w europejskim prawie wspólnotowym kamieniem węgielnym ochrony konsumenta jest informacja. Stąd się biorą niezwykle rozbudowane w dyrektywach i ich implementacjach wewnątrzkrajowych przepisy mówiące, o czym, kiedy i jak trzeba konsumenta informować. w prawie konsumenckim wspólnot istnieje "nakaz radykalnej transparencji", co oznacza, że każda informacja, jaką konsument ma uzyskać, musi być "jasna, niedwuznaczna i zrozumiała", a wszelkie niejasności zawarte w przygotowanych wcześniej wzorach umów są tłumaczone na niekorzyść proferenta (tego, który je opracował). Występuje tu jeszcze wskazanie minimalnego poziomu treści umowy. przyznanie w prawie krajowym zbyt wysokiego poziomu ochrony może być uznane za rzeczywistą czy ukrytą praktykę dyskryminacyjną, ograniczającą dostęp towarów i usług na rynek wspólny. konsumentowi przysługuje prawo "wycofania się z transakcji".
Podstawowym środkiem ochrony konsumenta w europejskim prawie wspólnotowym jest obowiązek przekazania mu w umowie szeregu szczegółowych informacji. Informacje te muszą być "jasne, niedwuznaczne i zrozumiałe" - wszelkie niejasności i dwuznaczności są tłumaczone na korzyść konsumenta. Europejskie dyrektywy konsumenckie określają także minimalny poziom uprawnień, które muszą być zagwarantowane konsumentowi w prawie wewnętrznym poszczególnych państw. Konsumentowi przysługuje również prawo wycofania się z transakcji. W Polsce ochrona konsumenta zagwarantowana jest w art. 76 konstytucji. Przepis ten może sugerować wybór prokonsumenckiej wykładni na przykład w przypadku kilku możliwych interpretacji jakiegoś przepisu. W kontekście badań wskazujących na niewielkie umiejętności Polaków w zakresie rozumienia urzędowego tekstu wydaje się pożądane wprowadzenie w Polsce szczegółowego określenia obowiązków kontrahenta wobec konsumenta.