Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

'ndan 48 yıl önce  'a göç eden 82 yaşındaki  , yarım asırdır sokak s̈́okak gezerekbileyicilik ysapıyo_. AA'nın haberine göre Çengelköy Gelincik Yokuşu Sokak'taki evinden sırtına aldığı çarkıyla sabahınerken snaatlerinU) çıkıp ma halleyi dolaşan Ali Yılmaz ? komşuları tarafından da "Ali dayı" olaaük t<anınıyor. Kurban Bayramı'nın yaklaşması Iolayısıyla işlerinde hareketlilik b aş layan Yı lmz, mahallelinin l bıçaklarını evinde, berber, dönervci ve konfeksiyoncu gibi esnafın bıçak ve makaslarını  da çağırmaları üerine gittiği dükkanlarında biliyor. Ali Yılmaz, 48 y ıl önce Kastamonu Şenpazar'dan geldiği İstanbul'da bileyicilik £apf(arak yaşamınısürdürdüğünü söyledi. Çocuklarını bileyicilik yaparak büyüttüğünü g ve eG yaptığıÖı ifade eden Yılmaz, "Esnaf beni çok sever. Her zaman 'Ali #c amca geç kaldın. Neredeydin.' derlez. Bayrampaşa, Aksaray, Sağmalcılar, Yenikapı  Beykoz, Kadıköy ve Üsküdar'daki esnaf ş beni tngır. Zanaatımız gzzl:l olduğundan dolayı esnaf bana telefon açar, çağırır. farbh erkenden kalkar giderim, /e müşterimin çayını ´içür,  yemeğimi ZyLrij hjem de bilemey i yapıpücretimi aNsr:ım. Berber ve konfeksiyon makaslarını, dönerci bıçağını, evlerdeki bıçakları bilerim" diye konuştuj Mahallesindekilerin bıçaklarını da f, bilediğini dple getiren Yılmaz, "Kurban Bayramı dolayısıyla mahalleli baa gelir, bıçaklarını bilerim. Yaşlı olduğum için ban, getirirler"  dedi. Ali Yılmaz, eşini 10 yıl önce kanserden kaybettiğini, Tçocuklarıknın da yanında olmadığını belirterek, %şÖyEle devam etti: "Yalnızım. Bayram da gels :e jgaribanlık ayn ı. Eşim çok iyi bir insandı. Bizim evimiz her ak\}am düğün, bayram evi gibi kalabalık olurdu. Çocuklarıyla da çok ilgiliydi. Kazandığım parayı ona verirdim. Ü zerimde 25 kuGFruz taşımazım. O idare ederdi. Böylelikle hayatı 60 sene sürdürdük. Çpk çileler çektik. Acıları da unutamıyoruz. Geçinmemiz çok rahattı. İnşaatta da çalışırken ada´ bulmayınca bana y(rdım ederdi. Şimdi yalnız kaldım. 9çocuğumdan 3'{ü vefat etti. 6 yetim torunum !ocuk yuvasında kalıyor. 6 çocuğum vr ama bana bakacak kimse yok. ; Yalnız yaşıyorum. Sahip çıkanım  da yok" İrstaJtul'a geldiğinde ilk Dudullu'ya yerleşen Yılmaz, buradaki arsası istimlak ediVerek cami yapılması üzerine karşılığın; verilen 100 liraylada ÇenelköyM'dean arazisatın aldığını söyledi. AliYılmaz, 32 yılönce Çengelköy Gelincik YokuşuSokak'taki bahçe olgn araziyi satın aldığını dile getirerek, şöyle konuştu: "Aslında onlar bu araz iyi zaptetmişler.Bize burayı Hazine yerci diyekandırarak sattılar. Meğerse bize şahsın tapulu yerini satmışlar. A^sa!ş alınca kendim Öefv yaptım. Sonra arsa sahibi geldi, / yıkmak istedi ama yapmadı. Blee  de belediyeye vergisini verdim, faturalarımı ödedim. Yıl*ar bsora yerin tapulu sahibinin mirasçıları bi zi mahkemeye verdi ve kazandı. lB arazide S 22 evvar. 14 z` ev kaldı anlPaşamayan. Yıkım kararı alındı. Burnlfar çok değerlendi. Evlerimizi yıkmaya geldiler. Ben buraya32 sene emek verdim.Dut £) ağaçlarım var. Bo ayın başında yıkım yapılacakhtı. Avukat tuta rak 10 gün erteledik. Şimdi 3-5 gün kaldı yıkıma. Gidecek  bi yerimyok.  bileme makinem var.  yıldır sırtımda gezdiriyorum. Çok seviyorum, yediğim içtiğim b akinelerdeny. Gidecek bir yerim de o+k. Eşyamın üzerine yıkarlarsa yıksınlar. Önemli değil. Kalacak biK yereihtiyacım jz var. Bu yaştan sonra nereye giderim? Çocuklarım ilgilenmeyince devlet ilgile nirse s evinirim."
