W wywiadzie "Pożegnanie  z bronią" ("Gazeta Wyborcza",  3 - 4. 02. 2001 r.) Adam Michnik powiedział m.in., iż w 1945 roku dla polskiego społeczeństwa  "nie było innej drogi" (w domyśle: jak pogodzenie się  z rzeczywistością  i zaakceptowanie władzy  komunistów oraz ich satelitów),  albowiem "ludzie o orientacji,  powiedzmy, akowskiej,  londyńskiej, nie mieli żadnej  realistycznej propozycji". Stwierdzenia te mogą prowadzić czytelnika do wniosku, że w 1945 roku realizmem politycznym wykazali się nie ci, którzy podejmowali próby czynnego przeciwstawienia się prącym do władzy komunistom, lecz ci, którzy, trafnie odgadując przesądzony już jakoby bieg wypadków, zaniechali oporu i poparli obóz nowej władzy. Opinia ta, jakkolwiek może budzić poważne zastrzeżenia ze strony historyka, zasługuje moim zdaniem na głębszą refleksję.
Aby bankowy tytuł egzekucyjny kwalifikował się do przedłożenia sądowi z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności musi, zgodnie z  art. 97 ust. 1 prawa bankowego, jednocześnie: - być skierowany wyłącznie przeciwko osobie, która bezpośrednio z bankiem dokonała czynności bankowej, - obejmować roszczenie wynikające bezpośrednio z czynności bankowej.  W przypadku przyjęcia przez bank poręczenia cywilnego lub wekslowego od podmiotu nie będącego bankiem egzekucja za pomocą bankowego tytułu egzekucyjnego jest niedopuszczalna, gdyż w takim przypadku żadna ze stron nie dokonuje czynności bankowej.  Odmienny pogląd został przedstawiony w artykułach "Przyjmowanie poręczeń cywilnych" i "Poręczyciel tak jak dłużnik" M. Tarkowskiego oraz "Poręczenie długu wobec banku" J. Krzyżewskiego. Obydwaj autorzy twierdzą, że bez względu na prawnofinansową naturę czynności "pasywnej" konstytuującej zabezpieczenie wierzytelności banku poręczeniem ofiarami bankowego tytułu egzekucyjnego mogą być wszyscy poręczyciele cywilni.