Można  ostatnio odnieść wrażenie, że prawodawca polski chce powiązać zmiany społeczne i zmiany w prawie ze świadomym powrotem do dawnych klauzul generalnych. Decydujące jednak znaczenie ma świadomość faktu, że nieokreśloność znaczeniowa sformułowań klauzul generalnych i tak stwarza możliwości różnych wyborów aksjologicznych oraz interpretacji roli, jaką klauzule odgrywają w procesie decyzyjnym. Że to i tak praktyka zadecyduje o konkretnej treści odesłań. Nie powinniśmy ulegać złudzeniu, że zastąpienie jednej klauzuli drugą zmieni w sposób istotny praktykę decyzyjną. Dlatego należałoby jednak osłabić racje wiążące się z próbami arbitralnego ustalania, do jakich to konkretnych ocen dane klauzule odsyłają.
Polski prawodawca chce powiązać zmiany społeczne z powrotem do dawnych klauzul generalnych. Nie spieszy się jednak z odpowiednimi nowelizacjami. Czy w nowej rzeczywistości należałoby odejść od pojęcia zasad współżycia społecznego, która dominowała w socjalistycznych porządkach prawnych i była ich elementem rozpoznawczym? Klauzulę tę często wykorzystywano politycznie. Jej brzmienie jest jednak neutralne i pozwala na wykładnię w duchu nowego ustroju. Przywrócenie klauzuli dobrych obyczajów mogłoby mimo to pomóc polskiemu prawodawcy w odcięciu się od aksjologii starego systemu. Stanowiłoby wyraźny sygnał dla sędziów, zachęcając ich do zmiany dawnych przyzwyczajeń orzeczniczych. To właśnie judykatura ostatecznie zadecyduje o nowej aksjologii.