Po wyborach parlamentarnych w 1997 roku dochodzi do powołania rządu opartego na koalicji sił solidarnościowych, który podejmuje próbę zbudowania rynkowego społeczeństwa, a nie tylko rynkowej gospodarki. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Zastosowany mechanizm rynkowy do rozwiązywania problemów społecznych niszczy tkankę społeczną, zagrażając narodowej i społecznej solidarności. Rozrywa wspólnotę na dwie części: uprzywilejowaną mniejszość i olbrzymią większość, spychaną w sferę ubóstwa. To jest skutek podjętej przez rząd solidarnościowy próby skomercjalizowania oświaty, ochrony zdrowia czy rozwoju kultury narodowej. Moralny skandal jest tak wielki, że ruch, który to spowodował, biorąc jeszcze swą nazwę od słowa "solidarność", traci rację bytu.
Zawód nauczyciela cieszy się w Polsce niesłabnącym wysokim prestiżem społecznym. Sami nauczyciele uważają, że dobry nauczyciel to taki, który jest dobrym człowiekiem, umie porozumieć się z dziećmi i młodzieżą, posiadana wiedza nie jest aż tak istotna. Ale z badań wynika, że zaangażowanie nauczycieli w swoją pracę spada, coraz częściej przychodzą do pracy wykonać swoją "robotę", nie mają motywacji do angażowania się w życie szkoły i w życie uczniów. A uczniowie coraz bardziej narzekają na problemy w kontaktach z pedagogami. "Starzy" nauczycieli najczęściej budzą w nich strach, "młodzi" zaś, jeśli początkowo wykazują zaangażowanie i kreatywność, dzięki czemu również akceptację uczniów, zostają szybko tłamszeni przez hierarchiczny system szkolny.