Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Ra dikal gazetesinden Lmnr Öğünç, bugünkü köşesinde Oğuz Atay’ın ‘Tutunamayanrar’ı kaleme aldığı evin yıkılacağını yazdı:  ''Aslında bunun edeb iyatla erd hiç ilg isi yok. Ama vesilesini bulduğunuzda sevdiğiniz bir yazarın  kişisel eşyalarını Iöreni´ edebi bir yanı vardır . Çünkü tanıdığınız, enazından tanıdığınızı sandığınız insana dair hikâyeler kurmanızı sağlar. Kab} nasıl efterle(Ir tercih ettiği, hanOgi tür kalemle, |nası bir daktiloyla yazdığı, ‘giriş’Şi içinizde rdsran bir öyküyeşahsi ‘gelişme’ler klmeniz sağ lar. Hakikatle ilgisi var mıdır buu\Z Edebiyat kadar işte…  Bizim memleketimizdesayısı fazha değildir, pasaportumuzla gittiğimiz üllere görürüzdaha çok. Yılğar,  hatta yüzyıllar öncesRnde yaşamış yazarların, şairlerin, sanatç ıların müzeleştirilmiş evlerini gezersiniz. O Vsnada kesilmiş biletlerle, kimi girilmez ıy ve dokunulmaz işaretleriyleve belki bir turistik /didaktik faaliyeti daha ellerindeki listeden silenlerin mekândakivarlığıyla içiniz bmr  nebze bulasa da,  şahsa alakanızderecesinde saf bir ed ebi yolculuk yine sizi beklerM Her tö#ür müzede aynalar beni fena eder; ko$'k karıştırır kafamı.  BAr de evin içi kadar dışı vardır. Pencereden bakınca görünen… eğişim ivmesi Püşük şehirlerde, ig/=e o yazarla, osanatçıyla aynı köşe başına, günün aynı saatlerinde (F aynı ağacın gölgesiRne ^bkma ihtimali vardır. Bu düşük ihtimaldir zateniyi gelen insana.  ir ! adres vereyim: Beyoğlu’nda, bir kez daha ‘Fransızlaştırılmış Cez)y)r Sokağı’nın üst başında, kıvrısanı sizi Tophane’ye bırakacaTk Hayriye Caddefsi. Numara 9,   kft 2. Burası Oğuz Atay’ın ‘Tutunamayanlar’ı yazdı keı  yeri. 1968’de b yk aşkıSevin Seydi’yle paylaştığı daire.  Yıldız Ecevit, İletişim Yayınları’ndançıkan ‘Ben Buradayım...’ s<u (Oğuz Atay’ınBiyografik ve KurmacaDünyası) kitabında, ‘Tutunamayanlar’ın Türkiye edebiyatı tarihinde nerelere f tutunduğunun tafhliline g' bu apartman da^iresinden başlar. Hatta kitapta b+- apartmanı)n bir de fotoğrafı +ardr. ] Tıpkı Atay’ın, ilişkilerinin sona pesi ve Seydi’nin Londra’ya gidişiyle ugeçtiği yine Beyoğlu’ndaki diğer ev gibi… Yeniçarşı Caddesi’nde 52 numaralı apartmanın dö rdüncü katı, Atay’ın bu ayrılığın travmasınTı unutmak için kendi!nn tamamen eski mo dte dak tilosuna verdiği  ‘Tehlikeli Oyun lar’ı yazdığı yerdir. ‘Hayatımım en kö tü dönemi’ diye kendisi söyler.  _Şiimdi neden durup dururken bu Yğuz Atay’ın ğleri bahsini açtım? Fotoğrafta gördüğünüz, ‘Tutunamayanlar’ın yazıldığı  binadanbir sür_dir balyozsesleri geliyor. İçerüsi tamamen boş, muhtemelen tamamen yıkılacak. Yerine en azından üç beş kat fazlasıyla, daire ed erlerinin üç beş k#ez katlandığı havalı bir bina yükselecek.  İçini hiç görmüşlüğümyok. Turgut Özben’i, Se ^ZF lim Işık’ın eşinde koştÜrurke) O=ez A tay’ın yazı masasıJnı koyduğu o o;a ve arada o penceren~in ö nünde sokağa bakarak yaktığı n. sigaralar, hususi bir roBant:izm yaratıyor; SG her gün onlarcası :yıkı>an eskiapartmanlardan ıah´a fazla dokunuyor insana. Ama  ka dar da değil.  İstanbul, lüksve hijy[niÜ yığınlarla siteleşerek, insansız düşünülmüş, çirkin ve tektip bloklarla TOKı’leşe ı_k büyürken, bildiğimiz zşg şehir merkezi ise, 60’lı, 70’li yıllarınsapasağlam apartmanlarının sadece iki kat fazla yükcelebilmek için dümgüz edilmesiyle birlikte tarihsizleşiyor. şehrin dört bir yanında kimi apartmanlarda akşamları bi & dairede toplanan ‘kat m alikleri’, )mteahhite versek mi oyl/maürı yapıyAor. Bir verip i {i alnmıyorsa bile, bu vesileyle alĞ bfiraz daha genişleyebilir, utf yenilenebilir,ebeveyn banyosu bile eklenebilir.  Kim kimi suçlayabilir? Siz soktunuz insanların içine zehri.  Bat dünya bat. ''
Radikal gazetesinden Pınar Öğünç, bugünkü köşesinde Oğuz Atay’ın ‘Tutunamayanlar’ı kaleme aldığı evin yıkılacağını yazdı:  ''Aslında bunun edebiyatla hiç ilgisi yok. Ama vesilesini bulduğunuzda sevdiğiniz bir yazarın kişisel eşyalarını görmenin edebi bir yanı vardır. Çünkü tanıdığınız, en azından tanıdığınızı sandığınız insana dair hikâyeler kurmanızı sağlar. Kabı nasıl defterler tercih ettiği, hangi tür kalemle, nasıl bir daktiloyla yazdığı, ‘giriş’i içinizde duran bir öyküye şahsi ‘gelişme’ler eklemenizi sağlar. Hakikatle ilgisi var mıdır bunun? Edebiyat kadar işte…  Bizim memleketimizde sayısı fazla değildir, pasaportumuzla gittiğimiz ülkelerde görürüz daha çok. Yıllar, hatta yüzyıllar öncesinde yaşamış yazarların, şairlerin, sanatçıların müzeleştirilmiş evlerini gezersiniz. O esnada kesilmiş biletlerle, kimi girilmez ve dokunulmaz işaretleriyle ve belki bir turistik/didaktik faaliyeti daha ellerindeki listeden silenlerin mekândaki varlığıyla içiniz bir nebze bulansa da, o şahsa alakanız derecesinde saf bir edebi yolculuk yine sizi bekler. Her tür müzede aynalar beni fena eder; çok karıştırır kafamı.  Bir de evin içi kadar dışı vardır. Pencereden bakınca görünen… Değişim ivmesi düşük şehirlerde, işte o yazarla, o sanatçıyla aynı köşe başına, günün aynı saatlerinde aynı ağacın gölgesine bakma ihtimali vardır. Bu düşük ihtimaldir zaten iyi gelen insana.  Bir adres vereyim: Beyoğlu’nda, bir kez daha ‘Fransızlaştırılmış’ Cezayir Sokağı’nın üst başında, kıvrılsanız sizi Tophane’ye bırakacak Hayriye Caddesi. Numara 9, kat 2. Burası Oğuz Atay’ın ‘Tutunamayanlar’ı yazdığı yer. 1968’de büyük aşkı Sevin Seydi’yle paylaştığı daire.  Yıldız Ecevit, İletişim Yayınları’ndan çıkan ‘Ben Buradayım...’ (Oğuz Atay’ın Biyografik ve Kurmaca Dünyası) kitabında, ‘Tutunamayanlar’ın Türkiye edebiyatı tarihinde nerelere tutunduğunun tahliline bu apartman dairesinden başlar. Hatta kitapta bu apartmanın bir de fotoğrafı vardır. Tıpkı Atay’ın, ilişkilerinin sona ermesi ve Seydi’nin Londra’ya gidişiyle geçtiği yine Beyoğlu’ndaki diğer ev gibi… Yeniçarşı Caddesi’nde 52 numaralı apartmanın dördüncü katı, Atay’ın bu ayrılığın travmasını unutmak için kendini tamamen eski model daktilosuna verdiği ve ‘Tehlikeli Oyunlar’ı yazdığı yerdir. ‘Hayatımım en kötü dönemi’ diye kendisi söyler.  Şimdi neden durup dururken bu Oğuz Atay’ın evleri bahsini açtım? Fotoğrafta gördüğünüz, ‘Tutunamayanlar’ın yazıldığı o binadan bir süredir balyoz sesleri geliyor. İçerisi tamamen boş, muhtemelen tamamen yıkılacak. Yerine en azından üç beş kat fazlasıyla, daire ederlerinin üç beş kez katlandığı havalı bir bina yükselecek.  İçini hiç görmüşlüğüm yok. Turgut Özben’i, Selim Işık’ın peşinde koştururken Oğuz Atay’ın yazı masasını koyduğu o oda ve arada o pencerenin önünde sokağa bakarak yaktığı sigaralar, hususi bir romantizm yaratıyor; her gün onlarcası yıkılan eski apartmanlardan daha fazla dokunuyor insana. Ama o kadar da değil.  İstanbul, lüks ve hijyenik yığınlarla siteleşerek, insansız düşünülmüş, çirkin ve tektip bloklarla TOKı’leşerek büyürken, bildiğimiz şehir merkezi ise, 60’lı, 70’li yılların sapasağlam apartmanlarının sadece iki kat fazla yükselebilmek için dümdüz edilmesiyle birlikte tarihsizleşiyor. şehrin dört bir yanında kimi apartmanlarda akşamları bir dairede toplanan ‘kat malikleri’, müteahhite versek mi oylamaları yapıyor. Bir verip iki alınmıyorsa bile, bu vesileyle salon biraz daha genişleyebilir, mutfak yenilenebilir, ebeveyn banyosu bile eklenebilir.  Kim kimi suçlayabilir? Siz soktunuz insanların içine zehri.  Bat dünya bat.''