Pisanie o "Pożegnaniu  z bronią", wywiadzie,  jakiego do spółki  z Czesławem Kiszczakiem Adam Michnik udzielił  gazecie, której jest  naczelnym, to zajęcie  niewdzięczne i trudne. Trudnym, gdyż prostowanie wszystkich fałszów, przeinaczeń, półprawd, z jakich się on składa, wymagałoby polemiki znacznie dłuższej niż blisko trzynastokolumnowy tekst; niewdzięcznym, gdyż jedynym uzasadnieniem zajmowania się tym tekstem jest miejsce jego ogłoszenia i rola, jaką pełni jego główny twórca, a zarazem bohater, Adam Michnik."Pożegnanie z bronią" jest ze strony Michnika kolejną próbą rehabilitacji PRL. komuniści są nie tylko niewinni, ich wybór w interpretacji Michnika okazuje się wyborem patriotyzmu.
Kiedy Filippo Tomasso Marinetti w 1909 roku publikował w paryskim „Figaro” swój „Manifest futuryzmu”, w którym zachwycał się pięknem szybkości, nie mógł przypuszczać, że w jego rodzinnych Włoszech kilkadziesiąt lat później setki tysięcy kibiców bić będą hołdy czerwonej maszynie marki Ferrari, której sercem jest silnik, a duszą komputer. Nie spodziewał się też, że wyścigi „samochodów o ognistym oddechu” staną się jedną z najsprawniejszych w świecie maszyn do robienia pieniędzy, a oglądać je będzie co dziesiąty człowiek na Ziemi. Dziś samochody Ferrari są synonimem sukcesu nie tylko w sporcie. Żyrują prestiż i status społeczny, stały się przedmiotem marzeń i zazdrości milionów.