Przed kilkoma laty niemiecki TK uznał, że nawet osoba pełnoletnia, nie poddana przymusowi wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy.Konieczna jest jasna informacja ze wskazaniem na kwestie najbardziej niebezpieczne dla poręczyciela. umowy kredytowe i sytuacja poręczyciela doczekały się oceny z konstytucyjnego punktu widzenia. ustawa zasadnicza da się użyć jako norma rozstrzygająca na wypadek kilku możliwych interpretacji jakiegoś przepisu: "prokonsumenckiej" i "antykonsumenckiej" lub "konsumencko neutralnej". na Zachodzie ustawodawstwo jest przychylne konsumentom. kamieniem węgielnym ochrony konsumenta jest informacja. każda informacja musi być "jasna, niedwuznaczna i zrozumiała".dyrektywy konsumenckie mają z reguły charakter minimalny, poszczególne państwa nie mogą zejść niżej wskazanego tam poziomu ochrony. cechą współczesnego prawa umów jest to, że konsumentowi przysługuje prawo wycofania się z transakcji.
Kilka lat temu niemiecki Trybunał Konstytucyjny orzekł, że każdy klient-poręczyciel wymaga ochrony, i zarekomendował bankom zawarcie szczegółowym informacji w umowach. W konsekwencji niemieckie sądy zaczęły unieważniać niektóre umowy z bankami (np. poręczenia przez osoby bez dochodów). Warto zwrócić uwagę na kilka kwesti. Po pierwsze - TK skorzystał z konstytucji przy ocenie umów z bankami. W polskiej konstytucji również istnieje zapis, dzięki któremu można zwiększyć ochronę konsumenta. Po drugie - TK uznał, że informacja jest orężem konsumenta, bowiem gdy jest on dobrze poinformowany może wzmocnić swoją słabą pozycję rynkową w stosunku do banku. Po trzecie - to pokazuje jak anachroniczna jest u nas koncepcja, że swoboda umów wyklucza ideę ochrony konsumenta.