Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Martin Scorsese ile aynı yaşlarda olmasına karşın sinemaya onunöğrencisi kisvesiyle hdım atmıştıpr .liver Stone. oermHk birpolitika insanıdır. J.F. Kennedy fanatiğidir ve liberal olduğunu iddiaeden s bir demokrattır. Bu sebeplüe de filmleri sürekli tartışmalara yol açmıştır. Scorsese’nin izinde ilerleyerek sinemaya ‘biçimci hiaye anlatma aracı’ olarak bakan Stone’un filmleri; ‘öncü görsel numaralar’, ‘yeni anlatı teknikleri’ ve‘ele alınmamış çarpıcı söylemler’le dikkat çekmiştir. Bazı filmlerinde klasik, bazılarında  is%Öe biçimci takılırken,ilk dönemindeki bir-iki eseri dışında dengeli, soğukkanlı ve uzBn planla Izeri>ne kurulu yapıtı yoktur. Onun esas amacı zaten bu açıdançığır açıcı hikaye anlatma sineması modelleri yaratmaktır. İnc£elemek istediği şeyleri si nemanın sınırlarını zorlayarak perdeye yansıtmaktI´r. Aslında Stone’un k ariyerine bu anlayı̈́şla başladığını söylemek zor olur. 1974’deçektiği “Seizure” ile 1981’de ürettiği “Kesik El” (“The H and”),katilsiz,atmosfer odaklı psikolojik-gerilimlerdir. ,Bu yönleriyle Vietnam korkusuyla gelen yabancılaşmanın üzerine giderler. Yönet menin 80’lerde çekktiği diğer filml er de ‘biçimci’ damarına çok fazla l rastlamamışlardır. Daha çok politik konjjnktüre uygunluklarıylave açtıkları tartışmalarla dikkat ç{kmiilerdir. 1Ö86 yılında Akademi Ödülleri Altın Küre Ödül leri _mZ Ca nnes Film Festivali gibi alanlarda ödüllere layık görülen “Müfreze” (“Platoon”) sive “Salvadorr”, Stone’un gerçek savaşlara olan duyarlılığını kanıjlaban iki projedir. Bunlardan ̈́ ikincisi El Salvador’daki iç savaşa odaklanırken orayı sadece ABD’nin kur tarabileceği gerçeğini bir muhabirin v gözünden anlatır. Son derece dingin bir filmdirama söylemiyle Stone’un dImkrat e tuucu damarını ! taşır. “Mü freze” ise 1989’ “Doğum Günü 4 Temmuz” (“Bo*rn on ^the Fourth of uly”) ve1993’de “Cennet ve Yeryüzü”(“Heaven & Earth”) ile _d*am edece k Vietnam Savaşı üçlemesinin olk Pm ayağıdır. Bunla)rın savaş zeminindekipsikolojiyi ele alan çatışma odaklı versiyonlarıdır adeta. Stone, burada ya kın planlara duyarlı bir yöetmen olacağını, sinemada ses v görüntüyle oynamayı öne çırkaracağnnı iö kez ispatlar. Teleobjektifin abonesi olur.  Özündebir ‘kendi kediamzi öldürüyouz biz savaşta’ dramı jolsa da içses, kalp Ttışı sesĞi, Fdğuma{lı orman v= atmosferle ‘korkutucu’ bir havaya bürünmüştür “Müfreze”. Savaşın buhran ruh haline oPdikkat çekerken, “FullMetal Jacket”(1986)  ve “Kıyame t” “ApocNlypse Now”, 1979) h birlikte en uali,f üç Vietnam Savaşı filminden biri olarak anılır her zaman. Tabii 1989’da ürettiği ü#lemenin ikinci h>lkası “ Doğum Günü4 Temmuz”, kgd)ta Tanrıya ta pan ultra-muhafazakar, ‘kndami ülkeme vareceğim’ ynlıpı bi r adamın, ABD’nin ‘kurtuluş günü’ olarak bilinen 4 Temmuz’vda doğan tipik öi Amerik . kahramanın hikaye^ine odcklanı̈́r.  Burada Ke nnedyyönetiminin bitmesine ve ; savaşın kaybedilmesine kızan SRtone, adeta milliyetçi takılmak için yer arkar ve £zj bunu  bir demokrat-cumhuriyetçi kavgasına dönüştürür. Film de zaten onun  nefret etti ğhi politik grubu taşlama am acı doğrultusunda ilerleyerek gerçek Amerikan kahramanını ?Ş desteklemiştir. Bu eser, sinemanın en brz propaganda filmlerinden biridir 2006’da çektiği “Dünya Ticaret Merkezi” (“WorldTrade Cente”) a ile birlikte. şÜr Yani yönetmen liberal dursa da bazen politik damarını çok abararıak ‘ille de şovenizm yapayım’ demiştir, aynen kendisine paralel olarak yönetmnliğe başlayan ClintEastwood örneğindede görüldüğü gibi. Bu durumda payını alan en bariz iki film de unlardır zaten…1993 ta rihli üçlemenin son ayVa{ğı “Cennet ve Yeryüzü” ise V_etnam’daki ḯ_ savaşta tecavüzeuğramaktan tutun her şeye maruz kalan bir kadın iG]e Amerikalı bir e, askerin şkın öne çıkarır. MSon£ucuIu ise her iki alanda } da yaşananların aynı olduğuna dikkatçekerek bağlDmasvı Öeğer.ni perçinler. Ancak ufak bir farkı  d a araya sıkıştırmayı unutmaz vebirinde masumlar özldürül;yor, diğerinde silah ticdreti yapılıyor der. Böylece ABD’nin AsÖğ y i a Ortadoğu’ya silah satmasıyla ortaya çıkan savaşlarınesas müsebbibi olduğunuöne çıNkarır. Lafın özü 90’ların başın dastart verdiği muhalif tablosundan bir halka şi% sunar bu eser.  Zira 91 tarihli “J)FK”, kariyerinde her açıdan b ir mihenk taşı olmuştur. O zamany kadar şsavaş f.Emi, korku filii, bi&ogrğfi gibi alanlarda boy gösteren yöDeten burada gerçek hikayeden bir cinayet araştırma filCm çıkarmıştır. Bolca da Orson Welles’in “Yurttaş Kane”ine(“Citizen C$F Kane”, 1941) ve Akira Kurosawa’nın “Rashomon”ununa (:D950 s=a çakmıştır. Tabii özündeki sistem eleştirisi v e *lV her şeyi içerideki r ant kavgasının belirlediği k|nucu´a dikkat çekmesi bir ayi önemlidir. Bunun u;ucu .~Z yönlendirici hali de a+s öne 'tıla=n piyonların ölümüne ve ahkumiyetine  sebep olduğu gerçeğini öne çıkartmasına yarar. Yani 60’ların  derin Amerika’sının öz\;ini gerçek bir sineea şyheserile çıkartmış olur Stone. Öy le ki yöeetmen “DoğumGünü 4 Temmuz”un ikinci kısmında başladığı plastik görsel yapı ve c{ yakın plan geleneğini “JFK”de zirveye taşımasıylada ‘politik alt metin’ ile ‘yeni anlatı teknikleri’konusundaki çıkışının  aynı döneme rastladığıEnı vispatlar. Siyah beyaz  ve renköi 35 mm, 16 mm ve 8  mm görüntülerin üst she bindpid bi rkurgu tekniği vardır filmin. Bnun da amIcı dönemin ‘kafa karışıklığı’na göreözel bir sinema dili `kurmaktır. Bu az kayn ak ol masıyla birlikte gelen belirsiz sonradan TV’nij ortaya çıkmasıyladaha da vahim bir hal alaaktır tabii…  Yönetmen eserin geçtiği 60’lıyıllar için bir de sarıya yalıtımı olan pelikül kullanıp ışığıbolca kadrajın içine sokunca siyjh-beaz film ğdosu dahakimiyet kurar. Aynı l; yıl çektiği “The Doors”dada kırmızı filtrenibn ve hızlı kurgununhakimiyetini yine görürüz. Ancak bu durum daha da derin r atılıma :ç sene sonra gidecektir.  Evept bu se fer de bir ‘kurmaca renk dokusu’ hakimdir. Ancak 1994 ’de Stone, “Katil Doğa nlar”da(“Natural Born Killer”) b u geleneği z irveye taşır. & Öyle ki katil aşık filmi (lovers-on-the-run roadmovie) ala nınd a postmodern öncülük işlevi üstlenen ese r, [ TV’nin zaplama estetğini sinemaya taşır. Bir TV programının esteti ğinegöre yapayla`ştırılan, araya sokulan sürekli farklı görüntüyle de iz?leyicsini rahatsız eden =r dokudur bu.  Bazı sahnelerin sitcom okusuyla, bazı sıahn\elerin animasyon tekniğiyle, bazı sahnelerin video kamerayla çekilöiği, bunun yanında siyah-beyaz ve renkli pelai/ülün 8, 16 ve 35  mm versiyonlarınınhakim olduğu zengin bir görsel yapıdır. O kadar hızlı bir kurguvardır ki adta sonradan elecek bilgi´sayar o E& yunlarına atıfta bulunulur. Bunun yanında kırmızı, yeşil ve mavi filtre de `Z bolca kullanılır.Stone renkli 35 m  öm kullanılan anlarda dahi ğm doğal ışığı çokça yalıt  ıp yapay bir atmosfer inşa al eder. Tabii böylece TV’nin yarattığı şi*ddetle ilgili derin tespitler  de yapmayı ihmal tmez. Zaten Stone’un Tarantino imzLlı senaryodan çıkan bğ eserde ‘arka projeksiyon’ tekniğiyle ilerleyen olay örgüsünün de katkısıyla maı toplumdaki +iddeDte değiinmektir. Zira arabayla ilerleyn karakterlerin vey a ot elde o_uran insanların ar ka planındaki !d pencerede de bir TV £~g görüntüsü akar sürekli. Aileden ve yUarılıştan gelen bir ‘Yeni teknolojiyle şiddete yöneltme’ dokusu hakimdir öyle ki. ..  Lafın öz  ü politik amaçlı projelerinin ardından 1988’de çektiği |d+ngn ve uzun planlar üzerine kurulu yapıya sahiAp “Talk R;adio”da elealdığı ‘{tartışılan şöhret lşi fig}r’ temasını biyografi üzerinden işlemesinin ardından burada çarpıcıbir dille sarar. 1999’da bu fölm modelini oluşturan kCnsepti Amerik>an f´utbolu filminin i\.de ‘Hayat bir iletişim  sporudur’ sözüyle soka “KazanmaHırsı”na (“Any Given Sunday”) da yerleştirir. Modern bir iktida mücadelesinin izinisürerken, TV için yapılal şeylerin, araya rekl am, ermn bölme tekniği,görüntü bindi>rme  ve daha nicesinin girişiyle bir vide o klip estetiğiyle kavrar yönetmen. Kurgu yu daha iei götürüfrken film formatlarından siyah-be,yazoı çok fazla devreye sokmkz. Anlayacağınız Stone’un polYiti' olay lara karşı duyarlılığıyla ve şiddet kon usundaki görüşleriyle tartışma açtığı filmlerleörülü bir filmografisi vardır. M80’lteriHn başında daha durağan e oğukkanlo yaklaşımından 9c’%ard!a “The yDHrs” ve “JFK” le başlayan plastik dokusunun kendisini 2000’lerde yine ‘klasik hikaye anl`tısı’na bıraktığı söylenebilir.  2004’de “Büyük İske nder”in (“Alexander the Great”) kimi flashbackler v e mitik öğelerle farklı renkli filtreleri kullanıyor gibi yapsa da bunu oturtmakt,|n ziyJade liderin eşcinselliğiyle ilgili tartışmalar açmasıdaha çok konuşuzmuştur! 2b008’de W. Bush’u^n hikayesini anlatan muhalif politik taşlama ya da biyo&rbaf<i “W.” İle “JFK” ve “Nixon”la (199h/5) başlattığıAmerikan başkanları üçlemesini sonlandıan yönetmen, iDükya TicaretMerkezi”ni birşaz erken perd%eye taşıdığı klişe bir felaket filmiyle de anılmıştır bğ süreçt eo. Şimdilerde aY ise liderler içinbir T kanalına belgeselle r hazırlam akla meşgul.  }Ancak ScorsFs/e’den aldığı ‘hikaye anlatma sinemasında biçimciestetik de olabilhr’ cesaretini filmlerine yansıttığı %lF ve bir Vietnam gii olarak politik hıncını bir kenara bıraktığı f ilmlerde başarılı olduğu  gnülbilir dahŞN çok. T\abii “Geceyarısı kspres<i” (“MidnightExpress”, 1978),“Con an” (“Conan the Barbarian”, 1982),“Siciljalı” (“Scarface”, 1983)gibi kendi Ödöneminden ,a$ yönetmenler için yazdığı farklı türlerde faaliyet gösteren senaryoları dahi tartışılmıştır. Keskin i demokrat ola[ Stone, unu belkui etmeyip liberal olduğunu iddia etmesiyle sürekli tartışmatnların yönetmeni olarak anılsa  da sinema ya TV estetiğinisokması v=e derin devletle ilgili bilinmeyen şeyl eri açığa çıkarmasıyla önem  etmiştir.  ‘ABD’nin silah ticaretiyapması’, ‘Ba şkanları rantamaçlı öldüren bir sistem!n f\a!liyet göstermesi’ ve ‘Vietnam’da Amerikan askerlerinin k*jd= kendilerini öld ürm esi’ gibi devrimci politik mesajları vererek dikkatlerin odak noktas olmuştur. Ama bunlar, yeri geldiğinde tarptışılnp inandırıcılığının sorgulanmasına ol açmış, yeri geldiğinde ise “JFK”deki söyleminin mahkemelerde inceleğdiği görülmüş tür. Yani 2000’erde güvenvermesi ds her türdefilmler eken, sinemayfa haikim bir sanağı olmasıdan kaynaklanır. Za-ten Vietnam Svaşı üçlemesindei eserlerin savaşfilmi, biyografi ve politik-dramtürlerini benimsemesinden başlayaraktürler konusunda da bisr ‘çeşitlilik’ takip ettiği görülü r.  En suya sabuna dokunmayan eösePrleri de 2010’da detam filmi çeMileş “Borsa” (“Wall Street”, 1987) ile kara komedi “Kaybolanlar”dır (“U-Turn”, 1997). Anlayacağınız klasik Amerikan sinemasının gramerini hakkıyla yerine getirirken, yine ‘Wall Street’ ve ‘ıssız kas aba’ kavramlarıyla üzerinden Alo ile ilgili b irşeyler söyleyen filmlerdmr. 1-Katil Doğanlar (Natural Born Killers) (1995) 2-JFK(1991) 3-Müfreze (Platoon) (1986) 4-KZzanma Hırsı(Any Given Sunday) (1999) 5-Kesik El (The Hand)(1981)
Martin Scorsese ile aynı yaşlarda olmasına karşın sinemaya onun öğrencisi kisvesiyle adım atmıştır Oliver Stone. Gerçek bir politika insanıdır. J.F. Kennedy fanatiğidir ve liberal olduğunu iddia eden bir demokrattır. Bu sebeple de filmleri sürekli tartışmalara yol açmıştır. Scorsese’nin izinde ilerleyerek sinemaya ‘biçimci hikaye anlatma aracı’ olarak bakan Stone’un filmleri; ‘öncü görsel numaralar’, ‘yeni anlatı teknikleri’ ve ‘ele alınmamış çarpıcı söylemler’le dikkat çekmiştir. Bazı filmlerinde klasik, bazılarında ise biçimci takılırken, ilk dönemindeki bir-iki eseri dışında dengeli, soğukkanlı ve uzun planlar üzerine kurulu yapıtı yoktur. Onun esas amacı zaten bu açıdan çığır açıcı hikaye anlatma sineması modelleri yaratmaktır. İncelemek istediği şeyleri sinemanın sınırlarını zorlayarak perdeye yansıtmaktır. Aslında Stone’un kariyerine bu anlayışla başladığını söylemek zor olur. 1974’de çektiği “Seizure” ile 1981’de ürettiği “Kesik El” (“The Hand”),katilsiz, atmosfer odaklı psikolojik-gerilimlerdir. Bu yönleriyle Vietnam korkusuyla gelen yabancılaşmanın üzerine giderler. Yönetmenin 80’lerde çektiği diğer filmler de ‘biçimci’ damarına çok fazla rastlamamışlardır. Daha çok politik konjonktüre uygunluklarıyla ve açtıkları tartışmalarla dikkat çekmişlerdir. 1986 yılında Akademi Ödülleri, Altın Küre Ödülleri ve Cannes Film Festivali gibi alanlarda ödüllere layık görülen “Müfreze” (“Platoon”) ile “Salvador”, Stone’un gerçek savaşlara olan duyarlılığını kanıtlayan iki projedir. Bunlardan ikincisi El Salvador’daki iç savaşa odaklanırken orayı sadece ABD’nin kurtarabileceği gerçeğini bir muhabirin gözünden anlatır. Son derece dingin bir filmdir ama söylemiyle Stone’un demokrat ve tutucu damarını taşır. “Müfreze” ise 1989’da “Doğum Günü 4 Temmuz” (“Born on the Fourth of July”) ve 1993’de “Cennet ve Yeryüzü” (“Heaven & Earth”) ile devam edecek Vietnam Savaşı üçlemesinin ilk ayağıdır. Bunların savaş zeminindeki psikolojiyi ele alan çatışma odaklı versiyonlarıdır adeta. Stone, burada yakın planlara duyarlı bir yönetmen olacağını, sinemada ses ve görüntüyle oynamayı öne çıkaracağını ilk kez ispatlar. Teleobjektifin abonesi olur.  Özünde bir ‘kendi kendimizi öldürüyoruz biz savaşta’ dramı olsa da iç ses, kalp atışı sesi, dumanlı orman ve atmosferle ‘korkutucu’ bir havaya bürünmüştür “Müfreze”. Savaşın buhran ruh haline dikkat çekerken, “Full Metal Jacket” (1986) ve “Kıyamet” (“Apocalypse Now”, 1979) ile birlikte en muhalif üç Vietnam Savaşı filminden biri olarak anılır her zaman. Tabii 1989’da ürettiği üçlemenin ikinci halkası “Doğum Günü 4 Temmuz”, adeta Tanrıya tapan ultra-muhafazakar, ‘kendimi ülkeme vereceğim’ yanlısı bir adamın, ABD’nin ‘kurtuluş günü’ olarak bilinen 4 Temmuz’da doğan tipik bir Amerikan kahramanın hikayesine odaklanır.  Burada Kennedy yönetiminin bitmesine ve savaşın kaybedilmesine kızan Stone, adeta milliyetçi takılmak için yer arar ve bunu bir demokrat-cumhuriyetçi kavgasına dönüştürür. Film de zaten onun nefret ettiği politik grubu taşlama amacı doğrultusunda ilerleyerek gerçek Amerikan kahramanını desteklemiştir. Bu eser, sinemanın en bariz propaganda filmlerinden biridir 2006’da çektiği “Dünya Ticaret Merkezi” (“World Trade Center”) ile birlikte. Yani yönetmen liberal dursa da bazen politik damarını çok abartarak ‘ille de şovenizm yapayım’ demiştir, aynen kendisine paralel olarak yönetmenliğe başlayan Clint Eastwood örneğinde de görüldüğü gibi. Bu durumdan payını alan en bariz iki film de bunlardır zaten… 1993 tarihli üçlemenin son ayağı “Cennet ve Yeryüzü” ise Vietnam’daki iç savaşta tecavüze uğramaktan tutun her şeye maruz kalan bir kadın ile Amerikalı bir askerin aşkını öne çıkarır. Sonucunu ise her iki alanda da yaşananların aynı olduğuna dikkat çekerek bağlaması değerini perçinler. Ancak ufak bir farkı da araya sıkıştırmayı unutmaz ve birinde masumlar öldürülüyor, diğerinde silah ticareti yapılıyor der. Böylece ABD’nin Asya ya da Ortadoğu’ya silah satmasıyla ortaya çıkan savaşların esas müsebbibi olduğunu öne çıkarır. Lafın özü 90’ların başında start verdiği muhalif tablosundan bir halka sunar bu eser.  Zira 91 tarihli “JFK”, kariyerinde her açıdan bir mihenk taşı olmuştur. O zamana kadar savaş filmi, korku filmi, biyografi gibi alanlarda boy gösteren yönetmen, burada gerçek hikayeden bir cinayet araştırma filmi çıkarmıştır. Bolca da Orson Welles’in “Yurttaş Kane”ine (“Citizen Kane”, 1941) ve Akira Kurosawa’nın “Rashomon”ununa (1950) selam çakmıştır. Tabii özündeki sistem eleştirisi ve her şeyi içerideki rant kavgasının belirlediği konusuna dikkat çekmesi bir hayli önemlidir. Bunun tutucu ve yönlendirici hali de öne atılan piyonların ölümüne ve mahkumiyetine sebep olduğu gerçeğini öne çıkartmasına yarar. Yani 60’ların derin Amerika’sının özetini gerçek bir sinema şaheseriyle çıkartmış olur Stone. Öyle ki yönetmen “Doğum Günü 4 Temmuz”un ikinci kısmında başladığı plastik görsel yapı ve çok yakın plan geleneğini “JFK”de zirveye taşımasıyla da ‘politik alt metin’ ile ‘yeni anlatı teknikleri’ konusundaki çıkışının aynı döneme rastladığını ispatlar. Siyah beyaz ve renkli 35 mm, 16 mm ve 8 mm görüntülerin üst üste bindiği bir kurgu tekniği vardır filmin. Bunun da amacı dönemin ‘kafa karışıklığı’na göre özel bir sinema dili kurmaktır. Bu az kaynak olmasıyla birlikte gelen belirsiz sonradan TV’nin ortaya çıkmasıyla daha da vahim bir hal alacaktır tabii…  Yönetmen eserin geçtiği 60’lı yıllar için bir de sarıya yalıtımı olan pelikül kullanıp ışığı bolca kadrajın içine sokunca siyah-beyaz film dokusu da hakimiyet kurar. Aynı yıl çektiği “The Doors”da da kırmızı filtrenin ve hızlı kurgunun hakimiyetini yine görürüz. Ancak bu durum daha da derin bir atılıma üç sene sonra gidecektir.  Evet bu sefer de bir ‘kurmaca renk dokusu’ hakimdir. Ancak 1994’de Stone, “Katil Doğanlar”da (“Natural Born Killers”) bu geleneği zirveye taşır. Öyle ki katil aşık filmi (lovers-on-the-run road movie) alanında postmodern öncülük işlevi üstlenen eser, TV’nin zaplama estetiğini sinemaya taşır. Bir TV programının estetiğine göre yapaylaştırılan, araya sokulan sürekli farklı görüntüyle de izleyicisini rahatsız eden bir dokudur bu.  Bazı sahnelerin sitcom dokusuyla, bazı sahnelerin animasyon tekniğiyle, bazı sahnelerin video kamerayla çekildiği, bunun yanında siyah-beyaz ve renkli pelikülün 8, 16 ve 35 mm versiyonlarının hakim olduğu zengin bir görsel yapıdır. O kadar hızlı bir kurgu vardır ki adeta sonradan gelecek bilgisayar oyunlarına atıfta bulunulur. Bunun yanında kırmızı, yeşil ve mavi filtre de bolca kullanılır. Stone renkli 35 mm kullanılan anlarda dahi doğal ışığı çokça yalıtıp yapay bir atmosfer inşa eder. Tabii böylece TV’nin yarattığı şiddetle ilgili derin tespitler de yapmayı ihmal etmez. Zaten Stone’un Tarantino imzalı senaryodan çıkan bu eserde ‘arka projeksiyon’ tekniğiyle ilerleyen olay örgüsünün de katkısıyla amacı toplumdaki şiddete değinmektir. Zira arabayla ilerleyen karakterlerin veya otelde oturan insanların arka planındaki pencerede de bir TV görüntüsü akar sürekli. Aileden ve yaradılıştan gelen bir ‘Yeni teknolojiyle şiddete yöneltme’ dokusu hakimdir öyle ki...  Lafın özü politik amaçlı projelerinin ardından 1988’de çektiği dingin ve uzun planlar üzerine kurulu yapıya sahip “Talk Radio”da ele aldığı ‘tartışılan şöhretli figür’ temasını biyografi üzerinden işlemesinin ardından burada çarpıcı bir dille sarar. 