इंडोनेशियाची राजधानी जकार्तामध्ये एक महिन्याचं ट्रेनिंग आणि काम संपवून मी लाँबॉकजवळच्या गिली बेटांवर सुट्टीसाठी गेलो होतो. गिली त्रावांगम हे ३ गिली बेटांपैकी सगळ्यांत मोठं बेट. गिली मिनो आणि गिली एअर ही दुसरी दोन बेटं. 

गिली त्रावांगमवर ४ दिवस मनसोक्त घालवल्यानंतर रविवारचा दिवस माझा परतीच्या प्रवासाचा होता. मी शनिवारी रात्रीच पॅकिंग करून ठेवलं होतं. पण परतीचा प्रवास आणि रविवारची ती सकाळ इतकी भयावह असेल याचा विचारही मी केला नव्हता. मी राहात होतो ती हॉटेल रूम बांबूची आणि लाकडापासून बनलेली होती. जेव्हा फॅनपासून लाकडी कपाटांपर्यंत सगळं गदागदा हलू लागलं तेव्हा कळलं की भूकंप झाला. 

मी माझ्या रूमच्या बाहेर पाहिलं तेव्हा मात्र झोप पूर्णपणे उडाली. स्विमिंग पूलनं समुद्राचं रूप धारण केलं होतं. स्विमिंग पूलमध्ये अशा लाटा त्या दिवशी मी माझ्या आयुष्यात पहिल्यांदा पाहिल्या. 

जेव्हा मी पळत रूमच्या बाहेर गेलो तेव्हा आजू-बाजूच्या रूममधील मित्र-मैत्रिणीही बाहेर आले होते. आम्ही सगळे हॉटेलच्या बाहेर मोकळ्या जागेकडे धावलो. पण हादरणं काही थांबलं नव्हतं. जवळपास ३० सेकंदांनी जरा सगळं थंडावलं आणि आम्ही धीर ए... आणखी 4000 वर्णांसाठी लेख सुरू ठेवा:
कवटला. खरं सांगायचं तर त्या क्षणी मला वाटलं होतं की, आज इथेच माझी समाधी बनते. 

मी घाबरलो तर होतो पण आमच्या हॉटेल मॅनेजरनं धीर दिला की, "काही होणार नाही इंडोनेशियात भूकंप होतच असतात." ते खरंही आहे, इंडोनेशियाला भूकंप काही नवीन नाहीत. कारण हे भूकंप प्रवण क्षेत्र आहे. जवळपास १५ मिनिटांनी आम्ही परत रूमवर गेलो. वाटलं की, आता सगळं झालं असेल पण तितक्यातच पहिला आफ्टरशॉक आला.

तो झटका इतका स्ट्राँग होता की तो 'आफ्टरशॉक' होता की पुन्हा भूकंप झाला, हे कळत नव्हतं. पुन्हा सगळे धावत रूमच्या बाहेर पडले. पण यावेळी बेटावरचे स्थानिकही घाबरलेले दिसले. आमच्या मॅनेजर अँडीला विचारलं तर तो म्हणाला, "इतक्या मोठ्या भूकंपांची आम्हालाही सवय नाही. आमची घरं, हॉटेल, दुकानं ही लाकडी आणि बांबूची आहेत त्यांना काही व्हायला नको आणि कुणाला इजा व्हायला नको बस्स!"

त्यावेळी मला भूकंप म्हणजे काय ते पहिल्यांदा कळलं. भूकंपाचे छोटे-मोठे धक्के मी या अगोदर खाल्ले होते. पण इतक्या मोठ्या भूकंपाचा पहिल्यांदा सामना करत होतो. थोड्या वेळानं पुन्हा सगळं शांत झालं पण पर्यटक बिथरले होते आणि स्थानिक त्यांना शांत करण्याचा प्रयत्न करत होते. 

तेव्हा सकाळचे ७.३० वाजले असतील. मला लाँबॉक एअरपोर्टसाठी निघायचं होतं, पण अँडीनं ठरवलं की तू आत्ताच नीघ. 

त्याच्या आवाजात मला थोडा ताण जाणवत होता पण त्याला नेमकं काय म्हणायचं ते कळत नव्हतं. मी सगळं आवरलं होतंच त्यामुळे मी लगेच तयार झालो आणि चेक आऊट करून जेट्टीसाठी निघालो. जेट्टीकडे निघताना मात्र माझ्या पोटात गोळा आला आणि कळलं अॅंडी नेमकं काय सुचवत होता. तोपर्यंत ८.३० वाजले होते आणि आम्ही जेट्टीवर पोहोचलो होतो. समोरचा समुद्र बघून 'आज काही मी हे बेट सोडत नाही' असं मनात म्हटलं.

भूकंपाचे दोन जोरदार धक्के बसले होते आणि त्यामुळे त्सुनामी येते की काय हा प्रश्न सगळ्यांसमोर आ वासून उभा होता. रात्रभर बेटावर लाईट नसल्यानं माझा फोनही बंद होता. इंटरनेटची अवस्था तर विचारूच नका. पण बेटावरच्या काही ज्येष्ठ नागरिकांनी आणि कोळ्यांनी आम्हाला धीर दिला. 

"आम्ही आमच्या समुद्राला ओळखतो, अजून उधाण आलं नाहीये त्यामुळे त्सुनामी काही येणार नाही," असं त्यांनी अगदी छाती ठोकून सांगितलं. 

त्यावेळी त्यांच्यावर डोळे झाकून विश्वास ठेवण्याशिवाय माझ्याकडे पर्याय काय होता. आम्ही जवळपास ८-१० जण सकाळी सकाळी लाँबॉकसाठी निघालो होतो. लाँबॉकवरून विमानतळापर्यंतचा...