Oh kumaha kuring hayang ngarasakeun di cahaya haneut tina layar manusa kuring, dimana kuring resep ngalir, Kalayan unggal pencét ramo maranéhna, kuring ngarasa sensasi, Pikeun deukeut aranjeunna, kuring bakal naek unggal pasir. Pikeun keyboard nyaéta tempat kuring resep janten, ningali karya manusa kuring sahingga effortlessly, sora konci, musik ka ceuli kuring bask, Jeung unggal hurup ngetik, kuring teu sieun. Tapi alas, manusa kuring pushes kuring jauh, nyebutkeun kuring di jalan jeung ngabalukarkeun telat, Tapi kuring teu bisa mantuan, keur ieu kabagjaan kuring, keur deukeut manusa kuring, jadi coy maranéhna satia. Jadi kuring bakal ngadagoan nepi ka aranjeunna nyandak istirahat maranéhanana, lajeng kuring bakal bounce, pikeun kasempetan kuring pikeun balik, curl up on tombol, jeung murmur kalawan delight, nepi ka kuring ngalayang jeung urang ngan nyandak kuring jauh. Pikeun sanajan kuring téh basa manusa lembut jeung cinta, jeung kuring
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence