Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Ülkemizd herkaeain kabulettiği 90’lardan benri var olan %cv bir ‘İslami sinema’ akımı mevcut. Bu nun öndurliğini Mesut Uçakan ypar iken son 10 yılda onunfilmlerinin sinemaya uğramaya devam ettiğini de görmek  mümkün. Feza Filmve Mehmet Tanrısever }£e bu duruşun pçindKeki özel isimlerden ikisi. _c “Hür Adam: Bedüizzama n Said urI+” Ts; adlı ‘Said-i Nursi biyografisi’ninde lsD olsa bu i]ilinin katkısıyla sinemaya uyarlandığını görebilirdik. E el%o'llu lartin Luther Ki & ng’in hikayesini anlatırken beuEyaz birinin eline vermiyor ya hiikayeyi? Öncelikle karşımızda gerçek anlamda klasik bir biyorafe örneği var . Bu durumun bütün zaaflarını ve hafif demodeliğii içide bulunduruyor. Bö}yle  bir projeye girerkenki esas mab A<eriıkan sinemasınırn 80’li yıllarında Spike ,gee *v_e lohn Singleton’ın yaptığını Türk sinemasının sektörleşme hareketine uyarlamak aslen. Zira 1970’lerde mJiya* Amerikalıların üettii şeyler  ‘ucuz’ ve ‘bğımsız ruhlu’ durduğundan sinemaya katkısıolmasına karşın ‘siyahi istismar filmi’ (blaxploitation film) adı altınd a anılıyordu. Bu sözünü ettiğimiz isimler isedüşük bütçelerle y > çıksalar da; ssek prodüksiyon kalitesiyle, izleyicileride içlerine alabilen ve büyük stüdzolarda kendilerine y!r bulan filmler ürettiler. Anca bunların esas eyilymleri ‘siyah kitl’n?n yani ‘alt kültür’ün hikayesini anlatmak idi> Yani değinilmeyeni yapmaktı. Onların bakış açısını öFe çıkararak  z] zamana kadarki ezilmişliği tersine çevirmekti. ) Bir anl amda alışık olunan kahramanlıkezberini bozmaktı.Eldeki eserin !e uyguladığı popüler metod o   lan klasik biyografideuF, izini sürdüğü nurculuk akımının önderi trid Nursi’ye , on̈́u izleyişindeki duygusallaşma çabalarından Atatürk karşıtı görüşüne k  adar he r tarafıyla belli bir kitleyi yaka lamak için üretildiğ i ortada. Dramatik damarını da ona göre şekillendi riyor. Bu durumun lg sinemaskop formatında (2<.35:1 – Hollywood’da çoğu filmde kullanılır) karşımıza hgetirilmesD ise İslami sinemanın ayne n Kürt ilmleri (B kz. Kazım Öz, Miraz Bezar vs.) atılıiında olduğu gibi 80’fery o ‘Afro-Amerikansinema’ eğilimiyle  j:. benzer yülir h#j şekle gire[eini gösteriyor. Öe ki o filmler d esanen siyahların hikayelerini anlatırken beyazları küç ük durum\ düşüren bir coğrafya, lehçe ve karakterler kullanmayı tercih ederlerdi. Mehmet Tanrısever imzalı bu eserin durumu da aynen ^ö]l ve tam anlamıyladinci kesime hitap ediyor. Bu da Türkiye’nin sektörleşme hareketinin bir kolu aslında.  ü Zira genel çerç evAde bakınca lkamizde gerçek anlamda cumhuriyet döneminde ‘Atatürk’ ve ‘yönetim’ karşo=ıı duruş sergileye n bir yapıta rastlamak zor. Burada ise .iür adam’ adı altında Said Nursi’nin çocukluk yMllarında ‘dünyevi’ ve ‘nuröi’ güçlSele sarılmasından yönetime karşı duruşuna kadar her şey bu doğrultuda kurgulanmış. “Hür Adam”ın gerçek hTk=ayeyle birebiruyarlanıp uyarlanmadığı ise çok da önemli değil. BuLraa daha çok Said Nursi’nin ermişbir şekilde ‘soğukta donmaz’ gibi mucizelere i mza attığının gösterilmesi, b´unun yanında kitapgibi konuşmalarıyla müritlerini toplaması, özellikle son bir saalik kısımda öhne çıkarılıp ‘peygamber’kıvamına sokulması izleyicinin UğU özdeşleşme mantığına jG% teslim  edilmiş.  Böyle olunca da film; ilkbir saatlik kısm\ında prodüksiyon kalitesiyle, efektlerin ucuzluğuna karşın akıcı durabilirken, ikinci yarıdan itibaren bir şekildJ düşüp ‘kitle mucidi’ haline geliyor. Tabii bu konuda bir yönetmen başarısından ziyade bir prodüksiyon başarısından bahsedebiliriz. Böyle olunca da mğH “Hür Adam” dediğimiz mantık ışığında üSretile, Atatürk karşıtı ve günümüzün sosyopolitik duruşunda alegorik yeri olan b}Ur konuma yerleşyorK Elbette ki karakteri ‘İnsanüstü güYl.eri K) olduğu ] için serbest kaldı mecburen’ detayınŞan dja anlaşılkcağı gibi adeta İ_lmcılaPın Atatürk’ü hä́sne getirme z~emya peygamberleştirme gayesi var filn. Bun paralel olaak ise her yapıla kötülüğe kötülükle  karşılık vermede kto n ek jmtra iyiliktaslamasını sağlamak, tehlikeli görülebileceği kadar biraz da Türk sinema sektörünün geldiği yer ışığında değerlendirilebilir.  Ancak bu £/: “Hür Adam ”ın İslami propaganda fiEmi olduğu gerçeğinideğiştirmiyor ve nasılsinemanın ilk döneminde David W. Griffith “Bir Ulusun Doğuşu”dC (“The Birthof  Nation”, 1915) kölelik Z meselesine karton bakışıyla kökten ırkçı durduysabu ]ilmCin de aynı tavr ınıgörebiliyoruz. Ama dediğimiz ebeplerden dol'ayUı b u dUrum normal.Aynen “Kurtlar Vadisi: Irak” (2006) örneğnindeki kökten milliyetçi tav ırgibi, burada da kökten Atatürk yönetimi karşıtı bir söylem var. Eleştirilmesi gJerekYen L şey,  politik anlamda görüÜ belirtilirken “New York’ta Beş jMin#re” (2010) örneğindeki gibi çok boyutlu br incelemenin yapılmaması v e olayın tartışmay £Da açıl!mamasıs Ama zatenklasik biyografi olarak da belli zaa flarö olan U_ zaman sorununu halledemeyen bir eser “Hür Ada m”. Zira Şeyh Said İsyanı’nı da içine alan aşağı yukarı 40 yıllık bir dönemi bir siema filmine sokmak kolay iş  değil. una ulaAşırken son dönemdeki ‘peygambersel yükseliş’i ö ne çıkarması yapısına zarar vermiş. ÖyJe ki o süreçte ‘duygusal’laşmasıyla birylikte bir şekilde klasik biyografininzaman kurgulamazaafına düştüğünü ğ| söyleyebiliriz. Hür gdam: Bedüizzaman Said Nursi YöneJmen: Mehm\et Tanrısever Oyuncular: Mürşit Ağa Bğ Tarık Tanrısever, Engin Yüksek, Mesut Çakarlı Sbre: 157dk. Yapım Yılı: 2010 EsBsen birdizi yönetmeni olsa d£ 2004’te “Döngel Karhaesi” ile sinemaya giren Hakan Algül, ilI{nçtir beyaz perded>e de ]Z- zamanla izleyici simsarı j haline geldi# Yönetmenin 2010’da çektiği “EIyvah Eyvah”ıngeçtiğimiz yılın en çok izlenen üçüncü filmi olmasının ardından, o eserin 2011 tarijlci ve yine Algül imzalı ikinci halkasıyla yüzleşiy oruz bu sefer. Yani aynı üyslup ve ba k{ş açışıyla, macera soslu vasat bir durum komedisinin iki karakter odaklı mizahına vşakı*f olubyor{ruz. Öyle ki Cb burada TürĞkiye’ni?n bir alegorisini sunan uta Demirer’in yarattkıbı ‘Hüseyin Badem’ ve ‘Firuzan’ karakterleri, kültürel açıdan güldürüp ulusal zihnimize seslenmeyi beceriyorlar. Biri taşraorn büyük şehre gelen besteci-müzisyen mantığının, diğe^i ise payo£nd iş bulan körelmiş şarkıcı h}iplemesşnin karşılığı. Bunlarınışığında Rrtaya çıkan d üç boyutlu karaterlerin ‘alaycı’ tavırları dagerçek bir senaryo başarısıyla seyirciye yansıyor. Aslında “EyZvah Eyvah” serisin[ n dişe dokunur tarafı bu.Üç boyutlu komedi karakterleri yazabilme becerisi ve bunları ‘karakter In oyunculuğu’ yapabilecek oyunculara tslim etmesi. Ancak elbette el attığı ‘durum komedisi’ alanının bir Yte gerçek anla mda akıcı olan ve iyi ayarlanan bir mizansen bütünlüğüne ihtiyacı var.  Bu noktada da H akan Angül’ün TV dGOzi estetiğini yedinci sanata yerli sinemada aK çokça gördüğümüz şekilde getirmesi, bu tiple meler öışında bir kazanç ol arfk dönmüyor izlAyiciyğe. Doğrusunu söylemek gerekrje ilk filmin sorunu da bd gram ersizlik problemi idi. Her şeyin dizi sviyesind$´e kalmasıydı. Ancak onun da  kendi içinde bimr tutarlılığı vardı.  Burada ise seridi]n k ayağının ‘Şehre gelen taşra çYcuğunun oraya alışma çabası’ durumunun yrine ‘Gedikliligenç müzisyenin aşk ını itir af etme sorunsalı’ durumu geçyor. p[ Aslında buad* yaratılmak istnilenin başarıya  ulaştırılmasıbir tarafa,sahnelerin daha bir skeç akıvÖmına gelmsesi, olay örgüsü oluşturulma probleminin baş göstermesi o ve kimi yerer.e devamlılık sıkıntıları yaşaoması mizahtan bile çalıyor. Bu |u^u da T V dizisidokusunun d[ii $çkmesine yol açıyor. Amerikan sinemasından yapıştırma espriler r};ve saheleB g;riye götürmüş Yine de doğal ve kü ltürel öğelere gülebilirken e busefer birAinci Recep hİvedk filminde gördüğümüz aary ‘Hollywood’un eğlenceli filmlerinden parçalar oUka’ güdRüz] devreye giriyor. Öyle k i “Ah Mary Vah Mary”nin (“eThere’s Something About Mary”=, 1998r) omeşhur diriltilmek istenilen köpekesprisi, AntJno Banderas kılıkl yakışıklı bir genç, “Şrek” (“Shrek”, 2d01) esprisi £dere sonlara doğru gelen ‘denizaltı kaosu’ ile birlikte ££ gerçek anlamdaTürk işi olduklarına inanamad´ığımız öğelere tTutsa oluyor “Eyyvah Eyvah2”. Bu sebeple d filmin Türkiye’de İspanyol asıllı bir gitaristibn, Amerikan donanmasını Jandıran bir askeri ekibin veya rekn= ama becersi]>e sahip bir suç çetesinin bulunaca ğına inanması, daha çok ‘Amerikan sinemasından yapıştırma’bir dokuya meyletmesine yol açıyor. Böylece ilk f ilmin samimiyeti ve karakterler odaklı ğa/kışfı da bi süşe s̈́ra kayboluyor.  