Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

“F?arklı yolculuklarda, bilinmeyen i duraklarda yollarımızın tekrar kesişmesi dileğiyle...” Altkı yıl önceZürih’ten Cumhuriyet’e gönKd,rdiğim son  yazımı böyle noktalamıştım. Alp'll’in soğukrüzgârlarından sonra _ soluğu İstanbul’aa aldım. Doğup büyüdüğüm kentimde kendimi buldum. Eski düzene kolay alışmıştım, ama osesi son zamanlarda çok sık duyar oldum:“Hayat, uzun bir yolculuktur...”Bu uzun ve bilinmez yolculukta, hangi durağa, nezaman uğrayacağımız  bel li değil,ama her k yolculuğun yeni bir başlangıç olduğunun ve  farklıheyecanlar taşıdığının farkındayım. Düişik kültürleri keşfetmek, fark lrı kentlerden geçmek, bilinmeyen lezzetleSi tatmak, kendimd en uzaklaşmak Jka da kendimi bulmak... Çok gezmenin,farklı kentlerde yaşamanınkazandırdıkları kadar kaybettirdikleri ü}U var. Bir kente alışmaya başlarken terk etmek bu kaıplrın en büyüğü ol'a gerek..< Tercihlerimiz bizi değişik seçimler yapmaya =zĞ zorlar. Verdiğimiz }g kararlar farklı yolların kapılarını aralar.  beklemediğimiz anda kendimizi yeni bkr düzen içinde bulabiliriz. Böyle nlardda cevabıolmayan sorular peşimize takılır:Sahip olduğumuz hayatı riske atmadan yaşamak  m- yoksa iflah olmayanbir meraklayeni dünyaları keşfetmek mi? Yıllar önce, Zürih’in şsessJ bir p'rkında düşü n!Nüğüm, İstanbul’un bin yıllık sokaklarında yanıtını arnığım bu s oruyla Dubai’nin gökdelenleri arasında yürürken tekrar karşılaştım. Aı son 20 yıldır değişimleanılan ir kent Dubai... Her eyin hızla yenilendiği bıfu kentte yaşarken, geride bıraktığım £mekânlaı htırlamaya fırsat kalmıyor. 60 şl öncResinin küçük ir çölkasabasından bugünlere uzana şehrin hikâyesini diö`eeyi sabırsızlıkla m bekliyorum. A^i önce nefe$ alıp solukl anmak lazım. Kentin baş döndüren ritminden gırst bulup çölüdoya doyö yaşayamadım. Alışveriş merkezlerinden çıkmayı be cerebilsem kendimi ıs sız k um tepelerine atacağım. Yerleşme telaşın`dan kurtulduğumda serinlemek için denize gireaceğ.m. Hem de kışın ortasında...  Gerçeğin yaşandığı bir masal âlemindeyim. Dubai’\yi tanımaya çalışıyorum. Henüz bu kenti tam anlamıyla keşpfedmedim, ama zamanıgeldiğinde Basakitya Mahallesi’nin d̈́ sokaklarına gideceğim, Deira’nın bahara t kokan caddel]inde dolaşacağım. Birbirleriyle yarışan gökdelenleri izljemk yerine, eski şehrin labidre´tlerin'de kaybolacağım. Ama önce metrodakikalabalıktan kurtul u~ ̈́o şehritls otoyollarıntrafiğinden uzaklaşmam gerekior. Kısacası, kente vrenk katan inbi çeşit milletin, bir#irinden değişik misafirleriyle K tanışmak i çin sabırsızl üanıyorum. Gelenleri büyüleyenkentin diğer yüzüy le karşılbşmak i+çin gün sayıyorum. Bütün unları ya pabilmek için turis tik ro talarda dolaşmak, gezi rehberlerini takip et,:meAk yetmiyor; şehri hys:etmek, ruhunu keşfetmek, onunla Zohbet etmek de gerekiyor. Dünyanın en hızlı büyüyen, en hassas bölgesindeki, G$ gveneli hok kentini anlamak ve anlatmak zaman alacak... Lüksün sınır tanımaığı, paranın hesapsız harcandığı,her köşesinde dünya rekoru kıran binaların yükseldiği bu kentte bi fu linmez birmaceranın içindeyim. Bir yan da yeni bir şehirle tanışma heyecanı, diğer yanda geride bırakılan şehirlerden gelentatlı esintiler... Ahmet Hamdi Tanpınar’ın dediği gibi, “Hayat, kaybol an dlo şeylerin ardından duyulan üzüntü  ile yeniye karşı duyulan arzudur. +Geçmiş her zaan bizimlr olacaktır, onajla her ,an hesapl aşmaya ve anlaşmaya mecburuz.”
