સામગ્રી: ઝારખંડના એક ઉજ્જડ ગામમાં રહેતાં મુનિયા દેવી એકત્રીસ વર્ષનાં જ છે, પણ શરીર હાડપીંજર જેવું થઈ ગયું છે. 

તેમનાં પતિ ભૂષણ 65 કિમી દૂર આવેલા ઇંટોના ભઠ્ઠામાં મજૂરીએ જાય છે અને રોજના 130 રૂપિયા રળે છે.

છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી તેમને સસ્તા અનાજની દુકાનેથી અનાજ મળતું નથી. ગરીબો માટે આ સૌથી મોટો આધાર હોય છે.

તમને આ પણ વાંચવું ગમશે

દુકાનમાં પુરવઠો આવતો નથી એવું પણ નથી, પરંતુ આ પરિવારનું રેશનકાર્ડ સાથે આધારકાર્ડ લિન્ક થયું નથી એટલે તેમને સસ્તા ભાવનું અનાજ મળતું નથી. 

12 આંકડાનો નંબર ધરાવતું અને ફિંગરપ્રિન્ટ સાથેનું આધાર કાર્ડ આજે વ્યક્તિની ઓળખનો અનિવાર્ય પુરાવો બની ગયું છે.

આ આધાર કાર્ડ મુજબ ઝારખંડના આ બધા જ ગ્રામવાસીઓ નવા વર્ષના દિવસે જન્મ્યા હતા

100 કરોડથી વધુ લોકો પાસે આધાર નંબર આવી ગયો છે.

સરકારી સહાય ગેરવલ્લે ના જાય તેવા હેતુથી શરૂ થયેલી આધાર ઓળખની પદ્ધતિ સ્વૈચ્છિક હતી, પણ હવે તે વિશ્વની સૌથી મોટી, સૌથી મહત્ત્વાકાંક્ષી અને સૌથી વિવાદાસ્પદ ઓળખપત્ર પદ્ધતિ બની ગઈ છે. 

નાણાંકીય વ્યવહારો માટે અને સમાજ કલ્યાણના કાર્યક્રમોનો લાભ લેવા તેને ફરજિયાત બનાવી દેવાઈ છે.

ત્રણ મહિના પહેલાં મુનિયા દેવી 35 કિમી દૂર આવેલા નગરમાં ગયાં હતાં અને ત્યાં જઈને ફોર્મ ભર્યું હતું કે જેથી તેમનું રેશન કાર્ડ આધાર સાથે લિન્ક થઈ જાય.

પરંતુ ત્યાંની ઓફિસના લોકોએ તે માટે લાંચ માગી હતી. મુનિયા દેવીએ 400 રૂપિયા આપી પણ દીધા, જે તેમના કુટુંબની ચાર દિવસની કમાણી જેટલા હતા.

મારી સાથેની વાતચીતમાં મુનિયા દેવીએ કહ્યું," તે લોકો એવા બહાના કાઢતા રહે છે કે નેટવર્ક ચાલતું નથી, કમ્પ્યૂટર બંધ છે.

"તેના કારણે મારે ઉછીના લઈને પરિવારનું પેટ ભરવું પડે છે.

"મુનિયા દેવીના ગામ વિષ્ણુબંધમાં 282 કુટુંબો રહે છે. તેમાંના મોટા ભાગના ખેતીવિહોણા મજૂરો છે.

"બહુ સારો દિવસ હોય તો ભોજનમાં બટેટાનું શાક અને દાળ ભાત બન્યા હોય.

"ખરાબ દિવસ હોય ત્યારે ઘરમાં અનાજનો દાણો પણ ના હોય. ભૂખ તેમના ઘરનો કાયમી મહેમાન હોય છે."

મુનિયા દેવી જેવા જ હાલ ગામના બીજા લોકોના છે. 350 લોકોમાંથી 60 લોકોના રેશન કાર્ડ પર સરકારી અનાજ મળતું બંધ થઈ ગયું છે, કેમ કે આધાર નંબર તેઓ જોડી શક્યા નથી.

દરેક પાસે પોતાની વ્યથા કથા છે કે કઈ રીતે તેમણે સરકારી કચેરીઓના ધક્કા ખાવા પડે છે અને લાંચ આપવી પડે છે.

બે વર્ષ પહેલાં સરકારે રેશન કાર્ડ સાથે આધાર કાર્ડને જોડવાનું ફરજિયાત બનાવ્યું હતું. 

આ નિર્ણયને જાણીતા...\nઅગાઉની સામગ્રીનો સારાંશ નીચે મુજબ કરી શકાય છે:
મુનિયા દેવી કહે છે કે દર મહિને છથી સાત દિવસ તેના પાંચ સભ્યોના પરિવારે ભૂખ્યા કાઢવા પડે છે, કેમ કે તેમને સસ્તા અનાજની દુકાનમાંથી અનાજ મળતું નથી.