Jasne, oto nowa wersja: Intro Striblo Przeklęte szczęście, mój statek się rozpada Ciemność przestrzeni wzywa mnie Moje przeznaczenie jest dryfem i nie ma nic Przeklęte szczęście, moje życie kończy się Strofa I Jestem astronautą, kosmiczny podróżnik, ale teraz znajduję się samotny, w przepaści Mój statek rozpada się, rozpada się, a ja, bez możliwości powrotu Strofa II Skoczę w próżnię, bez innego wyboru Wszystko wokół mnie jest nieskończoną nieskończoną czarną owija mnie, konsumuje mnie i moje myśli stają się chaosem Stribillo Szczęście, mój statek jest bezbronny Ciemność przestrzeni wzywa mnie, mój los jest dryfem i niebo nie ma, moje życie się kończy Strofa III Mój tlen mnie męczy, mój czas czeka na mnie wieczną śmierć
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence