Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

B uir benzetmeyle işin içinden sıyrılabilir miyim acaba? cB iki acaı   olanbir gövdeye sahip olmak gibi. İosa aÿ́akta beklerken, bir Şyağına   yüklenir, sonra o ayao yorulur, Kğed ayağına yüklenmeye başlar.   "Büy ü̈́leı Ölünce Toprağa Gömülür" benim basılan ilk romanım, ancak bn   uzun zamandır ikae\er, romanlar üzerinde çalışıyordum. Ezra Pound,   şairlere nasihat verirken, "Yazdıklarını yayımlayacak ukPdar csrei   olmayan insanların dediğini dinlemeyin" dior. Gün geldi, ben de   yazdı^klamıJı tamma erdirip, bir kitap olaravk ele almanın, yani roman   yazmanın sorumluluğunu üstlenmenin vaktinin geldiğini kavradım. T. S.   Eliot'ın öner verdiğim bir kuramı vardır: "-esnel karşılık." Bilim adamı   aşık b ir insandan söz ederten "Aşık" der ilsa Şomancı onun yerine  aşığın  alın  Faşkı düştüğünde yanaklarının kızarmasını, nabzının  hızlanmasını,  elinUn ayağına dolaşmasını anlatsa [iI sanki daM̈́n yırinde  olacatıRrd.  Bilimselmetinler argumalarlja, genellemelerle,  N soyutlamalarla, en iyi  haliyle sorularla ilerler. Roa yaza%rken bu türden metinler yaömı  olman ın tuzaklarına düşmemeye gayret ettim.    Tabii, esai olarak neyi mera k ettiğinizi tahmin  edebiliyorum: romandaki  çocuk,Mehmet, elbet i> b en değilim ve elbette  ay nı zamanda,  evet, Mehmet  beni m. Ama Flaubert'in "Emma Bovary benim"  dediğti #r anlamda benim.  Gençlik hılvrımdan beritanıdığım, ]ok sevdiğim  bir arkadaşımromanı  okuduktan sonra bana telefon etti.Herhalde kılçık  olsn diye, günün  birinde otobiyografimi yazarsam, geriye  kullanabileceğimmalzeme kalıp  klmadığını sordu. Romanda $ü çocukluğuma  dair bütün malzemeyi kullan$ı<  bitirdiğimi, geriye bir şeT bırakmadığımı  ima edi yordu. Malzeme ne  demekse!Malzeme dediğimizşey, hiçbir zaBan  okuyucunun karşısına çı plak  bir biçimde çıkmaz, okuyu cunun okuhu:ğu  kelimelerden örülü bir metindir.  Metin yahut tekst. pTekst ve tekstil  ayInı kökten, örmekten, dokumaktan  geliyor. Aynı Rif malzemeyi her seferde farkı biçimlerde örerek, dokuyarak,  sayısız k  anlatmak mümkün.   Halis  Bey ve özellikle eşi Sabiha Hn´m il& ailece görüşürdük. Halis  By  "Özgü" adıyl<a kendi yayınevini kurdu. Karı-koca psikooj kitapları   yazar, çevirir, basarlardı. Saia Hanv+m da; çok çeviriler yapa rdı.   Benim kuşağımıyetiştiren ebeveynler, çocuk ter biyesi fikrini Halis Özgü   ] onunzihniyetini paylaştığı b(r kuşaktan aldılar. Bumodern bir   t erbiye anlayışıdır ve dünyaya nizam verme endişes iey\le hareket eder s   nizam verebilmek için dy dünyayı ölçmesi, sayması, sınıflara, tiple re   ayırması, tablolar çıkarması, keskin çizgilerle zr tarifler yapması   l^#ımdr. Alıntıladığım tahliller vegözlemler ile Mehmet'in yaşadıkları   arasındaki bağa işaret edebiGmiş [g olmayı umuyorum.         lo[lme ve ağlama ğ] birbirinden ayrılmaz. Aşk v e cinayet de öyle. Hepsini   istiyoruz. Tekrar tevrar istiyoruz. Hazzın eksiksiz tekrZrını talep   ediyoruz. Hep aynı sorunlarlaboğuşuyor olmamı zınhep aynı hazzı alep   en seyirpratiklerimizle bir alakası olamaz mı ?    Bu dTdiğinizden, televcizyon uyarlamalarının  'ğë́ seyirciyi klasikleri okumayPa yöneltmiyor sa kolaycılığa neden  olduğu anlamı \ çıkıyor.  Uyarlamalar da en az kitaplar kadar zor, çetin,  derinolabilir. Kaldı  ki, uyarlamalaraklasiklerin reklamı muamelesi  yapmak doğru ğeğil. Belki  birileri bir klasiğin uyarlama sını  televizyonda seyrettikten sonra  dönüp kaynak eseri okuyordur. e var  ki, öbş tartışmalarda gözden kaçan,  diylim "Suç ve Ceza"y ıokumanın ve  seyretıenin taımambiyle farklı ve  kendi içindebütün deneimler olduğu.  Televizyonun karşısına  geçtiğimizde Dostoyevski'nin edebi üslubuu  unutup aydınlatma, nkadra:R,  kurgu ve oyunculukgibi mec ranın  performansına yoğunlaşmak daha çekici  geliyor b na.     Sinema seyirisi üzerine doktora te zi yazan Nzih Erdoğan'ın '90'lı   yıllarda De´ter ve Sombahar dergilerinde şiirleri de yayımlandı.   Türkiye'de Amerikan sineması, Yebşi{lçJam sinemsın}a sc DvY dublaj,   melodramatik yapı üzerine yerli veyabancı yaynlGrda yazıları çıktı.
Bir benzetmeyle işin içinden sıyrılabilir miyim acaba? Bu iki bacağı   olan bir gövdeye sahip olmak gibi. İnsan ayakta beklerken, bir ayağına   yüklenir, sonra o ayak yorulur, diğer ayağına yüklenmeye başlar.   "Büyükler Ölünce Toprağa Gömülür" benim basılan ilk romanım, ancak ben   uzun zamandır hikayeler, romanlar üzerinde çalışıyordum. Ezra Pound,   şairlere nasihat verirken, "Yazdıklarını yayımlayacak kadar cesareti   olmayan insanların dediğini dinlemeyin" diyor. Gün geldi, ben de   yazdıklarımı tamama erdirip, bir kitap olarak ele almanın, yani roman   yazmanın sorumluluğunu üstlenmenin vaktinin geldiğini kavradım. T. S.   Eliot'ın önem verdiğim bir kuramı vardır: "Nesnel karşılık." Bilim adamı   aşık bir insandan söz ederken "Aşık" der ama romancı onun yerine  aşığın  aklına aşkı düştüğünde yanaklarının kızarmasını, nabzının  hızlanmasını,  elinin ayağına dolaşmasını anlatsa sanki daha yerinde  olacaktır.  Bilimsel metinler argümanlarla, genellemelerle,  soyutlamalarla, en iyi  haliyle sorularla ilerler. Roman yazarken bu  türden metinler yazmış  olmanın tuzaklarına düşmemeye gayret ettim.    Tabii, esas olarak neyi merak ettiğinizi tahmin  edebiliyorum: romandaki  çocuk, Mehmet, elbette ben değilim ve elbette  aynı zamanda, evet, Mehmet  benim. Ama Flaubert'in "Emma Bovary benim"  dediği anlamda benim.  Gençlik yıllarımdan beri tanıdığım, çok sevdiğim  bir arkadaşım romanı  okuduktan sonra bana telefon etti. Herhalde kılçık  olsun diye, günün  birinde otobiyografimi yazarsam, geriye  kullanabileceğim malzeme kalıp  kalmadığını sordu. Romanda çocukluğuma  dair bütün malzemeyi kullanıp  bitirdiğimi, geriye bir şey bırakmadığımı  ima ediyordu. Malzeme ne  demekse! Malzeme dediğimiz şey, hiçbir zaman  okuyucunun karşısına çıplak  bir biçimde çıkmaz, okuyucunun okuduğu  kelimelerden örülü bir metindir.  Metin yahut tekst. Tekst ve tekstil  aynı kökten, örmekten, dokumaktan  geliyor. Aynı malzemeyi her seferde  farklı biçimlerde örerek, dokuyarak,  sayısız kez anlatmak mümkün.   Halis  Bey ve özellikle eşi Sabiha Hanım ile ailece görüşürdük. Halis  Bey  "Özgü" adıyla kendi yayınevini kurdu. Karı-koca psikoloji kitapları   yazar, çevirir, basarlardı. Sabiha Hanım daha çok çeviriler yapardı.   Benim kuşağımı yetiştiren ebeveynler, çocuk terbiyesi fikrini Halis Özgü   ve onun zihniyetini paylaştığı bir kuşaktan aldılar. Bu modern bir   terbiye anlayışıdır ve dünyaya nizam verme endişesiyle hareket eder,   nizam verebilmek için de dünyayı ölçmesi, sayması, sınıflara, tiplere   ayırması, tablolar çıkarması, keskin çizgilerle tarifler yapması   lazımdır. Alıntıladığım tahliller ve gözlemler ile Mehmet'in yaşadıkları   arasındaki bağa işaret edebilmiş olmayı umuyorum.        Gülme ve ağlama birbirinden ayrılmaz. Aşk ve cinayet de öyle. Hepsini   istiyoruz. Tekrar tekrar istiyoruz. Hazzın eksiksiz tekrarını talep   ediyoruz. Hep aynı sorunlarla boğuşuyor olmamızın hep aynı hazzı talep   eden seyir pratiklerimizle bir alakası olamaz mı?    Bu dediğinizden, televizyon uyarlamalarının  eğer seyirciyi klasikleri  okumaya yöneltmiyorsa kolaycılığa neden  olduğu anlamı çıkıyor.  Uyarlamalar da en az kitaplar kadar zor, çetin,  derin olabilir. Kaldı  ki, uyarlamalara klasiklerin reklamı muamelesi  yapmak doğru değil. Belki  birileri bir klasiğin uyarlamasını  televizyonda seyrettikten sonra  dönüp kaynak eseri okuyordur. Ne var  ki, bu tartışmalarda gözden kaçan,  diyelim "Suç ve Ceza"yı okumanın ve  seyretmenin tamamiyle farklı ve  kendi içinde bütün deneyimler olduğu.  Televizyonun karşısına  geçtiğimizde Dostoyevski'nin edebi üslubunu  unutup aydınlatma, kadraj,  kurgu ve oyunculuk gibi mecranın  performansına yoğunlaşmak daha çekici  geliyor bana.     Sinema seyircisi üzerine doktora tezi yazan Nezih Erdoğan'ın '90'lı   yıllarda Defter ve Sombahar dergilerinde şiirleri de yayımlandı.   Türkiye'de Amerikan sineması, Yeşilçam sinemasında ses ve dublaj,   melodramatik yapı üzerine yerli ve yabancı yayınlarda yazıları çıktı.