Które z wydarzeń zimowych igrzysk olimpijskich w Squaw Valley mocniej utkwiło pani w pamięci - srebrny medal w łyżwiarskim biegu na 1500 metrów czy utrata złotego na 1000 metrów po upadku na ostatnich metrach?  ELWIRA SEROCZYŃSKA:Trudno rozdzielić uczucia radości i zawodu. Medal to niepowtarzalna satysfakcja. Upadek to utracona szansa. Było mi przykro, ale nie stało się to moją osobistą tragedią. zdobyła pani jedyny w historii zimowych igrzysk srebrny medal dla Polski. Pojechałam najlepiej, jak umiałam. W kolejnym, na 1000 metrów, byłam już faworytką. starałam się jechać jak najbliżej bandy. Do dziś trudno mi powiedzieć, jak doszło do upadku.  kolejna olimpiada odbywała się w Innsbrucku.  pojechałam ze stanem podgorączkowym. Przeżyłam wielką osobistą tragedię, nie miałam na nic siły. Miejsca w drugiej dziesiątce stanowiły totalną klęskę.
W czym tkwi fenomen boksu, sportu od lat budzącego kontrowersje i mieszane uczucia? Jedni twierdzą, nie kryjąc oburzenia, że boks jest niegodny cywilizacji końca XX wieku, inni z kolei uważają, że w świecie, gdzie dobro przemieszane jest ze złem, zawsze będzie miejsce dla tych, którzy chcą oglądać boks. Głośne pojedynki bokserskie, niezmiennie od lat, budzą wielkie zainteresowanie. Wiele walk stało się częścią legendy. Dziś w cenie jest przede wszystkim boks zawodowy z gwiazdami wielkiego formatu i gigantycznymi sumami wypłacanymi za walki. W boksie zawodowym trudno już znaleźć kryteria czysto sportowe. Legenda boksu wciąż jednak żyje. Jeśli więc jeden z mistrzów, Michael Moorer, mówi, że boks jest tylko po to, żeby zarobić jak najszybciej możliwie dużo pieniędzy i odejść w dobrym zdrowiu, to jest to tylko jedna z prawd o tym sporcie.