डॉक सारांशित करण्यासाठी: अजमल कसाब

12 वर्षांनंतरही मी हे शब्द विसरू शकलेलो नाही आणि विसरू शकणार नाही. कारण, त्या दिवशी माझ्यासमोर मुंबई पोलीस दलातील एका कर्मचारी निपचित पडला होता. त्याच्या शरीराची हालचाल बंद झाली होती. तो पूर्णत: अचल होता.

तो दिवस होता 26 नोव्हेंबर 2008 चा देशाची आर्थिक राजधानी मुंबई हल्ल्यात रक्तबंबाळ झाली होती देशातील सर्वांत मोठा हल्ला मी माझ्या डोळ्यांनी पाहत होतो.  

एका टीव्ही पत्रकाराच्या स्टोरीसाठी व्हिजुअल्स सर्वांत जास्त महत्त्वाची असतात. त्या दिवशीही न्यूज चॅनलचे कॅमेरामन आणि फोटोग्राफर जीव धोक्यात घालून काम करत होते. हल्ल्याची दृश्यं कॅमेरात कैद करण्याचा प्रयत्न करत होते पण, त्याक्षणी मी रिपोर्टिंग करतोय हे मी विसरलो होतो.

26 नोव्हेंबर 2008 ला मुंबईवर अजमल कसाब आणि त्याच्या 9 सहकाऱ्यांनी हल्ला केला. तब्बल 59 तास अतिरेक्यांनी या शहराला वेठीस धरलं. त्या 59 तासांमध्ये काय झालं? तो संपूर्ण घटनाक्रम माझ्या आजही लक्षात आहे.

पण, माझ्या आयुष्यातील त्या 10 मिनिटांत काय झालं? याचं उत्तर मी खूपवेळा शोधण्याचा प्रयत्न केला, आठवण्याचा प्रयत्न केला, पण माझ्या आयुष्यातील 'ती' 10 मिनिटं मला बिलकुल आठवत नाहीत. डोळ्यासमोर 26/11 चा हल्ला उभा रहातो. पण, ती 10 मिनिटं मला कधीच आठवता आली नाहीत.

वेळ साधारणत: रात्री 11.50 ची असेल.

मुंबईवर झालेला हल्ला

मुंबईचं हृदय मानल्या जाणाऱ्या दक्षिण मुंबईत अतिरेकी अंदाधुंद फायरिंग करत होते. मुंबईवर हल्ला सुरू होऊन एव्हाना 2 तास उलटून गेले होते. सीएसटी स्टेशनवर निष्पाप नागरिकांची हत्या केल्यानंतर हल्लेखोर कामा रुग्णालयात पोहोचले होते. तत्कालीन अतिरिक्त आयुक्त सदानंद दाते यांच्या नेतृत्वाखाली मुंबई पोलिसांची एक टीम हल्लेखोरांचा मुकाबला करत होती.

महाराष्ट्र एटीएसचे तत्कालीन प्रमुख हेमंत करकरे त्यांच्या टीमसह टाईम्स ऑफ इंडियाच्या बाजूला, कामा रुग्णालयाकडे जाणाऱ्या गल्लीत शिरले. पत्रकारांशी 2 मिनिटं बोलून पुढे गेले. पत्रकारांना पुढे जाऊ दिलं जात नव्हतं त्यामुळे मी मेट्रो थिएटरच्या जंक्शनला पोहोचलो. 

इतर रिपोर्टर्ससोबत रस्त्यावर उभा होतो. रस्त्यावर मोठा पोलीस बंदोबस्त होता. आसपासचे रहिवासी मदतीसाठी आले होते. बघ्यांची गर्दी देखील होती.

हल्लेखोरांच्या AK-47 मधून सुटणाऱ्या प्रत्येक गोळीचा आवाज त्या शांततेत घुमत होता.

पोलिसांच्या गर्दीत एक कर्मचारी मागे व्हा, पुढे येऊ नका. अशी सूचना करत...\nडॉक सारख्याच भाषेत सारांश:
"अरे व्हिजुअल्स काय घेताय? दिसत नाही का तुम्हाला. अरे फोटो काय घेताय? आंधळे झालात? त्याला गोळी लागली आहे. मदत करा. माणसाच्या जिवापेक्षा शॉट्स महत्त्वाचे आहेत?