Postanowiłam odezwać się w sprawie przyjmowania przez banki poręczeń po analizie wypowiedzi M. Tarkowskiego oraz J. Krzyżewskiego. w myśl art. 96 ust. 1 pr.b., bankowi wolno wystawiać bankowych tytułów egzekucyjnych ile dusza zapragnie na podstawie własnych ksiąg lub innych dokumentów związanych z dokonywaniem czynności bankowych. Aby tytuł kwalifikował się do przedłożenia sądowi z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności musi za jednym zamachem:  być skierowany wyłącznie przeciwko osobie, która bezpośrednio z bankiem dokonała czynności bankowej, obejmować roszczenie wynikające bezpośrednio z czynności bankowej.należy wyodrębnić trzy podstawowe układy proceduralne, w których problematyka bankowego tytułu egzekucyjnego wymaga różnego komentarza.  Są to układy przyjęcia przez bank poręczenia:  1) cywilnego od innego banku,  2) wekslowego od innego banku,  3) cywilnego lub wekslowego od podmiotu nie będącego bankiem.bank-poręczyciel wpada w krąg osób, które bezpośrednio z bankiem-wierzycielem dokonały czynności bankowej.
Na łamach Rzeczpospolitej pojawiły się teksty dotyczące stosowania bankowych tytułów egzekucyjnych w stosunku do wszystkich poręczycieli cywilnych. Autorzy powołują się na wykładnię NBP jednakże ten wcale jednoznacznie nie rozstrzyga tematu. Nowe prawo zmienia kompetencje bankowe w temacie czynności bankowych. Zgodnie z nim bankowy tytuł egzekucyjny można wystawić wobec podmiotu, który bezpośrednio z bankiem zawarł czynność poręczenia i może obejmować tylko roszczenie wynikające z tej czynności. W przypadku kiedy czynność z bankiem zawarł inny bank sprawa jest prosta, w takim przypadku bank może zastosować tytuł egzekucyjny. Inaczej ma się sprawa w przypadku kiedy stroną jest podmiot nie będący bankiem, w takim przypadku nie możemy mówić o czynności bankowej i nie możemy zastosować tytułu. Przepisy te wprowadzają technicznoprawną nazwę czynności bankowej dzięki czemu nie trzeba powtarzać całej jej zawartości pojęciowej.