Aşağıdaki metin farklı kaynaklardan ocr ile çıkarılmış ve içinde hatalar bulunmaktadır. Metindeki hataları düzeltip metni tekrar yaz.

-----------------------------------------------------------------------------<--------------------------     Ağabeyim dediğimHabertürk'ün sahibi Ufuk Güldemir kanserle savaşıyorv Daha öncZ ö~ sadece bir k}şi y{K üzerinde d Gemiş bir ilaçla tedavi oluyor. A ma bu'tebligat'ı çokbüyütmüyor, n  de olsa hayatı mücadelelerle geçti, hiçbir şeyi kolay elde etmedi. Bu bir röportaj de ği. Benim için meslek i hayranlığımın hiçbir zaman azalmadığı YP bir ağabey Ufuk Güldemir. Her satırından, her söylediğinden ders çıkartmaya çalıştığım. Ve dahası, hep inandığım.Dolayısıyla onunla röportaj yapamazdım. Gerginliğimin birinci sebeb%si buydu.  DaasK, Gülde mir evine Soner Yalçın'ı da 'Birleşmiş Milletler Arabulucusu' olarak ağırmış. Bun da şaka olduğunu sonradan öğrendim.  Beklediğimgibi olmadı. Kendi  pm çpok sıcak bir ortamda buldum. Ufuk Güldemir d[e çok g=. iyi görünüyordu. Söyleşi de sohbete dönüştü hemen. Eşi Gaya, SonerYalçın, bahçedeki köpekler, ekranda Habertürk,  çaylar ) ve böreklerle Ufuk ağabey sabırla cevaplandırdı benği..u.  O her ne kadar eskı;Lsi kadar çok işlerle ilgilenmediğinisöylese de yine hep hvada yeni rojeer, yapılması gereken işle<r konuşluyordu. Heyecanından, azminden,gücünden hiçbir şey  gitmemiş; nu gördüm. Böyle kuvvetli biri, kanserin dh üstedinden gelirdi tabii ki. Bu gün okuyacaklarınız en zor kısımlar kan{:erle mücadelesi, kanaerle aşamsı... Yarın daha eğlenceli. lbette medyayı da konuştuk.       Birkaç ay ömrümün kaldığının söylemesi bir tebbigat/ Bir cevap arzulayarak söylemiNyorlar. Benölümü merak ediyordum G\a korkmuyordum. Öbür taraftan bununla müadeOle etm  eyi düşünüyorsun.     Avcılık anılarımı yazdığım kitabkmı tamamladım. coş durmayı sevmiyorumzaten. Bitirmem için Gaya da beni teşvik etti.Av kita bımın son bölümü de kanser tümörüne bir av gi bi mücadeleyle ilgili.     ir günde karar aldım. İl iki hafta çok zor au. Başka bir aleme gidiyorsn ama dönüş noktası var; Ğş! tedaviyle iilleşme {sür=ciğin de başladığını hissediyorsun. Hayatım hep mücadeleyle geçti. Ğu Hiçbir şeyi kolay elde edemedik.Bunu da atlatırım dedim. Kanserin ağırlığını biliyorum, ama mücadele edilebileceğini de biliyorum.      Çeşit*(li sebpepleri  bir arada gösteriyorlar. a Irsi, stres, gfda ibi... Ailede  böyle bir şey lo:masını çokönemsiyorlar. Annem 25 yıl öncekanser, 15 yd_şıl önce de kalın bağırsak ameliyatı ol£. Hala sağ.  H?M Birkaç senedir alkolsüz, sigarasız, az stresle yaşamıor muydunuz? Neredeyse be ş £z] senedir içki-sigara kullanmıyordum. Günde bir saat sor yapıyordum.İyi kide yapıyormuşsum. Bünyemin k uvv etli olmasına ço( yardımcı olduğunu sön!ediler. Kanser tedavisi grürken, Gaya'yla Alaska'ya n ava göttik.     Kutuplara gitmiştim. Orası, Alaska'dan daha sertbir iklime sahip. Bunu bir meydan okuma olağrök gö rdüm.  İklim Hasan Cemal içR?n yet eri kad&ar yumuşak değildi  ama? Zorlanabilirdi, Teksas'ta buluştuk.     Aynı anda birkaç  ilaç deedler. Tümör biraz ilerlemişti, _cerrahi müdahale imkanı kısıtlıydı. adece hayvanlarda ve bir insan üzerinde denenmjş ve başarılı olmuş ü ilacın kombinasyonunu uyguladılar . Paankreas tümörü pj£ tamamen kayboldu. Karaciğer tümörü  küçüldü ve g{errled. ma bu risk Ala ska +gvibi değildic. Hesaplanmış bir riskti. etia Münir'e Ztaneın kafası gibitükürük attım    Metiun Münir'in yazısını çok abartılı ve orantısız buldum. Neden olduğunuda anlayamadım.Metin Münir benim öteden beri değer verdiğim  , aynı mesleki aidiyet duygusunu tanıdığım birisiydi. Ve kendi kendime düşünddüm; buna nasıl bir cevap vermeliyim... Bir  yerde rastlayım istedim ona, aynı nbartılı ve orantısız bir tepki göstereyim ki bunun acısını o da hissetsin. Türkiye'ye geldiğimin ertesi günü, Pettin Müni r' e Kanyon'da rastladım. Birisiyle oturmuş yemekyiyordu. Beni görünce \Yh kollarını açıp üstüme doğru Dy beni kuzcaktlamak içn gelmek istediğinde, ben de Gon[a doğru yürüdüm. Yarı metre kklınca bekledim. Sonra Iidane#ı kafa atışı gibi Metin Münir'in yüzüne, göğsüne tükürdüm.  'İnsan biraz mağrur olu~r, sen  ne utanmaz ad amsın, hem böyle yazıyorsun, hem de kollarını açıp geliyorsun, öl̈́ yazan birinin böyle davranması gerekmiyor ki, insan biraz tutarlı olu' dedim. Ağır ha ]L|aretler ettim. SNnra d a 'Seni daha kalabalık bir yerde grürs{em z+ iki \ tokat vurcağım' de dim, 'Ama burası yeterince kalabalıpk dği. Şimdigit yerine otur.' Gözleri faltaşı gibi büyüdü, gitti yerine oturdu,ağzını açıp tek kelime söyleyemedi. Şöyle bi tirdim: 'Abartılı veorantısız  bir tepki verdiğimi bilIiyorum, ama bu^n acısını yaşa istedim, çünkü senin yRzın da abartılı  ve orantısızdı, buna ancak bjöy,e tavır koyabilirdim. Bu bir  cevap değil, tavır. Seninki ud bir yazı değil,tavırdı. B[u da bir tavır bence.'       Olur m u, avcılık benim ,}c sağlam karnım! e     Avcılığı sizin kadar ~}ş mesele etmiyorum cis Kimi gidiyor futbfl oynuyor, ben  de ava gidiyorum.Benim kafamda öyle kurgulandığı kadarbüyük bi şey değil ki. J O tepkilerin be{nim avcılığımla ala!kası yok, benimle alakası va& O tepki avcı oldu'um için değil, gazeteci  Ufu oY} k Güldemir olduğum i<sçin  var. Tepkigösterenlerin öneml\i bölümüyle yollarımız bir yerde karşılaşmış, ayaklarına basmışım falan filan..  Tmamen iyileşilmiyor     Kanse- tamamen iyileşilen ibir  şey değil. Bugünkü ilaçlarla g´riletmek, .ümörlerin büyü mesini engellemek mümkün. Kanserle iyileşmek bu ols a gerek. Daha ötesini bilmiyorum. Kanserle iyileşmek de değil db_e, kanserle yaşamak dy bir şey vr atüık. Onu geriletiyorsun e yaşamayı srdüyors~un. Ama benim için'Kanseri yendim+' gibi bir şey söylemem mü mkündeğil. Zaman zaman hasta olduğumu unuturum     Kanserle, ka nserli ;eğlmiş gibi yaşıyorsun. Kanseri her gün aklıa getirmiyorsun. Hceer gün I aklına getirirsen olmuyor.  Ben zaman zaman hasta mıyı m unutuyorum. Zaten dostlarım da oD bana 'Çok £ iyi göfrünüyofraun, hasta dedil gibisin' diyor. Kanseri bilinçaltı ediyorsun ve onu unutuyorsun. Ağrın sızın yoksa onunla birlikte yaşıyorsun.        BiIand'la kavgamız kişiseldi, barıştık Gazeteci olmayanlar dzin bir korku figürüyüm Hasan Cemal'in adı Has.an AbI olarak tescillendi BeyazTürk kavramı bğlamındaN koptu Uğur Dündar benden nefret ue ve ölmemi ister Milliyet'te yayın yönetmenlerinin glcü azalmıştı, onu değiştirmeliydim Bu medya düzeni zorlabeni pdatron yaptı Başarılı olduğumda kovulmamak için patron oldum ö Altan Öymen'inköşesinin yerine kuş koyyzdım
