Do 1991 roku na Ukrainie trudno było być Polakiem.  Mało kto wie, że największe skupisko ludności polskiej znajduje się na wschodnim Wołyniu. Do czasu represji i przesiedleń w 1935 roku zagęszczenie ludności polskiej było tam tak duże, iż  utworzono tam jedyny polski rejon narodowościowy w ZSRR.  Stulecia prześladowań i zsyłek za przejawy polskości spowodowały, że po polsku mówi ok. 10 proc. Polaków. Ludzie są wolni, ale biedni.  Nasi rodacy na Wschodzie potrzebują pomocy.
Od roku 1935, czasu przesiedleń i represji, Polacy na Ukrainie nie mogli obnosić się ze swoja polskością, przez co powoli przestali mówić w języku ojczystym, wtopili się w ukraińskie tło. Jedynie, co ich łączyło, to Kościół katolicki, modlitwy zawsze mówiono tylko w języku polskim. Po odzyskaniu niepodległości przez Ukrainę w 1991 roku Polacy starają się odbudować swoją tożsamość, budują kościoły, zakładają stowarzyszenia polonijne, wydają gazety. Żyją w biedzie, ale mają historyczną świadomość swoich korzeni, które chcą pielęgnować.