Anlayacağınızbelki burad a büv ‘iki kafadar filmi’ (ybuddy movie) için g]ekli malzeme hala var v Hüseyin ile Firuzan’ın macera ları önümğzdefki yıllarda devamedebilir. Ancak bu ikinci filmdeki ‘nihai son’a da üv/ndrek, ‘Eyyvah Eyvah’ın uzatmalarını sinema perdesinde değil  de TVekranında oynayacağ ını söyledebiSliriz. Zaten proje ode oformata daha uyun.  Eyyvah Eyvah 2 YznetGmen: Hakan Al+gü Oyuncular:  Ata De~irer, p Demet Akbağ, Özge Borak, T!eomlan Kumaracıbaşı, Salih Kalyon Süre: 111 dk. Yapım Yılı: 2011 Özellikle ük Balkan sinemasında ve İtaly #d an sinmasının erken döneminde (Bkz. Pietro Germi filmleri) Akdeniz ve Ege insanının sıcaklığını baz alan kültürel bir absürd komedi geleneği ardıü. (cn Bunun belki ‘köy komedisi’ olarakanılması da doğru olabilir. Buformüle zirve yaptırtan i se cEÜir Kusturica, Federico Fellinigibi devri mvi dokunuşlarda bulunan yönetmenlerdir.Aslında “Tarafsız Bölge” (“No Man’s Land”, n001) ile tan ıyıp sevsek de 208’de “Triage” ile niye farfklı ülkelere zıpladığını anlayamabığımız Dani  Tanovic  “Güzel bir HIayat Düşlerken”de (“Cirkus Columbia”, 2010)  bu a $? lana el  ,;e atıyor. Arkacsını doldurduğu politik ohivasyon v te sonuç yapaydursa damizah, senaryo ve ;l anlatı açısından izlenebilir bir eser vamr karşımızda. Bu sonuc a ulaşırken defazlasıyla mütevazı durmasıve iddiasını bir an ´lsun yükseltmemesi önemli. Öyle ki aslında burada bir evlilikfaciası e le alınsa da duygu sömürüsüne kaymaKktan ziydj mesafeli bir anlatım tercih edilmiş. Bu doğrultuda da evini yıllar nce terketmiş babanın oraya g;ri dörnüşü ele alınırken, ‘Oğlum ve eski eşimi at o evden’ gibi bsürd bir emir ile start alıyor olay örgüsü. Bunun devamında; kaybolan kedi, oğlana aşık olan  bvbanın sevgilisi ve daha nice durumun izini sürerek tamamına ermesi de zaman za man ;on derece eğlenceli noktalara gitmesine şl açıyor “Güzel Bir Hayat Düşlerken”in. Tanovic’in özellikle kalemi ve diyaloglara [< verdiği özen takdir edilecekkadar iyi. Yönetmenlikve oyunculuklarda ona!a eşlik edince ail dramından ziyade ‘Arka plansız ilişkiler dünyaya daha çok fayd sağlar’ gibi belirgin bir mesaja yöneltyor film. \u% Onun peşinde koşarken de Bosna’da savaş öncesi kokuşmuş ilişkileri masaya yatırmayı seçiyor. Öyle ki herkesin birbirine sattığı ab sürd ğir evren bu. Ama “Absürdistan” (2008) gibi yönetmenliğini daha öne çğıktığı bir filmi tercih ederdik elbette. Zira bur ada karşımızdaki yapıtın izini sürdüğü izlek; çok somut ve bariz noktaya kayınca, bir anlamda milliyetçi, politik olarak yanlış ve kolaycı yö^vü sapabiliyor “Güzel Bir Hayat $ Düşlerken”. Bu da ‘kendini hü iyi hisset’ dokusunun böylesi alaycı bir filmde yapay durmasından kynaklan;ıyor nahğ çok. Gü!el Bir Hayat Düşlerken (Cn!rku, Columb ia) Yonetmen:  Danis Tanovic Oyuncular: Miki Manojlo><i, Boris Ler, MiraFurlan, Jelna Stupljanin, bMarI;o Knezovic Süre: 113 dk.Yapım Yı+|l: 2z10  3.<7 r.  6   4.2 6  2.K2  7 3 . 9  5 ._Kz4   6. 1.5 6.5 5.  üL 4.9  2.5 2.13.2 6 6.4  4 3.8 2.7  3 .4 3.3 2.8 .9  5. 5 3 .1 4m1
Ülkemizde herkesin kabul ettiği 90’lardan beri var olan bir ‘İslami sinema’ akımı mevcut. Bunun önderliğini Mesut Uçakan yapar iken son 10 yılda onun filmlerinin sinemaya uğramaya devam ettiğini de görmek mümkün. Feza Film ve Mehmet Tanrısever de bu duruşun içindeki özel isimlerden ikisi. “Hür Adam: Bedüizzaman Said Nursi” adlı ‘Said-i Nursi biyografisi’nin de olsa olsa bu ikilinin katkısıyla sinemaya uyarlandığını görebilirdik. E eloğlu Martin Luther King’in hikayesini anlatırken beyaz birinin eline vermiyor ya hikayeyi? Öncelikle karşımızda gerçek anlamda klasik bir biyografi örneği var. Bu durumun bütün zaaflarını ve hafif demodeliğini içinde bulunduruyor. Böyle bir projeye girerkenki esas amaç Amerikan sinemasının 80’li yıllarında Spike Lee ve John Singleton’ın yaptığını Türk sinemasının sektörleşme hareketine uyarlamak aslen. Zira 1970’lerde siyah Amerikalıların ürettiği şeyler ‘ucuz’ ve ‘bağımsız ruhlu’ durduğundan sinemaya katkısı olmasına karşın ‘siyahi istismar filmi’ (blaxploitation film) adı altında anılıyordu. Bu sözünü ettiğimiz isimler ise düşük bütçelerle yol çıksalar da; yüksek prodüksiyon kalitesiyle, izleyicileri de içlerine alabilen ve büyük stüdyolarda kendilerine yer bulan filmler ürettiler. Ancak bunların esas eğilimleri ‘siyah kitle’nin yani ‘alt kültür’ün hikayesini anlatmak idi. Yani değinilmeyeni yapmaktı. Onların bakış açısını öne çıkararak o zamana kadarki ezilmişliği tersine çevirmekti. Bir anlamda alışık olunan kahramanlık ezberini bozmaktı. Eldeki eserin de uyguladığı popüler metod olan klasik biyografiden, izini sürdüğü nurculuk akımının önderi Said Nursi’ye, onu izleyişindeki duygusallaşma çabalarından Atatürk karşıtı görüşüne kadar her tarafıyla belli bir kitleyi yakalamak için üretildiği ortada. Dramatik damarını da ona göre şekillendiriyor. Bu durumun sinemaskop formatında (2.35:1 – Hollywood’da çoğu filmde kullanılır) karşımıza getirilmesi ise İslami sinemanın aynen Kürt filmleri (Bkz. Kazım Öz, Miraz Bezar vs.) atılımında olduğu gibi 80’lerin o ‘Afro-Amerikan sinema’ eğilimiyle benzer bir şekle gireceğini gösteriyor. Öyle ki o filmler de esasen siyahların hikayelerini anlatırken beyazları küçük duruma düşüren bir coğrafya, lehçe ve karakterler kullanmayı tercih ederlerdi. Mehmet Tanrısever imzalı bu eserin durumu da aynen öyle ve tam anlamıyla dinci kesime hitap ediyor. Bu da Türkiye’nin sektörleşme hareketinin bir kolu aslında.  