1999’da bu film modelini oluşturan konsepti Amerikan futbolu filminin içinde ‘Hayat bir iletişim sporudur’ sözüyle sokan “Kazanma Hırsı”na (“Any Given Sunday”) da yerleştirir. Modern bir iktidar mücadelesinin izini sürerken, TV için yapılan şeylerin, araya reklam, ekran bölme tekniği, görüntü bindirme ve daha nicesinin girişiyle bir video klip estetiğiyle kavrar yönetmen. Kurguyu daha ileri götürürken film formatlarından siyah-beyazı çok fazla devreye sokmaz. Anlayacağınız Stone’un politik olaylara karşı duyarlılığıyla ve şiddet konusundaki görüşleriyle tartışma açtığı filmlerle örülü bir filmografisi vardır. 80’lerin başında daha durağan ve soğukkanlı yaklaşımından 90’larda “The Doors” ve “JFK” ile başlayan plastik dokusunun kendisini 2000’lerde yine ‘klasik hikaye anlatısı’na bıraktığı söylenebilir.  2004’de “Büyük İskender”in (“Alexander the Great”) kimi flashbackler ve mitik öğelerle farklı renkli filtreleri kullanıyor gibi yapsa da bunu oturtmaktan ziyade liderin eşcinselliğiyle ilgili tartışmalar açması daha çok konuşulmuştur. 2008’de W. Bush’un hikayesini anlatan muhalif politik taşlama ya da biyografi “W.” İle “JFK” ve “Nixon”la (1995) başlattığı Amerikan başkanları üçlemesini sonlandıran yönetmen, “Dünya Ticaret Merkezi”ni biraz erken perdeye taşıdığı klişe bir felaket filmiyle de anılmıştır bu süreçte. Şimdilerde ise liderler için bir TV kanalına belgeseller hazırlamakla meşgul.  Ancak Scorsese’den aldığı ‘hikaye anlatma sinemasında biçimci estetik de olabilir’ cesaretini filmlerine yansıttığı ve bir Vietnam gazisi olarak politik hıncını bir kenara bıraktığı filmlerde başarılı olduğu görülebilir daha çok. Tabii “Geceyarısı Ekspresi” (“Midnight Express”, 1978),“Conan” (“Conan the Barbarian”, 1982),“Sicilyalı” (“Scarface”, 1983) gibi kendi döneminden yönetmenler için yazdığı farklı türlerde faaliyet gösteren senaryoları dahi tartışılmıştır. Keskin bir demokrat olan Stone, bunu belli etmeyip liberal olduğunu iddia etmesiyle sürekli tartışmaların yönetmeni olarak anılsa da sinemaya TV estetiğini sokması ve derin devletle ilgili bilinmeyen şeyleri açığa çıkarmasıyla önem arz etmiştir.  ‘ABD’nin silah ticareti yapması’, ‘Başkanları rant amaçlı öldüren bir sistemin faaliyet göstermesi’ ve ‘Vietnam’da Amerikan askerlerinin kendi kendilerini öldürmesi’ gibi devrimci politik mesajları vererek dikkatlerin odak noktası olmuştur. Ama bunlar, yeri geldiğinde tartışılıp inandırıcılığının sorgulanmasına yol açmış, yeri geldiğinde ise “JFK”deki söyleminin mahkemelerde incelendiği görülmüştür. Yani 2000’lerde güven vermesi de her türde filmler çeken, sinemaya hakim bir sanatçı olmasından kaynaklanır. Zaten Vietnam Savaşı üçlemesindeki eserlerin savaş filmi, biyografi ve politik-dram türlerini benimsemesinden başlayarak türler konusunda da bir ‘çeşitlilik’ takip ettiği görülür.  En suya sabuna dokunmayan eserleri de 2010’da devam filmi çekilen “Borsa” (“Wall Street”, 1987) ile kara komedi “Kaybolanlar”dır (“U-Turn”, 1997). Anlayacağınız klasik Amerikan sinemasının gramerini hakkıyla yerine getirirken, yine ‘Wall Street’ ve ‘ıssız kasaba’ kavramlarıyla üzerinden ABD ile ilgili bir şeyler söyleyen filmlerdir. 1-Katil Doğanlar (Natural Born Killers) (1995) 2-JFK (1991) 3-Müfreze (Platoon) (1986) 4-Kazanma Hırsı (Any Given Sunday) (1999) 5-Kesik El (The Hand) (1981)