Kiedy Ziemia uwalnia statek kosmiczny ze sfery swojego oddziaływania grawitacyjnego, żmudnie wypracowane przez ewolucję otolity w uchu wewnętrznym człowieka przestają rejestrować  bodźce, do których przyzwyczajony był mózg - następuje stan nieważkości.Niestety całkowite przystosowanie się do nieważkości nie jest ani możliwe, ani korzystne.Kosmonauta jest zamknięty w małym pomieszczeniu przez okres od kilku tygodni do kilkunastu miesięcy, skazany na towarzystwo tych samych osób.
Fizjologia i psychika człowieka, przystosowane do warunków ziemskich, poza naszą planetą funkcjonują o wiele gorzej. W stanie nieważkości pojawiają się np. zaburzenia koordynacji ruchowej. W długotrwałym locie kosmicznym ulegają zakłóceniu rytmy biologiczne. Na psychikę człowieka destrukcyjnie wpływa poczucie samotności, które może rodzić agresję. Planowane zasiedlenie Marsa rodzi jeszcze wieksze problemy, związane zarówno z warunkami środowiska, jak i z koniecznością długotrwałej izolacji.