...બાકીનાં બધાં બાળકો તેમનાં બહેનોનાં છે, જેઓ નોકરી કરવા વિદેશ જતાં રહ્યાં છે. 

હસતાં હસતાં તેઓ કહે છે, "મને બધા મોટી મા કહેતા હોય છે." 

50 વર્ષનાં થઈ ગયેલા નૂરજહાં કહે છે, "હું બધાને એક સરખી રીતે રાખું છું. તે બધાં ભાઈબહેનોની જેમ જ રહે છે અને કોઈ માંદું પડે કે બીજી કોઈ જરૂર પડે તો હું હાજર જ હોઉં છું."

ઇન્ડોનેશિયાના આ વિસ્તારમાંથી મહિલાઓ વિદેશમાં કમાણી કરવા માટે જવા લાગ્યાં તે પ્રવાહ 1980ના દાયકાથી શરૂ થયો હતો. 

બાળકોના મોબાઇલ વપરાશનો સમય નક્કી કરવો જોઈએ

તેમની પાસે પૂરતી કાયદાકીય સુરક્ષા નથી ... બાકીનો લેખ લખો:
ેઓ રડતાં રડતાં આગળ કહે છે: "મારાં માતા સાઉદી અરેબિયા ના ગયાં હોત તો અમારી પાસે જીવવા માટે નાણાં જ ન હોત."

સાંજની નમાજ પૂરી થાય તે પછી બાળકો મસ્જિદમાંથી નજીકના એક મોટા મકાનમાં પહોંચી જાય છે

સાંજની નમાજ પૂરી થાય તે પછી બાળકો મસ્જિદમાંથી બહાર નીકળીને નજીક આવેલા એક મોટા મકાનમાં પહોંચી જાય છે. 

ઇન્ડોનેશિયા પર ડચ લોકોનું શાસન હતું તે વખતનું આ મકાન બનેલું છે. બાળકો અંદર જાય ત્યારે બહાર પગથિયાં પર રંગબેરંગી પગરખાંની હાર ગોઠવાઈ ગઈ હોય. 

આ બાળકોમાંથી કોઈનાં માતા કે કોઈના પિતા વિદેશમાં કામ કરવા ગયા છે. 

બાળકો અહીં શાળા પછીના સમયમાં ચાલતી ક્લબમાં ભેગાં થયાં છે. 

વિદેશ કામ કરતા લોકોના હક માટે લડતી સંસ્થા અને સ્થાનિક મહિલાઓ આ સાંજની ક્લબ ચલાવે છે.  

બાળકો અંદર આવી જાય તે પછી શિક્ષક બાળકોના વાલીઓ કયા દેશમાં છે તે જણાવે છે. 

શિક્ષક કહે છે, "મલેશિયા, સાઉદી અરેબિયા, સિંગાપોર, આ અરબ છે અને આ મલેશિયા છે."

આ મકાન સુપ્રીહતીની માલિકીનું છે. તેમના બે દીકરા નાના હતા, ત્યારે તેમને મૂકીને સુપ્રીહતી સાઉદી અરેબિયામાં કામ કરવા ગયાં હતાં. 

તેઓ કહે છે કે તેમના માટે લાગણીને કોરાણે રાખીને આ કામ કરવું પડે તેમ હતું, પણ તેનાથી ફાયદો થયો. 

"મારે પણ મુશ્કેલીઓ સહન કરવી પડી હતી, પણ આખરે તેનાથી ફાયદો જ થયો."

તેમણે નોકરી કરતાં કરતાં ઘણાં નાણાં બચાવ્યાં અને તેમાંથી પોતાના દીકરાઓને હાઇસ્કૂલ સુધી ભણાવ્યા. 

આજે પણ બચતમાંથી આરામની જિંદગી વિતાવે છે. તેમના દીકરા હવે કામ કરે છે એટલે તેમણે હવે કમાવાની જરૂર નથી. 

જોકે, વિદેશમાં કામ કરવું કેટલું મુશ્કેલ હોય છે તેનો અનુભવ હોવાથી તેમણે આવું મંડળ ઊભું કર્યું છે. 

પાછળ રહી ગયેલાં બાળકોને કુટુંબ જેવો અનુભવ થાય તે માટેનો આ પ્રયાસ છે.

તેઓ કહે છે, "પોતાનાં માતા હાજર હોય તેના કરતાં સગાંની પાસે ઉછરવું તે અલગ જ હોય છે. બાળકો એકાકી થઈ જતાં હોય છે અને તેમનો આત્મવિશ્વાસ જતો રહેતો હોય છે." 

તેઓ કહે છે કે પોતાના આ ઘરમાં શાળા પછી તેઓ વર્ગો ચલાવે છે તેના કારણે ઘણો ફરક પડી ગયો છે. 

"અમે તેમને ઘરકામમાં મદદ કરીએ છીએ. અમે જોઈએ છીએ કે તેમને ખરેખર ભણવું હોય છે. અમે તેને સ્માર્ટ ક્લાસ કહીએ છીએ અને આ બાળકો હવે તેમના ક્લાસના બીજાં બાળકો જેટલાં જ હોશિયાર થઈ ગયાં છે. અમે જોઈએ છીએ કે તેઓ ખરેખર ખીલી રહ્યાં છે."

યુલી આફ્રિઆના સાફિત્રી ક્લાસમાં આજે મોડાં પહોંચ્યાં હતાં. તેમનાં પાંચ ભાઈ-બહેન છે, તેમના માટે રાતનું રાંધવાનું...