Przed kilkoma laty dwa orzeczenia niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego zbulwersowały światek prawniczy. TK uznał, że nawet osoba pełnoletnia, samodzielna, nie poddana żadnemu przymusowi wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy. nierównowaga wiedzy i doświadczenia między poręczycielem i bankiem jest tak wielka, że jej tolerowanie zagraża jednej z konstytucyjnych zasad niemieckiego porządku prawnego: autonomii woli. W konsekwencji wedle niemieckiego TK takie umowy poręczenia są nieważne. Konieczna jest szczegółowa, wyczerpująca,  jasna informacja, ze wskazaniem na kwestie niebezpieczne dla poręczyciela. Lepsza informacja dla konsumenta łagodzi nierówność pozycji rynkowej.W ewolucji niemieckiego orzecznictwa trzy kwestie zasługują na uwagę. Po pierwsze - umowy kredytowe i sytuacja poręczyciela. Po drugie - zwiększenie obowiązków informacyjnych kontrahenta konsumenta. Po trzecie wreszcie - anachroniczna koncepcja, że swoboda umów wyklucza ideę ochrony konsumenta.
Kilka lat temu niemiecki Trybunał Konstytucyjny orzekł, że każdy klient-poręczyciel wymaga ochrony, i zarekomendował bankom zawarcie szczegółowym informacji w umowach. W konsekwencji niemieckie sądy zaczęły unieważniać niektóre umowy z bankami (np. poręczenia przez osoby bez dochodów). Warto zwrócić uwagę na kilka kwesti. Po pierwsze - TK skorzystał z konstytucji przy ocenie umów z bankami. W polskiej konstytucji również istnieje zapis, dzięki któremu można zwiększyć ochronę konsumenta. Po drugie - TK uznał, że informacja jest orężem konsumenta, bowiem gdy jest on dobrze poinformowany może wzmocnić swoją słabą pozycję rynkową w stosunku do banku. Po trzecie - to pokazuje jak anachroniczna jest u nas koncepcja, że swoboda umów wyklucza ideę ochrony konsumenta.