સિરાજ અને સાજિદા

પણ એકાદ મહિના પહેલાં સાજિદા અને સિરાજના હસતાં-ખીલતાં જીવનને જાણે કે ગ્રહણ લાગ્યું, ભારતીય સત્તાવાળાઓએ ગેરકાયદે સરહદ પાર કરવા બદલ સિરાજને આરોપી ગણી તેમને  તેમના જન્મસ્થળ પાકિસ્તાન પરત મોકલી દેવાયા.

સિરાજના જીવનમાં આ પ્રકરણની શરૂઆત 24 વર્ષ પહેલાં થઈ હતી, જ્યારે સિરાજ 10 વર્ષના હતા. 

પરીક્ષાનું પરિણામ ખરાબ આવતાં સિરાજનો તેમના પરિવાર સાથે ઝઘડો થયો.

સિરાજે પાકિસ્તાનના ઉત્તર-પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા સુંદર નાના ગામ 'શારકૂલ' અને પોતાના પરિવારને જાણે છેલ્લી સલામ કરી અને કરાંચી જવા માટે બધુ છોડીને ભાગી નીકળ્યા. 

જોકે, લાહોર રેલ્વે સ્ટેશનથી સિરાજ જે ટ્રેનમાં બેઠા તે તેમના જીવનની ખોટી ટ્રેન હતી. આ ટ્રેન તેને પાકિસ્તાનથી ભારત લઈ આવી.

શારકૂલના ઘર બહાર ખાટલા પર બેઠેલા સિરાજે કહ્યું, "પહેલાં થોડાં દિવસો સુધી મને એવું જ લાગતું હતું કે હું કરાંચીમાં જ છું, પણ પછી મને ખ્યાલ આવ્યો કે આ કરાંચી નહીં પણ ભારત હતું." 

સિરાજ તેમની પાછળ દેખાતા પર્વતો જેવા શાંત દેખાતા હતા, પણ વાસ્તવમાં તે ઘણા ઉદાસ અને ગંભીર હતા. 

જે તેમના શબ્દોમાં વર્તાતું હતું, "મેં મારા જીવનનાં ત્રણ વર્ષ અમદાવાદની બાળકોની જે... બીજા 4000 અક્ષરો માટે લેખ ચાલુ રાખો:
લમાં પસાર કર્યાં, હું જેલમાંથી છૂટ્યો ત્યારે મારું નસીબ મને મુંબઈ લઈ ગયું. જ્યાં ધીમે-ધીમે મારી નવી જિંદગીની શરૂઆત થઈ."

શરૂઆતનાં વર્ષોમાં મોટાભાગે સિરાજ ફૂટપાથ પર ભૂખ્યા ઊંઘી રહેતા, પણ સમય જતાં રસોઇયા તરીકે કામ કરવા લાગ્યા. 

પોતાની જરૂરિયાત જેટલું તેઓ કમાઈ લેતા હતા. 2005માં પડોશીઓની મદદથી તેઓ સાજિદાને મળ્યા અને સિરાજે તેમની સાથે લગ્ન કરવાનો નિર્ણય કર્યો.

તમે આ વાંચ્યું કે નહીં?

રડતાં-રડતાં સાજિદાએ બીબીસી સાથેની વાતચીતમાં કહ્યું, "એ લોકોએ અમારું જીવન તહસનહસ કરી નાખ્યું, મારા બાળકો તેમના પિતાને જોવા માટે આતુર છે."

"ભારતમાં એક વ્યક્તિને રાખી શકાય એટલી પણ જગ્યા નથી?, હવે હું અહીંની સરકારને વિનંતીઓ કરું છું કે મને અને મારા બાળકોને પાસપોર્ટ બનાવી આપે, જેથી અમે સિરાજ પાસે પાકિસ્તાનમાં  જઈ શકીએ."

2009માં સિરાજે ભારત સરકાર સમક્ષ પાકિસ્તાની તરીકે શરણાગતિ સ્વીકારવાનો નિર્ણય કર્યો, જેનાથી તે પોતાના વતન પાછો જઈને પોતાના માતાપિતાને મળી શકે. 

જે માતાપિતા સિરાજને શોધવા માટે વર્ષોથી પોસ્ટરો લગાવતાં હતાં. પણ, તેના આ નિર્ણયથી જ સમસ્યા શરૂ થઈ હતી.

સિરાજે કહ્યું, "2006માં જ્યારે મારા પહેલા બાળકનો જન્મ થયો, ત્યારે હું મારા માતાપિતાને યાદ કરતો હતો, મને સમજાઈ ગયું કે મારા સારા માટે જ એ લોકો મારા પર ગુસ્સે થતાં હતાં." 

સિરાજના કહેવા પ્રમાણે મુંબઈની સીઆઈડી બ્રાંચે તેમના કેસમાં તપાસ શરૂ કરી હતી, તેમને પાકિસ્તાનમાં સિરાજનો પરિવાર મળ્યો, પણ તેમને પરત પાકિસ્તાન જવાની પરવાનગી આપવાના બદલે ફૉરેનર એક્ટ હેઠળ તેમની ધરપકડ કરીને જેલમાં ધકેલી દેવાયા. 

સિરાજ પાંચ વર્ષ સુધી કાયદાકીય લડત લડ્યા, પણ હારી ગયા અને સિરાજને દેશનિકાલ કરીને પાકિસ્તાન મોકલી દેવાયા.

સાજિદાએ રોષ ઠાલવતા કહ્યું, "સરકાર તરફથી મદદ કરવા માટે હજુ સુધી કોઈ જ નથી આવ્યું, કેમ?, અમે મુસ્લિમ છીએ એટલે જ?" 

"મેં એ લોકો પાસે ભીખ માગી કે મારા બાળકો પર દયા કરો અને અમને પાસપોર્ટ મેળવવામાં મદદ કરો."

સાજિદાને પાસપોર્ટ કઢાવવા માટે મકાન માલિક તરફથી એનઓસી જોઈએ છે, પણ તેમના કહેવા પ્રમાણે મકાન માલિક મદદ કરવા તૈયાર નથી. 

બીજી તરફ સિરાજે પાકિસ્તાનના નાગરિક તરીકે ઓળખપત્ર માટે પ્રક્રિયા શરૂ કરી છે, પણ કામગીરીમાં થઈ રહેલા વિલંબના કારણે તે હવે હતાશ થઈ ગયા છે. 

સિરાજ અને સાજિદા બન્ને કાયદાકીય ઔપચારિકતાઓમાં ફસાઈ ગયા છે અને બન્ને સરહદના કારણે અલગ થઈ ગયાં છે.

સિરાજ એવી સ્થિતિનો અનુભવ કરી રહ્યા...