Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

O Amerika’nın yemeiyme alışkanlıklarını değiştiren ad^m 1 982’de Los Angeles’ta eptığı Spago isimli restoranda başarı bunu. üğugün adı blllboad’lara yapışmış “star şe&lr yjken o varüı. Wolfgang Puck, gDleçn hafta İsfansbul’aydı. Nişaet?şı St Regis OtelDin terasında, |ürkiye’deki ilRk Spago’nunmutfağında... Puc k, Y1 yıldır Akademi Ödülleri geceRinde > bin / 600 kişili yıldız ordusuna “Oscar yemeği” veriyor. Dünya emek trendlerine 80’lerden bu yana hükmediyor. 65’inde.En ufağı 8 yaşında t oğlu var. “Oğullarımla oyn Namaya de vam edebilmeliyim” diyor. Bu yüzden ayakta. Halen g ünde 15 saat Fça_ışan Amiğa’nın  en tanınan şeZ), Avusturya’da ba şlayan hikâyesini anaAıyor Yemek yapmauyH çok seviyorm. F Angeles’ta ö ğlen servisindemutfaktayım. Sabahları  balıkve sebze pazarına gidiyorum. Eve 17.00 gibi varıp ailem için akşam yemeği hazırlıyorum. Akşam 19.00 gibi işe geri dönüyorum. $abah 06.00’dabaşlıyorum. b: geve 23.00’te bitiyor. Anncem dUe aşçıydı. Mutfağa, 14 ya şında Avusturya’da küçük bir otelde girdim. \B´r vakit, ' Fransız bir şef geldi. Onda n nok et]k$lendim. Fras’yja gitmeye karar verdim. ̈́)ü 1-2 yıl içinde Baumaniere’de i şbuldum. 3 yıldız Uı restoranlara baş_umuştum. R =ai aymond Thuilier,Baumaniere’in şefi ve sahibi. y 2.5 yıl orada kaldım. İratr tam ü* da bu sıradüa aklıma yerleştirmiştim;Raymond E Thuilier gib*i olacaktım. o)) Fransa’da çalışmaya deva ett im. Monacove Paris’te çalıştım. Ve o sırada N ew Yorö’ta teklif aldım ve gittim... 24. Paris’ten sonra New York’u sevmedim. Indianapolis’ten başka bir teklif geldi. Otomobil yarışlarına bayılırım. Indianapolisde 50u0 Mile s” otomobil yarıHşlarıyla meşhur. Tabii ki gittim. Kası&dı. Gri b şehir.Monaco’ya benzemiyordu elbette. Am Indiankpolis’ten ayrılacak param yoktu, üöm paramı New Yorp’ta harcamıştım. 1 ayda...  gençtim. {er gecedışarı çıktym. (Gülüyor.) Sonunda Indianapolis’te yeşil kartımı al`ıh. 1 yvıl esonrYa Californi a’ya yer=leştim. z.a Maisob adl ı bir seCstora&a ortak oldum. 1975’ten 1981’e bu Fransız restoranındaydım. Ama ce her daim “K\nkdi restoranımı açmakistiyorum” dedim. Ve 1982’de Spago’yu açtım. 1983’te de Spag Tokyo’yu... İlk Fransız-Asya-Çin füzyon mutfağıydı. Otel v havayollarına danışmanlık yapStım. 1989’da daha da büyümeye kararverdim. San Fransisco’da, Malibu’da ve havaalanlarında rest oranlar açtım.Süpermarketler için donmuş gıdaürettim. 1982’de her şey çok farklıydı. Şefler mutfakta, mekân sahipleri dışarıda müşterilerleydi. Spago’yu açtı ğ ; ımda, mutfağı restor anıK tam ortasına yerleştirdim.Her şey müşterilerin gö>oü önündeydi... Sonra tel evizyona rçıkmaya başladım. Gündüzve gecekuşağı programlarına...Yemek kitapları yazdım.“Şef” artık gözde birfigürdü. Niki Lauda (eski F1 pilotu) ile birlikte çıkmıştık. 