Był rok 1994. Rosalind Copisarow zaczęła tworzyć Fundusz Mikro. Biznes wymaga kumulacji kapitału, wywiązywania się z umów, budowania reputacji. Ludzi, którzy tak by właśnie chcieli prowadzić swoje interesy, Fundusz postanowił wspierać. Tyle że najpierw musiał ich nauczyć tego, że tak właśnie chcą. Fundusz nie zakłada opcji awaryjnej, że pożyczający nie będzie się wywiązywał. Jeśli nie będzie, są poręczyciele. Biznes jest podejmowaniem ryzyka. Chcemy wiedzieć, że biznesmen wie. I wie, jakie kroki podjąć, żeby ryzyku zapobiec. Od 1994 roku Fundusz udzielił prawie 26 tysięcy pożyczek. zaczęło powracać zaufanie między ludźmi w Polsce. Rosalind Copisarow pokazała, że przy niewielkich środkach można rozruszać duże kręgi przedsiębiorczości. Fundusz Mikro obsługuje 16 tysięcy przedsiębiorców.
Przed kilkoma laty niemiecki Trybunał Konstytucyjny uznał, że nawet osoba pełnoletnia, samodzielna, nie poddana żadnemu przymusowi wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy oraz że konieczna jest szczegółowa, jasna informacja dla poręczyciela. Opisywana sytuacja jest kolejnym przykładem tego, jak dalece anachroniczna jest koncepcja (u nas bynajmniej nierzadko wyznawana), że swoboda umów wyklucza ideę ochrony konsumenta. W europejskim prawie wspólnotowym uważa się, że konsument wymaga ochrony, ponieważ jest źle poinformowany i na skutek tego nie może w prawdziwie wolny sposób decydować o swym "udziale na rynku". Cechami charakterystycznymi europejskiego prawa konsumenckiego jest również to, że występuje w nim wskazanie minimalnego poziomu treści umowy oraz to, że konsumentowi przysługuje prawo "wycofania się z transakcji".