मी आणि माझी गर्लफ्रेंड

आम्ही दोघींनी आता सत्तरी गाठली आहे. जेव्हा आम्ही एकत्र राहण्याचा निर्णय घेतला तेव्हा आम्ही नुकताच तिशीत प्रवेश केला होता. 

उत्साही तरुण वयातही आम्हाला काहीही धाडसी करायचं नव्हतं. आम्हाला शांत आणि स्थिर जीवन जगायचं होतं. हेच आमचं एकत्र येण्याचं मुख्य कारण होतं. 

आम्ही एकमेकांपासून खूप वेगळे आहोत. मला भडक रंग भावतात आणि या वयातही लिपस्टिक वापरायला आवडतं. माझी जोडीदार शांत, संयमी आणि मवाळ रंग पसंत करते.

मी हाय हिल्सचे सँडल्स घालणं पसंत करते पण माझी गर्लफ्रेंड सदासर्वकाळ 'डॉक्टर स्लिपर्स'मध्येच असते. 

मी टीव्ही पाहत असते तेव्हा ती मोबाइलमग्न असते. या वयात कसलं खूळ घेतलं आहेस असा शेलकी टोलाही ती लगावते. 

हे असं आमचं जगणं आहे. खेळीमेळीत थट्टामस्करी सुरू असते. मात्र स्वान्तसुखाय जगण्याचं मनमुराद स्वातंत्र्य असतं. 

अपेक्षांच्या बोजाखाली नाती दबून जातात

आम्ही एका घरात राहतो पण आमचं भावविश्व सर्वस्वी वेगळं आहे. 

आधुनिक काळातल्या लग्न संकल्पनेत इतका मोकळेपणा नसतो. त्यात एकमेकांवर अपेक्षांचं ओझं असतं आणि नाती या बोज्याखाली हरवून जातात. 

माझं लग्न मोडलं, मात्र तो आत... आणखी 4000 वर्णांसाठी लेख सुरू ठेवा:
ा इतिहास झाला आहे. मला त्यात डोकवायचं नाहीये. माझी मुलं मोठी झाली आहेत आणि आपापलं आयुष्य जगत आहेत. 

प्रचलित समजांना छेद देत देशातील तरुण आणि वयस्क महिला जीवनात बंड पुकारताना दिसून येत आहेत. बीबीसीची खास सीरिज #HerChoiceच्या माध्यमातून अशा 12 महिलांच्या सत्य घटना आम्ही तुमच्यासमोर घेऊन येत आहोत.

एकटं राहण्यावर माझ्या मैत्रिणीचा विश्वास होता. ती तसंच जगत होती. म्हणूनच आम्ही एकत्र आहोत पण एकट्याच आहोत. 

इतकी वर्षं एकत्र राहिल्यानंतरही आम्हाला अनेकदा एकमेकींविषयी नवीन गोष्टी उमगतात. 

...म्हणूनच आमच्या नात्यात चैतन्य

आम्ही एकमेकींना पूर्णांशाने ओळखत नाही हेच आमच्या नात्याचं गुणवैशिष्ट्य आहे. कदाचित म्हणून आमच्या नात्यात चैतन्य आहे. 

एकमेकांबरोबर केवळ एकत्र राहण्याचा कधी कंटाळा येतो का? असं लोक आम्हाला विचारतात. पण प्रत्यक्षात आम्ही एकमेकींशी क्वचितच बोलतो. 

आम्ही एका छताखाली राहतो. पण अनेकदा फक्त जेवताना आमची भेट होते. जेवून झाल्यानंतर आम्ही पुन्हा आपापल्या आयुष्यात दंग होतो. 

आम्ही नोकरी करत होतो तेव्हापासूनची ही सवय आहे. नोकरीनंतरही ती कायम आहे. 

आमचं एकत्र राहणं लोकांना चक्रावून टाकतं.

आमच्याकडे स्वयंपाक करण्यासाठी येणाऱ्या बाई सुरुवातीला गोंधळून जात असत. आमचे कोणी नातेवाईक आहेत आहेत का? असं ती खोदूनखोदून विचारत असे. कोणी तरुण मंडळी आमच्याबरोबर येऊन राहणार आहेत का? असं ती वारंवार विचारत असे. 

तिच्या प्रश्नांना मला उत्तर द्यायचं नव्हतं. आमचे खूप नातेवाईक आणि मित्रमंडळी आहेत पण आम्ही एकत्र राहण्याचा निर्णय आम्ही स्वेच्छेने घेतला आहे याचं स्पष्टीकरण तिला द्यावं असं मला वाटलं नाही. 

कर्त्या पुरुषाशिवाय आम्ही राहतो याचं तिला राहूनराहून आश्चर्य वाटत असे. आमचा कोणीतरी खून करेल किंवा आमचं घर कुणीतरी लुटून नेईल असं तिला वाटत असे. 

तिचं ऐकताना मला हसू येत असे. आमच्याकडे चोरण्यासारखं काहीही नाही हे मी तिला समजावून सांगितलं. 

आमच्या घरातल्या रंग उडालेल्या भिंती पाहून चोरालाही घरात कशाप्रकारची माणसं राहतात याची कल्पना आली असती. 

मी सांगितलेल्या गोष्टी तिला समजतात का याविषयी मला खरंच कळत नसे. पण प्रत्येकवेळी तिला आमची काळजी वाटत असे. आमचं असं एकत्र राहणं आणि जगणं तिला जराही पटत नसे. 

योगायोग म्हणजे अगदी अस्संच जगण्यासाठी आम्ही एकत्र राहण्याचा निर्णय घेतला होता. 

शांतचित्ताने मला झोप लागते आणि प्रसन्न मनाने...