Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Yapılan bir araştırmaya göre, gerilim ve öfkenin içine sürüklendiğiniz durumlarda yapmanız gereken şey sonderece basit: İçinde bulunduğunuz durumu, uzak bJ} mesafeden izlediğinizi düşünün . Buaçıdan bakarak, o an yaşadıklarınızı vo hisleriizi farklı bir ş ekilde değerlendirmeyeçalışın. ABD’nin Öıho State ve Michigan Üniversiteleri ar%şt{ırmacıları tarafından gerçekleştirilen deneyin sonucunda ortaya atıüä́ “bireyselmesafelendirme” yöntemi, öfkeli insanların kendilerini öfelendirzen faktrlerin etğisini minimize etmelerini sağlıyor.Bireysel mesafelendirme,çok kısa zamanda öğrenilebildiği gibi, insanların ´ öfke anında başvurarak kendiler#ini saldırganlıktan alıkoymalarını da sağlıyor. Journal jşof Experimenta l S)cial sychology dergisinde yayımlanan araştırma kapsamında i ki deney gerçekleştirildr. Denekler, {“müziğoin yaratıcılık üzerindeki etkiler/ni konu alan Lbir araştırmada yer aldık ları” söylendi. Denekl ere, yüksef sesleIgor Stravinsky’nin “Rite ofSpring”i dinletilirken, Z[H önlerine konan anagramları (çevrik sözcükler) çözmeleri veyaptıkları çözümleri interkomdan belirtmeleri istendi.  Denekleri provok e etm ı içi n, interkomdan sürekli müdä́alede z bulunuldu ve interkoma daha sesli cev ap vermeleri söylendi. ArdınBan provokasyon daha  üst bir seviyeye aEG ulaştı v e deneklere, “Bunu ; üçüncü defa söylemek zorunda kalıyo rum . Talimatlaörı anoamıyor musun? Daha sesli konuş!” şeklinde seslenildi.  Denekler daha sonraüç gruba m´ ayrıldı. İlkgruptakilere, lk aşamada yaptıklarını kafalarında45 saniye oyuJnca canlandırmalarfı ve maruz kaldıkları muamele yeniden yaşanoıyormuş gibi düşünmeleri istendi.Bireysel mesafelendirme grubun, yaşadıklarını uzaktan izliyormuş gibi değerlendirme yapmaları söylendi. Kontrol grubuna ise özel bir talimat P verilmedi.  Bu aşamanın ardından gerçek deney j başladı. İlk olarak 94 üniüersitv öğrencisine  hallerini belirtmeleri ve boşlu klardaki kelimeleri tamamlamaları istendi (Örnek olarak öl.. boşluğunun ölüm veya ölçü olarak tamamlanması). İkinci olarak, sanı testte86 öğrenci yarıştırıldı ve buldukları cevabı ilk kiminilettiği gözlemlendi. Kazanan, deney gereği, [kulaklıklar araıIlığıyla kaybedeni sesli bir şekilde alaya aldı. Sonuçlarabakıldığında, bireysel mesafelendirme yintemi kullanan öğrencilerin, test süresince ks daha az öfkelö  ve öfkeye dirençli !ldukları gözlemlendi. Bu öğrenciler,kelime testindegalip geldiklerinde de(, kaybeden arkadaşlarına daha düşük ses tonuyla ve daha kısa süreli alaylardabulundu.  Araştırma ekib indeyer alan Ohio Üniversitesi’yden iletişim   psikoloji  profesörü Brad te J. Bushma)f Tİnsanğar bloğl olarak kendilerini mesafelendirmiyor. Ne tzamG öfkelensek, doğal olarak öfkeye kapılıp gidiyoruz” dedi.  Bushman, “Aklımızda saldırgan düşünceler ve hisler tutarsak,  bu şekilde hareketetmemiz dekaçınılmaz... YapılRcak akıllıca hareket, geriye b iA adım atmakve içinde bulunduğumuz durumu tvnandı gezinen eFbir s in:ğin göz ündenincelemek” dedi.
Yapılan bir araştırmaya göre, gerilim ve öfkenin içine sürüklendiğiniz durumlarda yapmanız gereken şey son derece basit: İçinde bulunduğunuz durumu, uzak bir mesafeden izlediğinizi düşünün. Bu açıdan bakarak, o an yaşadıklarınızı ve hislerinizi farklı bir şekilde değerlendirmeye çalışın. ABD’nin Ohio State ve Michigan Üniversiteleri araştırmacıları tarafından gerçekleştirilen deneyin sonucunda ortaya atılan “bireysel mesafelendirme” yöntemi, öfkeli insanların kendilerini öfkelendiren faktörlerin etkisini minimize etmelerini sağlıyor.Bireysel mesafelendirme, çok kısa zamanda öğrenilebildiği gibi, insanların öfke anında başvurarak kendilerini saldırganlıktan alıkoymalarını da sağlıyor. Journal of Experimental Social Psychology dergisinde yayımlanan araştırma kapsamında iki deney gerçekleştirildi. Deneklere, “müziğin yaratıcılık üzerindeki etkilerini konu alan bir araştırmada yer aldıkları” söylendi. Deneklere, yüksek sesle Igor Stravinsky’nin “Rite of Spring”i dinletilirken, önlerine konan anagramları (çevrik sözcükler) çözmeleri ve yaptıkları çözümleri interkomdan belirtmeleri istendi.  Denekleri provoke etmek için, interkomdan sürekli müdahalede bulunuldu ve interkoma daha sesli cevap vermeleri söylendi. Ardından provokasyon daha üst bir seviyeye ulaştı ve deneklere, “Bunu üçüncü defa söylemek zorunda kalıyorum. Talimatları anlamıyor musun? Daha sesli konuş!” şeklinde seslenildi.  Denekler daha sonra üç gruba ayrıldı. İlk gruptakilere, ilk aşamada yaptıklarını kafalarında 45 saniye boyunca canlandırmaları ve maruz kaldıkları muamele yeniden yaşanıyormuş gibi düşünmeleri istendi. Bireysel mesafelendirme grubuna, yaşadıklarını uzaktan izliyormuş gibi değerlendirme yapmaları söylendi. Kontrol grubuna ise özel bir talimat verilmedi.  Bu aşamanın ardından gerçek deney başladı. İlk olarak 94 üniversite öğrencisine ruh hallerini belirtmeleri ve boşluklardaki kelimeleri tamamlamaları istendi (Örnek olarak öl.. boşluğunun ölüm veya ölçü olarak tamamlanması). İkinci olarak, aynı testte 86 öğrenci yarıştırıldı ve buldukları cevabı ilk kimin ilettiği gözlemlendi. Kazanan, deney gereği, kulaklıklar aracılığıyla kaybedeni sesli bir şekilde alaya aldı. Sonuçlara bakıldığında, bireysel mesafelendirme yöntemi kullanan öğrencilerin, test süresince daha az öfkeli ve öfkeye dirençli oldukları gözlemlendi. Bu öğrenciler, kelime testinde galip geldiklerinde de, kaybeden arkadaşlarına daha düşük ses tonuyla ve daha kısa süreli alaylarda bulundu.  Araştırma ekibinde yer alan Ohio Üniversitesi’nden iletişim ve psikoloji profesörü Brad J. Bushman, “İnsanlar doğal olarak kendilerini mesafelendirmiyor. Ne zaman öfkelensek, doğal olarak öfkeye kapılıp gidiyoruz” dedi.  Bushman, “Aklımızda saldırgan düşünceler ve hisler tutarsak, bu şekilde hareket etmemiz de kaçınılmaz... Yapılacak akıllıca hareket, geriye bir adım atmak ve içinde bulunduğumuz durumu tavanda gezinen bir sineğin gözünden incelemek” dedi.