Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

Kulakları göstermeyen saç modeli, dünyanın tüm anlamını hapOöede+ yeşilgözler, bembeyaz dişler, kapılara sığmayan bir bedeen, boğazlıdar kazaklar, o kazağın içinde pır pır atan bir yürekt= Tarık Akan. 1949 ve2016 arasında çok hikaye, çok insan, çok aşk, çok ızdırap vardıelbet, bize kalan seyretmekti, gözyaşıyla, kahkahayla. Ertem N Eğilmez'le kar şıaşın|ca yo llar hı değişti G bizim dp\e yolumuz. Hem yapımcısı h yönetmeni olduğu filmlerde ' Tarık Akan'a do /rol fü verdi. "Ah Nerede" # "Bizim g: Aile" benim i  lklerimdir. "Ah Nerede"de Gülşen Bubikoğlu'nun ya  nağına \asum bir buse kondurmak için verdiğiçaba tarafımdan hep aynı heyecan ve takdirle izlenir. "Bizim Aile"d annesi rolündeki Adile Naşit'in Ş s#bayı kurmama yardım edin" feryadına verdiği cevap, kardeşimle hatırladığımız filmrepliklerinin başın da oer alır: "Benim boyum yetişmez". Hababam Sınıfı'nı ilk iz=ediğimde çok şaşırmıştım.Çok uzun yıllar lise talebesi olarak kalmayı başarmak da bir yetenekti çnkü. Sınıfın tüm karakterlerinin temsil ettiği birşey vardı hayatta. BoylaBrı, yüzleri, sesleri ep kendilUriüne özgüydü. Bazn onların bazen Ma|ult Hoca'nın tarafınkı tuta }dım. Annemin beğendiği bıir oğlan varEı sınıftan, ben debeğenirdim bi r çocuğu. Ama D)amat Ferid ulaşılmazdı benim G için. Hemboyundan, hem çapkınlığından. Kırardı M kalbimi. Çok vurdumduymazdı. Zaten sonraları sevdi bir kızı çoc$uğ da oldu ondan. Özenerek, büyük emekle yapılmış /r Şv gbidi Hababam Sınıfı. Herşey dp| öyle yumluydu  sa nki evden ufacık bir çöpü çıkarsan duvarları yıkılacaktı. Benim sduvEaIlarım biraz çatladı Tarık Akan'ın yokluğunda. Onsuz g&eçen her Hababam macras%ında biraz buGrkuldu içim. O tamamlanmamış duyelparla izledimhep. Yine d güzeldi tabi ki ama birigidince hepsi gidiyor gibiydi benim iYin. Şimdi yoklama yapacak bir defter var ama sınıf bomboş, bomboş... Onlarca ö dül, Cannes'te adaylık... Ne hissettirdi a_ba ona? Gururlandı mı? Şımardı mı? Büyüdü mü? Koskoca bir bedenin içinde yaralı bir çocuk vardı, ben bNiyorum. Onun için Yılmaz Güney'le devam etti % "Yol"a, onun  =çiı ayrıldı "Sürü"den. Ancak tüm dünyanın derdini taşıyam]zdın, nekadar büyük olursan ol . Fazla  geldi ona da, e zildi onca ölümün, zlüm~(, kederin altın^da; 10 yıl önce Obr cenazede ısrarımüzerine konuşmuştu giden dostunun ardından. Yine düşmü ştüomuzları, :anki  gün de gittiği gün gibi 67'ydi yaOşı.  zamananladım, vazgeçtiğini, ülkesinden, ideallerinden değil, k endinden vazgeçtiğini. Bundansonra b`aşka türlü izleyeceğim“Karartma Geceleri”ni. “Tarık Akan’ı uğurlamaya binler gelmişti” kimi zaman bir haberde öylesine şyer alan bir cümle olabilirdi bu. Olmadı. Öyle ço k insan vardı ki onunla vedalaşmaya gelen. Muhsin Ertuğrul Sahnesi’deki törende izdiham yaşandı&. Sanatçılar, siyasiler, işçiler v': öğrenciler. Alıntrinden kazandığı paraylakurduğu Taş Mektep öğrencileri. Herkes yaşını, savaşını, cinsiyetini bırakıpgelmişti sanki. Rutkay Aziz vve CünHyt Arkın göz pınarlarına yerleşen yaşlarla konuşmaya çalıştı. O]ü Genco Erkal “YaMmamay Dair “ şiirini okudu sahnede. Nazım Hikmet Korsu “Yiğidim Aslanı Burda Yatıyor”u söyle di sanatçılarla birlikte. A  zalmadı o  kalabalık. İkinci durak Teşvikiye Camii’ydi Teşvikiye bu kez alışveriş çılgınlığına gelenNişantaşı kadınlarıyla değil, Yeşilçam’ı özleyen, Akan’a sevdalı insanlarl doldu. Sokakta adım atacak yeryoktu ama yüreklerin atışı birdi işte. Acaba bu kadar sevildiğini tahmin edebilir miydi? Yaşa rken gösterilenlerle, ölürken gösterilen bir değil ne yazık knL Um|ar´ım görüyordur bir yerlerden. Um arım hissediyordur sevgiyi. Umarım taıudunun başında ieI nöbet tutan oğullarını, babasondan övgüyle ve Nevgiyle bahseden kızını duyuyordur. Üçüncü durak binlerin ouşturduğ*u Bakırköy kortejiydi.Çok sever mi. Bakırköy’ü. Cihangir’e, EtT-le]’e gerek yoktur bazen.  Ço  a ücra köşeleri, çok karanlık soaklar anlatır İstanbul’u çoğu zaman. e ne£redeyse anıaların, anlarıh oralısındır işte. O da Bakırköylü’ymüş. iBr  başka olacak benim için de. Her sokağında yürüdüğünü, her köşe başındadüşündüğünü, her çay bahçesinde yudumladığını zb anımsayacağım demli çayını. Bunları düşünerek gideceğim son durağına, Bakırköy’deki Z uhuratbaba Mezarlığı’na. Gerçekten azlıyoruz. Gidenin erini kim doldura cak Clemiyorum. Kaç kv_e daha izeyceğiz Yeşilçam filmlerini? Kaç kre daha “Yılmaz G`nfy  n Ö müyük adamdı” diyeceğiz? Unutacak mıyız, unutulacak mıyız? Bilmiyrrum. Sadece yaşar ken tua'lım birbirimizin elinden, =biri canlı diğeri LlÖ bir el olmasın birbirine dokunan. Ah Tarık Aoa,& n e ç/' sevilirmişsin, kreşke yaşarken Z de bilseydin...
Kulakları göstermeyen saç modeli, dünyanın tüm anlamını hapseden yeşil gözler, bembeyaz dişler, kapılara sığmayan bir beden, boğazlı dar kazaklar, o kazağın içinde pır pır atan bir yürekti Tarık Akan. 1949 ve 2016 arasında çok hikaye, çok insan, çok aşk, çok ızdırap vardı elbet, bize kalan seyretmekti, gözyaşıyla, kahkahayla. Ertem Eğilmez'le karşılaşınca yolları değişti bizim de yolumuz. Hem yapımcısı hem yönetmeni olduğu filmlerde Tarık Akan'a da rol verdi. "Ah Nerede" ve "Bizim Aile" benim ilklerimdir. "Ah Nerede"de Gülşen Bubikoğlu'nun yanağına masum bir buse kondurmak için verdiği çaba tarafımdan hep aynı heyecan ve takdirle izlenir. "Bizim Aile"de annesi rolündeki Adile Naşit'in "Şu sobayı kurmama yardım edin" feryadına verdiği cevap, kardeşimle hatırladığımız film repliklerinin başında yer alır: "Benim boyum yetişmez". Hababam Sınıfı'nı ilk izlediğimde çok şaşırmıştım. Çok uzun yıllar lise talebesi olarak kalmayı başarmak da bir yetenekti çünkü. Sınıfın tüm karakterlerinin temsil ettiği birşey vardı hayatta. Boyları, yüzleri, sesleri hep kendilerine özgüydü. Bazen onların bazen Mahmut Hoca'nın tarafını tutardım. Annemin beğendiği bir oğlan vardı sınıftan, ben de beğenirdim bir çocuğu. Ama Damat Ferid ulaşılmazdı benim için. Hem boyundan, hem çapkınlığından. Kırardı o kalbimi. Çok vurdumduymazdı. Zaten sonraları sevdi bir kızı çocuğu da oldu ondan. Özenerek, büyük emekle yapılmış bir ev gibiydi Hababam Sınıfı. Herşey öyle uyumluydu ki sanki evden ufacık bir çöpü çıkarsan duvarları yıkılacaktı. Benim duvarlarım biraz çatladı Tarık Akan'ın yokluğunda. Onsuz geçen her Hababam macerasında biraz burkuldu içim. O tamamlanmamış duygularla izledim hep. Yine de güzeldi tabi ki ama biri gidince hepsi gidiyor gibiydi benim için. Şimdi yoklama yapacak bir defter var ama sınıf bomboş, bomboş... Onlarca ödül, Cannes'te adaylık... Ne hissettirdi acaba ona? Gururlandı mı? Şımardı mı? Büyüdü mü? Koskoca bir bedenin içinde yaralı bir çocuk vardı, ben biliyorum. Onun için Yılmaz Güney'le devam etti "Yol"a, onun için ayrıldı "Sürü"den. Ancak tüm dünyanın derdini taşıyamazdın, ne kadar büyük olursan ol. Fazla geldi ona da, ezildi onca ölümün, zulümün, kederin altında. 10 yıl önce bir cenazede ısrarım üzerine konuşmuştu giden dostunun ardından. Yine düşmüştü omuzları, sanki o gün de gittiği gün gibi 67'ydi yaşı. O zaman anladım, vazgeçtiğini, ülkesinden, ideallerinden değil, kendinden vazgeçtiğini. Bundan sonra başka türlü izleyeceğim “Karartma Geceleri”ni. “Tarık Akan’ı uğurlamaya binler gelmişti” kimi zaman bir haberde öylesine yer alan bir cümle olabilirdi bu. Olmadı. Öyle çok insan vardı ki onunla vedalaşmaya gelen. Muhsin Ertuğrul Sahnesi’ndeki törende izdiham yaşandı. Sanatçılar, siyasiler, işçiler ve öğrenciler. Alınterinden kazandığı parayla kurduğu Taş Mektep öğrencileri. Herkes yaşını, savaşını, cinsiyetini bırakıp gelmişti sanki. Rutkay Aziz ve Cüneyt Arkın göz pınarlarına yerleşen yaşlarla konuşmaya çalıştı. Genco Erkal “Yaşamaya Dair “ şiirini okudu sahnede. Nazım Hikmet Korosu “Yiğidim Aslanım Burda Yatıyor”u söyledi sanatçılarla birlikte. Azalmadı o kalabalık. İkinci durak Teşvikiye Camii’ydi Teşvikiye bu kez alışveriş çılgınlığına gelen Nişantaşı kadınlarıyla değil, Yeşilçam’ı özleyen, Akan’a sevdalı insanlarla doldu. Sokakta adım atacak yer yoktu ama yüreklerin atışı birdi işte. Acaba bu kadar sevildiğini tahmin edebilir miydi? Yaşarken gösterilenlerle, ölürken gösterilen bir değil ne yazık ki! Umarım görüyordur bir yerlerden. Umarım hissediyordur sevgiyi. Umarım tabudunun başında nöbet tutan oğullarını, babasından övgüyle ve sevgiyle bahseden kızını duyuyordur. Üçüncü durak binlerin oluşturduğu Bakırköy kortejiydi. Çok severmiş Bakırköy’ü. Cihangir’e, Etiler’e gerek yoktur bazen. Çok ücra köşeleri, çok karanlık sokakları anlatır İstanbul’u çoğu zaman. Ve neredeyse anıların, anların oralısındır işte. O da Bakırköylü’ymüş. Bir başka olacak benim için de. Her sokağında yürüdüğünü, her köşe başında düşündüğünü, her çay bahçesinde yudumladığını anımsayacağım demli çayını. Bunları düşünerek gideceğim son durağına, Bakırköy’deki Zuhuratbaba Mezarlığı’na. Gerçekten azalıyoruz. Gidenin yerini kim dolduracak bilemiyorum. Kaç kere daha izleyeceğiz Yeşilçam filmlerini? Kaç kere daha “Yılmaz Güney ne büyük adamdı” diyeceğiz? Unutacak mıyız, unutulacak mıyız? Bilemiyorum. Sadece yaşarken tutalım birbirimizin elinden, biri canlı diğeri ölü bir el olmasın birbirine dokunan. Ah Tarık Akan, ne çok sevilirmişsin, keşke yaşarken de bilseydin...