Na zakup pomocy szkolnych wydaje się z budżetu oświaty od 0,5 do 1 proc. Zazwyczaj pod koniec roku, kiedy pojawiają się środki finansowe szkoły starają się je upłynnić, producenci nie są w stanie sprostać zamówieniom. funkcjonuje lista pomocy zalecanych przez MEN, ale nie jest ona obligatoryjna. Skończył się monopol MEN w zakresie produkcji i dystrybucji pomocy dydaktycznych. trwa walka między szkołokrążcami, oferującymi kiepski, a tani towar, dawnymi państwowymi producentami oraz nowoczesnymi prywatnymi firmami, których produkty zbierają nagrody. MEN zamierza promować pomoce dydaktyczne ze swojej listy, wyposażając w nie WOM-y, wyższe szkoły pedagogiczne, żeby obecni i przyszli nauczyciele wiedzieli, z jakich pomocy mogą korzystać.
Ochrona konsumenta jako pasywnego uczestnika rynku pojawia się mniej więcej od lat sześćdziesiątych zarówno w USA i Europie.  W USA traktowana jest jako ochrona interesów mniejszości i zapewnienie jej stosownej reprezentacji przed każdą z władz. W Europie zaś jest to raczej polityka „prokonsumencka” kształtowana przez władzę i zorientowana na stworzenie warunków do integracji gospodarczej i gwarancji dla uczestników rynku. Prawa konsumenta są autonomizowane w dokumentach i programach wspólnotowych a podstawowymi instrumentami są dyrektywy obejmujące m.in. ochronę przed błędnymi informacjami, określanie cen żywności, zrozumiały języka, wprowadzającą w błąd reklamą, przejrzystość klauzul umownych czy też zakaz reklamy niektórych produktów i usług lub zakaz reklamy skierowanej do dzieci. Ich celem jest informacja o warunkach i konsekwencjach transakcji.