umowy kredytowe i sytuacja poręczyciela doczekały się w Niemczech oceny TK, dokonywanej z konstytucyjnego punktu widzenia.  ustawa zasadnicza da się użyć jako norma rozstrzygająca na wypadek kilku możliwych interpretacji jakiegoś przepisu: "prokonsumenckiej"  i "antykonsumenckiej". Albo na wypadek interpretacji norm blankietowych, klauzul generalnych czy zwrotów niedookreślonych. w europejskim prawie wspólnotowym kamieniem węgielnym ochrony konsumenta jest informacja. każda informacja musi być "jasna, niedwuznaczna i zrozumiała", a wszelkie niejasności i dwuznaczności są tłumaczone na niekorzyść proferenta.w prawie europejskim dyrektywy konsumenckie mają z reguły charakter minimalny. poszczególne państwa, implementując je we własnym porządku prawnym, nie mogą zejść niżej wskazanego tam poziomu ochrony. cechą charakterystyczną współczesnego prawa umów jest to, że konsumentowi przysługuje prawo "wycofania się z transakcji".
Przed kilkoma laty dwa orzeczenia niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego zbulwersowały świat prawniczy. Trybunał uznał, że nawet osoba samodzielna i pełnoletnia wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy, bo nierównowaga wiedzy i doświadczenia między poręczycielem i bankiem jest zbyt duża. Stwierdził, że konieczna jest wyczerpująca informacja ze wskazaniem na niebezpieczne dla poręczyciela kwestie. Na uwagę zasługuje to, że w Niemczech umowy kredytowe doczekały się oceny Trybunału Konstytucyjnego. Drugą istotną kwestią jest to, że niemiecki Trybunał Konstytucyjny akcentuje znaczenie informacji. W prawie europejskim za podstawę ochrony konsumenta uważa się właśnie informację. Kolejnymi zasadami europejskiego prawa konsumenckiego są wskazanie minimalnego poziomu treści umowy oraz złamanie zasady "pacta servanda sunt" na korzyść klienta, który może wycofać się z transakcji bez negatywnych konsekwencji.