Postanowiłam odezwać się w sprawie przyjmowania przez banki poręczeń po analizie wypowiedzi M. Tarkowskiego oraz J. Krzyżewskiego. w myśl art. 96 ust. 1 pr.b., bankowi wolno wystawiać bankowych tytułów egzekucyjnych ile dusza zapragnie na podstawie własnych ksiąg lub innych dokumentów związanych z dokonywaniem czynności bankowych. Aby tytuł kwalifikował się do przedłożenia sądowi z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności musi za jednym zamachem:  być skierowany wyłącznie przeciwko osobie, która bezpośrednio z bankiem dokonała czynności bankowej, obejmować roszczenie wynikające bezpośrednio z czynności bankowej.należy wyodrębnić trzy podstawowe układy proceduralne, w których problematyka bankowego tytułu egzekucyjnego wymaga różnego komentarza.  Są to układy przyjęcia przez bank poręczenia:  1) cywilnego od innego banku,  2) wekslowego od innego banku,  3) cywilnego lub wekslowego od podmiotu nie będącego bankiem.bank-poręczyciel wpada w krąg osób, które bezpośrednio z bankiem-wierzycielem dokonały czynności bankowej.
Bez względu na prawnofinansową naturę czynności „pasywnej” konstytuującej zabezpieczenie wierzytelności banku poręczeniem, ofiarami bankowego tytułu egzekucyjnego w sensie art. 96-97 pr.b. mogą być wszyscy poręczyciele cywilni. Zwolennika odmiennej interpretacji ma zmiażdżyć akcesoryjność poręczenia, według art. 876-887 kodeksu cywilnego, w relacji do zobowiązania głównego (konkretnie kredytowego). Gdyby zatem zgodzić się z M. Tarkowskim i J. Krzyżewskim (autorami artykułów o tej tematyce), znikłoby widmo topienia bankierskiego grosza w procesowaniu się z tą grupą dłużników banku na zasadach ogólnych. Odpadłyby również powody do zazdrości bankierów o kieszenie notariuszy przy korzystaniu przez banki z szybszej od klasycznego procesu cywilnego drogi alternatywnej, tj. z takich jedynie poręczeń niebankowych, którym towarzyszy notarialnie poświadczone poddanie się egzekucji w trybie art. 777 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania cywilnego.