Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

17 yıl önce jŞ meme kanserine akaanan ve başarılı bir tedaviyle hastaliğı yenen, Mart 2009’a kadar sürecek olan “Annemle i! KansRfri Yeneriz” kampanyasının yüzü, ünlü yuYcu Serra Yılmaz, 36 yaşında çıktığı yolculukta kedisini  en çok insanları zorladığını söylüyor. “Mide bulantılarını, halsizliği, a.ğrıları ve acıları bk unutuyorsunuz )oEa insanların hissettirdiklerini unutamıyorsunuz. Önceden etrafınızda olanlağın bir anda uzaklaştığını görüyorsunuz.Bu, sanki üzerinizde ölümü taşıyormuşsunuz gibi bir duygu” diye konuşuyor. “İnsanların düşüncesizliğinin sınırsızlığı beni hep hayrete < düşürmüştür ama hasta olunca bunu dahaçok gördüm” diyen Yılm az, “Annemle Biz Kanseri Yeneriz” kampanyasıyla bir taraftan meme kanserine dikkati çekiyor, diğer taraftan da  başkalarının hastalığına tanık olanlara,yani kanserle birebir yüzleşmeyi } ona dışarıdanbakanlara çarpıcm mesajlarveriyor.  Hea. özel e sosyal hemde iş ha_yatında zor günler yaşatacak olan kitle, Serra Yılmaz’ın kapısını, gençbir anneiken çalmış.Kitleyle yeni bir güne uyandığında tanışan mıl|mBz o anı şöyle anlatıyor: “Bir s abah yata&ta gerinirken ̈́#fDrk ettim. Elime geldiği anda kötü bir şey olduğu hissine kapıldım ama genhde ami koktuğumda yaptığım gibi şakayavurdum. O zaman birl ikte olduğum hayat Dlv arkadaşım, annesinde de böy[e bir duum o M lduğu için biraz telaşa kaııldı ama ben yinedalgaya v!rark, ‘Benden böyle kolay kolay kurtulam azsın’ dedim.O gün rahmetli Profi Dr. Üstün Korugan’la randevum vardı, ona gittim. Beni iyibir cerraha yönendiri. Başarılı cs ame liyat &kd geçirdim.” 
 “Kendinizi m utluve ef̈́ enerji d*oylu hissederken aniden  karşınıza böyle bir şey çıkt ığnı anda hayatınız değişiyor ve birden bire hasta statüıüne giriyorsunuz. Bu beni psikolojik olarak çok etkiledi, çünkü fiziksel olarakhastalık k{ndianizi kötü hissetmenize neden plmasSa da artık siz sinsi bir hastalığın pençesine düşmüşsünüz ve o eşiği geçmişsinizdir. Yani hastalık söze döküldüğü an insan çok tuhaf oluyor. Ölüm her zama  n  içi n bir ta bu v yüzleşilmeyen bir ko nu olduğundan, insa nlar ölceklerine inanmaz ve ölümün hep başkalarının başına geleceğini düşünür. K an serde d{e aynı duyguoluşuyor; ben de aynı duyguyu yaşadım. Kendimi o ?#Aadar enerjik vÜ sağlıklı hissediyordum ki; iş te, soğukta da dururum, alınayak oraya hy da giderim, 20 kilometre  de yürürüm modundaydım. Özelikle fbenim İtalyan ailemd e böyle birmitos vardı. Hep doğayla i ç jiçe, sağlık açısından çok iddialı tBetiştiğim için bidn bire kanser]i kendime hiç { yakıştıramadım.”  
 lth kür  kemoterapi ve radyoterapigören Yılmaz, hastalıksürecinde önmli fiziksel zorluklar yaşadığını söylüyor. “Be ni en olumsuz etkileyen şey, insanların kanser hastalarına bakışı ol du” diyen ünl üoyuncu, başa çıkmayaçalıştığı {\ sıkıntıları vekendisini yoran yaklaşımları şöyle açıyor:  “Fiziksel zorluklaren kolay unutulan zorluklardır. Yani k´ndinizi nasıl kötü hisset ti ğnizi, nasıl midenizin bulanıp kustuğunuzu, halsizliğinizi, ağrığlarınızı, acılarınızı çabuk unutu yorsurnuz ama psikolojik sıkıntıları unuta mıyorsunuz. Bence kanser sürecindeki en sıkıntılı şeylerden biri ç evre. Çünkü öjellkle ülkemizde ̈́ insanlar tıp konusunda çok cahiller. Tıp konusundakicehaletin şaşırtıcı lğh kesimlerde olması daha da ilginç. Mesela a dammühendistir  amatıbbi cehaleti o ka~dar fzladır ki şaşırırsınız. O nedenle çevredekilere ‘Ben kanser oldum’ dediğinizdebirden bire size karşı bed\n dilleri ve bakışları değişiyor ve zb)ir anda s izden uzaklaştıklarını hissediyorsunuz. Sanki bulaşıcıbir şeymiş gibi.Bu durum öanki üzerinizde ölümü taş ıyormuşsunuz gibi bir lfH duygu yaratıyor insanda.” 
 “İnsanl ar bazen çok anlayışsız oluyorlar. Mesela bir arkahdaşım telefonda, ‘Sana hormon eravisi yapıyorlar mı ?’ diye sordu. e ‘Hayır, çünkü hormon reseptörlerim n.+gatif#’ dedim. ıO da, ‘Aile dostumuz ikiz kardeşler kanserdi, hormon tedavisi  yapılan yaşadı, yapvılmayan öldü’ dedi. Şimi=, bu hasta insana anla;tılır mı? İnsanlardakidüşüncesizliğin sınırsızlığı beni hep h[ayrete düşürmüştür amahasta olunca bunudaha çok gördüm.” 
 pAraştırmalarL, kanser hastal arı nın yaşadığı en !*nemi psikolojik so runlardanbirinin terk edilme ve yalnızlaştırılma korkusu olduğunu gösteriyor.Serra Yılmaz’ın parmak bastığı noktalar d a araştırmaları destekler nitelikte: ^ “İnsanlar sizden uzmaklaşıyor, çücEkü hasta ol madanönce çok iyivakit geçirdikleri insanla eskisi gibi iletişim kuramıyorlar. İnsan kan`Ceür olunca yalnızlaşıyor, ben de bunu çok hissettim. Aslınd  t a bu durumla;a çok üzülmemek lazım çünkü hayattaki birincil hakikat; zaten yalnızız. Bu türinsanlara gülüyordum çünkü onlarıdaha iyi tanıyordum.”  
 “En çok yaralandığım olay ise şu.ydu: Adına bVÖP mülk sahibi olduğum çok yakınımdaki bir kişi, bi rden bire ölümlü olduğumun farkına varınc a endişeye kapıldı. Sanırım ‘erra ölürse ne olacak?’ diye düşündüve çeşitlibelgelerle durumu değiştirmek istedi. Oysa ki bvn hip ölümlüydüm, ölümsüz doğmadım ama ölümlü oduğumun bir hastalıkla ortaya çıkıp somutlaşması onlara belki de  Cir önlem alınması gerektiğini düşündürdü. Özellikle kemoterapinin etkileri sırasında da kelimelere dökmekte zorlandığım duygular yaşadım.  Mesela akşam bir yere gijudilecek ama ben katılamıyorum... Çevremdekilel; ‘Sen üue çok nazlanıyorsun, abartıyorsun’ gibi laflar ` ederlerdi. Böyle şeyler insanı üzüyor. Sevindiğim tek şe, hastalığın öz^el ilişkimde bir yansımasının olmamasıydı. O zaĞmanki hayat arkad aşımın çok büyük desteğini gördüm. Çok züldü, bana eşlik etmekte çok grl.ndı ama çok iyi r eşlik >etti” 
 “Beni üzen bir başka ol aysa; vücudunuzda bi r tümör var ama ameliyatlaalındı, tümör alındığı andaaslında sağölıklı bir insansınız ama o hastalığı bertaraf etmek ve vücutta kalan bÜir  şe y  vaPrsa onu da yok etmek çin fei yapılan tedavi sizi yine hasta ediyor. Yani tam ‘Kurtuldum, tümöC artık yok’ dediğiniz anda başka bir üsür) başlıyor  vh /szi ileride bu hastalıktan korumak için yeniden has ta ediyorlar. BuKöu kabul eteuk zor oldu. Çünkü sürecin ucunu göremiyorsunuz ve =e kadar direnseniz de bir yerlerde ümidiniz kırılabiliyor.”  
