Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Ezel Akay’ınüç filmle bir den sektöre girmesinin ardından n ey^e ki bi <de de fantastiğin alt türOü olarak Ö peri masalı filmi alanında ürünler verilmeye başlandı. { Hatta Han dan ztürk imzalı “Benim  ve Roz’uün Sonbaharı” (b00) ve Aren Perdeci’nin “Yanlış Zamn Yolcuları” (2008),ilk film olarak çabaları takdrle karşılanacak  denemeler sundular bu alanda. Öyle kı buhada Irmak, “Ulak”tak|inin benzeri ucuz efektlerle yürüyen bir iskeletle çıkageliyor. Bunun sonucunda “Prensesin Uykusu” 80’ler Amerikan sinemasının, peri masalı f:ilminin önemsenmeyen bir alt tür olarak görüldüğü döneminden izler taşıyor. Bu sebeple “Pan’ın Labirenti” (%i Laberinto del Fauno”, 2006),“Amélie” (“Le Fabuleux Destin d’Amélie Polain”, 2001),“Yurttaş Köpek” (“Mah Nakorn”, 2l004) g ibi bu alan da verilenmodern başyapıtların çok uzağında seyrediyor.  Bu nN ana nedeni, “Prensesin Uykusu”nun erçeLlik ile hayal arasındaki çizgiyi yıkıp zamansız dünyaların izini süren alt türün postmodern örn{koerinJn bu duruşunu, tamamen reddetmesi ya da bu durumdan bihaber oCma*ı. Ancak Iamak’ın böylesi tutucu ve ‘demode formüllere tapanş kitleyi yakalama urz_usĞu konusunda ş?şkın değiliz. Burada özünü ettiğimiz ny meseleyi sorgulayarak Tim Burton, Terry Gilliam, Jean-Pierre Jeunet gibi dünya sinemasının alanında ustalaşan yönetmenlerinin izini süredği{e, masal duy$gusuneu gerçekliğini masaya yatırmayı hedefliyor. Bu sebeple de ucuz efektlerile 80jlerin kitsch (bayağı) a-ült üüÜr örneklKrinK# ;aRndırmaktan kurtulamıyor. Sondaki yaratık efektinin de RdYly Scott’ın “Efsane”sindeki (“Legend”, 185) ucuz, çizgi filmden fırlamış gii duran zebanidenfarkı yok. Yani “Ulak”gibi Zir ‘ucuz zevki’ ile karşı karşıyayızbir kez daha. Bunun nedeniIrmak’ın aslında peri masalı filmi Y alt tü rüne h akim olmadığından, her şeyi tek zek izleyicinin öbüfne atmayı arzulaması. Adeta seyircisini acç köpekbalığı yer$ne koyarak yönlendirme k istemesi. Zaten f hayalet efektinden masal duygusu ya da dünyası yaratmaya çalışan bir filmle ilgili de ba%kA ne söylenebilir ki?Hadi onu bıraktık masaldan anladığının, sessia dönemden fırlamış, sürekli gülümsergibi duran, dıştan (external) oynculk [/ temsilcisi bir karakter olmasına ne demeli? Bu sebeplede bu konsepte ‘Yeşilçam melodram’ dokusu, abartılı karakterler v < e duygu sGö;ürosü üzerinden yürüyen bir iskelet yerleştirmeyiseçiyor ym{etmen. Aslında }u anlayışışığında Genco Erkal’ın Yılmaz TÖ Atadeniz’i temsil eden Lav<ntür film yönetmeni’ tiplemesinin deyeri çokdoğru duruyor. Zira filmin masal denen o postmodern sinemada çokça  yön değiştiren kavra m la dertleri var.  Bunun gerçekliğindenözellikle uzak durup keskinbir set çekiyor hayal ile gerçek arasına. Böylece İngiliz sinemasının ‘sosyal ( gerçekçi’ işlerini hatırlatı;or z O aman zaman. Fantastiğin çö&p olmasıyla dalgasını geç:rken ilginç br şekilde  kendisi ‘çöp’ kıvamına yakla şınca da, bir hayli acayip bir vurumla yüzleşiyoruz. BOkun yanında “Prensesin Uy kusu” gerçek HD dokusuyla ge; steril ya Aa işlenmemiş renkler Rü'erinden akar ikedn, hayal ya da ma{sal kitsch bir dünyanın izind e