W tradycji judeochrześcijańskiej jałmużna ma najwyższą sankcję - jest jednym  ze sposobów, w jaki człowiek naśladuje dobroć, miłosierdzie i sprawiedliwość Boga. Pytania o szczegółowe zastosowania tego oczywistego dla chrześcijan imperatywu rodzą komplikacje. Czy dawać każdemu, kto prosi, również oszustom?Czy chrześcijanom wolno sądzić potrzebujących, pytać: dlaczego prosisz? Czy chrześcijanin może uznać, że ktoś jest sam sobie winien? Oceniać zasadność prośby? A czy wolno nie oceniać? Dla chrześcijanina każdy człowiek w potrzebie to Chrystus. Czy wybór sprowadza się więc do alternatywy: rozum czy serce? Otóż nie. Zalecenie, by dawać bez wahania każdemu, kto prosi, to nie ustępstwo rozumu przed sercem, lecz konsekwencja ostrożnej oceny naszych zdolności rzeczywistego osądu człowieka, który prosi o jałmużnę; lepiej mylnie dać, niż mylnie odmówić.
Splendor marki Ferrari powoduje, że najsławniejsi i najbogatsi tego świata pragną w swoim garażu posiadać czerwoną maszynę z nieodłącznym emblematem czarnego konia. Sukces marki wywodzi się z wizjonerskiego podejścia jej twórcy - Enzo Ferrariego, dla którego samochód miał wartość nie tylko przedmiotową, lecz także był odzwierciedleniem zamiłowania do piękna, szybkości i luksusu. Jego zasługą było również odkrycie i wykorzystanie wciąż rosnącej roli mediów w percepcji wielkich wydarzeń sportowych.  Dla Włochów to Ferrari jest najważniejszą drużyną, której dopingują w zawodach Formuły 1, traktując ją niemal jak reprezentację narodową. Wierni kibice oglądają tłumnie wyścigi przed telewizorami bądź odwiedzają miasteczko Maranello, w którym znajduje się fabryka i muzeum Ferrari.