डॉक सारांशित करण्यासाठी: सकाळी 9 वाजले की ज्यांच्याकडे टीव्ही असायचा त्या घरातून 'जंगल जंगल बात चली है, पता चला है...'चे स्वर ऐकू यायचे. 'जंगल बुक' सुरू झालेलं असायचं. मोगली आपला पंजा (बूमरँग) घेऊन जंगलातल्या शत्रूंशी लढायला निघालेला असायचा आणि तमाम बच्चे कंपनी सगळं काही विसरून टीव्ही समोर ठाण मांडून बसलेले असायचे.  

सुरुवातीला केबल सगळ्या घरात नव्हतं. करमणुकीचीही फारशी साधनं नव्हती. त्यामुळे टीव्हीवर एकच चॅनेल आणि तेच कार्यक्रम वारंवार पाहणं इतकाच पर्याय लोकांकडे असायचा. पण दूरदर्शनवर येणाऱ्या 'जंगल बुक'च्या त्या अर्ध्या तासासाठी बच्चे कंपनी आठवडाभर आसुसलेली असायची. 

तेवढ्या वेळात त्यांचं आयुष्य त्या जंगलात, मोगली, त्याचे जंगलातील प्राणिमित्र यांच्याभोवती रमायचं. अनेकांनी वह्यांचा खरडा कापून त्याचा पंजा करण्याचा प्रयत्न केल्यांचंही लख्ख आठवतंय. पण तो पंजा अर्थातच कधी परत नाही यायचा. त्यामुळे असे अनेक खरडे खर्ची पडून आईवडिलांचा मार खाल्लेले माझे मित्र आहेत. 

चड्डी पहनके फुल खिला है

रुड्यार्ड किपलिंग यांच्या पुस्तकावर आधारित या मालिकेची सगळ्यात मोठी ओळख म्हणजे या गाण्याचं टायटल साँग. गुलजार यांच्या लेखणीतून आलेल्या याच गाण्यात पुढे एक ओळ होती - 'एक परिंदा होय शरमिंदा, था वो नंगा, भाई इससे तो अंडे के अंदर था वो चंगा..." अशा शब्दात ते मोगलीच्या अवस्थेचं यथार्थ वर्णन करतात. 

या गाण्याला चाल देणारे संगीतकार आणि दिग्दर्शक विशाल भारद्वाज यांनी त्या वेळची कथा एका कार्यक्रमात सांगितली होती - 

"1992चं वर्षं असावं. मी तेव्हा नुकताच दिल्लीहून मुंबईला आलो होतो. मी तेव्हा स्ट्रगल करत होतो. हे गाणं म्हणजे मला मिळालेली एक मोठी संधी होती. अखिल भारतीय चित्रपट महामंडळातर्फे या मालिकेची निर्मिती होत होती. हे गाणं दुसऱ्या एका व्यक्तीला मिळालं होतं. शेवटच्या क्षणी त्याने माघार घेतली. गुलजार साहेबांनी मला फोन केला आणि सांगितलं की आपल्याला एक गाणं करायचंय आणि ते उद्याच रेकॉर्ड करायचं आहे, कारण त्याच्या दुसऱ्या दिवशी ते प्रसारित होणार आहे."

"रविवारची सकाळ होती आणि मी त्यांच्या घरी गेलो. त्यांना काही धून वाजवून दाखवल्या आणि त्यांनी लगेच 'चड्डी पहनके फुल खिला है' या ओळी त्यांना स्फूरल्या. आम्ही गाणं रेकॉर्ड केलं आणि ते गाणं प्रचंड हिट झालं.

भारद्वाज पुढे सांगतात, "गुलजार साहेबांबरोबर हे माझं पहिलंच गाणं होतं. मला आठवतं की 26 जानेवारीला होणाऱ्या...\nडॉक सारख्याच भाषेत सारांश:
90च्या दशकात बालपण घालवलेल्या शाळकरी विद्यार्थ्यांसाठी लहानपणी रविवारची सकाळ हवीहवीशी असायची. शाळेला सुटी असतानाही सकाळी तयार होऊन टीव्हीसमोर बसण्याची जणू अघोषित स्पर्धा असायची. कारण 'रंगोली' संपलं की घड्याळाकडे डोळे लागलेले असायचे.