คิดว่าวัดไทยต้องมีการจัดงาน ทำบุญ ออกร้านขายอาหาร
เรื่องจริงที่น่าอาย
คือทำบุญเราไม่คิดค่ะ ... เราคิดแต่เรื่องกิน อิอิ
หลังจากหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตได้ความว่า ที่วัดจัดงานทำบุญวันสงกรานต์วันอาทิตย์ที่ ๑๔ เมษา
แต่เหมือนความหวังจะดับลงเพราะคุณสามีไม่เห็นด้วย...ให้เหตุผลว่า
"ท้องใหญ่มาก...ที่วัดคนก็เยอะ...เดี๋ยวมีคนเดินชน"
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั้น เราก็ต้องออดอ้อน รบเร้า จนคุณสามียอม
ที่ยอมไม่รู้เป็นเพราะรำคาญหรือเปล่า ๕๕๕
วันนี้ก็เลยตื่นเช้าเตรียมตัวออกไปหากิน
ไปถึงวัดคนยังมาไม่เยอะ ถือเป็นโอกาสดีของเรา ถึงก่อนกินก่อน อิอิ
เนื่องจากมีฝนตกลงมาเมื่อวาน (ถ้าไม่ใช่เมื่อวานก็วันก่อนจำไม่ได้ อิอิ )
พื้นเลยเฉอะเเฉะ...เวลาเดินต้องระวังๆ
กล้วยแขกที่เมืองฝรั่ง
จำผิดแล้วมั่ง น่าจะเป็นร้านไก่ทอด อิอิ
ไปทุกร้านเลยจำไม่ได้
ของกินเยอะแยะ.... มีความสุขมากกกกก
คุณสามีกินผัดไทย
ของข้อยก๋วยเตี๋ยว
ตามด้วยส้มตำ
คุณสามีบอกให้หันมาจะถ่ายรูป หันมาแล้วแสงพระอาทิตย์เต็มตา...
หลับตาแทบไม่ทัน ๕๕๕
เก้าอี้ก็พอมีว่างนะคะแต่เขาจับจองไว้หมดแล้ว
ท่านั่งคุณสามี อิอิ
คุณสามีอยากให้เมียนั่งสบายๆเลยจะไปขอเก้าอี้มาให้สักตัว
เพราะเห็นบางคนจองไว้ประมาณสิบกว่าตัวได้ ญาติก็ยังไม่มานั่ง
แต่คุณป้าคนจองเเยกเขี้ยวใส่๕๕๕๕
กลับมารีบนินทาให้ภรรเมียฟังว่า...เขาไม่เข้าใจไม่ให้ก็คือไม่ให้แต่ทำไมต้องพูดและทำเหมือนหมาหวงกระดูกด้วย
พร้อมทำท่าทางให้ดูอีก ... อังขำฮาแตกเลย
ก็เลยปลอบคุณสามีไปว่า ก็เขาเป็นอย่างนั้นเขาเลยทำอย่างนั้น ... เขาบอกเขาไม่โกรธนะเพียงแต่ไม่เข้าใจ
อังว่าไม่ต้องไปเข้าใจคนอื่นหรอก แค่เข้าใจอังคนเดียวก็พอ ๕๕๕
พยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้เป็นวันแรกที่อากาศดีที่สุดในปีนี้
ความสุขหาได้จากการกิน๕๕๕
มีมวยเด็กด้วย
ได้ยินประกาศมีการแสดงหลายรายการ
แต่พวกเราก็ไม่ได้รอดูหรอกนะคะ
กินเสร็จ...หิ้วของกลับบ้านด้วย
คงด้วยเป็นวันที่อากาศดี..คุณสามีอยากแวะไปดูหน่อไม้ฝรั่งว่าออกหรือยัง
ต้นเก่ายืนต้นตาย ต้นใหม่ยังไม่ออก
ดอกไม้ตามพื้นแข่งกันบาน
ท้องฟ้าก็สวย
กลับถึงบ้านเหนื่อยค่ะ ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไร
รู้สึกเพลียๆเลยงีบนิดหนึ่ง ก่อนงีบบอกคุณสามีห้ามเอากล้วยทอดใส่ตู้เย็นนะ
ยังห่วงเรื่องกิน อิอิ
ตื่นขึ้นมากล้วยหาย นึกว่าคุณสามีกินหมด(คิดว่าไม่น่าเป็นไปไม่ได้เพราะเขาไม่ชอบกินของทอด)
สรุปเอาใส่ตู้เย็น ๕๕๕๕
อยากจะโมโหแต่เห็นว่าพาเราไปกินของอร่อยที่วัดก็เลยเงียบๆไป
ลืมๆมันไป ๕๕๕
ของหวานก็ได้ติดมือกลับบ้านมาหลายอย่าง
............................................................................................