25yaşlarındaydım. Gece kulübüne gittif. Bir k ızı dansa kaldırdım. Dans ederken ne iş yaptığımı sordu. B en de “Aşçıyım” dedim. Ba na Zbakt ve “şçı mı!” dedi. Şarkı biter bitmez yanımdan ayrıldı. (GülüyorY) “Tamam” dedim ben de . “Bundan sonra ‘Yarışçıyım’ diyeceğim.” Geriye baktığımda çok Eey görüyo rum a'ma öldüğümde “İyi bir babayd ı” desi*uer bana yeter. yi yeek yapmak, iyi bir re storana sahip olmak ı bir  şeydir. Ama e;n önemlisi çocuklarınızıiyi ytiştirebilmek. Giorgio Mohoder yakın arkadaşım. Müzisyen. Tanırsınız, Midnight Express’in müziklerini o yapmıştı. “Spag o ” adında bir müzikal yazmak istediğini syledi. Spg, so voum H dizgi demek. Baş}ı ve sonu olmayan... Para sızdım. Ta o zamanlar Şda b ir re~toran açmanın maliyeti 500-600 bin dolardı. Giorgio’ya, Lo Anees’ta eoC olmayan yepyeni bir yer açmak istediğimi söyledim. !In basityemekleri fjn iyi kalitede r! sunan bir restoranolacağını anlattım. BBa_şa, “İCalya’Ğı, Toskana’yı çağrıştırıyor. Haydi yapalım, adhı-ı da ‘Spago’  koyalım” dedi. “Tamam” dedim ben de. “Sen bana paLayı verdiğin sürece adını ne \ko?yduğumz umurumda de ğil.” FakaŞ anlaşam$adık. O, “Yüzde 70 £\b istiyorum” dedi.Ben, “Yüzde 80 ”. Sonra bana başka da pa/a veredi. Ama arkadaş C kaldık. O başka bir restorana yatırım yaptı ama 1.5 ı sonra kapattı. gan]bi 500 bin dolLar kaybetti! 2 yıl önce, 70’i nci doğum günü için Spago’yu kapattı. arÇok iyi arka daşız. Z amanının çoğunu Avrupa’da geçiriyor. LNs Angeles’a gelir gelmez bizi ziyaret e!der.  Üvey babam bana hep hiçbir işe yeterli olmadığımı söylerdi. “hAşçı olacağım” dediğimde “Aşçılık kadın işidir”dedi. “Senin işin değil.” Taşrada hayat öyleydi. Ka dınlaryemek yapar,erkekler bara gider, ev inşa eder, otomobil t[mi^f ederdi. Gelenek böyleydi. 14 yaşında,evden 80 kilometre urta birotelde çalışmaya gittim. O g}n için çok uzakmesafeydi. Ne teuefnumuz +ö ne otomobilimiz vardı. 3 hafta sona oteldeki şOef fe bana “Bu iş ;öÜ için yeterli deLğilsin” dedi. Ona “Pe dönemem” Ödimz Beni baş ka bir oteZl gönderdiler. Orada işler iyi Ögitti. Fransa’ya gitmeyekarar verdiğimde evde babama ded im ki: “Şimde gidiyorum ve buray~ bir Mercedes’le geri döneceğim.  arabayı da senin evine yerleştireceğim.” 17 yaşındaydım. Beni ç=ok çalışmaya iten bir meseleydi bu.İşimi g* çok seviyordum *ı$ ve sev e seve daha da çok çalıIşım. K~ o günler glnde 8 değil 12 sağ çalışılırdı. Günde 19 sraat çalıştıım gün, “Evet işte yapmak stediğim -ş bu” dedim. Hayı´h, $yır. Ortaya çıkardığımbir yeme ktoen sonra “Daha yisi ns[kl olur?” diye sordumhep. Benim için geçmiş yoke bugün ve  gelecek var. Eski eşim hep geçmişi düşünürdü. 20-30 yıl önce ne olmuş bitmiş umrumda değil. Spago’yu açtığımda -bunu eski eşim çok iyi bilirgeceleri uyuyamazdı=H Ter içinde kalırdım, “Ya kimse gelmezse” diye... Buyüzden hepkendi sınırlarımı zorlamışımdır. 21 yıl oluyor. Oscar, uluslararası tanınırlığımızı getirdi. Çin’den Avustralya’ya televizyon kanallarını bizeçekti. Çünkü herkes sinema yı ldızların  ı sever.  