systemy społecznych ubezpieczeń emerytalnych oparte na monopolu czy zdecydowanej dominacji filaru repartycyjnego przeżywają głęboki ogólnoświatowy kryzys. Przygotowany w Biurze Pełnomocnika Rządu do Spraw Reformy Zabezpieczenia Społecznego projekt reform jest odpowiedzią na narastające szybko zagrożenie kompromitacji systemu emerytalnego. Zreformowany system emerytalny pozostanie systemem ubezpieczenia społecznego.Filar kapitałowy przyniesie wyraźne korzyści uczestnikom systemu.Świadczenia nie ulegną obniżeniu. za sprawiedliwe uznajemy wypłacenie takiej wielkości środków emerytalnych, jakie zostały przez jednostkę zgromadzone.w sferze obowiązkowego filaru ubezpieczeń zmieni się jedynie sposób zarządzania środkami, a nie ich forma czy wielkość. Nie będzie możliwa utrata zgromadzonych w funduszach emerytalnychśrodków, gdyż te gwarantować będzie państwo. przy obecnych warunkach, aby zbilansować system, bez radykalnej zmiany jego konstrukcji, należałoby podnosić udział wydatków państwowych na emerytury i renty w produkcie krajowym brutto aż do poziomu ok. 22 proc., a składkę na emerytury i renty do  ponad 55 proc. funduszu płac. Reformy podobnego typu wprowadziły już lub rozpoczęły ich wdrażanie nie tylko znacznie bardziej rozwinięte gospodarczo od Polski kraje , ale także bliskie nam Węgry czy Łotwa. konieczność sfinansowania reformy jest najtrudniejszym jej elementem.  cała koncepcja reformy zbudowana została na bazie tego, na co jako społeczeństwo możemy sobie pozwolić. Realizacja projektu reformy wymaga uchwalenia przez Sejm 6-7 nowych ustaw i nowelizacji kilkunastu.
System emerytalny, w którym pracujący odkłada środki na emeryturę w formie podatku, przeżywa ogólnoświatowy kryzys m.in. z powodu zmian demograficznych. Jeśli polski system nie zostanie zreformowany, w przyszłości grozi mu bankructwo. Krytyka Jana Jończyka jest trudna do przyjęcia. Nowa reforma zachowa ubezpieczenia społeczne, mechanizmy gwarancyjne i zasadę solidarności społecznej. Składki nadal będzie obsługiwał ZUS, a fundusze drugiego filaru, regulowane publicznie, zwiększą oszczędności ubezpieczonych i przyspieszą wzrost gospodarczy. Upadłość towarzystwa emerytalnego wcale nie będzie obciążała systemu, koszty te będą pokrywane z majątku towarzystwa. Sprawiedliwe w nowym systemie będzie wypłacanie ubezpieczonemu takich środków, jakie zgromadził przez lata pracy. W drugim filarze zmieni się sposób zarządzania środkami, nie ich forma czy wielkość. Wypłacalność towarzystw emerytalnych będzie gwarantowana przez fundusz gwarancyjny oraz państwo. Jończyk krytykuje projekt, ale nie podaje propozycji naprawy obecnego systemu. Przywołuje przykład chilijskiej reformy emerytalnej, która tak naprawdę przyspieszyła rozwój gospodarczy Chile. Reformy wykorzystujące zasadę powiązania emerytur z indywidualną aktywnością zawodową oraz udziału sektora prywatnego w zarządzaniu środkami wprowadziło wiele krajów. Obecna sytuacja gospodarcza Polski umożliwia przeprowadzenie tej reformy. Służy ona dobru państwa, ma na celu uniknięcie głębokiego deficytu budżetowego i zasilenie wzrostu gospodarczego dzięki inwestowaniu gromadzonych środków.