Można  odnieść wrażenie, że prawodawca polski chce powiązać zmiany społeczne i zmiany w prawie ze świadomym powrotem do dawnych klauzul generalnych, formułowanych w okresie międzywojennym. Na razie w dalszym ciągu obowiązują odesłania do takich klauzul jak zasady współżycia społecznego, kojarzone z socjalistycznym porządkiem prawnym.  Zastosowanie zasad współżycia prowadziło często do uogólniania ocen ponad potrzebną miarę, aż do utraty kontaktu z rzeczywistymi preferencjami społecznymi. W tym kontekście można powiedzieć, że prawodawca ma polityczny interes w przywróceniu klauzuli dobrych obyczajów do tekstów podstawowych aktów prawnych. Trzeba jednak powiedzieć, że o skutkach, jakie wywołują klauzule generalne, decyduje przede wszystkim otoczenie społeczne i polityczne prawa.
Od 1 stycznia 1998 banki obowiązane są stosować się do ustawy o rachunkowości (Dz. U. nr 121, poz. 591 ze zm. - dalej: u.r.), ale już nie do przepisów aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnienia zawartego w art. 81 ust. 1 u.r. Dotyczy to zarówno przepisów zarządzenia nr 13/94 prezesa Narodowego Banku Polskiego, jak i uchwał nr 1/98 oraz nr 2/98 Komisji Nadzoru Bankowego. Oznacza to, że banków nie obowiązują żadne "szczególne zasady" rachunkowości, sporządzania informacji dodatkowej, skonsolidowanych sprawozdań finansowych czy też tworzenia tzw. rezerw celowych., sformułowane we wskazanych aktach.