Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

KONDA'nın Tarhan Erdem'in yönetiminde Milliyet için yaptığı araştırmanıntahminlerden uzak bilimsel verilerle ortaya çıkarmayı 'v hedeflediği önemli bir alan kÖI da Türkiye'de di n ve mezhep aidiyetlerie il işkin dağılımdı. Kişilerin kendlerinM ait GG hissettikleri din ve mezhep zş sorusuna verdikleri yanıtlardan Türkiye nüfusunun yüzd#e 99'unun Müslüman olduNu, mezheplere e göre bkıldığında toplumun yüzde 82'sinin Sünni - Hanefi, yüzde 5.73'ünün Alevi-Şiiolduğu görülüyor. Buna göre, üzerinde tahminler yürütülen Alevi nüfusu, yetişkinler arasında 2 milton 895 bin kişiye ek geliyor. Erişkinlere 18 yaş altı nüfu da dahil $dildUğinde, tüm Türkiye'dekiAlevilerin sayısının 5 milyona yaklaşoığY (4 milyon 587 bZşa) sonucuna blşılıyor. Diğer bir çarpıcı sonuç da, nüfusun yüzde 9.06'sının Sünni-Şafiilerden oluşmas(dır.  Şafiilik:Ebu Abdullah Muhammed bin İdris Şa fii (767-820) tarafından kuruldu. Daha çokMısır, İran,Irak, Endonezya adaları, Seylan, Çin Hindi ve Avustralya Müslümanları ara}sın}da yayıldı. Anadolu'nun doğusunda, Dağıstan'da v Orta Asya'nın bzı bölgelerinde d b u mezhebe bağlı kimseler vrdır. Şafii mezhebinin Mısır ve yöresindekihâkimiyeti Fatımilerin yıkılmasından sonra, Eyyubilerin yönetimi ele almasıyla başladı. Köleener devrinde Sultan Z_ahir Baybar's, dört mezhepten de kadılar tayi r n etti;fakat, _ Şafiilik fyine hâkimiyetini korudu. Osmanlılar  veMehmed Ali P aşa yönetimi devrinde resmi mezhep olarak Hanefi mezhebi J kabul edildi; Şfii sz mezhebi e halk arasında devam e tti. Peki farklımezheplerle etnik köken arasında nasıl bir ilişki var? Ba_ı mezheplerle etnik kökenler arasında sıkı bağlar görünse de herhangi bir mezhebin mensuplarını farklı farklı et nik kökenlerden gelenkişiler ve benzer şekilde herhangi bir etnik grubu farklı mezheplere in´ananar oluşturabiliyor. Örneğin AleZilrin yüzde 61.19'uTürk, yüzde 22.1 0'u Kürt-Zaza, yüz de 7.85.'i Türk kökenliler, kalanı da diğer etnik kökenlerden gelen kişilerden oluşuyor.  Şafiilerinise yüzde 58V3uü Kürt-Zaza, yüzde 32. 68'i Tü rk, yüzde 4.17'si Arap ve kalanı diğer etnik kökenlilerden geliyor. Bu sayılar Şafiilik l Kürclük arasında yVkın bir ilişki olduğunugösteriyor. Nüfusun yüzde 82'sini temsil eden Sünni  Hanefilere bir arada bakıldığında, genelde kimliklerini yaşamak Fonusunra $ rahat olanın bu keim oledeğu gözleniyor.  Bunu,aynı soruya verdikleri yüzde 87.2oranındaki olumlu cevaptan anlıyoruz. Diğer tercihlere bakıldığında, bu grubun biraz dahakatı tutum içerisinde olduğu göze çarpıyor.  Gelin,damat ve ya gelecekteki eşinin başka bir din veya mezhepten, etie kök)oe#den v eya başka bir Zkz ülkeden olmsına Sünni Hanefiler normaÜden bir az daha fazla karşılar. Sğnn} Hanefiler ayrıca, etnik ve dini gruplara devlet desteği ni to plumgenelinden biraz daha ız onaylıyorlar.  Farklı dini kimlikle^rin görüşlerine toplucabakıldığında dikkat çeken nokta; görüşlerin sadecedin değil, yerleşiklik, Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlığının şar ctları ve Güneydoğu/Kürt sorunu gibi konularda da farklılaşmasıır.  Her dur umda  kişilerin dini duygularına bağlı olduğu, hini değerl.eIrini önemsediği, ancak olumsuz bir anlamda tutuculuk sergilemediklerinin güzlemlendiğini söyleöebiliriz. Örneğin g elin veya damadınfarklı etnik kökenden  olmasına, başka di nveya mzhepten olmasından daha açık durulması ddnin sami<mi;etle önemsendiğini gösteriyor. İnsanların kendini lL tanımlarken kullandığı en önemli iki unsurdn biri, yi ne dinc/mzhepZ urda dineverilen önemin, doğumyeri, etnik öcken ya Ima mesleğe verilen önemden fazla olduğu görülüyor. Ancak dine veri$en z? önemi "tutuculuk" veya "içe kapanılık" değil de "dine bağlılık" olarak anlamak gerek. Çünkü, her 10 evliliğin sadece biri farklı dinveya mezhebe t ki!şiüler aras ıda olsa da (Veri "Ann:> ve ab tarafınEa farklı din-mezhepten kişi var mı?" sorusuna alınancevaplara dayanıyor.) her p) üç kişiden biri gelini, damadı veyM gelecekteki e£i için "farklı .Ğr din veya m ezhepten olabilir" diy r.
