Sumo wywodzi się z praktyk religijnych. W 1923 roku Japońska Federacja Sumo skodyfikowała zasady tego sportu. zwycięstwo polega na wypchnięciu przeciwnika z ringu lub spowodowaniu, że dotknie on podłoża inną częścią ciała niż stopa. W towarzyszącym walkom ceremionale mieszają się elementy wielu religii, teatru i tradycji wojennych. Sama walka trwa kilka sekund. Sumo sportowe jest eksportową odmianą japońskiej konkurencji. Wprowadzano tu kategorie wagowe i zrezygnowano z części tradycyjnych obrzędów.
Amerykanizacja stylu życia w Japonii charakteryzuje się nie spotykaną gdzie indziej dynamiką.  Jedyne, co pozostało w japońskiej kulturze bez wątpienia rdzenne, to sumo - misterium łączące w sobie elementy teatru, religii i walki. Japońscy mistrzowie sumo, stanowiący niewątpliwie wizytówkę tego kraju, zostali zaproszeni przez organizatorów zimowych igrzysk w Nagano do udziału w ceremonii otwarcia. Półnadzy zawodnicy w tradycyjnych pasach (mawashi) mają wprowadzić na olimpijski stadion wszystkie reprezentacje narodowe.