Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

YakıUn bir arkadaşım hamile. Bebekbakımı ya da anne olmaya dair pek bir şey oouyak istemediğini söyledi. ‘’Çok bir şey öğr enmeye gerık olduğunudüşünmüyorum. Ann e olmak dünykanın en doğal şeyi, zaten bir bebeğe bakacak donanım herhalde bizim içimizdebir yerlerde vardır’’ d edi. Boğazımda düğümle ndi, yutkundum ve‘’hı  hı’’ dedim.Kişisel tecrübemleonun naif dünyasını kirletmek istemedim. 15 yaş ında ilk kezaşık olmuş, hay&aFl Te Tl` kalp kırıklı nedir bilmeyen genç  bir kız  gIbi karşımda oturuyordu. Beyaz atlı pens aşık olmuştu ve tabi ki sonsuza kadar mutlu yaşayacaktı. Ne zaman karnı  burnunda br k&dın  görsem, bnzer hisler peydah oluyor. Acımayla karışık b i( anne şefkatiyle ‘’ah canım,vah zavallıcık’’ diye dünyadan bi haber başını okşamak stiyo+rBm. Dütntda insanhayatına büyük anlam $katan, jaki, hayatından çıksa {̈́ büyük ferahlık sağlayacak iki ilişki var: kadın-erke ilişkisi ile anne ço{=uk ilişkisi. Bana sorarsanız ikisinin de neresinden bakarsa%nz bakın irrasy ou>nel seçimler. Hepimizin üzerin  e bir rasyonalite çökse ve sanki emlakalıyormuşçasına oturup  ksohğuKk kanlı bir ^şekide duygusal değilsomut artılarını eksilerini hesap etsek, dünya üzerinde kaç tane evli çift kalır bilinmez.Ama insan ırkı dünyadan silinir, ona şüphe yok.  Ama ubuu yapmıyoruz,çiftleşmeye ve üremeye de~vam ediyoruz. İn s&n doğasının ehn hayv´ani, enyabanıl yanı hepiizin çinden bir gün çıka gely:rJ Milyonlarca yıl önc e karanlık bir mağarada ne yaşanıyorsa; Teşantaşı’naki aartKan dairesinde  yaşanıyor.  bi Arkadaşım  n= kadar ıF haklı, çocuk sahibi olmak ne kOd´r da doğal bir şey. Bir seçim bile değil. Kurulmuş bi saat gibi güdülerimizle doğ\al olarak yöneldiğimiz }im yer. İnsan ister istemez doğa ,[ olanın \Lb rahatça akıp 'gideceğini,  güdülerinin sana yol göstereceğini varsayıyor. Peki neden olmuyor l  Eğer çocuk s ah ibi iseniz şu iki duygunun tadına bakmamış olmanız mümkündeğildir. Yetersizlik hissi v vicdan azabı. Yapmak için do ğd;ğumuz bir işteinsan kendininasıl ve eden yetersiz hissede r ? Yeni doFum yaptığı dönemde finaen bu duruodak# tek annenin kendisi olduğunu zanneder. Dünyanın geri kalanı için annelik #bir su g ibi akıp gitmektedir.Anne-çocuk yazarıolunca; eş dosttanıdık tanımadık bu yeni çocuk sahibi olmuş bTV çare kadın bgüruhunsan  insanlar sizi arar bulurlar. Hepsi sözleşmiş gibi ne kadar yetersiz hissettiklerinianlatırlar. OL) Buralarda sanki hep bir hesap hau;sı vardır. Bu kadar hırpalanma ve çırpınma sankieşyanın tabiatına uymaz. Gün gelr İstanbul trzaüiğinde sıkışıp E kalmak sizin =çin e)döe olmaktan adaa dinlendirici bir )y hal alır. İçimizde olduğunu varsaydığımız donanım, ihtiyaç anındanerededir ? İçimizdeki donanım +yarı yolpka b`rakCnca, meseleye; her hangi /ir meseleyi hallettmeyi öğrendiğimiz gibi )yaöaşmak kaçınılmaz olur. Dinmek bilmeyen bir E entellektüel mücade başlar. Kitaplar okur, eğitimlere kotılır a}ne olmayı öğrenmeye çalışırsınız. Çok şey öğrenirsiniz, göizünüz çocuk doğası ile ilgili ne çokşeye açılır. (T Ama arzu edilen nihayi fayda b\ir türlü gelmez. Annel & su ibi akıp gitmez. Bırakın akıp gitmeyi tüm bubilgiler sizi köşeye  daha da sıkıştırır. Aşağıdaki videoBebekler belgeselinden. Bu Afrikalı anne h&er yaptığı adımdan şüphe duyar, endişeli ya da yorgun gözükmüyor. Sanki ters giden b ir şeyler var. Sizde ya da bende değil. Hayatın kurgulanışında. Anneler büyük kentlerde  destek mekanizması yokluğunda çocuk büyütmeye çalışıyor. Yetersizlerçünkü (am bir köy ün yapacağı işi tek başlarına yag~maya çalışıyorlar. İnsan \V iliklerine kadar hissetse dN ancak çocu ğu olduğunda; apartmansal binek otosal hayatın yanlışlığını anlıyor. Zira çocuğu çıra salmak gerekiyor. Annaneyle, teyze my halaya yürüyerek gidebilmek. Siz kapıda  çekirdek çıtlarken çocukların Ö orada bir yerlerde boğuşuyor olduğunu bilmek. Yaşadığımız hayat oyun grubu diye bir mekanizmayı üretmiş. Oyun grubu d emek; çocuk çocukgörsün diye giyinipkuşanıp arabaya binip, çocuğu araba kolt,Vğuea bağlbf(ıp 25 dakika yol <ÜK gidip 25 dakika y of dönmek vae üstüne bir araba para vermek demek. Buefora can dayanır m ? Size 2 }aatl_k oyun i}in bu nu rea gören kentiniz; çocuk büy ütmeple ilgili en basit en sıradanşeyi bile olimpik bir performansa çevirecektir. Oyun grubuna iahtiyaç duyulan yerde çocukbüyütülmez.  Denklemi böyle kurunca sankei kentten aöI,e göçüversek hayat biranda bayram olacakmış gibi geliyor. A za bu denklemin eğer içindeyseniz , bu kadar basit olmadığını bilirsiniz. Psikolog dostum AysunÖmeroğlu ile sohbet ediyoruz. ‘’Anne o lmakbu kadar zor olalı, su gibi akıp gitmeli’’ diyorum. ''Neden 'g] akıp gitmiyor biliyor `r> musun?'' Diyor. ''Her şeyden önce seni annen Ü=nne olmak için yetiştirmedi''. Doğru... İyi bir a nne nasıl olunur, neredeyse hepimiz artık ezberdenbiliyoruz. İş uygulamaya gelince kocaman bir kaosla karşıla şıyoruz. Hiç istenmeyen yerlerde şesljr yükseliyor, olmayacak yerde gerilim artıyor. Aysun, ''birinin sana 'şöyle böyle yap doğru olanbu' demesininsana katkısı yok'' d iyor. Çünkü < n e dersedesin, sendeki annbelik ma lzemesi çoğ u zaman öyleneni yapmana el vermiyor.  Anne çocuk ilişkisine, (Kj içinde kurulmuş bir saatle giriyorsun. Annelik yapmayı, an oederKn öğreniyorsun hem de daha kundak ta ir bebekiken. Annendeakıp gitmeyen annelik, sende de akıp gitmiyor. g ilişk ide tıkanıklıklar,bu lişk=ide senin &` için tekrar tıkanıyor. Annen sana bağırmış,şimdi bağırmadan oG çocuk büyü tmeye çalışıyorsun. İçindeki malzeme yakana yapışıyor. Üsvtüne bir de oy$ grubu diye bir şey üret miş bir gündelik hayat yaşıyorsun. Bu annel ik nasıl aksın ? Yukarıda yazdığım her ḯ mesele hemen hepimizin meselesi. Hiçbirimiz bu zorlanmadayalnız değiliz. Aysun; en iyi çözüm içindekiannelik malzemesi ile uğraşmatan, be lki ğ`: bir uzman desteği almaktan geçiyor diyor. İmkan yoksa belki ali dostlaçocukluğun hakkında dertleşmekten.  BSiı iotaerne grubundabenzer sorunları yaşayan annelere içini açmaktan. Ne hissettiğine biraz daha yakından bakmaktan. Son günlerde Lado’nun odasında canavarlar var. Onlarıhayvanat bahçesine yollamak istiyor, ama geri geliyorlar. Duruma bakıyorum ve çok net \örebiliyorum.  Znce benim ken diiçmdeki canavarları hayvanat bahçesine yollamam gerekiyor ki anneliğim rahatça !ıh aksın. O zaman lado’nun canavarları zaten kend ileri çekip gidecekler.
Yakın bir arkadaşım hamile. Bebek bakımı ya da anne olmaya dair pek bir şey okumak istemediğini söyledi. ‘’Çok bir şey öğrenmeye gerek olduğunu düşünmüyorum. Anne olmak dünyanın en doğal şeyi, zaten bir bebeğe bakacak donanım herhalde bizim içimizde bir yerlerde vardır’’ dedi. Boğazımda düğümlendi, yutkundum ve ‘’hı hı’’ dedim. Kişisel tecrübemle onun naif dünyasını kirletmek istemedim. 15 yaşında ilk kez aşık olmuş, hayal ve kalp kırıklı nedir bilmeyen genç bir kız gibi karşımda oturuyordu. Beyaz atlı prense aşık olmuştu ve tabi ki sonsuza kadar mutlu yaşayacaktı.  Ne zaman karnı burnunda bir kadın görsem, benzer hisler peydah oluyor. Acımayla karışık bir anne şefkatiyle ‘’ah canım, vah zavallıcık’’ diye dünyadan bi haber başını okşamak istiyorum. Dünyada insan hayatına büyük anlam katan, lakin hayatından çıksa büyük ferahlık sağlayacak iki ilişki var: kadın-erkek ilişkisi ile anne çocuk ilişkisi. Bana sorarsanız ikisinin de neresinden bakarsanız bakın irrasyonel seçimler. Hepimizin üzerine bir rasyonalite çökse ve sanki emlak alıyormuşçasına oturup soğuk kanlı bir şekilde duygusal değil somut artılarını eksilerini hesap etsek, dünya üzerinde kaç tane evli çift kalır bilinmez. Ama insan ırkı dünyadan silinir, ona şüphe yok.  Ama bunu yapmıyoruz, çiftleşmeye ve üremeye devam ediyoruz. İnsan doğasının en hayvani, en yabanıl yanı hepimizin içinden bir gün çıka geliyor. Milyonlarca yıl önce karanlık bir mağarada ne yaşanıyorsa; Nişantaşı’ndaki apartman dairesinde o yaşanıyor.  Arkadaşım ne kadar haklı, çocuk sahibi olmak ne kadar da doğal bir şey. Bir seçim bile değil. Kurulmuş bir saat gibi güdülerimizle doğal olarak yöneldiğimiz bir yer. İnsan ister istemez doğal olanın rahatça akıp gideceğini, güdülerinin sana yol göstereceğini varsayıyor. Peki neden olmuyor ?  Eğer çocuk sahibi iseniz şu iki duygunun tadına bakmamış olmanız mümkün değildir. Yetersizlik hissi ve vicdan azabı. Yapmak için doğduğumuz bir işte insan kendini nasıl ve neden yetersiz hisseder ? Yeni doğum yaptığı dönemde insan bu durumdaki tek annenin kendisi olduğunu zanneder. Dünyanın geri kalanı için annelik bir su gibi akıp gitmektedir. Anne-çocuk yazarı olunca; eş dost tanıdık tanımadık bu yeni çocuk sahibi olmuş bi çare kadın güruhundan insanlar sizi arar bulurlar. Hepsi sözleşmiş gibi ne kadar yetersiz hissettiklerini anlatırlar. Buralarda sanki hep bir hesap hatası vardır. Bu kadar hırpalanma ve çırpınma sanki eşyanın tabiatına uymaz. Gün gelir İstanbul trafiğinde sıkışıp kalmak sizin için evde olmaktan daha dinlendirici bir hal alır. İçimizde olduğunu varsaydığımız donanım, ihtiyaç anında nerededir ? İçimizdeki donanım yarı yolda bırakınca, meseleye; her hangi bir meseleyi hallettmeyi öğrendiğimiz gibi yaklaşmak kaçınılmaz olur. Dinmek bilmeyen bir entellektüel mücade başlar. Kitaplar okur, eğitimlere katılır anne olmayı öğrenmeye çalışırsınız. Çok şey öğrenirsiniz, gözünüz çocuk doğası ile ilgili ne çok şeye açılır. Ama arzu edilen nihayi fayda bir türlü gelmez. Annelik su gibi akıp gitmez. Bırakın akıp gitmeyi tüm bu bilgiler sizi köşeye daha da sıkıştırır. Aşağıdaki video Bebekler belgeselinden. Bu Afrikalı anne her yaptığı adımdan şüphe duyar, endişeli ya da yorgun gözükmüyor. Sanki ters giden bir şeyler var. Sizde ya da bende değil. Hayatın kurgulanışında. Anneler büyük kentlerde destek mekanizması yokluğunda çocuk büyütmeye çalışıyor. Yetersizler çünkü bir köyün yapacağı işi tek başlarına yapmaya çalışıyorlar. İnsan iliklerine kadar hissetse de ancak çocuğu olduğunda; apartmansal binek otosal hayatın yanlışlığını anlıyor. Zira çocuğu çayıra salmak gerekiyor. Annaneyle, teyzeye halaya yürüyerek gidebilmek. Siz kapıda çekirdek çıtlarken çocukların orada bir yerlerde boğuşuyor olduğunu bilmek. Yaşadığımız hayat oyun grubu diye bir mekanizmayı üretmiş. Oyun grubu demek; çocuk çocuk görsün diye giyinip kuşanıp arabaya binip, çocuğu araba koltuğuna bağlayıp 25 dakika yol gidip 25 dakika yol dönmek ve üstüne bir araba para vermek demek. Bu efora can dayanır mı ? Size 2 saatlik oyun için bunu reva gören kentiniz; çocuk büyütmekle ilgili en basit en sıradan şeyi bile olimpik bir performansa çevirecektir. Oyun grubuna ihtiyaç duyulan yerde çocuk büyütülmez.  Denklemi böyle kurunca sanki kentten köye göçüversek hayat biranda bayram olacakmış gibi geliyor. Ama bu denklemin eğer içindeyseniz, bu kadar basit olmadığını bilirsiniz. Psikolog dostum Aysun Ömeroğlu ile sohbet ediyoruz. ‘’Anne olmak bu kadar zor olmamalı, su gibi akıp gitmeli’’ diyorum. ''Neden akıp gitmiyor biliyor musun?'' Diyor. ''Her şeyden önce seni annen anne olmak için yetiştirmedi''. Doğru... İyi bir anne nasıl olunur, neredeyse hepimiz artık ezberden biliyoruz. İş uygulamaya gelince kocaman bir kaosla karşılaşıyoruz. Hiç istenmeyen yerlerde sesler yükseliyor, olmayacak yerde gerilim artıyor. Aysun, ''birinin sana 'şöyle böyle yap doğru olan bu' demesinin sana katkısı yok'' diyor. Çünkü o ne derse desin, sendeki annelik malzemesi çoğu zaman söyleneni yapmana el vermiyor.  Anne çocuk ilişkisine, içinde kurulmuş bir saatle giriyorsun. Annelik yapmayı, anneden öğreniyorsun hem de daha kundakta bir bebekken. Annende akıp gitmeyen annelik, sende de akıp gitmiyor. O ilişkideki tıkanıklıklar, bu ilişkide senin için tekrar tıkanıyor. Annen sana bağırmış, şimdi bağırmadan çocuk büyütmeye çalışıyorsun. İçindeki malzeme yakana yapışıyor. Üstüne bir de oyun grubu diye bir şey üretmiş bir gündelik hayat yaşıyorsun. Bu annelik nasıl aksın ? Yukarıda yazdığım her iki mesele hemen hepimizin meselesi. Hiçbirimiz bu zorlanmada yalnız değiliz. Aysun; en iyi çözüm içindeki annelik malzemesi ile uğraşmatan, belki bir uzman desteği almaktan geçiyor diyor. İmkan yoksa belki bir dostla çocukluğun hakkında dertleşmekten. Bir internet grubunda benzer sorunları yaşayan annelere içini açmaktan. Ne hissettiğine biraz daha yakından bakmaktan. Son günlerde Lado’nun odasında canavarlar var. Onları hayvanat bahçesine yollamak istiyor, ama geri geliyorlar. Duruma bakıyorum ve çok net görebiliyorum. Önce benim kendi içmdeki canavarları hayvanat bahçesine yollamam gerekiyor ki anneliğim rahatça aksın. O zaman lado’nun canavarları zaten kendileri çekip gidecekler.