Parę lat po zdobyciu złotego medalu na igrzyskach w Los Angeles w 1932 r. na 10 km "Kusy" musiał przerwać starty z powodu poważnej i długotrwałej kontuzji nogi. Zaczął wtedy prowadzić bardzo towarzyskie życie.Jak pamiętam, opiekował się nim słynny chirurg w ówczesnych latach, prof. Levitoux. Profesor unikał odpowiedzi, czy Kusociński wróci na bieżnię, dawał jednak nikłą nadzieję. Sprawdziła się dopiero niedługo przed wojną.Rok 1939. Janusz Kusociński odbył swój triumfalny powrót na bieżnię. Wyleczono mu nogę. Znów zaczął zwyciężać.Zbliżał się wielki bieg przełajowy na Polu Mokotowskim w Warszawie.  Miał się spotkać z kolejnym trudnym krajowym rywalem - Józefem Nojim, synem chłopskim z ziemi wielkopolskiej. Wygrał zdecydowanie.
W czerwcu mija 60 lat od śmierci Janusza Kusocińskiego. Należę do niewielkiego grona osób, które poznały go osobiście. Po zdobyciu złotego medalu na 10 km w Los Angeles Kusociński musiał przerwać starty z powodu poważnej kontuzji nogi. Brak sportu rekompensował sobie życiem towarzyskim. W 1938 roku udało się wyleczyć kontuzję i Kusociński mógł wrócić na bieżnię. W biegu przełajowym pokonał nową gwiazdę polskiego sportu – Józefa Nojiego. Kusociński spodziewał się, że wojna potrwa długo, ale był pewien, że wygramy. Snuł plany na kolejne olimpiady. Gestapo aresztowało go 26 marca 1940 roku. Mimo długich tortur nie wydał nikogo. Rozstrzelano go w Palmirach.