Wpadłem jak każdy inny człowiek, którzy nie chce dostrzec objawów dowodzących, że jego sposób używania alkoholu zwiastuje niebezpieczeństwo. Spadłem na dno. arcybiskup pozbawił mnie prawa wykonywania funkcji kapłańskiej. zwróciłem się do proboszcza rodzinnej miejscowości. Pojechaliśmy do szpitala. Zostałem odtruty. było leczenie odwykowe. Wyszedłem. Szef mnie przyjął. Wróciłem do posługi kapłańskiej. Mam poczucie, że to, co robię teraz, jest akceptowane. Arcybiskup obdarzył mnie funkcją duszpasterza trzeźwości. Zawsze daleki byłem w kapłaństwie od tonacji nakazującej. O sprawach alkoholu też nie powinno się tak mówić.
Wśród samego duchowieństwa coraz bardziej widoczny jest brak zgodności co do granic politycznej aktywności Kościoła hierarchicznego. Sytuacja się zaostrza, ponieważ nałożyły się na siebie dwie kampanie – referendalna i parlamentarna. Nigdy wcześniej oficjalne stanowisko Episkopatu nie było też tak jawnie krytykowane przez niektórych duchownych. Wg nauczania Kościoła wierni świeccy działają w polityce na własną odpowiedzialność. Kościół ma dokonywać oceny moralnej zjawisk społecznych, ale nie powinien podejmować agitacji politycznej. Te same etyczne cele mogą być bowiem osiągane za pomocą różnych środków i różnych programów politycznych. Doświadczenia ostatnich lat pokazują, że nadmierne angażowanie się w politykę może Kościołowi tylko zaszkodzić.