---------------------------------------------------------------------------------------------------------     Ağabeyim dediğim Habertürk'ün sahibi Ufuk Güldemir kanserle savaşıyor. Daha önce sadece bir kişi üzerinde denenmiş bir ilaçla tedavi oluyor. Ama bu 'tebligat'ı çok büyütmüyor, ne de olsa hayatı mücadelelerle geçti, hiçbir şeyi kolay elde etmedi. Bu bir röportaj değil. Benim için mesleki hayranlığımın hiçbir zaman azalmadığı bir ağabey Ufuk Güldemir. Her satırından, her söylediğinden ders çıkartmaya çalıştığım. Ve dahası, hep inandığım. Dolayısıyla onunla röportaj yapamazdım. Gerginliğimin birinci sebebi buydu.  Dahası, Güldemir evine Soner Yalçın'ı da 'Birleşmiş Milletler Arabulucusu' olarak çağırmış. Bunun da şaka olduğunu sonradan öğrendim.  Beklediğim gibi olmadı. Kendimi çok sıcak bir ortamda buldum. Ufuk Güldemir de çok iyi görünüyordu. Söyleşi de sohbete dönüştü hemen. Eşi Gaya, Soner Yalçın, bahçedeki köpekler, ekranda Habertürk, çaylar ve böreklerle Ufuk ağabey sabırla cevaplandırdı beni...  O her ne kadar eskisi kadar çok işlerle ilgilenmediğini söylese de yine hep havada yeni projeler, yapılması gereken işler konuşuluyordu. Heyecanından, azminden, gücünden hiçbir şey gitmemiş; onu gördüm. Böyle kuvvetli biri, kanserin de üstesinden gelirdi tabii ki. Bugün okuyacaklarınız en zor kısımlar; kanserle mücadelesi, kanserle yaşaması... Yarın daha eğlenceli. Elbette medyayı da konuştuk.     Birkaç ay ömrümün kaldığının söylemesi bir tebligat. Bir cevap arzulayarak söylemiyorlar. Ben ölümü merak ediyordum ama korkmuyordum. Öbür taraftan bununla mücadele etmeyi düşünüyorsun.      Avcılık anılarımı yazdığım kitabımı tamamladım. Boş durmayı sevmiyorum zaten. Bitirmem için Gaya da beni teşvik etti. Av kitabımın son bölümü de kanser tümörüne bir av gibi mücadeleyle ilgili.      Bir günde karar aldım. İlk iki hafta çok zordu. Başka bir aleme gidiyorsun ama dönüş noktası var; tedaviyle iyileşme sürecinin de başladığını hissediyorsun. Hayatım hep mücadeleyle geçti. Hiçbir şeyi kolay elde edemedik. Bunu da atlatırım dedim. Kanserin ağırlığını biliyorum, ama mücadele edilebileceğini de biliyorum.      Çeşitli sebepleri bir arada gösteriyorlar. Irsi, stres, gıda gibi... Ailede böyle bir şey olmasını çok önemsiyorlar. Annem 25 yıl önce kanser, 15 yıl önce de kalın bağırsak ameliyatı oldu. Hala sağ.  Birkaç senedir alkolsüz, sigarasız, az stresle yaşamıyor muydunuz? Neredeyse beş senedir içki-sigara kullanmıyordum. Günde bir saat spor yapıyordum. İyi ki de yapıyormuşsum. Bünyemin kuvvetli olmasına çok yardımcı olduğunu söylediler. Kanser tedavisi görürken, Gaya'yla Alaska'ya ava gittik.     Kutuplara gitmiştim. Orası, Alaska'dan daha sert bir iklime sahip. Bunu bir meydan okuma olarak gördüm.  İklim Hasan Cemal için yeteri kadar yumuşak değildi ama? Zorlanabilirdi, Teksas'ta buluştuk.      Aynı anda birkaç ilaç denediler. Tümör biraz ilerlemişti, cerrahi müdahale imkanı kısıtlıydı. Sadece hayvanlarda ve bir insan üzerinde denenmiş ve başarılı olmuş üç ilacın kombinasyonunu uyguladılar. Pankreas tümörü tamamen kayboldu. Karaciğer tümörü küçüldü ve geriledi. Ama bu risk Alaska gibi değildi. Hesaplanmış bir riskti.  Metin Münir'e Zidane'ın kafası gibi tükürük attım     Metin Münir'in yazısını çok abartılı ve orantısız buldum. Neden olduğunu da anlayamadım. Metin Münir benim öteden beri değer verdiğim, aynı mesleki aidiyet duygusunu tanıdığım birisiydi. Ve kendi kendime düşündüm; buna nasıl bir cevap vermeliyim... Bir yerde rastlayım istedim ona, aynı abartılı ve orantısız bir tepki göstereyim ki bunun acısını o da hissetsin. Türkiye'ye geldiğimin ertesi günü, Metin Münir'e Kanyon'da rastladım. Birisiyle oturmuş yemek yiyordu. Beni görünce kollarını açıp üstüme doğru beni kucaklamak içn gelmek istediğinde, ben de ona doğru yürüdüm. Yarım metre kalınca bekledim. Sonra Zidane'ın kafa atışı gibi Metin Münir'in yüzüne, göğsüne tükürdüm. 'İnsan biraz mağrur olur, sen ne utanmaz adamsın, hem böyle yazıyorsun, hem de kollarını açıp geliyorsun, öyle yazan birinin böyle davranması gerekmiyor ki, insan biraz tutarlı olur' dedim. Ağır hakaretler ettim. Sonra da 'Seni daha kalabalık bir yerde görürsem iki de tokat vurcağım' dedim, 'Ama burası yeterince kalabalık değil. Şimdi git yerine otur.' Gözleri faltaşı gibi büyüdü, gitti yerine oturdu, ağzını açıp tek kelime söyleyemedi. Şöyle bitirdim: 'Abartılı ve orantısız bir tepki verdiğimi biliyorum, ama bunun acısını yaşa istedim, çünkü senin yazın da abartılı ve orantısızdı, buna ancak böyle tavır koyabilirdim. Bu bir cevap değil, tavır. Seninki de bir yazı değil, tavırdı. Bu da bir tavır bence.'      Olur mu, avcılık benim sağlam karnım!     Avcılığı sizin kadar mesele etmiyorum ki! Kimi gidiyor futbol oynuyor, ben de ava gidiyorum. Benim kafamda öyle kurgulandığı kadar büyük bir şey değil ki. O tepkilerin benim avcılığımla alakası yok, benimle alakası var. O tepki avcı olduğum için değil, gazeteci Ufuk Güldemir olduğum için var. Tepki gösterenlerin önemli bölümüyle yollarımız bir yerde karşılaşmış, ayaklarına basmışım falan filan...  Tamamen iyileşilmiyor     Kanser tamamen iyileşilen bir şey değil. Bugünkü ilaçlarla geriletmek, tümörlerin büyümesini engellemek mümkün. Kanserle iyileşmek bu olsa gerek. Daha ötesini bilmiyorum. Kanserle iyileşmek de değil de, kanserle yaşamak diye bir şey var artık. Onu geriletiyorsun ve yaşamayı sürdüyorsun. Ama benim için 'Kanseri yendim' gibi bir şey söylemem mümkün değil. Zaman zaman hasta olduğumu unuturum     Kanserle, kanserli değilmiş gibi yaşıyorsun. Kanseri her gün aklına getirmiyorsun. Her gün aklına getirirsen olmuyor. Ben zaman zaman hasta mıyım unutuyorum. Zaten dostlarım da bana 'Çok iyi görünüyorsun, hasta değil gibisin' diyor. Kanseri bilinçaltı ediyorsun ve onu unutuyorsun. Ağrın sızın yoksa onunla birlikte yaşıyorsun.        Birand'la kavgamız kişiseldi, barıştık Gazeteci olmayanlar için bir korku figürüyüm Hasan Cemal'in adı Hasan Abi olarak tescillendi Beyaz Türk kavramı bağlamından koptu Uğur Dündar benden nefret eder ve ölmemi ister Milliyet'te yayın yönetmenlerinin gücü azalmıştı, onu değiştirmeliydim Bu medya düzeni zorla beni patron yaptı Başarılı olduğumda kovulmamak için patron oldum Altan Öymen'in köşesinin yerine kuş koymadım