Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Kitap–lıkdergisini yöneten MHat Yalçın, öykü dünyasınınönemli yazarlarından. Bugüne dek biri rozma olmak üzzrb̈́e beş kitabı ^e yaınsal notları e-kitap biçiminde yayımlanan Yalçın, “Kcrga ö Zarif” kitabındaki öyküleriy le buluştu okurla. “Yazı üpp`üne konuşmak beni gevezeleştiriyor” diyen vYalçŞn, “Hayat ÖnZ bir dağsa yazı ^ o dağın djiHbhinden fışkıran birdeli çaydır. Dağarın büyüklüğünün bi önemi yok, & vadide üakn sudur önemli olan” diyor. Murat Yalçın, Hasan Bülent Kahraman’ın geçtiğiei günlerde“Günümüz genç pryazarlrı Servet-  i Fünun ve Tanzimat kuş`ağı yazarları agibi entelektüel dEil” şeklindek i yazısı için de, SaBt Faik, Orhan Veli aydın m ıydı? Bir yazar illa  aydın m ı olmalı? Hiç sanmıyor um<{ diyekonuştu. O öykü, tanık Tlduğu birkonuşma sahnesini “olduğu gibi”yazmaya karar (veren bir yazarın, yazmaya koyhulukca büsbütün uydurduğu, uydur mak zorunda kaldığı diyaloglardan oluşuyor. Yaşam pe yazı, glrçe+ ile uydurma, konuşulanlar ile yazılanlararasındaki mesafeye; hatta daha da ile)jğ gidersek, yaşananlarla hatırlananlar, a hayat \e onun d ile gelişi üs)üne düşünmeye daveteden br öykü. Sorunuza ge{ince, yazı üstüne konuşmak beni gevezeleştiriyor. Sevi£siz  buluyorum söyle^diklermi ama gne de şöyle diylbiliriĞ: Hayat bir dağsa Pa$ı o dağn dibinden fışkıran bir deli çaydır. Dağların büyüklüğünün *d bir önemi yok, vadide akan sudur önemli olan. Y azı, böyle biteviye akan, taştan taşa çalHna)n bir Ov sudur; kitaptan ki taba içilir. Hergerçek yzar`ın kaynağı ve taşıdığı mineraller başkadır. Okurlar kiminden tbi<~r yudu m alıp bırakır, kim,)i kana kaa içerler.     Evet, Topuklu’nun (Jor jet) halası, Spor’un (Jarse) annesi Nemika Hanım’ın et kisi belli ki ölümünden s onra da sürmekte. Dirayetli, eskilerin h“hükümet gibi kadın” dediklerinden… Yalnız, bu cümleyi kurabilecek  b iri mi, {oksa onun adına kHzA mı d ilnlendirÜjiyor? Yani kend i kendineitiraf edemediğini ölmüş anasının ağzındanmı dile getiriyor? ]üS.ü sorular üreten ir cümle. Gene debir öykü cümlesi olmanın öIsinde/ dire kt igüne yö nelmişbir eleştiri ovkG olup olmadığ ına okur karar versin. Yaza<ın niyeti okurun niötini bozmasın isterseniz.   yazıyı okudum. Do{rusu farklı DdGnemleri,  farklı uşaklarI dolayısıyla farklı zhniyetlÖeri karşılaştırmayı  ve oradan kir eleştiri üretmeyi doğru b ul-am. Bugünü bugünün g(özüyl eleş tirmeli. Ayrıca kıstasların geçerliliğine, değerlendimenin ölç e>ğine de [amlı. Yok,Ş gençlerin gözünde geçen yüzyılda  kalm ış bir “dinopzor” ağzı kullanmaktan öte bir anlam ifade e)ye;. Alakasız yumurtaları tokuşturup “seninki krıldı işte” demek _s^ de bize özgü bir aydın av+ı. O dönemlerde bir yazar ynı zamandaaydın, düşünür, devlet  adamı, dava adamı, şair, gzteoi, dilci, ideolog, sosyolog ş u bu, hepbi  birden B olabilirdi. Amaartık “büyk yazar”lar dön emi kapandı. Biri çıkıp d̈́ Tvlst gGii, Ahmet Mithat gibi yaşayıp yazsa hep birlikte güleriz ona. Açık söyleyeyim, bir ygzatr, bir avr entelektüel, aydın, şubu ol madan bir Ödoln edebiyatında ığır da açabilir. Hepsi lime lime olmuş kavramlar artık. Sit Faik, Orhan Veli aydın mıydı? Bir yazar illa aydı mı olmalı? Hiçsanmıyorum. Özgün bir dil, yeni bir dünyaortaya koyabilme meslesidir edebiyat,eninde sonunda. Başka bir yükümlülFğü yoktur d|- yazarın. Hemen aklGıdma gelen isimlerle örneklendireyim; Met`n Kaçan ile Yakup ./) Kadri, küç ü<k İskender ile Yahya Kemal profilin_ karşılaştırarak  ne ede ederiz? Bi önyargıyı beslemekten ya da bir romantizmi sürdürmekten öte…Kusura bakmdsınlar ama geçmiş zaman popülizmiyle “genç yazar”ı töhmet altında bıakma kolaycılığı da bir başka Tanzimat geleneği. Öaaılese, hata devam ediyor…  O öyküde alttan alt ö a işöe`yen eleştiDrel söylemin kaynakları bambaşka tabii… mir öy küyle bir gazete yeazıs$ınıne, ikisi nin e “yazı” olmasından öte,ortaklığı yoktur.  Bir  öyT kahramanı e Hasan Bülent $ Kahraman’ı karşılaştırmak doğru olmaz sanırım... şrd Şaka bn yana>, gerçek kişiy£e kuumaca yazarını kaşı karşıya getiren i - edebiyat metni, gene buiŞ{ kurmaca metin yazılabilir ama.  “Büyük yazar” meelesini kendiiçinde tartışanbir öykükişisinin cümlesi sonuçta.O öyküdeki parodi, pastiş, boş söz, beylik söz ve başka birçok aglatım ve dil oyun larının Vr pdrças oda. Edebiyatın ünyesi her > şeyi kaldı ^! rır, kâğıtta kalemeya da klavyede tuşa getirebildikten sonra. Vaazverircesine konuşan, karşısındakine ders vermeye çalışan bir kişinin mek tuG cümliesi.  O cümlede saygının da öUteiande bir yazıyı kutsama, baş tacı et me va r… Kendi düşüncelerime gelirsek,  az önce konuştuğumuz meseleye yakın bir tartışma bu da… “Edebiyatın ayağa düştüğü”ne inan anölar her dönJem£de çok olmuştur. Her kuşaktan ve her kesimden ]karşımıza çıkıyor. Sadece ymazarlar değil, belki en çok da okurlar dillendiriyor. Bu tür yargılar kitlelerin ağzına bir teraneye önüşüyolar; herkesin olur olmaz tekrarladığı ve artık duymüaktan usandığımız bi  önyargı hüviyeti kazanıyerlar. Yazarlar yazdıklarının, okurlar okuduklarının hakkını versinler yeter; iri lakırdılarla saygınlık olmaz.“Konuşma delilik ve dişil ik, yaı bilgelik ve erillikse Mektup #uun en güzel karışımı işte”diyor öyü/eki mektup yazarı. Ben de sevdim  onn=u| bu cümlesini, özellikle şimdi siz tekrarlayınca. Fz$ Tabii bu saptamanın altında yalnız   değil, başka birçok kaynak, ^birç)k sanat, bilim ve kültürel öğe var. Bir konuşma yazısı olarak mektubu, o türün i&çindeki d e ğerlgert anlatan bir cümle. Taii her farlak cüle  gibi bazı zehirli tartışmaları fa barındılrıyor. Burada ben deşmeye yim ama deşilirse peyi ce rkah£at çıkar gibime geliyor. Evet, ama çuvaldızı kendine batırmayı da seven b|rE Ölype değil mi? Kitabı elime alır almaz okudum o öyküyü. Bugünün dünyasına ters düşmüş, Öakcı acı ekşimiş \bir:i gibi geldi bana da… Katıldığım görüşleri olmakla birlikte, düştüğü ̈́ülünç durumada acıdım doğrusu, üaf bir okur eoLlarIak. Öyküve romanlarda yerel 'il ya da şive kul|anm_a vaktiyle tartışmalara yol açmış bir konu. Y azı dili – konuşma dili sorunuboyut değiştirerek sürüyor. Bu tartışmaların ya da görüşlerin tarafı olmaYan, yazmaya uğraştığım öykü benden G istiyorsa on a ,o uydum bu kitapta. Geçmiş te sözündençıkmadığım yazarlar vardı, böyleağızlarla yazamazdım )bzli, oysa şimdi üstelik eğlenerek yazıyorfum. Gene de beni bu konuda yargılayacakların yargısından öğreneceğimyeni şeyler olurs sevinirim. Özellikle üstühe gitmeyi tasarladığım bir konu olmmŞıştır Miçbir zaman. Ancak d önüpbaktığımda öykülerimde od aklandığım konular, tak-lı kaldığım durumla?r olduğunu görüyorum ben de. Ama dedi´im gibi, “dönüp baktığımd” şa da biri gösterdiğinde faDrk ediyorum ve yazdıklarımı o yöndende NaAvramaya çalışMyorum Yaşadıkça, yaztdıuça gvt=e en önemlisi okudukça kendimizi tanıyabiliy orsa#k her şey yolundademektir.
