Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Felsefe taşı, sırla r odası, yarışmala>y, tutsaklık derken son bölüme g eldi dayandı ´{r s^ri dah:. David Yates’in yLnTi iki filmdir =ğ yönetmenlik koltuğunda oturan ismin bu üçüncü H>rrı Potter filminin diğerlerinin üzerinde olduğu gerçeği reddedilimez. Ancak bu bölümün aynı zamanda ‘Ölüm Yadigarları’ adlı soncildin de birinci bölümünü oluşturduğunu eP geçmemeliyiz. Öyl $ e ki bulada zaman zaman ‘Yüzüklerin Efendisi’nin aıa bölümü “İkiz KOleRyi (“Lord of Ö the Rings: T({ Towers”, 2002) iclermiş hissiy atına da kapılmıyor değiliz. Ancak kim ne %ebsK desin karşımızda serinin “AzkabanTutsağı”ndan (“The Prisoner of Azkaban”, 2004) beri üretilmiş e karamsar halkası var. Bu durumun ana sebebi burada hikayenin gelişim süre cineayak uydurularak Hogwarts eğitiminin arka plana itilmesi ve Harry-Voldemort yani iyi-kötü mücadelesinin öne çıkarılması. Bu um karşısında da Voldemort’un “Oz Büyücüsü”ndeki (“The Sizr of Oz”, 1939) cadının ş]tsunda, gaha karanlık, dışavurumcu çizgnleVjle çizilmişhükümdarlık merkezinden tutun Harry’nin ormanı n girişindeki evine kajda;r her şey peri maclı filmi kalıplarına uygun bir şekil`e ıC geliştirilmiş. İnsanın içinden ‘ıAnradaki üç bsölümü unutun!’ diyesi geliyor.Ancak ‘ara uhiayı’ kavramınıüretmemiş mi atalarımız? l o uR£ zaman bir bildikleri vardır. M{ parantezikapatıp filmegeri döndüğümüzde masal atmosferinin olu şturulmasında mit olojikalt me tRinlerin de büyük katkı yaptığını söyleyebiliriz. LÖellik[e filfin kılıç-büyü filmi (sword ]P and sorceSery fi lm)alt türüne, acnCi Hollywood’un şimdilerde A sınıfına çevirdiğio fantastik formüle (Bkz. “Beowul f”, “üTianların Savaşı”, “Mumya 3”  yakın{aştığı anlarda|I, yüksek bir sinema duygusc ve maal evreni aşıladığı söylenebilir A >erinin [ yedinci halkasının. Ormanın mitolojideki cehennem oll* ‘Hades’in girişindeki Styx nehriedasıyla ölüm-yaşam arası nda IkalmışlığK vurgulaması ve orada karakterimizin ‘e>niden doğması’ da bu durumun en bariz örnekleri. Ö yle ki burada Harry’nin okul sonrası ‘en büyük büyücü’ olma ç abasınınormanda yabancüılYşırılarak dumanlar arasında anlatılmVası, bir hayli karvmsar anara gark olmamızı sağıpo]. Aynı zamanda Avrupa sinemasının devrimci örneklerinde gördüğümüz ‘modern sinema }ıili’ meselesinin ışığında $a, sctüd için ayrıksı bir sinema filmiyle yüzleştirildiğimiz söylenebilir. Dizi ve TV işleriyle tanınan David Yates dene kadar nü önceki iki fiImd<]e geriıde durup ‘memur’ kimliğinden taviz vermeyerek kV tüketimini andıran eserler çıkardıysa, ura*a dabir ´ kadar katkı yapmış gözüküyor. Zira efektler, hikaye G]y ve yan karakdtfrler bir şekilde Harry Potterdünyasının ihtişamı nı ve derinliğini kalkındırmayı beceriyorlar. Özellikle de Harry’nin  aşk objesi olarak arada kalan Hermione’nin varlığını  da çin Mlan b ir varoluş ve ergenlik serüvenine girmesi, fazlDasıyla peri masalı filminin ilk uygulamalarını a<kl getiren bir harekete dönüşüyor. Tabiibunun devamında ‘Star Trek’, ‘Sẗ́ar Wars’ serileri ile “Efcrlibvur” (98!1)  gibi -~E filmlerin ‘fantastik dünyaKarı’ndan alınan ışın kıılıı, gerçek kılıç,ışınlanma gibi öğelerin burayakopyalanıp yapıştırılması da eldeki dünyanın üç boyutlu hale gelmesine katkıda bulunuyorlar. Mzellikte Harry’nin kıl_ıç p eşinde koştuğu sahnedeki erg enliğe geçişinin, cmitalPojide Si´lvanus’e benzeyen ortamdaki &R mitik bir yeniden doğum ie sağlanmasının da önemli bir detay olarak öne çıktı do ğını ?