डॉक सारांशित करण्यासाठी: मी माझ्या स्टाफला व्हिलचेअरमध्ये बसलेल्या आजीला आत पाठवायला सांगितलं. त्या आत येत असताना आमच्याच हॉस्पिटलमधल्या डायलिसिस विभागात काम करणाऱ्या नर्सने त्यांना थांबवलं आणि विनवू लागल्या, "मॅडम प्लीज, खूप महत्त्वाचं आहे. आधी आम्ही आत गेलो तर चालेल का?"

व्हिलचेअरमध्ये बसलेल्या आजी तयार झाल्या. त्या म्हणाल्या, "ठिक आहे. मी जवळपास तासभर वाट बघतेय. आणखी 15 मिनिटं वाट थांबेन. तुम्ही जा आत."

मी बघितलं. नर्ससोबत एक तरूण मुलगी मला दिसली. यांना एवढं काय तातडीचं काम आहे? असा विचार करत मी म्हणाले, "मी आधी त्या आजींना तपासते. तुम्ही 10 मिनिटं थांबा." त्या तरुण मुलीने होकारार्थी मान हलवली आणि खाली बघतच खांद्यावरची बॅग पुन्हा मांडीवर ठेवली. तिचा चेहरा कोमेजला होता आणि ती खूप अशक्त दिसत होती. तिला घेऊन येणाऱ्या नर्सला मात्र माझं म्हणणं पटलेलं नव्हतं. ती तशीच उभी होती. तिच्या मनातली अस्वस्थता तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होती. त्या आजीला तपासेपर्यंत ती नर्स अस्वस्थपणे येरझरा मारत आपला नंबर कधी येतो, याची वाट बघत होती. 

मी त्यांना आत यायला सांगितल. ती जवळपास धावतच माझ्या रूममध्ये आली आणि आर्जवाच्या स्वरात बोलू लागली. "आम्ही खूप आशा घेऊन आलोय. मॅडम प्लीज. आता तुम्हीच काहीतरी करा."

ही नर्स तिच्या भावाच्या बायकोला म्हणजे तिच्या वहिनीला घेऊन माझ्याकडे आली होती. तिला दिवस जात नव्हते. 

"त्याने काल दिवसभर पाण्याचा एक घोटही घेतला नाही. तोच नाही तर आम्हा सगळ्यांनाच खूप काळजी लागून आहे."

"काय झालं?"

"वंध्यत्व मॅडम. घरी कुणीच खुश नाही. तुम्हीच काहीतरी करा ना. चांगल्यात चांगली औषधं द्या. गरज असेल तर परदेशातल्या औषधी द्या. पण सगळ्यात आधी तिला काय झालं ते तपासा", नर्स न थांबता बोलत होती. 

मी विचारलं, "तुझं नाव काय?"

पण नर्सनेच उत्तर दिलं. "वर्धनी मॅडम. माझ्या आईचं ऑपरेशनही तुम्हीच केलं होतं. आईनेच मला हिला तुमच्याकडे घेऊन यायला सांगितलं."

मी त्या तरुण मुलीकडे बघत होते. ती खाली मान घालून बसली होती. ती वहिनी असली तरी वयाने खूप लहान वाटत होती. छान, कोरलेलं नाक, निमुळती हनुवटी, लिप्स्टिक लावायचीही गरज नाही इतके लाल ओठ. पण, डोळे मात्र निस्तेज होते.

मी तिला विचारलं, "तू बरी आहेस ना?"

तिने मान वर करून माझ्याकडे बघितलं. किती निष्पाप डोळे होते. तिच्या वेदना मला कळत आहेत की नाही, याबद्दलची साशंकता तिच्या डोळ्यात जाणवली. कधीकधी शब्दांपेक्षाही...\nडॉक सारख्याच भाषेत सारांश:
"त्या दिवशी मला सकाळीच ऑपरेशन थिएटरमध्ये जायचं होतं. ऑपरेशन थिएटरमधून बाहेर पडले आणि बघितलं तर ओपीडीमध्ये जरा जास्तच गर्दी दिसली. माझ्या रूमसमोर चार ते पाच पेशंट्स वाट बघत बसले होते. "