Esas Sayısı:1976/34 Karar Sayısı:1976/52 1 "... I  Davacının gerekçesi: Dava dilekçesinde Anayasaya aykırılık nedenleri şöylece açıklanmaktadır. ANAYASA MAHKEMESİ SAYIN BAŞKANLIĞINA ANKARA Davacı : Millet Meclisinin üye tamsayısının 1/6'dan fazla üyesi. (Ad ve soyadları, Seçim Bölgesi ve imzaları onaylı olarak eklidir.) Tebligat yapılacak Üye: Orhan Eyüboğlu   İstanbul Milletvekili C.H.P. Genel Sekreteri   ANKARA Davanın konusu : l Mart 1976 gün ve 15515 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1970 sayılı, 1976 yılı Bütçe Kanununun 12, 32, 35, 45, 50, 51, 90. maddelerinin Anayasaya biçim ve esas yönünden aykırı olarak çıkarılmış bulunması nedeniyle iptali istemine değindir. İptal nedenleri : l Mart 1976 gün ve 15515 sayılı Resmi Gazete ile yayımlanan 1970 sayılı 1976 yılı Bütçe Kanununun kimi maddelerinin biçim ve kimi maddelerin esas yönünden Anayasaya aykırı olarak çıkarılmış olması nedenleriyle iptali gerektiren aykırılıkları ayrı ayrı iki bölümde sunuyoruz. "l  BİÇİM YÖNÜNDEN İPTALİ GEREKEN MADDELER VE NEDENLERİ : A. Komisyon raporunun 33. (Bütçe 'Kanununun 32.) maddesinin görüşülmesi sırasında verilen bir önerge ile gelir azaltıcı değişiklik yapılmıştır. Döner sermayeli Kuruluşların gelirlerinden % 15'e kadar olan kısmının genel bütçeye gelir kaydına Maliye Bakanına yetki veren bu maddede bir yol izlenmiştir. Verilen bir önerge ile (Vakıflar Genel Müdürlüğü ve bağlı kuruluşlar hariç) biçiminde bir parantez açılmış ve böylece bu kuruluşların gelirlerinden alınacak % 15,e kadar olan miktar oranında bir gelir azalması sağlanmıştır. Bu nitelikte bir önerge verilmesi, işleme konulması, oylanması ve kabul edilmesi Anayasanın 94. maddesinin son fıkrasına aykırı olarak yapılmıştır. Bu nedenle Anayasanın 94. maddesine göre son şekli verilen Bütçe Kanununun 32. maddesine gider azaltıcı nitelikte konulmuş olan (Vakıflar Genel Müdürlüğü ve bağlı kuruluşlar hariç) tümcesinin (cümlesinin) yine aynı Anayasa maddesinin son fıkrasına aykırı olarak konulması iptalini gerektirmektedir. B Komisyon Raporunun 36. (Bütçe Kanununun 35.) maddesinin görüşülmesi sırasında da gider artırıcı değişiklikler yapılmıştır. Bu madde yolluklarla ilgilidir. Yapılan değişiklik iki ayrı yerde olmuştur.Esas Sayısı:1976/34 Karar Sayısı:1976/52 2 a) Raporun (c) fıkrasında sayılan çeşitli müfettişler arasında (Çalışma Bakanlığı İş Müfettişleri) bulunmamaktaydı. Önerge ile teklif edilmiş, işleme konulmuş, oylanıp kabul edilmiştir. Böylece gider artırıcı bir sonuç alınmıştır. b) Raporun 1. fıkrası ile getirilen (H) cetvelinde değişiklik yapılmıştır. (H) cetvelinin (C) bölümünde, müfettişlere verilecek yevmiyeler iki kısımdan ibaretti. (Bir il veya bölge çapında) ve (Türkiye Çapında) olmak üzere denetim hizmeti görenler için ayrı ayrı yevmiyeler öngörülüyordu. Verilen bir önerge ile bu üçe çıkarıldı ve (Bir il çapında) , (Bölge çapında) ve (Türkiye Çapında) biçimine dönüştürülerek, (Bölge çapında) denetim yapanlar, (il çapında) denetim yapanlara nazaran 20 TL. daha fazla yevmiye alacak hale getirildi. Raporda ise her iki kategori oylanması ve kabulü de Anayasanın 94. maddesinin son fıkrasına aykırı bir işlem olmuştur. Yukarıda a ve b olarak içeriğini açıkladığımız ve gider artırıcı nitelikle değişiklikler de Anayasanın 94. maddesinin emredici hükmüne (son fıkrasına) karşın yapılmış olduğundan iptali gerekmektedir. Bu bolümde sunduğumuz ve biçim yönünden iptali isteminde bulunduğumuz değişiklikler, bir yönden de esasla ilgili olmasına rağmen doğuş nedenlerinin biçime ağırlık vermesinden dolayı bu yol izlenmiştir. 2  ESAS YÖNÜNDEN İPTALİ GEREKEN MADDELER VE ANAYASAYA AYKIRILIK NEDENLERİ : 1970 sayılı Bütçe Kanununun aşağıda açıklayarak sunduğumuz kimi maddeleri Anayasa'nın 12 ve 126. maddelerine esas yönünden açıklanan nedenlerle aykırı olarak düzenlenmiştir. A) Bütçe Kanununun 12. maddesi "özel ve toplu sözleşmelerle istihdam olunacak personele ödenecek ücretler" için tavan sınırı getirmekledir. Bununla da kalmayarak "Aynı menfaatler sözleşmeler itibariyle, Maliye Bakanınca görevlendirilecek üç kişilik bir kurul tarafından değerlendirilir. Limiti aşan sözleşmelerin yeniden düzenlenmesi mümkün olmadığı takdirde Limiti açan kısım gelir bütçesinde açılacak özel bir tertibe gelir kaydolunmak suretiyle Hazineye yatırılır. Bu madde hükümlerine uyulmaması halinde 6183 sayılı kanun hükümlerine göre takibat yapılır" hükmünü eklemektedir. Böyle bir hükmün Bütçe Kanununda yer almasının yasal yönden olanağı ve dayanağı olamaz. Nedenlerini üç ayrı bölümde sunmak istiyoruz. a) Bu madde ile düzenlenen husus, kamu personel istihdamında yepyeni bir ilkedir. Böyle bir ilke bu güne kadar, personelle ilgili mali kanunlarda yer almamıştır. İlgili kanunlarda yer almamış olmasının ayrı ve özel bir anlamı vardır. Bütçe politakaları yürürlükteki kanunların gereklerine göre düzenlenir ve Bütçe Kanunlarında yer alır. Personel sistemini düzenleyen kanunların taşımadıkları hükümlerin Bütçe Kanunlarına konulması yürürlükteki sistemleri ya aksatır ya da yürümez hale getirir.Esas Sayısı:1976/34 Karar Sayısı:1976/52 3 Onikinci madde ile getirilen bu sınırlama personel sistemini belirleyen kanunlara yeni hükümler getirmektedir. Bu sonuç ise Anayasa'nın 126. maddesinin açık hükmüne aykırıdır ve Yüce Mahkemenizin bu konuda yerleşmiş kararlarına da uygun düşmemektedir. b) Nitekim Millet Meclisinde bu madde görüşülürken Anayasa'nın 94. maddesine göre "gider artırıcı" sayılacak bir fıkra, maddenin birinci ve ikinci pragrafları arasına sokulmuştur. Bu bir bakıma biçim yönünden aykırılık olduğu kadar bu bozulma hükmün Millet Meclisi tarafından doğuracağı sakıncaların bir ölçüde ortadan kaldırılmasına yöneliktir. Eklenen fıkra, "uçucu ve uçuş hizmetlerinin teknik ve yönetim sorumluluğu ile görevli" personel içindir. Bu personel için saptanan sınırlamanın uygulanmayacağı hükmünü getirmektedir. Konulan bu fıkra, onikinci maddenin kanunlaşması karşısında belirli bir kesime özel