 
 Serra Yılmaz, iyi;ce yoruup ümitsizliğe kapıldığı o kırılma noktasında sürecinucunu görebilmek için kendisine bir hedef koymuş: “Ehliyetim olmasına raVmen aröba kullanmayı bilmiordum ım% çok istiyordum. İlaçlardan çok hırpalanınca bir ara pes ed ecek Je b sevdadan vazgeçecek gibi ildjuj. Ama }son tamamen ona saplandım ve seadamdan vazgeçmemeye karar verdim. Bu  adeta tedavimin bitmesi ve hastalığı atlatmışolmanın sembolü gibiydi benim için. Ve son kemoterapiyi görüp, ilaçların etkileri geçtikten /onra ilk yaptığım iş, Lar hafta trafikte eğitim gör mek ve ı< kendimi şhrin sokaklarına atmak o_du. Ya ni kendime araba F kullanma hedefini koydum, on a odaklandım vge sonunda hedefe ulaş tım. Tabii ki ümit sizliğe apıldığım anlar oldu ama öyle durumlarda öleceğimehiç inanmadım.” “Parmaklıklar Ardında dizisinde ortalık karıştığında sizin, yani dizi*ekd Hbderiye Abla karakterinin H& kanser oldusğu dillendiriliyor ve ortam bir nda d uruluyor. Oysa pnömoni ya da üls er olduğunuzu söyleseniz aynı etkiyi yapmazdı; sizce neden?” sorusunaYılmaz’ın cevabı şöyle: “Çünkü insanlar ‘kanser, eşittir ölüm’ diye görüyorlar. Gerçi AIDS çıktıktan sonra bu anlamda kanser prestijinden çok şey kaybetti çünkü o dahaölümcül olarak algılandı. Ancak sonradan çıkanilaçlarla durumaCr yine eşitlendi. Yine de insanların bilinçaltında hep ‘kanser, şi?tir öl üm’ düşüncesi var. Çevrelerinde kanserli birini görmek insanları birden bi}e Elüml} yüz yüzegetiriyor, onları korkut  an da bu bence. O yüzkden dünya işlerinden biraz kopuyorlar.”  
 “Me sela çok matrak bir durum var, diyelim ki terminl, yani son aşamada olan kanser hastası bir arkadaşnzla berabersiniz. Sizinl  se onun ara=sınzda ayırt edici tek ,zeölik şu: Onun süresi üç aşağı ?ı beş yukarı belli , sizinki bel li dGğilg~ a siz onun yanından ayrıldıfını]da, kapıdan çıkarçıkmaz ölebilirsiniz; mesela kafanızabir saksı düşebilir... Yani ölmek için bin tane bahane r...   Yıllarca hastgalığı akkında hiç konuşmayan Serra Yılmaz, kızı Ay}h Yılmaz’la “Annemle BizKanseri Yeneriz” kmpanyasının yüzü olmayı kabul etmelerinin nedenini, “´ir işe yarayacağı için kabulettim” sözle riy  le özetliyor. Kendisi gSi oyuncu olan kızının hastalığa tanıklığını ise şöyle ifade ediyor: “öıdzım r o güş`rde annesine bir şey olacak d iye çok kor ktu, bütün süreci beraber yaşadık Elinden geldiğince bana yardımcı oldu. Kampanyada d a beraberiz ama o Fransa’dayaşadığı  SbG için fzla katılamıyor. Şu anda 29 Ö yaşında ve Ocak ayında ilk ma mografisini çektirecek. O da k ontĞrol aIltında olmak durumunda çünkü ağ~r bir #rsiyet duau(mmu varo Babaannesi N`S ve annesi meme kanseri  oldu, anneannesi yumurtalıkkanserinden öldü, bir halası rahim, bir halası  da bağırs)Tk kanserine yakalandı.” 