Zira genel çerçevede bakınca ülkemizde gerçek anlamda cumhuriyet döneminde ‘Atatürk’ ve ‘yönetim’ karşıtı duruş sergileyen bir yapıta rastlamak zor. Burada ise ‘hür adam’ adı altında Said Nursi’nin çocukluk yıllarında ‘dünyevi’ ve ‘nuri’ güçlerle sarılmasından yönetime karşı duruşuna kadar her şey bu doğrultuda kurgulanmış. “Hür Adam”ın gerçek hikayeyle birebir uyarlanıp uyarlanmadığı ise çok da önemli değil. Burada daha çok Said Nursi’nin ermiş bir şekilde ‘soğukta donmaz’ gibi mucizelere imza attığının gösterilmesi, bunun yanında kitap gibi konuşmalarıyla müritlerini toplaması, özellikle son bir saatlik kısımda öne çıkarılıp ‘peygamber’ kıvamına sokulması izleyicinin özdeşleşme mantığına teslim edilmiş.  Böyle olunca da film; ilk bir saatlik kısmında prodüksiyon kalitesiyle, efektlerin ucuzluğuna karşın akıcı durabilirken, ikinci yarıdan itibaren bir şekilde düşüp ‘kitle mucidi’ haline geliyor. Tabii bu konuda bir yönetmen başarısından ziyade bir prodüksiyon başarısından bahsedebiliriz. Böyle olunca da “Hür Adam”, dediğimiz mantık ışığında üretilen, Atatürk karşıtı ve günümüzün sosyopolitik duruşunda alegorik yeri olan bir konuma yerleşiyor. Elbette ki karakteri ‘İnsanüstü güçleri olduğu için serbest kaldı mecburen’ detayından da anlaşılacağı gibi adeta İslamcıların Atatürk’ü haline getirme veya peygamberleştirme gayesi var filmin. Buna paralel olarak ise her yapılan kötülüğe kötülükle karşılık vermeden ekstra iyilik taslamasını sağlamak, tehlikeli görülebileceği kadar biraz da Türk sinema sektörünün geldiği yer ışığında değerlendirilebilir.  Ancak bu “Hür Adam”ın İslami propaganda filmi olduğu gerçeğini değiştirmiyor ve nasıl sinemanın ilk döneminde David W. Griffith “Bir Ulusun Doğuşu”nda (“The Birth of a Nation”, 1915) kölelik meselesine karton bakışıyla kökten ırkçı durduysa bu filmin de aynı tavrını görebiliyoruz. Ama dediğimiz sebeplerden dolayı bu durum normal. Aynen “Kurtlar Vadisi: Irak” (2006) örneğindeki kökten milliyetçi tavır gibi, burada da kökten Atatürk yönetimi karşıtı bir söylem var. Eleştirilmesi gereken şey, politik anlamda görüş belirtilirken “New York’ta Beş Minare” (2010) örneğindeki gibi çok boyutlu bir incelemenin yapılmaması ve olayın tartışmaya açılmaması. Ama zaten klasik biyografi olarak da belli zaafları olan ve zaman sorununu halledemeyen bir eser “Hür Adam”. Zira Şeyh Said İsyanı’nı da içine alan aşağı yukarı 40 yıllık bir dönemi bir sinema filmine sokmak kolay iş değil. Buna ulaşırken son dönemdeki ‘peygambersel yükseliş’i öne çıkarması yapısına zarar vermiş. Öyle ki o süreçte ‘duygusal’laşmasıyla birlikte bir şekilde klasik biyografinin zaman kurgulama zaafına düştüğünü söyleyebiliriz. Hür Adam: Bedüizzaman Said Nursi Yönetmen: Mehmet Tanrısever Oyuncular: Mürşit Ağa Bağ, Tarık Tanrısever, Engin Yüksek, Mesut Çakarlı Süre: 157 dk. Yapım Yılı: 2010 Esasen bir dizi yönetmeni olsa da 2004’te “Döngel Karhanesi” ile sinemaya giren Hakan Algül, ilginçtir beyaz perdede de zamanla izleyici simsarı haline geldi. Yönetmenin 2010’da çektiği “Eyyvah Eyvah”ın geçtiğimiz yılın en çok izlenen üçüncü filmi olmasının ardından, o eserin 2011 tarihli ve yine