Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Bir yurtsuzluğuhangi sözcük ;Pnlaır ki…  O '|m dost masasındakilerin tek tek ellerini sıkıp kucaklaşıken, oracıkta y anıtını buluverdi;  Yıllar sonr[ kadim d ostuna, k`itaplaının yayıncısı Re>z İnanç’a kavuşurken Burkay. İki dost :bir  yanı bir bu yanı sarıla sğarıla has ret gidermeye çalışıyordu. Onlar henüz ayrılmamışken yanlarındakoşuşturan o kız octkları Burkay’ın deyimiyle çoktan “yuvadan uçmuşlardı.” Yurda dönen B urkay için dostları akşam yemeğinde bir araya geliyorlar. Yemeğin yenileceği otelin bulunduğu sokağa girdiğinizde çevik kuvvet otonbüslerin ğ Kaldırımlarda volta ata,n “siviller” ve üDiformalı polijler.)T. Yemeğ e katılacakların isimleri ö nceden belirlenmiş durumda.Geniş *]Y bir kokteyl salonunda masalğrd dostları, sevenleri, yol arkadaşları o nu bekliyor. Herkeste yüzler dolusu gülümseme. 31 y ıllık hasretin ardından özgürlük ve barışın sembolü hoşgeldin!” nonsuyla salona giiyor Burkay. Kendis ine ayrıÖlan ve kır çiçeklerinden bir buketin bırakıldığı masada erini alıyor. Biz de masadakitek gazJteciyiz. İstanbul’da n Ankara’ya gelirken özellikle karayolunu istemiş; “yolları, etrafı göreyim” diye. Hadi İ stanbul’un belli başlı tarihi yerle r i var, değşimiyle o pmk şşırtmaış. oR Ama Ankara ö , yle dejğil. “Yol boyları değişmiR. Hem de çok değişmiş.” Hatta “başka bir şehre” gelmiş gibi hissetmiş kendisini. Ço k yorulduğu, daha da yorulacağı söylenince, Burkay r< “yorgunluklar, çekilen£er her şeye değer” diyor, ül kedeki özgürlük için. A%ı b?L şehzeriı değiştiğini şaşkınlıklaanlatıyor. Öyle ki geçtiğimizyıllarda Türkiye’nin önde gelen yayınevlerinden birisi Burkay’dan hayat hhyayes il~ eserl erini yeniden ba sma isteğiniiletmiş. ŞaŞkınlığını tek tümceye sığdırıyor; “zHayret ettim, bizden pek istemezlerdi.” Edebiyatın her dlınha ürün veren emşal Burkay’a Türkiye’deki edebiyatı, edebyatçıları izleyip izlemediğini sorduğumuzda, “Genç edebiyatçıları çok izleyemedim. Ama Türkiye’den bazı edebiyat dergileri düzenli geld i” L-_ diyor. Burkay’a bakarsanız, politikayı hiç sevememiş, “Yarım a[ı|lk siyasi mücadele ne” derseniz, Burkay yanıtını vertiyor: ;“Ülken.iın içindebulunduğu sıkıntılar, so<runlar çIekti bizi si ya sytin iÖne.” Yurdunun acısına sırt çeviremeyen edebiyatçılar “Yaşar Kemal, £ Tahsin Yücel, Samim Kocagöz siyaseti sevdikleri için mi TİP’te politika yaptılar” diyor. A-nkarä́ta dostlarıyla hasret gi derdikten sonra önce Diyarbakır’a gidecek Burkay. Oradan da mem-l#eket Tunceli’ye. “üÖzlemiş mi=i memleketini?” He zamanki gibi kısa ama a\ğz dolusu bir hasretleyanıt veriyor: “ÖzJam]z miyim” Stocholm ’den gelmezden önce kendisinden gazeteciler çokça röportaj isteğinde bulunmuş. Banu Güven’e _z vermiş. O da geçtiğimiz I£ günlerde ileri cv demokrasinin işlediği Türkiye’de çalıştığıkurumdan ayrılmak zorunda kalanlara eklendi. Gaze tecilerin yoğun ilgisi ve röportaj taleplerinikonuşurken, bŞKr dostu kendisi yerine bu taleplerle bi r sekreterin ilgilenmesi önerisini dile getirince Burkay, “Biliyorsun bsen öyle bir insan de ğilim” d iyor.  