Nie wnikając w genezę ustawy ograniczającej wynagrodzenia osób wybranych do samorządów, dyrektorów i prezesów przedsiębiorstw z większościowym udziałem skarbu państwa, chciałbym zwrócić uwagę na absurdalne objęcie jednym aktem prawnym trzech  kategorii osób.Pierwsza to samorządowcy. Druga to grupa "nomenklaturowych" prezesów dużych państwowych przedsiębiorstw. Trzecia grupa to trzy tysiące menedżerów, którzy zarządzają "normalnymi" przedsiębiorstwami państwowymi i jednoosobowymi spółkami skarbu państwa.
Nakłady przeznaczone przez samorządy na kulturę w roku 2000 na ogół pozostają na niezmienionym poziomie lub wręcz je obniżono. W wielu regionach dotacje wystarczają jedynie na niskie płace i bieżące świadczenia. Sytuacja taka wynika nie tylko z faktu, iż samorządowcy mają za mało pieniędzy do podziału, ale także, że w wyniku reformy przypisano im zbyt wiele instytucji kulturalnych. Wiele samorządów kosztem wydatków bieżących zwiększa nakłady na inwestycje i remonty. Dyrektorów instytucji kulturalnych martwi też przygotowywana nowelizacja ustawy o ubezpieczeniach społecznych.