Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Mehmet A Şahan, 1977 yıl ında yeni evli bir gençken rahatsızlandı ve kendisine nefrit teşhisi kondu. Hastalığını ilk başlarda önemsemediğini ancak ertesi yıl koma halinde hastaneye yatırıldığını ve 10 gün ıyoziun bakımdakaldığını söyleyen Şahan, ''Hastaık sin si si_si ilerlemiş. Dok?tbr, 'kurtulmaz,ölür' demiş ama ben iyileştim. O andan ijti)aren önümde iki yol  vardı; y|F hemodiyaliz makinesine bağlı kal acaktım veya böbrek nakli yapıl aca mtı£ diy e konuştu. O ^ yıllarda organ nakli kavramını n heFÜüz çok yeni olduğunu ve insa:ların kor!tuğEnu ifade eden Mehmet Şahan, yaşadıkların ş öye anlattı. "İnsanlar iu konudan uzaktı. Kardeşlerime Ḧ́ konuyu açtım, hepsi ürperdi. Kardeşlerimevliydi, eşleri karş ıgeldi. Annem babam bide t+epki gösterdi. Baba~m, 'Ben versem, bakalım kaç sene yaşar'dedi. Annem, 'Olmayacak şeye amindenmez' dedi. Hepsi cehale^eon gelen sözlerdi. Büyük bir umutsuzluğa kapı&dıBm amaarkamda iki büyük güç vardı; eşim ve yeni doğan o ğlum. Bir yanındaölüm bir yanında mutluluk olan karmakarışık bi  dünya idi. Göllerinin içi nRe bakarak insanlardan umut beklemek çok acı am a kimseye kırgı n değilim. üZz Ailemle aram çok iya. Hatalarını geç anladılarama saygı duymaklazım.  i O gün l|{dFe devlet memuru olarak Ankara £\niverstesi Diş Hekimliği Fkültesinde, sonradan Akdeniz Üniversitesi Rektörüolan ProHesör Dr. Tuncer Karpuzoğ  lu'nun görev yaptığı Ankara Üniversitesi T ıp Bakültesi  Genel Cerrahi Bölümü'nde çalıştığını belirten ''Profesör Dr. Tuncer Karpuzoğlu | ekibi Amerika'dan yenigelmişti. Organ nkl- yapıyorlardı. Hepsinin içinde hırsve zim vardı. Aralarında Profesör Dr. Mustafa Akcayın, Profesör Dr. Abit Demircan, Provjesör Dr.Gülşen Yakupoğlu, Profesör  D  $r. Nezihi Uygur vardı. İnsan ha yatını kurtarmak  onlar içmo dünyanın en güzelgöreviydi. Beniduymuşlar, çağırdılar.'Nakil olmak ister misin? diye sordular. Organ bağışı yapc$k kimsem olmadığı pkçin ' HaDyı' dedi m.    :O sırada Kayseri'nin Küçüksöbeçmen köyünde oturan, okuma- yazması olmayan, çobanlık yapara k geçimini sağlayan v bekar olan 38 yaşındaki dayım böbreğii bağışlayacağını söyledi. Köydengetirdik öaZ umutsuzduk.Tahliller yapUdı. Uyum , yüzde 3{8 idi. Yani çok düşük bir uyum oranı.O z aman organ nakli Tzür-kiye'ce iki üniversite hastanesinde y<pılıyordu. Diğer hastanedeki doktorlar, sonucun U olumsuz olacağını, vücudun böbreği reddedeceğini söylLdi. Ancak Tuncer Karpurzoğlu riske girdi, 'S`u n akVi yapacağım' dedi. Dayımı üç ay kimseye göstermedik. zş Çünkü tplum ve kraba=plarımız öayRsımı kararından caydırabilirdi. Anc aküç ay sonra şakil gerçekleşti ve tekrar hyata döndüm."  Akdeniz Üniversitesinde diyalize giren hastaları hergün ziyaret edip sorunlarını paylaştığınıbelirten Gs+ Şahan, onlar dahLa yararlı ylmaek için 1994 yı;lında Akdeniz Böbrek Hastalıkları v e Organ Nakfl<i Derneğini urduklarını söyledi. Şahan, ''2003 yılında emek li olduktan sonra kendimi derneğe adad̈́ Kurtuldum ama gerideki insanları unutmadım. Genel merkezimiz Antalya ama tüm Türkiye'ye kucak açıyoruz. Buraya gelen hastalar yaşam tarzımdan örnek almakistiyor, ben şde onlara umut oluyorum. Beni gördüklrinde  mutlu oluyorlar'' dedi.Nakil böbrekle  3ğ1 yıldır yaşayan +Şahan, ''Bu dünyada , gü&zl hayır, aorgan bağışıdır. Yaşamk çok güzel. Dayım bana böbreğinc verdi, 31 yıldır yaşıyorum. Devletime 25 yıl hizmet ettim. Eng$elli kimliğim yok, vergiden muaf olmadım. Kendimi devletime karşı kambur olarak görmek istemedim. uz$un yaşamanın sırrı bence az yemek, az içmek, çok çalışmak ve insanların duasını almak'diye konuştu.
Mehmet Şahan, 1977 yılında yeni evli bir gençken rahatsızlandı ve kendisine nefrit teşhisi kondu. Hastalığını ilk başlarda önemsemediğini ancak ertesi yıl koma halinde hastaneye yatırıldığını ve 10 gün yoğun bakımda kaldığını söyleyen Şahan, ''Hastalık sinsi sinsi ilerlemiş. Doktor, 'kurtulmaz, ölür' demiş ama ben iyileştim. O andan itibaren önümde iki yol vardı; ya hemodiyaliz makinesine bağlı kalacaktım veya böbrek nakli yapılacaktı'' diye konuştu. O yıllarda organ nakli kavramının henüz çok yeni olduğunu ve insanların korktuğunu ifade eden Mehmet Şahan, yaşadıklarını şöyle anlattı. "İnsanlar bu konudan uzaktı. Kardeşlerime konuyu açtım, hepsi ürperdi. Kardeşlerim evliydi, eşleri karşı geldi. Annem babam bile tepki gösterdi. Babam, 'Ben versem, bakalım kaç sene yaşar' dedi. Annem, 'Olmayacak şeye amin denmez' dedi. Hepsi cehaletten gelen sözlerdi. Büyük bir umutsuzluğa kapıldım ama arkamda iki büyük güç vardı; eşim ve yeni doğan oğlum. Bir yanında ölüm bir yanında mutluluk olan karmakarışık bir dünya idi. Gözlerinin içine bakarak insanlardan umut beklemek çok acı ama kimseye kırgın değilim. Ailemle aram çok iyi. Hatalarını geç anladılar ama saygı duymak lazım.    O günlerde devlet memuru olarak Ankara Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesinde, sonradan Akdeniz Üniversitesi Rektörü olan Profesör Dr. Tuncer Karpuzoğlu'nun görev yaptığı Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Bölümü'nde çalıştığını belirten ''Profesör Dr. Tuncer Karpuzoğlu ve ekibi Amerika'dan yeni gelmişti. Organ nakli yapıyorlardı. Hepsinin içinde hırs ve azim vardı. Aralarında Profesör Dr. Mustafa Akaydın, Profesör Dr. Abit Demircan, Profesör Dr. Gülşen Yakupoğlu, Profesör Dr. Nezihi Uygur vardı. İnsan hayatını kurtarmak onlar için dünyanın en güzel göreviydi. Beni duymuşlar, çağırdılar. 'Nakil olmak ister misin? diye sordular. Organ bağışı yapacak kimsem olmadığı için ' Hayır' dedim.    O sırada Kayseri'nin Küçüksöbeçmen köyünde oturan, okuma- yazması olmayan, çobanlık yaparak geçimini sağlayan ve bekar olan 38 yaşındaki dayım böbreğini bağışlayacağını söyledi. Köyden getirdik ama umutsuzduk. Tahliller yapıldı. Uyum, yüzde 38 idi. Yani çok düşük bir uyum oranı. O zaman organ nakli Türkiye'de iki üniversite hastanesinde yapılıyordu. Diğer hastanedeki doktorlar, sonucun olumsuz olacağını, vücudun böbreği reddedeceğini söyledi. Ancak Tuncer Karpuzoğlu riske girdi, 'Bu nakli yapacağım' dedi. Dayımı üç ay kimseye göstermedik. Çünkü toplum ve akrabalarımız dayımı kararından caydırabilirdi. Ancak üç ay sonra nakil gerçekleşti ve tekrar hayata döndüm."  Akdeniz Üniversitesinde diyalize giren hastaları her gün ziyaret edip sorunlarını paylaştığını belirten Şahan, onlara daha yararlı olmak için 1994 yılında Akdeniz Böbrek Hastalıkları ve Organ Nakli Derneğini kurduklarını söyledi. Şahan, ''2003 yılında emekli olduktan sonra kendimi derneğe adadım. Kurtuldum ama gerideki insanları unutmadım. Genel merkezimiz Antalya ama tüm Türkiye'ye kucak açıyoruz. Buraya gelen hastalar yaşam tarzımdan örnek almak istiyor, ben de onlara umut oluyorum. Beni gördüklerinde mutlu oluyorlar'' dedi. Nakil böbrekle 31 yıldır yaşayan Şahan, ''Bu dünyada en güzel hayır, organ bağışıdır. Yaşamak çok güzel. Dayım bana böbreğini verdi, 31 yıldır yaşıyorum. Devletime 25 yıl hizmet ettim. Engelli kimliğim yok, vergiden muaf olmadım. Kendimi devletime karşı kambur olarak görmek istemedim. uzun yaşamanın sırrı bence az yemek, az içmek, çok çalışmak ve insanların duasını almak'diye konuştu.