W czerwcu mija 60 lat od śmierci za kraj Janusza Kusocińskiego, rozstrzelanego przez gestapo w Lesie Palmirskim pod Warszawą. Starszym zachował się w pamięci przede wszystkim jako biegacz, który dostarczał niezwykłych emocji. Dla młodych entuzjastów sportu, którym jego dawne rekordy już nie imponują - jest jedynie postacią historyczną, jak granitowy ustawiony na cokole posąg w wyblakłym wieńcu laurowym. Kiedyś po prostu biegał długo i wytrwale, a później stał się kimś bardzo ważnym nie tylko dla historii sportu. Okazały grób w lesie w Palmirach pod Warszawą, tablice pamiątkowe, szkoły noszące Jego imię, zawody o Jego Memoriał, nawet w Monachium jest ulica Janusza Kusocińskiego.
W czerwcu mija 60 lat od śmierci Janusza Kusocińskiego rozstrzelanego przez gestapo. Miałem przyjemnośc poznać go osobiście dzięki tenisowi, którego był sympatykiem. W czasie przerwy w startach z powodu kontuzji,  Kusociński udzielał się towarzysko. Choć niezbyt przystojny, był otwary i lubił panie. Zarzucano mu zarozumialstwo i snobizm. Jego rywalem był Petkiewicz, któremu nie mógł zapomnieć pokonania Nurmiego, sportowego bożyszcza tamtych lat. Wróciwszy w 1939 roku na bieżnię, pokonał innego rywala  - Nojiego, ambitnego biegacza, który odnosił sukcesy w czasie kontuzjji Kusocińskiego. Nie zapomniał o swoich znajomych tenisistach. W czasie wojny kierował i kelnerował w karczmie. Aresztowany przez gestapo i torturowany, nie wydał nikogo. Rozstrzelano go w Palmirach.