Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

ü;Ö Size Gilbert’tan sözederek başlamalıyım. Gilbert ^k aylık bir kedi yavr|suydu, annesi yoktu. Parkta bir deri zSin kemik dolaşırken pe şimize takıldı. Her tarafına dikenler, çalılar yapışmıştı, kir içindeydi.  Acı tatlı m,yavladı, peşimizi bırakmadı. Anne olmadan önce yapmazdım, ama annesiz kalmış bir canlıyı orada bırakamadım.Elimiz kolumuz domuyd|, ev yakın değildi, kedilere ileri derecede alerjim vardı. Yanımızda sepeti olan biri bitiverdi.  Ne olduğunu anlamadan sepetin içindeki kediyi, Lado =$B ile eve taşıyorduk. Eve a£amazdık, bahçenin çok sayıda ked ziyaretçisi bu ufaklığa zarar v erecek dÖye korktuk.  Süt v$r_k, çme|iD Lado gibi köfteci çıktı, köfteleri dişsizağızı  ile b>vr güzel götürdü.  Ertesi gün veterinerin lnu tutttuk. Veteriner;‘’adı ne ?’’ diye sorunnca babayla ay nı andahiç tereddütsüz; ‘’Gilbert’’ deyiverdik. Lado, bu işe pek j|| memnun oldu. Gilbirt, hep güçsüzdü ama bize geldikten sonra daha da köhtü oldu. Dört gün sonra bir toplanvının ortasında telefonumçaldı, ablam Gilbert’ın I durumunun hiç yi olmadığını söylüyordu. Bir sonrak i sahnede,dörtlüleri yakmış I can çekişen Gibe-t’ı veterinere yetiştiriyordum. Gilbert’a er-m takıldı, 3-4 saat sonra telefonun ucundaki veteriner, ‘’sizin ufaklığıkaybettik’’ diyordu.  Ladoya ne diüyeceğimi g̈́ kara kara düşündüm. a “Ölümü nye saklayayım?” dedim. Ölüm, gerçeketive doğ aldı.  Gelgör ki bir o kadar da kabu l etmesi ve anlaması zord . Hisleri mi dinledim. Lado Gilbert’a bağlanmıştı la mazileri kısaydı.  Evimizin bGr parçası lm<amışı. HSrüz iki yaşında olan Lado’ya sevdiği bir şeyin sonsuza kadar ği Klduğunu ve artık geri geolReyeceğini anlatmamaya kararverdim.  Ookuldayken Gilbert’ın annesinin geldiğini ve onu alıp evlerine eötürdüğünr söy ledim. ‘Gilbert, ‘’ben Lado’yla oynayacağım miyawww’’ dedi ama annesiylegitmesi gerekti’ diye uzun uzunanlattım.  ‘’O zatJn bir sokak kedisiydi, bizi m kedimiz değildi, biz sadece onu misafir ettik’’ diye açıkla^maya çalıştım. Lado ağladı. Parka gidip G ilber t ’ı bulmak, yemeğini ı£e vermek istedi. Bir şekildeatlattık. Lado’yu bir yaşından bu yanaEkip Norma Raon’da psik olog Layza Ovadya takip ediyor. LayzaHanımı olay geçip gittiktön sonra aradım.  Bana şunları söyledi: “Gilbert evin kedisi olm adığı ve Lain’nin yaşı da çok kü^ük olduğu içinbu ölümü geçiştirmeniz doğru olmuş.  Gilbzertüın gid*Öşini daha az hikayeleştirip ba sitve net bir şekilde adece; Gilbert’ın +> annesi geldi onu götürdü’’ emeniz daha doğru olurdu.  Eğer ölen evinizin kedivsi ya da Ladin’nin çok sık gördüğü bir yakınınız olsa ydı. yO zaman yaşı ne olursa olsun, öldü kelime.ini kullanarak açıklamanız gerekirdi. Açıklarken de doğadan somut örnekler vermeliydiniz. Ama böyle bir durum sAz koyusu değilse, çocuklara ölümü anlatmayı nekadar geciktirirsek  o kadar iyi oluyor.” Esra S ert'in "Ac emi Anne" köşesini Faucebook'tan takip et$mek için