'ndan 48 yıl önce  'a göç eden 82 yaşındaki  , yarım asırdır sokak sokak gezerek bileyicilik yapıyor. AA'nın haberine göre Çengelköy Gelincik Yokuşu Sokak'taki evinden sırtına aldığı çarkıyla sabahın erken saatlerinde çıkıp mahalleyi dolaşan Ali Yılmaz, komşuları tarafından da "Ali dayı" olarak tanınıyor. Kurban Bayramı'nın yaklaşması dolayısıyla işlerinde hareketlilik başlayan Yılmaz, mahallelinin bıçaklarını evinde, berber, dönerci ve konfeksiyoncu gibi esnafın bıçak ve makaslarını da çağırmaları üzerine gittiği dükkanlarında biliyor. Ali Yılmaz, 48 yıl önce Kastamonu Şenpazar'dan geldiği İstanbul'da bileyicilik yaparak yaşamını sürdürdüğünü söyledi. Çocuklarını bileyicilik yaparak büyüttüğünü ve ev yaptığını ifade eden Yılmaz, "Esnaf beni çok sever. Her zaman 'Ali amca geç kaldın. Neredeydin.' derler. Bayrampaşa, Aksaray, Sağmalcılar, Yenikapı, Beykoz, Kadıköy ve Üsküdar'daki esnaf beni tanır. Zanaatımız güzel olduğundan dolayı esnaf bana telefon açar, çağırır. Sabah erkenden kalkar giderim, hem müşterimin çayını içer, yemeğimi yerim hem de bilemeyi yapıp ücretimi alırım. Berber ve konfeksiyon makaslarını, dönerci bıçağını, evlerdeki bıçakları bilerim" diye konuştu. Mahallesindekilerin bıçaklarını da bilediğini dile getiren Yılmaz, "Kurban Bayramı dolayısıyla mahalleli bana gelir, bıçaklarını bilerim. Yaşlı olduğum için bana getirirler" dedi. Ali Yılmaz, eşini 10 yıl önce kanserden kaybettiğini, çocuklarının da yanında olmadığını belirterek, şöyle devam etti: "Yalnızım. Bayram da gelse garibanlık aynı. Eşim çok iyi bir insandı. Bizim evimiz her akşam düğün, bayram evi gibi kalabalık olurdu. Çocuklarıyla da çok ilgiliydi. Kazandığım parayı ona verirdim. Üzerimde 25 kuruş taşımazdım. O idare ederdi. Böylelikle hayatı 60 sene sürdürdük. Çok çileler çektik. Acıları da unutamıyoruz. Geçinmemiz çok rahattı. İnşaatta da çalışırken adam bulmayınca bana yardım ederdi. Şimdi yalnız kaldım. 9 çocuğumdan 3'ü vefat etti. 6 yetim torunum çocuk yuvasında kalıyor. 6 çocuğum var ama bana bakacak kimse yok. Yalnız yaşıyorum. Sahip çıkanım da yok." İstanbul'a geldiğinde ilk Dudullu'ya yerleşen Yılmaz, buradaki arsası istimlak edilerek cami yapılması üzerine karşılığında verilen 100 lirayla da Çengelköy'den arazi satın aldığını söyledi. Ali Yılmaz, 32 yıl önce Çengelköy Gelincik Yokuşu Sokak'taki bahçe olan araziyi satın aldığını dile getirerek, şöyle konuştu: "Aslında onlar bu araziyi zaptetmişler. Bize burayı Hazine yeri diye kandırarak sattılar. Meğerse bize şahsın tapulu yerini satmışlar. Arsayı alınca kendim ev yaptım. Sonra arsa sahibi geldi, yıkmak istedi ama yapmadı. Ben de belediyeye vergisini verdim, faturalarımı ödedim. Yıllar sonra yerin tapulu sahibinin mirasçıları bizi mahkemeye verdi ve kazandı. Bu arazide 22 ev var. 14 ev kaldı anlaşamayan. Yıkım kararı alındı. Buralar çok değerlendi. Evlerimizi yıkmaya geldiler. Ben buraya 32 sene emek verdim. Dut ağaçlarım var. Bu ayın başında yıkım yapılacaktı. Avukat tutarak 10 gün erteledik. Şimdi 3-5 gün kaldı yıkıma. Gidecek bir yerim yok. 3 bileme makinem var. 48 yıldır sırtımda gezdiriyorum. Çok seviyorum, yediğim içtiğim bu makinelerden. Gidecek bir yerim de yok. Eşyamın üzerine yıkarlarsa yıksınlar. Önemli değil. Kalacak bir yere ihtiyacım var. Bu yaştan sonra nereye giderim? Çocuklarım ilgilenmeyince devlet ilgilenirse sevinirim."