21 września w Hawanie kilkudziesięciu dysydentów spotkało się, aby podpisać deklarację dotyczącą dalszych działań. Swobodę w działaniu partii politycznych opozycjoniści uznają za jedno z praw podstawowych. Transformacja ustrojowa ma być procesem stopniowym i pokojowym. Deklaracja stwierdza, że "żadne państwo nie ma prawa godzić w suwerenność Kuby". Większość uczestniczących w spotkaniu opozycjonistów reprezentowała poglądy lewicowe. Sygnatariusze deklaracji należą do umiarkowanych wrogów reżimu. Ci bardziej radykalni są w więzieniach lub na emigracji. W zamian za milczenie o prawach człowieka reżim oferuje wspólne interesy.
Wśród samego duchowieństwa coraz bardziej widoczny jest brak zgodności co do granic politycznej aktywności Kościoła hierarchicznego. Sytuacja się zaostrza, ponieważ nałożyły się na siebie dwie kampanie – referendalna i parlamentarna. Nigdy wcześniej oficjalne stanowisko Episkopatu nie było też tak jawnie krytykowane przez niektórych duchownych. Wg nauczania Kościoła wierni świeccy działają w polityce na własną odpowiedzialność. Kościół ma dokonywać oceny moralnej zjawisk społecznych, ale nie powinien podejmować agitacji politycznej. Te same etyczne cele mogą być bowiem osiągane za pomocą różnych środków i różnych programów politycznych. Doświadczenia ostatnich lat pokazują, że nadmierne angażowanie się w politykę może Kościołowi tylko zaszkodzić.