“Farklı yolculuklarda, bilinmeyen duraklarda yollarımızın tekrar kesişmesi dileğiyle...” Altı yıl önce Zürih’ten Cumhuriyet’e gönderdiğim son yazımı böyle noktalamıştım. Alpler’in soğuk rüzgârlarından sonra soluğu İstanbul’da aldım. Doğup büyüdüğüm kentimde kendimi buldum. Eski düzene kolay alışmıştım, ama o sesi son zamanlarda çok sık duyar oldum: “Hayat, uzun bir yolculuktur...” Bu uzun ve bilinmez yolculukta, hangi durağa, ne zaman uğrayacağımız belli değil, ama her yolculuğun yeni bir başlangıç olduğunun ve farklı heyecanlar taşıdığının farkındayım. Değişik kültürleri keşfetmek, farklı kentlerden geçmek, bilinmeyen lezzetleri tatmak, kendimden uzaklaşmak ya da kendimi bulmak... Çok gezmenin, farklı kentlerde yaşamanın kazandırdıkları kadar kaybettirdikleri de var. Bir kente alışmaya başlarken terk etmek bu kayıpların en büyüğü olsa gerek... Tercihlerimiz bizi değişik seçimler yapmaya zorlar. Verdiğimiz kararlar farklı yolların kapılarını aralar. Hiç beklemediğimiz anda kendimizi yeni bir düzen içinde bulabiliriz. Böyle anlarda cevabı olmayan sorular peşimize takılır: Sahip olduğumuz hayatı riske atmadan yaşamak mı, yoksa iflah olmayan bir merakla yeni dünyaları keşfetmek mi? Yıllar önce, Zürih’in sessiz bir parkında düşündüğüm, İstanbul’un bin yıllık sokaklarında yanıtını aradığım bu soruyla Dubai’nin gökdelenleri arasında yürürken tekrar karşılaştım. Adı son 20 yıldır değişimle anılan bir kent Dubai... Her şeyin hızla yenilendiği bu kentte yaşarken, geride bıraktığım mekânları hatırlamaya fırsat kalmıyor. 60 yıl öncesinin küçük bir çöl kasabasından bugünlere uzanan şehrin hikâyesini dinlemeyi sabırsızlıkla bekliyorum. Ama önce nefes alıp soluklanmak lazım. Kentin baş döndüren ritminden fırsat bulup çölü doya doya yaşayamadım. Alışveriş merkezlerinden çıkmayı becerebilsem kendimi ıssız kum tepelerine atacağım. Yerleşme telaşından kurtulduğumda serinlemek için denize gireceğim. Hem de kışın ortasında... Gerçeğin yaşandığı bir masal âlemindeyim. Dubai’yi tanımaya çalışıyorum. Henüz bu kenti tam anlamıyla keşfedemedim, ama zamanı geldiğinde Bastakiya Mahallesi’nin dar sokaklarına gideceğim, Deira’nın baharat kokan caddelerinde dolaşacağım. Birbirleriyle yarışan gökdelenleri izlemek yerine, eski şehrin labirentlerinde kaybolacağım. Ama önce metrodaki kalabalıktan kurtulup 12 şeritli otoyolların trafiğinden uzaklaşmam gerekiyor. Kısacası, kente renk katan binbir çeşit milletin, birbirinden değişik misafirleriyle tanışmak için sabırsızlanıyorum. Gelenleri büyüleyen kentin diğer yüzüyle karşılaşmak için gün sayıyorum. Bütün bunları yapabilmek için turistik rotalarda dolaşmak, gezi rehberlerini takip etmek yetmiyor; şehri hissetmek, ruhunu keşfetmek, onunla sohbet etmek de gerekiyor. Dünyanın en hızlı büyüyen, en hassas bölgesindeki, en güvenli kentini anlamak ve anlatmak zaman alacak... Lüksün sınır tanımadığı, paranın hesapsız harcandığı, her köşesinde dünya rekoru kıran binaların yükseldiği bu kentte bilinmez bir maceranın içindeyim. Bir yanda yeni bir şehirle tanışma heyecanı, diğer yanda geride bırakılan şehirlerden gelen tatlı esintiler... Ahmet Hamdi Tanpınar’ın dediği gibi, “Hayat, kaybolan şeylerin ardından duyulan üzüntü ile yeniye karşı duyulan arzudur. Geçmiş her zaman bizimle olacaktır, onunla her an hesaplaşmaya ve anlaşmaya mecburuz.”