Kitap–lık dergisini yöneten Murat Yalçın, öykü dünyasının önemli yazarlarından. Bugüne dek biri roman olmak üzere beş kitabı ve yazınsal notları e-kitap biçiminde yayımlanan Yalçın, “Karga Zarif” kitabındaki öyküleriyle buluştu okurla. “Yazı üstüne konuşmak beni gevezeleştiriyor” diyen Yalçın, “Hayat bir dağsa yazı o dağın dibinden fışkıran bir deli çaydır. Dağların büyüklüğünün bir önemi yok, vadide akan sudur önemli olan” diyor. Murat Yalçın, Hasan Bülent Kahraman’ın geçtiğimiz günlerde “Günümüz genç yazarları Servet- i Fünun ve Tanzimat kuşağı yazarları gibi entelektüel değil” şeklindeki yazısı için de, Sait Faik, Orhan Veli aydın mıydı? Bir yazar illa aydın mı olmalı? Hiç sanmıyorum” diye konuştu. O öykü, tanık olduğu bir konuşma sahnesini “olduğu gibi” yazmaya karar veren bir yazarın, yazmaya koyulunca büsbütün uydurduğu, uydurmak zorunda kaldığı diyaloglardan oluşuyor. Yaşam ile yazı, gerçek ile uydurma, konuşulanlar ile yazılanlar arasındaki mesafeye; hatta daha da ileri gidersek, yaşananlarla hatırlananlar, hayat ile onun dile gelişi üstüne düşünmeye davet eden bir öykü. Sorunuza gelince, yazı üstüne konuşmak beni gevezeleştiriyor. Sevimsiz buluyorum söylediklerimi ama gene de şöyle diyebilirim: Hayat bir dağsa yazı o dağın dibinden fışkıran bir deli çaydır. Dağların büyüklüğünün bir önemi yok, vadide akan sudur önemli olan. Yazı, böyle biteviye akan, taştan taşa çalınan bir sudur; kitaptan kitaba içilir. Her gerçek yazarın kaynağı ve taşıdığı mineraller başkadır. Okurlar kiminden bir yudum alıp bırakır, kimini kana kana içerler.     Evet, Topuklu’nun (Jorjet) halası, Spor’un (Jarse) annesi Nemika Hanım’ın etkisi belli ki ölümünden sonra da sürmekte. Dirayetli, eskilerin “hükümet gibi kadın” dediklerinden… Yalnız, bu cümleyi kurabilecek biri mi, yoksa onun adına kızı mı dillendiriyor? Yani kendi kendine itiraf edemediğini ölmüş anasının ağzından mı dile getiriyor? Türlü sorular üreten bir cümle. Gene de bir öykü cümlesi olmanın ötesinde, direkt bugüne yönelmiş bir eleştiri oku olup olmadığına okur karar versin. Yazarın niyeti okurun niyetini bozmasın isterseniz. O yazıyı okudum. Doğrusu farklı dönemleri, farklı kuşakları dolayısıyla farklı zihniyetleri karşılaştırmayı ve oradan bir eleştiri üretmeyi doğru bulmam. Bugünü bugünün gözüyle eleştirmeli. Ayrıca kıstasların geçerliliğine, değerlendirmenin ölçeğine de bakmalı. Yoksa gençlerin gözünde geçen yüzyılda kalmış bir “dinozor” ağzı kullanmaktan öte bir anlam ifade etmez. Alakasız yumurtaları tokuşturup “seninki kırıldı işte” demek de bize özgü bir aydın tavrı. O dönemlerde bir yazar aynı zamanda aydın, düşünür, devlet adamı, dava adamı, şair, gazeteci, dilci, ideolog, sosyolog şu bu, hepsi birden olabilirdi. Ama artık “büyük yazar”lar dönemi kapandı. Biri çıkıp da Tolstoy gibi, Ahmet Mithat gibi yaşayıp yazsa hep birlikte güleriz ona. Açık söyleyeyim, bir yazar, bir şair entelektüel, aydın, şu bu olmadan bir dilin edebiyatında çığır da açabilir. Hepsi lime lime olmuş kavramlar artık. Sait Faik, Orhan Veli aydın mıydı? Bir yazar illa aydın mı olmalı? Hiç sanmıyorum. Özgün bir dil, yeni bir dünya ortaya koyabilme meselesidir edebiyat, eninde sonunda. Başka bir yükümlülüğü yoktur yazarın. Hemen aklıma gelen isimlerle örneklendireyim; Metin Kaçan ile Yakup Kadri, küçük İskender ile Yahya Kemal profilini karşılaştırarak ne elde ederiz? Bir önyargıyı beslemekten ya da bir romantizmi sürdürmekten öte… Kusura bakmasınlar ama geçmiş zaman popülizmiyle “genç yazar”ı töhmet altında bırakma kolaycılığı da bir başka Tanzimat geleneği. Maalesef, hata devam ediyor…  O öyküde alttan alta işleyen eleştirel söylemin kaynakları bambaşka tabii… Bir öyküyle bir gazete yazısının, ikisinin de “yazı” olmasından öte, ortaklığı yoktur. Bir öykü kahramanı ile Hasan Bülent Kahraman’ı karşılaştırmak doğru olmaz sanırım... Şaka bir yana, gerçek kişiyle kurmaca yazarını karşı karşıya getiren bir edebiyat metni, gene bir kurmaca metin yazılabilir ama.  “Büyük yazar” meselesini kendi içinde tartışan bir öykü kişisinin cümlesi sonuçta. O öyküdeki parodi, pastiş, boş söz, beylik söz ve başka birçok anlatım ve dil oyunlarının bir parçası o da. Edebiyatın bünyesi her şeyi kaldırır, kâğıtta kaleme ya da klavyede tuşa getirebildikten sonra. Vaaz verircesine konuşan, karşısındakine ders vermeye çalışan bir kişinin mektup cümlesi. O cümlede saygının da ötesinde bir yazıyı kutsama, baş tacı etme var… Kendi düşüncelerime gelirsek, az önce konuştuğumuz meseleye yakın bir tartışma bu da… “Edebiyatın ayağa düştüğü”ne inananlar her dönemde çok olmuştur. Her kuşaktan ve her kesimden karşımıza çıkıyor. Sadece yazarlar değil, belki en çok da okurlar dillendiriyor. Bu tür yargılar kitlelerin ağzında bir teraneye dönüşüyorlar; herkesin olur olmaz tekrarladığı ve artık duymaktan usandığımız bir önyargı hüviyeti kazanıyorlar. Yazarlar yazdıklarının, okurlar okuduklarının hakkını versinler yeter; iri lakırdılarla saygınlık olmaz. “Konuşma delilik ve dişilik, yazı bilgelik ve erillikse Mektup bunun en güzel karışımı işte” diyor öyküdeki mektup yazarı. Ben de sevdim onun bu cümlesini, özellikle şimdi siz tekrarlayınca. Tabii bu saptamanın altında yalnız   değil, başka birçok kaynak, birçok sanat, bilim ve kültürel öğe var. Bir konuşma yazısı olarak mektubu, o türün içindeki değerleri anlatan bir cümle. Tabii her parlak cümle gibi bazı zehirli tartışmaları da barındırıyor. Burada ben deşmeyeyim ama deşilirse epeyi cerahat çıkar gibime geliyor. Evet, ama çuvaldızı kendine batırmayı da seven biri… Öyle değil mi? Kitabı elime alır almaz okudum o öyküyü. Bugünün dünyasına ters düşmüş, acı acı ekşimiş biri gibi geldi bana da… Katıldığım görüşleri olmakla birlikte, düştüğü gülünç duruma da acıdım doğrusu, saf bir okur olarak. Öykü ve romanlarda yerel dil ya da şive kullanma vaktiyle tartışmalara yol açmış bir konu. Yazı dili – konuşma dili sorunu boyut değiştirerek sürüyor. Bu tartışmaların ya da görüşlerin tarafı olmadan, yazmaya uğraştığım öykü benden ne istiyorsa ona uydum bu kitapta. Geçmişte sözünden çıkmadığım yazarlar vardı, böyle ağızlarla yazamazdım belki, oysa şimdi üstelik eğlenerek yazıyorum. Gene de beni bu konuda yargılayacakların yargısından öğreneceğim yeni şeyler olursa sevinirim. Özellikle üstüne gitmeyi tasarladığım bir konu olmamıştır hiçbir zaman. Ancak dönüp baktığımda öykülerimde odaklandığım konular, takılı kaldığım durumlar olduğunu görüyorum ben de. Ama dediğim gibi, “dönüp baktığımda” ya da biri gösterdiğinde fark ediyorum ve yazdıklarımı o yönden de kavramaya çalışıyorum. Yaşadıkça, yazdıkça ve en önemlisi okudukça kendimizi tanıyabiliyorsak her şey yolunda demektir.