आपल्या देशात जिथं मुली शेजारच्या गावात प्रवास करायला घाबरतात तिथं ही मुलगी गेल्या सात वर्षांपासून भटकतेय. एकटीच!

शिव्या नाथ, 30 वर्षांची भटकी.  ती मुळची उत्तराखंडच्या डेहराडूनची. शिव्याने 2011 साली वयाच्या 23व्या वर्षी आपला जॉब सोडला आणि प्रवासाला लागली. 2013 साली तिने आपलं घर सोडलं, होतं नव्हतं सगळं विकलं आणि जगभर फिरणारी जिप्सी बनली. 

"आता माझ्याकडे काय आहे विचाराल तर तेवढंच सामान जे दोन बॅगांमध्ये मावेल. बस्स!" 

शिव्या एका सुरक्षित घरात, प्रेम करणाऱ्या कुटुंबात लहानाची मोठी झाली. "माझ्या घराच्या छतांवरून दिसणाऱ्या पर्वतांच्या पलीकडे काय दडलंय याची मला नेहमीच उत्सुकता होती."

एकटीने फिरून जग बघायचंय, मग हा व्हीडिओ पाहाच

उच्चशिक्षणासाठी शिव्याने सिंगापूरचा रस्ता धरला ते डोक्यावर भलंमोठं स्टुडंट लोन घेऊनच. "माझं नशीब असं होतं ना की, मी 2009 मध्ये ग्रॅज्युएट झाले. अगदी जागतिक मंदी भरात असताना. मग नोकरी मिळणं कठीण झालं."

अनेक प्रयत्नांनी तिला सिंगापूरच्या पर्यटन बोर्डाच्या ऑफिसमध्ये नोकरी मिळाली. तिथंच तिची सोशल मीडियाशी खऱ्या अर्थानं ओळख झाली आणि तिनं जगभरातल्या ट्रॅव्हल ब्लॉगर्सला... आणखी 4000 वर्णांसाठी लेख सुरू ठेवा:
फॉलो करायला सुरुवात केली. 

पण त्या ऑफिसमधल्या छोट्या क्युबिकलमध्ये शिव्याचा जीव रमेना. तिला वेगळंच आकाश खुणावत होतं. 

"एका कुठल्याश्या स्पर्धेत मला बक्षीस म्हणून पॅरीसची दोन तिकीटं मिळाली. तोपर्यंत नोकरी सोडायचं माझ्या डोक्यातही नव्हतं. पण संधी मिळाली आहे तर तिचं सोनं करूया म्हणून मी दोन महिन्यांची मोठी सुट्टी घेतली. अर्थात ती सुट्टी काही सहजासहजी मिळाली नाही. त्यासाठी मला माझ्या वरिष्ठांना बरंच पटवावं लागलं."

आणि झाली प्रवासाला सुरूवात 

दोन महिने म्हणजे खूप मोठा कालावधी असं वाटू शकतं. पण सुट्टी संपता संपता शिव्याला काहीतरी वेगळंच जाणवलं. 

"सुरुवातीचा एक महिना मी युरोपमध्ये फिरले. ही माझी पहिलीच मोठी सुटी होती. मला माहीत नव्हतं की मला आपलं रुटिन सोडून सलग फिरण आवडेल की नाही. पण मला जाणवलं की मी जणू काही भटकण्यासाठीच जन्माला आलेय. दुसरा महिना मी हिमालयाच्या कुशीत असणाऱ्या स्फिती या गावात घालवला."  

सुट्टी संपवून ती ऑफिसला आली तेव्हा तिला प्रकर्षाने जाणवलं की तिला या चक्रात अडकायचं नाहीये.  आठवडाभरात तिने नोकरी सोडली आणि ती जगभ्रमंतीसाठी बाहेर पडली. 

अग्गबाई, एकटीच फिरतेस? भीती नाही वाटत?

आपल्याकडे पुण्याहून नाशिकला एकटीने जायचं म्हटलं तर आईवडिलांचे, नवऱ्याचे शंभर प्रश्न असतात, काळजी असते आणि एकटीने प्रवास करणारीच्या मनातही धाकधूक असते.

दर तासाला कुठे पोहोचली, कोण आहे आजूबाजुला असे मेसेज येतजात असतात. अशात ही तरणीताठी मुलगी एकटी अशा दुर्गम भागांमध्ये प्रवास करते जिथं मोबाईलचं नेटवर्क तर सोडा, तो चार्ज करायला वीजही नसते.

असं एकटीने फिरायला असुरक्षित नाही वाटत तिला? 

"असुरक्षित काय तुम्ही राहाता त्या शहरात, त्या जॉबमध्येही वाटतंच की," शिव्या हसत उत्तरते.

"अनोळखी देशात गेलं तरी भीती वाटते. मग भीती वाटते म्हणून तुम्ही स्वतःला बांधून घेणार का?  नवीन ठिकाणी जाताना मला अजूनही भीती वाटते, पण त्या भीतीवर मात करून मी जो प्रवास करते तो अनुभव अवर्णनीय असतो. 

"मी गेली सात वर्षं फिरतेय आणि मला एखाद-दोन अपवाद वगळता नेहमीच चांगले अनुभव आलेत. आणि वाईट अनुभवांचं म्हणाल तर ते तर तुमच्या स्वतःच्या शहरात, घरातही येऊ शकतात की," ती पुढे म्हणते. 

सेटलबिटल व्हायचा काही विचार?

कुठल्याही तीस वर्षांच्या मुलीला दुनियाभरचे लोक, मग नातेवाईक असोत वा अजून कोणी, जे तऱ्हेवाईक प्रश्न विचारतात त्यातून शिव्याही बचावली नाहीये. "तुला...