Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

40 yı ldır ayakka bı ta,miiyle uğraşa ayakkabı tamircisi Esrvim Demircan tvığkı aıklamada, insnlarn mealene artıkeskisi gibi ilgi göstermediğini söyledi. Vatandaşın eskiyen ysc£a da yıpranan ayakkabılarını tamir ettireek yerine aynı fiyata yenisiny ama( tercih ettiğini belirten Demircan  birkaç yıl öncesine iadar her mahallede bulunan ayakkabı tamircilerinin şimdilerde birer birer dükkan kapattığını anlattı.  Demircan, ailel ;* erin, çocuklarını ''geçinemez'' endişesiyle ay%ikabı tamirciiği mesleğine yönlendirmediğini, bu nedenle de kendilerine çırak olarak kimsenin başvurma dığını dile getirerek, ''Eskiden anne, abala okumaya niyeti olmayan çocuklarını bbie getirip 'eti senin, kemiği benim' derdi. Şimdi ise %b&u mesleği seçerse alç kalmasıada(n korkuyorlar. Beni de babam yaramaz bir ,şH çocuk oldu=ğum için orLa okuldan sonra bir ayaAkkabı ustasına emanet ederek mesl̈́ğe yönlendirmişti . İyi ki böy le yapmış. Vasıfsız, işsiz güçsüz olmaktan kurtuldum, birzanaat öğrendim,çoluğuma, çocuğuma alın terimle bakıp okutuyorum'' dedi.  Mesleği devam ettirecek hç çırak olmadığının altınıçizen Demircan, ''Aaleler çocuğunu behrbe]e ıak veriyor, ama biium mesleğimizi küçümsüyor, getirmiyor. Bizden sonra bu mesleği devam ettirecek kimse kalmadı. Bizler de ölünce ayakkabı tamirciliği maziye karışacak. Anne babalar korkmasın, mesleğini layıkıyla yapanlar açkalmaz, hatta ilerde mpes[eğ yapan nadir ustalardan b]ire:i olup tarihe geçer'' diye konuştu.  Eram Demir can, bu iştengeçmişte y iyi paralar kazandıklarına i-Cşret erek, şöyle konuştu:  ''Eskiden çok güzelgelirimiz v=ardı, ama şimdi de işini edebiyle, iş ahlakıyla,alın teriyl e yapanlar için umut varhala. %-L Sonuçta pahalı av] kalit el i ´ ayakkabı alanlar bunları küçücük bir sorunda gözden çıkarıp atmayı değil, tamir eŞttirmeyi seçiyor, alıp getiriyjr biVe. şy Eskiden kösele ayakkabıların altına koyduğumuz tabanlıkları 1 günde bitirir çiftine  50 lira al ırdık. S]n zamanlarda  da 1 ayda bitiriyor uz.  Aileler unutmasın ki her şeyin başı bildiğin işiitinayla yapmakta gizli. ğer bu \urallaa dikkatedilirse gayetgüzel  evinizigeçindirebilirsiniz. Tabii i herkes çocuğu doktor olsun, hakim, savcı olsun, iyi eğtm DlsıE( ister  fakat, Üece ailelerin biraz dagerçekçi olması lazım. Gençler liseyi bitirdikten sonra hangi yöne gideceğini bilemiyor. Hele ki genç arkadaşlar, üniversteyi de kazanamamışsa mesleği, işi gücü olmadan hayata başlıyor. İşt biz austalar d= bu durumların göz öüzde bulundurularak değerlendir(ilme/ini ve mesleği seçecek gjVnrçlerle ayakkabı tamirciliğinin gelecekkuşaklara aktarılmasını istiyoruz.''  Ankara Ayakkabı ve Çantacılar Odası Başganı Hüseyin Uzun iF$e üretimde de, tamiratta da meslekte art'k ırk yetişmediğini -ildirüdi.  Fabrikalarda engenç ustaın 46 yaşında z/duğunu dile Zi getiren Uzun, Çi mal larının Rvık ülkeyeeskisi kadr mirmediğini, Türk imalatçıların ra talebe göremaliyeti düşük olatH ürünler ürettiğini, eğer alınacaksa bunları eBT tercih etmenin daha sağlıklı oYlacaıı ifade etti.  Sadece ayakkabıcılık mesleğinde değzl benze<r bir çok zF.aatin sonunun geldiğini savunan Uzun şöye konuştu: ''oerk- üniersicte okumak, masa bpşı iş p% sahibi olmak istiyor, bizler de kendi çocuklarım  ız içinbunu istedik. Bunun sonucunda da atık mesleğin sonu geldi. # Bizim zamanımız+aki gibi aıakkab̈́yı severek, verdiği emek]ten dolayı onu evladı gibi gör ecek kimC;e çıkmıyor. Ö|trnmeye talip olan ykı Meslek  liseleri ı! ve bir çok ilde bulunan Meslei Çıraklık Okulları bu anlamda büyük hizmet eriyoa. Zorunlu eGğktimi bit.ren öğrencibir ustanın yanında çırak olarakmesleği öğrenmeye başladıtd sonra, u çıraklık okullarına gidipaynı ')na eğitimalabiliyor. Bu okullar mes leği öğretmen in yanında işverenin Öe yükünü azaltıyor. Çü n%ü   yıllık v eğitim süresince sırağın sigortası Milli Eğitim Ba>kanlığı tarafından yatırılıyor. Üstelik Hbizm mesleğimi zde 29 yaşına kadar çıraklık okullaın başvurarak eğitim alınabiliyĞr.''
