Fröher
Ach, wat weer dat doch vördem
mit dat Dichten angenehm!
Wenn de Sünn na´n Heven steeg,
de Dichtersmann sien Schrievtüüg kreeg.
He maak sien Gang dörch Feld un Fluur,
worr inspireert vun de Natur,
sett Foot vör Foot dörch de Allee,
dörch Bloom un Gras, dal an den See.
He spöör den Wind de Telgen ficheln,
höör Vagels zwitschern in de Wicheln,
sett sik op den groten Steen:
Hier weer he Minsch! Hier kunn he´t ween!
He schreev von Leev, Lust un Gewalt.
Romanfiguren kregen Gestalt,
seet Stünn üm Stünn, füll Blatt üm Blatt.
He keem na Huus, weer mööd un matt.
Sien Helpers schreven bi Talliglicht
noch mol in Reinschrift de Geschicht,
dat alle Welt hüüt lesen kann
dat Wark vun den Dichtersmann!
Hüüt
Ok de moderne Schrieversmann
fangt in de Fröh dat Dichten an.
Dat Warktüüg för de Schrieveree
is de Computer, de PC.
He drückt de Tasten, tippt un tippt,
un vör em wasst dat Manuskript.
De Finger griept de Tastaturen,
Wörr warrt to Romanfiguren.
Vertellt vun minschlich Biesternis,
wo hooch, wo deep dat Leven is,
schrifft von dat blödige Malöör
achter de Muur un slaten Döör.
Egaalweg suust de Apparat,
vermöödt toletzt den Literat.
Dat Oog fallt to, un op´n mal
fallt Hannen un Kopp op de Tasten dal.
Stünn üm Stünn vergeiht de Tiet
De PC stört af - wiest een leddig Siet.
Dat grote Wark, dat is verswunnen.
He hett dat nienich wedderfunnen.