Problem ochrony konsumenta pojawił się - jako zwerbalizowane hasło - mniej więcej w latach sześćdziesiątych- siedemdziesiątych, równocześnie w USA i w Europie, kładącej podwaliny integracji gospodarczej. Ale motywacja ochrony nie była bynajmniej jednakowa. Amerykańska tradycja każe w ochronie konsumenta widzieć kwestię publicznoprawną, wręcz konstytucyjną. konsumenci są tu uznani za przykład upośledzonej, bo pozbawionej stosownej reprezentacji mniejszości. W Europie problem dowartościowania konsumentów nie bywał ujmowany jako deficyt ich reprezentacji. Na politykę prokonsumencką patrzono tu raczej jako na politykę legislacyjną, której kształtowanie zależy od władzy. od 1992 r. podnoszenie poziomu ochrony staje się autonomicznym celem działań organów wspólnotowych. Europejska ochrona konsumenta opiera się na przejrzystości informacji.
Od 1992 r. podnoszenie poziomu ochrony w zakresie pięciu praw podstawowych konsumentów staje się autonomicznym celem działań europejskich organów wspólnotowych. Ochrona konsumentów oparta na przejrzystości informacji i działaniach na rzecz stworzenia warunków swobodnego wyboru i decyzji jest jednym z instrumentów walki o rynek prawdziwie wolny. Dyrektywy, kórych celem jest harmonizacja ustawodawstw państw Unii Europejskiej, dotyczą m.in.: ochrony przed fałszywymi i wprowadzającymi w błąd informacjami oraz używania zrozumiałego języka w zakresie etykietowania towarów, określania cen na artykułach żywnościowych oraz ochrony przed wprowadzającą w błąd reklamą. Nakładają one na producenta i sprzedawcę obowiązek informowania o sposobie korzystania z towaru oraz wprowadzają wymogi jakościowe.