 Po dwóch wielkich reformach, Balcerowicza i samorządowej, które nie były dziełami prawników, prawodawstwo sensu stricto zaczęło od katastrofalnie spartolonej ustawy spółdzielczej, która pozwoliła uwłaszczyć  się cwaniakom.Kiedy słyszę, jak ostre są polemiki, odnoszę wrażenie, że Komitet Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk jest ze stanu naszego prawa nieledwie dumny. Najgorsze jest jednak, że bez dyskusji rozstrzygnięto sprawę najważniejszą - ustroju państwa, ustroju naszej demokracji. Ani w Sejmie, ani w środowisku prawników nie doszło do uczciwej wymiany poglądów.
Po reformie samorządowej o wydatkach na kulturę po raz pierwszy zadecydują samorządy. Zadowolone ze zmian są zwłaszcza instytucje, którym zwiększono dotacje. W większości województw wyniosą one jednak tyle samo, co ubiegłoroczne. Wskazuje się, że niektórym województwom przydzielono za dużo instytucji do sfinansowania. Chwalony jest pomysł rodzielenia wydatków na bieżącą działaność i na inwestycje. Ryzykowne może być otrzymana przez samorządy swoboda w decydowaniu o sposobie finansowania kultury. Działaczy kultury martwią również plany rządu, zobowiązujące pracodawcę do odprowadzania składki od umów-zleceń i umów o dzieło.