Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

El~şt,rmenin yöntemlerini öğrenmemiz ve akıllıca, şefkatle uygulamamız lşkeler konusındak başarımızın anaht arıdır.Maalesef, hepimiz eleştirme v e eleştiriyi eğerendirme süreçlerimizin alışkanlıklarını dahaçok küçük yaşta, anne ve babalarım{zdan öğreniriz. Onların yöntemlerini benimser, ya da onların yöntemlerinekarşı geliştirdiğimizsavunma mekanizmalarıyla yaşamımızı sürdürürüz.  Anababaların yaşamdaki temel rolleri { koruyucu & k£ollayıcı olmanın yanı snra, çocV%ukların doğruyu yanlışı ayırt edeNbilmesi için eleştiricidir. Bunlörı deneyimledikçe içselleştirerek kendibenlik durumlarımızdZn biri haline getiririz.Anababa gibi aşırı eleştirmek, hizaya getirmek, g?B disiplin sauğlam:ak, itaat  ettirmek ve değişmeye njS zorlamak il işkilerimizi bozar. Bunun yerine bir yetişkin gibi eVcşt-ri verdiğimizde, amacımız yalnızca  bizi rahatsız eden davranışın değişmesini ist emektir, o kadar. Konuşmamı z sadece bu konuda kalabildiği sürece eleştirimizin biı değeri, bir ağır lı  ]ivlabilir.  BĞna göre, eleşti rdiğimiz insana saygı ve şefkat hubmak kadar ö%%nemli hiçbir şey yoÜk Şefkat, anlayı ş ve sabrı da içeren bir derin duygu. Hani, biraz ~ilgelik geliştirenkişiler vardır, eletirirler ama bilirsiniz ki,bu gerçekten sizin iyiliğikiz içindir.  Siz değ\şim çabasına isteyerek girişirsiniz, çünkü o nun şefkati, sizde de aynı duygunun ortaya çıkmascna neden olur. dmşt böylebir yaklaşımdır eleştirinin teme güdüsü: Bir düşünce, bir davranış, bir alışkanlık veya bir `tum değişecekse, bunun, zihinsel bir kavrayışla, değişimin yararınınfarkına vararak, isteyerek, hatta değişim konusunda Yöardı(m alma>a açık £#larak yapılmasını sağlayacak -ortab#ı yaratmak.  Peki, eleştiri vermey bi(raz öğren dik, biri bizi eleştirdiğinde ne yapmalıyız? Bir sonraki yazım bunun üzeri(e...  Kucak dolusu sevgiyle,  Gülcan Arac{ıcğlu
Eleştirmenin yöntemlerini öğrenmemiz ve akıllıca, şefkatle uygulamamız ilişkiler konusundaki başarımızın anahtarıdır. Maalesef, hepimiz eleştirme ve eleştiriyi değerlendirme süreçlerimizin alışkanlıklarını daha çok küçük yaşta, anne ve babalarımızdan öğreniriz. Onların yöntemlerini benimser, ya da onların yöntemlerine karşı geliştirdiğimiz savunma mekanizmalarıyla yaşamımızı sürdürürüz.  Anababaların yaşamdaki temel rolleri koruyucu ve kollayıcı olmanın yanı sıra, çocukların doğruyu yanlışı ayırt edebilmesi için eleştiricidir. Bunları deneyimledikçe içselleştirerek kendi benlik durumlarımızdan biri haline getiririz. Anababa gibi aşırı eleştirmek, hizaya getirmek, disiplin sağlamak, itaat ettirmek ve değişmeye zorlamak ilişkilerimizi bozar. Bunun yerine bir yetişkin gibi eleştiri verdiğimizde, amacımız yalnızca bizi rahatsız eden davranışın değişmesini istemektir, o kadar. Konuşmamız sadece bu konuda kalabildiği sürece eleştirimizin bir değeri, bir ağırlığı olabilir.  Bana göre, eleştirdiğimiz insana saygı ve şefkat duymak kadar önemli hiçbir şey yok. Şefkat, anlayış ve sabrı da içeren bir derin duygu. Hani, biraz bilgelik geliştiren kişiler vardır, eleştirirler ama bilirsiniz ki, bu gerçekten sizin iyiliğiniz içindir. Siz değişim çabasına isteyerek girişirsiniz, çünkü onun şefkati, sizde de aynı duygunun ortaya çıkmasına neden olur. İşte böyle bir yaklaşımdır eleştirinin temel güdüsü: Bir düşünce, bir davranış, bir alışkanlık veya bir tutum değişecekse, bunun, zihinsel bir kavrayışla, değişimin yararının farkına vararak, isteyerek, hatta değişim konusunda yardım almaya açık olarak yapılmasını sağlayacak ortamı yaratmak.  Peki, eleştiri vermeyi biraz öğrendik, biri bizi eleştirdiğinde ne yapmalıyız? Bir sonraki yazım bunun üzerine...  Kucak dolusu sevgiyle,  Gülcan Arpacıoğlu