Zębami, pazurami i dolarami bronią się związki nauczycielskie w Ameryce przed wprowadzeniem bonów oświatowych, które pozwoliłyby rodzicom na swobodny wybór między szkołami publicznymi, prywatnymi i wyznaniowymi. eksperymentalnie objęci tymi programami uczniowie znacznie poprawili umiejętność czytania, pisania i rachowania. Umiejętności te w szkołach publicznych są na alarmująco niskim poziomie. Upór nauczycieli i elit politycznych przy nienaruszalności monopolu szkół publicznych ma dwie przyczyny: są to ideologia i pieniądze. Bogatsi rodzice mogą posłać dzieci do innych szkół, ale nie zwalnia ich to od płacenia podatków na edukację publiczną. Klasa średnia i uboższa musi wydzierać nauczycielskim związkom zawodowym ich przywileje.
Związki nauczycielskie w USA są przeciwne swobodnemu wybieraniu między szkołami publicznymi, prywatnymi i wyznaniowymi. Panujące w Ameryce przekonanie, że szkoła ma być atrakcyjna, a uczeń zadowolony z siebie, doprowadziło do drastycznego obniżenia poziomu nauczania w szkołach publicznych. Szkoły prywatne i katolickie lepiej przygotowują absolwentów do studiów na renomowanych uczelniach. Wprowadzenie bonów edukacyjnych popierają rodziny najuboższe, murzyńskie i latynoskie. Stanowisko przeciwnych projektowi nauczycieli i elit politycznych ma podłoże finansowe i ideologiczne. Szkoły prywatne i wyznaniowe są bardziej konserwatywne od publicznych i większe są w nich wymagania. Amerykanie muszą jednak płacić podatki na eksperymentalną edukację publiczną.