Jak wyjaśniają specjaliści IChF PAN , nowy polimer wykonano metodą wdrukowania molekularnego . Cząsteczki lipokaliny otoczono najpierw odpowiednio dobranymi , krótkimi polimerami ( tzw . funkcyjnymi ) , wiążącymi się z tym białkiem w charakterystycznych tylko dla niego miejscach . Następnie wprowadzono drugi polimer , który łączył się z polimerem funkcyjnym . " Polimer sieciujący poddano później polimeryzacji , po czym z tak powstałej struktury wypłukano lipokalinę . Ostatecznie otrzymano trwałą warstwę polimerową z lukami molekularnymi dopasowanymi do cząsteczek lipokaliny zarówno pod względem ich lokalnych cech chemicznych , jak też rozmiaru i kształtu " - czytamy w przesłanym PAP komunikacie IChF PAN . „ Gdy cząsteczki lipokaliny w badanym roztworze wejdą w kontakt z tak uformowanym polimerem , część z nich ma szansę ulokować się w lukach . Białka są jednak dość duże i niechętnie migrują przez sieć polimerową . Dlatego strukturę naszego polimeru musieli śmy sztucznie rozluźnić , wystarczająco , by zapewnić cząsteczkom lipokaliny jak najlepszy dostęp do jak największej liczby luk , ale nie przesadnie , żeby warstwa polimerowa się nie zapadła ” - opisuje dr Noworyta .