Entuzjaści widzą w nim odbicie szekspirowskiego portretu księcia Hala, poźniejszego króla Henryka V, urodzonego przywódcy, który pędził hulaszczą młodość. Krytycy przyrównują go do Henryka IV, co to został królem tylko dzięki urodzeniu.Jedni i drudzy odwołują się do tej samej biografii George'a Busha. Mało zdolnego studenta i mało udanego biznesmena, który jeszcze piętnaście lat temu kierował bankrutującą firmą. Człowieka jawnie i długo unikającego politycznych wyzwań i równie długo uzależnionego od alkoholu. Legitymującego się ledwie sześcioletnim stażem w służbie publicznej, w czasie którego na dodatek dwa lata poświęcił na zabiegi o prezydenturę. Kogoś, kto dokładnie dziesięć lat temu powiedział angielskiej królowej Elżbiecie II: "To ja jestem czarną owcą w naszej rodzinie."
W czerwcu mija 60 lat od śmierci Janusza Kusocińskiego rozstrzelanego przez gestapo. Miałem przyjemnośc poznać go osobiście dzięki tenisowi, którego był sympatykiem. W czasie przerwy w startach z powodu kontuzji,  Kusociński udzielał się towarzysko. Choć niezbyt przystojny, był otwary i lubił panie. Zarzucano mu zarozumialstwo i snobizm. Jego rywalem był Petkiewicz, któremu nie mógł zapomnieć pokonania Nurmiego, sportowego bożyszcza tamtych lat. Wróciwszy w 1939 roku na bieżnię, pokonał innego rywala  - Nojiego, ambitnego biegacza, który odnosił sukcesy w czasie kontuzjji Kusocińskiego. Nie zapomniał o swoich znajomych tenisistach. W czasie wojny kierował i kelnerował w karczmie. Aresztowany przez gestapo i torturowany, nie wydał nikogo. Rozstrzelano go w Palmirach.