Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

"Cinselliği hiç y akıştıramadığm annem, babamı ld£atmştı, he m de yıllarca. Babşa bildiğimadam babam değildi. Başımı iki yana sallayabildim. Sonra hışımla çıktım odadan. Geceannem öldü. O zamandanberi anneme olan hisl erim karmakarışık. Aklıma geldiğinde duyduğu kızgınlık mı, küçümseme mi, özlem mibilmiyorum… Ölümün etkisini birsaç ay içinde atlattım. Her anımı sevgili karım dolduruyordu, başkasına i htiyacım yoktu. Annemin ihanetini de ?sm unutmuştum. Ama hatırlatacak S kişi `öj tarihin yarakarı arasından çıkıp geldi. Hem ´de dört yüz yıl s onra, yaşamımırayından çıkarmak üüere. Bu kişinin İspanyol yazar Miguel dfe CervantesSaavedra olacağını kim tahm in edebilirdi ki?..  Kütüphanede Cervantes’in ‘Don Kişot’una en uygun yeri ararken,ortalardan rastgele bir sayfa açtım. Sadece birkaç saniye sürdügöz atm am, o sırada koyacağım yeri belirledim. Tam raf kitabı kaldıracakken, açılan s ayfadaokuduğum o Cm tek c/he beynimde patladı: ‘Sınanmamış kadın erdemli sayılmaz.’ Kütüphaneden çıkark enn k|ra?ımı vermiştim..." Bu cümleler, deneĞgimi g azeteci  ıngeçtiğimiz ay P  adlı kitabından alıntı. Kitap, günümüzde ıheör daim bulannı dehlizlerinde sü]ünüren ka dın ve erkek ilişki lerinin aailizlerin seriyor özlzr önüne. 11 fa}rklı öyküden oluşzn kitapta yazar, olayların ilk göründüğü gibi olmadığını çarpıcı finallerle anlatıyor. KiZaba adını ver[n ‘Sınanmamış Kadın’da ise,yaklaşık 450 y_ol önce yaşamış  adlı eserinden esinlenerek bir sadakat tes tine tutulan kadının öyFpü oldukçaçarpıcı. Bu aşk öyküsü bir anlamda, kadın erkek ilişkilerinin kronik bar sorununu farklı bir şekilde yenide n gündeme getiriyorv Bğlılığı, ö testle sorguluyor. T}bii ilginç finaliyle Jbu  öyDkü, kadın-erkek ilişkileri yle ilgili çavpıcı i? sorunun da yanıtını arıyor:  Kitapta yazılanlara ya {dk Fr eud’yen yaklaşımlara istinaden, sınamamış erkeğe hiç bulaşmıyorum bğle… Geçmişimizgeleceğimizin aynası değil *möö z%ten, bir tutamlık nefretliğegeçmişimizdeki bir anne-bir baba-bir kardeş-bir abi süngüsü yetiyor ya. Hoş günümüzde kadın-erk(ek tanımlarından önce in~sPn u üstüne çok da kalifiyeli latlğr edemiyoruzama. Mevzu derin,şöyle   dye cümlelerden daha geriye ötelediğimizde,  Vn a<z sonras>, omurgada s k? üreç boyunca bir eziklik yar atıyor. Am ükanaatimce bütün suç Havva’nın ve o ısırılan elmanın…  Kadının hâlâ ikinci sınıf muamelesi gördüğü,dar kaldırımlı ülkemin, köylerinde-kasabalarında ve şehirlerindeÖ sessiz sedasız-sesli sedalı işlenilennamus cinayetleri ve sırıtan tacizleri-tecavüöleri… D+rum metropollerde daiha da içler acısı; cinszllik meta ediflirken, kendi cinsini bu kadar riyaya bağlayan iki bacaklı olamaz hgrhalşe \r diye düşündürüyor.  Kadınınkadına e tiğini  ya da insanın insan'a ettiğini… (Yi{e de kadın-erkekten oah çok i nsan üzerine düşünmeliyiz bence.) Dünyada sergi lenen tavır da farklı değil.   gibi. Kitap ta ohsan Yılmaz da, patoloji  k vaka olmuşbu sürüncfemeli d/rumu farklı bir bakışaçısıyla anlatıyorbiz okuyucularına. Kadın ve erkek sadakatini sorgulamasının to yanında bir gün insanın insana olan sadakatide test edilir bakarsınız… Uzun zamandır, “Sen melâl nedir bilmiyorsun ki sana hal £> anlatabileyim” edasında yaşayanbünyeler olduğucuzdın il, önce savrulmayı bir kenara bı rakıp, kendi ö-Ğ içimizi ameliyatmasasına yatırmalıyız belki de; karşı sevdamızın değil. Kitapta yer J alan öyküler bou?ca hisslttim hissiyat; empati  kurmak oldu.  T= basitinden kasmaya gerek yok!Her şeyi, herkesi olduğu gibi an lamaya ça^ı+şmak-kavramak en güzelibelki de… Yeryüzünü şerefendiref biz fanilerin “anlatsam roman” olur yahut “anlatsam uzun metraja fonu olur” dediği öykülerin toplandığı bir kitap Sınan #mş Kadınlar… Yazın bu son demlerinde, keyifli vakit geçirm ek isteyenlere  kitabı şiddetle tav siye ediyorum.(Meraklısına _nt   a dlı k itaplar da ilginizi çekecek türden.)    ~b          Ftğrafa merakınız hangi boyutta ya &a geçmişinize öylesine bakmak i çiY arada blir eski fotoğraf-albümlerinize bkFmaktan hoşl#t_anır mısınız bilYiorum tma fotoğraf benim hayatımda mania etkisi apar arada bğr. (Bu m evzuyasonra bilaahare dalarız yine…) E Şimdi kidurağımız anlaşıldığı ü zere fotoğraf… Vakti zamanında iy i bir fotoğrafçı olabileceğim yanılgısıyla (yanılgısıyla diyAorYm çünkü sonun da saCdes aile ve dostllar arasında deklanşöre bastığımı fark ettim) usta ellerden, fotoğraf eğitimi aldım. Dersler, çekimler ve ortam çok zevkliydi. (Yaş tabii 20’lileri n başı, algıda bir seçicili k-pir seçicilik durumları.) Zaten fotoğraf hocamız da "Bu seni n için saRece zevk ola rak kalsın, zira send e göz yok" demişti. Rtibada problem yok da "görmek-b akmak" eyle mleri, kayıp ken timin bakireleriydi o vakitler diyelim. Dünya ile münasebetimde her dDai´) enstantane  ve diyafram ayarındaki gibi z<tlık-lar kardeşliği olduğundan "sende göz yok" tanımı b en de bir çizik atmadı. Tam tersine  kavram Üla= o gündensonra bende daa bir motto kazandı. O günlerden banakalansa; mor kapBl% defterime doldurduğum nlkf yurdumun, sabırtaşlı /meşieili güzelliklerinden kal an, ölümsüzleştirdiğim bir yığın-çektiğim fotoğraf. Ama fotoğraM tutkunu bünyelerin fotoğraf aşkın aneler yapabileceğineise o günlerde < sonrasında k.t$ıldığım İfsak veFototrek’in fotoğraf gezilerinde şahit oldum. &Bir vakit bu gezi maceralarımı da dökülürüm.) adu Bu kada r uzun giriş yazısı döküldükten sonra gelelim konuya…  , FototrekFotoğraf M#rkezi’  “Fotoğraf O kulu” projesi   Ş!, 4 Ekim’de başlayacak  .  Fotoğrafın itasınd~a farklı ama çok keyifli anlar y aşamak istemez misiniz? Detaylıbilgi için:
"Cinselliği hiç yakıştıramadığım annem, babamı aldatmıştı, hem de yıllarca. Babam bildiğim adam babam değildi. Başımı iki yana sallayabildim. Sonra hışımla çıktım odadan. Gece annem öldü. O zamandan beri anneme olan hislerim karmakarışık. Aklıma geldiğinde duyduğum kızgınlık mı, küçümseme mi, özlem mi bilmiyorum… Ölümün etkisini birkaç ay içinde atlattım. Her anımı sevgili karım dolduruyordu, başkasına ihtiyacım yoktu. Annemin ihanetini de unutmuştum. Ama hatırlatacak kişi tarihin yaprakları arasından çıkıp geldi. Hem de dört yüz yıl sonra, yaşamımı rayından çıkarmak üzere. Bu kişinin İspanyol yazar Miguel de Cervantes Saavedra olacağını kim tahmin edebilirdi ki?..  Kütüphanede Cervantes’in ‘Don Kişot’una en uygun yeri ararken, ortalardan rastgele bir sayfa açtım. Sadece birkaç saniye sürdü göz atmam, o sırada koyacağım yeri belirledim. Tam rafa kitabı kaldıracakken, açılan sayfada okuduğum o tek cümle beynimde patladı: ‘Sınanmamış kadın erdemli sayılmaz.’ Kütüphaneden çıkarken kararımı vermiştim..." Bu cümleler, deneyimli gazeteci  ın geçtiğimiz ay P  adlı kitabından alıntı. Kitap, günümüzde her daim bulantı dehlizlerinde süründüren kadın ve erkek ilişkilerinin analizlerini seriyor gözler önüne. 11 farklı öyküden oluşan kitapta yazar, olayların ilk göründüğü gibi olmadığını çarpıcı finallerle anlatıyor. Kitaba adını veren ‘Sınanmamış Kadın’da ise, yaklaşık 450 yıl önce yaşamış  adlı eserinden esinlenerek bir sadakat testine tutulan kadının öyküsü oldukça çarpıcı. Bu aşk öyküsü bir anlamda, kadın erkek ilişkilerinin kronik bir sorununu farklı bir şekilde yeniden gündeme getiriyor. Bağlılığı, testle sorguluyor. Tabii ilginç finaliyle bu öykü, kadın-erkek ilişkileriyle ilgili çarpıcı bir sorunun da yanıtını arıyor:  Kitapta yazılanlara ya