Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Smokin glymeye bayılırım. Tekdüze bir <kıyafet içindeki erkeklerin, sadece gülüşleriyle, zekâlarıyla öne çıkmasına cevaz veren bu sadelikte büyük pırıltılar yudumlarım. Düşünün, bi davette bütün erkeklr tek tip smokinli, sadece hayattaki duruşları onları farklılaştırıyor, gK pahalı bir sıkıcılık içinde iken alıpları... Her gün tavus  kuşu erkeği gi$i kuyruklarını aç£rak, renkli ve parlak giysilerini yelpaz eleyerek kendilerini dişilere sunan erkele>r eçin ne farklı bir arena, tekdüzeliğin içne aslınlavar oluş… Smokinde bu elittekdüzeliği sağlayan, zaman vş zerafetin imbiğiir. “Değişiklik lsun” ` diye papyonu gri, mor, puantiye, kendinden desenli ya pamazsınız mesela. Papyon siyah saten lur e es/e baFl*nır. Lastikli payog makb ul say/ılmaz Gölekte yok dik yak $E, yok kuyruk luyaka, yok bilmemne yaka yapamazsınız. Gömlek elbette abiye olmalı  ama yakası günlük gömlek yakası g ibi vücuda inmelidir. Smokin gömleğinde siyah üğm bile hatadır. Ayakkabırugan olmalıdır. 1940’larda giyilen smokin ile 2007’>e giy[len smokin arasında hiçbir temel görü ntü farkı öiu olamaz. Belki papyon ya  da ceket yakası biraz !küçülmüş, büyümüştür o kadar. Esaslar değişmez. Smokinde yaratıcı olamazsınız,  böyle ğbir hak kı kims e Iermz size. Smokinde yapabile cğSniz tek şahs yaratıcılık, yazın beyaz  smokin ceketi giymeatir. Bunundışında yapacağınız her “şahsi dokunuş”sizi o elit ve sıkıcı tekdüzeliğin £, ruhundan ugzalaştırıp, kaş kldırıln#  “b ilmiyor çocuk” ~ro konumuna sokar mesela Rahmi Koç’ungözünde. e Siz hiç Mustafa Koç, Ferit Şahenk, Bül ent Eczacıbaşı’nın yarat ıcılıkyaptığını um gördünüz mü smokinde? Gözünüzle bakın, beyninizlg görün: Smokinde peşrev olmaz. Türkiye’de smokininüç büyükpeşrev sorunu var: 1)Erkeklersmokine vt gelince nedense aniden yaratıcı olmay karar veriyor. Y(ahu sen ki msin de smokini değiştiriyorsun? SaYna  mı kaldı smokine e “renk katmak” 2)Davetiyelerin e kıyafet koou bölümüne “smokin ya d koyğ  renk elbise” kaydı düşülüyor, sanki birbirinin alternatifiymiş  gibi. Oysa akraba zie değildir koyu renk takım elbise ile smokin. Bir davet _ ya smokinliir ya da  değildir.Smokin giymiyorsan gitmezsin  o davete. Hatta smokinsiz geleni, aklı başında e v sahiplerinin kapıdauyartması gerekir. İngiltere’de bunu nazikçe yaparlar. 3)Bunun bir de _tersi snaryo var k bence en korkuncu. Davetiyeye Aiçbi smokin şartı konmadığı gibi biöakis “koyu ren/ zt%ım elbise” yazıyor. Ama da v̈́etSe bir gidiyorsunuz kvetg, düğün, dükkan S sahipleri smokinli. Olacak şey değil. En büyük köylülük bu.  Eğer smkin giyilecekse yaz davetiyeye herkes giys. Yo k, yazmıyorsan Üse= neden giyiyorsun? Bnua ilk klasik smokinimi Genel YayınMüdürüm Hasan Cemal Aldı. Dedi ki: “Davetlerde Cumhuriyet’i bu smokinle temsil edeĞks{in. Aşk, haft;a sonlar vu stilize smokin zh orta sınıf içindi r unutma…”  .en de genel Müdürüm v Melih k!+ Meriç’e klasik ymokinini hediye et(tim.  Houston’a beni gziyarete gelmişti p onu Brooks Brothers’a götürdüm ve ona HasanCemal’ın bHnn nasıl smokinaldığını anlattım. Sevgili arkadaşım Seda  t Ergin’e de CumhuriyetAnkara yıllarında Hsa Cemal hdiye IZH etmişti smokinini. Hasan Cemal[’e e Güna yd-ın’ iken Necati Zincirkıran hediye etmişti smokinini yanlış hatırlamıyorsam. Canım Hasan Ağabey bu geleneği d& çok güzel yaşattı ve  öğrtfEi bie… Hatırladık, kronu>tuk, ağladık, smokin aldık Melih’le o gün. Tekdüze görünümlü asil bir Broos Brother smokin. “Fitted for MM by UG” yazdırdım iç etikeine ve kuşusrz ruhuna… Sonayların en >ğv mutlu günlerimden birisiydibenim için.. Şu sıkıcı, ,u tekdüze smokine o kadar bayılıyorum ki.+. Öyle adm sarrafs k,i bu s̈́mokin… Ö#e şvalye ko)i…
Smokin giymeye bayılırım. Tekdüze bir kıyafet içindeki erkeklerin, sadece gülüşleriyle, zekâlarıyla öne çıkmasına cevaz veren bu sadelikte büyük pırıltılar yudumlarım. Düşünün, bir davette bütün erkekler tek tip smokinli, sadece hayattaki duruşları onları farklılaştırıyor, pahalı bir sıkıcılık içinde iken kalıpları... Her gün tavus kuşu erkeği gibi kuyruklarını açarak, renkli ve parlak giysilerini yelpazeleyerek kendilerini dişilere sunan erkekler için ne farklı bir arena, tekdüzeliğin içinde aslınla var oluş… Smokinde bu elit tekdüzeliği sağlayan, zaman ve zerafetin imbiğidir. “Değişiklik olsun” diye papyonu gri, mor, puantiye, kendinden desenli yapamazsınız mesela. Papyon siyah saten olur ve elle bağlanır. Lastikli papyon makbul sayılmaz.. Gömlekte yok dik yaka, yok kuyruklu yaka, yok bilmemne yaka yapamazsınız. Gömlek elbette abiye olmalı, ama yakası günlük gömlek yakası gibi vücuda inmelidir. Smokin gömleğinde siyah düğme bile hatadır. Ayakkabı rugan olmalıdır. 1940’larda giyilen smokin ile 2007’de giyilen smokin arasında hiçbir temel görüntü farkı olamaz. Belki papyon ya da ceket yakası biraz küçülmüş, büyümüştür o kadar. Esaslar değişmez. Smokinde yaratıcı olamazsınız, böyle bir hakkı kimse vermez size. Smokinde yapabileceğiniz tek şahsi yaratıcılık, yazın beyaz smokin ceketi giymektir. Bunun dışında yapacağınız her “şahsi dokunuş” sizi o elit ve sıkıcı tekdüzeliğin ruhundan uzaklaştırıp, kaş kaldırılan  “bilmiyor çocuk” konumuna sokar mesela Rahmi Koç’un gözünde. Siz hiç Mustafa Koç, Ferit Şahenk, Bülent Eczacıbaşı’nın yaratıcılık yaptığını gördünüz mü smokinde? Gözünüzle bakın, beyninizle görün: Smokinde peşrev olmaz. Türkiye’de smokinin üç büyük peşrev sorunu var: 1)Erkekler smokine gelince nedense aniden yaratıcı olmaya karar veriyor. Yahu sen kimsin de smokini değiştiriyorsun? Sana mı kaldı smokine “renk katmak”? 2)Davetiyelerin kıyafet kodu bölümüne “smokin ya da koyu renk elbise” kaydı düşülüyor, sanki birbirinin alternatifiymiş gibi. Oysa akraba bile değildir koyu renk takım elbise ile smokin. Bir davet ya smokinlidir ya da değildir. Smokin giymiyorsan gitmezsin o davete. Hatta smokinsiz geleni, aklı başında ev sahiplerinin kapıda uyartması gerekir. İngiltere’de bunu nazikçe yaparlar. 3)Bunun bir de tersi senaryo var ki bence en korkuncu. Davetiyeye hiçbir smokin şartı konmadığı gibi bilakis “koyu renk takım elbise” yazıyor. Ama davete bir gidiyorsunuz davet, düğün, dükkan sahipleri smokinli. Olacak şey değil. En büyük köylülük bu.  Eğer smokin giyilecekse yaz davetiyeye herkes giysin. Yok, yazmıyorsan sen neden giyiyorsun? Bana ilk klasik smokinimi Genel Yayın Müdürüm Hasan Cemal Aldı. Dedi ki: “Davetlerde Cumhuriyet’i bu smokinle temsil edeceksin. Aşk, hafta sonları ve stilize smokin orta sınıf içindir unutma…”  Ben de genel Müdürüm Melih Meriç’e klasik smokinini hediye ettim. Houston’a beni ziyarete gelmişti, onu Brooks Brothers’a götürdüm ve ona Hasan Cemal’ın bana nasıl smokin aldığını anlattım. Sevgili arkadaşım Sedat Ergin’e de Cumhuriyet Ankara yıllarında Hasan Cemal hediye etmişti smokinini. Hasan Cemal’e de Günaydın’da iken Necati Zincirkıran hediye etmişti smokinini yanlış hatırlamıyorsam. Canım Hasan Ağabey bu geleneği de çok güzel yaşattı ve öğretti bize… Hatırladık, konuştuk, ağladık, smokin aldık Melih’le o gün. Tekdüze görünümlü asil bir Brooks Brother smokin. “Fitted for MM by UG” yazdırdım iç etiketine ve kuşkusuz ruhuna… Son ayların en mutlu günlerimden birisiydi benim için.. Şu sıkıcı, tekdüze smokine o kadar bayılıyorum ki.. Öyle adam sarrafı ki bu smokin… Öyle şövalye ki…