W czerwcu mija 60 lat od śmierci za kraj Janusza Kusocińskiego, rozstrzelanego przez gestapo w Lesie Palmirskim pod Warszawą. Starszym zachował się w pamięci przede wszystkim jako biegacz, który dostarczał niezwykłych emocji. Dla młodych entuzjastów sportu, którym jego dawne rekordy już nie imponują - jest jedynie postacią historyczną, jak granitowy ustawiony na cokole posąg w wyblakłym wieńcu laurowym. Kiedyś po prostu biegał długo i wytrwale, a później stał się kimś bardzo ważnym nie tylko dla historii sportu. Okazały grób w lesie w Palmirach pod Warszawą, tablice pamiątkowe, szkoły noszące Jego imię, zawody o Jego Memoriał, nawet w Monachium jest ulica Janusza Kusocińskiego.
60 lat temu zginał za kraj legendarny biegacz Janusz Kusociński. Znałem go osobiście. Poznaliśmy się po tym, jak doznał poważnej kontuzji nogi. Wtedy rozpoczął bogate życie towarzyskie. Był popularny, chodził na rauty i pokazywano go w magazynach. Niektórzy mówili, że jest zarozumiały i straszny snob. Zawsze chciał być najlepszy. W Polsce rywalizował ze Stanisławem Petkiewiczem. Kiedy wrócił na bieżnię walczył z Józefem Nojim, który wtedy był u szczytu sławy. Kiedy spotkaliśmy się w czasie okupacji powiedział, że w przyszłej olimpiadzie wystartuje w maratonie. Machnął ręką: "Mamy teraz inny maraton". W marcu 1940 r. został aresztowany. Znaleziono przy nim prasę podziemną. Nie wydał nikogo. Rozstrzelano go w Palmirach.