Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

30 yıl ö nce, Batı Almanya başarıs ız bir ? soygun girişimiyle başlayıp,54 saat sonra otoyoldaki <$Lir çatışmayla sona eren rehine krizine kilitlenmişti. Ola yın toz bulutu #lktıktan sonra ! medya ve özellikle birgazeteci çizgi yi aştıkları nedeniyle eleştirilere hedef oldu. Dieter M Degowski geçen Şubt adNnd hapiste)n çıktı.Degowski, ü ç gün boZyunca[ halkın gözler' önünde, her dakikası medya tarafından hevesle belgelenen ?ve bir dizi şiddet suçunda oynadığı r ol ne deniyle 30 yıla yakın hapis yattı. Alıany'da Gladbeck Rehine Krizi RÖŞ diye hatırlanan ola y, hala L ülkenin vicdanında bir yara. ÇPnkü  iki genç rehine haytını kaybetti. Çünkü polis olayların kontrolden çıkmasına izin  verdi ve çünkü işlenen bi suça görülmemişbir erişim sağlayan medya, koli$iu krizi aolay;ı sona erdirme girişimlerine ağe vurdu. O dönem cEg 39 yaşındayken Köln'de yayımlanan bulvar gazeteIsi Express'te editöu yardımcılığı yapan Udo Röbel, "GlaNdbeck a hem polis ujı ve hemde tabi i mzdr içrn tamamen yeni bir drummu. Bugün yaşansaydı bütün gazeteciler durur ve '_ir dakika, geçmiem gereken bazı sınırlar var' der. Ama c zaman bir çılgınlıkhaliydi. Durup ne yaptığımızı düşünmedik" di yor.Her şey uir banka soygunuyla başlamıştı.16 Ağustos 1988'de Degowskive suç ortağı p Hans-Jürgen Rösner, Deutshce Ban'ın, dönemin Batı vAlmaNyaYı'nda Ruhr bölgesindebulunan Gladbeck'ateki şubesine zorsa girdil. İkili b ana çalışanlarını silahlarıyla tehdit gti. <eznüz hiç müşteri yoktu, çYnkü banka :p şubesi daha açılmamıştı. Ama polis dakikalar içinde olay yerine geldi. Neredeyse cütün d-ün süren müzakerelerin ardından polis, ikiadamın LYF bir araç venakit 300 bin Uman Markı'yla gitmesini kğabul etti. ^ki ?anGka çalışanını rehi n alan ikili, araçla gecenin karanlığına karıştı. Rastgele arabayı JJürmeye başladılar Ke bir noktada Rösner'in ;ız aradaş̈́ı da aleılar. Ertesi güg, öğleden sonra Gladbe/k'in 230 kilometre uzağındaki Bremen ken tin in bir dı k ş tg mahallesinde arabayı kenara çe ktil er. Degowski  Rösne, Bremen'da a raç kiralamaya çalışıp başaramayınca, 30'dan fazla yolcusu bulunn bir otob(üsü r#ehi% aldılar. Gazetecilerotobüs durağına akın etÖti. Bazıları, otobüse bin ip fotoğraf çektiler. ösner, elindetabancasıyla sokakta doğaçlama bir basın toplantısı düzenledi. Sonundaotobüs, Hamburg'a oğr  yoJla çık tı. Sonra, otobandaki +ir Ü̈́$ dinlenme tesisinde, daha ̈́önce rehin aldıkları iki bankaçalışanını s erbest bıra.tılar ve Rösner'in k<ız arkadrahı Marion Löblich tuvalete gitti. Polis burada ölümcül birhata yaptı. Tuvaletten çıkarken Löblich'in kız arkadaşını gözaltına aldılar. Löblich'in dönmediğini fark eden Degowski ütimatom verd i: ;p e: dakika içinde geri gelecek ya da beş dakikaiçinde bir rehineyi TvuracaMklardı. Polis, beş dakikalık #´ sürede Löblich'i serbes t bırakamadı ve 1# yaşızndaki rehine Emanuele di Gieorgi başından $uruldu. K`an kaybı ndan öldü.  Otobüs yeniden yola çıktı ve cÜ sabahın ilk saatlerinde Hollanda sınırını geçti. Kaça[lar otobüsü terk edip, Alman polisinin verdiği bbhf BM W'y)Ae geçtiler. Yanlarına iki yolcuzu rehine olarak almışlardı. 1 %aşındaki 'i. Silke Bischoff v  e arkadaşı Ines Voitle. sabah 7'den sonra tekrar nMk Batı Almanya'ya geçtiler. A lmanya genelindeki .il=yonlyrca televizyon izleyicisi, nefeslerini ttmuş olanları izliyordu. En unutulmayae anlardan \iri de, v tüudöu zevksiz dövmelerle kaplı dRösnr'in Bremen'de toplanan gazeteciler her şeyi sonaerdirmeye hazır olduğunu föyleyip silahının namlusunu a ğzına sokmasıydı. Ama bir adam Iüm bu heyecanı kaçı  rmıştı. GazeteciUdo R öbel, "Birkaç gün b izin almıştım ve televizyonizlemiyor, radyo dinlemiyordum. Ya ni ne olup bittiği hakkında bi  fikrim yoktu." diyor. Osabah tenis kulübünün kafeteryasındak i televizyonda olan it=ei gördü. "üHemeh arabaya atlayıp, işe gittim. O gün, bugün manşet n} olacak diye kaygılanmam gerekmediğini biliyordu m" diyor. Ama Röbel'in bilmediği, ken|i:iin d_e haberin  bir parçası olacağıydı. Röbel ofisine g̈́iyeŞ gitmez, bir iş ark adşı son olarak Hollanda sınırın ıgeçtiği bilinen BMW'yle ilgilişaşırtıcı haberi verdmi. h Aracı Köln'ün merkezindeki bir pazarın önüne çekmişlerdi. Röbelaşağı koştu. Araç orada, sokağın ortasındaydı. İçinde yorgunluktan tükenmiş, kırılma : noktasındaki beş kişi vardı. Sürücü koltuğunda elinde silahla Hans Juergen Rösner, yanında Marion Löblich, ar?ka koltuktaysa Ines Voitle,Silke Bischoff ve a_ralarında DieterDegowski vardı. Onun elinde de b>ir silah bulunuyordu.Gazetecilerin çekebilecĞği dethşet ieren gşörünttü ]öol sayıdaydı. Onlarca gazeteci ve halk, aracın etrafına doŞluştu. Mikrofonları ve kameraları, açık pencerelerden içeri sokuyorlardı.Boynuna silah dakynan Silke Bischoff, gazetecinin bir sorusuna [elli belirsiz bir gülümsemeyle yanıt verd i. İçtiği biraların ve günlerce uykusuz kalabilmesini salsayan amfet aminin etkisi altındaki Degowskibirini öldürmüş olmakla övünüyordu. Rösner de teslim olmayacaklarınısöyleyip duruyordu. Bir kad ın fotoğrafçı geldi ve sakin sakin dah# iyibir açıdan fotoğrBaf çekebilmek için merdiven kurdu. Bir televizyon muhabirinin rö (e. portaja hazırlanırken, Dewoski'nin silahını kucağında tuttuğunu gördüğünde kameramanına "Acaba silahı rehinenin başına mı dayatsa?" diye öo\rarken gösteren görüntüler var. Tümetik  tsıuırlar buharlaşmıştı. Birgazetecinin -öne ü doğru çıktığı veikiliyle bir t! y^kınlF\ kurduğu görülüyordu. 3k'lu yaşları nda, *ıs\a saçlı ve gözlüklüydü. Koyu renkli ceketinin mko/larLını dirseğine kadar katlamıştı. *i(te olmuştu, llafrını sallıyor,etrafta olup bie[i seyrdenleri azarlıyor, araçtan uzaklaşmaları için itiyordu. Bu, gazetevchi Udo Röbeldi. Röb el, "Rö´sner vO Degowski'nin psikolojisi çökmek üzereydi, durumu n ne kadar tehlikeli -#r hale geldiğini görebiliyordum" diyor. Görüntülerden de Rösner'in telaşlı olduğu görülüyor. Arabadan dışarı çıkıyor ve her iki eliyle tuttuğu sRilahını kalabalığa doorultuyor. Röbel, "Daha sonra b ana otobana en  çabau yolda%  nasıl çıkabieceğPnM sordu. 'Buradan hemen çıkmalıyız. Arkadaşım kendini tamamen kaybetmek u kaybetmek üzere' dedi" sözleriyle anlatıyor olanları. Röbel yolu tariğ etmeye başladı ama Rösner sabırs ızdı. "Niyebinip bize yolu göstermiyorsun?" Röblt "O an bir karar vermek zorundaydım. Giderek daha az kontrol a*ltOnda tutulabilen bir durumun sorumluluğuğn aldığımı hissettim. Ama sonra içimdeki gazeteci iç güdüsü 'Bu haberi istiyorum. Bu benim' dedi" şeklindS konuşuyor. Röbe arabanınarkasına,  nSkle Bischoff'un yyanına oturduve ğı araç ya{v[ yavaş kalabalıktan uzaklaştı. Röbel, "Bunu yıllarca düşündüm. gem cehennemden geliş bir gazeteci midi, yoksa gergnliği azialtmaya ve iki kıza yardımcı olmaya çalışan bir in san mıydım. Buna yanıt vermek zor d ances durumun sorumluluğunu aldığımda K}anırım her ikisiydvm de.Aynı anda hem ozöayl?arı sakinleşt irmeye çalışan bir adam hem de hayatın n haberini yapan, adrena lin [ dolu bir gazeteciydim" diyor. Bi r sohbet başlatma; çalıştı. "Aracıf dilendiğini düşünüyordum ve polisin işine yaraşacak bir şe yler söy letmeye çalışıyordum. Ama sonra Degowski silahını ba nadoğrulttu ve çenemi kapatmamı söyJldi.  Hiçbir şey söylememenin daha gyi olacağını fark ettim." Silke Bischoff, Bremen'deki bir avukatlık bürosunda stayjerdi. +O gv)* iş bd rat erken bitmiştive aynı otobüsle eve gitmek içi sn a rkadaşı Ines Voitle'yi beklemişti. Silke'nin annesi Karin, Der |Stdrn dergisine geçtiğimiz aylarda verdiği söyleşide, kızının başınE silah  dayaKlı fotoğrafıhakkındaki duygularını anlat tı. "Silkeçok cesurdu. Çok cesurdu.Ben o durumla onungibi başaçıkamazdım. Başta o fotoğOraf ]yüzüjden kabuslar :görüyordum. Şimdi başa çıkabiliyorum. Hala acı veöiyor mmş artık gözlerimi Z´açrmam gerekmiyA." Röbel, 40  dakika -bioyunc, otoban kenarındaki bir dinle]me tesisine varana dek araçta ydı. BMW'yi uzaklaşırken izledi. LBir televizyon kiIbi geldi ve onunla röportaj yaptı. Röbel,"Sonra birken diJerimin bağı çözüldü. Ne yaptığımı fark etmiştps. N e kadar kolay ölebileceğimi farkettim." diyor. Dram, otobanın birkaç kilometre ilerisinde, başladıktCcan 54 saat sonra aniden ve şiddet dolu biı şekilde sona erdi. Sonunda saldırma emri alan polis, yandan çarparak BMW'yi du rdurdu. p Çatışma çıktı.Her  şey olup bittiğindeRösner ve Degowski, kelepçelenmiş ve yszlr{i asfatla bastırılmış şekilde g örüldü.  Marion Löblich Me yakalandı. Ines  Voitle arabdan yol kenardaki hendeğe atlayarak kurtuldu.  A,a Silke Bischoff için yapacak bir şey yoktu. Rösner'in silahından çıkan mermiyle göğsünden vuruldu veolay yerinde öldü. (& Udo Röbel, haberi e polis karakolunda aRldı. "roke olmuştum.Daha  birkaçdakika önce yanında oturuyordum." Sonrabürosuna gidip tanıkolduklarını yazmaya brşl#dı. "Kendimi  v kınadığım b~her şey varsa o da şu: SJl=v Bischoff'unhayatının son anlarını yazmaya çalışırken, medya röntgenciliğinin sonuna kadar gittim. Bu haberin son damlasına kadar suyunu çıkardığım için hala rtanyo=um." Röbel birkaçyıl