karşımıza çej*şili referansylala çıkarılıyor. Zira Igrma|k belli ki Binbir Gece Masalları, Denizler A>+ı&da 20.000 Fersah gibi romanlar, Pamuk Prenses, Rapunzel, Polyanna gibi masallar ile “Amélie” e Hayao Miy aza ki filmlerinin hayranı. Ancak onları 80’ler Hollywood’unda $kullanışmış gib i yerleştiimce gerçeklik duygusu i Fe yüreklere seslenmeyi, kü yöne giden veya ölüm döşeğinde kalankarakterlerle d e ağlatmayı hedefliyor. Her zamanki gii h]odef kitlesini genişle tmek , izleyiciyi duyguseline 50’lerin Hollywood’undaki veya 60’lar 70’ler Yeşilçam’ındaki gibi kaptırmak istiyor.  Gelin görün ki burada özellikle Erkal’ın karakterinin hikayeye dahiledilmesiyle birlikt Yeşilçam melodramlarınındokusunu izleyen demode bir iskelet var. Böyle olunca da başlangıçtaki postmodern yaklaşım yjrle bir olup ‘klasik’e lSeylediyor. Zaten Irmak’ınamacı mas*lı kitsch bDr doku olarak kullanıp dışlam{k. Bunu isteyerek mi yapıyor  bilemğeyeceğiz. Çüokü i ş k fantastiğe gelince “Ulak”ta gördüğümüz gibi ne kadar eli koluna dolandığından haberdarız. Ancak “Prensesin Uy!suI, masal filmi olurken gerçek hayattaki karakterleri ‘masalsı kostü,lerRe Mokuma’ mantığını uygula,) yenilikçi Amerikan bağımsız film lerinin \Iz. “Tenenbaum Ailesi”, “Hayalet Dünya” , “Juno”) bu güdüsüne bile karşıçıkıyor. Sadece ‘kır mızı giyimli ötü fahişe’ veya ‘sarışın anne’ olrak bas ite indirgenmiş öğelerle bu duyguyu çocuklatırıyor.  Böylelikle adeta David Lynch’in“Vahşi Duygular”ında p(“Wi at Heart”, 1990? bilerek yapaylaştırdığı anne P£ sevgili k̈́arakterlerind]=n ´:& bir ku?le dah!a izliyoruz. Zaten karton  veçocuksu ola+ dramatik *ypsı, bmöyhece kecdHfi inkar etm(emiş oluyor neyse *O! Ama ilginçtir, hikaye çocuğuzn gözünden de akmıyor!  h Sadece ‘çFokk KZratıc’ bir şekilde &jb sürekli güleryüzlü duran rr karakterinizi sürülüyor. Daha çok da çocuk-olgun kişi  dostluğu ile gelen “Merkez İstasyonu” (yCentral  BrabSl[”, () 1998),“Mutlu Zamanlr” (“XinYfu shiguang”, 2000) gibi apay melodramların izini sürmüş oluyor. Bu L£ sayede “Sözün B ittiği Yer” (2007) ;adr trajik olan Türk filmi örneklerindenmiş gibi durmasa da ucuz dünyasıyla Türksinemasının çapını be l~li ed en bir yapıt var karşımızda. En iyimser yorumla sektörün (ı yıllık B filmi ihtiyacını “Yüreğine Sor” (2 010) ile birlikte karşılamasıyla bir yere oturtulabilir. Buna, çocuk oyunuHna gdiyormuşuz izleni+ verenafişiyle başlaması ise, farkına varılsaymış ‘ kült fil m’ kategorisinde ne kadar keyifli bif i şe çevrilebileceğini ispatlıgyor “PrensesinUykusu”nun. Son bir not olarak, Hayao Miyazaki kıvamındaki animasyon bölümlerin ve bazı hay alöğelerinin yaklaşım açısından son derece devrimci lur]dukları söylenebilir. 'u dadaha önce de oldbuğu gibi her türde bir Yeşilçam melodramı izlememiyze yol açıyor.  Çünkü Ğdma, türlere  hakim olmadığından ‘farklı bir şey yapalım’ güdüsü onda,‘tür hikayelerini Türkiye’nin demode melodramlarının içine sokalım’olarak işliyor maalesef. “Karanlıktakiler” (200:9) ve “Mustafa Hakkında Hir Şey”de (2004) karakter d ramasın  denediğinde bö yle miydi halbuki?Prensesin Uykusu Yönetmen: Çağan uIsrmk Oyuncular: Genco Erkal, Çağlar Çorumlu, Sevinç Erbulak, Alican Yücesoy Süre: 11 dk Yapım Yılı: 20 I10
Ezel Akay’ın üç filmle birden sektöre girmesinin ardından neyse ki bizde de fantastiğin alt türü olarak peri masalı filmi alanında ürünler verilmeye başlandı. Hatta Handan Öztürk imzalı “Benim ve Roz’un Sonbaharı” (2009) ve Aren Perdeci’nin “Yanlış Zaman Yolcuları” (2008),ilk film olarak çabaları takdirle karşılanacak denemeler sundular bu alanda. Öyle ki burada Irmak, “Ulak”takinin benzeri ucuz efektlerle yürüyen bir iskeletle çıkageliyor. Bunun sonucunda “Prensesin Uykusu” 80’ler Amerikan sinemasının, peri masalı filminin önemsenmeyen bir alt tür olarak görüldüğü döneminden izler taşıyor. Bu sebeple “Pan’ın Labirenti” (“El Laberinto del Fauno”, 2006),“Amélie” (“Le Fabuleux Destin d’Amélie Polain”, 2001),“Yurttaş Köpek” (“Mah Nakorn”, 2004) gibi bu alanda verilen modern başyapıtların çok uzağında seyrediyor.  Bunun ana nedeni, “Prensesin Uykusu”nun gerçeklik ile hayal arasındaki çizgiyi yıkıp zamansız dünyaların izini süren alt türün postmodern örneklerinin bu duruşunu, tamamen reddetmesi ya da bu durumdan bihaber olması. Ancak Irmak’ın böylesi tutucu ve ‘demode formüllere tapan’ kitleyi yakalama arzusu konusunda şaşkın değiliz. Burada sözünü ettiğimiz meseleyi sorgulayarak Tim Burton, Terry Gilliam, Jean-Pierre Jeunet gibi dünya sinemasının alanında ustalaşan yönetmenlerinin izini süreceğine, masal duygusunun gerçekliğini masaya yatırmayı hedefliyor. Bu sebeple de ucuz efektler ile 80’lerin kitsch (bayağı) alt tür örneklerini andırmaktan kurtulamıyor. Sondaki yaratık efektinin de Ridley Scott’ın “Efsane”sindeki (“Legend”, 1985) ucuz, çizgi filmden fırlamış gibi duran zebaniden farkı yok. Yani “Ulak” gibi bir ‘ucuz zevki’ ile karşı karşıyayız bir kez daha. Bunun nedeni Irmak’ın aslında peri masalı filmi alt türüne hakim olmadığından, her şeyi tek tek izleyicinin önüne atmayı arzulaması. Adeta seyircisini aç köpekbalığı yerine koyarak yönlendirmek istemesi. Zaten hayalet efektinden masal duygusu ya da dünyası yaratmaya çalışan bir filmle ilgili de başka ne söylenebilir ki? Hadi onu bıraktık masaldan anladığının, sessiz dönemden fırlamış, sürekli gülümser gibi duran, dıştan (external) oyunculuk temsilcisi bir karakter olmasına ne demeli? Bu sebeple de bu konsepte ‘Yeşilçam melodram’ dokusu, abartılı karakterler ve duygu sömürüsü üzerinden yürüyen bir iskelet yerleştirmeyi seçiyor yönetmen. Aslında bu anlayış ışığında Genco Erkal’ın Yılmaz Atadeniz’i temsil eden ‘avantür film yönetmeni’ tiplemesinin de yeri çok doğru duruyor. Zira filmin masal denen o postmodern sinemada çokça yön değiştiren kavramla dertleri var.  Bunun gerçekliğinden özellikle uzak durup keskin bir set çekiyor hayal ile gerçek arasına. Böylece İngiliz sinemasının ‘sosyal gerçekçi’ işlerini hatırlatıyor zaman zaman. Fantastiğin çöp olmasıyla dalgasını geçerken ilginç bir şekilde kendisi ‘çöp’ kıvamına yaklaşınca da, bir hayli acayip bir durumla yüzleşiyoruz. Bunun yanında “Prensesin Uykusu” gerçek HD dokusuyla gelen steril ya da işlenmemiş renkler üzerinden akar iken, hayal ya da masal kitsch bir dünyanın izinde karşımıza çeşitli referanslarla