...શી મળી શકતી હતી જેથી બેસીને હું મારી વ્યાકુળતા પર કાબૂ મેળવી શકું?

મને યાદ આવી રહ્યું હતું કે હું એ રાત પછી કેટલી પરેશાન થઈ ગઈ હતી. હું તો કોઈને જણાવવા જ માંગતી ન હતી કે મારી સાથે શું થયું. 

મને ખબર હતી કે બળાત્કાર સાથે કેટલી બદનામી જોડાયેલી છે. બધા પરિવાર, આખો સમાજ શું કહેશે. શું મને જ દોષ આપશે. શું મારુ સાઇકલ ચલાવવું, એ સાંજે એ છોકરા સાથે મોટર સાઇકલ શીખવી, મુકત મને હરવું-ફરવું, સંગઠનની દીદી લોકોનો સાથ આપવો, પ્રદર્શનમાં જવું. શું આ બધામાં મારા રેપનું કારણ શોધશે?

આ જ બધું મારા મગજમાં ચાલી રહ્... બાકીનો લેખ લખો:
તું સાઇકલ ચલાવતી હતી ને? અમે ઘણીવાર તને કહેવા માંગતા હતા. તને ટોકવા માંગતા હતા. પણ ન બોલ્યા."

મને નથી ખબર કે પેરવી કરનાર મને શું કહેવા માગી રહ્યાં હતાં. કોર્ટમાં લાંબી રાહ જોયા પછી અમને જજ સરે અંદર બોલાવ્યા. હવે ઓરડામાં ફક્ત હું અને તેઓ જ હતા. હું ક્યારેય પણ આવા માહોલમાં રહી નથી.

શું થશે શું કરવું પડશે શા માટે અહીં કલ્યાણી દીધી અને તન્મય નથી એવું મારા મગજમાં ચાલી રહ્યું હતું. 

જજ સાહેબે આખી વાત સાંભળી અને સાથે લખ્યું પણ. પછી તેમણે જે લખ્યું હતું તે મને વાંચીને સંભળાવવા લાગ્યા. તેમના મોઢા પર રૂમાલ હતો. જે તેઓ મારું નિવેદન સંભળાવી રહ્યા હતા મને કંઈ જ સમજાતું ન હતું. હું વિચારી રહી હતી કે, શું હું જે બોલી હતી તે જ લખ્યું છે?

મેં કહ્યું, "સર મને સમજાયું નથી. તમે રૂમાલ હઠાવીને જણાવો." જજ સાહેબે રૂમાલ ન હઠાવ્યો. પરંતુ ફરી મારું નિવેદન સંભળાવ્યું. મારું મગજ સુન્ન થઈ ગયું હતું. પછી મને જજ સાહેબે એ નિવેદન ઉપર સહી કરવા માટે કહ્યું.

હું ભલે સ્કુલ નથી ગઈ પરંતુ એટલું તો જાણું છું કે જ્યાં સુધી વાત સમજમાં ન આવે, કોઈ પણ કાગળ પર સહી ન કરો. મેં ના કહી. હું ફરી બોલી, મને સમજમાં નથી આવ્યું.

કલ્યાણીબહેનને બોલાવી આપો. તેઓ મને વાંચી સંભળાવશે. હું સમજી જઈશ અને સહી કરી દઈશ.

જજ સાહેબ ગુસ્સાથી લાલચોળ થઈ ગયા. કહ્યું - "શું તને મારી પર ભરોસો નથી? અસભ્ય છોકરી. તને કોઈએ સભ્યતા નથી શિખવાડી?"

અમારી વાત કોઈ નહોતું સાંભળી રહ્યું

પ્રતીકાત્મક તસવીર

મારું દિમાગ એકદમ સુન્ન થઈ ગયું હતું. મેં કંઈ ખોટું કહ્યું હતું? મેં કહ્યું, "નહીં, તમારી પર ભરોસો છે પરંતુ તમે જે વાંચી રહ્યા છો એ મને સમજમાં નથી આવી રહ્યું"

શું એવો કોઈ નિયમ નથી જેની મદદથી મને જ્યાં સુધી નિવેદન સમજમાં ન આવી રહ્યું હોય ત્યાં સુધી સમજાવી શકાય?

હું એટલી ડરી ગઈ હતી કે મેં સહી કરી દીધી અને બહાર કલ્યાણીબહેન પાસે જતી રહી. જજ સાહેબે ત્યાં સુધી એમના બીજા કર્મચારીઓ અને પોલીસને રૂમમાં બોલાવી લીધી હતી.

પછી એમણે કલ્યાણીબહેનને અંદર બોલાવ્યાં. અમે અંદર ગયા. જજ સાહેબ હજી ગુસ્સામાં હતા. મેં અને કલ્યાણીબહેને એમની માફી માગી પણ અમારી કોઈ વાત સાંભળવામાં ન આવી.

મને વારંવાર અસભ્ય છોકરી કહેવામાં આવી અને જજ સાહેબે કલ્યાણીબહેનને કહ્યું તમે લોકોએ આને સભ્યતા નથી શીખવી. 

અમને થયું કાશ જજ સાહેબ અમારી વાત સાંભળે, કલ્યાણીબહેન અને તન્મયભાઈએ પણ જજ સાહેબને પોતાની વાત કરવાની કોશિશ કરી.

એમણે કહ્યું કે...