Drobna przedsiębiorczość budzi żywe zainteresowanie polityków, ekonomistów i mediów. Dzieje się tak zarówno w Polsce, jak  i na świecie. Na pojęcie "drobna przedsiębiorczość" składają się trzy rodzaje podmiotów funkcjonujących poza rolnictwem: mikropodmioty (1-10 pracowników), firmy małe (11-50 pracowników) i średnie (51-250 pracowników). Prawdziwa erupcja drobnej wytwórczości w Polsce nastąpiła w latach 1989-1991.Dzięki erupcji drobnej przedsiębiorczości proces transformacji w Polsce nabrał impetu. Szukanie obecnie  walki z bezrobociem w odtworzeniu tego samego procesu to sianie złudzeń. Biorąc pod uwagę rozmiary bezrobocia, promocję ich rozwoju uznać należy za priorytet w polityce gospodarczej.
Sektor drobnej przedsiębiorczości w Polsce tworzą mikropodmioty oraz małe i średnie firmy. W wyniku transformacji politycznej po 1989 r. nastąpiła erupcja drobnej wytwórczości. Sprzyjało temu m.in. otwarcie gospodarki na rynki zagraniczne. Po wprowadzeniu "planu Balcerowicza" produkcja w sektorze prywatnym zamortyzowała skutki gwałtownych przemian. Polska gospodarka pod wieloma względami różni się od europejskiej, chociaż sektor drobnej przedsiębiorczości znacznie upodobnił się do warunków unijnych. Polskie i europejskie firmy mają podobne problemy: trudny dostęp do kredytów i brak wykwalifikowanych kadr. Wejście Polski do Unii przyspieszy wymianę międzynarodową, a drobne firmy będą miały w tym znaczny udział.