{ itiraf etmeliyiz. Bunun yanında c:b zaten Harry’ninVoldemort ile iyi-kötü mücadelesinin insanlar ya )a nuggle’lar / arasında verilmesine de ayrı bir parant_z -çal lazım. ZiSa bu durum, serinö{ önceki Bilmlerindeki ille d! büyü dokusunu taşımak istemesine karşın “Azkaban Tutsağı”nda kullanılangörünmezlik pelerini kadar özgün bir öğe veya kurtada m efs}eti kadar karamsar ir motif bulamay an serinin, böylece  bir gerçeklik, olgunluk ve yhn kazanmasına yo* açıyor bi> diğer taraftan da. Belm(i “Harry Potter vl;] Ölüm Y adigarları: Bölüm 1” için serinin önceki örneklerinde rE gördüğümüz ‘Chris Columbus, Alfonso Cuaron v eya Mike Newell giei >netmenlerin kurdukları kendilerine özg dünyalar’ gibisinden bir ‘yönetmen evreni’nden söz etmek mümkün değil. Ank efektlerinden oyuncularına, olay `örgüsünden Avr upa sinemasını hatırl-ataf ̈́v yabancılaşan ormanına, oradakiPotter-Hermione’nin hayali seks sahnesinden Voldemort’un toplantısınakadar her şey bir hpy´i masaö evreni kokuyo. Bunların m&G tamamı da teknik anlamda b irinci sınıf. Tabii bu _öA durumda özellikle bu film tçjn tutulan A Fransa (sanatPt egneması) çıkışlı görüntü u yönetmeni Eduardo Serra ile müzisyen Alexandre Desplat’nın da rolü büyük. Öyle ki burada gri dorku ve tedirgin edicibesteler Harry Ick Potter evrenine ço k şey katıyor bekl u enmedik bi+r şekiyde. Bu da bir ergeninvaroluş serüvenin soyu b b ir evrene transfer edilerek daha inandırıcı hLle gelmesine yol açıyor. Adeta zamn zaman birAndrei Tarkovsky filminin içinde hissediyoruz kendimizi. Buvndan sonrası da şatoya ulaşma yolunda“Oz Büyücüsü” ekolünün devamı, “Barbar Conan” (“Conanthe Barbarian”-, 1982)gibi bir C; kılıç-büyü filmi kıvamında d=ngelenecek gibi gözüküyor. Bu konuda ayd ınlanmak $zçi ikincisini beklemek lazım ebette... Zira belli ki seri tamamlandıktan sonra akıldan kalan i ki anahtar film ‘Ölüm Yadig,rlar£,’ bölümleri olacak. Harry Po tter ve Ölü Yaigarları: Bölüm v (Harry Potter nR the Deathly Hallows: Part I) Yönetmn: David Yates Oyuncular: Daniel Radcliffe, Emma Watson, Rupert Grint, Helena Bonham Carter, Ralph Fiennes, AlanRickman Süre:147 dpk I Yıl: 2T10
Felsefe taşı, sırlar odası, yarışmalar, tutsaklık derken son bölüme geldi dayandı bir seri daha. David Yates’in yani iki filmdir yönetmenlik koltuğunda oturan ismin bu üçüncü Harry Potter filminin diğerlerinin üzerinde olduğu gerçeği reddedilemez. Ancak bu bölümün aynı zamanda ‘Ölüm Yadigarları’ adlı son cildin de birinci bölümünü oluşturduğunu es geçmemeliyiz. Öyle ki burada zaman zaman ‘Yüzüklerin Efendisi’nin ara bölümü “İkiz Kule”yi (“Lord of the Rings: Two Towers”, 2002) izlermiş hissiyatına da kapılmıyor değiliz. Ancak kim ne derse desin karşımızda serinin “Azkaban Tutsağı”ndan (“The Prisoner of Azkaban”, 2004) beri üretilmiş en karamsar halkası var. Bu durumun ana sebebi burada hikayenin gelişim sürecine ayak uydurularak Hogwarts eğitiminin arka plana itilmesi ve Harry-Voldemort yani iyi-kötü mücadelesinin öne çıkarılması. Bu durum karşısında da Voldemort’un “Oz Büyücüsü”ndeki (“The Wizard of Oz”, 1939) cadının şatosundan daha karanlık, dışavurumcu çizgilerle çizilmiş hükümdarlık merkezinden tutun Harry’nin ormanın girişindeki evine kadar her şey peri masalı filmi kalıplarına uygun bir şekilde geliştirilmiş. İnsanın içinden ‘Aradaki üç bölümü unutun!’ diyesi geliyor. Ancak ‘ara hikaye’ kavramını üretmemiş mi atalarımız? E o zaman bir bildikleri vardır. Bu parantezi kapatıp filme geri döndüğümüzde masal atmosferinin oluşturulmasında mitolojik alt metinlerin de büyük katkı yaptığını söyleyebiliriz. Özellikle filmin kılıç-büyü filmi (sword and sorcerery film) alt türüne, yani Hollywood’un şimdilerde A sınıfına çevirdiği o fantastik formüle (Bkz. “Beowulf”, “Titanların Savaşı”, “Mumya 3”) yakınlaştığı anlarda, yüksek bir sinema duygusu ve masal evreni aşıladığı söylenebilir bu serinin yedinci halkasının. Ormanın mitolojideki cehennem