Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Nick Cave, Bryan Adams, Metallica, Bruce Springsteen, d&Mile; Davis, David Bowie, Clint Eastwood, R[ob_rt D£ Niro, Björk, Stephen Hawking gibi isimlerin fotoğraflarını çekmiş bi fotoğrafçı. Aynı zamanda 1983’ten bu lö yana Depeche Mode, U2L Jo Divisionklipleriyle de biliniyor.1955 doğumlu Anton Corbijn’in “Kontrol”ü (“Control”),2007’de annes iom Festivali’nin Yönetmenlerin 15 Günü bölümünde gösterildi ve dört ödüle layık görüldü. Kendisi Hollandalı ola da bugünlrde payk Britanya sinemasını n en önemli figürlerinden. Ama Oai_ ziya defotoğraflarla hayatını döndüren bir sanatçı. 1993’te bir konser fi lmi iÖe sinemaya 'a girdi. drdından fotoğraf, video klip ü/ mziııği ha´rmanlayan bir yönetmene dönüştü. 201’de Berlin Film Festivali’ninana jl üyelerinDden*di. 3-5 Hazirayğn arasında geldiği İstanbulda sergi sini açtı, bir de panele katıldı.    Corbijn, kayıt dışa konuşmalarımızda 69. Cannes Film Feivalli’nden arkadaşı Paul Verhoeven’ın filmi “Elle”i merak ettiğinisöyleyen, benim de ‘köklerine dönüş hamlesi’ yorumumu duyuca sevinen mützvÖ̈́ı bir /nsan… Ama ghnel mnlamda sinemaya, film izlemeye yoğunlaşmamış birsanatçı… f Bunu saklamazken söyleşinin bitiminde dY;y verdiğim bilgiler <iydn teşekkür etti[ Belki olabilir.Filmlerle ilgili bilgim kısıtlı.Çok a~&z film seyrediyorum. Güzel bir uküou bulduğum için ilk filmimi çektim. Sonra herkes  yöne Şy kaymamı söyledi. Hayatta birincil hedeflerimden biri değildi bu, daha önce yapabileceğime inanmıyordum. Benim için fotoğraf her zaman ön planda. Video klipler de ayr elbette... Onlarda a hikaye oluyor.  Bu da uPun etrajlı filme yönlendiriyor insanı.Senaryolar okuyup kendimi filmlere adapte aU edemedim uzunsüre. Ian Curtis’in hikayesi imse beEni cezbetti. l Bu sebepüle 52 yaşında film çekmee baş 'ladı{m. Neregıe dedk gelirim bilemem. AmaRoeg’u tanıyorum,kaldığım stüdyoyu onun eski eşi Susan’dan rI kiraladım.   Severim Nicolas Roeg’u. Müzisyenleri inandırıcı oyuncu yapobilven te k yönetmen: Art Garfunkel, Jagger ve David Bowie…  Bu çok ço ,V k iyi bir şey. Sonrasında çektiği filmlere lgi duymuy=rum. Ä́:a “Kötü Zamanlama” (“BadTiming”, 1980),“Eureka” (1983),“Dünyaya Düş en Adam”ı (“T he Man Who PFell : to Earnh” 1976) seviyorum. Görünitü yönetmenliğinden geliyor. Güzelgözükmesi için lilm ya pmak çok güzel. Ama ben belirgin güzellikten uzak duruyorum.“Kontrol” (“Control”, 2007) kompozisyonlarla ilgiliydi.“İnsan Avı”nda (“A Most Wan̈́ted Man”, 20_v) d  sakinleşmek için el-omuz kamerasına kaydım. Eve t.Aynı kameraman. Çok  iyi. Aa d aha deneyimligörüntü yönetmenleri ku  llanmaya başladım. Ä́tık kameraüın hareket etmeftn istiyorum. Kompozisyonların dışına çıkıyorum. “Centilmn”in bambaşka bir güzlliği var. Film)eimimn iyi gözükmesini değil, i y i olmasını istiyorum. Karakterlere inanmak, oyuncuların nasıl olduğuna bakmak istiyorm. Bu yüzden saf fotoğraf güzelliğinden uzak duruyorum. Hayır. Saece kendi hallerinde seviyorum. ,B Ama kişisel olarak bir gelişme görmekistiyorum. “Life” kusurlu b}inr film, çünkü görüümünden hiç memnun kalmadım. Ama seven -= var. vet ?- evet maalesef. Cannes’daki fölmi_i izlediniz mi? ‘ Çok seviyordum onu, f*rklı biriydi. Kendisiyle çacışmak büyük mutluluktu. Bu konuda Dean ve Curtih kadar d uygusallaşmadım. Ama Philip’in vefatı çok h üzünlüydü. Haftasonunu Sundance’de ge_irdik, ik hafta sonra öldü. Hala mantıklaaçıklayamıyorum. Sonrasında filmin promosyonunu yaptım, o daistiyordu katılmayı  .[. Olmazsa olmazdı enim gözümde, ama ne yazık ki… Her ebini veren '+yuncula_rı h er zaman seve rim. KurtCobain, öeff Buckley, Ian Curcis’l çalıştım. İlk başta onların çalışmalarının yoğunluğu beni ilgilendi,iyor. Yapay ieğil hiçb irşey. Tartışmalar ve e-maillerle ilgili… Geniş bir skala… Filmi çektikten bir yıl sonrabir yemekte buluştuk.Onun partneri ve benim kızarkadaşım geldi. Çoktan ayrılmışlardı, farkma varmadım. Sigara içerken ilk kez birileriyle dışarHı çıktıklarınısöyledi. Güçlü b ir oyunc f oldğC kadar dost canlısı bir insandı a… İyi olmasından neVfrt ediyordu, onun için kaeçış yoktu, en iyiNyi yakalamaya, kendini role zincirlemeye çalışıyordu. Tanımıyorum onları. Çok fazla  film seyredemiyorum. Hayatım \s fotoğraflarla geçiyor. Filme hayatımı adasaydım farklı olurdu. m]{ Majör sergiler s1.ş senemi alabiliyor. Çok büyükler… Geceleri birofis kiralayıp kariyerimdeki foAoğraflğarı ayırmak durumunda kalıysum. Çok göremediğim için utanıyorum bazen. Ama oluyor işte… Duyması güzel. “Centilmen”den çok memnunum. Çünkükimse öyle filmler yapamı yor artuk. Nc oötü pazarlandı, aksiyon ´+e fragmanı vardı. Ona düşündüğüm Il Americano” orijinal d bir isimdi, İtalyanca’da kelimenin kötü }telaffuz edilişiydi. Spagetti western’lere gönderme yapmaktı hedefim. Ama buna iziĞ vermediler. “Life” en a; memnu kaldığım, diğer üçünü seviyorum.  rv 70’ler etkisi çok nettir bende.O yıllarda film izlemeye başladım. “Our \A Kind of Traitor”ıseyrettiniz mi? İsveçl yönetmenin olan. g Neydi ad#ı? Evet, ama hikayeyi akiyp etmesi çok zordu. Benim için şanstı. Le Carré de sjviyor. Uyarlamaların heps ini ab seyretmedim. Bana kendi oynadığı siyah-beyaz v bir tanesini göstermişti. Po deUil. Benim filmimde do var. Kimsen in kendisin` tanıyamamasından rahatsızdı. ht 44 yıldan seçmek zor. Benim sanat yönetmeni !lduğum hKpsi İnsanlarla buuup yapıyorum b. Onun için çıktığım yolculuk a önem kazanabiliyor. Dünyayı d tlaşıp bu insanlarla buluşutorum. Bh sd_a anı olarak kalıyor. Nick t Cave, Johnky Cash  bu  açıdan değerli. ‘Number5’ sergisinden Bowie en g üzeli, Patti Smith’in de yeri ayrı.    #gv “Kontrol”den so´nra çok te}li- geldi. Bunu yapmak hayatını satmak anlamına gelr. h yolu seçmedim. Yeni |= filmim bir roman uyarlaması: “Devilin töt Grove”. 1949-1951 arasında ABD’de geçiyor , ırkçılık üzerine... Martin Luthe.r A King zamanındaçıkan ilk siyahi yargıtay yargıcı Thur´ood Marshall’ın hikayesi. Lionsgate’in filmi.Evet katılıyorum. Biyografik filmler zor. James Brown,  a Charlesfilmleri… .  Amerikan duygusallığınafazla kapılıyorlar. “Sınırları Aşmak” (“Walk the Line”,2005) bile öyleydi.
