Skończyły się czasy, gdy bez aprobaty MEN szkoła nie mogła zakupić żadnej pomocy. Na rynku pomocy szkolnych trwa walka o klienta.Do czasu wejścia w życie przepisów o zamówieniach publicznych w 1995 roku MEN stosowało w ramach systemu pierwszego wyposażenia zakupy centralne na wyposażanie nowo otwieranych szkół. Kierownictwo MEN wycofało się z zamówień centralnych, a urząd zamówień publicznych nie wyraził zgody na zakup pomocy dydaktycznych z wolnej ręki. Minister edukacji już nie aprobuje pomocy dydaktycznych do użytku szkolnego, a jedynie zaleca ich stosowanie. system ten jest dobrowolny. MEN zamierza promować pomoce dydaktyczne ze swojej listy, wyposażając w nie wyższe szkoły pedagogiczne.
Zmienia się rynek produkcji i dystrybucji materiałów dydaktycznych dla szkół. Na rynku pomocy szkolnych trwa walka o klienta między szkołokrążcami, oferującymi kiepski, ale tani towar, którym nie zależy na umieszczeniu swoich produktów na liście MEN; dawnymi państwowymi producentami, przyzwyczajonymi do swej monopolistycznej pozycji oraz nowoczesnymi prywatnymi firmami, których produkty zbierają nagrody na krajowych i zagranicznych targach, jak np. ELBOX. Nie zawsze jednak konkurencja ma dobry wpływ na merytoryczny poziom materiałów: szkołokrążcy sprzedają swoje produkty bardzo tanio, ale są one niskiej jakości, często z błędami, nawet ortograficznymi. Są jednak najszybsi w docieraniu do szkół, które, niedofinansowane, szybko decydują się na zakup.