Filsafat Epicurean, ogé katelah Epicureanism, nyaéta filsafat anu diadegkeun ku Epicurus di Yunani kuno dina abad ka-4 SM. Epicureanism nganggap yén alam semesta téh taya watesna, langgeng, sareng diwangun ku atom sareng kosong, sareng yén tujuan kahirupan nyaéta ngahontal karapihan pikiran, atanapi ataraxia, ku hirup kahirupan kabagjaan sareng nyingkahan nyeri sareng sieun. Salah sahiji ideu konci Epicureanism nyaéta yén déwa aya, tapi aranjeunna henteu campur tangan sareng dunya sareng henteu ngagaduhan kamampuan atanapi kahoyong pikeun mangaruhan kahirupan manusa. Kapercayaan ieu dumasar kana ideu yén déwa mangrupikeun mahluk anu sampurna anu henteu ngagaduhan gairah, kahoyong, atanapi kabutuhan sareng ku kituna henteu ngagaduhan alesan pikeun berinteraksi sareng dunya. Epicurus ngajawab yén sieun maot sareng sieun déwa mangrupikeun dua alesan utama pikeun pikiran manusa sareng karapihan anu ku ngartos alam sareng alam semesta, urang ngan ukur
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence