Piętnaście lat temu dyktatora Filipin, Ferdinanda Marcosa, obalała biedota wspierana przez Kościół katolicki  i zbuntowane odziały armii. Teraz przeciwko prezydentowi Josephowi Estradzie, wystąpiły burżuazyjna elita, wielki biznes i generalicja, które nie cierpiały plebejskiego idola. Najbardziej uwielbiali go natomiast bezrobotni, bezdomni i biedacy z podmiejskich slumsów. Estrada dobrze wiedział, że na Filipinach wystarczy być postacią znaną i głosić populistyczne hasła, aby zdobyć władzę. Źródłem jego sukcesu były role macho lub dobroczynnego rozbójnika, jakie grał w kilkudziesięciu filmach.
Dwudziestego pierwszego kwietnia mija 30 lat od chwili, gdy w Grecji grupa wojskowych obaliła rząd i wtrąciła do więzień tysiące przeciwników. Reżim nie był w stanie zdobyć uznania i poparcia społecznego, nie był też na tyle silny, by długo opierać się na represji. Punktem zwrotnym był listopad 1973 roku, gdy krwawo stłumiono studentów politechniki ateńskiej. W 1974 roku władza junty się rozsypała. Rozpoczęły się procesy jej członków, kilkoro otrzymało wyroki śmierci, które później zmieniono na dożywocie. Wielu uważa, że spuścizną dyktatury jest przede wszystkim rozluźnienie zasad i zniszczenie uczciwości w narodzie.