w europejskim prawie wspólnotowym kamieniem węgielnym ochrony konsumenta jest informacja. Stąd się biorą niezwykle rozbudowane w dyrektywach i ich implementacjach wewnątrzkrajowych przepisy mówiące, o czym, kiedy i jak trzeba konsumenta informować. w prawie konsumenckim wspólnot istnieje "nakaz radykalnej transparencji", co oznacza, że każda informacja, jaką konsument ma uzyskać, musi być "jasna, niedwuznaczna i zrozumiała", a wszelkie niejasności zawarte w przygotowanych wcześniej wzorach umów są tłumaczone na niekorzyść proferenta (tego, który je opracował). Występuje tu jeszcze wskazanie minimalnego poziomu treści umowy. przyznanie w prawie krajowym zbyt wysokiego poziomu ochrony może być uznane za rzeczywistą czy ukrytą praktykę dyskryminacyjną, ograniczającą dostęp towarów i usług na rynek wspólny. konsumentowi przysługuje prawo "wycofania się z transakcji".
Od 1996 r. trwają prace nad przygotowaniem nowego aktu wspólnotowego, do którego trzeba będzie dostosować nasze prawo - dyrektywy o sprzedaży towarów konsumentom i towarzyszącym jej gwarancjom jakości. Termin "gwarancja jakości" jest, z punktu widzenia polskiego prawa, mylący. Zamierzeniem projektu jest harmonizacja przepisów o odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania, gdy przybiera ona postać świadczenia rzeczy nieodpowiedniej jakości przy sprzedaży rzeczy ruchomych konsumentom. Projekt przewiduje stworzenie minimalnego standardu ochronnego w samej dyrektywie, od którego nie można będzie odstąpić in minus ani w ustawodawstwie państw UE, ani w umowach stron. Gwarancja ustawowa ma wynosić dwa lata, a odpowiedzialność z jej tytułu - ciążyć na sprzedawcy. Gwarancja dobrowolna (handlowa) musi być udzielona pisemnie i zapewnić konsumentowi lepszą pozycję, niż wynikałoby to z gwarancji ustawowej.