Evet herkes! (Gülütyor.) enç={r de geliyor. Justin Bieber restorana ilk ̈́ geldiğinde beni tanımıyordu. “Merhaba” demueye gittim, her müşteriye o\lduu gibi. Yan kmsay+ geçtiğimde arkadaşına “öu kim?” diye sormuş. şYanvındüki Ode “Seni salak!Wolfgang Puck’ı tanımıyor musun” demiş. Mutfağa döndüğümde yanıma geldi sonra B? ve “Haydi beraber bir fotoğraf çektirelim” dedi. MeselaJustin Bi£ber, Japon bifteği ve beyaz trüf sipariş ediyor. Bence çok iyi birseçim. *e vücut yapıyor hem .e çok yiyor! Sidney Poitier ise pektatlı ist/mez, şM salata ._̈́ ve ızglrE balık yer. Lpeonardo D iCaprio gelir ve “Wolfgang, sen seç” er. Ona 10 tabaklık bir mönü hazFrlarım. Victoria Bec'ham S|% ise sadece sebo istiyor. (Gü lüyor.)İlk aklıma Jj gelen Denzel Washington’ın b~ şarap bilg isi. Ja, Z’nin J} de seçimlerini beğeniyorum. Çiftliklerdensebze, balıkçılardan b alık getirdim restoranıma. Basit tarifler; iyi malzeme yani ... Mü kemmel mekânlar, kaliteli ve de pahalı yem ekler v ardv ama hiçbirinde benimki gibi açık biKr mutfak ykAu. İşte zamanl a Amerika’d a açılan yeni restoranlar benimkine benzedi. İstemiyorum. Sanırım onlar da istemiyor. Be n insanların Iyi vk+t geç irdiği bir restoran isteim. Müdavimlerimin eleştirilerine dikkat kesilirim. 25 yıldır haftada  2-3 gelen $$ müşterilerimiz _ar. H ele ki Los Angeles’ta yıldızlar öpvk önemsenmez. “Singma yıldızları Oize yetiyor”derler. Çok büyük bir organizasyon. 300 kişi mutfakta, 600 gaso salonda olyÜro Servis ve y}ymek faslı hızla bitiyor. 2 saat içinde konuklar yıek y iyor ve after party’lere gidiiyorlaş. mö̈́ 1600 kişi ağırlıyoruz. Ama içeride çalışan herkes için de yemek hazırlıyoruz. Yaniçok yemek pişiyor o ğ gece.
O Amerika’nın yeme-içme alışkanlıklarını değiştiren adam. 1982’de Los Angeles’ta açtığı Spago isimli restoranda başardı bunu. Bugün adı billboard’lara yapışmış “star şefler” yokken o vardı. Wolfgang Puck, geçen hafta İstanbul’daydı. Nişantaşı St. Regis Otel’in terasında, Türkiye’deki ilk Spago’nun mutfağında... Puck, 21 yıldır Akademi Ödülleri gecesinde bin 600 kişilik yıldız ordusuna “Oscar yemeği” veriyor. Dünya yemek trendlerine 80’lerden bu yana hükmediyor. 65’inde. En ufağı 8 yaşında 4 oğlu var. “Oğullarımla oynamaya devam edebilmeliyim” diyor. Bu yüzden ayakta. Halen günde 15 saat çalışan Amerika’nın en tanınan şefi, Avusturya’da başlayan hikâyesini anlatıyor. Yemek yapmayı çok seviyorum. Los Angeles’ta öğlen servisinde mutfaktayım. Sabahları balık ve sebze pazarına gidiyorum. Eve 17.00 gibi varıp ailem için akşam yemeği hazırlıyorum. Akşam 19.00 gibi işe geri dönüyorum. Sabah 06.00’da başlıyorum. İş gece 23.00’te bitiyor. Annem de aşçıydı. Mutfağa, 14 yaşında Avusturya’da küçük bir otelde girdim. Bir vakit, Fransız bir şef geldi. Ondan çok etkilendim. Fransa’ya gitmeye karar verdim. 1-2 yıl içinde Baumaniere’de iş buldum. 3 yıldızlı restoranlara başvurmuştum. Raymond Thuilier, Baumaniere’in şefi ve sahibi. 2.5 yıl orada kaldım. İşte tam da bu sırada aklıma yerleştirmiştim; Raymond Thuilier gibi olacaktım. Fransa’da çalışmaya devam ettim. Monaco ve Paris’te çalıştım. Ve o sırada New York’tan teklif aldım ve gittim... 