Nick Cave, Bryan Adams, Metallica, Bruce Springsteen, Miles Davis, David Bowie, Clint Eastwood, Robert De Niro, Björk, Stephen Hawking gibi isimlerin fotoğraflarını çekmiş bir fotoğrafçı. Aynı zamanda 1983’ten bu yana Depeche Mode, U2, Joy Division klipleriyle de biliniyor. 1955 doğumlu Anton Corbijn’in “Kontrol”ü (“Control”),2007’de Cannes Film Festivali’nin Yönetmenlerin 15 Günü bölümünde gösterildi ve dört ödüle layık görüldü. Kendisi Hollandalı olsa da bugünlerde Büyük Britanya sinemasının en önemli figürlerinden. Ama daha ziyade fotoğraflarla hayatını döndüren bir sanatçı. 1993’te bir konser filmi ile sinemaya girdi. Ardından fotoğraf, video klip ve müziği harmanlayan bir yönetmene dönüştü. 2012’de Berlin Film Festivali’nin ana jüri üyelerindendi. 3-5 Haziran arasında geldiği İstanbul’da sergisini açtı, bir de panele katıldı.    Corbijn, kayıt dışı konuşmalarımızda 69. Cannes Film Festivali’nden arkadaşı Paul Verhoeven’ın filmi “Elle”i merak ettiğini söyleyen, benim de ‘köklerine dönüş hamlesi’ yorumumu duyunca sevinen mütevazı bir insan… Ama genel anlamda sinemaya, film izlemeye yoğunlaşmamış bir sanatçı… Bunu saklamazken söyleşinin bitiminde de verdiğim bilgiler için teşekkür etti. Belki olabilir. Filmlerle ilgili bilgim kısıtlı. Çok az film seyrediyorum. Güzel bir konu bulduğum için ilk filmimi çektim. Sonra herkes o yöne kaymamı söyledi. Hayatta birincil hedeflerimden biri değildi bu, daha önce yapabileceğime inanmıyordum. Benim için fotoğraf her zaman ön planda. Video klipler de ayrı elbette... Onlarda da hikaye oluyor. Bu da uzun metrajlı filme yönlendiriyor insanı. Senaryolar okuyup kendimi filmlere adapte edemedim uzun süre. Ian Curtis’in hikayesi ise beni cezbetti. Bu sebeple 52 yaşında film çekmeye başladım. Nereye denk gelirim bilemem. Ama Roeg’u tanıyorum, kaldığım stüdyoyu onun eski eşi Susan’dan kiraladım.   Severim Nicolas Roeg’u. Müzisyenleri inandırıcı oyuncu yapabilen tek yönetmen: Art Garfunkel, Jagger ve David Bowie…  Bu çok çok iyi bir şey. Sonrasında çektiği filmlere ilgi duymuyorum. Ama “Kötü Zamanlama” (“Bad Timing”, 1980),“Eureka” (1983),“Dünyaya Düşen Adam”ı (“The Man Who Fell to Earth”, 1976) seviyorum. Görüntü yönetmenliğinden geliyor. Güzel gözükmesi için film yapmak çok güzel. Ama ben belirgin güzellikten uzak duruyorum. “Kontrol” (“Control”, 2007) kompozisyonlarla ilgiliydi. “İnsan Avı”nda (“A Most Wanted Man”, 2014) da sakinleşmek için el-omuz kamerasına kaydım. Evet. Aynı kameraman. Çok iyi. Ama daha deneyimli görüntü yönetmenleri kullanmaya başladım. Artık kameranın hareket etmesini istiyorum. Kompozisyonların dışına çıkıyorum. “Centilmen”in bambaşka bir güzelliği var. Filmlerimin iyi gözükmesini değil, iyi olmasını istiyorum. Karakterlere inanmak, oyuncuların nasıl olduğuna bakmak istiyorum. Bu yüzden saf fotoğraf güzelliğinden uzak duruyorum. Hayır. Sadece kendi hallerinde seviyorum. Ama kişisel olarak bir gelişme görmek istiyorum. “Life” kusurlu