Size Gilbert’tan söz ederek başlamalıyım. Gilbert iki aylık bir kedi yavrusuydu, annesi yoktu. Parkta bir deri bir kemik dolaşırken peşimize takıldı. Her tarafına dikenler, çalılar yapışmıştı, kir içindeydi.  Acı tatlı miyavladı, peşimizi bırakmadı. Anne olmadan önce yapmazdım, ama annesiz kalmış bir canlıyı orada bırakamadım. Elimiz kolumuz doluydu, ev yakın değildi, kedilere ileri derecede alerjim vardı. Yanımızda sepeti olan biri bitiverdi.  Ne olduğunu anlamadan sepetin içindeki kediyi, Lado ile eve taşıyorduk. Eve alamazdık, bahçenin çok sayıda kedi ziyaretçisi bu ufaklığa zarar verecek diye korktuk.  Süt verdik, içmedi. Lado gibi köfteci çıktı, köfteleri dişsiz ağızı ile bir güzel götürdü.  Ertesi gün veterinerin yolunu tutttuk. Veteriner; ‘’adı ne ?’’ diye sorunca babayla aynı anda hiç tereddütsüz; ‘’Gilbert’’ deyiverdik. Lado, bu işe pek memnun oldu. Gilbert, hep güçsüzdü ama bize geldikten sonra daha da kötü oldu. Dört gün sonra bir toplantının ortasında telefonum çaldı, ablam Gilbert’ın durumunun hiç iyi olmadığını söylüyordu. Bir sonraki sahnede, dörtlüleri yakmış can çekişen Gilbert’ı veterinere yetiştiriyordum. Gilbert’a serum takıldı, 3-4 saat sonra telefonun ucundaki veteriner, ‘’sizin ufaklığı kaybettik’’ diyordu.  Lado’ya ne diyeceğimi kara kara düşündüm. “Ölümü niye saklayayım?” dedim. Ölüm, gerçeketi ve doğaldı.  Gel gör ki bir o kadar da kabul etmesi ve anlaması zordu. Hislerimi dinledim. Lado Gilbert’a bağlanmıştı ama mazileri kısaydı.  Evimizin bir parçası olmamıştı. Henüz iki yaşında olan Lado’ya sevdiği bir şeyin sonsuza kadar yok olduğunu ve artık geri gelmeyeceğini anlatmamaya karar verdim.  O okuldayken Gilbert’ın annesinin geldiğini ve onu alıp evlerine götürdüğünü söyledim. ‘Gilbert, ‘’ben Lado’yla oynayacağım miyawww’’ dedi ama annesiyle gitmesi gerekti’ diye uzun uzun anlattım.  ‘’O zaten bir sokak kedisiydi, bizim kedimiz değildi, biz sadece onu misafir ettik’’ diye açıklamaya çalıştım. Lado ağladı. Parka gidip Gilbert’ı bulmak, yemeğini vermek istedi. Bir şekilde atlattık. Lado’yu bir yaşından bu yana Ekip Norma Razon’da psikolog Layza Ovadya takip ediyor. Layza Hanımı olay geçip gittikten sonra aradım. Bana şunları söyledi: “Gilbert evin kedisi olmadığı ve Ladin’nin yaşı da çok küçük olduğu için bu ölümü geçiştirmeniz doğru olmuş.  Gilbert’ın gidişini daha az hikayeleştirip basit ve net bir şekilde sadece; Gilbert’ın annesi geldi onu götürdü’’ demeniz daha doğru olurdu.  Eğer ölen evinizin kedisi ya da Ladin’nin çok sık gördüğü bir yakınınız olsaydı. O zaman yaşı ne olursa olsun, öldü kelimesini kullanarak açıklamanız gerekirdi. Açıklarken de doğadan somut örnekler vermeliydiniz. Ama böyle bir durum söz konusu değilse, çocuklara ölümü anlatmayı ne kadar geciktirirsek o kadar iyi oluyor.” Esra Sert'in "Acemi Anne" köşesini Facebook'tan takip etmek için