“Dehşet Kasabası” vizyonda! Kerem Akça yazdı…
Bustillo-Maury ismini görünce nasıl bir şeyle karşılaşacağımızı az çok tahmin ederiz. Bir bölümde tekinsiz karakterlerle örülü, karanlıktan beslenen saf bir psikolojik-gerilim veya psycho-biddy filmi (yaşlı çirkin kadın korku/gerilimi),bir bölümde gore kavramını kökleyen bir şiddet gösterisi, body-horror (bedensel korku filmi) örneği ya da splatter (istismar) filmi… Buna ‘psikolojik korku’ diyenler de var. “İçerde” (“A L’Interieur”, 2007) ile “Korkunç Hazine”nin (“Livide”, 2011) ardından burada da benzer bir anlayış mevcut. Yan tiplerin ya da abartılmamış ‘kötü’lerin sanki eski korku-gerilim filmlerinin ‘ürkütücü’ mizaçlarından ya da Argento düşlerinden beslenmesi esas tehdit unsuruna dönüşüyor. Ama yönetmenler, bunlardan ilkindeki müstakil ev, ikincisindeki eski malikane kullanımındaki becerinin ardından bu kez dış mekanı daha öne çıkarıyorlar. O duraklarda yeri geldiğinde mekanın, ailenin geçmişi ve mahremiyet duygusu, içsel gerilimi doruğa taşıyordu. ‘Ev istilası filmi’ formülünün etrafı doğru hatlarla, 70’ler Amerikan korku sinemasının dehşetiyle, İtalyan korku sinemasının ‘bayıltma’ cüretiyle dengeleniyordu. Alt türleri delik deşik edip kendine bambaşka bir yol aramanın çekiciliği, gerçeküstücü suratların içeriye sızmasıyla iz bırakmıştı. Burada ise tabiri caizse ‘mutantlaşmış, deforme olmuş bir katil’in, bir ‘cins’in izi sürülüyor. Nükleer atıklarla veya başka şekilde insanlıktan çıkan, “Tepenin Gözleri” (“The Hills Have Eyes”, 1977),“Korku Kapanı” (“Wrong Turn”, 2003),“Mutants” (2009),“Ölüm Çiftliği” (“La Meute”, 2010),“Çernobil’in Sırları” (“Chernobyl Diaries”, 2012) gibi örneklerini gördüğümüz bir alanla yüzleşiyoruz. Sanki bu ilk ikisinin ‘grup olarak dolaşan yamyam’ meselesi burada bir ‘slasher katili’ ile yer değiştirip ‘Michael Myers’laşıyor. Doğrusunu söylemek gerekirse bunların son üçünde ‘mutantların istilası’ kıvamında işi ‘zombi filmi’ ile akraba bilimkurgu/korku kırması noktaya taşıyan kolaycı açılım canlanmıyor. Bustillo ile Maury, 70’lerin gerçekçi ve bağımsız ruhlu Amerikan korkusunu takip ediyor. Burada Béatrice Dalle kullanımı dışında ‘psycho-biddy film’ ile ilişkiyi netleştirmiyor. Yeni Fransız Aşırılığı ya da Üçüncü Fransız Yeni Dalgası’nın ‘tür’ algısının kontrolden çıkıp, aksiyonun, gişe kaygısının veya kanın esiri olduğu süreçlerden birine girmiyoruz. Gaspar Noé ve Philippe Grandrieux’nün en önemli isimleri olduğu bu akım ise korku alanındaki sayılı önemli yönetmenlerinden destek alıyor.
['dehşet kasabası', 'film', 'vizyon', 'fransız', 'ev', 'kerem akça']
Tedirgin edecek deformasyon