40 yıldır ayakkabı tamiriyle uğraşan ayakkabı tamircisi Esraim Demircan tığı açıklamada, insanların mesleğe artık eskisi gibi ilgi göstermediğini söyledi.  Vatandaşın eskiyen ya da yıpranan ayakkabılarını tamir ettirmek yerine aynı fiyata yenisini almayı tercih ettiğini belirten Demircan, birkaç yıl öncesine kadar her mahallede bulunan ayakkabı tamircilerinin şimdilerde birer birer dükkan kapattığını anlattı.  Demircan, ailelerin, çocuklarını ''geçinemez'' endişesiyle ayakkabı tamirciliği mesleğine yönlendirmediğini, bu nedenle de kendilerine çırak olarak kimsenin başvurmadığını dile getirerek, ''Eskiden anne, babalar okumaya niyeti olmayan çocuklarını bize getirip 'eti senin, kemiği benim' derdi. Şimdi ise bu mesleği seçerse aç kalmasından korkuyorlar. Beni de babam yaramaz bir çocuk olduğum için orta okuldan sonra bir ayakkabı ustasına emanet ederek mesleğe yönlendirmişti. İyi ki böyle yapmış. Vasıfsız, işsiz güçsüz olmaktan kurtuldum, bir zanaat öğrendim, çoluğuma, çocuğuma alın terimle bakıp okutuyorum'' dedi.  Mesleği devam ettirecek hiç çırak olmadığının altını çizen Demircan, ''Aileler çocuğunu berbere çırak veriyor, ama bizim mesleğimizi küçümsüyor, getirmiyor. Bizden sonra bu mesleği devam ettirecek kimse kalmadı. Bizler de ölünce ayakkabı tamirciliği maziye karışacak. Anne babalar korkmasın, mesleğini layıkıyla yapanlar aç kalmaz, hatta ilerde mesleği yapan nadir ustalardan biri olup tarihe geçer'' diye konuştu.  Esraim Demircan, bu işten geçmişte çok iyi paralar kazandıklarına işaret ederek, şöyle konuştu:  ''Eskiden çok güzel gelirimiz vardı, ama şimdi de işini edebiyle, iş ahlakıyla, alın teriyle yapanlar için umut var hala. Sonuçta pahalı ve kaliteli ayakkabı alanlar bunları küçücük bir sorunda gözden çıkarıp atmayı değil, tamir ettirmeyi seçiyor, alıp getiriyor bize. Eskiden kösele ayakkabıların altına koyduğumuz tabanlıkları 1 günde bitirir çiftine 50 lira alırdık. Son zamanlarda da 1 ayda bitiriyoruz.  Aileler unutmasın ki her şeyin başı bildiğin işi itinayla yapmakta gizli. Eğer bu kurallara dikkat edilirse gayet güzel evinizi geçindirebilirsiniz. Tabii ki herkes çocuğu doktor olsun, hakim, savcı olsun, iyi eğitim alsın ister fakat, bence ailelerin biraz da gerçekçi olması lazım. Gençler liseyi bitirdikten sonra hangi yöne gideceğini bilemiyor. Hele ki genç arkadaşlar, üniversiteyi de kazanamamışsa mesleği, işi gücü olmadan hayata başlıyor. İşte biz ustalar da bu durumların göz önünde bulundurularak değerlendirilmesini ve mesleği seçecek gençlerle ayakkabı tamirciliğinin gelecek kuşaklara aktarılmasını istiyoruz.''  Ankara Ayakkabı ve Çantacılar Odası Başkanı Hüseyin Uzun ise üretimde de, tamiratta da meslekte artık çırak yetişmediğini bildirdi.  Fabrikalarda en genç ustanın 46 yaşında olduğunu dile getiren Uzun, Çin mallarının artık ülkeye eskisi kadar girmediğini, Türk imalatçıların da talebe göre maliyeti düşük olan ürünler ürettiğini, eğer alınacaksa bunları tercih etmenin daha sağlıklı olacağını ifade etti.  Sadece ayakkabıcılık mesleğinde değil benzer bir çok zanaatin sonunun geldiğini savunan Uzun şöyle konuştu: ''Herkes üniversite okumak, masa başı iş sahibi olmak istiyor, bizler de kendi çocuklarımız için bunu istedik. Bunun sonucunda da artık mesleğin sonu geldi. Bizim zamanımızdaki gibi ayakkabıyı severek, verdiği emekten dolayı onu evladı gibi görecek kimse çıkmıyor. Öğrenmeye talip olan yok. Meslek liseleri ve bir çok ilde bulunan Mesleki Çıraklık Okulları bu anlamda büyük hizmet veriyor. Zorunlu eğitimi bitiren öğrenci bir ustanın yanında çırak olarak mesleği öğrenmeye başladıktan sonra, bu çıraklık okullarına gidip aynı anda eğitim alabiliyor. Bu okullar mesleği öğretmenin yanında işverenin de yükünü azaltıyor. Çünkü 3 yıllık eğitim süresince çırağın sigortası Milli Eğitim Bakanlığı tarafından yatırılıyor. Üstelik bizim mesleğimizde 29 yaşına kadar çıraklık okullarına başvurarak eğitim alınabiliyor.''