Skończyły się czasy, gdy bez aprobaty MEN szkoła nie mogła zakupić żadnej pomocy. Teraz wprawdzie funkcjonuje lista pomocy zalecanych przez MEN, ale nie jest ona obligatoryjna ani dla producentów, ani dla kupujących.Do czasu wejścia w życie przepisów o zamówieniach publicznych w 1995 roku MEN stosowało w ramach systemu pierwszego wyposażenia zakupy centralne na wyposażanie nowo otwieranych szkół.Raport NIK krytykował ten system. Ustawa o zamówieniach publicznych przewiduje także zakupy z wolnej ręki - jeśli np. jakiś produkt ma jednego producenta, a przecież wszystkie środki z listy MEN są wyrobami unikalnymi.Z całą pewnością zaopatrywanie szkół w pomoce naukowe wymaga zmian systemowych.system zalecania pomocy naukowych powinien być obligatoryjny.
Zmienia się rynek produkcji i dystrybucji materiałów dydaktycznych dla szkół. Na rynku pomocy szkolnych trwa walka o klienta między szkołokrążcami, oferującymi kiepski, ale tani towar, którym nie zależy na umieszczeniu swoich produktów na liście MEN; dawnymi państwowymi producentami, przyzwyczajonymi do swej monopolistycznej pozycji oraz nowoczesnymi prywatnymi firmami, których produkty zbierają nagrody na krajowych i zagranicznych targach, jak np. ELBOX. Nie zawsze jednak konkurencja ma dobry wpływ na merytoryczny poziom materiałów: szkołokrążcy sprzedają swoje produkty bardzo tanio, ale są one niskiej jakości, często z błędami, nawet ortograficznymi. Są jednak najszybsi w docieraniu do szkół, które, niedofinansowane, szybko decydują się na zakup.