#HisChoice : एका पुरुषाने लेडीज ब्युटी पार्लर सुरू केलं तेव्हा...\nसुरुवातीला महिला ग्राहकही पार्लरमध्ये यायला दबकत होत्या. शेजाऱ्यांमध्ये कुजबूज चालू झाली होती. लेडीज पार्लर तर महिलांचं काम असतं, असं ते म्हणायचे.

पार्लरमध्ये येणाऱ्या तरुणींना पटवून सांगणं, त्यांचा विश्वास संपादन करणं आणि ब्युटी पार्लर चालवणाऱ्या इतर महिलांसारखाच चांगला मेक-अप  मी पण करू शकतो, हे पटवून देणं सुरुवातीला अवघड होतं.

एखादी तरुणी पार्लरमध्ये आली की तिचे वडील, पती, भाऊ मला बघून तिला थांबवायचे. इथं तर पुरुष करतोय, असं ते म्हणायचे.

मला बघून थ्रेडिंग करायला मुली साफ नकार द्यायच्या. त्यांचंही बरोबर होतं, 8 बाय 10च्या खोलीत कदाचित एक पुरुष त्यांच्या इतक्या जवळ  गेल्यावर त्यांना अवघडल्या सारखं होत असावं.

ब्युटी पार्लर एक पुरुष चालवत असल्याने हे प्रश्न येणारच होते. महिला ब्युटी पार्लरमध्ये तरुणी जेवढं मनमोकळेपणाने गप्पा मारू शकतात तेवढं त्यांना एका पुरुषाबरोबर बोलता येत नसावं. 

या सगळ्या आव्हानांचा अगोदरच मला अंदाज होता. पण माझ्या आवडत्या छंदाला जेव्हा व्यवसायात बदलायची संधी आली तेव्हा मी सोडली नाही. 

सुरुवात कशी झाली?

खरतर माझ्या बहिणीच्या लग्नाच्या वेळी या कामाची कल्पना माझ्या मनात आली. तिच्या हाताला मेहंदी लावायची होती आणि मेहंदी लावणारा मुलगा होता. 

बस्स, त्या रात्री मेहंदीचं ते डिझाइन माझ्या मनात बसलं. मग मी मेहंदीचा कोन तयार करायला शिकलो. कागदावर मेहंदी काढू लागलो. लहान मुलांच्या हातावर मेहंदी काढू लागलो. काही दिवसानंतर घरी कळाल्यावर मात्र माझ्यावर सगळे रागावले.

वडिलांनी कडक शब्दांत सुनावलं. मुलींचं काम का करतोय, असं म्हणून खडसावलं. त्यांच्यासारखं मी पण सैन्यात भर्ती व्हावं, असं वडिलांना वाटायचं. पण मला सैन्य किंवा इतर कोणत्याही दुसऱ्या कामात रस नव्हता.

असंच मी एका लग्नात गेलो होतो. तिथं मी महिलांच्या हातावर मेहंदी काढली. त्यांना ती खूप आवडली. त्या बदल्यात मला 21 रुपये मिळाले.

ती माझी पहिली कमाई होती. माझ्या आई आणि बहिणीला माझी आवड समजली होती, पण वडिलांना या गोष्टी फालतू वाटत होत्या.

शेवटी कंटाळून मी हरिद्वारमध्ये नोकरी करू लागलो. सकाळी 9 ते सायंकाळी 5 वाजताची नोकरी होती. मी वगळता इतर सगळे खूश होते कारण मी तथाकथित पुरुषांचं काम करत होतो.

मेहंदी लावायचा माझा छंद मनाच्या एका कोपऱ्यात दडून बसला होता. या नोकरीतून मला काहीही मिळत नव्हतं. ना चांगला पगार ना आनंद.

दरम्यान, दीर्घ आजाराने माझे...\n\ntl;dr:
त्या एका छोट्या शहरात कदाचित मी पहिला पुरुष असेल ज्याने लेडीज ब्युटी पार्लर सुरू केलं होतं. मी हे काम करतो हे समजल्यावर माझे नातेवाईक नाक मुरडत होते.