Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

14.12.2009 tarihinde BakırköVy Ruh Sağlığ% ve Sinir Hastalıkları Eğiti v e Araştırma Hastanesi (BRSHg) Aya ktan Tedavi Ünitesinde görevli psikipatri uzmanının bıçaklı saldırıyauğramasının ardından Türkiye Psikiyatri Derneği bir açıklama yayınladı.  ŞiÜdet olaylarının anlatıldığı açıklamada hekimler ve sağlık çalışanlarının bu saldırıları çoğunlukla, hizmaFt verdikleri insanları korumak alışkanlıkları veya işlerinin sevimsiz vbi tarafı olarak görmelerinden dolayı şikayet etmedikleri vurgulandı. Açıklamada, sağlık çalışanlarının şiddete uğrama sıklıkları ile ilgili yapılan çlışbalaın çarpıcı sonuçları yer alıyor.  Isparta-Burdur Tabip Odası’nın 2008 yılında ya ptığı araştırmanın sonuçları şöyle: Çalışma yaşamları boyunca e n az bir Ş- defa Riddet -içeren olaya tanık olduğunu söyleyen sağlık  çalışanıoranı yüzde 96.  Son bir _yıl içinde çlştmıkları kurumda şiddet içeren en az bir olaya tanık olduğunu söyleyen sağlık çalBışnı oranı yüzde 56. Pratisyen hekimler yüzde ;6 ile en fazla şiddetl t%nır olan grup. Son b ir yıl içerisinde şiddete maruzkalan sağlık ç alışanı oranı ise yüzde 45,kadınlar araüsınHda buoran yüzde 58, erkeler arasında ~)se yüzde26. S~n bi{ ı]ğl içinde uzmanların yüzde 36’sı, asistanlarınyüzde 33dü şiddete maruz kalmıştır.Kamu  sağlık hizmetinde çalışan u{man hekimler arasında oran  yüze 45, özel sağlık hizmetlerinde çalışan uzhman hekimler arasında yüzde  5, hemşireler a şrasıntoa yüzde 53, hekim ve hemşire dışındaki sağlık persone%i arasında -v yüzde 33.  Çalışma pratisyen, uzman ya da asistanlar arasGnda şiddetemaruz kalma oraanı kadınlarda erkeklerden çok daha fazlaolduğunu gösteriyor.  Tüm meslek yaşantısı boyunca en az bir kere }şiddete aöuz kalma oranı ortalama yüzde 64. Grupla ra dağılım ise şöyledir: Pratiösyen hekimler arası/nda yüzde 77,uzman hekimler ; arasında yüzde ´7, asistan lar arasında yüzde 48, hemşirelerde yüzde 68,hekim ve hemşire %dıdında kalAn sağl?k personeloinde yüzde 38’dir. En fazlaşiddete g<p maruz kalan grup ise yüzde 1 ile kadın pratisyen hekimlerdir.Özel sektörde sağlık dışınd{ bir alanda çalışanların ortalama k şiddete marum kalma oranı yüzde 2 iken, bir hemşirenin şiddetj maruz : kalma ihtimali yüzde 16'dır. Hmiulerde özellikle kamua çalışan kadınlarda ve gefç  hekimlere (u oran daha da artmaktad ır. İstanbul’da yapılan bir araştırmada ise (Aren A, 2008): Sağlık çalışanlarının sözlü saldırıya uğrama oranı yüzde 100, fiziksel saldırıya uğramış i\ olanların ;ra{nı  ise yüczde 8., ham[n her gün fiziksec ya da sözel saldırıya lu uğradığını söyleyenlerinoranı d?g yüzde 29 bu^£arın polise bildirilme oranı yüzde 40, dava açılm a oranı y üzde 3 olarak belirlenmiştir. Isparta m^l ve )Burdur illerinde yapılan ç]alışkmada maruz kalınan şIddet türleri arasında eljn yaygın olanı yüzde '}4 ile küfür, hakaret, tükürme, tehdit yer alıyor. Bunları (okat, yumruk, aletle saldırı v cinsel k taciz gibişiddet unsurları izliyor. Sırasıyla şiddet in e fazla görüldüğü yerler aci l sevis, kendi çalışma rortamlar, klinik ya dş yataklı seIrvisTer. Sağlık çalışanlarınınyüzde 45’i şid detegündüz çalışma saatleri içinde maruz kalı yo z Mesai saatinde şiddete maruz kalanların oranı yüzde 44 , nöbet sırasında maruz kalanların oranı ise yüzde  60.  Şiddet uygulayanların yüzde 8y’ı ha o_ sta ve  hasta yakını. Sadece h astaların uyguladığı şiddetin oranı ise y&zde 6 % civarında. Şiddet uygulayanların yüNde 9#’sini d e erkekler oluşturuyor. Sadlık çalışanlarına uygulanan şiddetin yüzde 1Z'=ünü i se sağlık P idarecileri gerçekleştiriyor.  Ş.Zddet uysulama nedenleri olarak ise tedaviden memnuniyetsizlik, muayene sırasında fazla bekleme, gecikme hissi,kötü haber al#a, muayenesırasında ihmal edilme düşüncesi, şidde l& uygulayan kişinin alkol veya uyuşturucu etkisi altında olması dikkati çekiyor. Yıll ardır, önce işkence, b sonra sürüp giden çatışmalar so nucu şiddetemaruz k*lma ve şiddeti çözüm olarak görme oraının  giderek artması, hekim saygınlığ ının azalması,yeterli güven lik tedbirlerinin olmaması, ekonomiş krize, alkol, madde kullanımının yaygınlaşması, medyanın sağ  lık haberleri ile ilg ili tutumu, Sağlıkta Dönşş Projesinin yarattığı olumsuzsağlık ortamı ve çalışma koşulları en önemlm ve enbelirleyici etken oilara gösteriliyor.
14.12.2009 tarihinde Bakırköy Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi (BRSHH) Ayaktan Tedavi Ünitesinde görevli psikiyatri uzmanının bıçaklı saldırıya uğramasının ardından Türkiye Psikiyatri Derneği bir açıklama yayınladı.  Şiddet olaylarının anlatıldığı açıklamada hekimler ve sağlık çalışanlarının bu saldırıları çoğunlukla, hizmet verdikleri insanları korumak alışkanlıkları veya işlerinin sevimsiz bir tarafı olarak görmelerinden dolayı şikayet etmedikleri vurgulandı. Açıklamada, sağlık çalışanlarının şiddete uğrama sıklıkları ile ilgili yapılan çalışmaların çarpıcı sonuçları yer alıyor.  Isparta-Burdur Tabip Odası’nın 2008 yılında yaptığı araştırmanın sonuçları şöyle: Çalışma yaşamları boyunca en az bir defa şiddet içeren olaya tanık olduğunu söyleyen sağlık çalışanı oranı yüzde 96. Son bir yıl içinde çalıştıkları kurumda şiddet içeren en az bir olaya tanık olduğunu söyleyen sağlık çalışanı oranı yüzde 56. Pratisyen hekimler yüzde 66 ile en fazla şiddete tanık olan grup. Son bir yıl içerisinde şiddete maruz kalan sağlık çalışanı oranı ise yüzde 45, kadınlar arasında bu oran yüzde 58, erkekler arasında ise yüzde 26. Son bir yıl içinde uzmanların yüzde 36’sı, asistanların yüzde 33’ü şiddete maruz kalmıştır. Kamu sağlık hizmetinde çalışan uzman hekimler arasında oran yüzde 45, özel sağlık hizmetlerinde çalışan uzman hekimler arasında yüzde 5, hemşireler arasında yüzde 53, hekim ve hemşire dışındaki sağlık personeli arasında yüzde 33.  Çalışma pratisyen, uzman ya da asistanlar arasında şiddete maruz kalma oranı kadınlarda erkeklerden çok daha fazla olduğunu gösteriyor.  Tüm meslek yaşantısı boyunca en az bir kere şiddete maruz kalma oranı ortalama yüzde 64. Gruplara dağılım ise şöyledir: Pratisyen hekimler arasında yüzde 77, uzman hekimler arasında yüzde 67, asistanlar arasında yüzde 48, hemşirelerde yüzde 68, hekim ve hemşire dışında kalan sağlık personelinde yüzde 38’dir. En fazla şiddete maruz kalan grup ise yüzde 81 ile kadın pratisyen hekimlerdir. Özel sektörde sağlık dışında bir alanda çalışanların ortalama şiddete maruz kalma oranı yüzde 2 iken, bir hemşirenin şiddete maruz kalma ihtimali yüzde 16'dır. Hekimlerde özellikle kamuda çalışan kadınlarda ve genç hekimlerde bu oran daha da artmaktadır. İstanbul’da yapılan bir araştırmada ise (Aren A, 2008): Sağlık çalışanlarının sözlü saldırıya uğrama oranı yüzde 100, fiziksel saldırıya uğramış olanların oranı ise yüzde 87, hemen her gün fiziksel ya da sözel saldırıya uğradığını söyleyenlerin oranı yüzde 29, bunların polise bildirilme oranı yüzde 40, dava açılma oranı yüzde 33 olarak belirlenmiştir. Isparta ve Burdur illerinde yapılan çalışmada maruz kalınan şiddet türleri arasında en yaygın olanı yüzde 84 ile küfür, hakaret, tükürme, tehdit yer alıyor. Bunları tokat, yumruk, aletle saldırı ve cinsel taciz gibi şiddet unsurları izliyor. Sırasıyla şiddetin en fazla görüldüğü yerler acil servis, kendi çalışma ortamları, klinik ya da yataklı servisler. Sağlık çalışanlarının yüzde 45’i şiddete gündüz çalışma saatleri içinde maruz kalıyor. Mesai saatinde şiddete maruz kalanların oranı yüzde 44, nöbet sırasında maruz kalanların oranı ise yüzde 60.  Şiddet uygulayanların yüzde 86’sı hasta ve hasta yakını. Sadece hastaların uyguladığı şiddetin oranı ise yüzde 6 civarında. Şiddet uygulayanların yüzde 92’sini de erkekler oluşturuyor. Sağlık çalışanlarına uygulanan şiddetin yüzde 14'ünü ise sağlık idarecileri gerçekleştiriyor.  Şiddet uygulama nedenleri olarak ise tedaviden memnuniyetsizlik, muayene sırasında fazla bekleme, gecikme hissi, kötü haber alma, muayene sırasında ihmal edilme düşüncesi, şiddet uygulayan kişinin alkol veya uyuşturucu etkisi altında olması dikkati çekiyor. Yıllardır, önce işkence, sonra sürüp giden çatışmalar sonucu şiddete maruz kalma ve şiddeti çözüm olarak görme oranının giderek artması, hekim saygınlığının azalması, yeterli güvenlik tedbirlerinin olmaması, ekonomik kriz, alkol, madde kullanımının yaygınlaşması, medyanın sağlık haberleri ile ilgili tutumu, Sağlıkta Dönüşüm Projesinin yarattığı olumsuz sağlık ortamı ve çalışma koşulları en önemli ve en belirleyici etken olarak gösteriliyor.