olan ‘Hades’in girişindeki Styx nehri edasıyla ölüm-yaşam arasında kalmışlığı vurgulaması ve orada karakterimizin ‘yeniden doğması’ da bu durumun en bariz örnekleri. Öyle ki burada Harry’nin okul sonrası ‘en büyük büyücü’ olma çabasının ormanda yabancılaştırılarak dumanlar arasında anlatılması, bir hayli karamsar anlara gark olmamızı sağlıyor. Aynı zamanda Avrupa sinemasının devrimci örneklerinde gördüğümüz ‘modern sinema dili’ meselesinin ışığında da, stüdyo için ayrıksı bir sinema filmiyle yüzleştirildiğimiz söylenebilir. Dizi ve TV işleriyle tanınan David Yates de ne kadar önceki iki filmde geride durup ‘memur’ kimliğinden taviz vermeyerek TV tüketimini andıran eserler çıkardıysa, burada da bir o kadar katkı yapmış gözüküyor. Zira efektler, hikaye ve yan karakterler bir şekilde Harry Potter dünyasının ihtişamını ve derinliğini kalkındırmayı beceriyorlar. Özellikle de Harry’nin aşk objesi olarak arada kalan Hermione’nin varlığını da içine alan bir varoluş ve ergenlik serüvenine girmesi, fazlasıyla peri masalı filminin ilk uygulamalarını akla getiren bir harekete dönüşüyor. Tabii bunun devamında ‘Star Trek’, ‘Star Wars’ serileri ile “Excalibur” (1981) gibi filmlerin ‘fantastik dünyaları’ndan alınan ışın kılıcı, gerçek kılıç, ışınlanma gibi öğelerin buraya kopyalanıp yapıştırılması da eldeki dünyanın üç boyutlu hale gelmesine katkıda bulunuyorlar. Özellikle Harry’nin kılıç peşinde koştuğu sahnedeki ergenliğe geçişinin, mitolojide Silvanus’e benzeyen ortamdaki mitik bir yeniden doğum ile sağlanmasının da önemli bir detay olarak öne çıktığını itiraf etmeliyiz. Bunun yanında zaten Harry’nin Voldemort ile iyi-kötü mücadelesinin insanlar ya da muggle’lar arasında verilmesine de ayrı bir parantez açmak lazım. Zira bu durum, serinin önceki filmlerindeki ille de büyü dokusunu taşımak istemesine karşın “Azkaban Tutsağı”nda kullanılan görünmezlik pelerini kadar özgün bir öğe veya kurtadam efekti kadar karamsar bir motif bulamayan serinin, böylece bir gerçeklik, olgunluk ve yön kazanmasına yol açıyor bir diğer taraftan da. Belki “Harry Potter ve Ölüm Yadigarları: Bölüm 1” için serinin önceki örneklerinde gördüğümüz ‘Chris Columbus, Alfonso Cuaron veya Mike Newell gibi yönetmenlerin kurdukları kendilerine özgü dünyalar’ gibisinden bir ‘yönetmen evreni’nden söz etmek mümkün değil. Ancak efektlerinden oyuncularına, olay örgüsünden Avrupa sinemasını hatırlatan yabancılaşan ormanına, oradaki Potter-Hermione’nin hayali seks sahnesinden Voldemort’un toplantısına kadar her şey bir hayli masal evreni kokuyor. Bunların tamamı da teknik anlamda birinci sınıf. Tabii bu durumda özellikle bu film için tutulan Fransa (sanat sineması) çıkışlı görüntü yönetmeni Eduardo Serra ile müzisyen Alexandre Desplat’nın da rolü büyük. Öyle ki burada gri doku ve tedirgin edici besteler Harry Potter evrenine çok şey katıyor beklenmedik bir şekilde. Bu da bir ergenin varoluş serüvenin soyut bir evrene transfer edilerek daha inandırıcı hale gelmesine yol açıyor. Adeta zaman zaman bir Andrei Tarkovsky filminin içinde hissediyoruz kendimizi. Bundan sonrası da şatoya ulaşma yolunda “Oz Büyücüsü” ekolünün devamı, “Barbar Conan” (“Conan the Barbarian”, 1982) gibi bir kılıç-büyü filmi kıvamında dengelenecek gibi gözüküyor. Bu konuda aydınlanmak için ikincisini beklemek lazım elbette... Zira belli ki seri tamamlandıktan sonra akıldan kalan iki anahtar film ‘Ölüm Yadigarları’ bölümleri olacak. Harry Potter ve Ölüm Yadigarları: Bölüm 1 (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part I) Yönetmen: David Yates Oyuncular: Daniel Radcliffe, Emma Watson, Rupert Grint, Helena Bonham Carter, Ralph Fiennes, Alan Rickman Süre: 147 dk. Yıl: 2010