पाकिस्तान तेहरीक-ए-इंसाफ पक्षाचे प्रमुख इम्रान खान

पाकिस्तानच्या सार्वत्रिक निवडणुकांमध्ये (काही लोक या निवडणुकीला लष्करप्रमुखाच्या मर्जीतल्या माणसाची निवड असं देखील म्हणत आहे) यश मिळवल्यानंतर इम्रान खान हे पंतप्रधान होणार निश्चित झालं. त्यानंतर त्यांनी भाषण दिलं. ते भाषण एखाद्या कसलेल्या मुत्सद्द्याप्रमाणे होतं. भविष्यात आपण काय करणार आहोत हे सांगण्यावर त्यांचा भर होता. 

पाकिस्तानला कोणते प्रश्न भेडसावत आहे? त्यांना पाकिस्तानात काय बदल हवे आहेत? पाकिस्तानच्या समस्यांची त्यांच्याकडे काय उत्तरं आहेत याबद्दल ते बोलले. त्यांच्या भाषणातून त्यांनी प्रशासन, काटेकोरपणा, सुधारणा अर्थव्यवस्था या गोष्टींकडे त्यांनी लक्ष वेधलं. त्याबरोबरच त्यांनी परराष्ट्र धोरणाबाबत पाकिस्तानला कोणत्या समस्यांचा सामना करावा लागत आहे त्याचा ओझरता उल्लेख देखील त्यांनी आपल्या भाषणात केला. 

त्यांनी चीनपासून सुरुवात केली. गेल्या काही दशकांमध्ये चीननं जी प्रगती साधली आहे त्याच्यापासून आपण किती प्रेरणा घेतली याचा उल्लेख त्यांनी केला. त्यानंतर ते वळले अफगाणिस्तानकडे. 

या देशाबाबत एखादा पाकिस्तानी नेता जे काही बोलू शक... आणखी 4000 वर्णांसाठी लेख सुरू ठेवा:
तो ते सर्व ते बोलले. अफगाणिस्तानसोबत संबंध सुदृढ हवेत, शांतता हवी, खुल्या सीमा हव्यात इत्यादी इत्यादी. त्यानंतर त्यांनी आपला रोख वळवला तो इराणकडे. या देशावर एक दोन वाक्यं बोलून ते वळले सौदी अरेबियाकडे. 

कठीण परिस्थिती असताना सौदी अरेबियानं कसं पाकिस्तानला तारलं या विषयी ते बोलले. आखाती देशांमध्ये संघर्षाची स्थिती असताना त्यांना कसं मध्यस्थ व्हावं वाटत होतं याचा उल्लेख करून ते सर्वांत शेवटी भारताबद्दल बोलले. अगदी औपचारिकरीत्या त्यांनी भारताबद्दल आपलं मत व्यक्त केलं. 

इम्रान खान जे बोलले त्यात काहीच नवीन नव्हतं. मांडणी नवी नव्हती, नवा प्रस्ताव नव्हता की नवा संदेश नव्हता. ते जे बोलले ते सगळं छान-आखीव-रेखीव प्रकारात मोडणारं भाषण होतं. 

आम्हाला भारतासोबत बोलणी करायची आहे. जर भारतानं एक पाऊल पुढे टाकलं तर आम्ही दोन पाऊल पुढे येऊ. आम्हाला भारतासोबत व्यापार करायचा आहे, जो दोन्ही देशांसाठी फायदेशीर ठरेल. आपल्याला एकत्र बसून आपले प्रश्न सोडवण्याची गरज आहे असं ते बोलले. 

अर्थात ते काश्मीरविषयी देखील पट्टी पढवल्याप्रमाणे बोलले. काश्मीर हा मुख्य मुद्दा आहे या सरळरेषेवर ते बोलत गेले. काश्मीरमध्ये होणाऱ्या कथित मानवी हक्क उल्लंघनाबद्दल ते बोलले. मग त्यांनी काश्मिरी लोकांना सहन कराव्या लागणाऱ्या दुःखासाठी मगरीची अश्रू ढाळले. हा मुद्दा तातडीनं सोडवण्याची किती आवश्यकता आहे याबाबत ते बोलले. 

इम्रान खान यांच्या भाषणानंतर सर्व राजकीय विश्लेषक ते काय बोलले याचं विश्लेषण करण्यात गढून गेले आहेत. पण ही गोष्ट लक्षात घेण्यासारखी आहे की ते जे बोलले त्यात नवं काहीच नाही. त्यांच्या आधी आलेल्या सत्ताधाऱ्यांची हीच भाषा होती. काश्मीर प्रश्न सोडवण्यासाठी आपण स्वतः काय केलं याचा पाढा त्यांनी वाचून दाखवला. एका अर्थानं, त्यांची ही कृती म्हणजे एका हातानं देणं आणि दुसऱ्या हातानं काढून घेणं अशीच होती. 

इम्रान खान आणि त्यांच्या आधीच्या सत्ताधाऱ्यांच्या ( विशेषकरून नवाझ शरीफ) भाषेत थोडा फरक आहे. जेव्हा त्यांनी भारतासमोर व्यापाराचा प्रस्ताव ठेवला होता तेव्हा इम्रान खान यांनी त्यांच्यावर टीका केली होती. शरीफ यांनी पाकिस्तानला विकलं, स्वतःच्या स्वार्थासाठी पाकिस्तानचं हित डावललं असे आरोप इम्रान खान यांनी केले होते. 

शरीफ यांचे काही भारतीय व्यापाऱ्यांसोबत संबंध असल्याच्या कारणावरून इम्रान खान यांनी त्यांना लक्ष्य केलं. थोडक्यात शरीफ हे 'गद्दार'...