umowy kredytowe i sytuacja poręczyciela doczekały się w Niemczech oceny TK, dokonywanej z konstytucyjnego punktu widzenia.  ustawa zasadnicza da się użyć jako norma rozstrzygająca na wypadek kilku możliwych interpretacji jakiegoś przepisu: "prokonsumenckiej"  i "antykonsumenckiej". Albo na wypadek interpretacji norm blankietowych, klauzul generalnych czy zwrotów niedookreślonych. w europejskim prawie wspólnotowym kamieniem węgielnym ochrony konsumenta jest informacja. każda informacja musi być "jasna, niedwuznaczna i zrozumiała", a wszelkie niejasności i dwuznaczności są tłumaczone na niekorzyść proferenta.w prawie europejskim dyrektywy konsumenckie mają z reguły charakter minimalny. poszczególne państwa, implementując je we własnym porządku prawnym, nie mogą zejść niżej wskazanego tam poziomu ochrony. cechą charakterystyczną współczesnego prawa umów jest to, że konsumentowi przysługuje prawo "wycofania się z transakcji".
Niemiecki Trybunał Konstytucyjny uznał, że nawet osoba pełnoletnia, samodzielna i niepoddana żadnemu przymusowi wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy, ponieważ nierównowaga wiedzy i doświadczenia między poręczycielem a bankiem jest zbyt wielka i tolerowanie jej zagraża jednej z konstytucyjnych zasad niemieckiego porządku prawnego, czyli autonomii woli. Aby zapewnić niełamanie konstytucyjnej zasady Trybunał Konstytucyjny orzekł, że konieczna jest szczegółowa, wyczerpująca, niedwuznaczna i jasna informacja ze wskazaniem na kwestie najbardziej niebezpieczne dla poręczyciela. Jednocześnie Trybunał udowodnił, że anachroniczną jest koncepcja, że swoboda umów wyklucza ideę ochrony konsumenta. Decyzja Trybunału zaowocowała zmianą postawy niemieckich sądów powszechnych, które z podejrzliwością zaczęły spoglądać na tych poręczycieli, których dochody są bardzo niskie lub żadne, lub którzy są członkami rodziny kredytobiorcy.