sonra bir polis akademisinde olayın ta#rlışıldığı bir h panale davet edildiğini söylüyor. Rösner ve Degowski'ye ömür boy u hap[s cezası veren yargıçda orday$dı. RöüeA "Bir noktada gazetecilerin Rziyi geçtiğini ve bunun bir daha aslayaşanmaması eriektiğini söyledim." digyor. "Daha b]z sonra yargıç bana döndü ve 'Bay Röbel bana kalırsa o gün Köln'de #i%r kaılia>m yaşanmasını önlediniz. Arabaya bInip, gangsterlerin uzadlaşmasın sağlamasay dınız, durum tamamen kontrolden çıkabilirdi' dedi. Benim için bu günahlarımdan baışlanmam gibibir şey _di." H.rkes mes/leye bu kadar müşfik bakma dı. Kuzey Ren Westphalia Eyaleti Parlamentosu'nun yapdığı soruşturmasonucu azırıanman raporda, gazetecilik etiğine sert eleştiriler vardı. Raporda,"Örneğin faille re aktif bir şekilde yardım eden ve polisin işini yapmasını önemli ölçüdezorlaştıran bir gazetecinin, 'akıllıca' hareketine doğrudan referans ve&ilerek rkiö bir gazete Ö& tarafından dah a iyi parayla transferedilmesi kabul gördüğü sürece, görünür gelecekte farkındalığın artması ihtimali azb" denildi. Udo Röbel bir yıl son raAlmanya'nın enbüyük bulvar gazetelerinden Bild am Sonntag'a transfer oldu ve daha sonra kardeş gaze O}si Bild'in genel yayın yönetmenliğini yaptı. Gladbeck'te yaşananlar sonucu Alma ğ Basın nKonseyi krallarını değiştirdive bir suç işlendiği sırada gazetecilerin faillerle röportaj yapmasının kabul edilemeyeceğini belirtti. Hapisten çıktığında Vei ş bir kimlik verilen Dieter Degowski'nin nrede yaşadığı bilinmiyor. Marion Löblich dokuz ı hapis cezasının altısını yattı. Hans Jürgen Rö snir ise hala #apifste.
30 yıl önce, Batı Almanya başarısız bir soygun girişimiyle başlayıp, 54 saat sonra otoyoldaki bir çatışmayla sona eren rehine krizine kilitlenmişti. Olayın toz bulutu kalktıktan sonra medya ve özellikle bir gazeteci çizgiyi aştıkları nedeniyle eleştirilere hedef oldu. Dieter Degowski geçen Şubat ayında hapisten çıktı. Degowski, üç gün boyunca, halkın gözleri önünde, her dakikası medya tarafından hevesle belgelenen bir dizi şiddet suçunda oynadığı rol nedeniyle 30 yıla yakın hapis yattı. Almanya'da Gladbeck Rehine Krizi diye hatırlanan olay, hala ülkenin vicdanında bir yara. Çünkü iki genç rehine hayatını kaybetti. Çünkü polis olayların kontrolden çıkmasına izin verdi ve çünkü işlenen bir suça görülmemiş bir erişim sağlayan medya, polisin krizi olaysız sona erdirme girişimlerine darbe vurdu. O dönem 39 yaşındayken Köln'de yayımlanan bulvar gazetesi Express'te editör yardımcılığı yapan Udo Röbel, "Gladbeck hem polis ve hem de tabii medya için tamamen yeni bir durumdu. Bugün yaşansaydı bütün gazeteciler durur ve 'Bir dakika, geçmemem gereken bazı sınırlar var' der. Ama o zaman bir çılgınlık haliydi. Durup ne yaptığımızı düşünmedik" diyor. Her şey bir banka soygunuyla başlamıştı. 16 Ağustos 1988'de Degowski ve suç ortağı Hans-Jürgen Rösner, Deutshce Bank'ın, dönemin Batı Almanyası'nda Ruhr bölgesinde bulunan Gladbeck'teki şubesine zorla girdil. İkili banka çalışanlarını silahlarıyla tehdit etti. Henüz hiç müşteri yoktu, çünkü banka şubesi daha açılmamıştı. Ama polis dakikalar içinde olay yerine geldi. Neredeyse bütün gün süren müzakerelerin ardından polis, iki adamın bir araç ve nakit 300 bin Alman Markı'yla gitmesini kabul etti. İki banka çalışanını rehin alan ikili, araçla gecenin karanlığına karıştı. Rastgele arabayı sürmeye başladılar ve bir noktada Rösner'in kız arkadaşını da aldılar. Ertesi gün, öğleden sonra Gladbeck'in 230 kilometre uzağındaki Bremen kentinin bir dış mahallesinde arabayı kenara çektiler. Degowski ve Rösner, Bremen'da araç kiralamaya çalışıp başaramayınca, 30'dan fazla yolcusu bulunan bir otobüsü rehin aldılar. Gazeteciler otobüs durağına akın etti. Bazıları, otobüse binip fotoğraf çektiler. Rösner, elinde tabancasıyla sokakta doğaçlama bir basın toplantısı düzenledi. Sonunda otobüs, Hamburg'a doğru yola çıktı. Sonra, otobandaki bir dinlenme tesisinde, daha önce rehin aldıkları iki banka çalışanını serbest bıraktılar ve Rösner'in kız arkadaşı Marion Löblich tuvalete gitti. Polis burada ölümcül bir hata yaptı. Tuvaletten çıkarken Löblich'in kız arkadaşını gözaltına aldılar. Löblich'in dönmediğini fark eden Degowski ültimatom verdi: Ya beş dakika içinde geri gelecek ya da beş dakika içinde bir rehineyi vuracaklardı. Polis, beş dakikalık sürede Löblich'i serbest bırakamadı ve 15 yaşındaki rehine Emanuele di Gieorgi başından vuruldu. Kan kaybından öldü. Otobüs yeniden yola çıktı ve sabahın ilk saatlerinde Hollanda sınırını geçti. Kaçaklar otobüsü terk edip, Alman polisinin verdiği bir BMW'ye geçtiler. Yanlarına iki yolcuyu rehine olarak almışlardı. 18 yaşındaki Silke Bischoff ve arkadaşı Ines Voitle. sabah 7'den sonra tekrar Batı Almanya'ya geçtiler. Almanya genelindeki milyonlarca televizyon izleyicisi, nefeslerini tutmuş olanları izliyordu. En unutulmayan anlardan biri de, vücudu zevksiz dövmelerle kaplı Rösner'in Bremen'de toplanan gazetecilere her şeyi sona erdirmeye hazır olduğunu söyleyip silahının namlusunu ağzına sokmasıydı. Ama bir adam tüm bu heyecanı kaçırmıştı. Gazeteci Udo Röbel, "Birkaç gün izin almıştım ve televizyon izlemiyor, radyo dinlemiyordum. Yani ne olup bittiği hakkında bir fikrim yoktu." diyor. O sabah tenis kulübünün kafeteryasındaki televizyonda olan biteni gördü. "Hemen arabaya atlayıp, işe gittim. O gün, bugün manşet ne olacak diye kaygılanmam gerekmediğini biliyordum" diyor. Ama Röbel'in bilmediği, kendisinin de haberin bir parçası olacağıydı. Röbel ofisine gider gitmez, bir iş arkadaşı son olarak Hollanda sınırını geçtiği bilinen BMW'yle ilgili şaşırtıcı haberi verdi. Aracı Köln'ün merkezindeki bir pazarın önüne çekmişlerdi. Röbel aşağı koştu. Araç orada, sokağın ortasındaydı. İçinde yorgunluktan tükenmiş, kırılma noktasındaki beş kişi vardı. Sürücü koltuğunda elinde silahla Hans Juergen Rösner, yanında Marion Löblich, arka koltuktaysa Ines Voitle, Silke Bischoff ve aralarında Dieter Degowski vardı. Onun elinde de bir silah bulunuyordu. Gazetecilerin çekebileceği dehşet içeren görüntü bol sayıdaydı. Onlarca gazeteci ve halk, aracın etrafına doluştu. Mikrofonları ve kameraları, açık pencerelerden içeri sokuyorlardı. Boynuna silah dayanan Silke Bischoff, gazetecinin bir sorusuna belli belirsiz bir gülümsemeyle yanıt verdi. İçtiği biraların ve günlerce uykusuz kalabilmesini sağlayan amfetaminin etkisi altındaki Degowski birini öldürmüş olmakla övünüyordu. Rösner de teslim olmayacaklarını söyleyip duruyordu. Bir kadın fotoğrafçı geldi ve sakin sakin daha iyi bir açıdan fotoğraf çekebilmek için merdiven kurdu. Bir televizyon muhabirinin röportaja hazırlanırken, Dewoski'nin silahını kucağında tuttuğunu gördüğünde kameramanına "Acaba silahı rehinenin başına mı dayatsak?" diye sorarken gösteren görüntüler var. Tüm etik sınırlar buharlaşmıştı. Bir gazetecinin öne doğru çıktığı ve ikiliyle bir tür yakınlık kurduğu görülüyordu. 30'lu yaşlarında, kısa saçlı ve gözlüklüydü. Koyu renkli ceketinin kollarını dirseğine kadar katlamıştı. Ajite olmuştu, kollarını sallıyor, etrafta olup biteni seyredenleri azarlıyor, araçtan uzaklaşmaları için itiyordu. Bu, gazeteci Udo Röbeldi. Röbel, "Rösner ve Degowski'nin psikolojisi çökmek üzereydi, durumun ne kadar tehlikeli bir hale geldiğini görebiliyordum" diyor. Görüntülerden de Rösner'in telaşlı olduğu görülüyor. Arabadan dışarı çıkıyor ve her iki eliyle tuttuğu silahını kalabalığa doğrultuyor. Röbel, "Daha sonra bana otobana en çabuk yoldan nasıl çıkabileceğini sordu. 'Buradan hemen çıkmalıyız. Arkadaşım kendini tamamen kaybetmek kaybetmek üzere' dedi" sözleriyle anlatıyor olanları. Röbel yolu tarif etmeye başladı ama Rösner sabırsızdı. "Niye binip bize yolu göstermiyorsun?" Röbel, "O an bir karar vermek zorundaydım. Giderek daha az kontrol altında tutulabilen bir durumun sorumluluğunu aldığımı hissettim. Ama sonra içimdeki gazeteci iç güdüsü 'Bu haberi istiyorum. Bu benim' dedi" şeklinde konuşuyor. Röbel arabanın arkasına, Silke Bischoff'un yanına oturdu ve araç yavaş yavaş kalabalıktan uzaklaştı. Röbel, "Bunu yıllarca düşündüm. Ben cehennemden gelmiş bir gazeteci miydim, yoksa gerginliği azaltmaya ve iki kıza yardımcı olmaya çalışan bir insan mıydım. Buna yanıt vermek zor, ancak durumun sorumluluğunu aldığımda sanırım her ikisiydim de. Aynı anda hem olayları sakinleştirmeye çalışan bir adam hem de hayatının haberini yapan, adrenalin dolu bir gazeteciydim" diyor. Bir sohbet başlatmaya çalıştı. "Aracın dinlendiğini düşünüyordum ve polisin işine yarayacak bir şeyler söyletmeye çalışıyordum. Ama sonra Degowski silahını bana doğrulttu ve çenemi kapatmamı söyledi. Hiçbir şey söylememenin daha iyi olacağını fark ettim." Silke Bischoff, Bremen'deki bir avukatlık bürosunda stayjerdi. O gün işi bir saat erken bitmişti ve aynı otobüsle eve gitmek için arkadaşı Ines Voitle'yi beklemişti. Silke'nin annesi Karin, Der Stern dergisine geçtiğimiz aylarda verdiği söyleşide, kızının başına silah dayalı fotoğrafı hakkındaki duygularını anlattı. "Silke çok