Niestety muszę zmienić opinię o tym lekarzu . Była m zachwycona , bo wszystko szło dobrze , a wtedy nietrudno o pochwały . Teraz widzę , że dobrego lekarza pozna się po tym , kiedy potrafi pomóc w trudnej sytuacji . Doktor Hodera prowadził moją pierwszą ciąże i na samym jej początku zachęcał mnie do badań prenatalnych , zaznaczając , że jeśli wyjdą złe , to mam prawo do usunięcia ciąży . Te słowa zapadły mi w pamięć i czas do wizyty w 13 - stym tygodniu wypełniony był stresem i obawami . Nie wyjaśnił mi tego , że decydując się na test PAPP-a , trzeba również być zdecydowanym na przeprowadzenie amniopunkcji , bo ona daje 100 % pewności . Koniec końców na tej wizycie , zamiast informacji o zdrowiu dziecka , dostała m informację , że ciąża obumarła . I tutaj zaczyna się właśnie sytuacja , gdzie lekarz prowadzący powinien być pierwszym " przystankiem " , który otoczy kobietę wsparciem psychicznym . Doktor Hodera skierował nas do szpitala i powiedział zdanie , które nigdy nie powinno paść " Może dobrze , że się teraz to stało , bo jeszcze te badania prenatalne wyszły by nam złe " . Nikt nie ma prawa do kobiety , która właśnie straciła dziecko , mówić w ten sposób . Dostała m później skierowanie na kilka badań , które miały wyjaśnić przyczynę poronienia . Zmieniła m lekarza i przed zajściem w drugą ciąże okazało się , że mam zespół antyfosfolipidowy . Wykryto go dzięki mojemu nowemu lekarzowi . Jestem teraz w 14 tygodniu drugiej ciąży i bez zastrzyków oraz odpowiedniej opieki mogła by zakończyć się podobnie jak pierwsza , więc cieszę się , że nie muszę przechodzić pięciu poronień , żeby zostać poprawnie zdiagnozowaną . Oczywiście nie obwiniam Doktora Hodery o to co się stało , bo to było " dziełem " natury , ale bardzo nie spodobało mi się Jego podejście do utracenia ciąży . Nawet jeśli dziecko jest chore , to nie mamy prawa do takich ocen , jak " dobrze , że się tak stało " .