Przede wszystkim trzeba uświadomić sobie wyraźnie, że systemy społecznych ubezpieczeń emerytalnych oparte na monopolu czy zdecydowanej dominacji filaru repartycyjnego przeżywają głęboki ogólnoświatowy kryzys. Brak daleko idących reform w dziedzinie emerytur grozi ich bankructwem i kompromitacją państwa jako ich gwaranta. z  nieuwzględnienia zasięgu i powagi zachodzących zmian wynikają nieporozumienia, które znalazły wyraz w omawianym artykule.Nieporozumień tych jest wiele, wszystkie one mają jednak ważny wspólny mianownik. Mianownikiem tym jest niechęć autora do wyciągnięcia wniosków z faktu, że świat zmienia się szybko, a Polska zmienia się jeszcze szybciej w okresie transformacji systemowej. Nie jest prawdą - jak sugeruje artykuł - że reforma zlikwiduje ubezpieczenie społeczne. Filar kapitałowy przyniesie wyraźne korzyści uczestnikom systemu. Artykuł Koncentruje się na kosztach filaru kapitałowego. Sedno sprawy jednak w porównaniu kosztów i korzyści, a nie w analizie samych kosztów. Świadczenia nie ulegną obniżeniu. Reformy podobnego typu wprowadziły już lub rozpoczęły ich wdrażanie nie tylko znacznie bardziej rozwinięte gospodarczo od Polski Szwajcaria, Holandia, Australia, Singapur, ale także bliskie nam Węgry czy Łotwa. cały wysiłek podejmowany jest po to, aby w przyszłości za emerytury nie płacić głębokim deficytem budżetowym i okradającą nas wszystkich inflacją. Fundusze emerytalne nie będą natomiast źródłem finansowania deficytu.
System emerytalny, w którym pracujący odkłada środki na emeryturę w formie podatku, przeżywa ogólnoświatowy kryzys m.in. z powodu zmian demograficznych. Jeśli polski system nie zostanie zreformowany, w przyszłości grozi mu bankructwo. Krytyka Jana Jończyka jest trudna do przyjęcia. Nowa reforma zachowa ubezpieczenia społeczne, mechanizmy gwarancyjne i zasadę solidarności społecznej. Składki nadal będzie obsługiwał ZUS, a fundusze drugiego filaru, regulowane publicznie, zwiększą oszczędności ubezpieczonych i przyspieszą wzrost gospodarczy. Upadłość towarzystwa emerytalnego wcale nie będzie obciążała systemu, koszty te będą pokrywane z majątku towarzystwa. Sprawiedliwe w nowym systemie będzie wypłacanie ubezpieczonemu takich środków, jakie zgromadził przez lata pracy. W drugim filarze zmieni się sposób zarządzania środkami, nie ich forma czy wielkość. Wypłacalność towarzystw emerytalnych będzie gwarantowana przez fundusz gwarancyjny oraz państwo. Jończyk krytykuje projekt, ale nie podaje propozycji naprawy obecnego systemu. Przywołuje przykład chilijskiej reformy emerytalnej, która tak naprawdę przyspieszyła rozwój gospodarczy Chile. Reformy wykorzystujące zasadę powiązania emerytur z indywidualną aktywnością zawodową oraz udziału sektora prywatnego w zarządzaniu środkami wprowadziło wiele krajów. Obecna sytuacja gospodarcza Polski umożliwia przeprowadzenie tej reformy. Służy ona dobru państwa, ma na celu uniknięcie głębokiego deficytu budżetowego i zasilenie wzrostu gospodarczego dzięki inwestowaniu gromadzonych środków.