W tradycji judeochrześcijańskiej jałmużna jest jednym  ze sposobów, w jaki człowiek naśladuje dobroć, miłosierdzie i sprawiedliwość Boga. Pytania o szczegółowe zastosowania tego oczywistego dla chrześcijan imperatywu rodzą komplikacje. Czy dawać każdemu, kto prosi, również oszustom? Jeśli dać tylko niektórym, to komu i ile? Jaka jest granica naszej pomocy? Proponuję wyraźnie oddzielić postawę wobec osoby od postawy wobec instytucji. W stosunku do zbiórek organizowanych przez instytucje ostrożność ma pełne zastosowanie. Czy dewiza ta stosuje się również do tych, którzy wyciągają rękę na ulicy? Nie ma prostej odpowiedzi na pytanie o przyczyny, które spychają ludzi na margines, dlatego też, niestety, nie ma prostego rozwiązania problemów, które rodzą ubóstwo.
W roku 1000 u grobu świętego Wojciecha w Gnieźnie doszło do spotkania Ottona III i księcia Bolesława Chrobrego. Postanowiono wówczas utworzyć w polskiej stolicy arcybiskupstwo, cesarz uznał zaś suwerenność naszego państwa. Kult świętego Wojciecha w Polsce od początku miał więc charakter religijno-państwowy. Wkrótce odbędzie się w Gnieźnie kolejny zjazd europejskich przywódców. Święty Wojciech – bywały w całej Europie – nadawał się na patrona jednoczącego się kontynentu lepiej niż ktokolwiek inny. Nadaje się na niego również obecnie. Łączy nie tylko w sensie politycznym, ale też religijnym. Jego życie, z czasem obrosłe licznymi legendami, znane jest z żywotów spisanych tuż po jego śmierci.