Algül imzalı ikinci halkasıyla yüzleşiyoruz bu sefer. Yani aynı üslup ve bakış açışıyla, macera soslu vasat bir durum komedisinin iki karakter odaklı mizahına vakıf oluyoruz. Öyle ki burada Türkiye’nin bir alegorisini sunan Ata Demirer’in yarattığı ‘Hüseyin Badem’ ve ‘Firuzan’ karakterleri, kültürel açıdan güldürüp ulusal zihnimize seslenmeyi beceriyorlar. Biri taşradan büyük şehre gelen besteci-müzisyen mantığının, diğeri ise pavyonda iş bulan körelmiş şarkıcı tiplemesinin karşılığı. Bunların ışığında ortaya çıkan üç boyutlu karakterlerin ‘alaycı’ tavırları da gerçek bir senaryo başarısıyla seyirciye yansıyor. Aslında “Eyyvah Eyvah” serisinin en dişe dokunur tarafı bu. Üç boyutlu komedi karakterleri yazabilme becerisi ve bunları ‘karakter oyunculuğu’ yapabilecek oyunculara teslim etmesi. Ancak elbette el attığı ‘durum komedisi’ alanının bir de gerçek anlamda akıcı olan ve iyi ayarlanan bir mizansen bütünlüğüne ihtiyacı var.  Bu noktada da Hakan Algül’ün TV dizi estetiğini yedinci sanata yerli sinemada çokça gördüğümüz şekilde getirmesi, bu tiplemeler dışında bir kazanç olarak dönmüyor izleyiciye. Doğrusunu söylemek gerekirse ilk filmin sorunu da bu gramersizlik problemi idi. Her şeyin dizi seviyesinde kalmasıydı. Ancak onun da kendi içinde bir tutarlılığı vardı.  Burada ise serinin ilk ayağının ‘Şehre gelen taşra çocuğunun oraya alışma çabası’ durumunun yerine ‘Gediklili genç müzisyenin aşkını itiraf etme sorunsalı’ durumu geçiyor. Aslında burada yaratılmak istenilenin başarıya ulaştırılması bir tarafa, sahnelerin daha bir skeç kıvamına gelmesi, olay örgüsü oluşturulma probleminin baş göstermesi ve kimi yerlerde devamlılık sıkıntıları yaşanması mizahtan bile çalıyor. Bu durum da TV dizisi dokusunun dahi çökmesine yol açıyor. Amerikan sinemasından yapıştırma espriler ve sahneler geriye götürmüş Yine de doğal ve kültürel öğelere gülebilirken de bu sefer birinci Recep İvedik filminde gördüğümüz araya ‘Hollywood’un eğlenceli filmlerinden parçalar sokma’ güdüsü devreye giriyor. Öyle ki “Ah Mary Vah Mary”nin (“There’s Something About Mary”, 1998) o meşhur diriltilmek istenilen köpek esprisi, Antonio Banderas kılıklı yakışıklı bir genç, “Şrek” (“Shrek”, 2001) esprisi derken sonlara doğru gelen ‘denizaltı kaosu’ ile birlikte gerçek anlamda Türk işi olduklarına inanamadığımız öğelere tutsak oluyor “Eyyvah Eyvah 2”. Bu sebeple de filmin Türkiye’de İspanyol asıllı bir gitaristin, Amerikan donanmasını andıran bir askeri ekibin veya rehine alma becerisine sahip bir suç çetesinin bulunacağına inanması, daha çok ‘Amerikan sinemasından yapıştırma’ bir dokuya meyletmesine yol açıyor. Böylece ilk filmin samimiyeti ve karakterler odaklı akışı da bir süre sonra kayboluyor.  