da Freud’yen yaklaşımlara istinaden, sınamamış erkeğe hiç bulaşmıyorum bile… Geçmişimiz geleceğimizin aynası değil mi zaten, bir tutamlık nefretliğe geçmişimizdeki bir anne-bir baba-bir kardeş-bir abi süngüsü yetiyor ya. Hoş günümüzde kadın-erkek tanımlarından önce insan üstüne çok da kalifiyeli laflar edemiyoruz ama. Mevzu derin, şöyle   diye cümlelerden daha geriye ötelediğimizde,  dan az sonrası, omurgada süreç boyunca bir eziklik yaratıyor. Ama kanaatimce bütün suç Havva’nın ve o ısırılan elmanın…  Kadının hâlâ ikinci sınıf muamelesi gördüğü, dar kaldırımlı ülkemin, köylerinde-kasabalarında ve şehirlerinde, sessiz sedasız-sesli sedalı işlenilen namus cinayetleri ve sırıtan tacizleri-tecavüzleri… Durum metropollerde daha da içler acısı; cinsellik meta edilirken, kendi cinsini bu kadar riyaya bağlayan iki bacaklı olamaz herhalde diye düşündürüyor.  Kadının kadına ettiğini ya da insanın insana ettiğini… (Yine de kadın-erkekten daha çok insan üzerine düşünmeliyiz bence.) Dünyada sergilenen tavır da farklı değil.   gibi. Kitapta İhsan Yılmaz da, patolojik vaka olmuş bu sürüncemeli durumu farklı bir bakış açısıyla anlatıyor biz okuyucularına. Kadın ve erkek sadakatini sorgulamasının yanında bir gün insanın insana olan sadakati de test edilir bakarsınız… Uzun zamandır, “Sen melâl nedir bilmiyorsun ki sana hal anlatabileyim” edasında yaşayan bünyeler olduğumuzdan ilk önce savrulmayı bir kenara bırakıp, kendi içimizi ameliyat masasına yatırmalıyız belki de, karşı sevdamızın değil. Kitapta yer alan öyküler boyunca hissettiğim hissiyat; empati kurmak oldu.  en basitinden kasmaya gerek yok! Her şeyi, herkesi olduğu gibi anlamaya çalışmak-kavramak en güzeli belki de… Yeryüzünü şereflendiren biz fanilerin “anlatsam roman” olur yahut “anlatsam uzun metraja konu olur” dediği öykülerin toplandığı bir kitap Sınanmış Kadınlar… Yazın bu son demlerinde, keyifli vakit geçirmek isteyenlere kitabı şiddetle tavsiye ediyorum. (Meraklısına not:   adlı kitaplar da ilginizi çekecek türden.)                Fotoğrafa merakınız hangi boyutta ya da geçmişinize öylesine bakmak için arada bir eski fotoğraf-albümlerinize bakmaktan hoşlanır mısınız bilmiyorum ama fotoğraf benim hayatımda mania etkisi yapar arada bir. (Bu mevzuya sonra bilahare dalarız yine…) Şimdi ki durağımız anlaşıldığı üzere fotoğraf… Vakti zamanında iyi bir fotoğrafçı olabileceğim yanılgısıyla (yanılgısıyla diyorum çünkü sonunda sadece aile ve dostlar arasında deklanşöre bastığımı fark ettim) usta ellerden, fotoğraf eğitimi aldım. Dersler, çekimler ve ortam çok zevkliydi. (Yaş tabii 20’lilerin başı, algıda bir seçicilik-pir seçicilik durumları.) Zaten fotoğraf hocamız da "Bu senin için sadece zevk olarak kalsın, zira sende göz yok" demişti. Retinada problem yok da "görmek-bakmak" eylemleri, kayıp kentimin bakireleriydi o vakitler diyelim. Dünya ile münasebetimde her daim, enstantane ve diyafram ayarındaki gibi zıtlıklar kardeşliği olduğundan "sende göz yok" tanımı bende bir çizik atmadı. Tam tersine  kavramları o günden sonra bende daha bir motto kazandı. O günlerden bana kalansa; mor kaplı defterime doldurduğum naif yurdumun, sabırtaşlı menşeili güzelliklerinden kalan, ölümsüzleştirdiğim bir yığın-çektiğim fotoğraf. Ama fotoğraf tutkunu bünyelerin fotoğraf aşkına neler yapabileceğine ise o günlerde ve sonrasında katıldığım İfsak ve Fototrek’in fotoğraf gezilerinde şahit oldum. (Bir vakit bu gezi maceralarımı da dökülürüm.) Bu kadar uzun giriş yazısı döküldükten sonra gelelim konuya…  , Fototrek Fotoğraf Merkezi’  “Fotoğraf Okulu” projesi   4 Ekim’de başlayacak  . Fotoğrafın kotasında farklı ama çok keyifli anlar yaşamak istemez misiniz? Detaylı bilgi için: