanmasın. Terör laneti bitsin. İnsanın yavrusunu kaybetmesi kadar kötü bir şey yok. Ozan’ın hayalinde tıp okumak vardı. Çok başarılı bir çocuktu. Ozan’ın ablası da tıp öğrencisiydi. Deniz birçok şeye daha mizahi yaklaşırdı. Sosyal yönü çok güçlüydü. Sinema- televizyon bölümünü istiyordu. Gaziantep Üniversitesi Elektrik- Elektronik’e de puanı tutuyordu ama istemedi. Farklı yerler isteyip ikisinin de elektrik bölümünü tutturması bir kader. İkisi de Ankara sevdalısıydı. Hayatları da orada bitti. İkisi de 19 yaşındaydı. Ne diyebilirim ki...  LYS sınavından çıktıktan sonra Deniz aradı, “Anne izin verirsen biz bugün arkadaşlarla dağıtacağız” dedi. Zirve Park’a gidip eğlendiler. Yılın yorgunluğunu attılar. “Bundan sonra bayrak sende... Okuyup meslek sahibi olacaksın. Ben yatacağım sen bana bakacaksın” dedim. Böyle demem ona gurur veriyordu. Deniz’i babasının gidişi, Umut’u Deniz’in gidişi büyüttü. Umarım Umut ve ben kalan hayatımızı güzel ve hak ettiğimiz şekilde yaşarız... Umut’umu nasıl koruyacağımın kaygısına düştüm. Umut olmasaydı daha farklı bir isyan bayrağı çekerdim.   Pazar günü konuştuk. Hastanede çalışıyorum. Nöbetçiydim. “Ne yapıyorsun baba” dedi. “Çalışıyorum oğlum. Birileri çalışacak, birileri yiyecek” diye espri yaptım. Kuzeni sınava girecekti. Saat 16.00’da amcasını aramış. Amcası da “Sınava ben mi gireceğim, kuzenini ara” diye takılmış. Sonra olayı duyduk... Yoldayken vefat ettiğini tahmin ediyordum ama yine içimde bir umut vardı. “Allah’ım ölecekse de nefesini, sesini, kokusunu duyayım. Ne olacaksa olsun. Ona yetişeyim” diye dua ettim. Son anlarında yanında olmak istedim. Oğlum beni hiç incitmedi. Yormadı...   Hatırlıyorum. Başını kolumun altında sıkıştırıp “Ozan’ım” diyerek koklardım. Hep öyle severdim onu... Arkadaşlarıyla berabermiş. Yemek yemişler. Oradan çıkıp yurduna gidiyormuş.  Allah’a isyanım yok. Kesinlikle teröre lanet ediyorum. Ozan’ın olayı sizler sayesinde inşallah tepki olur ve bu olayların sonu gelir. Umarım Ozan Can’ın ismi terörün bitmesi için bir sembol olur. Bunu yapabilirsek ülkemiz için çok güzel olur...   Ozan Can’ın Mersin’de tıp okuyan ablası Ceren de kardeşini kaybetmenin acısıyla perişan olmuş. “O bir bilim adamıydı. ODTÜ’deki hocalarıyla konuştuk, yarım kalan projelerini tamamlayacağız. Kendini başarıya adamış bir çocuktu. Ziyarete gelen Bakan Volkan Bozkır söz verdi, Ozan’ın ismi bir okula verilecek. Bu bizi de mutlu eder, acımız bir nebze hafifler belki” diyor. Ozan’ın son arzusu klarnet çalmakmış. Ankara’da kursa gitmeye başlamış. Annesi Senem Hanım’ı arayıp klarnet almak için para istemiş. Senem Hanım, gözyaşları içinde anlatıyor: “Oğlum sen oradan iyisini alamazsın, ben buradan alıp göndereyim, dedim. Gaziantep’te müzik aletleri çalan yerleri dolaştım, alıp kargoya verdim. Sonra telefonda konuştuk, ‘Oğlum bir üfle de sesini duyayım’ dedim. Duyamadım...” Gaziantep’te Ali Deniz ve Ozan Can’ın dershane öğretmenleriyle de konuştuk. Edebiyat öğretmeni Veysel Kaygusuz, “Ozan, Ankara Fen Lisesi’ne birincilikle girmiş bir zekâydı. Dershanede de hep birinci olurdu. Ona bire bir ders veriyorduk. ‘Ankara ve ODTÜ hayranıyım’ derdi. Ali Deniz ise daha hayta bir çocuktu. Ozan, Deniz’i ders çalışsın diye sıkıştırırdı” diye anlatıyor. Ozan’ı çocukluğundan beri tanıyan fizik öğretmeni Teoman Bey ise “Ozan sadece dersleriyle değil, her yönüyle mükemmel bir çocuktu. Hepimiz çocuklarımızın onun gibi olmasını isterdik” diyor. Üniversite sınavı çıkışı eğlendikleri gün Ozan ve Deniz’in fotoğrafını çeken arkadaşları Gökçe’yle de görüşmek istedim ama “Konuşmak içimi acıtıyor” dedi, onlar için yazdığı yazıyı paylaşmakla yetindi. İşte, Gökçe’nin kaleminden iki gencin hikâyesi... “Önce Ali Deniz, ardından Ozan Can... Solan gencecik gülüşlere tanık oldum, olduk... Ozan’ı başarısıyla tanırdık uzaktan, dershane birinciliğiyle. Deniz bir gün dedi ki: ‘Bakın bu çocukla tanışıp netlerini düşüreceğim.’ Bu da o masum esprilerindendi. Sonra patlattı o muhteşem kahkahasını. Deniz kahkaha patlatırdı, başka türlüsünü bilmezdik çünkü biz patlamanın. Dershane koridorları onların kahkahalarıyla şen olurdu, nerede olduklarını öyle bulurdum. O kadar güzellerdi ki, o kadar olur... Ali’mizin acısını Ozan Can’la paylaştık, şimdi Ozan Can’ın acısını başka arkadaşlarımızla paylaşır olduk. Korkumuz bu kara döngünün böyle sürebilecek olması. Ali Deniz’e ve Ozan Can’a sonsuz sevgilerimle, nurlar içinde uyuyun güzel adamlar...”