Były kanclerz, pięciu premierów landów, prezydent, szef czołowej partii, dawny szef MSW - to tylko część postaci, które stały się w ciągu ostatnich miesięcy bohaterami niemieckich skandali z pogranicza polityki i biznesu. Najbardziej głośna jest afera finansowa w szeregach Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU) - największa w historii tej partii i najbardziej spektakularna, ze względu na osobę Helmuta Kohla. Co, ile, w jaki sposób i od kogo polityk lub partia mogą przyjąć - jest w Niemczech dokładnie uregulowane. Konstytucja wspomina, że partie "muszą składać publicznie sprawozdanie z pochodzenia i użycia swoich środków oraz swojego majątku".
Od 1 stycznia 1998 banki obowiązane są stosować się do ustawy o rachunkowości (Dz. U. nr 121, poz. 591 ze zm. - dalej: u.r.), ale już nie do przepisów aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnienia zawartego w art. 81 ust. 1 u.r. Dotyczy to zarówno przepisów zarządzenia nr 13/94 prezesa Narodowego Banku Polskiego, jak i uchwał nr 1/98 oraz nr 2/98 Komisji Nadzoru Bankowego. Oznacza to, że banków nie obowiązują żadne "szczególne zasady" rachunkowości, sporządzania informacji dodatkowej, skonsolidowanych sprawozdań finansowych czy też tworzenia tzw. rezerw celowych., sformułowane we wskazanych aktach.