ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦਵਿਜੇਂਦਰ ਨਾਥ ਝਾਅ ਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਮੱਧਕਾਲੀ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ।

ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਡੀਐਨ ਝਾਅ ਨੇ ਵਿਵਾਦਿਤ ਕਿਤਾਬ 'ਮਿੱਥ ਆਫ ਹੋਲੀ ਕਾਓ' ਲਿਖੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗਊ ਖਾਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। 

ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ 'ਅਗੇਂਸਟ ਦਾ ਗਰੇਨ-ਨੋਟਸ ਆਨ ਇਨਟੌਲਰੈਂਸ ਐਂਡ ਹਿਸਟਰੀ' ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਿਆਸੀ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।

ਡੀਐਨ ਝਾਅ ਨੇ ਬੀਬੀਸੀ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਰੂਪਾ ਝਾਅ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਦੌਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੇ।

ਸਵਾਲ - ਹਿੰਦੂਤਵ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਲੋਕ ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।ਪਰ ਮੱਧਕਾਲ ਨੂੰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਉਪਰ ਦਹਿਸ਼ਤ ਭਰੇ ਕਾਲਦੀ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਇਸਦੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ?

ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਇਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਨਿਹਰਾ ਕਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜਿਕ ਸਦਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭਰਿਆ ਕਾਲ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। 

ਕਈ ਸਬੂਤ ਇਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਤੀਵਾਦ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਸੀ। ਗ਼ੈਰ-ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਦਰ ਅਤੇ ਅਛੂਤ... ਅਧਿਕਤਮ 4000 ਅੱਖਰਾਂ ਲਈ ਲੇਖ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ:
ਾਂ ਉਪਰ ਕਈ ਸਮਾਜਿਕ, ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। 

ਇਸ ਕਾਰਨ ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਜਗੀਰਦਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੰਬਾਨੀ ਅਤੇ ਅਡਾਨੀ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸੁਨਹਿਰੇ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਿਰਾ ਦੌਰ ਸੀ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਗੁਪਤ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਾਲ ਸੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਕੀਤਾ। 

ਗੁਪਤ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੌਰ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰਾ ਕਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਡੀਡੀ ਕੋਸੰਬੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹੀਏ, ਤਾਂ ਗੁਪਤ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਗੋਂ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਨੇ ਗੁਪਤ ਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। 

ਅਸਲੀਅਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਜਿਕ ਏਕਤਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਲੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਦੌਰ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਦੂਜੇ ਦੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਮੱਧਕਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਅਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਵਾਲੀ ਹਕੂਮਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੌਰ ਦੇ ਕੁਝ ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਅਕਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਯਾਨੰਦ ਸਰਸਵਤੀ (1824-1883), ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਸਤਿਆਰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਅਧਿਆਇ ਇਸਲਾਮ ਅਤੇ ਇਸਾਈ ਧਰਮ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ (1863-1902) ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ 500 ਸਾਲ ਤੱਕ ਖ਼ੂਨ ਵਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹੀ ਹੈ ਇਸਲਾਮ ਧਰਮ।

ਮੁਸਲਮਾਨ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਕਸ ਵਿਗਾੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੁਲਮੀ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਹਿੰਦੂਤਵ ਦੇ ਵਿਚਾਰਕ ਅਤੇ ਸਮਰਥਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਮੰਦਿਰ ਢਾਹੇ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕੀਤੇ। 

ਪਰ ਮੱਧਕਾਲ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਬਾਰੇ ਅਜਿਹੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਾਚੰਦ, ਮੁਹੰਮਦ ਹਬੀਬ, ਇਰਫ਼ਾਨ ਹਬੀਬ, ਸ਼ਰੀਨੀ ਮਸੂਵੀ, ਹਰਬੰਸ ਮੁਖੀਆ, ਔਡਰੇ ਟਰੱਸ਼ਕ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨੇ ਸਾਬਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਾਕਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਿਹੜੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤੇ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਸੀ। ਬਸਤੀਵਾਦ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ...