nie było przypadkiem to, że zaledwie kilka godzin po wprowadzeniu stanu wojennego twórcy polskiej kultury udali się do świątyń i znaleźli oparcie w Kościele.Pomyli się jednak ten, kto sądzi, że wydarzenia nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku, stały się początkiem Nowego Przymierza. Zaczęło się wcześniej. Wzajemne przyciąganie to lata 60. Dla ówczesnych opozycjonistów żadna instytucja nie była tak wiarygodna, jak Kościół. kładł nacisk na konieczność ocalenia narodowej tożsamości.fakt, że drogi rozeszły się w wielu przypadkach po wyborach 1989 roku. autorzy stanu wojennego dokonali podziału wewnątrz dziennikarzy, aktorów, literatów i innych twórców. głębokie podziały blokują możliwość solidarnej odpowiedzi w razie zagrożenia. fakt, że szesnaście lat po wprowadzeniu stanu wojennego skutki ówczesnego m o r a l n e g o podzielenia społeczeństwa stanowią przeszkodę w porozumiewaniu się Polaków, nie rokuje dobrze na przyszłość. Wiele wskazuje na to, że zasypywanie podziałów nie stanie się wyzwaniem dla Kościoła.
Postanowiłam odezwać się w sprawie przyjmowania przez banki poręczeń po analizie wypowiedzi M. Tarkowskiego oraz J. Krzyżewskiego. Po prostu cierpię, kiedy brzęk grosiwa zagłusza słowa ustawy, choćby tak bełkotliwej jak miejscami ustawa z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. nr 140, poz. 939; dalej: pr.b.). Obydwaj autorzy chcą przekonać czytelnika, że bez względu na prawnofinansową naturę czynności "pasywnej" konstytuującej zabezpieczenie wierzytelności banku poręczeniem, ofiarami bankowego tytułu egzekucyjnego w sensie art. 96-97 pr.b. mogą być wszyscy poręczyciele cywilni. Autorzy próbują uzasadniać swoje twierdzenia w sposób przypominający "gdybanie", tymczasem należałoby posłuchać, o czym mówi w interesującym zakresie sama ustawa. Argumenty z dziedziny językowo-systemowej przesądzają, że jeśli jakikolwiek bank przyjmuje jakiekolwiek poręczenie od niebanku, to żadna ze stron nie dokonuje czynności bankowej.