Przygotowany w Biurze Pełnomocnika Rządu do Spraw Reformy Zabezpieczenia Społecznego projekt reform jest odpowiedzią na narastające szybko zagrożenie kompromitacji systemu emerytalnego. Zreformowany system emerytalny pozostanie systemem ubezpieczenia społecznego. Istnieć będą rzeczywiste gwarancje i solidarność ubezpieczonych przez system, w którym w razie niepowodzenia inni uczestnicy systemu pomagają pokrzywdzonym, oraz emeryturę minimalną i system pomocy społecznej. Zachowany zostanie w pełni publiczny charakter instytucji obsługującej całość składki na wszystkie rodzaje ryzyk (ZUS), a instytucje drugiego filaru (fundusze emerytalne i zarządzające nimi towarzystwa emerytalne) będą publicznie regulowane i nadzorowane. Zwiększą się indywidualne oszczędności ludności, zmieni się także ich struktura w kierunku większego udziału oszczędności długookresowych. koszty będą najprawdopodobniej wyższe niż koszty w obecnym systemie ubezpieczenia społecznego. będą  kosztami sektora prywatnego. Obniży się relacja świadczeń do płac, wyniknie to z realnego wzrostu płac, nie spadku emerytur.Pozostawienie części środków najwyżej zarabiającym służyć ma ożywieniu ich aktywności gospodarczej. zmieni się jedynie sposób zarządzania środkami, a nie ich forma czy wielkość. Wypłacalność funduszy gwarantowana będzie przez sponsorowany przez wszystkie towarzystwa fundusz gwarancyjny oraz w ostatecznej instancji przez państwo. racjonalizacja obecnego systemu polega na uszczelnianiu systemu. Fundusze emerytalne nie będą źródłem finansowania deficytu, ale źródłem finansowania prywatnych inwestycji i rozwoju gospodarczego.
Chciałbym ustosunkować się do ocen i interpretacji zawartych w artykule Jana Jończyka, który krytykuje dokument powstały w kierowanym przeze mnie Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Reformy Zabezpieczenia Społecznego. Systemy społecznych ubezpieczeń emerytalnych oparte na monopolu czy zdecydowanej dominacji filaru repartycyjnego przeżywają ogólnoświatowy kryzys. Brak reformy sysytemu emerytalnego grozi bankructwem i kompromitacją państwa. Nieporozumień dt.projektu wynikają z niechęci autora zrozumienia zmian zachodzących na świecie. Nie jest prawdą, że reforma zlikwiduje ubezpieczenie społeczne. Zreformowany system będzie dalej systemem ubezpieczenia społecznego, a instytucja obsługująca zachowa publiczny charakter. Obecne wymieszanie repartycji z redystrybucją jest niekorzystne.Filar kapitałowy przyniesie korzyści uczestnikom systemu, choć artykuł koncentruje się  tylko na kosztach filaru kapitałowego. Świadczenia nie ulegną obniżeniu, zostanie wprowadzona  emerytura minimalna. Nieuzasadnione są  zarzuty autora o zbyt wysokim wartościowaniu ostatniej fazy zatrudnienia. W sferze obowiązkowego filaru ubezpieczeń zmieni się jedynie sposób zarządzania środkami. Reformę w Polsce należałoby raczej oprzeć na wzorach węgierskim lub szwajcarskim a nie chilijskim - jak chce autor-, bo odbywa się w  warunkach demokratycznych a nie wojskowej dyktatury. Reforma zbudowana została na bazie możliwości społeczeństwa. Zdumiewające wydaje się rozczarowanie autora unikaniem przez obecny rząd wciągania reformy w przedwyborcze rozgrywki. Zarzut autora odnośnie fiskalnego jedynie celu reformy jest nieuzasadniony.