મને પણ છે. જેટલી તમને છે એટલી જ. મારી 'ડિઝાયર'નો મારી 'ડિસબિલિટિ' સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી. 

બસ તેને મહેસૂસ કરવાનો મારો અનુભવ અલગ છે. 

બાળપણમાં હું તમારા જેવી જ હતી. જોઈ શકતી હતી. એક નાના શહેરની સામાન્ય સ્કૂલમાં ભણતી હતી. 

તમને આ પણ વાંચવું ગમશે

ત્યારે નાની હતી તો છોકરાઓ સાથે માત્ર મિત્રતાનો સંબંધ હતો. 

નવમા ધોરણમાં અચાનક મારી આંખોની રોશની જવા લાગી અને એક વર્ષમાં તે સંપૂર્ણ જતી રહી. 

મને 'પ્રજ્ઞાચક્ષુ બાળકોની સ્કૂલ'માં દિલ્હી મોકલી દેવાઈ. સામાન્ય લોકો સાથે કોઈ સંપર્ક નહીં. 

પછી હું કોલેજમાં આવી. ફરીથી સામાન્ય દુનિયામાં. એક યુવાન સ્ત્રીના સવાલો અને ખયાલો સાથે. 

હું આકર્ષક તો દેખાવા માગતી હતી પરંતુ છોકરાઓથી અંતર પણ રાખવા માગતી હતી. 

શિક્ષા, નોકરી કે નાણાકીય સ્વતંત્રતા સાથે મને પણ સહવાસ ગમે છે

આ બાબતનો હું પ્રજ્ઞાચક્ષુ છું તેની સાથે કોઈ સંબંધ ન હતો. બસ, એક છોકરી હોવાના નાતે હું આવું ઇચ્છતી હતી. 

જે બધા છોકરાઓ માટે 'ડિઝાયરેબલ' બનવા માગતી હતી પરંતુ એક ખાસ છોકરા માટે 'અવેલબલ'

પરંતુ ખાસ સ્કૂલને કારણે સામાન્ય દુનિયા સાથે હળવા-મળવાની આદત છૂટી ગઈ હતી. 

જ્યારે જોઈ શકતી હતી ત્યારે છોકરાઓ... બીજા 4000 અક્ષરો માટે લેખ ચાલુ રાખો:
ની આંખોથી તેની નીયતની ખબર પડી જતી હતી. જો કે હવે છોકરાઓની વચ્ચે આત્મવિશ્વાસ જ ખોવાઈ જાય છે. 

કેન્ટીન, ક્લાસ કે લાયબ્રેરી સુધી જવા માટે મદદ લેવામાં પણ સંકોચ થતો હતો પરંતુ તે મજબુરી બની ગઈ હતી. 

હાથ પકડવાનું એટલું સામાન્ય થઈ ગયું હતું કે પહેલીવાર હાથ પકડવાથી થતો સંકોચ કે હૂંફનો અહેસાસ હવે મહત્વનો ન હતો. પરંતુ ઇચ્છા હજી એવી જ હતી. 

પછી મને એ છોકરો મળ્યો અથવા એમ કહું કે એ છોકરાએ મને શોધી લીધી. 

તે પ્રજ્ઞાચક્ષુ નથી પરંતુ તેને ઓછું દેખાય છે. એટલે કે તે મને જોઈ શકે છે. 

તે યુનિવર્સિટીમાં મારો સીનિયર હતો અને તે સંબંધે કેટલાક મિત્રોએ અમારો મેળાપ કરાવ્યો. 

ત્યારબાદ તેણે મને જણાવ્યું હતું કે તેણે પહેલી મુલાકાતમાં જ મને ગર્લફ્રેન્ડ બનાવવાનું વિચારી લીધું હતું. 

પરંતુ હું તેનાથી અજાણ હતી. પ્રથમ માત્ર દોસ્તી થઈ. તે મારો બહુ જ ખયાલ રાખતો હતો. 

ક્યારેક કૉફી, ક્યારેક પુસ્તકો ખરીદવા, ક્યારેક માત્ર એમ જ સાથે ચાલવાના બહાના સાથે તે મને મળતો રહેતો. 

પછી અમે કોઈપણ બહાના વિના મળવા લાગ્યાં. માત્ર મળવા ખાતર મળવા લાગ્યા. 

હું મેટ્રોમાં જતી અને તે મને મેટ્રો સ્ટેશનની બહાર મળી જતો. પછી સાથે અમે દિલ્હી યુનિવર્સિટીમાં જતા. 

અમે યુનિવર્સિટીના એ વિસ્તારમાં જતા જે જંગલ જેવો છે અને અમારા જેવા કેટલાંય યુગલોનો તે એકલતામાં બેસવાનો પસંદગીનો વિસ્તાર હતો. 

દોસ્તીથી પ્રેમના સંબંધ સુધી પહોંચવા, તેના પર વિશ્વાસ મૂકવા માટે મને એક વર્ષ લાગ્યું. 

તેમ છતાં પણ અમે ક્યારેક બહાર મળતા તો મન શાંત થતું ન હતું. 

દર વખતે લાગતું હતું કે કોઈ અમને જોઈ રહ્યું છે. કોઈ જીવ લઈ શકનાર, અમારા પરિવારનો કોઈ વ્યક્તિ. 

જે જોઈ શકે છે તેમના માટે તે સહેલું હોય છે. મારો બોયફ્રેન્ડ ધ્યાન રાખતો હતો પણ હું જોઈ શકતી ન હતી. 

ડર લાગતો હતો કે ક્યાંક પકડાઈ જઈશુ. પરંતુ મળવાનું તો પણ બંધ ના કર્યું કેમ કે પ્રેમ જ એવો હતો. 

આખરે મારા બોયફ્રેન્ડને હોસ્ટેલ મળી ગઈ. જ્યારે અમે ત્યાં મળવા લાગ્યાં ત્યારે મને સારું લાગવા લાગ્યું. 

પરંતુ આ કોઈ પરીની વાર્તા નથી, જિંદગીની સચ્ચાઈ વાર્તાઓથી ખૂબ જુદી હોય છે. 

કેટલાક સમય બાદ મને ખબર પડી કે તે એક બીજી છોકરી સાથે પણ એવા સંબંધ ધરાવે છે જેવા તેના મારી સાથે છે.  

મે તેને પૂછયું તો તે ખોટું બોલતો રહ્યો. મારા માટે સચ્ચાઈ શોધવી મુશ્કેલ હતી. 

હું કોઈ સામાન્ય છોકરીની જેમ તેનો ફોન તપાસી શકતી ન હતી. તેની હોસ્ટેલ પર અચાનક જઈને તેનો રૂમ પણ તપાસવા...