dwa orzeczenia niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego zbulwersowały światek prawniczy. TK uznał, że osoba pełnoletnia wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy. Bo nierównowaga wiedzy i doświadczenia między poręczycielem i bankiem jest wielka. Uważa się, że konsument wymaga ochrony, ponieważ jest źle poinformowany i na skutek tego nie może w prawdziwie wolny sposób decydować o swym "udziale na rynku". Nie tylko informacja i nie tylko określenie minimalnego poziomu uprawnień zagwarantowanych konsumentowi w dotyczącym danej umowy prawie wspólnotowym czy wewnętrznym są cechami charakterystycznymi europejskiego prawa konsumenckiego.Klasyczna zasada, że "umowy powinny być dotrzymywane" na naszych oczach doznaje wyłomu właśnie w prawie dotyczącym konsumenta. Otóż cechą charakterystyczną umów jest to, że konsumentowi przysługuje prawo "wycofania się z transakcji".
Kilka lat temu niemiecki Trybunał Konstytucyjny orzekł, że każdy klient-poręczyciel wymaga ochrony, i zarekomendował bankom zawarcie szczegółowym informacji w umowach. W konsekwencji niemieckie sądy zaczęły unieważniać niektóre umowy z bankami (np. poręczenia przez osoby bez dochodów). Warto zwrócić uwagę na kilka kwesti. Po pierwsze - TK skorzystał z konstytucji przy ocenie umów z bankami. W polskiej konstytucji również istnieje zapis, dzięki któremu można zwiększyć ochronę konsumenta. Po drugie - TK uznał, że informacja jest orężem konsumenta, bowiem gdy jest on dobrze poinformowany może wzmocnić swoją słabą pozycję rynkową w stosunku do banku. Po trzecie - to pokazuje jak anachroniczna jest u nas koncepcja, że swoboda umów wyklucza ideę ochrony konsumenta.