هميشه همه چيـــز مثل قبــل بــاقی نـمی مـــاند …
حس هـای آدم دلبستـگی هـايش،
وقتی مدتی غـرقش هستی هيـچ چيـز را نمی بينی،
اما وقتی مدتی دور مى شوی ،
وقتی به جـای اول شخص تبــديـل می شـوی به ســوم شخـص
و از دور همـه چيــز را نـگاه می كنی خـــودت را و تمـــام حس هـــا را …
از خـــودت می پــرسی اين من بــودم ؟
گـاهی بــايــد دور شد ،بـايــد رفت بـالا …
از آن دور به همــان اول شخص نــگاه كنـی!
ببينی آن چيــزی كه بــر سرش می جنگی چقــدر خــوب است ؟
از خـودتان دور شوید،به خـود نگاه كنيد،
ببينيد ارزشش را دارد ؟
آدم هــا را به چه قيمتی كنـار خـود نـگه داشتـه ايـد؟
"هــر بـــودنـی بـــودن نيـست"...