ਪਰ ਹਕੀਕਤ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਮ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਲਗਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। 

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਸਰਵੇਖਣਾਂ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਮੰਨੋ ਤਾਂ 23 ਤੋਂ 37 ਫੀਸਦ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹਨ।

ਪਰ ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਖ਼ੁਦ 'ਚ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਉੱਧਰ ਅਮਰੀਕਾ 'ਚ ਰਹਿਣ ਨਾਲੇ ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨੀ ਬਾਲਮੁਰਲੀ ਨਟਰਾਜਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੂਰਜ ਜੈਕਬ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਖੋਜਾਂ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ''ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਦਬਾਅ ''ਦੇ ਕਰਕੇ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਅੰਕੜੇ ਇੰਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਨ। 

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਸਲ 'ਚ ਮੀਟ, ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਪੋਰਟ 'ਚ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹਨ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ 'ਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਖੋਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸਲ 'ਚ 20 ਫੀਸਦੀ ਭਾਰਤੀ ਹੀ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹਨ। ਇਹ ਅੰਕੜਾ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ। 

ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ 80 ਫੀਸਦ ਹਿੰਦੂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹੀ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹਨ। 

ਸਰਕਾਰੀ ਅੰਕੜਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖਾਂਦੇ-ਪੀਂਦੇ ਵੀ ਹਨ।

ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ... ਅਧਿਕਤਮ 4000 ਅੱਖਰਾਂ ਲਈ ਲੇਖ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ:
ਦਲਿਤ ਅਤੇ ਜਨਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਹਨ।

ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰ 

(ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀਆਂ ਦੀ ਔਸਤ ਗਿਣਤੀ। ਸਰੋਤ - ਨੈਸ਼ਨਲ ਫੈਮਿਲੀ ਹੈਲਥ ਸਰਵੇਅ)

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਡਾਕਟਰ ਨਟਰਾਜਨ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰ ਜੈਕਬ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪਿਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੇ ਉਲਟ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਧ ਹੈ। 

ਬੀਫ਼ (ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ) ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭਾਰਤੀ 

ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ 17 ਫੀਸਦੀ ਭਾਰਤੀ ਬੀਫ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। 

ਪਰ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਅੰਕੜੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰਤ 'ਚ ਬੀਫ਼ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ, ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਸਾਮੂਹਿਕ ਪਛਾਣ ਦੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। 

ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਦੀ ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਹਿੰਦੂ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਪਾਰਟੀ ਭਾਜਪਾ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗਊਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਆਬਾਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੂਬਿਆਂ ਨੇ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੋਦੀ ਦੇ ਸੂਬੇ 'ਚ ਗਊਆਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਗਰੁੱਪ ਸ਼ਰੇਆਮ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲੱਖਾਂ ਭਾਰਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਲਿਤ, ਮੁਸਲਮਾਨ ਅਤੇ ਈਸਾਈ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ, ਬੀਫ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।

ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ 70 ਸਮੁਦਾਇ ਬੱਕਰੇ ਦੇ ਮਹਿੰਗੇ ਮੀਟ ਦੀ ਥਾਂ ਬੀਫ਼ (ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ) ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਡਾਕਟਰ ਨਟਰਾਜਨ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰ ਜੈਕਬ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸਲ 'ਚ ਲਗਭਗ 15 ਫੀਸਦ ਭਾਰਤੀ ਜਾਂ ਫਿਰ 18 ਕਰੋੜ ਲੋਕ ਬੀਫ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਅੰਕੜਾ ਸਰਕਾਰੀ ਅੰਕੜਿਆਂ ਤੋਂ 96 ਫੀਸਦੀ ਵੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਭਾਰਤੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। 

ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਬਾਸ਼ਿੰਦੇ ਹੀ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਮਿਲੇ 'ਭਾਰਤ ਦੀ ਬਟਰ ਚਿਕਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ' ਦੇ ਤਮਗੇ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਅਨੁਕੂਲ ਵੀ ਹੈ। 

ਪਰ ਚੇਨਈ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਿਹੜੀ ਧਾਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ 'ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ' ਦਾ ਗੜ੍ਹ ਹੈ - ਇਹ ਭਰਮ ਹੈ। ਕਾਰਨ - ਇੱਕ ਸਰਵੇਖਣ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ 6 ਫੀਸਦ ਨਿਵਾਸੀ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹਨ। 

ਖਾਣ-ਪੀਣ ਬਾਰੇ ਗ਼ਲਤਫਹਿਮੀ 

ਇਹ ਗ਼ਲਤਫ਼ਹਿਮੀ ਕਿਵੇਂ ਫ਼ੈਲ ਗਈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ?

ਡਾਕਟਰ ਨਟਰਾਜਨ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰ ਜੈਕਬ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ''ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਸਮਾਜ ਬਹੁਤ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਹੀ ਕਿ.ਮੀ. ਦੀ ਦੂਰੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮੂਹਾਂ 'ਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਚ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਿਰਤ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲੋਂ ਕੌਣ ਗੱਲ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।''

ਉਹ...