Na zakup pomocy szkolnych wydaje się z budżetu oświaty niewiele pieniędzy - od 0,5 do 1 proc. Zakupy te są bardzo nierytmiczne. Zazwyczaj pod koniec roku, kiedy nagle pojawiają się środki finansowe szkoły starają się je upłynnić i biorą wszystko, co się da, a producenci nie są w stanie sprostać zamówieniom.Skończyły się czasy, gdy bez aprobaty MEN szkoła nie mogła zakupić żadnej pomocy. Na rynku pomocy szkolnych trwa walka o klientamiędzy szkołokrążcami, oferującymi tani towar, którym nie zależy na umieszczeniu swoich produktów na liście MEN; dawnymi państwowymi producentami, przyzwyczajonymi do swej monopolistycznej pozycji oraz nowoczesnymi prywatnymi firmami, których produkty zbierają nagrody na krajowych i zagranicznych targach, jak np. ELBOX.
Od 1992 r. minister edukacji już nie aprobuje pomocy dydaktycznych do użytku szkolnego, a jedynie zaleca ich stosowanie. Dobrzy producenci nie do końca jednak mają motywację, by ubiegać się o wpis do wykazu pomocy zalecanych przez MEN, bo szkoły często wolą zaopatrywać się w tanie, choć często niepełnowartościowe wyroby oferowane w sprzedaży obwoźnej. Oprócz "szkołokrążców" na rynku pomocy szkolnych rywalizują ze sobą także dawni państwowi producenci, przyzwyczajeni do swej monopolistycznej pozycji oraz nowoczesne prywatne firmy, nagradzane na krajowych i zagranicznych targach. MEN zamierza promować pomoce dydaktyczne ze swojej listy, wyposażając w nie wyższe szkoły pedagogiczne. Na niektóre pomoce będą też wymagane certifikaty.