Przed kilkoma laty dwa orzeczenia niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego zbulwersowały światek prawniczy. TK uznał, że nawet osoba pełnoletnia, samodzielna, nie poddana żadnemu przymusowi wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy. nierównowaga wiedzy i doświadczenia między poręczycielem i bankiem jest tak wielka, że jej tolerowanie zagraża jednej z konstytucyjnych zasad niemieckiego porządku prawnego: autonomii woli. W konsekwencji wedle niemieckiego TK takie umowy poręczenia są nieważne. Konieczna jest szczegółowa, wyczerpująca,  jasna informacja, ze wskazaniem na kwestie niebezpieczne dla poręczyciela. Lepsza informacja dla konsumenta łagodzi nierówność pozycji rynkowej.W ewolucji niemieckiego orzecznictwa trzy kwestie zasługują na uwagę. Po pierwsze - umowy kredytowe i sytuacja poręczyciela. Po drugie - zwiększenie obowiązków informacyjnych kontrahenta konsumenta. Po trzecie wreszcie - anachroniczna koncepcja, że swoboda umów wyklucza ideę ochrony konsumenta.
Podstawowym środkiem ochrony konsumenta w europejskim prawie wspólnotowym jest obowiązek przekazania mu w umowie szeregu szczegółowych informacji. Informacje te muszą być "jasne, niedwuznaczne i zrozumiałe" - wszelkie niejasności i dwuznaczności są tłumaczone na korzyść konsumenta. Europejskie dyrektywy konsumenckie określają także minimalny poziom uprawnień, które muszą być zagwarantowane konsumentowi w prawie wewnętrznym poszczególnych państw. Konsumentowi przysługuje również prawo wycofania się z transakcji. W Polsce ochrona konsumenta zagwarantowana jest w art. 76 konstytucji. Przepis ten może sugerować wybór prokonsumenckiej wykładni na przykład w przypadku kilku możliwych interpretacji jakiegoś przepisu. W kontekście badań wskazujących na niewielkie umiejętności Polaków w zakresie rozumienia urzędowego tekstu wydaje się pożądane wprowadzenie w Polsce szczegółowego określenia obowiązków kontrahenta wobec konsumenta.