„ Wynika to z mechanizmu działania terapii plastrowej , w wyniku której zmniejszamy aktywność układu odpornościowego tylko w stosunku do składników mieliny , zachowując pozostałe jego funkcje . Natomiast wszystkie inne leki w terapii SM hamują w mniejszym lub większym stopniu funkcje całego układu odpornościowego i zmniejszają jego zdolność do ochrony organizmu przed wieloma czynnikami infekcyjnymi ” – wyjaśnił . W komentarzu do artykułu prof . Steinman ocenił , że podobne podejście terapeutyczne może dać dobre efekty również w leczeniu innych chorób neuroimmunologicznych , w których autoagresywna reakcja układu odporności skierowana jest przeciw znanemu antygenowi . Chodzi przede wszystkim o zespół Devica ( zapalenie rdzenia i nerwów wzrokowych ) oraz miastenię ( przewlekłą chorobę mięśni szkieletowych ) .