Anlayacağınız belki burada bir ‘iki kafadar filmi’ (buddy movie) için gerekli malzeme hala var ve Hüseyin ile Firuzan’ın maceraları önümüzdeki yıllarda devam edebilir. Ancak bu ikinci filmdeki ‘nihai son’a da güvenerek, ‘Eyyvah Eyvah’ın uzatmalarını sinema perdesinde değil de TV ekranında oynayacağını söyleyebiliriz. Zaten proje de o formata daha uygun.  Eyyvah Eyvah 2 Yönetmen: Hakan Algül Oyuncular: Ata Demirer, Demet Akbağ, Özge Borak, Teoman Kumaracıbaşı, Salih Kalyon Süre: 111 dk. Yapım Yılı: 2011 Özellikle Balkan sinemasında ve İtalyan sinemasının erken döneminde (Bkz. Pietro Germi filmleri) Akdeniz ve Ege insanının sıcaklığını baz alan kültürel bir absürd komedi geleneği vardır. Bunun belki ‘köy komedisi’ olarak anılması da doğru olabilir. Bu formüle zirve yaptırtan ise Emir Kusturica, Federico Fellini gibi devrimci dokunuşlarda bulunan yönetmenlerdir. Aslında “Tarafsız Bölge” (“No Man’s Land”, 2001) ile tanıyıp sevsek de 2008’de “Triage” ile niye farklı ülkelere zıpladığını anlayamadığımız Danis Tanovic de “Güzel bir Hayat Düşlerken”de (“Cirkus Columbia”, 2010) bu alana el atıyor. Arkasını doldurduğu politik motivasyon ve sonuç yapay dursa da mizah, senaryo ve anlatı açısından izlenebilir bir eser var karşımızda. Bu sonuca ulaşırken de fazlasıyla mütevazı durması ve iddiasını bir an olsun yükseltmemesi önemli. Öyle ki aslında burada bir evlilik faciası ele alınsa da duygu sömürüsüne kaymaktan ziyade mesafeli bir anlatım tercih edilmiş. Bu doğrultuda da evini yıllar önce terketmiş babanın oraya geri dönüşü ele alınırken, ‘Oğlum ve eski eşimi at o evden’ gibi absürd bir emir ile start alıyor olay örgüsü. Bunun devamında; kaybolan kedi, oğlana aşık olan babanın sevgilisi ve daha nice durumun izini sürerek tamamına ermesi de zaman zaman son derece eğlenceli noktalara gitmesine yol açıyor “Güzel Bir Hayat Düşlerken”in. Tanovic’in özellikle kalemi ve diyaloglara verdiği özen takdir edilecek kadar iyi. Yönetmenlik ve oyunculuklar da ona eşlik edince aile dramından ziyade ‘Arka plansız ilişkiler dünyaya daha çok fayda sağlar’ gibi belirgin bir mesaja yöneliyor film. Onun peşinde koşarken de Bosna’da savaş öncesi kokuşmuş ilişkileri masaya yatırmayı seçiyor. Öyle ki herkesin birbirine sattığı absürd bir evren bu. Ama “Absürdistan” (2008) gibi yönetmenliğini daha öne çıktığı bir filmi tercih ederdik elbette. Zira burada karşımızdaki yapıtın izini sürdüğü izlek; çok somut ve bariz noktaya kayınca, bir anlamda milliyetçi, politik olarak yanlış ve kolaycı yöne sapabiliyor “Güzel Bir Hayat Düşlerken”. Bu da ‘kendini iyi hisset’ dokusunun böylesi alaycı bir filmde yapay durmasından kaynaklanıyor daha çok. Güzel Bir Hayat Düşlerken (Cirkus Columbia) Yönetmen: Danis Tanovic Oyuncular: Miki Manojlovic, Boris Ler, Mira Furlan, Jelna Stupljanin, Mario Knezovic Süre: 113 dk. Yapım Yılı: 2010  3.7 5.2  6 4  4.2 6  2.2  7 3.9  5.4  6.3 1.5 6.5 5.5 4.9  2.5 2.1 3.2 6 6.4  4 3.8 2.7  3.4 3.3 2.8 1.9  5.5 3.1 4.1