ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਪੇਸ਼ੇ ਤੋਂ ਕੈਮਿਸਟ ਹਨ ਪਰ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗੀਆਂ ਕਾਫੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ

ਦਵਾਈ ਦਿਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰਤੀ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਵਿਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਰੋਜ਼ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਦੇਖ ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਸਖ਼ਤ ਇਤਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨੂੰਨ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ 'ਤੇ ਥੋਪਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। 

ਫਿਰ ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਕਮਰਾ ਲੈ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਰੱਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। 

ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਲਾਵਾਰਿਸ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸੇਵਾ ਭਾਵ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਸੱਜਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਰੜ-ਕੁਰਾਲੀ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਪਲਾਟ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ:

ਉਸੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂਆਸਰਾ ਸੰਸਥਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਲਈ ਛੱਡੇ ਗਏ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗੀ ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਚਲਾਉਣਾ ਕੋਈ ਵਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੁਕਾਨ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਫ਼ਾ-ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਇਹ ਪੂਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਾ ਭਾਵ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ।

'ਮੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ'

ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦਾ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਜਾਂ ਯਤੀਮਖਾਨੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਿਜਾਜ਼ ਦੂਜੇ ਪੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ 8 ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।''

"ਮੈਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਛੱਤ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਇਹੀ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਕਦੋਂ ਮਿਲਾਂਗੇ, ਕੀ ਉਸ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ?''

ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਹੁਣ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਬਣਿਆ ਹੈ

ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਅਨੁਸਾਰ, "ਸਾਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਪਰਾਏ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫਰਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।''

ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਇਸ ਡੂੰਘੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਜ਼ਹਿਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਰਦ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਵਿਚ ਦੇਖਭਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਅਤੇ ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਵਾਰਿਸ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਲਈ ਵੀ ਹੈ। ਏਕ ਨੂਰ ਤੇ ਸਭੁ ਜਗੁ ਉਪਜਿਆ...''

ਕਈ ਰੇਪ ਪੀੜਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ

ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੋ। ਮੈਂ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੜ੍ਹੀ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਬੱਚੇ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਵਾਰਡਨ ਕੁਸੁਮ ਇੱਥੋਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਹੀ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ 7 ਰੇਪ ਪੀੜਤਾਂ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਸਨ।

ਇੱਥੇ ਉਹ... \n\nਉਪਰੋਕਤ ਲੇਖ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਸਿਰਲੇਖ ਦਿਓ।
'ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਵਿਗੜੇ ਤਾਂ ਯਤੀਮਖਾਨੇ 'ਚ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਪਰ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ'