Postanowiłam odezwać się w sprawie przyjmowania przez banki poręczeń po analizie wypowiedzi M. Tarkowskiego oraz J. Krzyżewskiego. Obydwaj autorzy chcą przekonać czytelnika, że bez względu na prawnofinansową naturę czynności "pasywnej" konstytuującej zabezpieczenie wierzytelności banku poręczeniem, ofiarami bankowego tytułu egzekucyjnego w sensie art. 96-97 pr.b. mogą być wszyscy poręczyciele cywilni. Zwolennika odmiennej interpretacji ma zmiażdżyć akcesoryjność poręczenia, według art. 876-887 kodeksu cywilnego, w relacji do zobowiązania głównego. Gdyby zatem zgodzić się z autorami, znikłoby widmo topienia bankierskiego grosza w procesowaniu się z tą grupą dłużników banku na zasadach ogólnych. Odpadłyby również powody do zazdrości bankierów o kieszenie notariuszy przy korzystaniu przez banki z szybszej od klasycznego procesu cywilnego drogi alternatywnej, tj. z takich jedynie poręczeń niebankowych, którym towarzyszy notarialnie poświadczone poddanie się egzekucji w trybie art. 777 &sect; 1 pkt 5 kodeksu postępowania cywilnego.
Na łamach Rzeczpospolitej pojawiły się teksty dotyczące stosowania bankowych tytułów egzekucyjnych w stosunku do wszystkich poręczycieli cywilnych. Autorzy powołują się na wykładnię NBP jednakże ten wcale jednoznacznie nie rozstrzyga tematu. Nowe prawo zmienia kompetencje bankowe w temacie czynności bankowych. Zgodnie z nim bankowy tytuł egzekucyjny można wystawić wobec podmiotu, który bezpośrednio z bankiem zawarł czynność poręczenia i może obejmować tylko roszczenie wynikające z tej czynności. W przypadku kiedy czynność z bankiem zawarł inny bank sprawa jest prosta, w takim przypadku bank może zastosować tytuł egzekucyjny. Inaczej ma się sprawa w przypadku kiedy stroną jest podmiot nie będący bankiem, w takim przypadku nie możemy mówić o czynności bankowej i nie możemy zastosować tytułu. Przepisy te wprowadzają technicznoprawną nazwę czynności bankowej dzięki czemu nie trzeba powtarzać całej jej zawartości pojęciowej.