ਸੰਖੇਪ ਕਰਨ ਲਈ ਦਸਤਾਵੇਜ਼: ਪੀੜ੍ਹਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੇ ਠਾਕੁਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਜਬਰ ਜ਼ਿਨਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ

ਜ਼ੁਰਮ ਦਾ ਹਰ ਸਬੂਤ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਦੀ ਜੋ ਆਖਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ 29 ਅਤੇ 30 ਸਤੰਬਰ ਦੀ ਦਰਮਿਆਨੀ ਰਾਤ ਸੀ , ਜਦੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਖੇਤਾਂ 'ਚ ਇਕਦਮ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ।

ਉਹ ਦਲਿਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਪੀੜ੍ਹਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੇ ਠਾਕੁਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਜਬਰ ਜ਼ਿਨਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਪਿੰਡ 'ਚ ਦਲਿਤ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਸਿਰਫ ਚਾਰ ਹੀ ਘਰ ਹਨ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ

ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਦਰਿੰਦਗੀ ਭਰਿਆ ਕਾਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ 'ਚ ਠਾਕੁਰਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਮੁੰਡੇ ਹਿਰਾਸਤ 'ਚ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਬਸ ਕੁੱਝ ਤੱਥ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੀ ਹੈ ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹੀ ਹਨ।

ਇਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ 'ਪੋਸਟ ਟਰੁੱਥ' ਵਾਲੇ ਇਸ ਦੌਰ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ।

ਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁੱਤਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜੋ ਕਲਿੱਪ ਲਗਾਇਆ ਸੀ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ 'ਚ ਘਸੀਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।'

ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਲਾਡਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਇੱਕ ਗੱਲ ਯਾਦ ਹੈ।

ਪਰ ਇਸ ਪਿੰਡ 'ਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸੱਚ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਸੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਕੁੜ੍ਹੀ ਲਗਭਗ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਜੰਗ ਲੜ੍ਹਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ 29 ਸਤੰਬਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲਏ

ਜਿੰਨੇ ਮੂੰਹ ਉਨ੍ਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ

ਪੱਛਮੀ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ 'ਚ ਚਾਂਦਪਾ ਪਿੰਡ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਆਸ -ਪਾਸ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ 'ਚ ਨਜ਼ਰ ਦੁੜਾਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਬਾਜਰੇ ਦੀ 6-6 ਫੁੱਟ ਉੱਚੀ ਫਸਲ ਵਿਖਾਈ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਕੁੜੀ ਲਗਭਗ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਜੰਗ ਲੜ੍ਹਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ 29 ਸਤੰਬਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲਏ।

ਇਹ 14 ਸਤੰਬਰ ਦੀ ਘਟਨਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਥਪੱਥ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਨਗਨ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾੜੀ ਦੇ ਪੱਲੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸੇ ਹਾਲਤ 'ਚ ਲੈ ਕੇ ਚਾਂਦਰਾ ਪੁਲਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ।...\nਉਸੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾਂਸ਼ ਜਿਵੇਂ doc:
ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦਲੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਬਾਜਰੇ ਦਾ ਖੇਤ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇਹ ਦੇ ਸਸਕਾਰ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਅਤੇ ਘਟਨਾ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਵੀ। ਹਰ ਪਲ, ਥਾਂ, ਸਥਿਤੀ ਹੁਣ ਗੱਲਾਂ 'ਚੋਂ ਵੀ ਵਿਸਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।