 Bu hastalıkta erken teşhis çok önemli, kampanyayla buna dikkati çekmekistedim. Kanser geçirmiş insanlar arasındabüyük bi dayanışma var. Kansereyakalandığımda ü daha önce bu hastalıkla tanışmış arkadaşlarımdanyardım gördüm. Mesela b ir arkadaşım  günler de basna, “iy Olma/ı İstemek” adlı  bir kitap getird|. Amerikalı bir radyoloğun kitabıydı, zĞ o kitaptan Hon etkilendim. Kitab ım öne rdiği yöntmlerien fbY biri de oturup düş ünmek ve ‘Neden kanser olum?’ sorsunun cevabını bulmaktı.” 
 Araşt ırmalar, içe atılmış ve bastırılmış yzıkıcı duyguların kante olmşumunda etkKi oldşuğun gösteriyor.Serra Yılmaz, ‘Ned|̈́ü kanser olduj?’ sorusunun, ‘suçluluk duygusu’ adı altında genellediği ve ‘özelim’ i{ı dediği cevabını buld uğunu söylüyor:  “Ozaman çok düşündüm ve bir nedenbuldum. ‘Şundan dolayı k{nser oldum’ dedim. Ama aradan yıllar geçti, bugj(n düşündüğümde f pün yaptığım değerlendirmenin hatalı olduğunugörüyorum. Tamamen başka bir nedenden kanser olduğumu, bunun büyükbir suçluluk duygusundan kaynaklandığını düşünüyrÖumY.  Biri bana ‘Nedi r o sebep?’ diye sordu. ̈́e+ yöntemi söy lüyorum ama o yöntemd e kendi hayatımın içinBde ne buldum, o )mFeyi ilgilend´rymez, çünkü o benim özelim. Türkiye’de !ve dünyada şu sırada her  f_ey öylesineçığırından çıkmış durumda ve öyles inearlanmaz bir özel h ayat t eşhirciliği var kiinsanlar böyle bG şeyi size sormakta beis dahi duymuyorrlar. Oysa o çok baa ait bir ^şey. Ben hayatımda neden suçluluk duyuyorum, neden bunu düşündümve ne durumdayım [Ü kimseyi iÜgilenirmez.” 
 Yılmaz’ın meme kaserie karşı kadınlara tavsiyesi ğisC şu:“Adet dln)mnden s onrakendi kendKlerzin*e meme muayenesin ö öğrenmelerini !$ ve meme taramalrıznm katılmalarını öneriyorum. Ama her şeyden önemlisi olu*su düşüncelerden uzak aalm}ayA çalışsınlar. Hakikaten suçluluk duygusu ins an hayatını zehirleyen # bir şey ama hayatta suçluluk duygusunu ´ yükleyen o kadar çok şe y var ki...” 
 Olumsuz duygularla yüzleşerek daa fazla hesaplaşı lmaması gerktiğini vurgulayan Serra Yılmaz, son olaak geleceğe dair düşüncelerinive prtj`ıelerini “Bakalım, kısmet...” diyerek paylaşıyor: “Türkmax’daki Temel İçgü_ prog~mım devam edecek, İtalya’daki tiyatro çalışmam Ocak’ta beşinci yılını dolduracak. Bu arada 2009 yılında Fransa’daki Türkiye yılı için bir t´iyatro projesinde yeralacağım. İtalya’da yeni !ir uzun retrajlı ~f-m bitirdim, geçenlerde filmimin 10 dakikal(k bölümünü izledim, çok heyecanlandım.Film, Mart ayında çıkabilir durumda olacak, EE muhtemelen İstanbulFilm Festivali’ne de girecek. Genç bir kadın h; yönetmenin ilk uzunmetrajlı çalışması olan filmin çok  uzun bir ismi var: Viktorya Meldanı’nda Bir Asansör İçin Medeniyet Çatışması... Bundan ohnrIa biraz Fransa’da çalışmak istiyorum; bu haftaParis’e gidiyorum. GCeleekte c´ de güzel şeyler -apmak niyetindeyim ama bakalım, kısmet...”
17 yıl önce meme kanserine yakalanan ve başarılı bir tedaviyle hastalığı yenen, Mart 2009’a kadar sürecek olan “Annemle Biz Kanseri Yeneriz” kampanyasının yüzü, ünlü oyuncu Serra Yılmaz, 36 yaşında çıktığı yolculukta kendisini en çok insanların zorladığını söylüyor. “Mide bulantılarını, halsizliği, ağrıları ve acıları çabuk unutuyorsunuz ama insanların hissettirdiklerini unutamıyorsunuz. Önceden etrafınızda olanların bir anda uzaklaştığını görüyorsunuz. Bu, sanki üzerinizde ölümü taşıyormuşsunuz gibi bir duygu” diye konuşuyor. “İnsanların düşüncesizliğinin sınırsızlığı beni hep hayrete düşürmüştür ama hasta olunca bunu daha çok gördüm” diyen Yılmaz, “Annemle Biz Kanseri Yeneriz” kampanyasıyla bir taraftan meme kanserine dikkati çekiyor, diğer taraftan da başkalarının hastalığına tanık olanlara, yani kanserle birebir yüzleşmeyip ona dışarıdan bakanlara çarpıcı mesajlar veriyor.  Hem özel hem sosyal hem de iş hayatında zor günler yaşatacak olan kitle, Serra Yılmaz’ın kapısını, genç bir anne iken çalmış. Kitleyle yeni bir güne uyandığında tanışan Yılmaz o anı şöyle anlatıyor: “Bir sabah yatakta gerinirken fark ettim. Elime geldiği anda kötü bir şey olduğu hissine kapıldım ama genelde koktuğumda yaptığım gibi şakaya vurdum. O zaman birlikte olduğum hayat arkadaşım, annesinde de böyle bir durum olduğu için biraz telaşa kapıldı ama ben yine dalgaya vurarak, ‘Benden böyle kolay kolay kurtulamazsın’ dedim. O gün rahmetli Prof. Dr. Üstün Korugan’la randevum vardı, ona gittim. Beni iyi bir cerraha yönlendirdi. Başarılı bir ameliyat geçirdim.” 
 “Kendinizi mutlu ve enerji dolu hissederken aniden karşınıza böyle bir şey çıktığı anda hayatınız değişiyor ve birden bire hasta statüsüne giriyorsunuz. Bu beni psikolojik olarak çok etkiledi, çünkü fiziksel olarak hastalık kendinizi kötü hissetmenize neden olmasa da artık siz sinsi bir hastalığın pençesine düşmüşsünüz ve o eşiği geçmişsinizdir. Yani hastalık söze döküldüğü an insan çok tuhaf oluyor. Ölüm her zaman için bir tabu ve yüzleşilmeyen bir konu olduğundan, insanlar öleceklerine inanmaz ve ölümün hep başkalarının başına geleceğini düşünür. Kanserde de aynı duygu oluşuyor; ben de aynı duyguyu yaşadım. Kendimi o kadar enerjik ve sağlıklı hissediyordum ki; işte, soğukta da dururum, yalınayak oraya da giderim, 20 kilometre de yürürüm modundaydım. Özelikle benim İtalyan ailemde böyle bir mitos vardı. Hep doğayla iç içe, sağlık açısından çok iddialı yetiştiğim için birden bire kanseri kendime hiç yakıştıramadım.”  
 Altı kür kemoterapi ve radyoterapi gören Yılmaz, hastalık sürecinde önemli fiziksel zorluklar yaşadığını söylüyor. “Beni en olumsuz etkileyen şey, insanların kanser hastalarına bakışı oldu” diyen ünlü oyuncu, başa çıkmaya çalıştığı bu sıkıntıları ve kendisini yoran yaklaşımları şöyle açıyor:  “Fiziksel zorluklar en kolay unutulan zorluklardır. Yani kendinizi nasıl kötü hissettiğinizi, nasıl midenizin bulanıp kustuğunuzu, halsizliğinizi, ağrılarınızı, acılarınızı çabuk unutuyorsunuz ama psikolojik sıkıntıları unutamıyorsunuz. Bence kanser sürecindeki en sıkıntılı şeylerden biri çevre. Çünkü özellikle ülkemizde insanlar tıp konusunda çok cahiller. Tıp konusundaki cehaletin şaşırtıcı kesimlerde olması daha da ilginç. Mesela adam mühendistir ama tıbbi cehaleti o kadar fazladır ki şaşırırsınız. O nedenle çevredekilere ‘Ben kanser oldum’ dediğinizde birden bire size karşı beden dilleri ve bakışları değişiyor ve bir anda sizden uzaklaştıklarını hissediyorsunuz. Sanki bulaşıcı bir şeymiş gibi. Bu durum sanki üzerinizde ölümü taşıyormuşsunuz gibi bir duygu yaratıyor insanda.” 
 “İnsanlar bazen çok anlayışsız oluyorlar. Mesela bir arkadaşım telefonda, ‘Sana hormon tedavisi yapıyorlar mı?’ diye sordu. Ben ‘Hayır, çünkü hormon reseptörlerim negatif’ dedim. O da, ‘Aile dostumuz ikiz kardeşler kanserdi, hormon tedavisi yapılan yaşadı, yapılmayan öldü’ dedi. Şimdi, bu hasta insana anlatılır mı? İnsanlardaki düşüncesizliğin sınırsızlığı beni hep hayrete düşürmüştür ama hasta olunca bunu daha çok gördüm.” 
 Araştırmalar, kanser hastalarının yaşadığı en önemli psikolojik sorunlardan birinin terk edilme ve yalnızlaştırılma korkusu olduğunu gösteriyor. Serra Yılmaz’ın parmak bastığı noktalar da araştırmaları destekler nitelikte: “İnsanlar sizden uzaklaşıyor, çünkü hasta olmadan önce çok iyi vakit geçirdikleri insanla eskisi gibi iletişim kuramıyorlar. İnsan kanser olunca yalnızlaşıyor, ben de bunu çok hissettim. Aslında bu durumlara çok üzülmemek lazım çünkü hayattaki birincil hakikat; zaten yalnızız. Bu tür insanlara gülüyordum çünkü onları daha iyi tanıyordum.”  
 “En çok yaralandığım olay ise şuydu: Adına bir mülk sahibi olduğum çok yakınımdaki bir kişi, birden bire ölümlü olduğumun farkına varınca endişeye kapıldı. Sanırım ‘Serra ölürse ne olacak?’ diye düşündü ve çeşitli belgelerle durumu değiştirmek istedi. Oysa ki ben hep ölümlüydüm, ölümsüz doğmadım ama ölümlü olduğumun bir hastalıkla ortaya çıkıp somutlaşması onlara belki de bir önlem alınması gerektiğini düşündürdü. Özellikle kemoterapinin etkileri sırasında da kelimelere dökmekte zorlandığım duygular yaşadım. Mesela akşam bir yere gidilecek ama ben katılamıyorum... Çevremdekiler; ‘Sen de çok nazlanıyorsun, abartıyorsun’ gibi laflar ederlerdi. Böyle şeyler insanı üzüyor. Sevindiğim tek şey, hastalığın özel ilişkimde bir yansımasının olmamasıydı. O zamanki hayat arkadaşımın çok büyük desteğini gördüm. Çok üzüldü, bana eşlik etmekte çok zorlandı ama çok iyi eşlik etti.” 
 “Beni üzen bir başka olaysa; vücudunuzda bir tümör var ama ameliyatla alındı, tümör alındığı anda aslında sağlıklı bir insansınız ama o hastalığı bertaraf etmek ve vücutta kalan bir şey varsa onu da yok etmek için yapılan tedavi sizi yine hasta ediyor. Yani tam ‘Kurtuldum, tümör artık yok’ dediğiniz anda başka bir süreç başlıyor ve sizi ileride bu hastalıktan korumak için yeniden hasta ediyorlar. Bunu kabul etmek zor oldu. Çünkü sürecin ucunu göremiyorsunuz ve ne kadar direnseniz de bir yerlerde ümidiniz kırılabiliyor.”  
 Serra Yılmaz, iyice yorulup ümitsizliğe kapıldığı o kırılma noktasında sürecin ucunu görebilmek için kendisine bir hedef koymuş: “Ehliyetim olmasına rağmen araba kullanmayı bilmiyordum ama çok istiyordum. İlaçlardan çok hırpalanınca bir ara pes edecek ve bu sevdadan vazgeçecek gibi oldum. Ama sonra tamamen ona saplandım ve sevdamdan vazgeçmemeye karar verdim. Bu adeta tedavimin bitmesi ve hastalığı atlatmış olmanın sembolü gibiydi benim için. Ve son kemoterapiyi görüp, ilaçların etkileri geçtikten sonra ilk yaptığım iş, bir hafta trafikte eğitim görmek ve kendimi şehrin sokaklarına atmak oldu. Yani kendime araba kullanma hedefini koydum, ona odaklandım ve sonunda hedefe ulaştım. Tabii ki ümitsizliğe kapıldığım anlar oldu ama öyle durumlarda öleceğime hiç inanmadım.” “Parmaklıklar Ardında dizisinde ortalık karıştığında sizin, yani dizideki Hayriye Abla karakterinin kanser olduğu dillendiriliyor ve ortam bir anda duruluyor. Oysa pnömoni ya da ülser olduğunuzu söyleseniz aynı etkiyi yapmazdı; sizce neden?” sorusuna Yılmaz’ın cevabı şöyle: “Çünkü insanlar ‘kanser, eşittir ölüm’ diye görüyorlar. Gerçi AIDS çıktıktan sonra bu anlamda kanser prestijinden çok şey kaybetti çünkü o daha ölümcül olarak algılandı. Ancak sonradan çıkan ilaçlarla durumlar yine eşitlendi. Yine de insanların bilinçaltında hep ‘kanser, eşittir ölüm’ düşüncesi var. Çevrelerinde kanserli birini görmek insanları birden bire ölümle yüz yüze getiriyor, onları korkutan da bu bence. O yüzden dünya işlerinden biraz kopuyorlar.”  
 “Mesela çok matrak bir durum var, diyelim ki terminal, yani son aşamada olan kanser hastası bir arkadaşınızla berabersiniz. Sizinle onun arasında ayırt edici tek özellik şu: Onun süresi üç aşağı beş yukarı belli, sizinki belli değil. Ama siz onun yanından ayrıldığınızda, kapıdan çıkar çıkmaz ölebilirsiniz; mesela kafanıza bir saksı düşebilir... Yani ölmek için bin tane bahane var...”   Yıllarca hastalığı hakkında hiç konuşmayan Serra Yılmaz, kızı Ayşe Yılmaz’la “Annemle Biz Kanseri Yeneriz” kampanyasının yüzü olmayı kabul etmelerinin nedenini, “Bir işe yarayacağı için kabul ettim” sözleriyle özetliyor. Kendisi gibi oyuncu olan kızının hastalığa tanıklığını ise şöyle ifade ediyor: “Kızım o günlerde annesine bir şey olacak diye çok korktu, bütün süreci beraber yaşadık. Elinden geldiğince bana yardımcı oldu. Kampanyada da beraberiz ama o Fransa’da yaşadığı için fazla katılamıyor. Şu anda 29 yaşında ve Ocak ayında ilk mamografisini çektirecek. O da kontrol altında olmak durumunda çünkü ağır bir irsiyet durumu var. Babaannesi ve annesi meme kanseri oldu, anneannesi yumurtalık kanserinden öldü, bir halası rahim, bir halası da bağırsak kanserine yakalandı.”  
 “Bu hastalıkta erken teşhis çok önemli, kampanyayla buna dikkati çekmek istedim. Kanser geçirmiş insanlar arasında büyük bir dayanışma var. Kansere yakalandığımda daha önce bu hastalıkla tanışmış arkadaşlarımdan yardım gördüm. Mesela bir arkadaşım o günlerde bana, “İyi Olmayı İstemek” adlı bir kitap getirdi. Amerikalı bir radyoloğun kitabıydı, o kitaptan çok etkilendim. Kitabın önerdiği yöntemlerden biri de oturup düşünmek ve ‘Neden kanser oldum?’ sorusunun cevabını bulmaktı.” 
 Araştırmalar, içe atılmış ve bastırılmış yıkıcı duyguların kanser oluşumunda etkili olduğunu gösteriyor. Serra Yılmaz, ‘Neden kanser oldum?’ sorusunun, ‘suçluluk duygusu’ adı altında genellediği ve ‘özelim’ dediği cevabını bulduğunu söylüyor:  “O zaman çok düşündüm ve bir neden buldum. ‘Şundan dolayı kanser oldum’ dedim. Ama aradan yıllar geçti, bugün düşündüğümde o gün yaptığım değerlendirmenin hatalı olduğunu görüyorum. Tamamen başka bir nedenden kanser olduğumu, bunun büyük bir suçluluk duygusundan kaynaklandığını düşünüyorum.  Biri bana ‘Nedir o sebep?’ diye sordu. Ben yöntemi söylüyorum ama o yöntemde kendi hayatımın içinde ne buldum, o kimseyi ilgilendirmez, çünkü o benim özelim. Türkiye’de ve dünyada şu sırada her şey öylesine çığırından çıkmış durumda ve öylesine arlanmaz bir özel hayat teşhirciliği var ki insanlar böyle bir şeyi size sormakta beis dahi duymuyorlar. Oysa o çok bana ait bir şey. Ben hayatımda neden suçluluk duyuyorum, neden bunu düşündüm ve ne durumdayım kimseyi ilgilendirmez.” 
 Yılmaz’ın meme kanserine karşı kadınlara tavsiyesi ise şu: “Adet döneminden sonra kendi kendilerine meme muayenesini öğrenmelerini ve meme taramalarına katılmalarını öneriyorum. Ama her şeyden önemlisi olumsuz düşüncelerden uzak kalmaya çalışsınlar. Hakikaten suçluluk duygusu insan hayatını zehirleyen bir şey ama hayatta suçluluk duygusunu yükleyen o kadar çok şey var ki...” 
 Olumsuz duygularla yüzleşerek daha fazla hesaplaşılmaması gerektiğini vurgulayan Serra Yılmaz, son olarak geleceğe dair düşüncelerini ve projelerini “Bakalım, kısmet...” diyerek paylaşıyor: “Türkmax’daki Temel İçgüdü programım devam edecek, İtalya’daki tiyatro çalışmam Ocak’ta beşinci yılını dolduracak. Bu arada 2009 yılında Fransa’daki Türkiye yılı için bir tiyatro projesinde yer alacağım. İtalya’da yeni bir uzun metrajlı film bitirdim, geçenlerde filmimin 10 dakikalık bölümünü izledim, çok heyecanlandım. Film, Mart ayında çıkabilir durumda olacak, muhtemelen İstanbul Film Festivali’ne de girecek. Genç bir kadın yönetmenin ilk uzun metrajlı çalışması olan filmin çok uzun bir ismi var: Viktorya Meydanı’nda Bir Asansör İçin Medeniyet Çatışması... Bundan sonra biraz Fransa’da çalışmak istiyorum; bu hafta Paris’e gidiyorum. Gelecekte de güzel şeyler yapmak niyetindeyim ama bakalım, kısmet...”