37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย ภาคต่อ อิศรา (จบบริบูรณ์)
โดย: ภรปภัช
ตอนที่ 56 : ตอนที่ 3.2
ตอนที่แล้ว
ตอนต่อไป
"อ้าว ตาวิทย์นี่มาส่งน้องเหรอจ๊ะ น้าก็ว่าได้ยินเสียงรถคุ้นๆ" นางเวฬุฬี มารดาของเวณิกาเอ่ยถามหลานชายข้างบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"ครับน้าฬี น้องแหวนลืมกล่องข้าวผัดเอาไว้ ผมฝากให้เธอด้วยนะครับไม่รู้ไปไหนแล้ว พอดีคุณแม่ผมฝากซื้อเลยสั่งมาเผื่อน้องด้วย"
"ขอบใจมากนะจ๊ะ น้าเห็นวิ่งขึ้นไปบนห้องนู่นแล้วล่ะ เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จก็คงจะลงมาทานเอง"
"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ป่านนี้คุณแม่คงจะหิวแย่แล้ว"
"จ้ะ จริงสิ พรุ่งนี้วันอาทิตย์น้านัดกับแม่ของวิทย์ทำบาร์บีคิวด้วยกันแน่ะ ถ้าไม่ได้ไปไหนก็มาทานด้วยกันนะจ๊ะ น้าจะทำตรงสนามหญ้าหน้าบ้านนี่แหละบ่ายโมงกว่าๆ ก็ว่าจะเริ่มกันแล้วล่ะ"
"ไม่พลาดอยู่แล้วครับ บาร์บีคิวฝีมือน้าฬีรสชาติอร่อยกว่าเชฟโรงแรมห้าดาวซะอีก แล้วนี่น้ากานต์ยังไม่กลับเหรอครับ"
"ยังเลยจ้ะ เห็นว่ามีประชุมท่าทางจะกลับดึกน่ะ ไปเถอะจ้ะ เดี๋ยวแม่เราจะหิวจนเป็นลมไปซะก่อน"
"ครับ ผมลานะครับ" เขายื่นกล่องข้าวผัดให้กับนางเวฬุฬีก่อนจะกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไปในทันที
หลังจากที่เขากลับไปได้ไม่นาน เวณิกาก็ค่อยๆ ย่องกลับลงมา
"พี่วิทย์ไปแล้วเหรอคะแม่"
"อ้าวยัยแหวน แม่นึกว่าหนูไปอาบน้ำซะอีกลูก พี่เค้าไปแล้วจ้ะ เห็นว่าน้องลืมข้าวผัดไว้พี่เค้าเลยเอาลงรถมาให้ เอาไปทานก่อนสิจ๊ะกำลังร้อนๆ น่าอร่อยเชียว"
"ค่ะแม่" เธอชะเง้อมองไปทางหน้าประตูบ้านเหมือนกลัวเขาจะกลับมาอย่างนั้น
"ทำอะไรน่ะเรา ท่าทางอย่างกับไปทำอะไรผิดมา หรือไปงอแงใส่พี่เค้าอีก" มารดาถามอย่างสงสัย
"เปล่าซะหน่อย แหวนไม่ได้งอแงนะคะ ไปกินข้าวดีกว่า ห๊อมหอม..." เธอรับเอากล่องอาหารจากมารดาแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องทานอาหารทันที
"ชักจะทำตัวแปลกๆ ไปทุกวันละลูกคนนี้นี่" นางเวฬุฬีส่ายหน้าอย่างระอาใจ ก่อนจะเดินไปยังห้องนั่งเล่นเพื่ออ่านหนังสือที่เปิดค้างไว้
"กลับมาแล้วเหรอลูก" แพทย์หญิงภาวิณี สูตินารีแพทย์วัยใกล้เกษียณประจำโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เงยหน้ามองบุตรชายที่ถือกล่องข้าวผัดจากร้านโปรดของเธอเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ขณะที่เธอกำลังนั่งปอกผลไม้ระหว่างรอ
ตั้งแต่บิดาของพวกเขาซึ่งเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการผ่าตัดสมองลาจากโลกนี้ไปเมื่อห้าปีก่อน คุณหมอสองแม่ลูกก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตามลำพัง โดยมีแม่บ้านและคนสวนรวมกันอีกห้าคนอาศัยอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ด้วยกัน
"ครับแม่ พอดีเจอน้องแหวนข้างทางเลยแวะรับแล้วไปส่งน้องก่อนถึงจะมาบ้านเรา แม่ไปทานข้าวก่อนสิครับ ข้าวผัดกำลังร้อนๆ เลยครับ" เขานั่งลงแล้วหอมแก้มมารดาฟอดใหญ่
"จ้ะ ป้าน้อมเอาไปจัดจานให้ทีนะ" เธอสั่งแม่บ้านที่นั่งอยู่ข้างกัน
"ได้ค่ะคุณหมอ" ป้าน้อมรับคำสั่งก่อนจะรับกล่องอาหารนำไปจัดจาน
"พรุ่งนี้แม่จะไปย่างบาร์บีคิวบ้านโน้น ถ้าลูกไม่ไปไหนก็ไปด้วยกันสิจ๊ะ"
"ครับแม่ น้าฬีก็ชวนอยู่เหมือนกัน พรุ่งนี้คลินิกปิด ผมเองก็ไม่มีธุระไปไหน ยังไงคงต้องไปฝากท้องกับของอร่อยซะหน่อย งั้นเดี๋ยวเราไปทานข้าวกันนะครับ ผมจะได้ขึ้นไปอาบน้ำนอน วันนี้รู้สึกเหนื่อยๆ ยังไงก็ไม่รู้สิครับ"
"ความจริงแม่ว่าวิทย์ก็อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะลูก ควรจะมีคนคอยดูแลได้แล้ว แม่เองก็ไม่รู้ว่าจะอยู่กับลูกได้อีกกี่ปี เห็นลูกเหนื่อยแบบนี้แม่ก็อยากให้ลูกมีใครซักคนอยู่ข้างกาย แล้วนี่เราไม่คิดจะหาสะใภ้ให้แม่เลยรึไงกัน หรือว่ายังไม่เจอคนถูกใจกันจ๊ะ" มารดาถามพลางถือจานผลไม้ที่ปอกเสร็จแล้วพากันไปที่ห้องทานอาหาร
"ก็...ไม่เชิงหรอกครับ" เขาตอบพร้อมกับเริ่มตักอาหารขึ้นมาทาน
"ไม่เชิงนี่แปลว่า...ก็มีมองๆ อยู่อย่างนั้นสิจ๊ะ ลูกสาวบ้านไหนล่ะ แม่รู้จักรึเปล่า จะให้แม่ไปทาบทามให้เมื่อไหร่บอกแม่ได้เลยนะลูก แม่ไม่มีปัญหาถ้าลูกรักใครแม่ก็รักด้วยอยู่แล้วจ้ะ" คนเป็นแม่บอกอย่างมีความหวัง
"โธ่ ผมยังไม่รีบขนาดนั้นหรอกครับแม่ อีกอย่าง...ผมก็ยังไม่รู้เลยว่า...เธอคิดยังไงกับผมกันแน่ บางที...ผมอาจจะแอบรักเธอข้างเดียวก็ได้นะครับ" เขานั่งเหม่อคิดถึงใครบางคนที่ทำหัวใจเขาเต้นแรงได้ทุกครั้ง ยามที่ได้สบตากัน
"เอ...ยิ่งพูดแบบนี้แม่ก็ยิ่งอยากรู้แล้วสิ จะใช่คนที่แม่แอบหวังไว้รึเปล่าน้า..." คนเป็นแม่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
"แล้วแม่หวังว่าจะเป็นใครล่ะครับ" เขาหันกลับมามองมารดา
"ก็...คนที่อยู่ไม่ไกล แถวๆ นี้น่ะสิจ๊ะ" มารดาบอกแค่นั้นแล้วจึงได้ทานอาหารกันต่อไป เขาจึงไม่ได้ถามต่อ คิดว่าท่านก็คงจะพอรู้หัวใจบุตรชายอยู่บ้าง
หลังจากทานมื้อค่ำกันเรียบร้อย คุณหมอหนุ่มจึงกลับขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวจะเข้านอน แต่ทว่าขณะที่เขาทิ้งตัวลงไปนั้นก็มีเสียงโปรแกรมแชทไลน์ดังขึ้นเสียก่อน เขาจึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูก็พบว่าเป็นน้องสาวข้างบ้านนี่เอง
หนูแหวน : พี่วิทย์นอนยังคะ
หมอวิทย์ : ยังครับ มีอะไรอย่าบอกว่าคิดถึง?
