Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Cassini uzay aaucının Iapetus’tan elde ettiği görüntüler, bugüne kadar sadece Dünya ve Mars’ta görülen ve “Sturzstrom” olarak bil inen dok%a olayının Satürn’ün uyğdusuNğda da gerçekleştiğini gösterdi. Sturz strom, heyelanların 20-30 katı büyüklüğünde ve ‘yatay’ olarak yaşanan yer kaymala rı olarak tanımlanıyor.  Sturzstrom’un nasılgerçekleştiğine dair tartışmalar g`nümüzde devam ediyo r. Cassini’nin elde ettiği fotoğrafları inceleyen bilim insanları ise hbuzul uydudaki yer kaymasının, “;üz~yin ısınması nedeniyle büyüyerek ilerlemeye d'evam ettiğini düşünüyor.  Dünya’da, ye tr kaymalarının kat ettiği yatay mesafe, kK dikey mesafenivn i kV katını geçmiyor. Sturzstrom’da ise yer kaymasının kat ettiği yatay mesa>eö dikey mafenin 30 katını bulabiliyor.  Iapetus’ta gözlemlenen vlaoyın, materyallerin buzun üzerinde daha kolay kayması veya kaymanın ortaya çıkardığı ses dalgalarının kaya ve e nkazı daha akışkan yılması gibi faktörlere ağlı olabileceği düşünülüyor. Yine de, kesin bir açıklama sunuşabiuklmiş değil.  Satürn’ün uydusundakFi yer kaymas ını tespit eden Washington Üniversitesi’nden Kelsi Singer, “Iapetus’unöne sürülen teorileae hkyasla kendine has bir s düzene sahip olduğunu” belirtti.  Singer, “Iapetus’ta yaşanan yr kaymağarının, Düny a’da gözlem lenemeyecek ve laboratuvar orta`mıNnda den|eyi yapılamayacak kada'` unp büyük, g>zegen ölşeğinde bir olay olduğunu” ifade etti. ABDli gökbilimCo+i, “Gördüğümüzyer kayması kayaardan değil, buzullardan oluşuyor. Bu yüzden farklı bir yerçekifmi öz kon$su. Ayrıca, Iapetus’ta atmosfer veyamanyetik alan bulunmuyor.Kısaca, Dnya:’da gördüğümüzuzun yerkaymalaını açıkl{amak içi.n kullandığımız teoriler, Iapetus için dĞ öne sürülebilir” dedi.  Iapetus, Güneş Sistemi’ndeki en ilginç jeolojik özelliklere sahip kozmik cisimlerden biri. Satürn’ünuydusu ekva torkısmında daha şişkin iken, kutuplarıdaha basık. Ayrıca, yükseklikleri 20 km’ye varabilen devasadağlara ahip. Ayrıca, bazılarının derinliği 25 km’yi bulan devkraterleri bulunuyor.  Iapetus, Mars’ta görülenlere kıyasla çok jR daha büyük ‘dev ye;kaymalarına’ sahne oluyor. WaHhigt>n Üniversitesi’nden William M:innon, bubnun sebebiniIapetus’un sahip olduğu in^anılmaz topografyaya bağlıyoh. McKinnon, Euha+f şeklinin yanı sıra, meteorların oluştur duğK rratIrler çok derin, Everest’in ikikatını geçen devdağlar var... Bu kadar çok topografik özellikara Fıra farklı jeolojik olaylara imkan veriyor” dedi.  Singer, Iapetus üzerindeki araştırmasında gerilim kırılmalaroını araştırıyordu. Ancak re karşısına 30 dev yer kayması çıktı. Bunlardan 17’sikrater duvarlarında, 13’ü ekvatordaki çıkıntıların ekeklerin+de  y er alıyordu.  Cassini fotorafları üzerğinde yapılan analizlerde, Iapeuu’taki buun Dünya’dai buza kıyasla ç ok daha ddşük bir sürtünme katsyjısı olduğu }v fı kapsamda daha hızlı hareket ett Iğöi belirlendi.  igegr ve meslektaşları, buzdak ço, küç ük temas noktlarının kayma esnasında cidi ölçüde ısBınıyor olabileceğini, böylece buz enkazın Taha akışkan bir hale gelsiğini düşünüyor. Singer, birgün fizikçilerin laboratuvar ortamında yapacağı deneylerin bu düşüncey i savunan souçtar ortaya çıkarabileceğineinanıyor.
