Romowie, którzy emigrują ze Słowacji, skarżą się na rosnący rasizm. W roku 1989 rejestrowano na Słowacji 300 osad romskich. Po dwunastu latach ich liczba zwiększyła się do 520. W budach, skleconych byle jak z desek i blachy, nie ma wody, prądu, sanitariatów. Po wyborach parlamentarnych w 1998 rząd przystąpił do organizowania pomocy dla Romów. Powołano Wydział do spraw Edukacji Romów. Ruszył program szkoleń zawodowych, uruchomiono fundusze Phare. Według statystyk na Słowacji żyje od 400 do 500 tysięcy Romów.  Dotychczasowe próby ludnościowej asymilacji Cyganów i białych spełzły na niczym.
W 1967 drogą puczu władzę w Grecji przejęła junta czarnych pułkowników. Ich dyktatura, depcząca tradycje demokracji, była głęboko znienawidzona przez Greków, jednak po siedmiu latach władza rozpadła się sama, nie odbyły się żadne strajki czy walki o wolność. Pułkownicy nie radzili sobie z utrzymaniem ładu wojskowego, gwoździem do trumny okazała się zaś interwencja na Cyprze. Do dziś rozliczenie się z tą kartą greckiej historii wydaje się być niedokończone, wiele osób ma poczucie niedosytu związane ze zbyt łagodnymi karami dla sprawców narodowego niewolenia.