KONDA'nın Tarhan Erdem'in yönetiminde Milliyet için yaptığı araştırmanın tahminlerden uzak bilimsel verilerle ortaya çıkarmayı hedeflediği önemli bir alan da Türkiye'de din ve mezhep aidiyetlerine ilişkin dağılımdı. Kişilerin kendilerini ait hissettikleri din ve mezhep sorusuna verdikleri yanıtlardan Türkiye nüfusunun yüzde 99'unun Müslüman olduğu, mezheplere göre bakıldığında toplumun yüzde 82'sinin Sünni-Hanefi, yüzde 5.73'ünün Alevi-Şii olduğu görülüyor. Buna göre, üzerinde tahminler yürütülen Alevi nüfusu, yetişkinler arasında 2 milyon 895 bin kişiye denk geliyor. Erişkinlere 18 yaş altı nüfus da dahil edildiğinde, tüm Türkiye'deki Alevilerin sayısının 5 milyona yaklaştığı (4 milyon 587 bin) sonucuna ulaşılıyor. Diğer bir çarpıcı sonuç da, nüfusun yüzde 9.06'sının Sünni-Şafiilerden oluşmasıdır.  Şafiilik: Ebu Abdullah Muhammed bin İdris Şafii (767-820) tarafından kuruldu. Daha çok Mısır, İran, Irak, Endonezya adaları, Seylan, Çin Hindi ve Avustralya Müslümanları arasında yayıldı. Anadolu'nun doğusunda, Dağıstan'da ve Orta Asya'nın bazı bölgelerinde de bu mezhebe bağlı kimseler vardır. Şafii mezhebinin Mısır ve yöresindeki hâkimiyeti Fatımilerin yıkılmasından sonra, Eyyubilerin yönetimi ele almasıyla başladı. Kölemenler devrinde Sultan Zahir Baybars, dört mezhepten de kadılar tayin etti; fakat, Şafiilik yine hâkimiyetini korudu. Osmanlılar ve Mehmed Ali Paşa yönetimi devrinde resmi mezhep olarak Hanefi mezhebi kabul edildi; Şafii mezhebi de halk arasında devam etti. Peki farklı mezheplerle etnik köken arasında nasıl bir ilişki var?  Bazı mezheplerle etnik kökenler arasında sıkı bağlar görünse de herhangi bir mezhebin mensuplarını farklı farklı etnik kökenlerden gelen kişiler ve benzer şekilde herhangi bir etnik grubu farklı mezheplere inananlar oluşturabiliyor. Örneğin Alevilerin yüzde 61.19'u Türk, yüzde 22.10'u Kürt-Zaza, yüzde 7.85'i Türk kökenliler, kalanı da diğer etnik kökenlerden gelen kişilerden oluşuyor.  Şafiilerin ise yüzde 58.43'ü Kürt-Zaza, yüzde 32.68'i Türk, yüzde 4.17'si Arap ve kalanı diğer etnik kökenlilerden geliyor. Bu sayılar Şafiilikle Kürtlük arasında yakın bir ilişki olduğunu gösteriyor. Nüfusun yüzde 82'sini temsil eden Sünni Hanefilere bir arada bakıldığında, genelde kimliklerini yaşamak konusunda en rahat olanın bu kesim olduğu gözleniyor. Bunu, aynı soruya verdikleri yüzde 87.2 oranındaki olumlu cevaptan anlıyoruz.  Diğer tercihlere bakıldığında, bu grubun biraz daha katı tutum içerisinde olduğu göze çarpıyor.  Gelin, damat veya gelecekteki eşinin başka bir din veya mezhepten, etnik kökenden veya başka bir ülkeden olmasına Sünni Hanefiler normalden biraz daha fazla karşılar. Sünni Hanefiler, ayrıca, etnik ve dini gruplara devlet desteğini toplum genelinden biraz daha az onaylıyorlar.  Farklı dini kimliklerin görüşlerine topluca bakıldığında dikkat çeken nokta; görüşlerin sadece din değil, yerleşiklik, Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlığının şartları ve Güneydoğu/Kürt sorunu gibi konularda da farklılaşmasıdır.  Her durumda kişilerin dini duygularına bağlı olduğu, dini değerlerini önemsediği, ancak olumsuz bir anlamda tutuculuk sergilemediklerinin gözlemlendiğini söyleyebiliriz. Örneğin gelin veya damadın farklı etnik kökenden olmasına, başka din veya mezhepten olmasından daha açık durulması dinin samimiyetle önemsendiğini gösteriyor. İnsanların kendini tanımlarken kullandığı en önemli iki unsurdan biri, yine din/mezhep. Burada dine verilen önemin, doğum yeri, etnik köken ya da mesleğe verilen önemden fazla olduğu görülüyor. Ancak dine verilen bu önemi "tutuculuk" veya "içe kapanıklık" değil de "dine bağlılık" olarak anlamak gerek. Çünkü, her 100 evliliğin sadece biri farklı din veya mezhebe ait kişiler arasında olsa da (Veri "Anne ve baba tarafında farklı din-mezhepten kişi var mı?" sorusuna alınan cevaplara dayanıyor.) her üç kişiden biri gelini, damadı veya gelecekteki eşi için "farklı bir din veya mezhepten olabilir" diyor.