cesurdu. Çok cesurdu. Ben o durumla onun gibi başa çıkamazdım. Başta o fotoğraf yüzünden kabuslar görüyordum. Şimdi başa çıkabiliyorum. Hala acı veriyor ama artık gözlerimi kaçırmam gerekmiyor." Röbel, 40 dakika boyunca, otoban kenarındaki bir dinlenme tesisine varana dek araçtaydı. BMW'yi uzaklaşırken izledi. Bir televizyon ekibi geldi ve onunla röportaj yaptı. Röbel, "Sonra birden dizlerimin bağı çözüldü. Ne yaptığımı fark etmiştim. Ne kadar kolay ölebileceğimi fark ettim." diyor. Dram, otobanın birkaç kilometre ilerisinde, başladıktan 54 saat sonra aniden ve şiddet dolu bir şekilde sona erdi. Sonunda saldırma emri alan polis, yandan çarparak BMW'yi durdurdu. Çatışma çıktı. Her şey olup bittiğinde Rösner ve Degowski, kelepçelenmiş ve yüzleri asfatla bastırılmış şekilde görüldü. Marion Löblich de yakalandı. Ines Voitle arabadan yol kenardaki hendeğe atlayarak kurtuldu. Ama Silke Bischoff için yapacak bir şey yoktu. Rösner'in silahından çıkan mermiyle göğsünden vuruldu ve olay yerinde öldü. Udo Röbel, haberi polis karakolunda aldı. "Şoke olmuştum. Daha birkaç dakika önce yanında oturuyordum." Sonra bürosuna gidip tanık olduklarını yazmaya başladı. "Kendimi kınadığım bir şey varsa o da şu: Silke Bischoff'un hayatının son anlarını yazmaya çalışırken, medya röntgenciliğinin sonuna kadar gittim. Bu haberin son damlasına kadar suyunu çıkardığım için hala utanıyorum." Röbel birkaç yıl sonra bir polis akademisinde olayın tartışıldığı bir panale davet edildiğini söylüyor. Rösner ve Degowski'ye ömür boyu hapis cezası veren yargıç da oradaydı. Röbel "Bir noktada gazetecilerin çizgiyi geçtiğini ve bunun bir daha asla yaşanmaması gerektiğini söyledim." diyor. "Daha sonra yargıç bana döndü ve 'Bay Röbel bana kalırsa o gün Köln'de bir katliam yaşanmasını önlediniz. Arabaya binip, gangsterlerin uzaklaşmasını sağlamasaydınız, durum tamamen kontrolden çıkabilirdi' dedi. Benim için bu günahlarımdan bağışlanmam gibi bir şeydi." Herkes meseleye bu kadar müşfik bakmadı. Kuzey Ren Westphalia Eyaleti Parlamentosu'nun yaptığı soruşturma sonucu hazırlanan raporda, gazetecilik etiğine sert eleştiriler vardı. Raporda, "Örneğin faillere aktif bir şekilde yardım eden ve polisin işini yapmasını önemli ölçüde zorlaştıran bir gazetecinin, 'akıllıca' hareketine doğrudan referans verilerek rakip bir gazete tarafından daha iyi parayla transfer edilmesi kabul gördüğü sürece, görünür gelecekte farkındalığın artması ihtimali az." denildi. Udo Röbel bir yıl sonra Almanya'nın en büyük bulvar gazetelerinden Bild am Sonntag'a transfer oldu ve daha sonra kardeş gazetesi Bild'in genel yayın yönetmenliğini yaptı. Gladbeck'te yaşananlar sonucu Alman Basın Konseyi kurallarını değiştirdi ve bir suç işlendiği sırada gazetecilerin faillerle röportaj yapmasının kabul edilemeyeceğini belirtti. Hapisten çıktığında yeni bir kimlik verilen Dieter Degowski'nin nerede yaşadığı bilinmiyor. Marion Löblich dokuz yıl hapis cezasının altısını yattı. Hans Jürgen Rösner ise hala hapiste.