Nasze czasy wiążą się z podwyższeniem wymagań i oczekiwań co do legitymizacji działania każdej władzy, a więc także sądowniczej. Nie wystarcza już oświadczenie: działam w granicach i na podstawie prawa. Od każdej władzy oczekuje się, że będzie się legitymizowała "w działaniu", a nie przez raz otrzymaną od ustawodawcy kompetencję. Takim czynnikiem legitymizującym jest transparencja, uczytelnienie działania - wobec publiczności, społeczeństwa. Odbiorcą i adresatem działań sądów są bowiem nie tylko strony i nie tylko profesjonaliści. Społeczeństwo interesuje obecnie bardziej działanie sądów, a pośrednikiem tu są media. W konsekwencji "zewnętrzna" funkcja uzasadnienia, utożsamiana dotychczas z oddziaływaniem poza granicami konkretnego procesu, ale zawsze wobec "swoich" - tj. innych sądów lub profesjonalnych prawników - swoiście demokratyzuje się. Wniosek: więcej światła, więcej rozumnego zdawania sprawy publiczności, bez ukrywania się za fałszywie pojmowanym własnym autorytetem, nie każącym się wobec nikogo tłumaczyć. Wyroki "komunikowane", a nie "uzasadniane" - w sensie "objaśniające publicznie", co i dlaczego zrobił sąd, mający wszak do wyboru kilka dróg postępowania, nie mają racji bytu w warunkach kryzysu legitymizacji władzy, charakterystycznego dla współczesności. płyną z tego konsekwencje dla uzasadnienia wyroku, dla sposobu przygotowania jego motywów: nie tylko dla kolegów po fachu i wyższej instancji, lecz także dla publiczności.
Chciałbym ustosunkować się do ocen i interpretacji zawartych w artykule Jana Jończyka, który krytykuje dokument powstały w kierowanym przeze mnie Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Reformy Zabezpieczenia Społecznego. Systemy społecznych ubezpieczeń emerytalnych oparte na monopolu czy zdecydowanej dominacji filaru repartycyjnego przeżywają ogólnoświatowy kryzys. Brak reformy sysytemu emerytalnego grozi bankructwem i kompromitacją państwa. Nieporozumień dt.projektu wynikają z niechęci autora zrozumienia zmian zachodzących na świecie. Nie jest prawdą, że reforma zlikwiduje ubezpieczenie społeczne. Zreformowany system będzie dalej systemem ubezpieczenia społecznego, a instytucja obsługująca zachowa publiczny charakter. Obecne wymieszanie repartycji z redystrybucją jest niekorzystne.Filar kapitałowy przyniesie korzyści uczestnikom systemu, choć artykuł koncentruje się  tylko na kosztach filaru kapitałowego. Świadczenia nie ulegną obniżeniu, zostanie wprowadzona  emerytura minimalna. Nieuzasadnione są  zarzuty autora o zbyt wysokim wartościowaniu ostatniej fazy zatrudnienia. W sferze obowiązkowego filaru ubezpieczeń zmieni się jedynie sposób zarządzania środkami. Reformę w Polsce należałoby raczej oprzeć na wzorach węgierskim lub szwajcarskim a nie chilijskim - jak chce autor-, bo odbywa się w  warunkach demokratycznych a nie wojskowej dyktatury. Reforma zbudowana została na bazie możliwości społeczeństwa. Zdumiewające wydaje się rozczarowanie autora unikaniem przez obecny rząd wciągania reformy w przedwyborcze rozgrywki. Zarzut autora odnośnie fiskalnego jedynie celu reformy jest nieuzasadniony.