પ્રતીકાત્મક તસવીર

બારીઓના કાચ તડકામાં ચમકી રહ્યાં હતાં. અમે ચોકી કરતા પોલીસ અધિકારીને કહ્યું કે અમે તપાસ ટુકડીના સભ્યો છીએ એટલે અમને અંદર જવાની મંજૂરી આપવામાં આવે. 

દરવાજાની તિરાડમાંથી ઘણા લોકો અમને જોઈ રહ્યા હતા પરંતુ કોઈ બહાર ના આવ્યું અને કોઈએ દરવાજો પણ ખોલ્યો નહીં.

પોલીસવાળાએ કહ્યું કે અમને કોઈને પણ અંદર જવા દેવાની મંજૂરી આપવામાં આવી નથી. 

તમે આ વાંચ્યું કે નહીં?

ઘણી મથામણને અંતે આશ્રયગૃહનાં નવા પ્રભારી ડેઝી કુમારીએ અમને અંદર આવવા દીધા.

અંદર બાળકીઓ, યુવતીઓ અને મહિલાઓ હતી. મને લાગતું હતું કે હું કોઈ કબ્રસ્તાનમાં છું અને જાણે હમણાં જ કબરમાંથી બેઠી થઈ છું. 

ઊંડી ઊતરી ગયેલી આંખો, સૂકાઈ ગયેલો બાંધો કે જાણે શરીરની બધી જ ચરબી ઓગળી ગઈ હોય. માત્ર હાડપિંજર ફરતાં હોય એવું લાગતું હતું.

અંદરનું દ્રશ્ય જાણે કોઈ યાતનાગૃહ જેવું

વેરણછેરણ પથારી પર ઊંધી પડી રહેલી કેટલીક છોકરીઓ પડી હતી જેમને આ દુનિયા સાથે કોઈ લેવાદેવા જ ન હોય. 

કોઈ આંખો પહોળી કરી જોઈ રહી હતી, તો કોઈ નીચે જમીન પર મૌન ધારણ કરીને બેઠી હતી. 

તેમને જોઈને લાગતું હતું કે આ બાળકીઓ પ્રથમ તબક્કાની વેદના વેઠી ચૂકી છે.

તેમણે એમની બીમા... બીજા 4000 અક્ષરો માટે લેખ ચાલુ રાખો:
રી સામે આત્મસમર્પણ કરી દીધું છે. માત્ર એક નાનકડી બાળકી જ તાકાતથી લડત આપી રહી છે.

આશ્રયગૃહ શહેરથી ઘણું દૂર આવેલું છે. ત્યાં જવા માટે વાહનો સરળતાથી મળતાં નથી. 

વરસાદનાં પાણીમાં આ વિસ્તાર જળબંબાકાર રહેતો હોય છે. રસ્તા પર ઠેર-ઠેર ખાડા જોવા મળે છે. 

આશ્રયગૃહમાં વિવિધ ઉંમરની કુલ 75 મહિલાઓ છે. બે મહિલાઓ દવાખાનામાં મોત સામે ઝઝૂમી રહી છે જેમાંથી એકની ઉંમર 17 વર્ષ છે અને બીજીની ઉંમર 55 વર્ષની છે.

થોડા સમય પહેલાં બે મહિલાઓનાં રહસ્યમય રીતે મૃત્યુ પણ થઈ ચૂક્યાં છે. 

ત્રણ માળ પર અલગ-અલગ ઓરડા છે. આમાંથી મોટાભાગની માનસિક રોગી છે. કોઈ વધુ બીમાર છે તો કોઈ ઓછી.

માનસિક રોગ સામે ઝઝૂમી રહેલી આ મહિલાઓની દેખરેખ માટે કોઈ સગવડ પણ નથી કે કોઈ ડૉક્ટર પણ નથી.

બિહામણું દ્રશ્ય

ત્રીજા માળે કેટલીક બાળકીઓ છે. એક નાનકડી બાળકીની આંખોમાં ચમક રહી નથી. એની ઉંમર પાંચ કે છ વર્ષની હશે. 

એક બાળકી નીચે જમીન પર પડેલી છે. અન્ય બાળકીના શરીર પર ઈજાનાં નિશાન દેખાઈ આવે છે. એની આંખો બંધ છે. 

પક્ષીના નખની જેમ એની નાનકડી આંગળીઓ વડે તે પથારીના બન્ને છેડા ખોતરી રહી છે.

એનો નાનકડો ચહેરો ભૂખરી માટીના ટુકડાની જેમ આકરો બની ગયો છે. ધીમે ધીમે એના હોઠ ખુલ્યા અને એને એક લાંબી ચીસ પાડી. 

બાળકીનું મોં હજી પણ ખુલ્લું જ છે.  માખીઓ બણબણે છે પણ તે એટલી નબળી છે કે પોતાના ચહેરા પરથી માખીઓને ઉડાડી પણ શકતી નથી.

હવે તે ચૂપ થઈ ગઈ છે. એમનું નાનકડું સંકોચાયેલું શરીર વેરણછેરણ ચાદર પર પડ્યું છે અને ગાલ આંસુથી ભીંજાયેલા છે. 

આ બિહામણું દ્રશ્ય છે. જે દેશમાં આપણે તંદુરસ્ત બાળકીઓને મારી નાંખીએ છીએ, સળગાવી દઈએ છીએ અથવા તો જીવતે જીવ દફનાવી દઈએ છીએ એ દેશમાં માનસિક રોગથી પીડિત અનાથ બાળકીઓ અને મહિલાઓ માટે ક્યાં જગ્યા છે.

આશ્રયગૃહ પાસે કોઈ રેકોર્ડ નથી

આશ્રયગૃહની મનીષા દયાલ અને ચિરંતન કુમાર પટનામાં કૉર્પોરેટ ક્રિકેટ મેચનું આયોજન કરતા હતા.

રિયા, રૂની, મીરા, ગુડિયા, લીલી જેવી તમામ 75 મહિલાઓ અને બાળકીઓને અહીંયા કેમ લાવવામાં આવી? 

ક્યારે લાવવામાં આવી? ક્યાંથી લાવવામાં આવી? એમને કઈ બીમારી છે? એમની શું સારવાર ચાલી રહી છે? આશ્રયગૃહ પાસે આ અંગે કોઈ રેકોર્ડ નથી.

અમે બધાની ફાઇલ મંગાવી. બધી જ ફાઇલ અધૂરી હતી. આ ફાઇલોમાં કોઈ અંગે સંપૂર્ણ જાણકારી મળતી નથી. 

22 વર્ષનાં મીરા દેવી બોલી નથી શકતાં પરંતુ તેમની માનસિક હાલત સારી છે. 

જ્યારે તેઓ આશ્રયગૃહમાં આવ્યાં હતાં, ત્યારે અવંતિકા નામની દોઢ...