

Modder
Sünn ehr Kinner:
Märken vun Sophie Reinheimer, överdragen vun Klaus-Dieter Tüxen
De blaue Himmel båven weer man eenmål trurig. Dat gefull em gor nich, dat de Minschen dor ünnen op de Eer mit de bunten Blomen, dat gröne Holt, de Wischen, Dålen un Bargen jümmers so veel mehr bewunnern dän as em.
Wodennig dat Vergeetminich op de Welt keem
"As wenn an mi nich ok bannig veel Schönet wär!", brumm he. "Wo herrlich stråhl ik in mien reinet Blau, wo smuck trecken de witten Wulken ünner mi hen un erglöht so rosig in den Sünnenschien. Wo wunnerbor funkelt de Nacht mit de dusend un Åverdusend lüttje Steern an mi!"
Argerlich brummt de Himmel, eerst blots so'n lütte beten, trock sien grotet Taschendook hervör un ween ornlich 'n poor dicke Trånen. Åvers denn worr he jümmers argerlicher, sien Gesicht worr jümmers düüsterer un am Enn geev't rum bum bum bumm een richtiget Dunnerwetter. De Minschen keken angsthaftig nå den finstern Himmel hooch.
"Aha, dat is ja schöön, dat hölpt all",
dacht he bi sik, "nu kiekt se all nå mi. Töövt
man, ik will ju all lehren, an mi to denken." Un de Himmel snack
liesen mit de Wulkenfruuns, dee grååd seehrs grote Wäsch
harrn.
Un wat passeer nu? Op de Eer prasselt een Platzregen rünner,
een Regen, denn de Lüüd al lang nich mehr beleevt hebbt.
Jümmers duller worr dat, as wenn de Wulkenfruuns dat Wåter
ut grote Emmers schütten dän. O weh! Wat seeg de schöne
Eer ut, as endlich de Regen ophöört hett: Dat Koorn weer
överall dåldrückt, de Frücht weern vun de Bööm
fullen, knickt un dålstreckt all de schönen, bunten Blomen
in de Goorns un op de Wischen.
Dor worr de Himmel wedder trurig un seeg dat in, dat he de Sååk blots slimmer statt beter mååkt hett. Dorför besunn he sik nu op ganz wat anneret. "Is dat nich in't Böse gåhn, so geiht't viellicht in'n Goden", dacht he sik un snack mit de Modder Sünn. He froog ehr, wokeen ehr schöne, gollene Röck neiht hett un of se em nich råden köönt, wat he doon schull, dat de Minschen ünnen op de Eer een lütte beten leev över em denken.
De leve Sünn un de blaue Himmel bleven lange Tiet tosåmen.
Am Enn verswunn de Sünn mit ehr Stråhlen smuustern achter
dat Wulkendoor.
Un wat passeer nu? Was besonners Leevlichet. Nå dree, veer Dååg blöht op de sumpige, restlos dörchnatte Wisch miteens bannig söte, lütte blaue Blomen op. Se drogen Kleeder, jüst in desülvige Farv as dat Blau vun den Himmel un in de Mitt harr jedet een'n lüchtend goldgelen Steern.
Total verwunnert sehgen de annern Blomen, de Wisch- un Botterbloom,
de Himmelsslötelbloom, de Kiwittsbloom, de niegen, himmelblauen
Blomen an.
Dor vertellt de Vergeetminich, dat de blaue Himmel båven trurig wesen weer, wieldat man ünnen op de Eer so wenig an em dacht harr, un dat he dorför de Fru Eer een lütt Stück blauen Himmelsklederstoff schickt hett, blau, mit lütte gollen Steerns dorop. Dorut schull se för ehr jüngsten Blomenkinner lütte, himmelblaue Kleder neihen, dormit schullen di Minschen recht oft an den Himmel denken helpen warrn. Se schullen helpen, den Himmel nich to vergeten. Sodennig schullen se "Vergeetminich" heten.
"Hm!", dacht de Dotterbloom un keek an ehr dottergelet Kleed dål. Dat keem ehr miteens recht eenfach vör twischen all de duftigen, luftigen Himmelskleder.
Nu kemen twee Minschenkinner op de Wisch. "Ooh", sä
dat een vun de Kinner, "kiek doch mål, wat för söte,
blaue Blomen dor ståht. Himmelblau, richtig himmelblau! Un in
de Mitt een'n gollenen Steern. Mutt man dor nich denken, dat weern
luter lüttje Stücken Himmel op de Eer fullen?"
18.4.2021