หนูแหวน : ไม่ได้คิดถึงซะหน่อย แค่จะไลน์มาบอกว่า...ข้าวผัดอร่อยมาก ขอบคุณนะคะ^^
หมอวิทย์ : อะไรกัน ส่งข้อความมาบอกว่าของกินอร่อยเนี่ยนะ เด็กคนนี้นี่
หนูแหวน : บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เด็กแล้วน่ะ
หมอวิทย์ : ถ้าอย่างนั้นก็ต้องให้พี่พิสูจน์ก่อน ว่าไม่ใช่เด็กจริงๆ
หนูแหวน : พิสูจน์ยังไงล่ะ ว่ามาเลย
หมอวิทย์ : แปลว่าเต็มใจให้พิสูจน์?
หนูแหวน : แน่นอนสิ คนอย่างแหวนไม่เคยกลัวอยู่แล้ว
หมอวิทย์ : ก็ดี แล้วพี่จะรอดูว่าจะไม่กลัวจริงๆ รึเปล่า
หนูแหวน : ตามสบายเลยค่ะ ว่าแต่...เรื่องทำหน้าอกอะ หนูพูดจริงนะ ถ้าหนูเก็บตังค์ได้เมื่อไหร่ พี่วิทย์ต้องทำให้หนูนะ นะๆๆๆๆๆ
หมอวิทย์ : ทำหน้าอกน่ะไม่ยากหรอก แต่คงต้อง...วัดขนาดให้แน่ใจก่อน
หนูแหวน : วัดขนาด? ทำไงอะ
หนูแหวน : อ้าวก็อยากสิ ถามแปลก
หมอวิทย์ : งั้นก็มาหาพี่สิ เดี๋ยวบอก อ้อ...รีบมาล่ะ เพราะพี่กำลังจะนอน ถ้ามัวแต่ช้าล่ะก็...
หนูแหวน : ไปๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ อย่าเพิ่งนอนนะ
แล้วเธอก็เงียบหายไป ไม่ถึงสิบนาทีเขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง เขาจึงรีบลุกไปเปิดประตูก็พบกับน้องสาวข้างบ้านที่ยืนหายใจหอบอยู่หน้าห้อง แต่ที่สำคัญคือเธอใส่ชุดนอนแบบเสื้อเชิ้ตตัวยาวเลยเข่ามานิดหน่อยเท่านั้น
"มาจริงเหรอเนี่ย ผู้หญิงอะไรผู้ชายบอกให้มาก็มา"
"อ้าว ก็พี่บอกว่าจะวัดขนาดไง มาๆ รีบวัดเร็วเข้า" เด็กสาวถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องของเขาพร้อมกับนั่งหอบอยู่บนเตียงเขาได้อย่างหน้าตาเฉย เล่นเอาเจ้าของห้องถึงกับทำหน้าไม่ถูก
"มาหาพี่ที่ห้องนี่มีใครเห็นรึเปล่าน่ะ" เขาไม่อยากให้ใครมองเธอในทางเสียหายหรอกนะ
"ไม่มีใครเห็นเลย หนูวิ่งขึ้นมาก็ไม่เห็นมีใครสักคน ป้าวิก็คงจะหลับไปแล้วมั้งคะ นี่จะสี่ทุ่มแล้วนี่นา" เธอมองเขาตาใส
"ก็ยังดี ทีหลังอย่าไปหาผู้ชายคนไหนดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้อีกมันดูไม่ดีเข้าใจรึเปล่า" เขาบอกพลางนั่งลงข้างเธอ
"ก็พี่วิทย์เรียกหนูมาอะ เรียกเค้ามาเองแล้วก็บ่นๆ หนูกลับก็ได้" เธอลุกจากเตียงเขาอย่างเง้างอนพร้อมกับก้าวเท้าออกไป เขาจึงรีบคว้ามือเธอไว้แต่เพราะคว้าเร็วไปเธอจึงเสียหลักทิ้งน้ำหนักตัวมาทางเขา ทำให้ร่างเล็กเซไปหาแล้วดันให้ร่างหนานอนหงายไปบนเตียง โดยมีเธอนอนทับอยู่ด้านบน
ตอนที่แล้ว
ตอนต่อไป
+++++++++++++++อร๊ายยยยยยยยยยยยยยย หนูแหวนลูกกกกกกกกกก+++++++++++++