Parę lat po zdobyciu złotego medalu na igrzyskach w Los Angeles w 1932 r. na 10 km "Kusy" musiał przerwać starty z powodu poważnej i długotrwałej kontuzji nogi. Zaczął wtedy prowadzić bardzo towarzyskie życie.Jak pamiętam, opiekował się nim słynny chirurg w ówczesnych latach, prof. Levitoux. Profesor unikał odpowiedzi, czy Kusociński wróci na bieżnię, dawał jednak nikłą nadzieję. Sprawdziła się dopiero niedługo przed wojną.Rok 1939. Janusz Kusociński odbył swój triumfalny powrót na bieżnię. Wyleczono mu nogę. Znów zaczął zwyciężać.Zbliżał się wielki bieg przełajowy na Polu Mokotowskim w Warszawie.  Miał się spotkać z kolejnym trudnym krajowym rywalem - Józefem Nojim, synem chłopskim z ziemi wielkopolskiej. Wygrał zdecydowanie.
60 lat temu zginął Janusz Kusociński, lekkoatleta, bohater polskiego sportu, o którym zapomina młodsze pokolenie. Po zdobyciu złotego medalu na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles Kusociński musiał przerwać treningi. Prowadził ożywione życie towarzyskie, był bardzo popularny. W 1939 r. wrócił na bieżnię i w biegu przełajowym na Polu Mokotowskim pokonał młodego biegacza, Józefa Nojima. Cieszył się ze zwycięstwa, zapowiadał, że z kolejnej olimpiady przywiezie złoty medal. Wybuchła jednak wojna, podczas okupacji Kusociński pracował w karczmie. Rozmyślał o przyszłości biegów długodystansowych i starcie w maratonie. Aresztowno go w marcu 1940 r., był torturowany do czerwca. Rozstrzelano go w Palmirach.