Deklaracja ideowa Zjednoczenia była syntezą propozycji ideowych rodem z II Rzeczypospolitej, ale z przewagą pierwiastka narodowo-katolickiego. Gdy politycy ZChN usiłowali opisywać swoich członków i zwolenników, widzieli w nich najaktywniejszych przedstawicieli Polski parafialnej, zaniepokojonej kierunkiem przemian cywilizacyjnych i obyczajowych. Dziś konstrukcja ta zdaje się zużywać. Czasy świetności, gdy politykom Zjednoczenia zdarzało się "trząść Polską", zdają się dobiegać końca.
Bolesław Wieniawa-Długoszowski był człowiekiem wielu talentów - doktor medycyny, malarz, poeta i zawodowy oficer, dyplomata i jednodniowy prezydent RP. Jako adiunkt Józefa Piłsudskiego do końca pozostał mu wierny, a w swojej państwowej działalności potrafił przemycić drzemiące w nim pierwiastki poetyckości. Dziś, na łamach wielu publikacji na temat jego osoby, próbuje się pokazać Wieniawę z wielu (również tragicznych) stron, starając się tym samym przełamać jego wizerunek bawidamka i humorysty.