W czerwcu mija 60 lat od śmierci za kraj Janusza Kusocińskiego, rozstrzelanego przez gestapo w Lesie Palmirskim pod Warszawą. Starszym zachował się w pamięci przede wszystkim jako biegacz, który dostarczał niezwykłych emocji. Dla młodych entuzjastów sportu, którym jego dawne rekordy już nie imponują - jest jedynie postacią historyczną, jak granitowy ustawiony na cokole posąg w wyblakłym wieńcu laurowym. Kiedyś po prostu biegał długo i wytrwale, a później stał się kimś bardzo ważnym nie tylko dla historii sportu. Okazały grób w lesie w Palmirach pod Warszawą, tablice pamiątkowe, szkoły noszące Jego imię, zawody o Jego Memoriał, nawet w Monachium jest ulica Janusza Kusocińskiego.
W czerwcu mija 60 lat od śmierci Janusza Kusocińskiego. Należę do niewielkiego grona osób, które poznały go osobiście. Po zdobyciu złotego medalu na 10 km w Los Angeles Kusociński musiał przerwać starty z powodu poważnej kontuzji nogi. Brak sportu rekompensował sobie życiem towarzyskim. W 1938 roku udało się wyleczyć kontuzję i Kusociński mógł wrócić na bieżnię. W biegu przełajowym pokonał nową gwiazdę polskiego sportu – Józefa Nojiego. Kusociński spodziewał się, że wojna potrwa długo, ale był pewien, że wygramy. Snuł plany na kolejne olimpiady. Gestapo aresztowało go 26 marca 1940 roku. Mimo długich tortur nie wydał nikogo. Rozstrzelano go w Palmirach.