24. Paris’ten sonra New York’u sevmedim. Indianapolis’ten başka bir teklif geldi. Otomobil yarışlarına bayılırım. Indianapolis de “500 Miles” otomobil yarışlarıyla meşhur. Tabii ki gittim. Kasımdı. Gri bir şehir. Monaco’ya benzemiyordu elbette. Ama Indianapolis’ten ayrılacak param yoktu, tüm paramı New York’ta harcamıştım. 1 ayda... Eh gençtim. Her gece dışarı çıktım. (Gülüyor.) Sonunda Indianapolis’te yeşil kartımı aldım. 1 yıl sonra California’ya yerleştim. Ma Maison adlı bir restorana ortak oldum. 1975’ten 1981’e bu Fransız restoranındaydım. Ama her daim “Kendi restoranımı açmak istiyorum” dedim. Ve 1982’de Spago’yu açtım. 1983’te de Spago Tokyo’yu... İlk Fransız-Asya-Çin füzyon mutfağıydı. Otel ve havayollarına danışmanlık yaptım. 1989’da daha da büyümeye karar verdim. San Fransisco’da, Malibu’da ve havaalanlarında restoranlar açtım. Süpermarketler için donmuş gıda ürettim. 1982’de her şey çok farklıydı. Şefler mutfakta, mekân sahipleri dışarıda müşterilerleydi. Spago’yu açtığımda, mutfağı restoranın tam ortasına yerleştirdim. Her şey müşterilerin gözü önündeydi... Sonra televizyona çıkmaya başladım. Gündüz ve gece kuşağı programlarına... Yemek kitapları yazdım. “Şef” artık gözde bir figürdü. Niki Lauda (eski F1 pilotu) ile birlikte çıkmıştık. 25 yaşlarındaydım. Gece kulübüne gittik. Bir kızı dansa kaldırdım. Dans ederken ne iş yaptığımı sordu. Ben de “Aşçıyım” dedim. Bana baktı ve “Aşçı mı!” dedi. Şarkı biter bitmez yanımdan ayrıldı. (Gülüyor.) “Tamam” dedim ben de. “Bundan sonra ‘Yarışçıyım’ diyeceğim.” Geriye baktığımda çok şey görüyorum ama öldüğümde “İyi bir babaydı” desinler bana yeter. İyi yemek yapmak, iyi bir restorana sahip olmak bir şeydir. Ama en önemlisi çocuklarınızı iyi yetiştirebilmek. Giorgio Moroder yakın arkadaşım. Müzisyen. Tanırsınız, Midnight Express’in müziklerini o yapmıştı. “Spago” adında bir müzikal yazmak istediğini söyledi. Spago, sonsuz dizgi demek. Başı ve sonu olmayan... Parasızdım. Ta o zamanlar da bir restoran açmanın maliyeti 500-600 bin dolardı. Giorgio’ya, Los Angeles’ta eşi olmayan, yepyeni bir yer açmak istediğimi söyledim. En basit yemekleri en iyi kalitede sunan bir restoran olacağını anlattım. Bana, “İtalya’yı, Toskana’yı çağrıştırıyor. Haydi yapalım, adını da ‘Spago’ koyalım” dedi. “Tamam” dedim ben de. “Sen bana parayı verdiğin sürece adını ne koyduğumuz umurumda değil.” Fakat anlaşamadık. O, “Yüzde 70 istiyorum” dedi. Ben, “Yüzde 80”. Sonra bana başka da para vermedi. Ama arkadaş kaldık. O başka bir restorana yatırım yaptı ama 1.5 yıl sonra kapattı. Yani 500 bin dolar kaybetti! 2 yıl önce, 70’inci doğum günü için Spago’yu kapattı. Çok iyi arkadaşız. Zamanının çoğunu Avrupa’da geçiriyor. Los Angeles’a gelir gelmez bizi ziyaret eder. Üvey babam bana hep hiçbir işe yeterli olmadığımı söylerdi. “Aşçı olacağım” dediğimde “Aşçılık kadın işidir” dedi. “Senin işin değil.” Taşrada hayat öyleydi. Kadınlar yemek yapar, erkekler bara gider, ev inşa eder, otomobil tamir ederdi. Gelenek böyleydi. 