Przy drzwiach zamkniętych radni gminy Warszawa Białołęka rozmawiają z kandydatami na ławników ludowych.Ludzie, którzy tu stoją, nie ubiegają się o prawo do dzielenia pieniędzy, wydawania koncesji. Chcą dostać możliwość sądzenia innych ludzi. Czyli być przez cztery lata ławnikiem sądowym. Zarobią na tym do 60 złotych miesięcznie.Zrobiliśmy rozeznanie we wszystkich warszawskich gminach i w niektórych dzielnicach gminy Warszawa Centrum. Okazuje się, że ślusarze, nauczyciele, mechanicy, wcale się tak nie garną, by być ławnikami. Garną się emeryci. Przez najbliższe cztery lata wpływ na sądowe orzeczenia będą mieli ludzie w większości powyżej 50., a w bardzo znacznej części emeryci powyżej 60. Duży procent było ławnikami w PRL.Ale w większości gmin nawet chętnych emerytów jest za mało. Prawie wszędzie gminy miały problemy ze skompletowaniem tylu kandydatów, ilu ławników potrzebował z danej gminy prezes sądu.
W książce "Nowe Przymierze Kościoła i Środowisk Twórczych" Ksiądz  Wiesław Niewęgłowski przedstawił swoje przemyślenia na temat zbliżenia Kościoła z ludźmi kultury i nauki w stanie wojennym. Wbrew temu co można sądzić, wydarzenia te wcale nie były początkiem Nowego Przymierza, o jakim pisze autor.Wszystko zaczęło się w latach 60. Kościół się otworzył - szukał sposobów ożywienia swojej obecności w życiu wiernych poprzez kulturę, bez ambicji tworzenia jednego modelu kultury. W książce znajduje się rzetelne odzwierciedlenie stanu z tamtego okresu, tj. o działaniach siłowych wobec ludzi kultury, sprzeciwie zniewolenia Polski i szerzeniu nieprawdy o sytuacji politycznej,a także wiele wątków, które pozwalają zrozumieć ówczesny fenomen socjologiczny. Konsekwencją stanu wojennego były nowe podziały i nowe urazy, które do dzisiaj stanowią przeszkodę w porozumiewaniu się Polaków. Zastanawiając się nad bilansem zbliżenia między twórcami a Kościołem, autor - mimo wielu gorzkich uwag - twierdzi, że Nowe Przymierze nie zostało zerwane, a jedynie osłabione.