Cel jest jasny. Zapewnić obywatelom szeroki dostęp do niezależnego niezawisłego sądu (art. 45 konstytucji, art. 6 ust. 1 konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284), w tym wypadku Sądu Najwyższego. To jedna z podstawowych zasad ustrojowych państwa prawnego i zasługuje na pełną społeczną aprobatę. Urzeczywistnianie tendencji do zwiększania podmiotowego i przedmiotowego zakresu spraw poddanych orzecznictwu sądowemu znalazło wyraz w instytucji kasacji.Nadzór nad orzecznictwem może być sprawny tylko wówczas, gdy SN ma czas na pełne wykorzystanie swego potencjału orzeczniczego, na sprawy o ciekawej problematyce prawnej, ważne dla kształtowania właściwych kierunków wykładni i stosowania prawa oraz ujednolicania orzecznictwa.
Nadzór nad orzecznictwem może być sprawny tylko wówczas, gdy Sąd Najwyższy ma czas na pełne wykorzystanie swego potencjału orzeczniczego. Chodzi zatem o uwolnienie SN od rozpoznawania spraw typowych. Po niespełna trzech latach obowiązywania kasacji w dziale spraw cywilnych SN widać poważne zachwianie równowagi między poziomem wpływu do SN spraw a wydolnością pracy sędziowskiej. Konieczne jest usprawnienie działalności SN poprzez nowelizację przepisów k.p.c., w tym przedmiotowe ograniczenie spraw, w których stronom przysługiwałaby kasacja; zaostrzenie wymagań co do istotnych warunków kasacji oraz zwiększenie możliwości rozpoznania kasacji na posiedzeniu niejawnym SN.