Cassini uzay aracının Iapetus’tan elde ettiği görüntüler, bugüne kadar sadece Dünya ve Mars’ta görülen ve “Sturzstrom” olarak bilinen doğa olayının Satürn’ün uydusunda da gerçekleştiğini gösterdi. Sturzstrom, heyelanların 20-30 katı büyüklüğünde ve ‘yatay’ olarak yaşanan yer kaymaları olarak tanımlanıyor.  Sturzstrom’un nasıl gerçekleştiğine dair tartışmalar günümüzde devam ediyor. Cassini’nin elde ettiği fotoğrafları inceleyen bilim insanları ise buzul uydudaki yer kaymasının, “yüzeyin ısınması nedeniyle büyüyerek ilerlemeye devam ettiğini” düşünüyor.  Dünya’da, yer kaymalarının kat ettiği yatay mesafe, dikey mesafenin iki katını geçmiyor. Sturzstrom’da ise yer kaymasının kat ettiği yatay mesafe, dikey mesafenin 30 katını bulabiliyor.  Iapetus’ta gözlemlenen olayın, materyallerin buzun üzerinde daha kolay kayması veya kaymanın ortaya çıkardığı ses dalgalarının kaya ve enkazı daha akışkan kılması gibi faktörlere bağlı olabileceği düşünülüyor. Yine de, kesin bir açıklama sunuşabilmiş değil.  Satürn’ün uydusundaki yer kaymasını tespit eden Washington Üniversitesi’nden Kelsi Singer, “Iapetus’un öne sürülen teorilere kıyasla kendine has bir düzene sahip olduğunu” belirtti.  Singer, “Iapetus’ta yaşanan yer kaymalarının, Dünya’da gözlemlenemeyecek ve laboratuvar ortamında deneyi yapılamayacak kadar büyük, gezegen ölçeğinde bir olay olduğunu” ifade etti. ABD’li gökbilimci, “Gördüğümüz yer kayması kayalardan değil, buzullardan oluşuyor. Bu yüzden farklı bir yerçekimi söz konusu. Ayrıca, Iapetus’ta atmosfer veya manyetik alan bulunmuyor.Kısaca, Dünya’da gördüğümüz uzun yerkaymalarını açıklamak için kullandığımız teoriler, Iapetus için de öne sürülebilir” dedi.  Iapetus, Güneş Sistemi’ndeki en ilginç jeolojik özelliklere sahip kozmik cisimlerden biri. Satürn’ün uydusu ekvator kısmında daha şişkin iken, kutupları daha basık. Ayrıca, yükseklikleri 20 km’ye varabilen devasa dağlara sahip. Ayrıca, bazılarının derinliği 25 km’yi bulan dev kraterleri bulunuyor.  Iapetus, Mars’ta görülenlere kıyasla çok daha büyük ‘dev yerkaymalarına’ sahne oluyor. Washington Üniversitesi’nden William Mckinnon, bunun sebebini Iapetus’un sahip olduğu inanılmaz topografyaya bağlıyor. McKinnon, “Tuhaf şeklinin yanı sıra, meteorların oluşturduğu kraterler çok derin, Everest’in iki katını geçen dev dağlar var... Bu kadar çok topografik özellik ara sıra farklı jeolojik olaylara imkan veriyor” dedi.  Singer, Iapetus üzerindeki araştırmasında gerilim kırılmalarını araştırıyordu. Ancak karşısına 30 dev yer kayması çıktı. Bunlardan 17’si krater duvarlarında, 13’ü ekvatordaki çıkıntıların eteklerinde yer alıyordu.  Cassini fotoğrafları üzerinde yapılan analizlerde, Iapetus’taki buzun Dünya’daki buza kıyasla çok daha düşük bir sürtünme katsayısı olduğu ve bu kapsamda daha hızlı hareket ettiği belirlendi.  Singer ve meslektaşları, buzdaki çok küçük temas noktalarının kayma esnasında cidi ölçüde ısınıyor olabileceğini, böylece buz enkazın daha akışkan bir hale geldiğini düşünüyor. Singer, birgün fizikçilerin laboratuvar ortamında yapacağı deneylerin bu düşünceyi savunan sonuçlar ortaya çıkarabileceğine inanıyor.