imtiyazlar getirmesi yönünden Anayasa'nın 12. maddesine aykırı bir durum yaratmıştır. Onikinci madde hükmü eşitlik ilkesini bozduğu kadar, eklenen fıkra ile bu sınırlamanın dışında kalanlara sağlanan yarar yönünden de bir eşitsizlik yaratmıştır. Bu durum, özel kanunlarla düzenlenmesi gerekli olan ve bir sistemin oluşturulduğu yasalarla ilgili hükümlerin Bütçe Kanunlarıyla düzenleme çabalarının yanlışlığı ve aykırılığı örneğini de ortaya çıkarmıştır. c) Bu sınırlama için getirilen aslında hiç önemi yoktur. Bu 25.000 de olabilir. Daha az ya da fazla da olabilir. Önemli olan yasa dışı Anayasa dışı olmasıdır. Gösterge, katsayı sistemine rağmen 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, yan ödemeler (iş riski, iş güçlüğü, teminindeki güçlük zammı vb.) getirmekte, derece ve kademesi belli olan memurlara görev yeri için ayrı olmak üzere bir çok ödemelerin yapılabileceğini belirleyerek Devlet Memuru için böyle bir tavan getirmiyor. Asker personel için de sivil personelde olduğu gibi sınır çizmiyor. Özel sektör için de sınır getiren hiçbir yasa hükmü yoktur. Ama yalnız İşçiler için buna zorunluk duyuluyor. Aynı kesimin personel ücretlerini düzenleyen yürürlükteki yasalar da böyle bir sınır tanımıyor. Yalnız işçileri hedef tutan bu hükmün tanıdığı ayrıcalık, iki yönlü eşitsizliği simgelemektedir. Birincisi kamu ya da özel kesimde çalışanlar için getirilmemiş olması, sadece kamu kesiminde çalışan ve çalışacak işçiler için getirilmesidir. Diğeri ise hak eksikliği ve yarar yoksunluğu yaratmasıdır. Bu iki yönü ve ilgili yasalarla düzenlenmesi zorunluğu gözönüne alınınca Anayasa'nın 12. ve 126. maddelerine aykırılık son derece açık bir biçimde kendisini göstermektedir. Bu nedenlerle Bütçe Kanununun 12. maddesinin gerek Bütçe Karma Komisyonunca sevkedilen içeriği ve gerekse Millet Meclisinde eklenen fıkra nedeniyle aldığı son şekli hem biçim hem esas yönünden Anayasa'nın 12, 94 ve 126. maddelerine aykırı olmuştur. B  Bütçe Kanununun 35. maddesi 1/3/1954 gün ve 6245 sayılı Harcırah Kanununun 33. maddesinin (a) ve (b) fıkralarını 49. maddenin 2. fıkrasını ve 7. maddenin 1. fıkrasını yürürlükten kaldıran nitelikte hükümler taşımaktadır. Ve bu nedenle Anayasa'nın 126. maddesine aykırıdır.Esas Sayısı:1976/34 Karar Sayısı:1976/52 4 Şöyle ki : a) 6245 Sayılı Harcırah Kanununun 33. maddesi ilk fıkrasında yurt içi yevmiyelerinin her yıl bütçe yasaları ile saptanacağını öngörmekte fakat, (a) fıkrasında bu yevmiyelerin memur ve hizmetliler için aylık veya ücret tutarlarının % 3 ünden az, % 6 sından çok olmayacağını (b) fıkrasında da müfettişler için % 3,5'dan az, % l den çok olamayacağını hükme bağlamakta, yani bir tavan ve taban sınırı koymaktadır. Yasa hükmü böyle iken Bütçe Kanununun 35. maddesinin 1. fıkrası (1/3/1954 gün ve 6245 sayılı Harcırah Kanununun 33. maddesinin (a) ve (b) bentlerinde yazılı nisbet ve yevmiye miktarlarına ilişkin kayıtlayıcı hükümler uygulanmamak üzere......) biçiminde bu madde hükmünü