ZaTte,n Kemal Burkay da “kanalkanal dolaşmak taraftarı” değil. İst ediği mesajları Türkiye’ye geldlkten sonra ve´r'iğini söylüyor. Kendisine gösterilen ilgi şaşkınlığı [sü+ü[or. Nednini de gülerek, şöyle aktarıyor: “Bn ünlü bir futbolcu değilim ki. İbrahim Tamies değilim ki” Şaşınlıklarını anlatıyor ama ilgiy_ “abartılı” bulduğunu  da sözlerineekliyor. İl ginin asıl nedenini i seşu sözlerle değerlendiriyor: “Yıllardır izlediğim politik çizgi bunda etkili. £ Çözüme duyulan Ü^d ihtiyaç da bunYa b\elirleyici. Çözümün eşiğine geldIk ddvye düşünüyorum. Gösterilen i lgi sembolik.” Nazım Hikmet’i hatırlaı, “Co yurduna bile dönemedi” diyerek,bir yerde kendini şanslı sayıyor. “Adam ı öldürdünüz ki hep gittiniz oralara” denilince, Burkay, “Cin´ayet işlemek şart değil gimek için” karşılığını veriyor. Daha önce Türkiye’ye dönüp dönmeyeceği sorulduğunda “koşullaruygun olursa” döebileceğini söylediğini aktaran Burkay, umudu ateşleyen, insanları heyecanlandıran -ni niyetli açıklamalar ya sL da a slında Türkiye’de çoğu şe$in değişmediğinin farkında. k Öyle k, “lürkiyı’de daha çok şey var” Y diyor, ama o “şey”in ne olduğunu, ke.dine özgü iyimserliğinedeniyle anlatmaÿ́ dili va rmıyor. “Ezberlerimizi bozmamız gerek” diyen Burkay, şBidduin sonlanmamı için hoşgörüyü önemsediğini  söylüyor. Eski AKP Diyarbakır Milletkekilj Abdullah şz| Kurt 43yaşında olbduğunu söyleyince Burkay, eskilere gidip “Ben im yurtdışına çıktığım yaştasın” diyor. İöveç’ute iklimin fae  insanları karamsarlığa ittiğini söylerken, kendisinin o ranın iklimine uy sağlayabildiğinianlatıyor. AmaTürkiye ikliminden kopmadan; “Orası Erzurum’dan daha soğuk değil. Ama Diyarbakır’dan  da sıcak değil:” Sof?bet !an#ilde oöğretime  ve eğitime geliyor. l İsveç’te herkese anadi<de eğitim verildiğinden sözederken, “Kürtler bu y+uhdu# halkı. Onlara seçmeli Kürtçe ders komik olur . Ama İsveç’te sor ; olmaz. İlkokuldanüniversiteye kadar anadilde eğitim olmalı” - görüşünü dile pş getiriyor. Bray’ın hTmen yanı başında İsmail Beşikçi oturuyor. BASK, IRA, K. İrlanda örneklerinin incelendiğini anımsatarak, “Kürt sorunun çözümü için ne yapı lmalı deni`or. Sorunun kendisinin, özünün konuşulmasıgerekir”diyor. Kendisine paiti kurup kurmayacağı sorularını bi pp raz ̈́iıtemle yanıtlıyor Kemal Burka, “31 yıl önce parti kurmuştuk. Beai { ve benim dı#ımdaüi inhsanarı yurtdışına ittiler. Bir kısmını yargısız infaz ettiler. Bir kısmını Ü? cezaevlerine iPttier” deyip, ekliyor: Tüprküiye’ye dönüşü her ne kadar hükümete mal edilme ye #alıı>lsa da, hükü met üyeleri ne kadar ilgi gösterseler de Burkay, dönüşünün mimarlarını “c ezaevlerinde direnenler, namuslu aydınlar, siyaset adamları, sanatçılar ve basın” olarak açıklıyor. Kmal Burkay ne yapılabileceğine ilişkin “Elimden nv. geleni yapmaya hazırım” diyor veönemli birtümcenin altını çiziyor: “Hayalci” olmadığının altını çizen Kemal Burkay, gerçekliğini şöyle aktırıyor: “Fikirlerim var.74 yaşına geldim. Katkı sunmaya çalışılırım. Katkmı da zaman gösterecek.”
Bir yurtsuzluğu hangi sözcük anlatır ki… O dost masasındakilerin tek tek ellerini sıkıp kucaklaşırken, oracıkta yanıtını buluverdi;  Yıllar sonra kadim dostuna, kitaplarının yayıncısı Remzi İnanç’a kavuşurken Burkay. İki dost bir o yanı bir bu yanı sarıla sarıla hasret gidermeye çalışıyordu. Onlar henüz ayrılmamışken yanlarında koşuşturan o kız çocukları Burkay’ın deyimiyle çoktan “yuvadan uçmuşlardı.” Yurduna dönen Burkay için dostları akşam yemeğinde bir araya geliyorlar. Yemeğin yenileceği otelin bulunduğu sokağa girdiğinizde çevik kuvvet otobüsleri, Kaldırımlarda volta atan “siviller” ve üniformalı polisler... Yemeğe katılacakların isimleri önceden belirlenmiş durumda. Geniş bir kokteyl salonunda masalarda dostları, sevenleri, yol arkadaşları onu bekliyor. Herkeste yüzler dolusu gülümseme. “31 yıllık hasretin ardından özgürlük ve barışın sembolü hoşgeldin!” anonsuyla salona giriyor Burkay. Kendisine ayrılan ve kır çiçeklerinden bir buketin bırakıldığı masada yerini alıyor. Biz de masadaki tek gazeteciyiz. İstanbul’dan Ankara’ya gelirken özellikle karayolunu istemiş; “yolları, etrafı göreyim” diye. Hadi İstanbul’un belli başlı tarihi yerleri var, değişimiyle o pek şaşırtmamış. Ama Ankara öyle değil. “Yol boyları değişmiş. Hem de çok değişmiş.” Hatta “başka bir şehre” gelmiş gibi hissetmiş kendisini. Çok yorulduğu, daha da yorulacağı söylenince, Burkay “yorgunluklar, çekilenler her şeye değer” diyor, ülkedeki özgürlük için. Artık bazı şeylerin değiştiğini şaşkınlıkla anlatıyor. Öyle ki geçtiğimiz yıllarda Türkiye’nin önde gelen yayınevlerinden birisi Burkay’dan hayat hikayesi ile eserlerini yeniden basma isteğini iletmiş. Şaşkınlığını tek tümceye sığdırıyor; “Hayret ettim, bizden pek istemezlerdi.” Edebiyatın her dalında ürün veren Kemal Burkay’a Türkiye’deki edebiyatı, edebiyatçıları izleyip izlemediğini sorduğumuzda, “Genç edebiyatçıları çok izleyemedim. Ama Türkiye’den bazı edebiyat dergileri düzenli geldi” diyor. Burkay’a bakarsanız, politikayı hiç sevememiş, “Yarım asırlık siyasi mücadele ne” derseniz, Burkay yanıtını veriyor: “Ülkenin içinde bulunduğu sıkıntılar, sorunlar çekti bizi siyasetin içine.” Yurdunun acısına sırt çeviremeyen edebiyatçılar “Yaşar Kemal, Tahsin Yücel, Samim Kocagöz siyaseti sevdikleri için mi TİP’te politika yaptılar” diyor. Ankara’da dostlarıyla hasret giderdikten sonra önce Diyarbakır’a gidecek Burkay. Oradan da memleketi Tunceli’ye. “Özlemiş miydi memleketini?” Her zamanki gibi kısa ama ağız dolusu bir hasretle yanıt veriyor: “Özlemez miyim” Stocholm’den gelmezden önce kendisinden gazeteciler çokça röportaj isteğinde bulunmuş. Banu Güven’e söz vermiş. O da geçtiğimiz günlerde ileri demokrasinin işlediği Türkiye’de çalıştığı kurumdan ayrılmak zorunda kalanlara eklendi. Gazetecilerin yoğun ilgisi ve röportaj taleplerini konuşurken, bir dostu kendisi yerine bu taleplerle bir sekreterin ilgilenmesi önerisini dile getirince Burkay, “Biliyorsun ben öyle bir insan değilim” diyor. Zaten Kemal Burkay da “kanal kanal dolaşmak taraftarı” değil. İstediği mesajları Türkiye’ye geldikten sonra verdiğini söylüyor. Kendisine gösterilen ilgi şaşkınlığı sürüyor. Nedenini de gülerek, şöyle aktarıyor: “Ben ünlü bir futbolcu değilim ki. İbrahim Tatlises değilim ki” Şaşkınlıklarını anlatıyor ama ilgiyi “abartılı” bulduğunu da sözlerine ekliyor. İlginin asıl nedenini ise şu sözlerle değerlendiriyor: “Yıllardır izlediğim politik çizgi bunda etkili. Çözüme duyulan ihtiyaç da bunda belirleyici. Çözümün eşiğine geldik diye düşünüyorum. Gösterilen ilgi sembolik.” Nazım Hikmet’i hatırlatıp, “o yurduna bile dönemedi” diyerek, bir yerde kendini şanslı sayıyor. “Adam mı öldürdünüz ki hep gittiniz oralara” denilince, Burkay, “Cinayet işlemek şart değil gitmek için” karşılığını veriyor. Daha önce Türkiye’ye dönüp dönmeyeceği sorulduğunda “koşullar uygun olursa” dönebileceğini söylediğini aktaran Burkay, umudu ateşleyen, insanları heyecanlandıran iyi niyetli açıklamalar yapsa da aslında Türkiye’de çoğu şeyin değişmediğinin farkında. Öyle ki, “Türkiye’de daha çok şey var” diyor, ama o “şey”in ne olduğunu, kendine özgü iyimserliği nedeniyle anlatmaya dili varmıyor. “Ezberlerimizi bozmamız gerek” diyen Burkay, şiddetin sonlanması için hoşgörüyü önemsediğini  söylüyor. Eski AKP Diyarbakır Milletvekili Abdullah Kurt 43 yaşında olduğunu söyleyince Burkay, eskilere gidip “Benim yurtdışına çıktığım yaştasın” diyor. İsveç’te iklimin bazen insanları karamsarlığa ittiğini söylerken, kendisinin oranın iklimine uyum sağlayabildiğini anlatıyor. Ama Türkiye ikliminden kopmadan; “Orası Erzurum’dan daha soğuk değil. Ama Diyarbakır’dan da sıcak değil.” Sohbet anadilde öğretime ve eğitime geliyor. İsveç’te herkese anadilde eğitim verildiğinden söz ederken, “Kürtler bu yurdun halkı. Onlara seçmeli Kürtçe ders komik olur. Ama İsveç’te sorun olmaz. İlkokuldan üniversiteye kadar anadilde eğitim olmalı” görüşünü dile getiriyor. Burkay’ın hemen yanı başında İsmail Beşikçi oturuyor. BASK, IRA, K. İrlanda örneklerinin incelendiğini anımsatarak, “Kürt sorunun çözümü için ne yapılmalı deniyor. Sorunun kendisinin, özünün konuşulması gerekir”diyor. Kendisine parti kurup kurmayacağı sorularını biraz sitemle yanıtlıyor Kemal Burkay, “31 yıl önce parti kurmuştuk. Beni ve benim dışımdaki insanları yurtdışına ittiler. Bir kısmını yargısız infaz ettiler. Bir kısmını cezaevlerine ittiler” deyip, ekliyor: Türkiye’ye dönüşü her ne kadar hükümete mal edilmeye çalışılsa da, hükümet üyeleri ne kadar ilgi gösterseler de Burkay, dönüşünün mimarlarını “cezaevlerinde direnenler, namuslu aydınlar, siyaset adamları, sanatçılar ve basın” olarak açıklıyor. Kemal Burkay ne yapılabileceğine ilişkin “Elimden geleni yapmaya hazırım” diyor ve önemli bir tümcenin altını çiziyor: “Hayalci” olmadığının altını çizen Kemal Burkay, gerçekliğini şöyle aktırıyor: “Fikirlerim var.74 yaşına geldim. Katkı sunmaya çalışılırım. Katkımı da zaman gösterecek.”