ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤਰਸਯੋਗ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਬੇਹੱਦ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ

ਰਾਜਧਾਨੀ ਦਿੱਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। 

ਇੱਥੇ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤਰਸਯੋਗ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਬੇਹੱਦ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ:

ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਮਿੱਤਲ ਦੀ ਦਾਦੀ ਦਾ ਆਕਸੀਜਨ ਲੈਵਲ ਘਟਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਬੈੱਡ ਲੈਣ ਲਈ ਭਾਲ ਕੀਤੀ। 

ਅਸ਼ਵਿਨ ਨੇ ਹਰੇਕ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਮਦਦ ਮੰਗੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੱਲੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੀ ਪਈ।

ਉਸ ਦੀ ਦਾਦੀ ਦੀ ਵੀਰਵਾਰ 22 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਹਾਲਤ ਹੋਰ ਵਿਗੜ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੀ ਮਿਲੀ।

ਅਸ਼ਵਿਨ ਨੇ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਦਾਦੀ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਏ ਮਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਤੜਫ਼ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।

ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਦੂਸਰੇ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ "ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ" ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ... ਅਧਿਕਤਮ 4000 ਅੱਖਰਾਂ ਲਈ ਲੇਖ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ:
ਜਾਰੀ ਰੱਖਣੀ ਪੈਣੀ ਸੀ।

ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਖੁਦ ਵੀ ਕੋਰੋਨਾਵਾਇਰਸ ਪੌਜ਼ੀਟਿਵ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਬੁਖਾਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਜੂਝਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੈੱਡ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਹਸਪਤਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਹਮਦਰਦੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।

ਉੱਥੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਆਈਸੀਯੂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਣ ਦੇ ਚੰਗੇ ਆਸਾਰ ਹਨ। 

ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰਕ ਦੋਸਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਸਪਤਾਲ ਐਤਵਾਰ 25 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿਸਚਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਕਸੀਜਨ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

ਦੋਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਰਿਵਾਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਬਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਇਲਾਜ ਕਾਰਨ।"

ਚਮਤਕਾਰ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਹਸਪਤਾਲ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਕਸੀਜਨ ਸਪਲਾਈ ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਕਾਰਨ ਨਵੇਂ ਮਰੀਜ਼ ਦਾਖਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

''ਹਰ ਸਵੇਰ ਬੈੱਡ, ਆਕਸੀਜਨ ਸਿਲੰਡਰ ਜਾਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫੋਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ''

ਆਕਸੀਜਨ ਨਾਲ ਲੈਸ ਐਂਬੂਲੈਂਸਾਂ ਦੀ ਘੱਟ ਸਪਲਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਬੈੱਡ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਲਿਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ

ਮੈਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਈ ਫਲੋਅ ਆਕਸੀਜਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। 

ਹਰ ਸਵੇਰ ਦੋਸਤ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੈੱਡ, ਆਕਸੀਜਨ ਸਿਲੰਡਰ ਜਾਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫੋਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 

ਬੇਵਸੀ ਦਾ ਆਲਮ 

ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹਰ ਦਿਨ ਘੱਟ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਫੋਨ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਲੱਬਧ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਹੈਲਪਲਾਈਨ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਸਪਲਾਈ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਹੁਣ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਮੈਂ ਹਾਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰ ਰਾਤ ਸੌਣ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋਕ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਫੋਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਵਸੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 

ਉਸ ਨੇ 18 ਘੰਟੇ ਵੈਂਟੀਲੇਟਰ ਲਈ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ...