Z historią moich zranień , głębokich , trudnych do zniesienia traum , mających korzenie w dzieciństwie , a potem tylko rozwijających się , bo aż do dorosłości , nie uświadomionych , nie przepracowanych , w efekcie tylko nawarstwiających się , aż do wystąpienia choroby - w każdym człowieku postrzegam potencjalnego jeśli nie krzywdziciela , wroga , to na pewno człowieka , który mnie nie zrozumie , wyśmieje , poniży , skrytykuje . Po drugiej wizycie u Pana Marcina , zaczynam czuć się trochę bezpieczniej , nabieram zaufania , zaczynam postrzegać jako lekarza i człowieka , który chce mi pomóc , szanuje mnie , mimo moich dolegliwości . Pan doktor pozwala pacjentowi dostosować przebieg wizyty do predyspozycji . Jednocześnie jest konkretny , kontroluje jej przebieg , ale nie wywiera presji . Umie wskazać niewłaściwe toki myślenia , umie też wykazać kiedy pacjent myśli zupełnie prawidłowo . Moje wrażenia są bardzo pozytywne , choć trudno mi je ująć w słowa . To , czego mi brakuje to dłuższa rozmowa , ale jako pacjent z wieloletnią historią , zdaję sobie sprawę , że lekarz psychiatra zajmuje się gównie diagnozą i leczeniem farmakologicznym konkretnego schorzenia , dolegliwości . Dlatego zapisał em się również na psychoterapię behawioralną w celu opanowania lęku . Pan Marcin dobrze dobrał mi lekarstwo , słucha uwag pacjenta . Nie traktuje chyba pacjenta jak " wariata " . Po pierwszej wizycie leki miałem trochę gorzej dobrane , ale też i mój stan oraz zadanie do wykonania było zupełne inne . Mam negatywne doświadczenia z lekami , źle na nie reaguję ( mam rozległą alergię ) . Tym razem lek działa na mnie dobrze i mam nadzieję , że po dłuższym okresie zażywania , jego działanie nie zmieni się na gorsze . Choć jak zwykle niepokoi mnie , że ulotka ostrzega , by zażywania leku nie przerywać nagle i bez kontroli lekarskiej . Bo to znaczy , że jednak nie ma leków , które nie uzależniają ( być może bardziej chodzi tu o ryzyko powrotu objawów choroby z tzw . odbicia ) i które są bezpieczne . Mam nadzieję , że po podjęciu terapii , będę mógł stopniowo zmniejszać dawki i jakoś próbować radzić sobie z życiem bez farmakologii . . .