W tradycji judeochrześcijańskiej jałmużna jest jednym  ze sposobów, w jaki człowiek naśladuje dobroć, miłosierdzie i sprawiedliwość Boga. Pytania o szczegółowe zastosowania tego oczywistego dla chrześcijan imperatywu rodzą komplikacje. Czy dawać każdemu, kto prosi, również oszustom? Jeśli dać tylko niektórym, to komu i ile? Jaka jest granica naszej pomocy? Proponuję wyraźnie oddzielić postawę wobec osoby od postawy wobec instytucji. W stosunku do zbiórek organizowanych przez instytucje ostrożność ma pełne zastosowanie. Czy dewiza ta stosuje się również do tych, którzy wyciągają rękę na ulicy? Nie ma prostej odpowiedzi na pytanie o przyczyny, które spychają ludzi na margines, dlatego też, niestety, nie ma prostego rozwiązania problemów, które rodzą ubóstwo.
Wprowadzony w nowym kodeksie karnym model orzekania wysokości grzywny na podstawie ustalenia liczby i wysokości stawek dziennych (art. 33 par. 1) jest znacznie lepszy od poprzedniego modelu kwotowego w kontekście konstytucyjnej zasady równości. Wprowadza on jednostkę stawki dziennej zależną od statusu materialnego sprawcy, która pozwala na ustalenie finansowego wymiaru kary o podobnej wadze dla sprawców o różnym statusie materialnym. Istotą tego systemu jest niezależne ocenienie surowości kary, którą określa liczba stawek, i dokonanie analizy statusu materialnego sprawcy przez ustalenie wysokości stawki dziennej. Nieprzestrzeganie tych niezależnych ocen może prowadzić do nieprawidłowości. N.k.k. wprowadza również przepis o nieorzekaniu grzywny w przypadku, gdy sprawca nie będzie w stanie jej spłacić.