Sumo wywodzi się z praktyk religijnych. W 1923 roku Japońska Federacja Sumo skodyfikowała zasady tego sportu. zwycięstwo polega na wypchnięciu przeciwnika z ringu lub spowodowaniu, że dotknie on podłoża inną częścią ciała niż stopa. W towarzyszącym walkom ceremionale mieszają się elementy wielu religii, teatru i tradycji wojennych. Sama walka trwa kilka sekund. Sumo sportowe jest eksportową odmianą japońskiej konkurencji. Wprowadzano tu kategorie wagowe i zrezygnowano z części tradycyjnych obrzędów.
Chociaż Japonia szybko się amerykanizuje, wciąż popularne są tradycyjne walki sumo. W zawodnikach Japończycy dostrzegają herosów o nadludzkiej sile, bowiem nie dość, że są ogromni, to jeszcze silni, elastyczni i szybcy. Sumo ma bardzo bogatą historię i w dzisiejszej ceremonii walki mieszają się elementy wielu religii, teatru i tradycji wojennych. Japonia promuje sumo amatorskie dla nie-Japończyków, które staje się coraz bardziej popularne. Niedawno Japońscy mistrzowie uczestniczyli w ceremonii otwarcia zimowych igrzysk w Nagano.