Nie było jeszcze precyzyjnych przepisów o pobieraniu narządów do transplantacji w Polsce . Obowiązująca wtedy ustawa z 1948 r . dotyczyły jedynie pobieraniu rogówki i pozyskiwania tkanek od zmarłych , a nie narządów . Jednak pobranie nerek od osób zmarłych uznawano wtedy za etap wstępny badania sekcyjnego . Do tej interpretacji przychylił się również prokurator Zygmunt Papierz . W tej sytuacji nie trzeba było pytać rodziny o zgodę na pobranie narządu , ale tego nie ukrywano . W tym okresie nie było jeszcze koncepcji śmierci mózgowej . Pierwsze jej kryteria opracowano w 1968 r . na Uniwersytecie Harvarda . Dlatego choć dawcą nerki dla Danuty Milewskiej była kobieta , która „ zmarła na skutek ciężkiego urazu czaszki ” , jak napisano w protokole szpitalnym , to z jej pobraniem czekano aż ustanie krążenie krwi . Dopiero wtedy stwierdzano zgon , choć nerki często były już mocno zniszczone , nie zawsze nadawały się do przeszczepu .