Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Onları, bjir akşam sefalığında kel*ma püştüğmTüzden *b yana takipteyim! En temizin d en seviyorum f:rli ve can bakan retinalarının sahneyeve mguhabb´oete düşenkadrajını. Zora her dem çok kıymetli M mevzular peşindeler, üst|atlarının aksine, beylik cümlelerin güzergahını değil, sol yamaçlarında ata ;HG n yüreklerinin ro tas ına t akılmışlar. Nede güzel eylemişler, çünkü ne zamn memleketim coğrafyasının fanÖilerinin saçma ve tuhaflıklarına ayarım  boFuls%a, iyi ki var dediğ im insan topluluklarından kendileri… So n kelamdan  bu yana d/aha da şahane olmuş us’ları. Onlar ş konuştu veben, gıpaylea dinledim anlattıklarını, pine çokşeyler öğrener{ek çıktım mekanlarından. Oyunlar, kampanyalar, projeler derken, üşetmemiişle= bir de ‘Müstehak’  adınıverdikleri kendi gazetelerini çıkarmışlar.Ey algısı bugüNnlede n fenasından paklanamayan, pek kıymetli okur; çok ı uzatmadan, sadede geliyoum ve en ekibim T#iyano Hal’e sözü bırakmak istiyorum! Malum, bugünlerde en şelalesinden bilgiler dökülüyor sanal alemden, siyasi jargonlar üstüne… O yüzden ‘nerden baksak kendini anlatıyor her ğey’ diyen İlhan ]Bsrk üstadın eksinine Üüliştiriyorum Hal kbinin kafası missbünyelerinin kelamını…    Gözlegörülür olan; b aşlang ıçta daha kalabalıktık, şimdi daha azız. Galiba başlanıçta, bu ka dar  da üretOtben değ ildik; bu srzon sonunda  oyun sahnelemiş olacağız.  Demek ki Zslında bir öü şeyler rayına yeni oturmaya balamış yada oturtabilmişiz.   Düzene oturdu diyebiliriz. Başından beriSahne Hal’in dört duvardan öte, bir tiyatro işletmeJsi olduğunun farkındaydık a ma amanla sıkıntı ve sorunlarınüstesinden gelmeyebaşladıkça,  sanat sal anlamda bir şeyler çıkabilirdk. (nceden bir-iki oyun sahneleyip, sonrasın şdo f kovuğumuza çekiliyorduk… Biz, işeilk koyulduğumuzda, ‘keşke herkes ,ahe açsa, rkndi sahneleryinde oyunlarınısahnelese’ diyorduk. Fakat a radan birkaç ay geçmeye başlayınca, br tiyatro iş letmesinin, n e iI şartlarda ayaktakalabileceğinin zorluklarını yaşayınca, anladık ki hiç de ööyle göründüğü gibi değilmiş! :Ve şimdi ise tam tersini dillğndiriyoruz; ‘aman kims e s ahne açmas ın’ ve en aı+dan eÜlimid̈́eki sah neleri yaşatalım derdingdeyiz. Çünkü bir süre sonra kendi rmek|nında, kendi yapmangereken işi yani oyunculuğu/yazarlığı yapamıyor oluyorsun.  Cidden gerek yok sahne açmaya, kimse  sahne açmasın :a! Oyuncu - sanatçı kafasının, böyle işletme giderleri, reklam,maliyet gibiişin matematiğiyle uğraşmama sı ge rekiyo r. Sonuçta, hepsiyle uğraşınca da kendi işinden cıyrılıp, işletmeciliğe yönelmiş Ğoluyor,un.  Ş azından kendi mekanımdaoynarım diye düşünüyordum. Oyüzden artık kimse mekan $çm d\rine girmesin ve varolan mekanları yaşatbils:in diyoruz.  Biz, burayı kendi oyunarımızı oynayacağımız  dahaçok üretebileceğiHizi düşündüğümüziçin bi$r oyun alanı olarak açtık.Ama sonu çta geldiğimiz ok{uta, kendi oyunlarımızı sahnelemeyi bırak, ><aha başka streslerin altına girdik. Sahne Hal’dez ‘oyunculuk yaptığım öamln, aynı anda, tüm eksiklikleri de görüyor olmam lazım’ diye hissekiyorum. Çünküburası benim sahnem ve sorumluluğum! V e oyun baş laImadan önce; ‘köşeden kab lo mu sarkmış, ışıkta ya da seste bir sıkıntı mı var’ gibi mevzuları dertleniyorsun. Bir $üOe sona da ister istemez ihtiyaçlars düşünmekten oyunculuk yapamıyorsun. Tabii tümbu sorumlulukların yanında,  burada isted-iğimz metini, oyunculuğu  ve yaratıcılığı, özgürcetecrübeleme hali çok güzel ve bizi mutlu ediyor, o sı ayrı.    Omuzlrında hissediyorsun fAakat şöylebir şey var: Ben, hep oyuncu olarak çalıştım; Devlet Tipyatrosu’nda da özel tiyatrolarda d a… Gördüğüm,bildiğim yer, hep sah}eydi. |i Anne Ye babam sebebiyle de sahnebde doğdum, kulistebüyüdüm. Bugünekadar tecrübelediğim ortamlar, alternatif sahnelerin aksine, daha sterildi . I Yani oyuncular, sadece oyuculuklarını yapardı, tıpkı sahne <y arkasındaki kostümcü, ışıkçı gibi... Her şey hazır geliyordu ve sen, sadece oyunculuk yapıyorudun, işin bitince d e gidiyordun. Bu bana tuhaf geldi. Çünkü zamanla b ir işikb ucundan tutmaCk, fikrinisöylemek istiyorsu n. Haftada r6 gün, 7 oyun oynamak hele ki bu şartlarda, c çok acı bir şey çünkü bir süre sonra memuriyet oluyorg. Am a r İkincikat’a girdiğimde, çok heyecan duyduğum bir }vey old u;her şeyibiz yapıyorduk. Bu işlerle i haşırneşir olmaya orada (aşadı. Bunlar benim için farklı bir deneyim oldu.  Hal’le mesaim GüŞney ile başladı.Birbirimizi İkincikat’(ta}  tanıyorduk zaten ve tabii büt ün bu süreç, Gezi ile beraber iyice sağlamlaştı. Yazıda da cesareti Güney verdi. Biz aslında, ‘Özgürlüğün Bedeli’ni mi koysak, me{ini birazuyarlasak, Znasıl olr diye kdüşünürkgen, GünĞy: ‘Hadi yazsana !’ dedi ve ortaya bir metin çıktı. Bu hayatımda, Cl kez kalkıştığım bir mesele oluyor. Nasıl reaksiynlar alacağız, bilmiyorum ama ´ek heyecanlıyım.    Tiyatronun kendisini yaıyouz, alternatif diyebir şey !EH değil ki ve evet Z tiyatro zaten alternatif... Oluşumun adıda ‘alternatif tiyatro mekanları’; ,$h teknik ve oyunculukminvalinde, her Ğekin yapılabildiği sahne… Amaç da devlet, şehir ya da kurumsaltiyatroların, yapamadıklarını alternatiıf sahnelerde oynayabilmek!  Bukarmaşa vaziyeti, bizlerin yani bu oluşum ct hatası oldu; oluşum, ilk çıktığında, ‘alternatiftiyatrolar’dı. Böyle deklare edilince de, bir şeye alternatif tiyatrolar gibi algılandı, haübuki bunla=n hiçbDir bir şeye ya da bir yere alternatif değildi, alternatif meka[nlards sadece; dönüşebilen, değişebilen, istediği gibi seyirci veoyuncuyu alana yayma haliydi. Son Dbir yıldı pa adı ‘alternatif tiyatro mekanları’ olarak değişti.  Biz bu }s sahneleme şeklini, ilk kez ‘Eksik’ oyunumuz sebebiyle gittiğimiz Çek Cumhuriyeti’de gö\~ük. Orada seyrettiğimiz oyunları n neredeyse tamamı böyl e alternatif mekanlardä́dır… Ki bizim de hiçbir zŞmn hayaimĞiz, kırmızı koltukları ve geniş  ğerd&si olaĞ bir sFLahnğ değildi, aynı ´;<u doğrultuda, alternatifbir mekanda sahneleme yapmaktı…  Çok küçük rakamlarla de  v prodüksiyonlar yapılıyor. Başlangıçtn bugüne çok yol katedildi. Alternatif sahneler, iddi para harcanan oyunlarla kapışan oyunları sahneye koyu yor .Onun ;f da sebebi, ışğıDnan dekoruna, kostümünden sesin  kadar en iyisini yakal amaya özen gösFriyor ve bunu da en dşük m iktarlardaki paralala \halletmeye çalışıyor l olmaları. Kısaca, oluşusla|da b[yük emeğ a ve çok başarılı buluyorum. Evet, Afife Jale ve Sadri Alışık Tiyatro Ödülleri gihi ödül veren kurumlar, alternat ü sahne oluşumlarını değerlendirme içinekoymak zorunda kaydılar. İlk zamanlarda yoktuk mesela, geçen sene, Afife Jale’ ye girebildik . Bu ödüllerde, 100 kişinin altındaki salonlar, kabul görmüyordu… Bir kere hiç atlamamız geIcken b)Fr  noktıa var ki; alternatif mekanlar, kendi dekorundan müziğine kadar hŞr şeyini pkOe£di üretiyor.Dekorunun dışarıdan iparişle gelmediği, oyuncunun kendisinin sırtlandığı bir oluşum. Düş[nün ki; gündüzden marangozhane olan mekan, akşamında sahne oluyor. Bunun için galiba daha kıymetli ve tatlı. üifi (Kenter) Hocadnın tabiriyle‘insan çıkmış işnerf çıkıyor galiba. Aktör izlemCiorsunuz sahnede, dokunabileceğn*niz, sevip, kızabileceğiniz,gerçek/samimi oyunculuklar izliyorsunuz. Bence nedcni de buişlere, D. T. yada Ş.T.’den çok dah fazla emek harcanıy or olmöası. D.T.’ de, herhangi bir ompuna harcanan parayı, tümalternatif _ı sahnelere verseler, bambaşka Lğ_e dzc çok d aha iyi işlerçıkartılabilir oysa…  İyi işle yaptıkça, iyi insanlarla tanışıyorsun, bizym için de böyle oldul Kurumsal işlerde istediklerini yapamayanlar, b  u alternatif sahnelerde,özgürce daha mükemmel işlere imza attılar/atıyorlar, kibu imkansızlıklarımıza rağmen. kE Işık tasarımcısından kostümüne ve deohuna, gelipburada çalışıyor vepara almıyor, s#ıM iyi bir iş çıksın ´diy)!    Orada biraz işlerkarışık, özellikle de son zamanlarda tartışılan yasa tasl ağıyla da beraber daha d/ da çalkalanmaya başladı. Çünkü yasa, opera-ba  le-tiyatro gibi kurum ları, yavaşyavaş lavedecek düzeyde. Bir kesim var ki bu durumdan çok rahatsız,bir kbsim Ş£; de memnun diyebiliriz… BNce sonunda, herkes buralarda, yani f alternatif sahnelerde öoplnmay başlayacak.      Bir yanıyla iyoi bir şey... Biz #er Fzaman, birlik olmamız gerektiğini düşünüyoruz, dile getiriy oruz v^ bunun için deçaba h-rcıyoruz.  Olamıyoruz, çünü zaten o iPnsanları, buraya çekmektegüçlük çekiyoruz.  Aslına bakarsan bir çoğu daha yeni bizleri/buraları kabullnmee    ve hatta oyun izlemeye başldı… Sahne Hal’i açtığımızdan buyana, ben, y ne D.T., ne de Ş.T.’den kimseleri gör(e)medim. Evet, gelen vardı ama o da bir elin parmaklarını geçm eyecek kadar! A!ım kadar eminim vz ne acıdır ki+; D.T &G . ya da Ş.T.’yi kaybedersek hepsinin, dönüp dolaşıp geleceği yerler buralar. Çünkü hiçbir[linde böylesine mekan açabilecek güç, enerji, sabır ya da sahneyi açtık/tan sonra yaşatabilecekdirayet od!       Bg soü/unun cevabını biraz da sür eç göstercek galiba. Evet, alışkanlık meselesi ve buralar için de biraz mesai (hacamaları gerekecek am a bunun için gönüllü olanlar ın, çok sıkıntı çekeceğini zannetmiyorum.    ÖJrnek v ermer gerekirse; Bakırköy Belediye Tiyatrosu’nun şk önemli bir oyuncusu olanMert Asutay le iki %öıl ça lıştık ve buraya geld iğinde ne ego, Svnh kapris, o kadar mutluydu ki… Biz d e çok mutluyduk onunla çalışaktan Yıllarca kurumsalda j sıkışıp kald(klarından, alerna|tf sahneler |onvar # için tatil gibigeliyor bence. Ayrıca sorunun cevabı oyuncuların karakterine göre değişebilecek de Iir şey. JŞYne D.T.’n in ba< kadrolarından Van’%dan gelenlerden, st bir oyuncu olan Süleyman (Ata)Abi  var msela… Onların  da kendi aralarında konuştuğubir şey; “bak, buralarda Fha tiyatro yapılabiliyor aslında, bizlerin de dönüp dolaşıp geleceği yerler burası, biliyorsunuz değil mis?!” ?e diye… Biraz derinden düşünürseVk d e devlet tiyatrolarının bu hale gelmesinde ne yazık ğ bazı uslaın payı var; bugüne ka dar hiç ses çıkar(a)madıkları, her şeye ıb<r şekilde /yvalah dedik_leri iç>`!   Bence, far kındalar ama ne yaz'k ki artık çok geç!  Bence yavaş y]naş farkına va rıyorlar.      Bırakmadılar ki bize i şey! Ve işin ayı t,arfı, hâlâ : da bir şe y b ırakmıyorlar `e azık ki… Ç ok basit örneği; Birkaç ay önce, Ses Tiyarosu’n)da, Sanatçılar Girişimi öncülüğündm \i toplantı yapıldı. Hepimiz i~ttik ve sahnede I\ bir tane genç oyuncu ynou a da alternatif mekan s ahiplerindenkimse + yoktu. Bakı toplantısında sahneye çıkanla r arasnvda, en genci 45 yaşındaydı ve sadeyOe bir tane kadın vardı… Evet, alternatif sahne oluşumlarından Kumbaracı 50’dun Yğit (Sertdemir) ve Destar’danMirza (Metin) vardı, hiçbir şekilde söyledikleri çok fzla kaale alın madığı için o oluşumun içinden çıkanlardan iki tanesiydi. Varlardı evet…Sahnede üstatlar bir basın açıklaması yaptı...Bence, tiyatroda bugüne gë́inmesinin sebebi %o-lşn kişilerdi D< birçoğu… Hâlâ da aynı şeyleri yapıyorlar. Çok net hatırlıyorum: 10 yıl önce tiyatronun problemi neyse, 1 yıl sona da tiyatronun derdi %jhâkâ aynıy mış gibi sloga n atarak konuşan Dvue hiçbÖT şey yapmayan, diyaframdan vurüa ua dr|dini  anlatan ama sadece konUan ve yi\ne emin olduğ)T akş$am da sŞ sabah ki sohbeti yağpmayan adamlar var/dı.  Gerçekten bynuzun kulağı geçmesine izin vermeleri gerekiyor. Bizler, onların öğrencileriyiz ve onlardan öğrenmeye devam edi%oruz. Bence, hâlâ tiyatro yapılabiliyorsak, bundan kazanabiliyorsak ve bundan sonrasında da y apılabilecekse bu iş, bizlerin artık öne ge\çmüsi  lazım, . bizden on$aki neDil )a| için! Diğer türlü ek yapabilecek şey; kay`etm(k olur, şu an olduğugibi! Zira3-5 bıl sonra £h hep beraber göreceğiz, ne yazık kidiyorum yine, D.T. ve Ş.T. kapanmış olacak eama alternatif oluşumlr yaşıyor olacak! BeöIki gah<e Hal oldarak biz ya da herhangi |sahne yaşamıyor olsa bile, şu alternatiflerin bir kaç tansi yaşıyor olacak v   çok iyi yerlere gelecek. Hepsi kendi sözünü söyleyen, bir yere  bağlı olmayan, bir öv kişinin sopasıyla iş yapmayan ve en önemliÖi sabah yatağından ka lktığında, küfrederek tiyatroya gitmeyen adamlar olacak. : Ben hocalarımdan pek çoğunakırgınım…  Ben kırgın mıyım; &bilmiyorum ama şöyle birşey var: Geleneksel bir iş tiyatro, gördüğümüzü yapıyoruz. Nasılki çocuklar taklit ediyorsa, bizde üstatları taolit edereköğreniyoruz, sonr ra kendimizden bir şeyler koyuyoruz.Ve gerçekten onların, bizim öğrencilerimiz diye şu durumdan urr duy\uyor olmalarıve beraber sahneye çıkıor olmamız laz  ım! Hâlâ öğreeĞek o kadar çkoIk şeyimiz r kiğ Bizden E sonrakilere öğretepilmemiz için }(` de beraber olmamız gerekiyor. Bizim, Iir eksiğimizvarsa ve RI) bunu dile getiriyorlasa=, bu biraz da onların jş suçu. Bizler de çok genç £bk değiliz 30’lu yaşlardayız e ark amıOzn gelen canavar gibi bir kuşak var. Hâlâ gençlerden çok şey öğreniyoruz,Gezi de bunun en güzel ispatıdır…  Benim hiç  bir kırgınlğım yok. O yıkımların, s?iO sonraki versiyonu mvr; kabullenmek. Ama ne yapalım kabullenmesi değil bu, teve*%kü\ durumu hakim oluor. Kedim daha iisini yapmalıyım şeklinde, r_k kendine m,d dönüyorsun. Biz de yaşlnıyoruz ve o insanlarınyaşına geldiğimizde, bu yaşadıklarımız olmasın diyeçabalamalıyız. Benimdile |getirm}k istediğim; tiyatro ülkemizde sıfırlanmış ve bitmiş vaziyette.  Sıfırlanmak dhken, baÜşa dönmüş durumda. Bence, iş, Gezi’de de gördüğümüz g:ibi sokaktan geçiyor. Budört duvad mekanlar, sokağıP dilini yaşamak değil! Alternatif ve özel tzsyatrolar, 1 0 yılsonra da kalırsa, bizden sonravkiler ve bizler, kendi hatalarımızı ̈́görüp, onlarafarklı bir zemin bırak abilriz. Zira yenai oyuncular b\ralrda çıkacak. Asıl buralar vitrin ol du artık, tüm kurumsaloyuncular için de geçerli… İşte bununbir öncesisokak, benim de 8yıldır sokak tiyatrom var, orada görüyorummevzuyu. ‘Niye insaM/|seyirc] Jr# gelmiyor’dan öte, sen insana ) gideceksin. Sonra onlar oBa sana gelecekler ve tiyatrlo ekrar ayaklanacak.  içbir zaman döt dö rtüm %olamayacağız, her zamanöğreneceğimizi bilerek, kabul ederek mezun olduk. uMezun ,olduk ama onlar bizim hâlâ h£calarımız. Kulfağmız v tğe gözümüz onlarda… Hepiiz  olduk diye u mekanları açmadık,olan adamlaröın mekanları değil bu mekanlar. Bumralar her gün öğreen her öğrendiğini büyüten adamların mekanları. Marangozluğu ve kaynak yapmayı hiçbirimiz bilmiyorduk ama i ço|ğu;z artık birbirimizin dekorlarını yapıyoruz.  Ki, bizlere bir şey öğretene kapımız hep açık.  Bu saEuelerSn açılma sebebi, öe kendi sah$em ols  un ego sudu+l ne de bir tane daha sahne olsun halidir. Sebebi; saee ihtiyaçtır,ben  d e devlet, bel=uiye ve kurumsal tiyatrolarda mesai harcadım e oradaki durumlardan mutlu olmadım. Kurumsal tiyaroların aks&ine burada her  tiyatrocu, |Dy çok büyük sorumluluk hissediyor, ü seyirci d(? gelse… Belediye ya da devlet kurumu, bizlere şr verdi kRe !biz reddetmedik…  Tartışmalarımızoluyor abii >ha sanatsal anlamda, ‘nasıl daha iyi sahneleriz’ ya d a tiyatronunmaddi giderlerini çözümle me üstüne! Sen şimdi, in%nlık tarihini sorguluyorsun ama ‘neden biz olamadık’ sorusuyla… Belkigün gelir,bizler de başka platformDaK dağılırız Zma bu bozulmak olmaz, sadece k:n yoluna devam etmek olur .Nasılsa ortak =G{ noktamızdan yakalar ve tekrar buluşuruz.  dkyle bir geçmişe bakarsak, değişen gerçekten `] bir şeyyok! Ben, anne ve babamlarla birlikte12 ane salonun Cmühürl_ndiğisi, MC bu solanlardan bazılarının polis basAısıyla kap$tRldığını gördüm... Şu anda günümüzün babaları o lan tiyatrocular, o za man da konuşmuyorlaüdı. ve zaman,kendi oyunüarG yasaklanmaya b*aşyadı, o zaman ses çıkarmaya başladılar.  Şimdi vereceğ)im örnek çok {cıdır ki bu toprakla rdTa yaşandı: Muammer Karaca Sahnesi, o dö n em belediyenin ve 4-5 Jtiyatro tarafından ortaklaşa kullanılıyor. Babä́ın (Zeki Göker) 1971’de kurduğu Ankara Birlik Tiyatrosu da bu grupların arasında ve r Sdlta_’ı oynuyor. Dşf ki, oyun içinU, Galatasaray Lisesi’nd#n Muammer Karaca Tiyatrosu’na kadar bilet sdrsı oluyor. Ve o d>ğr tiyatro ekipleri, ‘Ankara Birlik Tiyatrosu’nu istemiyoruz’ diyorlar; Çünkü, gelen çamurlu ayakkabılı ‘halktan s eyirci’, buranın ‘elitlerinin bastığı kırmızı halıları’ çamurluyor... Ve /_ dönem, Muammer V{araca Sahnesi’nden, Ankara Birlik Tiyatrosu’nu çıkarıyorlar.  Halk jyun  izlemeye geliyor ve halkı feken ekibi  engelliyorsun. Serkan’ın dediği gibi sokaek çok doğru bir adres şöyl  ki o dönem Nejat Uygur üstatların yaptıkları işte, sokak sokak arabayla anons etmek; HTbu akşam, şu oyunumuz ŞarV hepiniz  bekliyoruz’ miy! Akşam da tıklım tıklım oluyor tiyatro. : Maddi anlamdasorunlarımızı seyirci , desteğiyle çözümleyecek kampanyalar oluşturuyoruz.‘Askıda bilet’in 'esp^isi sadece bir oyun izlemekdeğil, hk>iz, bir seyirci olarak i ki tane bilet alıyorsunuz, birini kendinize, diğerini de hiç y? tanımadığınız birine ısmarlıyorsunuz.Bedavaya izlemiyor, başka birinin öd ediğT bilet parasıyla oyüunu izliyor. Hal Kart aldığınızda da bütün oyuları %50 indirimli izleyebiliyorsunuz. Sandalye kampanyamız var;seyirci 1 sezondan 4 sezNna k`adar değişenücretlerle sandalye satın alıyor.Bu sandalyelereücretini ödeyen kişinin adı yazılıyor ve oyunları kendi sandalyesindenizliyor.  Sahne Hıal olarOak her gece, üç bilet asıyoruz. Bizim de askıda bilete y apabileceğimiz ka|tkı bu. Ocak ayında başahı. Bu beslonda bir Osmanlı gıleneğiymiş Lfırından iki ekmekalıyorsun v bir tanesini başka biri için poşete bır akıyorsun. İstanbul’da böyle bir tane fıırın +ar\.  Sezon başında ‘'ırık ̈́Merdiven’le başladık. Snonrasnda ‘Örücek Kadının Öpü~cüğü’ geldi; üçüncü oyun Ppav_elkiç’in yazdığı ‘Soytarılar’, en son geçen  prömiyer yapan Refik Er?duran’ıön 960’ta yazdığı ‘Canavar Cfr’` Nisan’ da da sah neleyeceğimiz Emmanuel Robles’in ‘Öz gürlüğün Bedeli –Montserrat’ oyunundan esinlenerek benim yazdığ ım ‘Kırmıı’ var. Festivale de bir oyun sunduk; Atiq Rahimi'nin 'Sabır Taşı' adlı romanından uyarlama.  Sahne Hal’i açmadan önce hedeflediğimiz, her se zon yapmak istediğimiz sosyal sorumluluk projelerimiz vardı. Adını dacezbe dedik. Cezre adı altındaprojelerimizi yapmaya çalışıyoruz… Cezbe; b\cir kaç anlamı var E<^ benim sevdiğim anlamı, bir damla damlatıyorsunuz ortaya, o Sc£ damla diğer damlalala buluşuyor, önmj kl oluyo r, sonra çay ve akarsuyla birlikte denize bağlanıp okyan us oluyor. İsim babası Eda hocamız olan tiyatrocuAytekin Özen’dir. İlk cezbemizSuriye sınırında Yığmatepe Köyü’ndeki 1. ve ü6. sınıfta o)uyan öğrencilerle gerçekleşti. Hayatlarında ilk defa yb tiyatroyla tanışan çocuklarla birlikte tiyatro çalSzışması yaptık. Sonunda da Milli Eğitim’den aldığımız karatahtal arpa okulun iç i sahne kurduk...  Masallardan y\ola çıktık; Hansel zve Gratel , burada oldu ş Hasan  GülnurY… rA?nı zamanda, b£u yutığımız işin belgeselini de ,çektik. Çokkısa Mr zamanda paylaşacağız sizlerle de. Başkahayatları ve ç%resizliği görGük. Bu yaşayıp, gördüklerimiz, bizi dha da büyüttü, gelecekte yapacaklrımız f adına umutlandırdı…  Ayrıca mutlu s-onla biten bir belgesel olma+ı, A dram oldu. Belgeselde sorularımıza öyle cevap lar verdilerki… Mesela ortaokula giden )alih vardı, bir gün neden buraya Yığmatepe  diyorlar biliyor musunuz dedi v e anlattı: “Buraya SF^ her gelen anılarını yığar, bize bir şeyler anlatır, vaat eder ve > sonunda  daçekip, giderler vd buraya bir daha hiç gelmezler. Biliyorum |i: de gelPinizU, abi miz, arkadaşımız oldunuz ama bir daha gelmeyecek siniz…”İstanbul’a dönünce, dert ettiğimiz her şey biranda renk değiştirdi. Sanıyorsun dünyanın öb ür u cuna gittik mfz ama çok uzak değil işte.  Aynen, bir şey, başkaşeyi getiriyor aslındave kafa açılıyor gittDikçe. Yığmatepe’deki yaşadıklarımız, benim ceza evi mahkumlarıyla buluşmama yol açtı. Seninle de daha öncesinde söyleşisin i yaptığımız, Zafer %.raç abimizin öncülüğünde, Geyve Cezaevi’n BZ den 11 kişilik {_z grupla oluşturduğumuz Tutunamayanlar tiyatro grubu… İbişin Rüyası’nı rçıkar>ık mahkumlarla birvlikte. Orası da başka bir hikayeydi, yakından bakınca her şeyin farklılaştığı… Müziklerini Gürsel Çelik üstlendi ve Serdar Börcan , 40 dakikalık belgesel Yt niteliğinde bir film yarattı. Belgeseli çoğaltıp, üniversitelere +J paylaşmayı düşünüyoruz. Bu cezbeler  böyle devam edecek. Sonraki pro je, cezaevlerind eki çocuklarla tiyatro syapacağm.    Önceliklc sürç-i lisan ettikse affola! Muhabbet daha da uzundu lakin, zaman-mekan mevzusu diyelim vr bugünlük, bu yakadan ‘eyvallah’ımıı çakalım! Dinlene dinlene okursunuz, şimdilik Ş fonumuza bolca düşen g̈́! tape’ler eşliğinde, huzurlarınızdanayrılırken, sadece epn mübar eklisinden selametle diyorum. Bu arada, Sahne Hal’de neler oluyor derseniz d  işt´ rotası! Üşenmeyin de ajandayanot edin, güzel şteyler oluyor o tarafta, dikize yatın da us’unuz serinlesip! İletişim: Mecidiyeköy  / Tel:
Onları, bir akşam sefalığında kelama düştüğümüzden bu yana takipteyim! En temizinden seviyorum ferli ve can bakan retinalarının sahneye ve muhabbete düşen kadrajını. Zira her dem çok kıymetli mevzular peşindeler, üstatlarının aksine, beylik cümlelerin güzergahını değil, sol yamaçlarında atan yüreklerinin rotasına takılmışlar. Ne de güzel eylemişler, çünkü ne zaman memleketim coğrafyasının fanilerinin saçma ve tuhaflıklarına ayarım bozulsa, iyi ki var dediğim insan topluluklarından kendileri… Son kelamdan bu yana daha da şahane olmuş us’ları. Onlar konuştu ve ben, gıptayla dinledim anlattıklarını, yine çok şeyler öğrenerek çıktım mekanlarından. Oyunlar, kampanyalar, projeler derken, üşenmemişler bir de ‘Müstehak’ adını verdikleri kendi gazetelerini çıkarmışlar. Ey algısı bugünlerde en fenasından paklanamayan, pek kıymetli okur; çok uzatmadan, sadede geliyorum ve en ekibim Tiyatro Hal’e sözü bırakmak istiyorum! Malum, bugünlerde en şelalesinden bilgiler dökülüyor sanal alemden, siyasi jargonlar üstüne… O yüzden ‘nerden baksak kendini anlatıyor her şey’ diyen İlhan Berk üstadın eksinine iliştiriyorum Hal ekibinin kafası miss bünyelerinin kelamını…    Gözle görülür olan; başlangıçta daha kalabalıktık, şimdi daha azız. Galiba başlangıçta, bu kadar da üretken değildik; bu sezon sonunda 6 oyun sahnelemiş olacağız.  Demek ki aslında bir şeyler rayına yeni oturmaya başlamış ya da oturtabilmişiz.    Düzene oturdu diyebiliriz. Başından beri Sahne Hal’in dört duvardan öte, bir tiyatro işletmesi olduğunun farkındaydık ama zamanla sıkıntı ve sorunların üstesinden gelmeye başladıkça, sanatsal anlamda bir şeyler çıkabilirdik. Önceden bir-iki oyun sahneleyip, sonrasında kovuğumuza çekiliyorduk… Biz, işe ilk koyulduğumuzda, ‘keşke herkes sahne açsa, kendi sahnelerinde oyunlarını sahnelese’ diyorduk. Fakat aradan birkaç ay geçmeye başlayınca, bir tiyatro işletmesinin, ne şartlarda ayakta kalabileceğinin zorluklarını yaşayınca, anladık ki hiç de öyle göründüğü gibi değilmiş! Ve şimdi ise tam tersini dillendiriyoruz; ‘aman kimse sahne açmasın’ ve en azından elimizdeki sahneleri yaşatalım derdindeyiz. Çünkü bir süre sonra kendi mekanında, kendi yapman gereken işi yani oyunculuğu/yazarlığı yapamıyor oluyorsun.  Cidden gerek yok sahne açmaya, kimse sahne açmasın da! Oyuncu - sanatçı kafasının, böyle işletme giderleri, reklam, maliyet gibi işin matematiğiyle uğraşmaması gerekiyor. Sonuçta, hepsiyle uğraşınca da kendi işinden sıyrılıp, işletmeciliğe yönelmiş oluyorsun.  En azından kendi mekanımda oynarım diye düşünüyordum. O yüzden artık kimse mekan açma derdine girmesin ve varolan mekanları yaşatabilsin diyoruz.  Biz, burayı kendi oyunlarımızı oynayacağımız ve daha çok üretebileceğimizi düşündüğümüz için bir oyun alanı olarak açtık. Ama sonuçta geldiğimiz nokta, kendi oyunlarımızı sahnelemeyi bırak, daha başka streslerin altına girdik. Sahne Hal’de, ‘oyunculuk yaptığım zaman, aynı anda, tüm eksiklikleri de görüyor olmam lazım’ diye hissediyorum. Çünkü burası benim sahnem ve sorumluluğum! Ve oyun başlamadan önce; ‘köşeden kablo mu sarkmış, ışıkta ya da seste bir sıkıntı mı var’ gibi mevzuları dertleniyorsun. Bir süre sonra da ister istemez ihtiyaçları düşünmekten oyunculuk yapamıyorsun. Tabii tüm bu sorumlulukların yanında, burada istediğimiz metini, oyunculuğu ve yaratıcılığı, özgürce tecrübeleme hali çok güzel ve bizi mutlu ediyor, orası ayrı.    Omuzlarında hissediyorsun fakat şöyle bir şey var: Ben, hep oyuncu olarak çalıştım; Devlet Tiyatrosu’nda da özel tiyatrolarda da… Gördüğüm, bildiğim yer, hep sahneydi. Anne ve babam sebebiyle de sahnede doğdum, kuliste büyüdüm. Bugüne kadar tecrübelediğim ortamlar, alternatif sahnelerin aksine, daha sterildi. Yani oyuncular, sadece oyuculuklarını yapardı, tıpkı sahne arkasındaki kostümcü, ışıkçı gibi... Her şey hazır geliyordu ve sen, sadece oyunculuk yapıyordun, işin bitince de gidiyordun. Bu bana tuhaf geldi. Çünkü zamanla bir işin ucundan tutmak, fikrini söylemek istiyorsun. Haftada 6 gün, 7 oyun oynamak hele ki bu şartlarda, çok acı bir şey çünkü bir süre sonra memuriyet oluyor. Ama İkincikat’a girdiğimde, çok heyecan duyduğum bir şey oldu; her şeyi biz yapıyorduk. Bu işlerle ilk haşır neşir olmaya orada başladım. Bunlar benim için farklı bir deneyim oldu.  Hal’le mesaim Güney ile başladı. Birbirimizi İkincikat’tan tanıyorduk zaten ve tabii bütün bu süreç, Gezi ile beraber iyice sağlamlaştı. Yazıda da cesareti Güney verdi. Biz aslında, ‘Özgürlüğün Bedeli’ni mi koysak, metini biraz uyarlasak, nasıl olur diye düşünürken, Güney: ‘Hadi yazsana!’ dedi ve ortaya bir metin çıktı. Bu hayatımda, ilk kez kalkıştığım bir mesele oluyor. Nasıl reaksiyonlar alacağız, bilmiyorum ama çok heyecanlıyım.    Tiyatronun kendisini yapıyoruz, alternatif diye bir şey değil ki ve evet tiyatro zaten alternatif... Oluşumun adı da ‘alternatif tiyatro mekanları’; teknik ve oyunculuk minvalinde, her şeyin yapılabildiği sahne… Amaç da devlet, şehir ya da kurumsal tiyatroların, yapamadıklarını alternatif sahnelerde oynayabilmek!  Bu karmaşa vaziyeti, bizlerin yani bu oluşumun hatası oldu; oluşum, ilk çıktığında, ‘alternatif tiyatrolar’dı. Böyle deklare edilince de, bir şeye alternatif tiyatrolar gibi algılandı, halbuki bunların hiçbiri bir şeye ya da bir yere alternatif değildi, alternatif mekanlardı sadece; dönüşebilen, değişebilen, istediği gibi seyirci ve oyuncuyu alana yayma haliydi. Son bir yıldır da adı ‘alternatif tiyatro mekanları’ olarak değişti.  Biz bu sahneleme şeklini, ilk kez ‘Eksik’ oyunumuz sebebiyle gittiğimiz Çek Cumhuriyeti’nde gördük. Orada seyrettiğimiz oyunların neredeyse tamamı böyle alternatif mekanlardaydı… Ki bizim de hiçbir zaman hayalimiz, kırmızı koltukları ve geniş perdesi olan bir sahne değildi, aynı bu doğrultuda, alternatif bir mekanda sahneleme yapmaktı…  Çok küçük rakamlarla dev prodüksiyonlar yapılıyor. Başlangıçtan bugüne çok yol katedildi. Alternatif sahneler, ciddi para harcanan oyunlarla kapışan oyunları sahneye koyuyor. Onun da sebebi, ışığından dekoruna, kostümünden sesine kadar en iyisini yakalamaya özen gösteriyor ve bunu da en düşük miktarlardaki paralarla halletmeye çalışıyor olmaları. Kısaca, oluşumlarda büyük emek var ve çok başarılı buluyorum. Evet, Afife Jale ve Sadri Alışık Tiyatro Ödülleri gibi ödül veren kurumlar, alternatif sahne oluşumlarını değerlendirme içine koymak zorunda kaldılar. İlk zamanlarda yoktuk mesela, geçen sene, Afife Jale’ye girebildik. Bu ödüllerde, 100 kişinin altındaki salonlar, kabul görmüyordu… Bir kere hiç atlamamız gereken bir nokta var ki; alternatif mekanlar, kendi dekorundan müziğine kadar her şeyini kendi üretiyor. Dekorunun dışarıdan siparişle gelmediği, oyuncunun kendisinin sırtlandığı bir oluşum. Düşünün ki; gündüzden marangozhane olan mekan, akşamında sahne oluyor. Bunun için galiba daha kıymetli ve tatlı. Müşfik (Kenter) Hoca’nın tabiriyle ‘insan çıkmış işler’ çıkıyor galiba. Aktör izlemiyorsunuz sahnede, dokunabileceğiniz, sevip, kızabileceğiniz, gerçek/samimi oyunculuklar izliyorsunuz. Bence nedeni de bu işlere, D.T. ya da Ş.T.’den çok daha fazla emek harcanıyor olması. D.T.’de, herhangi bir oyuna harcanan parayı, tüm alternatif sahnelere verseler, bambaşka ve çok daha iyi işler çıkartılabilir oysa…  İyi işler yaptıkça, iyi insanlarla tanışıyorsun, bizim için de böyle oldu. Kurumsal işlerde istediklerini yapamayanlar, bu alternatif sahnelerde, özgürce daha mükemmel işlere imza attılar/atıyorlar, ki bu imkansızlıklarımıza rağmen. Işık tasarımcısından kostümüne ve dekoruna, gelip burada çalışıyor ve para almıyor, sırf iyi bir iş çıksın diye!    Orada biraz işler karışık, özellikle de son zamanlarda tartışılan yasa taslağıyla da beraber daha da çalkalanmaya başladı. Çünkü yasa, opera-bale-tiyatro gibi kurumları, yavaş yavaş lavedecek düzeyde. Bir kesim var ki bu durumdan çok rahatsız, bir kesim de memnun diyebiliriz… Bence sonunda, herkes buralarda, yani bu alternatif sahnelerde toplanmaya başlayacak.    Bir yanıyla iyi bir şey... Biz her zaman, birlik olmamız gerektiğini düşünüyoruz, dile getiriyoruz ve bunun için de çaba harcıyoruz.  Olamıyoruz, çünkü zaten o insanları, buraya çekmekte güçlük çekiyoruz.  Aslına bakarsan bir çoğu daha yeni bizleri/buraları kabullenmeye ve hatta oyun izlemeye başladı… Sahne Hal’i açtığımızdan bu yana, ben, ne D.T., ne de Ş.T.’den kimseleri gör(e)medim. Evet, gelen vardı ama o da bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar! Adım kadar eminim ve ne acıdır ki; D.T. ya da Ş.T.’yi kaybedersek hepsinin, dönüp dolaşıp geleceği yerler buralar. Çünkü hiçbirinde böylesine mekan açabilecek güç, enerji, sabır ya da sahneyi açtıktan sonra yaşatabilecek dirayet yok!      Bu sorunun cevabını biraz da süreç gösterecek galiba. Evet, alışkanlık meselesi ve buralar için de biraz mesai harcamaları gerekecek ama bunun için gönüllü olanların, çok sıkıntı çekeceğini zannetmiyorum.    Örnek vermek gerekirse; Bakırköy Belediye Tiyatrosu’nun çok önemli bir oyuncusu olan Mert Asutay ile iki yıl çalıştık ve buraya geldiğinde ne ego, ne kapris, o kadar mutluydu ki… Biz de çok mutluyduk onunla çalışmaktan. Yıllarca kurumsalda sıkışıp kaldıklarından, alternatif sahneler onlar için tatil gibi geliyor bence. Ayrıca sorunun cevabı oyuncuların karakterine göre değişebilecek de bir şey. Yine D.T.’nin baba kadrolarından Van’dan gelenlerden, usta bir oyuncu olan Süleyman (Ata) Abi var mesela… Onların da kendi aralarında konuştuğu bir şey; “bak, buralarda da tiyatro yapılabiliyor aslında, bizlerin de dönüp dolaşıp geleceği yerler burası, biliyorsunuz değil mi?!” diye… Biraz derinden düşünürsek de devlet tiyatrolarının bu hale gelmesinde ne yazık ki bazı ustaların payı var; bugüne kadar hiç ses çıkar(a)madıkları, her şeye bir şekilde eyvallah dedikleri için!   Bence, farkındalar ama ne yazık ki artık çok geç!  Bence yavaş yavaş farkına varıyorlar.      Bırakmadılar ki bize bi şey! Ve işin acı tarafı, hâlâ da bir şey bırakmıyorlar ne yazık ki… Çok basit örneği; Birkaç ay önce, Ses Tiyatrosu’nda, Sanatçılar Girişimi öncülüğünde bir toplantı yapıldı. Hepimiz gittik ve sahnede bir tane genç oyuncu yoktu ya da alternatif mekan sahiplerinden kimse yoktu. Basın toplantısında sahneye çıkanlar arasında, en genci 45 yaşındaydı ve sadece bir tane kadın vardı… Evet, alternatif sahne oluşumlarından Kumbaracı 50’den Yiğit (Sertdemir) ve Destar’dan Mirza (Metin) vardı, hiçbir şekilde söyledikleri çok fazla kaale alınmadığı için o oluşumun içinden çıkanlardan iki tanesiydi. Varlardı evet… Sahnede üstatlar bir basın açıklaması yaptı... Bence, tiyatroda bugüne gelinmesinin sebebi olan kişilerdi birçoğu… Hâlâ da aynı şeyleri yapıyorlar. Çok net hatırlıyorum: 10 yıl önce tiyatronun problemi neyse, 10 yıl sonra da tiyatronun derdi hâlâ aynıymış gibi slogan atarak konuşan ve hiçbir şey yapmayan, diyaframdan vura vura derdini anlatan ama sadece konuşan ve yine emin olduğum akşam da sabah ki sohbeti yapmayan adamlar var/dı.  Gerçekten boynuzun kulağı geçmesine izin vermeleri gerekiyor. Bizler, onların öğrencileriyiz ve onlardan öğrenmeye devam ediyoruz. Bence, hâlâ tiyatro yapılabiliyorsak, bundan kazanabiliyorsak ve bundan sonrasında da yapılabilecekse bu iş, bizlerin artık öne geçmesi lazım, bizden sonraki nesil için! Diğer türlü tek yapabilecek şey; kaybetmek olur, şu an olduğu gibi! Zira 3-5 yıl sonra hep beraber göreceğiz, ne yazık ki diyorum yine, D.T. ve Ş.T. kapanmış olacak ama alternatif oluşumlar yaşıyor olacak! Belki Sahne Hal olarak biz ya da herhangi sahne yaşamıyor olsa bile, şu alternatiflerin bir kaç tanesi yaşıyor olacak ve çok iyi yerlere gelecek. Hepsi kendi sözünü söyleyen, bir yere bağlı olmayan, bir kişinin sopasıyla iş yapmayan ve en önemlisi sabah yatağından kalktığında, küfrederek tiyatroya gitmeyen adamlar olacak. : Ben, hocalarımdan pek çoğuna kırgınım…  Ben kırgın mıyım; bilmiyorum ama şöyle bir şey var: Geleneksel bir iş tiyatro, gördüğümüzü yapıyoruz. Nasıl ki çocuklar taklit ediyorsa, biz de üstatları taklit ederek öğreniyoruz, sonra kendimizden bir şeyler koyuyoruz. Ve gerçekten onların, bizim öğrencilerimiz diye şu durumdan gurur duyuyor olmaları ve beraber sahneye çıkıyor olmamız lazım! Hâlâ öğrenecek o kadar çok şeyimiz var ki… Bizden sonrakilere öğretebilmemiz için de beraber olmamız gerekiyor. Bizim, bir eksiğimiz varsa ve bunu dile getiriyorlarsa, bu biraz da onların suçu. Bizler de çok genç değiliz 30’lu yaşlardayız ve arkamızdan gelen canavar gibi bir kuşak var. Hâlâ gençlerden çok şey öğreniyoruz, Gezi de bunun en güzel ispatıdır…  Benim hiç bir kırgınlığım yok. O yıkımların, bir sonraki versiyonu var; kabullenmek. Ama ne yapalım kabullenmesi değil bu, tevekkül durumu hakim oluyor. Kendim daha iyisini yapmalıyım şeklinde, artık kendine dönüyorsun. Biz de yaşlanıyoruz ve o insanların yaşına geldiğimizde, bu yaşadıklarımız olmasın diye çabalamalıyız. Benim dile getirmek istediğim; tiyatro ülkemizde sıfırlanmış ve bitmiş vaziyette.  Sıfırlanmak derken, başa dönmüş durumda. Bence, iş, Gezi’de de gördüğümüz gibi sokaktan geçiyor. Bu dört duvar mekanlar, sokağın dilini yaşamak değil! Alternatif ve özel tiyatrolar, 10 yıl sonra da kalırsa, bizden sonrakiler ve bizler, kendi hatalarımızı görüp, onlara farklı bir zemin bırakabiliriz. Zira yeni oyuncular buralardan çıkacak. Asıl buralar vitrin oldu artık, tüm kurumsal oyuncular için de geçerli… İşte bunun bir öncesi sokak, benim de 8 yıldır sokak tiyatrom var, orada görüyorum mevzuyu. ‘Niye insan/seyirci gelmiyor’dan öte, sen insana gideceksin. Sonra onlar sana gelecekler ve tiyatro tekrar ayaklanacak.  Hiçbir zaman dört dörtlük olamayacağız, her zaman öğreneceğimizi bilerek, kabul ederek mezun olduk. Mezun olduk ama onlar bizim hâlâ hocalarımız. Kulağımız ve gözümüz onlarda… Hepimiz olduk diye bu mekanları açmadık, olan adamların mekanları değil bu mekanlar. Buralar her gün öğrenen, her öğrendiğini büyüten adamların mekanları. Marangozluğu ve kaynak yapmayı hiçbirimiz bilmiyorduk ama bir çoğumuz artık birbirimizin dekorlarını yapıyoruz. Ki, bizlere bir şey öğretene kapımız hep açık.  Bu sahnelerin açılma sebebi, ne kendi sahnem olsun egosudur, ne de bir tane daha sahne olsun halidir. Sebebi; sadece ihtiyaçtır, ben de devlet, belediye ve kurumsal tiyatrolarda mesai harcadım ve oradaki durumlardan mutlu olmadım. Kurumsal tiyatroların aksine burada her tiyatrocu, çok büyük sorumluluk hissediyor, üç seyirci de gelse… Belediye ya da devlet kurumu, bizlere yer verdi de biz reddetmedik…  Tartışmalarımız oluyor tabii ama sanatsal anlamda, ‘nasıl daha iyi sahneleriz’ ya da tiyatronun maddi giderlerini çözümleme üstüne! Sen şimdi, insanlık tarihini sorguluyorsun ama ‘neden biz olamadık’ sorusuyla… Belki gün gelir, bizler de başka platformlara dağılırız ama bu bozulmak olmaz, sadece kendi yoluna devam etmek olur. Nasılsa ortak noktamızdan yakalar ve tekrar buluşuruz.  Şöyle bir geçmişe bakarsak, değişen gerçekten bir şey yok! Ben, anne ve babamlarla birlikte 12 tane salonun mühürlendiğini, bu solanlardan bazılarının polis baskısıyla kapatıldığını gördüm... Şu anda günümüzün babaları olan tiyatrocular, o zaman da konuşmuyorlardı. Ne zaman, kendi oyunları yasaklanmaya başladı, o zaman ses çıkarmaya başladılar. Şimdi vereceğim örnek çok acıdır ki bu topraklarda yaşandı: Muammer Karaca Sahnesi, o dönem belediyenin ve 4-5 tiyatro tarafından ortaklaşa kullanılıyor. Babamın (Zeki Göker) 1971’de kurduğu Ankara Birlik Tiyatrosu da bu grupların arasında ve Pir Sultan’ı oynuyor. Düşün ki, oyun için, Galatasaray Lisesi’nden Muammer Karaca Tiyatrosu’na kadar bilet sırası oluyor. Ve o diğer tiyatro ekipleri, ‘Ankara Birlik Tiyatrosu’nu istemiyoruz’ diyorlar; Çünkü, gelen çamurlu ayakkabılı ‘halktan seyirci’, buranın ‘elitlerinin bastığı kırmızı halıları’ çamurluyor... Ve o dönem, Muammer Karaca Sahnesi’nden, Ankara Birlik Tiyatrosu’nu çıkarıyorlar. Halk oyun izlemeye geliyor ve halkı çeken ekibi engelliyorsun. Serkan’ın dediği gibi sokak çok doğru bir adres, şöyle ki o dönem Nejat Uygur üstatların yaptıkları işte, sokak sokak arabayla anons etmek; ‘bu akşam, şu oyunumuz var, hepinizi bekliyoruz’ diye! Akşam da tıklım tıklım oluyor tiyatro. : Maddi anlamda sorunlarımızı seyirci desteğiyle çözümleyecek kampanyalar oluşturuyoruz. ‘Askıda bilet’in esprisi sadece bir oyun izlemek değil, siz, bir seyirci olarak iki tane bilet alıyorsunuz, birini kendinize, diğerini de hiç tanımadığınız birine ısmarlıyorsunuz. Bedavaya izlemiyor, başka birinin ödediği bilet parasıyla oyunu izliyor. Hal Kart aldığınızda da bütün oyunları %50 indirimli izleyebiliyorsunuz. Sandalye kampanyamız var; seyirci 1 sezondan 4 sezona kadar değişen ücretlerle sandalye satın alıyor. Bu sandalyelere ücretini ödeyen kişinin adı yazılıyor ve oyunları kendi sandalyesinden izliyor.  Sahne Hal olarak her gece, üç bilet asıyoruz. Bizim de askıda bilete yapabileceğimiz katkı bu. Ocak ayında başladı. Bu aslında bir Osmanlı geleneğiymiş; fırından iki ekmek alıyorsun ve bir tanesini başka biri için poşete bırakıyorsun. İstanbul’da böyle bir tane fırın var.  Sezon başında ‘Kırık Merdiven’le başladık. Sonrasında ‘Örümcek Kadının Öpücüğü’ geldi; üçüncü oyun Ppavelkiç’in yazdığı ‘Soytarılar’, en son geçen ay prömiyer yapan Refik Erduran’ın 1960’ta yazdığı ‘Canavar Cafer’… Nisan’da da sahneleyeceğimiz Emmanuel Robles’in ‘Özgürlüğün Bedeli –Montserrat’ oyunundan esinlenerek benim yazdığım ‘Kırmızı’ var. Festivale de bir oyun sunduk; Atiq Rahimi'nin 'Sabır Taşı' adlı romanından uyarlama.  Sahne Hal’i açmadan önce hedeflediğimiz, her sezon yapmak istediğimiz sosyal sorumluluk projelerimiz vardı. Adını da cezbe dedik. Cezbe adı altında projelerimizi yapmaya çalışıyoruz… Cezbe; bir kaç anlamı var ama benim sevdiğim anlamı, bir damla damlatıyorsunuz ortaya, o damla diğer damlalarla buluşuyor, önce göl oluyor, sonra çay ve akarsuyla birlikte denize bağlanıp okyanus oluyor. İsim babası da hocamız olan tiyatrocu Aytekin Özen’dir.  İlk cezbemiz Suriye sınırında Yığmatepe Köyü’ndeki 1. ve 6. sınıfta okuyan öğrencilerle gerçekleşti. Hayatlarında ilk defa tiyatroyla tanışan çocuklarla birlikte tiyatro çalışması yaptık. Sonunda da Milli Eğitim’den aldığımız karatahtalarla okulun içine sahne kurduk... Masallardan yola çıktık; Hansel ve Gratel, burada oldu Hasan ve Gülnur… Aynı zamanda, bu yaptığımız işin belgeselini de çektik. Çok kısa zamanda paylaşacağız sizlerle de. Başka hayatları ve çaresizliği gördük. Bu yaşayıp, gördüklerimiz, bizi daha da büyüttü, gelecekte yapacaklarımız adına umutlandırdı… Ayrıca mutlu sonla biten bir belgesel olmadı, dram oldu. Belgeselde sorularımıza öyle cevaplar verdiler ki… Mesela ortaokula giden Salih vardı, bir gün neden buraya Yığmatepe diyorlar biliyor musunuz dedi ve anlattı: “Buraya her gelen anılarını yığar, bize bir şeyler anlatır, vaat eder ve sonunda da çekip, giderler ve buraya bir daha hiç gelmezler. Biliyorum siz de geldiniz, abimiz, arkadaşımız oldunuz ama bir daha gelmeyeceksiniz…” İstanbul’a dönünce, dert ettiğimiz her şey biranda renk değiştirdi. Sanıyorsun dünyanın öbür ucuna gittik ama çok uzak değil işte.  Aynen, bir şey, başka şeyi getiriyor aslında ve kafa açılıyor gittikçe. Yığmatepe’deki yaşadıklarımız, benim cezaevi mahkumlarıyla buluşmama yol açtı. Seninle de daha öncesinde söyleşisini yaptığımız, Zafer Kıraç abimizin öncülüğünde, Geyve Cezaevi’nden 11 kişilik bir grupla oluşturduğumuz Tutunamayanlar tiyatro grubu… İbişin Rüyası’nı çıkardık mahkumlarla birlikte. Orası da başka bir hikayeydi, yakından bakınca her şeyin farklılaştığı… Müziklerini Gürsel Çelik üstlendi ve Serdar Börcan, 40 dakikalık belgesel niteliğinde bir film yarattı. Belgeseli çoğaltıp, üniversitelerle de paylaşmayı düşünüyoruz. Bu cezbeler böyle devam edecek. Sonraki proje, cezaevlerindeki çocuklarla tiyatro yapacağım.    Öncelikle sürç-i lisan ettikse affola! Muhabbet daha da uzundu lakin, zaman-mekan mevzusu diyelim ve bugünlük, bu yakadan ‘eyvallah’ımızı çakalım! Dinlene dinlene okursunuz, şimdilik fonumuza bolca düşen tape’ler eşliğinde, huzurlarınızdan ayrılırken, sadece en mübareklisinden selametle diyorum. Bu arada, Sahne Hal’de neler oluyor derseniz de işte rotası! Üşenmeyin de ajandaya not edin, güzel şeyler oluyor o tarafta, dikize yatın da us’unuz serinlesin! İletişim: Mecidiyeköy / Tel: