દિલીપભાઈ પરીખ એટલે છંછેડાય નહીં ત્યાં સુધી અત્યંત સૌમ્ય અને સૌજન્યશીલ વ્યક્તિત્વ. કોઈ મુદ્દા પર જો એ છંછેડાઈ જાય તો કાબૂમાં રાખવા મુશ્કેલ પડી જાય એવો એમનો ગુસ્સો. 

અર્થશાસ્ત્ર સાથે મુંબઈની ઍલ્ફિસ્ટન કૉલેજમાં ભણીને ગ્રૅજ્યુએટ થયા અને ત્યારબાદ કાયદાશાસ્ત્રની ડિગ્રી પણ મેળવી. દિલીપભાઈ પરીખ પોતે પ્લાસ્ટિક કન્વર્ઝન ક્ષેત્રે ઔદ્યોગિક એકમ ધરાવતા ઉદ્યોગપતિ હતા.

આ કારણથી વર્ષ 1973-74માં એ ગુજરાત સ્ટેટ પ્લાસ્ટિક મૅન્યુફૅક્ચરર્સ ઍસોસિયેશનના પ્રમુખ વરાયા અને એનું સફળતાપૂર્વક નેતૃત્વ કર્યું. તેઓએ 1979માં પ્લાસ્ટિક ઍન્ડ રબર ઇન્ડસ્ટ્રીને પણ નેતૃત્વ પૂરું પાડ્યું. 

મારો દિલીપભાઈ પરીખ સાથેનો પરિચય 1989માં તેઓ ગુજરાત ચેમ્બર ઑફ કૉમર્સ ઍન્ડ ઇન્ડસ્ટ્રીઝના પ્રમુખ હતા અને હું ઇન્ડસ્ટ્રીયલ એક્સટેન્શન બ્યૂરો નામની ગુજરાતની ઔદ્યોગિક પ્રમોશન માટેની સંસ્થાનો સ્થાપક મૅનેજિંગ ડિરેક્ટર હતો ત્યારથી છે.

તે સમયના ગુજરાત ચેમ્બર ઑફ કૉમર્સ ઍન્ડ ઇન્ડસ્ટ્રીઝના પ્રમુખોનો એક જ્વલંત ઇતિહાસ હતો.

સરકાર અને સમાજ બંને ઉપર એમનું વજન પડતું. એટલે ચેમ્બર દ્વારા આયોજિત પ્રસંગો કે સેમિનારમાં સરકારની નીતિઓ સમજાવવા તેમજ ઉદ્યોગોના પ્ર... બીજા 4000 અક્ષરો માટે લેખ ચાલુ રાખો:
શ્નો સમજાવવા જવાનું થતું. 

દિલીપભાઈના અગાઉના પ્રમુખો સાથે પણ મારે ઘરોબો હતો. દિલીપભાઈ સાથે પણ ખૂબ ટૂંકા સમયમાં જ એવો જ ઘરોબો અને મિત્રતા ઊભી થઈ.

મૂળ અર્થશાસ્ત્રના વિદ્યાર્થી અને પાછા ઉદ્યોગપતિ એટલે દેશની અર્થવ્યવસ્થા તેમજ ઔદ્યોગિક આલમના પ્રશ્નોની સૂઝ દિલીપભાઈમાં હતી.

એમનો બીજો ગુણ હતો ટીમવર્ક. ગુજરાત ચેમ્બર ઑફ કૉમર્સ ઍન્ડ ઇન્ડસ્ટ્રીઝમાં એ વખતે ખૂબ સક્ષમ અને જમાનાના ખાધેલ કહી શકાય એવા ઈશ્વરલાલ એમ. કણિયા સેક્રેટરી હતા.

હવે આ હોદ્દાનું નામ બદલીને સેક્રેટરી જનરલ થયું છે પણ આજે જો કણિયા હયાત હોત તો હોદ્દાની આગળ નહીં પણ એમના નામની આગળ જનરલ લગાવવું પડે એવો એમનો પ્રભાવ હતો.

વિષયની ઊંડી સૂઝ અને સાચી વાત પ્રમુખ સમક્ષ મૂકવાની કણિયાની કાબેલિયત અને હિંમત એમની લાક્ષણિકતા હતી.

કણિયાના આ ગુણો પ્રત્યે પ્રમુખ તરીકે દિલીપભાઈ ખૂબ આદર ધરાવતા.

ક્યાંક દૂઝણી ભેંસની લાત ખાવી પડે એવી વિઝડમ વાપરી નાનો-મોટો મતભેદ કોઈની સાથે થાય તો એ વાત કુનેહથી નિપટાવી લેતા. 

સરકારના મંત્રીઓને પણ જરાય દિલ ચોર્યા વગર ઉદ્યોગપતિઓના હિતની વાત એ કહેતા. 

અમે 1990-95ની આઠમી વિધાનસભામાં પહેલી વાર ચૂંટાયા. દિલીપભાઈ ધંધુકાથી અને હું સિદ્ધપુરથી. પ્રાથમિક પરિચય તો હતો જ, ધીરેધીરે એ પરિચય મિત્રતામાં ફેરવાયો.

થોડા સમયમાં જ વકીલ હરિશ્ચંદ્રભાઈ પટેલ સુરેન્દ્રનગરથી ચૂંટાયેલા રણજિતસિંહ ઝાલા, અમારો વિધાનસભામાં ખૂબ ઓછો સાથ રહ્યો એવા લીમડીના ધારાસભ્ય શ્રી જીતુભા રાણા અને હું એમ અમારી પાંચ મિત્રોની પાક્કી ટુકડી જામી.

ક્યારેક-ક્યારેક એમાં વડોદરાથી ચૂંટાયેલા પૂર્વ પોલીસ કમિશનર જસપાલસિંહ અને જામનગરના સિંધી ઉદ્યોગપતિ પરમાનંદ ખટ્ટર પણ ભળે.

આમ પહેલી વિધાનસભામાં અમારું આઠ-દસ મિત્રોનું આ ટોળું એકબીજા સાથે સંકલન કરીને વિધાનસભામાં પ્રજાના પ્રશ્નોનો પડઘો પાડવામાં અગ્રેસર રહેતું.

ઉદ્યોગોના પ્રશ્નો હોય કે આર્થિક મુદ્દા ઉપર બોલવાનું હોય તો વિશેષતઃ એ મારા અને દિલીપભાઈના ભાગે આવતું અને અમે એ જવાબદારી બખૂબી નિભાવતા. 

જમિયતપુરા ઇનલૅન્ડ કન્ટેનર ડૅપોની જમીન બાબત ખેડૂતોના વળતરનો પ્રશ્ન હોય તો હરિશ્ચંદ્રભાઈ અને હું અડીખમ બનીને ઊભો રહેતા.

એ જ રીતે સુરેન્દ્રનગર નજીકના એક કેમિકલ યુનિટના બેફામ પ્રદૂષણ બાબતમાં પૂરો અભ્યાસ કરીને દિલીપભાઈ, રણજિતસિંહ અને મેં તત્કાલીન વિધાનસભામાં સદગત ચીમનભાઈ પટેલ જેવા મુખ્ય મંત્રીને ભીંસમાં મૂક્યા હતા. 

દિલીપભાઈનાં પત્ની પ્રીતિબહેન, બે પુત્રીઓ સચિ અને...