Nacjonalizacja anno 1945 była aktem represji realizowanym z naruszeniem obowiązującego prawa. Około dwudziestu tysięcy nieruchomości wraz z wyposażeniem znalazło się w posiadaniu państwa, bez jakiejkolwiek koncepcji ich zagospodarowania. Konfrontacja bilansu zasobu zabytkowego odebranego przed ponad półwieczem z zachowaną jego częścią jest dowodem państwowego wandalizmu. Stosunek przedstawicieli partii w parlamencie, a także muzealników do własności jest wypadkową zastarzałej niechęci. Przepisy zawetowanej przez prezydenta ustawy o reprywatyzacji dotyczyły m.in. "przywrócenia utraconej własności" zabytkowego zasobu budowlanego oraz przedmiotów nazwanych "ruchomymi dobrami kultury". Uporządkowanie stosunków własnościowych i przywrócenie praw właścicielskich naruszonych przed półwieczem jest konieczne, jeżeli poważnie traktować artykuł 2 konstytucji: "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym..."
Od 1992 r. minister edukacji już nie aprobuje pomocy dydaktycznych do użytku szkolnego, a jedynie zaleca ich stosowanie. Dobrzy producenci nie do końca jednak mają motywację, by ubiegać się o wpis do wykazu pomocy zalecanych przez MEN, bo szkoły często wolą zaopatrywać się w tanie, choć często niepełnowartościowe wyroby oferowane w sprzedaży obwoźnej. Oprócz "szkołokrążców" na rynku pomocy szkolnych rywalizują ze sobą także dawni państwowi producenci, przyzwyczajeni do swej monopolistycznej pozycji oraz nowoczesne prywatne firmy, nagradzane na krajowych i zagranicznych targach. MEN zamierza promować pomoce dydaktyczne ze swojej listy, wyposażając w nie wyższe szkoły pedagogiczne. Na niektóre pomoce będą też wymagane certifikaty.