W chwili, kiedy Włochy w roku 1940 opowiedziały się po stronie Niemiec, ówczesny ambasador RP przy Kwirynale, b. adiutant marszałka Piłsudskiego gen. Bolesław Wieniawa-Długoszowski zapakował sporą ilość papierów, prywatnych i urzędowych, i posłał zwykłą pocztą do Francji. Paczka doszła bez przeszkód, a osoba, która ją odebrała , czujnie zakopała papiery pod dużym drzewem, żeby nie wpadły w ręce Niemców. Po wojnie rzecz odkopała, zaniosła w worku na strych i zupełnie o tych obcych jej papierzyskach zapomniała. Wypłynęły dopiero w latach osiemdziesiątych.
Bolesław Wieniawa-Długoszowski był człowiekiem wielu talentów - doktor medycyny, malarz, poeta i zawodowy oficer, dyplomata i jednodniowy prezydent RP. Jako adiunkt Józefa Piłsudskiego do końca pozostał mu wierny, a w swojej państwowej działalności potrafił przemycić drzemiące w nim pierwiastki poetyckości. Dziś, na łamach wielu publikacji na temat jego osoby, próbuje się pokazać Wieniawę z wielu (również tragicznych) stron, starając się tym samym przełamać jego wizerunek bawidamka i humorysty.