bir film, çünkü görünümünden hiç memnun kalmadım. Ama seven var. Evet evet maalesef. Cannes’daki filmini izlediniz mi? ‘ Çok seviyordum onu, farklı biriydi. Kendisiyle çalışmak büyük mutluluktu. Bu konuda Dean ve Curtis kadar duygusallaşmadım. Ama Philip’in vefatı çok hüzünlüydü. Hafta sonunu Sundance’de geçirdik, iki hafta sonra öldü. Hala mantıkla açıklayamıyorum. Sonrasında filmin promosyonunu yaptım, o da istiyordu katılmayı... Olmazsa olmazdı benim gözümde, ama ne yazık ki… Her şeyini veren oyuncuları her zaman severim. Kurt Cobain, Jeff Buckley, Ian Curtis’le çalıştım. İlk başta onların çalışmalarının yoğunluğu beni ilgilendiriyor. Yapay değil hiçbir şey. Tartışmalar ve e-maillerle ilgili… Geniş bir skala… Filmi çektikten bir yıl sonra bir yemekte buluştuk. Onun partneri ve benim kız arkadaşım geldi. Çoktan ayrılmışlardı, farkına varmadım. Sigara içerken ilk kez birileriyle dışarı çıktıklarını söyledi. Güçlü bir oyuncu olduğu kadar dost canlısı bir insandı da… İyi olmasından nefret ediyordu, onun için kaçış yoktu, en iyiyi yakalamaya, kendini role zincirlemeye çalışıyordu. Tanımıyorum onları. Çok fazla film seyredemiyorum. Hayatım fotoğraflarla geçiyor. Filme hayatımı adasaydım farklı olurdu. Majör sergiler 1.5 senemi alabiliyor. Çok büyükler… Geceleri bir ofis kiralayıp kariyerimdeki fotoğrafları ayırmak durumunda kalıyorum. Çok göremediğim için utanıyorum bazen. Ama oluyor işte… Duyması güzel. “Centilmen”den çok memnunum. Çünkü kimse öyle filmler yapamıyor artık. Çok kötü pazarlandı, aksiyon fragmanı vardı. Ona düşündüğüm “Il Americano” orijinal bir isimdi, İtalyanca’da kelimenin kötü telaffuz edilişiydi. Spagetti western’lere gönderme yapmaktı hedefim. Ama buna izin vermediler. “Life” en az memnun kaldığım, diğer üçünü seviyorum.   70’ler etkisi çok nettir bende. O yıllarda film izlemeye başladım. “Our Kind of Traitor”ı seyrettiniz mi? İsveçli yönetmenin olan. Neydi adı? Evet, ama hikayeyi takip etmesi çok zordu. Benim için şanstı. Le Carré de seviyor. Uyarlamaların hepsini seyretmedim. Bana kendi oynadığı siyah-beyaz bir tanesini göstermişti. Yok değil. Benim filmimde de var. Kimsenin kendisini tanıyamamasından rahatsızdı. 44 yıldan seçmek zor. Benim sanat yönetmeni olduğum hepsi. İnsanlarla buluşup yapıyorum bunu. Onun için çıktığım yolculuk da önem kazanabiliyor. Dünyayı dolaşıp bu insanlarla buluşuyorum. Bu da anı olarak kalıyor. Nick Cave, Johnny Cash bu açıdan değerli. ‘Number 5’ sergisinden Bowie en güzeli, Patti Smith’in de yeri ayrı.   “Kontrol”den sonra çok teklif geldi. Bunu yapmak hayatını satmak anlamına gelir. O yolu seçmedim. Yeni filmim bir roman uyarlaması: “Devil in the Grove”. 1949-1951 arasında ABD’de geçiyor, ırkçılık üzerine... Martin Luther King zamanında çıkan ilk siyahi yargıtay yargıcı Thurgood Marshall’ın hikayesi. Lionsgate’in filmi. Evet katılıyorum. Biyografik filmler zor. James Brown, Ray Charles filmleri… .  Amerikan duygusallığına fazla kapılıyorlar. “Sınırları Aşmak” (“Walk the Line”, 2005) bile öyleydi.