Oray Eğin yazdı...
Artık tamamen ifadesini kaybettiği için normal şartlarda anlamak zor; giderek porselenleşen  ’ın uzun yıllardan beri ilk defa  ’ın cenazesinde hissedebildiğini gördük. Bütün süperstarlar gibi   da bir robot özünde. Ne zaman güleceği, ne zaman ağlayacağı, ne zaman hangi sözü söyleyeceği de hep önceden programlanmış, planlı. Uzun yıllar   olarak bildiğimiz pilli bebeği her sabah   kurar ve hayata hazırlardı. Bakmayın CV’sinde sayısız eğlence programı, konser kaydı ve video klip olduğuna.   hayatını, gecesi gündüzüyle, hemen hiç sorgulamadan  ’ya adamıştı. Sonuçta   hep star,   ise hep onun gerisinde. Ajda Pekkan’la arkadaş olmaya yeltenen herhangi birisi için aksi mümkün mü zaten? Geride kalmak, onun seve seve kabullendiği bir roldü. Ajda’nın iyi polisine karşı, en kötü polisti. Ajda için kurşunları hep göğüslemiş, yer yer kendi hayatından fedakârlık etmesi bile yetmemiş, cezalandırılmıştı. Bazen yasaklıydı  ’nın kafasına başka kadınlar, başka bir düzen, bambaşka bir kimlik yaratma fikri girerdi. Hayatının en büyük hatalarından birine de böyle imza atmıştı zaten. Hayatı boyunca hep cool bilinmesine rağmen bir gün   diye ortaya çıkıvermişti. Hayatı boyunca sadece vitriniyle varolmasına rağmen birden   diye kendiyle çelişmeye başlamıştı. yı   yapan ne varsa  ’ın ona hatırlatması gerekiyordu, gerçek dünyada kendisinden bile habersizdi zira. Yıllar sonra öğrendim, meğerse o en bilinen şarkılarını önüne getirdiğinde,   diye eler, kendi bildiklerini eklemekte inat edermiş.     Bir Bodrum akşamında akşam yemeğinde yan yana geldiğimizde  ’ı ilk kez yakından tanımıştım. Biraz buruk, biraz kalbi kırık gibiydi  ’dan söz ettiğinde ama asla kötülemeden, asla arkasından konuşmadan. 1995’te tanışmışlardı, o günden beri de hiç ayrılmamışlardı ve ne olursa olsun hayatının hep  ’yla geçeceğini biliyordu. Kimler geldi, kimler geçti... Ama  nın hayatında bir   sabit kaldı, bir de  . Sahi robot ve androjen, tam da bu yüzden ölümsüz ve ikonik olan   hayatında kimseyi sevmiş miydi? Ölmeden bir gün önce evde birlikte film izliyorlarmış. Ben şöyle tercüme edeyim o geceyi:  tek başına kalamıyor, canı sıkılıyor, yapacak bir şey de bulamadığından  ’ı çağırıyor. Fonda film bahane...  bütün dev starlarda olduğu gibi kendisine birinin sonuna kadar bağlı olduğunu her gün, her gece tekrar tekrar görmek istiyor. Büyük starların da sevilmeye, onaya ihtiyacı var ne de olsa.  ile   arasındaki ilişkiden farklı ama. Onlar baş başa vakit geçirdiklerinde içtenlikle eğleniyorlar...   ise kendi hislerini, beklentilerini, duygularını çoktan kapının önünde bırakmış oluyor bir tür aşkla bağlı olduğu  ’ın yanında. Yeter ki  Bu Almodovar filminde roller elbette eşit değil, ama hiç kimse gerçek olmadığını iddia edemez.  ’ın büyük trajedisi de bu belki: Hep aşkı arıyor ve bulduğunu fark etmeden kaybediveriyor. Rivayet o ki bir gece   diye emretmiş ve apar topar  ’i ekrana çıkarmışlar. O gece kamera arkasında   vardı. 17-25 Aralık patladığında telefonla konuşmuştum  ’la. Bilseydim o günden bugüne daha da çok arardım. 90’lı yıllarda ’i patlatan “ ın da kamera arkasında   vardı. Profesyonelliğin olmadığı, özel televizyonlarda tatlı bir kaosun olduğu yıllar. Arabaya atlıyorlarmış, öyle plansızca, gördükleri yerde iki dakika durup hemen kamerayı çıkarıp çekim yapıp yollarına devam ediyorlarmış. Zamanla yarışırcasına... Sabah Ulus Parkı civarında, öğleden sonra Caddebostan’da Migros’un olduğu yerde... Sıfır bütçe olduğu için ışık bile yok, ortaya çıkan klipler de ister istemez dandik tabii.  iyi bir yönetmen miydi, yoksa gerçek bir dost muydu? Daha çok ikincisi. Ama o dönemin ilkel şartlarında çektiği küçük Türk filmi tadındaki klipler hâlâ aklımda kaldığına göre demek ki sahiden özel bir tarafı da varmış. Spor salonlarında siyah tayt üzerine siyah şort giyen gençleri görüyorsunuz birkaç yıldır; basketbol oyuncularından tutun da sabah parkta koşu yapan sağlıklı yaşam hastalarına kadar yayıldı.  ’ye teşekkür edin, Givenchy’nin bir koleksiyonunda podyumda böyle giyinen erkekleri yürüttüğünde kimse bunun artık gündelik hayatın bir parçası olacağını kestiremezdi... Adı  ’le özdeşleşmiş ve tarih boyunca neredeyse en bilindik, tehdit etmeyen estetik anlayışıyla özdeşleşmiş bir marka Givenchy...   aldı bu markayı, son 12 yılda hip-hop’un tam merkezine yerleştirdi. Rap yıldızı   diyor ki,   markanın adının geçtiği yüzlerce rap şarkısından birinde.  ’ın modaya en büyük katkısı ’e rock estetiğini getirmek ve bütün bedenleri daraltmaksa...   tam tersini yaptı, bütün bedenleri büyüttü. Bugünün   dünyasında artık hiç kimse gündelik hayatında üzerine oturan kıyafetleri giymiyor. Givenchy’nin   beden tişörtleri insanın üzerinden dökülüyor. Birkaç sene önce fırtınanın büyük hasar verdiği New York’a yardım konserinde   sahneye deri bir kilt’le çıkmıştı; markasını sormaya bile gerek yoktu. Deri pantolon, deri şort, deri tişört ve tabii ki maskülanitenin en ön planda olduğu hiphop’ta bir rap yıldızına deri kilt giydiren de  ’ydi. Ondan yıllar önce   de yeltenmişti, ama etkisi sınırlı kalmıştı. Üzerinde öfkeli bir rottweiler’ın suratının olduğu binlerce dolarlık o bol tişörtler... Ya da çarmıha gerilen İsa’nın acılı ifadesinin yer aldığı bir erkek eteği... Birbirlerine karşı dişlerini çıkarmış maymunlar... Hem çarpıcı hem de rahatsız edici...  ’nin kapkaranlık dünyasının yansımaları Givenchy’de. İtalya’nın küçük bir kasabasında Katolik disiplini altında büyümüş Tisci; kökleri tıpkı  ’un ilk dönem sanat uygulamalarındakini andırırcasına kumaşına yansımış. Yıldız şeklini keşfeden   değil kuşkusuz, ama bu aralar etrafınıza baktığınızda yıldız desenli kıyafetler görüyorsanız nedeni o. Givenchy’yi yıldızla özdeşleştirdi ve dünyanın kalpten sonra en bilinen sembolünü yüksek modaya sokuverdi. Tabii yıldızın telifi de yok, binlerce taklidi çıkıverdi. Tam 12 yıldan sonra Givenchy’den ayrıldı   Biraz kendini taklit etmeye mi başlamıştı? Bir-iki yıldır modaevleri büyük sarsıntılar yaşıyor zaten, ama   iki-üç yıllık tasarımcıların dünyasında bir istikrar sembolüydü.  ’ye gidebileceği konuşuluyor; rottweiler’dan aslana... Givenchy’nin tepesi için  ’in kreatif direktörü (ve en yakın arkadaşı)  ’nun adı geçiyor. Birkaç sene önce Paris’te Off-White koleksiyonunu tanıtırken  ’yla sohbet etme fırsatı bulmuş- tum. O günden beri büyütürek markasını popülerleştirdi. Yeni görevle ilgili bir şey demiyor şimdilik. Ama adının bile geçmesi Givenchy’nin  ’den hiphop’a evriminin tamamlandığının kanıtı. Yazarımız Miami Beach’te İsviçreli mimarlar Jacques Herzog ve Pierre de Meuron’un tasarladığı otoparkta. 65 milyon dolara mal olan otoparkın alt katında birkaç mağaza, en üst katında şehri dört bir açıdan gören bir lokanta bulunuyor. Mimari eleştirmenler yapının bir otoparkın nasıl olması gerektiğine dair çıtayı çok yukarılara çektiği görüşünde. Kıyafet ise Riccardo Tisci’nin Givenchy 2014 sonbahar basketbol temalı koleksiyonundan.
['oray eğin', 'ajda pekkan']
Bir ilişkinin portresi