Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe po dziesięciu latach istnienia może pochwalić się wieloma osiągnięciami: ma swoich posłów i ministrów, przezwyciężyła niechęć mediów, ale poniosła koszty tego sukcesu. Zjednoczenie było partią kontestującą liberalną koncepcję demokracji, opowiadało się za państwem narodowym i rozliczeniem komunistów. 1991 - wprowadzenie samodzielnej reprezentacji do parlamentu i udział w rządach: Jana Olszewskiego i Hanny Suchockiej. Na liście współpracowników UB i SB znalazł się Wiesław Chrzanowski,  Macierewicz został wyrzucony z partii. Za przełom można uznać wybór na stanowisko prezesa Mariana Piłki. w 1997partia stała się współtwórcą Akcji Wyborczej Solidarność
Wśród samego duchowieństwa coraz bardziej widoczny jest brak zgodności co do granic politycznej aktywności Kościoła hierarchicznego. Sytuacja się zaostrza, ponieważ nałożyły się na siebie dwie kampanie – referendalna i parlamentarna. Nigdy wcześniej oficjalne stanowisko Episkopatu nie było też tak jawnie krytykowane przez niektórych duchownych. Wg nauczania Kościoła wierni świeccy działają w polityce na własną odpowiedzialność. Kościół ma dokonywać oceny moralnej zjawisk społecznych, ale nie powinien podejmować agitacji politycznej. Te same etyczne cele mogą być bowiem osiągane za pomocą różnych środków i różnych programów politycznych. Doświadczenia ostatnich lat pokazują, że nadmierne angażowanie się w politykę może Kościołowi tylko zaszkodzić.