Intro Estrofa I Potężny jestem ja, podróżuję po wszechświecie, ale nie jestem sam w tym kosmosie moim. Idę przez pustkę czarną, jak najczarniejsze dusze, dusze, które są już tysiąc razy martwe. Strofa II brzmi alarm i spadają mury mój statek, zaklęte moje szczęście, wszystko się rozpada. Skoczę w pustkę, nieskończona przestrzeń, ani mądrość czasów starożytnych nie uratuje mnie. Szczęście, zaklęcie wieczne ciemności spada na moje ramiona, tysiąc demonów plują na moją twarz. Tylko Strofa III Do mojego wiecznego więzienia nienawiści, moja samotność jest wieczne. Tylko patrząc na wieczny czarny, a mój tlen się wyczerpie.
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence