w europejskim prawie wspólnotowym kamieniem węgielnym ochrony konsumenta jest informacja. Stąd się biorą niezwykle rozbudowane w dyrektywach i ich implementacjach wewnątrzkrajowych przepisy mówiące, o czym, kiedy i jak trzeba konsumenta informować. w prawie konsumenckim wspólnot istnieje "nakaz radykalnej transparencji", co oznacza, że każda informacja, jaką konsument ma uzyskać, musi być "jasna, niedwuznaczna i zrozumiała", a wszelkie niejasności zawarte w przygotowanych wcześniej wzorach umów są tłumaczone na niekorzyść proferenta (tego, który je opracował). Występuje tu jeszcze wskazanie minimalnego poziomu treści umowy. przyznanie w prawie krajowym zbyt wysokiego poziomu ochrony może być uznane za rzeczywistą czy ukrytą praktykę dyskryminacyjną, ograniczającą dostęp towarów i usług na rynek wspólny. konsumentowi przysługuje prawo "wycofania się z transakcji".
Przed kilkoma laty dwa orzeczenia niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego zbulwersowały świat prawniczy. Trybunał uznał, że nawet osoba samodzielna i pełnoletnia wymaga ochrony ręcząc za kredyt bankowy, bo nierównowaga wiedzy i doświadczenia między poręczycielem i bankiem jest zbyt duża. Stwierdził, że konieczna jest wyczerpująca informacja ze wskazaniem na niebezpieczne dla poręczyciela kwestie. Na uwagę zasługuje to, że w Niemczech umowy kredytowe doczekały się oceny Trybunału Konstytucyjnego. Drugą istotną kwestią jest to, że niemiecki Trybunał Konstytucyjny akcentuje znaczenie informacji. W prawie europejskim za podstawę ochrony konsumenta uważa się właśnie informację. Kolejnymi zasadami europejskiego prawa konsumenckiego są wskazanie minimalnego poziomu treści umowy oraz złamanie zasady "pacta servanda sunt" na korzyść klienta, który może wycofać się z transakcji bez negatywnych konsekwencji.