ਧੂਣੀਆਂ ਅਤੇ ਕੰਬਲਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦਾ ਬੰਦੋਬਸਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ

ਮੌਕੇ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹੋ ਲੋਕ ਬੱਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕੌਮੀ ਝੰਡੇ, ਗੁਬਾਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਮਾਨ ਵੇਚਦੇ ਹਨ। ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਫੇਰੀਆਂ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੜਕਾਂ ਦੇ ਬੰਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਬੇਘਰ ਜੀਅ ਹਨ।

ਕ੍ਰਿਸਮਸ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਆਂ ਦਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਠੰਢ ਨਾਲ ਸਿੱਝਣ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਖ਼ਬਰ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਸਵਖ਼ਤੇ ਮਿਲਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸੀ। 

ਉਸ ਤੋਂ ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੈਕਟਰ 34-35 ਵਾਲੀ ਸੜਕ ਦੀ ਇੱਕ ਬਾਹੀ ਵਿੱਚ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਬੰਨੀ ਉੱਤੇ ਕਈ ਢਾਣੀਆਂ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਦੇ ਆਹਰ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ। ਬੱਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁਬਾਰਿਆਂ ਦੀ ਫੇਰੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ-ਬੀਬੀਆਂ-ਜਵਾਨ ਕੰਮ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਧੂਣੀਆਂ ਅਤੇ ਕੰਬਲਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦਾ ਬੰਦੋਬਸਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ:

ਅੱਜ ਕੋਈ ਆਇਆ ਸਾਡੇ ਵਿਹੜੇ

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਇਹ ਧੂਣੀਆਂ ਬੁਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕੰਬਲਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਜੀਅ ਭਮੰਤਰੇ ਜਿਹੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। 

ਸੜਕ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੋ-ਦੋ ਚਾਰ-ਚਾਰ ਜੀਅ ਆਪਣੇ ਠਰਦੇ ਹੱਡਾਂ ਵਾਲੇ ਆਕੜੇ ਜੁੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖਲਾਅ ਵਿੱਚ ਝਾਕ ਰਹੇ ਸਨ। 

ਕੁਝ ਢਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਬਾਲਣ ਦਾ ਜੁਗਾੜ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਇਸੇ ਜੁਗਾੜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਸੰਤ ਰਾਮ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਗੀਤ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਿਆ ਫਿਰਦਾ ਸੀ - ‘ਨੱਕ ਵਗਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਦੰਦ ਕਰੇੜੇ, ਤੂੰ ਮਘਦਾ ਰਹੀਂ ਵੀ ਸੂਰਜਾ ਕੰਮੀਆਂ ਦੇ ਵਿਹੜੇ …।’

ਉੱਠ ਗਏ ਗਵਾਢੋਂ ਯਾਰ

ਸੂਰਜ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੰਢ ਪੈਣ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨਸ਼ਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। 

ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਦਾ ਪਟਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਤੜਕੇ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਟਪਾਥ ਤੋਂ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 

ਉਸ ਫੁੱਟਪਾਥ ਉੱਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਸੋਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਨ। 

ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਲੋਕ ਸੰਪਰਕ ਅਫ਼ਸਰ ਚਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬੀਬੀਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੱਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ ਲਗਾਉਣ ਵੇਲੇ ਸੜਕ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਲੰਮਾ ਲਾਰਾ

ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਆਂ ਤੋਂ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਉਬਲਣ ਦੀ ਛੋਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖਲਾਅ ਵਿੱਚ ਝਾਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਕਸਦ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 

ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੁਲਿਸ ਆ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮੀਆ ਇਸ ਤਬਕੇ ਨੂੰ ਸਫ਼ਾਈ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁੰਹਿਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। 

ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ਼ਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ... \n\nਉਪਰੋਕਤ ਲੇਖ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਸਿਰਲੇਖ ਦਿਓ।
‘ਗਰੀਬ ਨਾਲ ਹਿਕਾਰਤ, ਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ’: ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਬੇਘਰਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ’ਚ ਇੱਕ ਨਾਗਰਿਕ ਦੀ ‘ਘੁਸਪੈਠ’