uygulamadığını açıkça ilân ederek yevmiyelerin (H) cetvelinde gösterildiğini belirtmektedir. b) Aynı maddenin 2. fıkrası (Harcırah Kanununa göre yapılacak ödemelerde 1322 sayılı Genel Kadro Kanununun 7. maddesi hükmü, personelin yeni kadro dereceleri esas alınmak suretile 1976 mali yılında da uygulanır) hükmünü getirmektedir. Konuyu biraz açmakta yarar olacaktır. Önce 1322 sayılı Genel Kadro Kanuna yapılan atıf, bu kanunun 7. maddesini değiştirir niteliktedir. Çünkü 1322 sayılı Kanunun 7. maddesi (657 sayılı Devlet Memurları Kanununun uygulanmasına geçildikten sonra, harcırahın tesbitinde, 6245 sayılı Kanunda gerekli değişiklik yapılıncaya kadar eski hükümlerin uygulanmasına ve eski aylık ve ücret tutarları üzerinden harcırah ödenmesine devam olunur.) hükmünü koymaktadır. Görüldüğü gibi bu maddede KADRO ile ilgili açık veya kapalı hiçbir söz geçmemekte AYLIK VEYA ÜCRET TUTARI deyimleri kullanılmaktadır. Bu durumda bütçe maddesi ile 1322 sayılı Yasanın 7. maddesi de değiştirilerek uygulanıyor demektir. Yine aynı bütçe maddesi ile 6245 sayılı Harcırah Kanununun 33. maddesinin (a) ve (b) fıkralarının uygulanmayacağı açıkça kabul ediliyor. Ayrıca sözü edilmemekle beraber 6245 sayılı Harcırah Kanununun 7. maddesinin 1. fıkrası da uygulamadan kaldırılmış oluyor. Bu madde de aynen şöyledir: (Harcıraha istihkakda, işgal edilen kadroya ait tutarlar esastır. Ancak kadro aylığı karşılık gösterilmek suretile yapılan tayinlerde müktesep hak olarak alınan aylık veya ücret tutarları nazar ı itibare alınır.) Bilinmektedir ki 1327 sayılı Yasa ile başlayan ve çeşitli kararnamelerle sürüp, sonunda 1897 sayılı Yasaya göre yapılan intibaklar sonucu, çalışan Personel, genel olarak kadrosunun üzerinde bir dereceye intibak etmiş ve intibak çizelgesine göre de kazanılmış hak aylığını, işgal ettiği kadroya istinaden alır hale gelmiştir. Kadro ile kazanılmış hak aylığı arasında ortaya çıkan bu farklılığı gidermek için aynı bütçenin 37. maddesinin (b) fıkrası ile (15/5/1975 tarih ve 1897 sayılı kanun ile kanun hükmünde kararnamelere göre intibakı yapılan personelin aylıkları, Kurumlara tahsis edilen kadrolara müsteniden, söz konusu Kanun ile kararnamelerin intibak hükümlerine göre tesbit edilen dereceleri üzerinden ödenir.) hükmü getirilmiştir. Bu hüküm, 6245 sayılı Yasanın 7. maddesinin l. fıkrasında yer alan (Kadro aylığı karşılık gösterilmek suretile yapılan tayinlerde ......) hükmünün aynıdır. Bugün artık, işgal edilen kadro ile intibaklar sonunda ulaşılan derece arasında kesin bir farklılık vardır ve tüm memurlar, kadro aylığı karşılık gösterilmek suretile yapılmış tayinler durumuna gelmiştir. Bütçenin 37. maddesinin (b) fıkrası hükmü de bunun delilidir. Bu hüküm, kadronun üstünde olan ve intibaklarla gelinen kazanılmış hak aylığının ödenmesini mümkün kılmak için getirilmiştir. Hal böyle iken, bütçenin 35. maddesinin 2. fıkrası ile hem 1322 sayılı Kanunun 7. maddesi, hem de 6245 sayılı kanunun 7. maddesinin 1. fıkrası değiştirilmiş olmaktadır. Böyle bir değişiklik ise Anayasa'nın 126. maddesine aykırı düşmektedir.Esas Sayısı:1976/34 Karar Sayısı:1976/52 5 c) Aynı maddenin (g) fıkrası (6245 sayılı Harcırah Kanununun 49. maddesine göre verilen tazminatın hesabında, yeni kadro aylık tutarları esasa alınarak söz konusu maddeye göre oranlar yeniden tesbit edilinceye kadar, kadro aylık derecelerine   Devlet Memurları Kanununun 45. maddesine göre yapılan atamalar hariç  tekabül eden 7244 sayılı kanunun 1. maddesindeki aylık tutarları esas alınır) hükmünü getirmektedir. Bütçe Yasasının bu hükmü, önce 6245 sayılı Yasanın 49. maddesine, aykırıdır. Çünkü bu maddenin 2. fıkrası, 1. fıkrada sayılan ve (Yevmiye ve yol masrafı ödenmeyen) görevlilere, (Bu gibilere asıl istihkaklarına ilâveten aylık veya ücret tutarlarının, hizmetlilere de ücrete en yakın aylık tutarının % 30 undan fazla olmamak üzere, alâkalı vekâlet ile Maliye Vekâleti arasında tesbit edilecek bir tazminat ödenir) demektedir. Konu, bir yandan normal yurt içi yolluklar dışında tutulmakta, öte yandan da 6245 sayılı Yasanın 7. maddesinin ve 1322 sayılı Yasanın da. 7. maddesinin ön verdiği gibi (işgal edilen kadro) yerine, (Kazanılmış hak aylığı) İlkesine bağlanmakta, ayrıca bunun bir tazminat olduğu aylık veya ücret tutarlarının % 30 u ile sınırlı olacağı da belirtilmektedir. İşgal edilen kadro ile intibaklar sonunda ulaşılmış kazanılmış hak aylığı arasındaki fark ve nedenleri bilinmektedir. Bu gerçek Bütçe Yasasının 37. maddesi ile kabul edilmiştir. Hâl böyle iken 6245 sayılı Kanunun 49. maddesinin uygulanmasına ilişkin hükümde, yeniden KADRO kavramına yer verilmesi öncelikle 6245 sayılı Kanunun 49. maddesini değiştirir niteliktedir ve bu nedenle Anayasanın 126. maddesine aykırıdır. Sonra da bu konuda Danıştay 5. Dairesinin 12/6/1959 gün ve esas 1958/366, karar, 1959/175 sayılı, aynı Dairenin 15/5/1961 gün ve esas 1960/619 karar 1961/1455 sayılı kararlarına, Sayıştay'ın 23/6/1955 gün ve 2246/7, 22/11/1956 gün ve 2312/2 sayılı kararlanma da uymamaktadır. Kaldı ki 1975 Bütçesinin aynı konuya ilişkin 47. maddesinin (g) fıkrası da kadro aylığı yerine (Fiilen alınan aylık) esasını korumakta idi. 1976 Bütçesi ile getirilen hüküm Anayasa bakımından tutarsız ve dayanaksızdır. Bütçe ile ilgili değildir. Özel kanun hükümlerini değiştirir niteliktedir. B  Bütçe Yasasının 45. maddesi, 657 sayılı Devlet Memurları Yasasının 202. maddesini kısmen uygulamadan kaldırmakta ve bu nedenle de Anayasa'nın 126. maddesine aykırı bulunmaktadır. 657 Sayılı Yasanın 202. maddesinin 2. fıkrası (Bu yardım memurun herne şekilde olursa olsun menfaat karşılığı çalışmayan eşi ve çocukları İçin her yıl bütçe kanunlarında tesbit edilecek miktar üzerinden ödenir) hükmünü getirmiştir. 1976 bütçesinin 45. maddesi ise (657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 202   205. ve 926 sayılı Türk Silâhlı Kuvvetleri Personel Kanununun 153   156. maddeleri gereğince ödenecek olan aile yardımı, 1976 mali yılında yalnız çocuklar için verilir) biçimindeki 1. fıkrası ile 657 sayılı Yasanın da hükümlerini uygulamadan kaldırmaktadır. C  Bütçe Yasasının 50 maddesi, 657 sayılı Yasanın 1897 sayılı yasa ile değişik 178. maddesini de değiştirdiği için Anayasa'nın 126. maddesine, fazla çalışma ücretlerinde işçi kesimindeki uygulamaya aykırı hükümler getirdiği için de yine Anayasa'nın 12. maddesine aykırıdır. Şöyle ki : a) 50. maddenin 1. fıkrası, ödenecek fazla çalışma ücretinin saat başına 2 liradan az, 15 liradan çok olamayacağını öngörmektedir. Halbuki 657 sayılı Yasanın, 1897 sayılı Yasa ile değişik 178. maddesi (Her kurum için yıllık fazla çalışma saati toplamı ile saat başına ödenecekEsas Sayısı:1976/34 Karar Sayısı:1976/52 6 ücretler, Kurumlar itibariyle Bakanlar Kurulunca kararlaştırılır) hükmünü getirmiştir. Buna göre fazla çalışma ücreti olarak saat başına verilecek miktarın Bütçe Yasası ile sınırlanması, 178. maddeyi yürürlükten kaldırmak olur. Çünkü bu miktarı saptama yetkisine sahip Bakanlar Kurulu, bütçenin getirdiği tavan ve tabanla bağlanmış olmaktadır. b) Aynı bütçe maddesinin B. C. D. E. F. bentlerinde çeşitli personel için MAKTU fazla çalışma ücretinin ödenmesine ön verilmektedir. Halbuki 657 sayılı Devlet Memurları Yasasının, 1897 sayılı Yasa ile değişik 178. maddesine göre MAKTU fazla çalışma ücreti ödenmesine olanak yoktur. Bütçe Kanununun 50. maddesinin B. C. D. E ve F bentlerinde maktu fazla çalışma ücreti ödenmesi öngörülen kurumlar personeli, ya da meslekler mensupları için bu ayrıcalık, Anayasa'nın 12. maddesine ters düştüğü gibi, 178. maddeyi değiştirir nitelikte olduğundan 126. maddesine de aykırı bulunmaktadır. c) İşçi kesiminde fazla çalışma ücreti, saat ücretinin ya da saat başına günlük veya aylığından düşen ücretin % 50 fazlası olarak ödenmektedir. Bu haliyle önce, herkese, ödenen fazla çalışma ücreti, asıl ücreti ile orantılıdır, sonra da % 50 zamlı olarak değerlendirilmektedir. Buna karşın Bütçenin 50. maddesi memurlar için bu uygulamayı aylık ücretinden saat başına düşen miktar ne olursa olsun eşit şekilde ödemeyi öngörmektedir. Örneğin, 4. derecenin son kademesinde 6.660  lira aylık ve 27.75 lira saat ücreti ile çalışan bir genel idare hizmetleri sınıfı personel ile aynı sınıfta yer alan 1.440.  lira ücretli bir personele saat başına 10.  lira ödenebilmektedir. Çünkü uygulamada genel olarak teknik hizmetlere 12.50.  Genel İdare hizmetlerine 10.  ve Yardımcı hizmetlere 7.50 lira üzerinden fazla çalışma saat ücreti ödenmektedir. Halbuki işçi kesimindeki kurala göre, örneğimizdeki birinci kişi 41,62 lira, ikinci kişi ise 9   lira saat ücreti üzerinden fazla çalışma ücretine hak kazanacaktır. Bu hesaplama aylık ücretin 30 güne ve her günün de 8 saate bölünmesi şeklinde yapılan bir hesaplamadır. Bir aydaki çalışma günleri üzerinden saat ücreti hesaplanırsa, saat ücreti çok daha fazla olacak ve aradaki fark daha da büyüyecektir. Halbuki bütçe maddesine göre tavan bile verilse 15.  lirayı aşamıyacaktır. İşte bu nedenle iki kesim arasındaki fazla çalışma ücreti uygulaması Anayasa'nın 12. maddesine uymamakta, eşitliği bozmaktadır. D  Bütçe Yasasının 51. maddesi 657 sayılı Yasanın, 1897 sayılı yasa ile değişik Ek Madde'sine göre ödenecek çeşitli tazminatlar için tavan koymaktadır. Halbuki anılan ek madde, bu tazminatların kimlere ve ne miktar verileceğini saptama yetkisini Bakanlar Kuruluna bırakmakta, Bütçe Yasasına hiçbir göndermede bulunmamaktadır. Bütçe bu hükmü ile, Bakanlar Kurulu yetkisine bırakmış bir miktar saptamasına sınır koymakla, 657 Sayılı Yasanın Ek maddesini değiştirmiş olmakta ve Anayasa'nın 126. maddesine aykırı olarak bir düzenleme getirmektedir. E  Bütçe Yasasının 90. maddesinin başlığı (Mali Yılda Uygulanmayacak Kanun Hükümleri) başlığını taşımakta ve iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde sayılan Yasa hükümlerinin, kendi hükümlerine göre değil de bütçeye konulan ödenekler oranında uygulanacağı ikinci bölümde sayılan Yasa hükümlerinin ise mali yıl içinde hiç uygulanmayacağını öngörmektedir. Bu sonuç genel niteliği ile bile Anayasa'nın 126. maddesine aykırı bulunmaktadır. Hükümleri değiştirilen ya da hiç uygulanmayan Yasa hükümleri İse, örnekleme şöyledir: a) 7126 sayılı Yasanın 37. maddesinin (a) fıkrası: Bu fıkra Sivil Savunma Fonunun oluşması için, Devlet gelir bütçesinin adi gelirlerinin 1/1000 inin fona ayrılacağını emreder.Esas Sayısı:1976/34 Karar Sayısı:1976/52 7 b) 6802 sayılı Yasanın 66. maddesi : Bu maddeye göre akaryakıttan alınan istihsâl vergisi gelir bütçesine gelir kaydedilir ve buna karşılık bu tahmini gelirin % 40 oranında Kara Yolları Genel Müdürlüğüne % 22 si İl özel idarelerine ve % 8 i belediyelere verilmek üzere de Maliye Bütçesine ödenek konur, şeklindedir. c) 6972 sayılı korunmaya muhtaç çocuklar hakkındaki Yasanın 9. maddesi, Milli Eğitim ve Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlıklarının her yıl bütçelerine (Personel Giderleri Hariç) bütün il özel idareleri ve belediyelerin bütçelerine konulan ödenekten az olmamak üzere ayrı ayrı ödenek koymalarını öngörür. d) 197 sayılı Yasanın 17. maddesi: Motorlu karar taşıt vergisi ve trafik cezalan karşılığı, % 11'inin belediyelere, % 3'ünün il özel idarelerine pay verilmek üzere Maliye Bütçesine ödenek konmasını öngörür. e) 1164 Sayılı Arsa Ofisi Yasası : 5. maddesi, Ofis sermayesinin 250 milyon olduğunu saptıyor ve bunun en geç on yılda tamamlanmak üzere de Maliye Bütçesine ödenek konmasını öngörüyor. Yasa Mayıs 1969 da çıkmış olup 1970 bütçesinden itibaren ödenek ayrılması gereklidir. f) 6831 sayılı Orman Yasasına, 1744 sayılı Yasa ile eklenen Ek. 3. maddenin (A) bendinin (d) fıkrası (Orman İçi veya bitişiği halkının kalkınması için kurulan fona, genel bütçenin 1/1.000 den az olmamak üzere genel bütçeden yardım yapılmasını) öngörmektedir. Aynı Yasa ile eklenmiş Ek. 4. madde ise orman içi veya bitişiğinde yapılacak kamulaştırmalar için her yıl ve 10 milyondan az olmamak üzere Orman Bakanlığı bütçesine ödenek konmasını emreder. İşte tüm bu yasa hükümleri, kendi hükümlerinde yer alan miktarlar, ya da oranlara göre konulacak ödeneklerle değil, sadece bu işler için bütçeye ne kadar ödenek konmuşsa onunla sınırlı olarak uygulanabilir. Hiç uygulanmayacak yasa hükümleri ise yine örnekleme şunlardır: g) Muhafazasına lüzum kalmayan evrak ve vesaikin imha edilmesi hakkındaki 6696 sayılı Yasa uygulanmayacaktır. Bu uzun yıllardır böyle gitmektedir. Çünkü bir Arşiv Yasası Tasarısı hazırlanmış, ama bir türlü yasalaştırılmadığı için, onun çıkışma değin evrak ve belgeler saklanır, durur. h) Bu fıkrada numaraları yazılı bir sürü yasa, Ankara, İstanbul ve İzmir illerinin otomatik telefonlarına ilişkin yasalardır ve belirtilen maddeler de bu illerde, resmi dairelere ücretsiz olarak tahsis edilecek telefonlara ilişkindir. Bugün gerçekten uygulama yeri kalmamış (Örneğin tüm bakanlıklara 50 adet, belediyeye 3 adet gibi) bu yasaların güne uygun hale getirilmesi yerine, bütçe Yasası ile uygulamama yolunun seçilmesi sadece Anayasanın 126. maddesine aykırılığı açısından değil, sorunları çözmede kolay yolların ne kadar revaçta görüldüğü açısından da dikkat çekicidir. I) 1050 sayılı Muhasebe i Umumiye Kanununun bütçenin düzenlenmesi ile ilgili hükümleridir ve 1965 den bu yana desimal sisteme geçildiği, hele 1973'den bu yana da sözde Program   Bütçe esası benimsendiği için bu hükümler gerçekten artık uygulanamaz. Ama seçilen yol, (k) fıkrasında olduğu gibi kolay yoldur. Çünkü nice yıllardır hazırlığı yapılan Genel Muhasebe Yasası çalışmaları sonuçlanmamaktadır.Esas Sayısı:1976/34 Karar Sayısı:1976/52 8 j) 657 Sayılı Yasanın 199. maddesi, devlet memurlarına, çocukları için okul pansiyon ücretlerinden % 50 oranında yararlanma olanağı vermektedir, ama her yıl bütçe yasaları ile bu madde uygulanmaz. k) 1571 sayılı Yasa tekel maddelerine yapılan zamların bir DEPREM FONUNDA toplanmasını emreder. Zaten tekel maddelerine o zaman yapılan zamların gerekçesi de bu idi ve Gediz, daha sonra da Bingöl depremleri buna örnek verilmiştir. Bu maddeye göre zamlar, Tekel idaresinde engeç iki ay içinde, TC. Merkez Bankasına yatırılacak ve bu fonda toplanan paralar da 7269 sayılı Yasa uyarınca deprem felaketine uğrayanlar için harcanacaktır. Bu örnekleme maddelerde 1976 mali yılı içinde, öteki maddeler gibi uygulanmayacaklardır. Bu hali ilc Anayasanın 126. maddesine aykırıdır. SONUÇ VE İSTEM : Hukuka bağlı devlet ilkesinin doğal sonucu olarak Anayasa hükümlerinin yasama meclislerini bağlayan, temel hukuk kurallarından hareketle, Bütçe Kanunlarının Anayasa gereklerini yerine getirerek. Meclislerce düzenlenmesi yasal ve hukuk zorunluğudur. Yukarıda açıklanan nedenlerle, Anayasa Hükümlerine bağlı olmıyarak düzenlenen l Mart 1976 gün ve 15515 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 1970 sayılı 1976 Yılı Bütçe Kanununun 12, 32, 35, 45, 50, 51. ve 90. maddelerinin iptaline karar verilmesini saygı ile rica ederiz. 28/5/1976""