14 yaşında, evden 80 kilometre uzakta bir otelde çalışmaya gittim. O gün için çok uzak mesafeydi. Ne telefonumuz ne otomobilimiz vardı. 3 hafta sonra oteldeki şef de bana “Bu iş için yeterli değilsin” dedi. Ona “Eve dönemem” dedim. Beni başka bir otele gönderdiler. Orada işler iyi gitti. Fransa’ya gitmeye karar verdiğimde evde babama dedim ki: “Şimdi gidiyorum ve buraya bir Mercedes’le geri döneceğim. O arabayı da senin evine yerleştireceğim.” 17 yaşındaydım. Beni çok çalışmaya iten bir meseleydi bu. İşimi çok seviyordum ve seve seve daha da çok çalıştım. Ki o günler günde 8 değil 12 saat çalışılırdı. Günde 19 saat çalıştığım gün, “Evet işte yapmak istediğim iş bu” dedim. Hayır, hayır. Ortaya çıkardığım bir yemekten sonra “Daha iyisi nasıl olur?” diye sordum hep. Benim için geçmiş yok; bugün ve gelecek var. Eski eşim hep geçmişi düşünürdü. 20-30 yıl önce ne olmuş bitmiş umrumda değil. Spago’yu açtığımda -bunu eski eşim çok iyi bilirgeceleri uyuyamazdım. Ter içinde kalırdım, “Ya kimse gelmezse” diye... Bu yüzden hep kendi sınırlarımı zorlamışımdır. 21 yıl oluyor. Oscar, uluslararası tanınırlığımızı getirdi. Çin’den Avustralya’ya televizyon kanallarını bize çekti. Çünkü herkes sinema yıldızlarını sever. Evet herkes! (Gülüyor.) Gençler de geliyor. Justin Bieber restorana ilk geldiğinde beni tanımıyordu. “Merhaba” demeye gittim, her müşteriye olduğu gibi. Yan masaya geçtiğimde arkadaşına “Bu kim?” diye sormuş. Yanındaki de “Seni salak! Wolfgang Puck’ı tanımıyor musun” demiş. Mutfağa döndüğümde yanıma geldi sonra ve “Haydi beraber bir fotoğraf çektirelim” dedi. Mesela Justin Bieber, Japon bifteği ve beyaz trüf sipariş ediyor. Bence çok iyi bir seçim. Hem vücut yapıyor hem de çok yiyor! Sidney Poitier ise pek tatlı istemez, salata ve ızgara balık yer. Leonardo DiCaprio gelir ve “Wolfgang, sen seç” der. Ona 10 tabaklık bir mönü hazırlarım. Victoria Beckham ise sadece sebze istiyor. (Gülüyor.) İlk aklıma gelen Denzel Washington’ın şarap bilgisi. Jay Z’nin de seçimlerini beğeniyorum. Çiftliklerden sebze, balıkçılardan balık getirdim restoranıma. Basit tarifler; iyi malzeme yani... Mükemmel mekânlar, kaliteli ve de pahalı yemekler vardı ama hiçbirinde benimki gibi açık bir mutfak yoktu. İşte zamanla Amerika’da açılan yeni restoranlar benimkine benzedi. İstemiyorum. Sanırım onlar da istemiyor. Ben insanların iyi vakit geçirdiği bir restoran isterim. Müdavimlerimin eleştirilerine dikkat kesilirim. 25 yıldır haftada 2-3 gelen müşterilerimiz var. Hele ki Los Angeles’ta yıldızlar pek önemsenmez. “Sinema yıldızları bize yetiyor” derler. Çok büyük bir organizasyon. 300 kişi mutfakta, 600 garson salonda oluyor. Servis ve yemek faslı hızla bitiyor. 2 saat içinde konuklar yemek yiyor ve after party’lere gidiyorlar. 1600 kişi ağırlıyoruz. Ama içeride çalışan herkes için de yemek hazırlıyoruz. Yani çok yemek pişiyor o gece.