Przed kilkoma laty dwa orzeczenia niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego zbulwersowały światek prawniczy. TK uznał, że nawet osoba pełnoletnia, samodzielna, nie poddana żadnemu przymusowi wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy. nierównowaga wiedzy i doświadczenia między poręczycielem i bankiem jest tak wielka, że jej tolerowanie zagraża jednej z konstytucyjnych zasad niemieckiego porządku prawnego: autonomii woli. W konsekwencji wedle niemieckiego TK takie umowy poręczenia są nieważne. Konieczna jest szczegółowa, wyczerpująca,  jasna informacja, ze wskazaniem na kwestie niebezpieczne dla poręczyciela. Lepsza informacja dla konsumenta łagodzi nierówność pozycji rynkowej.W ewolucji niemieckiego orzecznictwa trzy kwestie zasługują na uwagę. Po pierwsze - umowy kredytowe i sytuacja poręczyciela. Po drugie - zwiększenie obowiązków informacyjnych kontrahenta konsumenta. Po trzecie wreszcie - anachroniczna koncepcja, że swoboda umów wyklucza ideę ochrony konsumenta.
Aby bankowy tytuł egzekucyjny kwalifikował się do przedłożenia sądowi z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności musi, zgodnie z  art. 97 ust. 1 prawa bankowego, jednocześnie: - być skierowany wyłącznie przeciwko osobie, która bezpośrednio z bankiem dokonała czynności bankowej, - obejmować roszczenie wynikające bezpośrednio z czynności bankowej.  W przypadku przyjęcia przez bank poręczenia cywilnego lub wekslowego od podmiotu nie będącego bankiem egzekucja za pomocą bankowego tytułu egzekucyjnego jest niedopuszczalna, gdyż w takim przypadku żadna ze stron nie dokonuje czynności bankowej.  Odmienny pogląd został przedstawiony w artykułach "Przyjmowanie poręczeń cywilnych" i "Poręczyciel tak jak dłużnik" M. Tarkowskiego oraz "Poręczenie długu wobec banku" J. Krzyżewskiego. Obydwaj autorzy twierdzą, że bez względu na prawnofinansową naturę czynności "pasywnej" konstytuującej zabezpieczenie wierzytelności banku poręczeniem ofiarami bankowego tytułu egzekucyjnego mogą być wszyscy poręczyciele cywilni.