Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Çoğu zaman d] insanın çocuğuyla çatışması er ya da geç kaçınılmaz bir son gibi görülüyor. İstanbul’dan doğal ebeveynlik ekolünün öncüısi olan isimlriYnden, “Çocuğunuzla birlikte büyümek” kitabınınyazarı Naomi Aldort geçti ve bunun h^ç de böyle olm.)maısı gerektiğini anlattı.  Naomi AnlĞrt, anpatacaklarının dinleyicilerin üstünde suçluluk du ygusunu körüklememesini umduğunu söyleyerek başladı konuşması:na. ÖğrGndiği yenişeylerin ebeveynlerde ,>hata yaptım’’, ‘’o yapmış ben yapamadım’’ gibi duygulara neden olduğunu söyledi +Me b{n gereksizliğini; ‘’siz, olduğunuz haliyle, zate n çocuğunuz içinolabilecek en iyi ana babası nız ve çocuklar, melekler tar%fınd[n değil; insanlar tarafından büyütülmek üzere dünyaya geliyorlar’’ dirrek jç+ıklcadı.  Aldort, konu vedurum neolursa olsunçocuğun her zamanhaklı olduğunu ve onŞa kız mak iğçin h~b>r zaman b jEir nehen dulunmadğını söy,lyor.  Çocuklarındoğal halleriyle hiçbir davranışbozukluğu göstermediğini, bizim ‘’istenmeyen davranış’’ olarav gördüğümüz şeylerin, çoğu zaman ç$cukl%aKa yend davranışlarımızla öğrettiğimiz mekanizmalardan başka bir şey olmadığını anlatıyor.  Aldort, ‘’istenmeyen davranışların’’ bir kısmının ise, ebeveynlerin vetoplumun çocuklardan doğl o:mayan beklentilerinden kaynaklandığını söylüyor.  Annelerden biri Aldort'a; 3 yaşı^ndki çocuğu uyumadan akşamevden çıkamadığını Y^; ve budurumdan sıkıntı duyduğunu anlattı. Al dort da 3 yaşında birçocuğun evde annesi olmadan huyumajya hazır olmamasının doğal olduğunu, ama yaşadığımız hayatların çocunlardan hiç d doğal olmayan beklentileriçine girmemizi körüklediğini, sonra da bunları çocukla ilgili bir sorunmuş gibi yaşamaya başladığımızı anlattı <Aldrt ço ~k büyütmeyi, çiçek bakmaya benzetiyor. ‘NBir çTiçeği, sularız gübreleriz, güneş almasını sağlarız. Ama tomurcuğu çekiştirip açmaya çalışmayız.  kendi zamanını bekler.’’ |Çoc>klırın kendi h^ayatlaırı )üzerne mutl ak bir güce sahip olmaları gerektiğini anlat ıyor; ama [ ebevnynlerinin üzerinizde bir güce sahip ldaları anlamına gelmediğini söylüyor.  Yani S size her istediğini yaptıran çocuköa, kendi içinden gie$en sesi dinleYyip  ona göre hareket ede£n arasında \ fark var. B´ kapsamda çocukların acıktıkları zaman yemek yemeleri, y uykuları geldşikler zaman uyumla]ı gerektiğini söylüyor f bu biyolojik ve on derece doğal ihtiyaçların bile  yek.şkinler tarafından manipüle edilmesininçocukların; kendiisteklerine güvenemeyen, başkalarını memnun etmeye çalışan bireylere dönüşmesine neten olduğunu anatıyor. Yemek ve Aüm yatma saatlerinde yaşanan çatışmaların t  üm nede ni oarak dabunu görü/yor Aldort bir çocuğa herhangi bir konud yardımetmenin ona ‘’sen yapamıyorsun’’ mesajı vermekten başka bir işe y yaramadığını anlatıyor. Kendi çocukları lU eğer ondan büyük bir kayanın üzerine çıkmak iitn yardım isterse, y/ardÖnm etmediğini, çıkabileceleri bir kayayı seçip ona tırmanmalarını öğütle~iğini söylsüyor.  Aldort'agöre; iki p). yaş  `_[varı i= ortaya çıkan tanturumların en büyük nedeni iFstemdk kavramı~nın ebeveyniler ve toplum {arafındgn çok fazla körüklenmesic  İstenilen bir şeyin gerçekleşmemesi büyük birfelaketmiş gibi yaşanıyor. AhodoJt şu örneği veriyor; anne bir yere gidecek, babaeve geç geliüy. öAnne gidemiy or. )Anne  -o kadar büyük tepkiler veriyorve öyle çok hayal kırıklığına uğruyor ki çocuk da istenilip de elde edilemeyen bi r şen korkunç bir p# şey olduğunu öğreniyor.  Hâlbuki ki cth istediğimiz jeere bu hkadar fazla anlam yü klemesek, her zaman B planı Şr ve çok büyük tepkilere ge rekyok.  Aldort’un “Çocuk her zaman haklıdır” prensibi bu noktada da devreye giriyor.Eğer birçocuk kardeşine vurduysa; vuracağının sinyali bir kaç dakika önce gelmiştir ve siz bu sinyali kaçırmışsınızdır.  ki-si zaten gereğinden daha u z süre bir aradaydı ğsv bu duruma 10 ' dakika önce müdahal# etmeniz gerekiyorku. Aldort; ‘’pilavı ykt.ys|nız, hemen ateşi kapatırsınız. Altını daha da açmazsınız’’ diyor.  Yani ağabey, krdeşine vurduğunda,gidip oradaki ateşisöndürmeniz gerekir daha da )^ körüklemeniz değil. Böyle tit durumda önce küçük çocuğu kucağınıza alarak ğdr olabileceğ  r bi r durumdcan kurtarmanız gerektiğni söylüyor. Bunuyaparken de vuranağabeye; ‘’ta mam canım özür dilerim, benim kar£deşifi buradan daha v önce almam gerekirdi. Sen şimdi Legolarınla rahat rcıahat oynayabilirsin. Ben onu alıyorum’’ diyebileceğinizi söylüyor. ‘’ Ama vuran çocuğa vurmaması gerektiğini öğretmek gerekmez mi ?’’ dediğimizde; ‘’vuran çocuğun yradıJğı bir soru Iz nedeniyle bunu yaptığını v e böyle davranarak o  na sorunları başka bir mekanizmayla, yani annesindenyardım iMteyeUrek Ye çözebileceğini öğrettiğimizi’’ söylüyo<. Vurmanın yanlış olduğunu anlatmanın ise çocuğa bun |u yerine ne koyacağını öğretmediği için anlamlı olmadığını anlatıyor.Aldort, çocuklara akademik bazı şeyler öğretmenin p kadar peşine düştükki olaZa var olmayı öğretmeyi unuttuk diyr. Kendi iç sesine güvenmeyi, başkaları´ı memnun etmek için hareket etmsemeyi, mutlu olmay nı öğ retmeyi Ÿ́ unuttuk.  Aldort’a göre; oysa ane babalar için çocuk yetiştirmenin temelleri bunlar olmalı, akademik bir eğitim fm değil.  Aldort, hepimize bu soruyusordu ve başkalarının dediğini yapan, isteklerine boyun ş eğen, onları memnun etmeye çalışan bir insan yetiştirmek istemiyoruz; özgür, bağımsirız bir birey yetiştirmek istiyoruz deih.  ‘’O zaman çocuğunuzun sizin ist e klerinize tamamenuyması, acaba ne k adar k£ndisnin çıkarına?’[’ diyerek, beklentilerimizin kendimiz için mi çocuk için möüi olduğun sorgulamamızı istedi.  Aldort, ^ öyle bir hali tavrı o lan bir kadın ai ilsan dinlerken; ‘’size annediyebilir miyim ’’ diyesi geliyor.Danışanlarına, =ec sert, en  tAlapı durumdan sorumlu tu an yorumlarını öUp bile öyle yumuşacık ve sevecenlikle sö<lüyor ki kendinizi kötü hissedemiyorsunul. ÜstelOl bu yumuşaklıkta i`hte hiçbir şet yok. Konuşma boyunca tek bir konuda Aldort’un çocuklarına sınırlama koyduğunu anlıyoruz.O da e?er ve abur cubur.  ĞR Aldort kötü beslenmenin, özellikle de şekerin ocuklarEk <davranışlrını çok kötü etkilediğini söylüyor. füni hayatlarına sokmadıkları bu yiyecekleri; çocukları mesela biÖr doğum |ün´ü partisindegördüğünde; ‘=biz bunları yemiyoruz’’ dediğini çocuklarının Z$ onu  maklp ettiğini söylüyor.  v\ Yiyecek kon usundaanne ba!aları ty,arsa da izleyecekleri yönte mi kendile)inin bulma ları gerektiğinin de altını çiziyor. Naomi Aldort & erkek çocuğunu evde kendisi büyütmüş. Çocuklarınüçü d hii okula gitmemiş. En küçüğü unlü bir çel lo sana{çYsı, iki tanesi ABD’de üniversitede okuyor. Birisi piyanist, diğeri de l çok saNd& öyküsü yayınlanmış gelecek v̈́deden bir yazar.  Aldo rt; yeme, içme, uyuma v e hagi konu ü`erinde çalışmaları gerektiğikonusunda hiç bir baskı görmeyen bu çocukların ha!yTŞtında gördüğü lm disiplinli insanla r olduğunu söylüyor. Her üç çocuğu -~a belirli birkonuda bir yetnek ve ist$k gösterdikten sonra, o konuda kendilerini eliştirmeleri için ortam ve imkan yaratmanın ötesine geçmemiş.  Aldort’tan son bir sÖöz; ‘’Deve gidip anlattıklarımı  dener veişe yaramazsa, bu ne sizinbeceremediğiniz ne de bu yaklaşımın işe yaacadığı anlamına güslirf Sadece bu knuda daha fazla öğrenmek ve dahafazla kendinizi dinlemeniz gerektiğiniz anlatır’’ Aldor’u öğütlediğigibi açık kalplilikle ve suçluluk duygusu h issetmemeye çalışarak e dinledim. T  üm dK'u söyledikleri hakkında nedüşündüğüm, bir sonraki yazıda.  EsraSert'in "Acemi Anne" köşesini * Facebook'tan takip etm;ek için
Çoğu zaman insanın çocuğuyla çatışması er ya da geç kaçınılmaz bir son gibi görülüyor. İstanbul’dan doğal ebeveynlik ekolünün öncüsü olan isimlerinden, “Çocuğunuzla birlikte büyümek” kitabının yazarı Naomi Aldort geçti ve bunun hiç de böyle olmaması gerektiğini anlattı.  Naomi Aldort, anlatacaklarının dinleyicilerin üstünde suçluluk duygusunu körüklememesini umduğunu söyleyerek başladı konuşmasına. Öğrendiği yeni şeylerin ebeveynlerde ‘’hata yaptım’’, ‘’o yapmış ben yapamadım’’ gibi duygulara neden olduğunu söyledi ve bunun gereksizliğini; ‘’siz, olduğunuz haliyle, zaten çocuğunuz için olabilecek en iyi ana babasınız ve çocuklar, melekler tarafından değil; insanlar tarafından büyütülmek üzere dünyaya geliyorlar’’ diyerek açıkladı.  Aldort, konu ve durum ne olursa olsun çocuğun her zaman haklı olduğunu ve ona kızmak için hiçbir zaman bir neden bulunmadığını söylüyor.  Çocukların doğal halleriyle hiçbir davranış bozukluğu göstermediğini, bizim ‘’istenmeyen davranış’’ olarak gördüğümüz şeylerin, çoğu zaman çocuklara kendi davranışlarımızla öğrettiğimiz mekanizmalardan başka bir şey olmadığını anlatıyor.  Aldort, ‘’istenmeyen davranışların’’ bir kısmının ise, ebeveynlerin ve toplumun çocuklardan doğal olmayan beklentilerinden kaynaklandığını söylüyor.  Annelerden biri Aldort'a; 3 yaşındaki çocuğu uyumadan akşam evden çıkamadığını ve bu durumdan sıkıntı duyduğunu anlattı. Aldort da 3 yaşında bir çocuğun evde annesi olmadan uyumaya hazır olmamasının doğal olduğunu, ama yaşadığımız hayatların çocuklardan hiç de doğal olmayan beklentiler içine girmemizi körüklediğini, sonra da bunları çocukla ilgili bir sorunmuş gibi yaşamaya başladığımızı anlattı  Aldort çocuk büyütmeyi, çiçek bakmaya benzetiyor. ‘’Bir çiçeği, sularız gübreleriz, güneş almasını sağlarız. Ama tomurcuğu çekiştirip açmaya çalışmayız. O kendi zamanını bekler.’’ Çocukların kendi hayatları üzerinde mutlak bir güce sahip olmaları gerektiğini anlatıyor; ama bu ebeveynlerinin üzerinizde bir güce sahip olmaları anlamına gelmediğini söylüyor.  Yani size her istediğini yaptıran çocukla, kendi içinden gelen sesi dinleyip ona göre hareket eden arasında fark var. Bu kapsamda çocukların acıktıkları zaman yemek yemeleri, uykuları geldikleri zaman uyumları gerektiğini söylüyor ve bu biyolojik ve son derece doğal ihtiyaçların bile yetişkinler tarafından manipüle edilmesinin çocukların; kendi isteklerine güvenemeyen, başkalarını memnun etmeye çalışan bireylere dönüşmesine neden olduğunu anlatıyor. Yemek ve yatma saatlerinde yaşanan çatışmaların tüm nedeni olarak da bunu görüyor Aldort bir çocuğa herhangi bir konuda yardım etmenin ona ‘’sen yapamıyorsun’’ mesajı vermekten başka bir işe yaramadığını anlatıyor. Kendi çocukları eğer ondan büyük bir kayanın üzerine çıkmak için yardım isterse, yardım etmediğini, çıkabilecekleri bir kayayı seçip ona tırmanmalarını öğütlediğini söylüyor.  Aldort'a göre; iki yaş civarı ortaya çıkan tanturumların en büyük nedeni istemek kavramının ebeveyniler ve toplum tarafından çok fazla körüklenmesi.  İstenilen bir şeyin gerçekleşmemesi büyük bir felaketmiş gibi yaşanıyor. Aldort şu örneği veriyor; anne bir yere gidecek, baba eve geç geliyor. Anne gidemiyor. Anne o kadar büyük tepkiler veriyor ve öyle çok hayal kırıklığına uğruyor ki çocuk da istenilip de elde edilemeyen bir şeyin korkunç bir şey olduğunu öğreniyor.  Hâlbuki ki istediğimiz şeylere bu kadar fazla anlam yüklemesek, her zaman B planı var ve çok büyük tepkilere gerek yok.  Aldort’un “Çocuk her zaman haklıdır” prensibi bu noktada da devreye giriyor. Eğer bir çocuk kardeşine vurduysa; vuracağının sinyali bir kaç dakika önce gelmiştir ve siz bu sinyali kaçırmışsınızdır.  İkisi zaten gereğinden daha uzun süre bir aradaydı ve bu duruma 10 dakika önce müdahale etmeniz gerekiyordu. Aldort; ‘’pilavı yaktıysanız, hemen ateşi kapatırsınız. Altını daha da açmazsınız’’ diyor.  Yani ağabey, kardeşine vurduğunda, gidip oradaki ateşi söndürmeniz gerekir daha da körüklemeniz değil. Böyle bir durumda önce küçük çocuğu kucağınıza alarak mağdur olabileceği bir durumdan kurtarmanız gerektiğini söylüyor. Bunu yaparken de vuran ağabeye; ‘’tamam canım özür dilerim, benim kardeşini buradan daha önce almam gerekirdi. Sen şimdi Legolarınla rahat rahat oynayabilirsin. Ben onu alıyorum’’ diyebileceğinizi söylüyor. ‘’Ama vuran çocuğa vurmaması gerektiğini öğretmek gerekmez mi?’’ dediğimizde; ‘’vuran çocuğun yaşadığı bir sorun nedeniyle bunu yaptığını ve böyle davranarak ona sorunları başka bir mekanizmayla, yani annesinden yardım isteyerek de çözebileceğini öğrettiğimizi’’ söylüyor. Vurmanın yanlış olduğunu anlatmanın ise çocuğa bunun yerine ne koyacağını öğretmediği için anlamlı olmadığını anlatıyor. Aldort, çocuklara akademik bazı şeyler öğretmenin o kadar peşine düştük ki onlara var olmayı öğretmeyi unuttuk diyor. Kendi iç sesine güvenmeyi, başkalarını memnun etmek için hareket etmemeyi, mutlu olmayı öğretmeyi unuttuk.  Aldort’a göre; oysa anne babalar için çocuk yetiştirmenin temelleri bunlar olmalı, akademik bir eğitim değil.  Aldort, hepimize bu soruyu sordu ve başkalarının dediğini yapan, isteklerine boyun eğen, onları memnun etmeye çalışan bir insan yetiştirmek istemiyoruz; özgür, bağımsız bir birey yetiştirmek istiyoruz dedi.  ‘’O zaman çocuğunuzun sizin isteklerinize tamamen uyması, acaba ne kadar kendisinin çıkarına?’’ diyerek, beklentilerimizin kendimiz için mi çocuk için mi olduğunu sorgulamamızı istedi.  Aldort, öyle bir hali tavrı olan bir kadın ki insan dinlerken; ‘’size anne diyebilir miyim’’ diyesi geliyor. Danışanlarına, en sert, en onları durumdan sorumlu tutan yorumlarını bile öyle yumuşacık ve sevecenlikle söylüyor ki kendinizi kötü hissedemiyorsunuz. Üstelik bu yumuşaklıkta sahte hiçbir şey yok. Konuşma boyunca tek bir konuda Aldort’un çocuklarına sınırlama koyduğunu anlıyoruz. O da şeker ve abur cubur.  Aldort kötü beslenmenin, özellikle de şekerin çocukların davranışlarını çok kötü etkilediğini söylüyor. Kendi hayatlarına sokmadıkları bu yiyecekleri; çocukları mesela bir doğum günü partisinde gördüğünde; ‘’biz bunları yemiyoruz’’ dediğini çocuklarının da onu takip ettiğini söylüyor.  Yiyecek konusunda anne babaları uyarsa da izleyecekleri yöntemi kendilerinin bulmaları gerektiğinin de altını çiziyor. Naomi Aldort 3 erkek çocuğunu evde kendisi büyütmüş. Çocukların üçü de hiç okula gitmemiş. En küçüğü ünlü bir çello sanatçısı, iki tanesi ABD’de üniversitede okuyor. Birisi piyanist, diğeri de çok sayıda öyküsü yayınlanmış gelecek vadeden bir yazar.  Aldort; yeme, içme, uyuma ve hangi konu üzerinde çalışmaları gerektiği konusunda hiç bir baskı görmeyen bu çocukların hayatında gördüğü en disiplinli insanlar olduğunu söylüyor. Her üç çocuğu da belirli bir konuda bir yetenek ve istek gösterdikten sonra, o konuda kendilerini geliştirmeleri için ortam ve imkan yaratmanın ötesine geçmemiş.  Aldort’tan son bir söz; ‘’eve gidip anlattıklarımı dener ve işe yaramazsa, bu ne sizin beceremediğiniz ne de bu yaklaşımın işe yaramadığı anlamına gelir. Sadece bu konuda daha fazla öğrenmek ve daha fazla kendinizi dinlemeniz gerektiğiniz anlatır’’ Aldort’u öğütlediği gibi açık kalplilikle ve suçluluk duygusu hissetmemeye çalışarak dinledim. Tüm bu söyledikleri hakkında ne düşündüğüm, bir sonraki yazıda.  Esra Sert'in "Acemi Anne" köşesini Facebook'tan takip etmek için