Można  ostatnio odnieść wrażenie, że prawodawca polski chce powiązać zmiany społeczne i zmiany w prawie ze świadomym powrotem do dawnych klauzul generalnych. Decydujące jednak znaczenie ma świadomość faktu, że nieokreśloność znaczeniowa sformułowań klauzul generalnych i tak stwarza możliwości różnych wyborów aksjologicznych oraz interpretacji roli, jaką klauzule odgrywają w procesie decyzyjnym. Że to i tak praktyka zadecyduje o konkretnej treści odesłań. Nie powinniśmy ulegać złudzeniu, że zastąpienie jednej klauzuli drugą zmieni w sposób istotny praktykę decyzyjną. Dlatego należałoby jednak osłabić racje wiążące się z próbami arbitralnego ustalania, do jakich to konkretnych ocen dane klauzule odsyłają.
Polski prawodawca zamierza zastąpić klauzulę zasad współżycia społecznego klauzulą dobrych obyczajów. Zmiany nazewnictwa pojawiają się z opóźnieniem w stosunku do zmian aksjologii społecznej i prawnej. Szybciej zmienia się nazwy wyraźnie sprzeczne z nowym porządkiem. Klauzula zasad współżycia społecznego dominowała w socjalistycznym systemie prawnym, przede wszystkim w ZSRR. Jej zastosowanie w orzecznictwie, uwarunkowane polityką państwa, doprowadziło do podporządkowania interesów jednostki interesom ogólnospołecznym. Przywrócenie w podstawowych aktach prawnych klauzuli dobrych obyczajów, związanej z europejskimi kodyfikacjami XIX w., pozwoli odciąć się od starego systemu aksjologicznego. Nowe odniesienie bardziej przystaje do gospodarki rynkowej, ale o skutkach klauzuli i tak zadecyduje praktyka.