હું ગુજરાતી છું, ગુજરાતમાં જન્મી છું, ગુજરાતની દીકરી છું. ગુજરાતી સિવાય હિંદી પણ માંડ બોલી શકું છું. મારા પોતાના રાજ્યમાં જ્યારે મને ભય લાગતો હતો ત્યારે સરકાર તરફથી કોઈ સહાય કે મદદ ન મળી એનો મને રંજ છે. 

હું કશું ભણી જ નથી. હું કદી શાળાએ જ નથી ગઈ. એ વખતે સમાજમાં દીકરીઓને ભણાવવાનો કોઈ રિવાજ નહોતો.

બાળપણમાં હું ખૂબ ઓછું બોલતી. બાળપણમાં મને સરસ રીતે માથું ઓળવાનો, કાજળ આંજવાનો ખૂબ શોખ હતો, પણ એ બધું તો જાણે 17 વર્ષથી વિસરાઈ જ ગયું છે.

પહેલાં અમે ઘરે એકદમ સરસ રીતે રહેતાં હતાં. મા-બહેનો, ભાઈઓ, પપ્પા એ બધાંની સાથે ખુશ હતાં. ખૂબ ખુશ હતાં, પણ આજે અમે એકલાં થઈ ગયાં છીએ.

અમારાં લગ્ન થયાં ત્યારે અમે બન્ને એકબીજા વગર નહોતા રહેતા. જ્યારે હું પિયર જાઉં અને એક-બે દિવસ થાય તો એ (યાકુબ) પણ આવી જતા. 

અમે મહેનત કરી જીવનમાં આગળ વધવાની કોશિશ કરતાં હતાં. જ્યારે મારા પતિ, મારો અને મારા પરિવારનો જીવનમાં આગળ વધવાનો સમય આવ્યો એ જ સમયે 2002માં મારી સાથે અને મારા પરિવાર સાથે એ ગોઝારી ઘટના બની.

અમારા પરિવારના 14 સભ્યોની ઘાતકી હત્યા કરવામાં આવી. હું ગર્ભવતી હોવા છતાં અને મારી લાખ વિનંતીઓ છતાં મારી સાથે ભયંકર અમાનવીય દુષ્કર્મ આચરવામાં આવ્યું. મારી ફૂલ જેવી નાનકડી દીકરી સાલેહાની મારી સામે જ હત્યા કરી દેવામાં આવી.

આ સ્થિતિએ મને જે પીડા આપી છે એને હું વર્ણવી શકું એમ નથી. અમારી દીકરી સાલેહા અમારું પ્રથમ સંતાન હતી.

મને અને મારા પતિ યાકુબને રીતરિવાજ મુજબ એને દફનાવવાનો પણ મોકો ન મળ્યો. 

આજે જ્યાં બેસીને એના આત્માની શાંતિ માટે દુઆ કરી શકું એવી કબર પણ મારી પાસે નથી. 

આ એક ઘટનાને લીધે અમારો હસતો રમતો પરિવાર સાવ પીંખાઈ ગયો.   

અમને જીવનમાં આગળ વધવાની હોંશ હતી અને અમારી જિંદગી પહેલાં થંભી ગઈ અને પછી પાછળ અને પાછળ ધકેલાતી ગઈ. 

મેં રેલગાડીને ફક્ત પાટા પર દોડતી જોઈ હતી, જીવનમાં કોઈ મોટું સ્ટેશન પણ નહોતું જોયું. 

જ્યારે ગોધરા સ્ટેશન પર એ અમાનવીય ઘટના બની ત્યારે હું અને મારા પતિ સાથે હતાં. આ ઘટનાને લીધે અમારી સાથે કંઈ થઈ શકે છે એનો મને કદી વિચાર પણ નહોતો આવ્યો.

હું અને મારા પતિ પરિવારનાં 14 લોકોની ક્રૂર હત્યાથી એટલા વ્યથિત થઈ ગયાં કે એ દર્દ અને ચિત્કાર જ અમારા બેઉની સૌથી મોટી તાકાત બની.

પહેલાં અમે ફિલ્મો જોતાં પણ 17 વર્ષથી મેં કોઈ ફિલ્મ નથી જોઈ. એમના મિત્રોએ ખૂબ કહ્યું કે તો એમની સાથે મારા પતિ યાકુબ એક વાર ફિલ્મ જોવા ગયા હતા. 

17 વર્ષની મારી... \n\nમને ઉપરના લેખ માટે સારું શીર્ષક આપો.
બિલકીસબાનો : આ જ ન્યાય મને મારા ગુજરાતમાં મળી ગયો હોત તો વધારે ખુશી થાત'