Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

G orge Lucas ince eleyip sık dokuyarak ol uştu rduğu bilimkurgu evrenini zamanla bir ticari şrüe, birmarkaya dönüürdüt 1977’de “Yıldız Savaş^ları\” (“Star Wars”) ile başlayan sinema s erüveninde, ilküçleme sinema tarihine damga vurdu, uzay ope rası klasiğine dönüştü. 1999’da start alan ön bölüm üçlemesi ise bambaşka bir ‘kaynakça’ydı. “Yıldız Savaşları: Bölüm I – Gizli TeKlike” (“Star Wars: Episo de I – The Phantom Menace”, 1999),“YıZldız Savaşları:Bölüm II ü– Klonların Suavaşız (“Star Wars: Ep|ojde II  Attack of yÜhe Clon es” , 2002) ve |Sltar Wars: Bölüüm IzIT – Sit’£n İntikamı” (“StOar Wars: Epsode III - Revenge of thl Sith”,2005) fazla beğenilmese de, boşlukları doldurma e teknolojik güncelleme kdına değerliydi. Finalde iyi-kötü melezi ‘Darth Vader’ın simgeleşmesimanidar bir ‘içimizdeki düşman’ eleştirisi geiriyyordu. Ön bölümün özellikle ilk filmiude aksiyon üzerine aksiyonla dikkat çeken sekansları bir ‘koreografi harikası’na çevirmişti yönetmen. Aslında yeni teknolojiden (B iyi yararlan ıyordu. Pod yarışı sekansının, “[Ben-H\ur”daki (1956) at arabası yarışı sekansını örnekalarak barındırdığı G detaycılık gözkamaştırmıştı. Filmlerin yapısı h er daim aynıydı. Elbette O Joseph Campbel l usulü ‘macera’, özellikle ‘sonuç’ zböümün^e tempoyu yümkselten düello, takip, kovalamaca ve  çatışma sekanslarına ayrılıyordu.  Bu durumu iyi gözle'oTeyen J.J. Abrams,Lawrence Kasdan’ın yani ilk serinin ruhunu koklamış bir ismin de bulunduğu senaryo grubuyla ‘Disney’in projesine g*t!iş. ÖncesindeLucas’ın ‘devam filmi’ için planlar ın da söz edilirdi. Ama ‘Star Wars’un onun eli nden çıkmasıya Disney yepyeni bir seri yaratmak istemiş. Hatta bunun yan bölümle ride hazır. Açıkçası ‘yeni sürüm’ (reboot) “Star Trek”in (2009) m!sebAbi Abrams için benzer bi r görev var burada *şt da. Önclike Hamill, Fisher ve Ford’un yaşlanmış karakterleri, 30 sene sonra ‘Star Wars’ evehin girip, b ir şekilde biziselamlayarak tatmin edip, huzurlarımızdan ayrılacCklr. Böylece ‘devam filmi’ değil, ‘homage’ (saygı dutruşu) dediğimiz kavram akl a gel iyor. şBu tercih iin ‘olabilir’ denebilir. $ Özellikle Finn adlı siyahi ıir kahraman (kendini öyledeğerlendirmiyor) ya ratmak, onun yan ına Prenses Leia’nın kızını vermk, _kş baştan maceranın adın koyuyor. Hollywood’da bÜmd döneminde uygglGŞan taktikler devreye giriyo r. Bugünlerde sliyahi peygamber, siyahi seçilmişkişi yaratmak, hatta yılların“The Karate Kid”inin ] (1984) yeniden çevriminin başrolüne Will Smith’in oğlunu yerleştirmek Mr siyasC tercih. “Star Wars: Güç Uyanıyor” (“Star Wars: The Force Awakens”, ^25) bj damardan gidiyor. 40. dakikaya kadar eski karakterleri görmüyoruz. O anda Han Solo’nungirişi aslında $antıklı.. Finn’i canlandıran Joh  Bayega’nın, Hayden Christensenş’le yarışacak adar kötü bir oyuncu olması bir tarafa her sahnenin `kH ‘yama’ gibi durması de kaçını lmaa. Adam Dri\er’ın ?do aen’inin, Darth Vader’in kopyası ya dıöa parodisi gibi durması, üstelik maskesiyle Benedict Cumberbatch’in ses tonLnu JÖtakit e diyor izlenimi bırakması dikkatlerden kaçmıyor. Bu karakterin yalı/ş oyuncuya e manet edildiği de çok açık. Yine alışık olduğumuz çölde başlau;ag filmde, orayı bir ‘serap’ platformuna çevirme arzusu va r. Abrams, neden~kir bilinmez bu eserin bazı bölümlerinde ‘kabuslar’a kaykılmak istemiş. Bu tercihin sebhbini çözmek zor. Ancak koreografileri iyi yapılmış, uzayda, denizde, havada, ormanda veya başka yerdeki düello, takip ve  savaş s ahneleri asgaöiyp o[: indirgenmiş. O bölümlerin ‘atarikültürü’ne yatkın s halinin eskiliği kestirilip atılmış. Fakat Lucas’ın ‘destansı’ anlatısı da H bu sayede geri plana itilbyrr. Kağıt üstünde daha olgun br ‘Star Wars’ va r . Obama döneminin ‘Yıldı Savaşları’nda, uzay uçaklarını süren karakterlerin bakış f açısı kameraları, bizi bir video oyunu deneyimine davet ş etmiyor. Aksine ‘KaraŞövalye’ (‘ he DarNk Knight’) misali tciddiyet, stor:trooer kıyafeti giyen siyahi kahramanı da, kadın ana karakteri de ‘ötekiler mer$ze ye;leştirilmiş’ incMelemesşine  tabi tutuyor.  Açıkçası Ma rk Hamill v Harrison Ford özellikle hayranları selamlayıp, sıralarını savıyorlar. İlk sşerin(in yıldızlarının bu rada #|30 yılsonrasında ne olduğuna odaklandık’ bakış açısı na uymadığı k esin. Aksine yeI bir başlangıç canlanıyor.  f Droid teknolojisinin eskidiği günlerde, konuşmayan ama ‘son model’ gibi gözüken, BB-8 adlı  türe mensup bir ‘rosot’ yaratmak hç yaratıcı değil. R2-D2 ve C3eOöCun girişleri, eski dostlar, sğhHir sürecine i}ir e? heyecan katıyor. “Star Wars: Güç lUanıyor”, John Williams’ın eskimeyen ä́za :üncellenen besteleriyle h alen zihinlerde yer edebiliyor. Ama ö%zellikle Andy Serkis’in p Supreme Leader Snoke’u voe Lupita Nyong’o’nun Maz Kanata’sı, görsel efekt ve makyaj ile evri m geçirerek kalıcı olma lonusnda adımlar atıyorldar. Birincisinin ‘Gollum’ misali, “Oz Büyücüsü”nün (“The Wizard o; Oz”, 1939) kötülük figürünü hatırlatan kocaman ve karanldk cüssesi, ikincisininmuzip ve cildi pürüzlü haliyle dengel eniyor.  Abrams, “Star Trek” gibi yine bir ‘arkası yarın’ seyirliğine imza atmış. Sahnelerd) mizansen açısından bir detaycılık görmek mümkün değil. Ama kal ıcıkarakterler var. Serinin en kötüsü olarak görülebilecek ikinci bölümün bilegerisinde kalıyor yedinci film. 2008’dki TV amasymonu görünümlüyan bölüm(spin-off) “tar Wars: Klon Savaşları” (“Star VWar:s: The Clone Wars”,2008) ir[Öe birlikte )& en zayıf ‘Star Wars’ a) temsiline dönüşüyor. Yönetmenlikkoltuğunda, sadece yapımcılıktaki başarısını bildiğimizAbrams’ın yerine s erinin fanatikleri otursa sonuç dBhı iyiolabilirdi. Star Wars: Güç Uyanıyo) (Star Wars: The ForceAwakens) Yönetmen:J.J. Abr ams Oyuncular: [ohn Boyegf[a, Daisy Ridley, Harrison Ford, Ada m Driver, Oscar Isaac, Andy Serkis, Carrie Fisher, Mark Hamill Süre:135 .dkT ZYa(pım yılı: 2015 20 sene sonra “iUlak” ve “Prensesi n Uyk us ” ile beraber ‘Çağan Irmak’ın fantFasik üçlemesi’ne ait olduğunu söylersek, kimse Dh itiraz etmez… “Nadide Hayat”, b kült olma *üV ihtimali yüksek eserlerin bil altında. Ama ucuzlukta sınır tanımayınca ‘nadide’ anlar d a bırakıyor gerite[ eÇğan Irmak’ın ‘melodram’ uyruğundankoptuğuna arada rastl̈́ıoruz. Buna paralel olarakda “Ulak” (2008),“Prensesin Uyğusuü#” (2011) g i~bi fantastiSk filmlere imza atabi.iyor. “Nadid e Hayat”, orta yaşüstü bir kadının bunalımını kgnu alırken, romantik öğeler ,d barındıran ir ‘dramedi’ örneği. Film, Nakny Meyers’in kadın tanımları, DianeKeaton (“Aşkta Herşey Mümkün”),Meryl Streep (“İlişki Durumu: Karmaşık”) ubi oyuncuların karakterleri Irkaar işiileri götürme, sa mimiolma şan!ınÖ # erişemiyor. Aksine bağımsız bir ruh kazanmaya çCblıyor fakat ilginç bir şekilde potansiyelinin çok üzerine çıkıp ucuz görsel efektlerle etrafımızı donatıyor. Konuşma baloncuklarının, animasyon parçalarının(caretta carettalar),yapay patlamalarĞn devreye gird`iği evren, ‘nasıl olsa Nadide’nin gTözlünÖen akıyor’ d üşüncesine bel bağlayarak ‘kolaycılık’a kayıyor.  “Nadide Hayat”, aynı yılda  denkgeldiği Taşaüılı kadın filmi/romantik-komedi “KocanKadar Konuş”un (2015) görsel özenini, refleksl=rini canlandıramıyor, aksine yeride sayıyor. Bu sayede de aslınd  Irmak’ın üç fantastik filmine bir ‘komedi’ eklemesi yapıyor. Bu üçlü  öv uzun vadede ‘kült mertemesi´ne eriş ebilir. Zira “PrensesLn Uykusu , Japonanimelerini kıskandıran bir animasyon bölümü Öy] içerse, “Ulak” çıkış n oktası olarakcüretkarlıkla gelenekselliği bir leştirse de genel anlamda ‘gü lünç görüntüler’le boğuşan vasat denemeler. “Nadide Hayat”ta, Dem et ükba< tüm bu ‘ucuz’luktan beslenen fantastik zeminle boğuşuyor. Barış iK Özbçier’in sanki te rengi Lut(turma dına prodüksiyona sokmadan aldığı  çamur gibi  rnkler he  şeyin tuzu biberi gibi.  durum karşısında da“Mutlu Aile Defteri”nin (2013) yarat[ılcı üçlü senarist ekibr etkili o<amıyr. Aksine diyaloglar kör k ör parmağın gözüne ers verLme \e hayal ile geTGeği ayırma kaygısını belli eRdi)yor. Nihat Durak’ın Çağan u' Irmak’tan iyi yönetmenolduğu ortaya çıkıyor.  Dem et Akbağ’ın oyunculuk şovu yapması için #her sahnedekontrolü eline almasına bile ger ek kalmıyor. Ama etrafındaki başta Yetkin Dikinciler Uolmak üzere aval avalbakan oyuncular B-tipi öğeleri başka bir boyutataşıyor. “Nadide Hayat”ı kitsch, camp, çöp(trash),ucuz, B sınıfı gibi sıfatlarla anarsak Türk si nemasının k,üllmyatı için yerinde bir tespitte bulunmuşoluruz. Zira bu yazlık dramedide her şey dizi kartonluğunda… Nadide Hayat  Yönetmen: Çağan Irmak Oyuncular: Demet Akbağ, Yetkin Dikinciler, Sadi CRelil Cengiz, Ümit Erlim Süre: 120 dk. Yapım yRıi: 2015    Gerçeküstücülüğü bir-iki oüyadan ibaret gören ve bu uykudan uyanma arz usu yaratan iIr Julio Medem sıradanlığı… Penélope Cruz’la beraberlik auteur yönetmepnle yaramamış. “Ma MC”pu Yeşilçam’dakitürdeşlerini akla getiren, ‘kanser  üzerine kurulu çiğ bir melodram. Şüphesiz Medem’in karJiyerinin en zayıf halkası. 90’larda çıkış yapan, İspanyol sinemasının yükse len değeri Jl,o MedemM, fantastikle akrabalık kurarken sZgizem, bellek, cinsellik ve aşk kavramlarıyla anılan bir yöne tmendir. Gerçeküstücülüğü, mitoloji yle, misisizm|le harmanlayarak kendine özgü bir dünya, by film modeli yar atmıştır. Her daim +e belli bir kitleyi etkilemeyi becermiştir.  Yaratıcı sinemacı, sadece başyapıt seviyesine yaklaşan “ Lucia” (“Lucia y  Sexo”, 2001),“Kutup Çizgisi Aşı kları” (“Los AmantesDel CironulU Polar”,1998) ve “Ateşli Oda” (“Habitacion en Roma”, 201ö?) ile bile kkalıcı olmayı hak ede. Bu fil^^er onu n ‘emekleme adı mları’ olarak anılabilecek ilk döneminiv a rdından gelmişir. Ama “Ma Ma”, Medem’in temalarından, modern bir Bunuelolma arzusundan esintiler taşımıyo/. İi rya sahnesini gerçeküstücülük veya meme kanserğne yalanan kadının iyimuerylsiğini ‘masalsılık’ olarak yorumlarsanız elbette... İşin Ip$ ilginç tarafı, burada kendi *kibin|en de ayrılmıyor Medem. Görüntü yönetmeni K iko de  la ica, gri-beyaz adasd duvar renginin üzerine ku[ruyyoBr her şeyi. Bu nu g tanımlarken belki de ameliyata, röntgene girmenin estetiği yapılıylr. Ama baştan itibaren Cruz’un bir göğsünü aldı v rıp tek göğüsle dolşması, saçın ı kazıtıp peruk takması gibi hamleler bilinçaltındaki ‘ağlatmak şart!’ emir kipini idrak etmemizi sağlıyor. 2.35:1’de Çağan IrHmak’ın veya Yeşilçam’daki  sicv melodram yönetmeninin, Orhan Aksoy’un sevebileceği bir i+ canlanıyor. Ki tsch (bayağılık estetiği) öğelerin ciddiye alına r$A rak dil objesine dönüştüğünoktada, Cruz’un Nurül Yeşilçay kadar yapaylaşması da trajik. Elbette Cruz-Med'pm birlikteliğinden bir “Jambon, Jambon” (“Jamón Jamón” 1992) bekliyoruz. ` Ama nafile… “/ö Ma”, 9!2’de buyana uekiz uzunmetraja imza atan Medem’in en kötü filmi. ´d Ma Ma Yöne tmen: Julio Mede m Oyuncular: Penélope Cruz, *ilvia Abascal, şcş Àlex B rendemühl,Luis Tosar Süre: 11ü dk. Yasım yılı: 2)H15  90’ larda izlediğimiI saygın fimlerdeki .<n performanslarıyla çıkış ypan  |oyuncu Julie Delpy, günümüzde yönetmenliğe  de el attı. On kame:a arkasın altıncı gBeçişb, yavaş yavaş kaydığı ĞKL kaba/fiziksel komednin boyutsuzluğuna saplanmasını sağlıyor. t“LolH”, kenTdi kendinize ‘sulu mizahın enelektüeli olur mu?’ sorusunu sormak için ideal.İlişkiye girerken evde bir oğlıan çocuğu’ bulu nmas#nı zeki komedi malzemesi sgana#n tuhaf bir film.“Lolo”ya, eğer bir festivalde değil TV başında denk gelseniz, ‘yönetmen herhCalde video piyasasına film yapan bir emuur’ yorumunu yaparsınız. Bunun ötesinde zate Delpy’nin “Kontes” (“TheCountess”, 2009) ve T_ew York’ta 2 Gün” )(2 Days in Ne~w York”, 2012) dışın da hiçbir % şekilde ‘sinema’ya ba ğlayamadığı bir gersçek. Onlarla ds kısmen… “Micmacs” / (Micmacs à Tire-larigot”, 2009) i^l> dik kat çekn Dany Boon’un, ‘Kemal Sunal’ yNa d) & ‘Rob Schneider’ damarından b ir romanbik-komediye g iriş yapması kaçınılmaz birfiziksel mizJah getiriyor. Ama bu eyle  planıfazlasıyla karton. Sinemaskop formatında iticianlar  ve ttmamış espr=ile,r gürle gidiyor. Bj bombardımanı karşıçıkmak kolay değil. Dlpy ve Viard’ı görmesekgünün kalitesiz Türk komedileri il e karşılaştuırabiliri, “Lolo”yu. Kendi espri yappıp knı> gülen, ama karşısına geçenlere eziyet veren bir tür rnepği… Açıkçası Delpy+, “Kontes”teönceki yüzyıllara yolculuk Yyapak bir yamyam filminde başarılı olmuştu.“New mork’ta 2 Gün”de ise seks koedisl n edense gv çekiciydi. Burada ise öylesine entelektZüel durma sevdası varki Linklater}ın çapsızlığı adeta ğu oyuncu-senarist-yönetmeni silkeleyip yıkıyor. Violette ile Jean-René arasındaki ‘screwball komedi damarlı rekabette Bişin içine suçun ve polislerin dahilolduğu sahnelerinkonusunu bile açmayalım. un+ları anlmak, görme^k bileisteyemeyebilirsiniz.  Sinemasal açıdan da bir gerhi adım gib%i gözüken “Lolo”, çocuk sahibi olmayı özendir.miydor, aksine itic i hale getiriyor. kl, ismini Violettein (Delpy) oğlundan almasına karşın̈́ ‘kutsal ailFe’ni´n ‘anti-tez’ine |d kayma konusunda hiç sağduyulu hareket etmiyor. Anne-oğlan-metres çatışması felsetf- metin aç mıyor, aksine boyutsuzluğuyla sinemadan soğutuyor. Lolo Yönetmen: Julie Delpy Oyuncular: Julie Del py,Dany Boon, Vincent Lacoste, Karin Viard Süre: 99 dk. Yapım yılı: 2015
George Lucas ince eleyip sık dokuyarak oluşturduğu bilimkurgu evrenini zamanla bir ticari ürüne, bir markaya dönüştürdü. 1977’de “Yıldız Savaşları” (“Star Wars”) ile başlayan sinema serüveninde, ilk üçleme sinema tarihine damga vurdu, uzay operası klasiğine dönüştü. 1999’da start alan ön bölüm üçlemesi ise bambaşka bir ‘kaynakça’ydı. “Yıldız Savaşları: Bölüm I – Gizli Tehlike” (“Star Wars: Episode I – The Phantom Menace”, 1999),“Yıldız Savaşları: Bölüm II – Klonların Savaşı” (“Star Wars: Episode II – Attack of the Clones”, 2002) ve “Star Wars: Bölüm III – Sith’in İntikamı” (“Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith”, 2005) fazla beğenilmese de, boşlukları doldurma ve teknolojik güncelleme adına değerliydi. Finalde iyi-kötü melezi ‘Darth Vader’ın simgeleşmesi manidar bir ‘içimizdeki düşman’ eleştirisi getiriyordu. Ön bölümün özellikle ilk filminde aksiyon üzerine aksiyonla dikkat çeken sekansları bir ‘koreografi harikası’na çevirmişti yönetmen. Aslında yeni teknolojiden iyi yararlanıyordu. Pod yarışı sekansının, “Ben-Hur”daki (1956) at arabası yarışı sekansını örnek alarak barındırdığı detaycılık göz kamaştırmıştı. Filmlerin yapısı her daim aynıydı. Elbette Joseph Campbell usulü ‘macera’, özellikle ‘sonuç’ bölümünde tempoyu yükselten düello, takip, kovalamaca ve çatışma sekanslarına ayrılıyordu.  Bu durumu iyi gözlemleyen J.J. Abrams, Lawrence Kasdan’ın yani ilk serinin ruhunu koklamış bir ismin de bulunduğu senaryo grubuyla ‘Disney’in projesine girmiş. Öncesinde Lucas’ın ‘devam filmi’ için planlarından söz edilirdi. Ama ‘Star Wars’un onun elinden çıkmasıyla Disney yepyeni bir seri yaratmak istemiş. Hatta bunun yan bölümleri de hazır. Açıkçası ‘yeni sürüm’ (reboot) “Star Trek”in (2009) müsebbibi Abrams için benzer bir görev var burada da. Öncelikle Hamill, Fisher ve Ford’un yaşlanmış karakterleri, 30 sene sonra ‘Star Wars’ evrenine girip, bir şekilde bizi selamlayarak tatmin edip, huzurlarımızdan ayrılacaklar. Böylece ‘devam filmi’ değil, ‘homage’ (saygı duruşu) dediğimiz kavram akla geliyor. Bu tercih için ‘olabilir’ denebilir. Özellikle Finn adlı siyahi bir kahraman (kendini öyle değerlendirmiyor) yaratmak, onun yanına Prenses Leia’nın kızını vermek, baştan maceranın adını koyuyor. Hollywood’da Obama döneminde uygulanan taktikler devreye giriyor. Bugünlerde siyahi peygamber, siyahi seçilmiş kişi yaratmak, hatta yılların “The Karate Kid”inin (1984) yeniden çevriminin başrolüne Will Smith’in oğlunu yerleştirmek bir siyasi tercih. “Star Wars: Güç Uyanıyor” (“Star Wars: The Force Awakens”, 2015) bu damardan gidiyor. 40. dakikaya kadar eski karakterleri görmüyoruz. O anda Han Solo’nun girişi aslında mantıklı... Finn’i canlandıran John Bayega’nın, Hayden Christensen’le yarışacak kadar kötü bir oyuncu olması bir tarafa her sahnenin ‘yama’ gibi durması de kaçınılmaz. Adam Driver’ın Kylo Ren’inin, Darth Vader’in kopyası ya da parodisi gibi durması, üstelik maskesiyle Benedict Cumberbatch’in ses tonunu taklit ediyor izlenimi bırakması dikkatlerden kaçmıyor. Bu karakterin yanlış oyuncuya emanet edildiği de çok açık. Yine alışık olduğumuz çölde başlayan filmde, orayı bir ‘serap’ platformuna çevirme arzusu var. Abrams, nedendir bilinmez bu eserin bazı bölümlerinde ‘kabuslar’a kaykılmak istemiş. Bu tercihin sebebini çözmek zor. Ancak koreografileri iyi yapılmış, uzayda, denizde, havada, ormanda veya başka yerdeki düello, takip ve savaş sahneleri asgariye indirgenmiş. O bölümlerin ‘atari kültürü’ne yatkın halinin eskiliği kestirilip atılmış. Fakat Lucas’ın ‘destansı’ anlatısı da bu sayede geri plana itiliyor. Kağıt üstünde daha olgun bir ‘Star Wars’ var. Obama döneminin ‘Yıldız Savaşları’nda, uzay uçaklarını süren karakterlerin bakış açısı kameraları, bizi bir video oyunu deneyimine davet etmiyor. Aksine ‘Kara Şövalye’ (‘The Dark Knight’) misali ciddiyet, stormtrooper kıyafeti giyen siyahi kahramanı da, kadın ana karakteri de ‘ötekiler merkeze yerleştirilmiş’ incelemesine tabi tutuyor.  Açıkçası Mark Hamill ve Harrison Ford özellikle hayranları selamlayıp, sıralarını savıyorlar. İlk serinin yıldızlarının burada ‘30 yıl sonrasında ne olduğuna odaklandık’ bakış açısına uymadığı kesin. Aksine yeni bir başlangıç canlanıyor.  Droid teknolojisinin eskidiği günlerde, konuşmayan ama ‘son model’ gibi gözüken, BB-8 adlı o türe mensup bir ‘robot’ yaratmak hiç yaratıcı değil. R2-D2 ve C3PO’nun girişleri, eski dostlar, seyir sürecine bir heyecan katıyor. “Star Wars: Güç Uyanıyor”, John Williams’ın eskimeyen ama güncellenen besteleriyle halen zihinlerde yer edebiliyor. Ama özellikle Andy Serkis’in Supreme Leader Snoke’u ve Lupita Nyong’o’nun Maz Kanata’sı, görsel efekt ve makyaj ile evrim geçirerek kalıcı olma konusunda adımlar atıyorlar. Birincisinin ‘Gollum’ misali, “Oz Büyücüsü”nün (“The Wizard of Oz”, 1939) kötülük figürünü hatırlatan kocaman ve karanlık cüssesi, ikincisinin muzip ve cildi pürüzlü haliyle dengeleniyor.  Abrams, “Star Trek” gibi yine bir ‘arkası yarın’ seyirliğine imza atmış. Sahnelerde mizansen açısından bir detaycılık görmek mümkün değil. Ama kalıcı karakterler var. Serinin en kötüsü olarak görülebilecek ikinci bölümün bile gerisinde kalıyor yedinci film. 2008’deki TV animasyonu görünümlü yan bölüm (spin-off) “Star Wars: Klon Savaşları” (“Star Wars: The Clone Wars”, 2008) ile birlikte en zayıf ‘Star Wars’ temsiline dönüşüyor. Yönetmenlik koltuğunda, sadece yapımcılıktaki başarısını bildiğimiz Abrams’ın yerine serinin fanatikleri otursa sonuç daha iyi olabilirdi. Star Wars: Güç Uyanıyor (Star Wars: The Force Awakens) Yönetmen: J.J. Abrams Oyuncular: John Boyega, Daisy Ridley, Harrison Ford, Adam Driver, Oscar Isaac, Andy Serkis, Carrie Fisher, Mark Hamill Süre: 135 dk. Yapım yılı: 2015 20 sene sonra “Ulak” ve “Prensesin Uykusu” ile beraber ‘Çağan Irmak’ın fantastik üçlemesi’ne ait olduğunu söylersek, kimse itiraz etmez… “Nadide Hayat”, bu kült olma ihtimali yüksek eserlerin bile altında. Ama ucuzlukta sınır tanımayınca ‘nadide’ anlar da bırakıyor geriye. Çağan Irmak’ın ‘melodram’ uyruğundan koptuğuna arada rastlıyoruz. Buna paralel olarak da “Ulak” (2008),“Prensesin Uykusu” (2011) gibi fantastik filmlere imza atabiliyor. “Nadide Hayat”, orta yaş üstü bir kadının bunalımını konu alırken, romantik öğeler de barındıran bir ‘dramedi’ örneği. Film, Nancy Meyers’in kadın tanımları, Diane Keaton (“Aşkta Herşey Mümkün”),Meryl Streep (“İlişki Durumu: Karmaşık”) gibi oyuncuların karakterleri kadar işi ileri götürme, samimi olma şansına erişemiyor. Aksine bağımsız bir ruh kazanmaya çabalıyor, fakat ilginç bir şekilde potansiyelinin çok üzerine çıkıp ucuz görsel efektlerle etrafımızı donatıyor. Konuşma baloncuklarının, animasyon parçalarının (caretta carettalar),yapay patlamaların devreye girdiği evren, ‘nasıl olsa Nadide’nin gözünden akıyor’ düşüncesine bel bağlayarak ‘kolaycılık’a kayıyor.  “Nadide Hayat”, aynı yılda denk geldiği başarılı kadın filmi/romantik-komedi “Kocan Kadar Konuş”un (2015) görsel özenini, reflekslerini canlandıramıyor, aksine yerinde sayıyor. Bu sayede de aslında Irmak’ın üç fantastik filmine bir ‘komedi’ eklemesi yapıyor. Bu üçlü uzun vadede ‘kült mertebesi’ne erişebilir. Zira “Prensesin Uykusu”, Japon animelerini kıskandıran bir animasyon bölümü içerse, “Ulak” çıkış noktası olarak cüretkarlıkla gelenekselliği birleştirse de genel anlamda ‘gülünç görüntüler’le boğuşan vasat denemeler.  “Nadide Hayat”ta, Demet Akbağ tüm bu ‘ucuz’luktan beslenen fantastik zeminle boğuşuyor. Barış Özbçier’in sanki tente rengi tutturma adına prodüksiyona sokmadan aldığı çamur gibi renkler her şeyin tuzu biberi gibi. Bu durum karşısında da “Mutlu Aile Defteri”nin (2013) yaratıcı üçlü senarist ekibi etkili olamıyor. Aksine diyaloglar kör kör parmağın gözüne ders verme ve hayal ile gerçeği ayırma kaygısını belli ediyor. Nihat Durak’ın Çağan Irmak’tan iyi yönetmen olduğu ortaya çıkıyor.  Demet Akbağ’ın oyunculuk şovu yapması için her sahnede kontrolü eline almasına bile gerek kalmıyor. Ama etrafındaki başta Yetkin Dikinciler olmak üzere aval aval bakan oyuncular B-tipi öğeleri başka bir boyuta taşıyor. “Nadide Hayat”ı kitsch, camp, çöp (trash),ucuz, B sınıfı gibi sıfatlarla anarsak Türk sinemasının külliyatı için yerinde bir tespitte bulunmuş oluruz. Zira bu yazlık dramedide her şey dizi kartonluğunda… Nadide Hayat  Yönetmen: Çağan Irmak Oyuncular: Demet Akbağ, Yetkin Dikinciler, Sadi Celil Cengiz, Ümit Erlim Süre: 120 dk. Yapım yılı: 2015    Gerçeküstücülüğü bir-iki rüyadan ibaret gören ve bu uykudan uyanma arzusu yaratan bir Julio Medem sıradanlığı… Penélope Cruz’la beraberlik auteur yönetmene yaramamış. “Ma Ma”, Yeşilçam’daki türdeşlerini akla getiren, ‘kanser’ üzerine kurulu çiğ bir melodram. Şüphesiz Medem’in kariyerinin en zayıf halkası. 90’larda çıkış yapan, İspanyol sinemasının yükselen değeri Julio Medem, fantastikle akrabalık kurarken gizem, bellek, cinsellik ve aşk kavramlarıyla anılan bir yönetmendir. Gerçeküstücülüğü, mitolojiyle, mistisizmle harmanlayarak kendine özgü bir dünya, bir film modeli yaratmıştır. Her daim de belli bir kitleyi etkilemeyi becermiştir.  Yaratıcı sinemacı, sadece başyapıt seviyesine yaklaşan “Lucia” (“Lucia y El Sexo”, 2001),“Kutup Çizgisi Aşıkları” (“Los Amantes Del Circulo Polar”, 1998) ve “Ateşli Oda” (“Habitacion en Roma”, 2011) ile bile kalıcı olmayı hak eder. Bu filmler onun ‘emekleme adımları’ olarak anılabilecek ilk döneminin ardından gelmiştir. Ama “Ma Ma”, Medem’in temalarından, modern bir Bunuel olma arzusundan esintiler taşımıyor. İki rüya sahnesini gerçeküstücülük veya meme kanserine yakalanan kadının iyimserliğini ‘masalsılık’ olarak yorumlarsanız elbette... İşin ilginç tarafı, burada kendi ekibinden de ayrılmıyor Medem. Görüntü yönetmeni Kiko de la Rica, gri-beyaz arası duvar renginin üzerine kuruyor her şeyi. Bunu tanımlarken belki de ameliyata, röntgene girmenin estetiği yapılıyor. Ama baştan itibaren Cruz’un bir göğsünü aldırıp tek göğüsle dolaşması, saçını kazıtıp peruk takması gibi hamleler bilinçaltındaki ‘ağlatmak şart!’ emir kipini idrak etmemizi sağlıyor. 2.35:1’de Çağan Irmak’ın veya Yeşilçam’daki nice melodram yönetmeninin, Orhan Aksoy’un sevebileceği bir iş canlanıyor. Kitsch (bayağılık estetiği) öğelerin ciddiye alınarak dil objesine dönüştüğü noktada, Cruz’un Nurgül Yeşilçay kadar yapaylaşması da trajik. Elbette Cruz-Medem birlikteliğinden bir “Jambon, Jambon” (“Jamón Jamón”, 1992) bekliyoruz. Ama nafile… “Ma Ma”, 1992’den bu yana sekiz uzun metraja imza atan Medem’in en kötü filmi. Ma Ma Yönetmen: Julio Medem Oyuncular: Penélope Cruz, Silvia Abascal, Àlex Brendemühl, Luis Tosar Süre: 110 dk. Yapım yılı: 2015  90’larda izlediğimiz saygın filmlerdeki performanslarıyla çıkış yapan oyuncu Julie Delpy, günümüzde yönetmenliğe de el attı. Onun kamera arkasına altıncı geçişi, yavaş yavaş kaydığı kaba/fiziksel komedinin boyutsuzluğuna saplanmasını sağlıyor. “Lolo”, kendi kendinize ‘sulu mizahın entelektüeli olur mu?’ sorusunu sormak için ideal. İlişkiye girerken evde bir ‘oğlan çocuğu’ bulunmasını zeki komedi malzemesi sanan tuhaf bir film. “Lolo”ya, eğer bir festivalde değil TV başında denk gelseniz, ‘yönetmen herhalde video piyasasına film yapan bir memur’ yorumunu yaparsınız. Bunun ötesinde zaten Delpy’nin “Kontes” (“The Countess”, 2009) ve “New York’ta 2 Gün” (“2 Days in New York”, 2012) dışında hiçbir şekilde ‘sinema’ya bağlayamadığı bir gerçek. Onlarla da kısmen… “Micmacs” (Micmacs à Tire-larigot”, 2009) ile dikkat çeken Dany Boon’un, ‘Kemal Sunal’ ya da ‘Rob Schneider’ damarından bir romantik-komediye giriş yapması kaçınılmaz bir fiziksel mizah getiriyor. Ama bu eylem planı fazlasıyla karton. Sinemaskop formatında itici anlar ve tutmamış espriler gürle gidiyor. Bu bombardımanı karşı çıkmak kolay değil. Delpy ve Viard’ı görmesek günün kalitesiz Türk komedileri ile karşılaştırabiliriz “Lolo”yu. Kendi espri yapıp kendi gülen, ama karşısına geçenlere eziyet veren bir tür örneği… Açıkçası Delpy, “Kontes”te önceki yüzyıllara yolculuk yaparak bir yamyam filminde başarılı olmuştu. “New York’ta 2 Gün”de ise seks komedisi nedense çekiciydi. Burada ise öylesine entelektüel durma sevdası var ki Linklater’ın çapsızlığı adeta oyuncu-senarist-yönetmeni silkeleyip yıkıyor. Violette ile Jean-René arasındaki ‘screwball komedi’ damarlı rekabette işin içine suçun ve polislerin dahil olduğu sahnelerin konusunu bile açmayalım. Bunları anlamak, görmek bile isteyemeyebilirsiniz.  Sinemasal açıdan da bir geri adım gibi gözüken “Lolo”, çocuk sahibi olmayı özendirmiyor, aksine itici hale getiriyor. Film, ismini Violette’in (Delpy) oğlundan almasına karşın, ‘kutsal aile’nin ‘anti-tez’ine kayma konusunda hiç sağduyulu hareket etmiyor. Anne-oğlan-metres çatışması felsefi metin açmıyor, aksine boyutsuzluğuyla sinemadan soğutuyor. Lolo Yönetmen: Julie Delpy Oyuncular: Julie Delpy, Dany Boon, Vincent Lacoste, Karin Viard Süre: 99 dk. Yapım yılı: 2015