çıkarılıyor. Zira Irmak belli ki Binbir Gece Masalları, Denizler Altında 20.000 Fersah gibi romanlar, Pamuk Prenses, Rapunzel, Polyanna gibi masallar ile “Amélie” ve Hayao Miyazaki filmlerinin hayranı. Ancak onları 80’ler Hollywood’unda kullanılmış gibi yerleştirince gerçeklik duygusu ile yüreklere seslenmeyi, kötü yöne giden veya ölüm döşeğinde kalan karakterlerle de ağlatmayı hedefliyor. Her zamanki gibi hedef kitlesini genişletmek, izleyiciyi duygu seline 50’lerin Hollywood’undaki veya 60’lar 70’ler Yeşilçam’ındaki gibi kaptırmak istiyor. Gelin görün ki burada özellikle Erkal’ın karakterinin hikayeye dahil edilmesiyle birlikte Yeşilçam melodramlarının dokusunu izleyen demode bir iskelet var. Böyle olunca da başlangıçtaki postmodern yaklaşım yerle bir olup ‘klasik’e meylediyor. Zaten Irmak’ın amacı masalı kitsch bir doku olarak kullanıp dışlamak. Bunu isteyerek mi yapıyor bilemeyeceğiz. Çünkü iş fantastiğe gelince “Ulak”ta gördüğümüz gibi ne kadar eli koluna dolandığından haberdarız. Ancak “Prensesin Uykusu”, masal filmi olurken gerçek hayattaki karakterleri ‘masalsı kostümlerle dokuma’ mantığını uygulayan yenilikçi Amerikan bağımsız filmlerinin (Bkz. “Tenenbaum Ailesi”, “Hayalet Dünya”, “Juno”) bu güdüsüne bile karşı çıkıyor. Sadece ‘kırmızı giyimli kötü fahişe’ veya ‘sarışın anne’ olarak basite indirgenmiş öğelerle bu duyguyu çocuklaştırıyor.  Böylelikle adeta David Lynch’in “Vahşi Duygular”ında (“Wild at Heart”, 1990) bilerek yapaylaştırdığı anne ve sevgili karakterlerinden bir kuple daha izliyoruz. Zaten karton ve çocuksu olan dramatik yapısı, böylece kendini inkar etmemiş oluyor neyse ki! Ama ilginçtir, hikaye çocuğun gözünden de akmıyor!  Sadece ‘çok yaratıcı’ bir şekilde sürekli güleryüzlü duran bir karakterin izi sürülüyor. Daha çok da çocuk-olgun kişi dostluğu ile gelen “Merkez İstasyonu” (“Central do Brasil”, 1998),“Mutlu Zamanlar” (“Xingfu shiguang”, 2000) gibi yapay melodramların izini sürmüş oluyor. Bu sayede “Sözün Bittiği Yer” (2007) kadar trajik olan Türk filmi örneklerindenmiş gibi durmasa da ucuz dünyasıyla Türk sinemasının çapını belli eden bir yapıt var karşımızda. En iyimser yorumla sektörün yıllık B filmi ihtiyacını “Yüreğine Sor” (2010) ile birlikte karşılamasıyla bir yere oturtulabilir. Buna, çocuk oyununa gidiyormuşuz izlenimi veren afişiyle başlaması ise, farkına varılsaymış ‘kült film’ kategorisinde ne kadar keyifli bir işe çevrilebileceğini ispatlıyor “Prensesin Uykusu”nun. Son bir not olarak, Hayao Miyazaki kıvamındaki animasyon bölümlerin ve bazı hayal öğelerinin yaklaşım açısından son derece devrimci durdukları söylenebilir. Bu da daha önce de olduğu gibi her türde bir Yeşilçam melodramı izlememize yol açıyor.  Çünkü Irmak, türlere hakim olmadığından ‘farklı bir şey yapalım’ güdüsü onda, ‘tür hikayelerini Türkiye’nin demode melodramlarının içine sokalım’ olarak işliyor maalesef. “Karanlıktakiler” (2009) ve “Mustafa Hakkında Her Şey”de (2004) karakter dramasını denediğinde böyle miydi halbuki? Prensesin Uykusu Yönetmen: Çağan Irmak Oyuncular: Genco Erkal, Çağlar Çorumlu, Sevinç Erbulak, Alican Yücesoy Süre: 110 dk. Yapım Yılı: 2010