Skończyły się czasy, gdy bez aprobaty MEN szkoła nie mogła zakupić żadnej pomocy. Teraz wprawdzie funkcjonuje lista pomocy zalecanych przez MEN, ale nie jest ona obligatoryjna ani dla producentów, ani dla kupujących.Do czasu wejścia w życie przepisów o zamówieniach publicznych w 1995 roku MEN stosowało w ramach systemu pierwszego wyposażenia zakupy centralne na wyposażanie nowo otwieranych szkół.Raport NIK krytykował ten system. Ustawa o zamówieniach publicznych przewiduje także zakupy z wolnej ręki - jeśli np. jakiś produkt ma jednego producenta, a przecież wszystkie środki z listy MEN są wyrobami unikalnymi.Z całą pewnością zaopatrywanie szkół w pomoce naukowe wymaga zmian systemowych.system zalecania pomocy naukowych powinien być obligatoryjny.
Od 1992 r. minister edukacji już nie aprobuje pomocy dydaktycznych do użytku szkolnego, a jedynie zaleca ich stosowanie. Dobrzy producenci nie do końca jednak mają motywację, by ubiegać się o wpis do wykazu pomocy zalecanych przez MEN, bo szkoły często wolą zaopatrywać się w tanie, choć często niepełnowartościowe wyroby oferowane w sprzedaży obwoźnej. Oprócz "szkołokrążców" na rynku pomocy szkolnych rywalizują ze sobą także dawni państwowi producenci, przyzwyczajeni do swej monopolistycznej pozycji oraz nowoczesne prywatne firmy, nagradzane na krajowych i zagranicznych targach. MEN zamierza promować pomoce dydaktyczne ze swojej listy, wyposażając w nie wyższe szkoły pedagogiczne. Na niektóre pomoce będą też wymagane certifikaty.