Drobna przedsiębiorczość budzi żywe zainteresowanie polityków, ekonomistów i mediów. Dzieje się tak zarówno w Polsce, jak  i na świecie. Na pojęcie "drobna przedsiębiorczość" składają się trzy rodzaje podmiotów funkcjonujących poza rolnictwem: mikropodmioty (1-10 pracowników), firmy małe (11-50 pracowników) i średnie (51-250 pracowników). Prawdziwa erupcja drobnej wytwórczości w Polsce nastąpiła w latach 1989-1991.Dzięki erupcji drobnej przedsiębiorczości proces transformacji w Polsce nabrał impetu. Szukanie obecnie  walki z bezrobociem w odtworzeniu tego samego procesu to sianie złudzeń. Biorąc pod uwagę rozmiary bezrobocia, promocję ich rozwoju uznać należy za priorytet w polityce gospodarczej.
Przed kilkoma laty niemiecki Trybunał Konstytucyjny uznał, że nawet osoba pełnoletnia, samodzielna, nie poddana żadnemu przymusowi wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy oraz że konieczna jest szczegółowa, jasna informacja dla poręczyciela. Opisywana sytuacja jest kolejnym przykładem tego, jak dalece anachroniczna jest koncepcja (u nas bynajmniej nierzadko wyznawana), że swoboda umów wyklucza ideę ochrony konsumenta. W europejskim prawie wspólnotowym uważa się, że konsument wymaga ochrony, ponieważ jest źle poinformowany i na skutek tego nie może w prawdziwie wolny sposób decydować o swym "udziale na rynku". Cechami charakterystycznymi europejskiego prawa konsumenckiego jest również to, że występuje w nim wskazanie minimalnego poziomu treści umowy oraz to, że konsumentowi przysługuje prawo "wycofania się z transakcji".