HIV/AIDS ile yaşayanlar ve yakınları, birbirinden ilginç öykülerini Pozitif Yaşam Derneğinin internet sitesinde açılan blogda paylaştı.
Pozitif Yaşam Derneği İletişim Sorumlusu Çiğdem Şimşek, Türkiye'nin HIV/AIDS alanında ilk bloğu olan ''Pozitif Günlük''ün, 8 ay gibi kısa bir sürede 10 bin okuyucuya ulaştığını, hedeflerinin bu sayıyı yılsonuna kadar 100 bine çıkarmak olduğunu söyledi.  Sitede HIV/AIDS ile yaşayanların hikâyelerini anlattıklarını bildiren Şimşek, gösterilen ilgiden duydukları memnuniyeti dile getirdi. HIV ve AIDS konusunda dernek olarak hemen her alanda çalıştıklarını belirten Şimşek, son dönemlerde sosyal medyayı daha da etkin biçimde kullanabildikleri için mutlu olduklarını kaydetti.  Şimşek, HIV/AIDS konusunda yürütülecek çalışmalarda, özelliklere gençlere ulaşabilmek için sosyal medyanın, ilgili tüm kurumlar tarafından daha fazla kullanılması gerektiğini söyledi.  Pozitif Günlük Blog Editörü Okan Aksu, öykülerin 8 ayda 10 bin kişiye ulaştığını, bunun Türkiye şartlarında oldukça iyi bir sayı olduğunu belirtti. Blog okuyucularının profilleri ile ilgili olarak bilgi veren Aksu, şunları kaydetti:  ''Türkiye'de HIV/AIDS ile yaşayan insanların hayatlarını, yaşadıkları zorlukları, mutlulukları, sevinçleri anlatabilmek için böyle bir çalışmaya ihtiyacımız vardı. Şimdiden internet sitemiz hakkında bir doktora tezi yazılmaya başlandı. Alanında bir ilk olan internet sitemiz, toplumun birçok kesimine şimdiden ulaştı. Okuyucularımız sağlık profesyonellerinden ev hanımlarına kadar geniş bir kitleden oluşuyor. Ulaştığımız insanlarda HIV ve AIDS konusunda bir parça da olsa farkındalık yaratmış olmayı umuyoruz.''  Bu çalışma sayesinde sosyal medyanın gücünün ortaya çıktığına dikkati çeken Aksu, ''Bloğumuz ileride yeni yazarların katılımıyla daha da büyüyecek'' dedi.  Tamamen gerçek olgulara yer verilen Pozitif Günlük'te, yazarların kendi hayat hikâyeleri, yaşadıkları ve tedavi süreçleri anlatılıyor. Bazı yerlerde kurum ve kişi isimlerinin, ilgilileri korumak amacıyla değiştirildiği sitede, ''Sağlık ile ilgili öneriler asla bir doktor tavsiyesi olarak algılanmamalıdır. Okuyucuların sağlık durumları ile ilgili doktorları tarafından verilen tavsiye ve tedavilere uymaları gerekmektedir'' uyarısı da bulunuyor.  www.pozitifgunluk.com adresinden ulaşılabilen Pozitif Günlük'teki ilgi çekici öykülerden bazıları şöyle:  “HIV ile ilk tanışmam 2007 tarihinde evliliğimin ilk günlerinde olmuştu. Evlilik için gerekli testlerde HIV pozitif olduğum ortaya çıkmış, ama biz sonuçları beklerken artık düğün dernek hepsi bir arada çıkmıştı. Sonra neler mi oldu? Hayat aktı gitti. Zaman ve bilgi her şeyin ilacıydı gerçekten de. Zaman hayatımdaki tüm zorlukları önüne katıp silip attı. Eşim de benimle birlikte bilgilendikçe güçlendi. Sevgi her türlü zorluğu yener. Bizde de böyle oldu. Yuvamızı bir bebekle şenlendirmeye karar verdik. Bunun nasıl olacağını araştırmıştık tabii ki. Sistem öyle basitti ki; sperm alınıyor, yıkanarak HIV'den arındırılıyor ve anne rahmine enjekte ediliyordu. Sonrası ne oldu diye merak ediyorsunuz değil mi? Sonrası bebek geldi. Şimdi 40 günlük bir bebeğimiz var. Fıstık gibi, şeker mi şeker ve tabii rüyamda gördüğüm gibi kız.”  “Şok yaklaşık 6 ay sürdü. Geçmişi, olayları hatırlamayı, nerede hata ettiğimi bulmaya uğraşırken gözyaşlarımı da tutamıyordum. Sonra kendi kendime terapiye başladım. Ben bir doktordum ve çok acı, çaresiz vakalarla yıllarca karşılaşmıştım. Bunlara alışık olmalıydım. Karşımda kromozom anomalisi, kan hastalığı, doğuştan organ yetmezliği veya immun yetmezliği gibi bir hastalık da olabilirdi ve bu benim çocuğumdu. Bizimle birlikte kalmasını ve beraber mücadele etmeyi önerdiğimizde kabul etti. HIV onun olduğu kadar tüm dünyanın da sorunudur. Diğer tüm hastalıklarda olduğu gibi HIV ile de yaşamayı ve mücadele etmeyi öğreneceğiz ve HIV pozitiflerin yaşamlarına saygı duyacağız.”  “Benden AIDS sözcüğünü duyduğu an yüzü simsiyaha kesildi birden. Benim için zamanın durduğu bir andı sanki. Ömrümün sonuna kadar o yüz ifadesini hiç unutmayacağım. Ama an duygusallık anı değildi. Dimdik durup ''iyi olduğumu'' anlatma zamanıydı. Kızımın ileriye bakabilmesi için geride aklı kalmamalıydı. O hayat yolunu çizerken ''annem ne olacak?'' sorusuna takılmamalıydı. Sabah yanından geçerken gelip kendi öptü beni. Ben de kucağıma alıp onu ne kadar sevdiğimi, benim için ne kadar değerli ve vazgeçilmez olduğunu, kokusunun başka kimselerde olmadığını öpe öpe söyledim. Bakalım bundan sonraki sürecimiz nasıl geçecek? Dilerim çok zorlu olmaz. Çünkü sabırlı olması ultra zor oluyor.”  “Ben HIV kardeşi olan bir ablayım. Böyle şeyler sadece filmlerde olur diye bilirdim. Hatta bununla ilgili birkaç film de seyretmiştim. O insanlara çok üzülür, ağlardım. Bu nasıl bir hastalık ki insanlar buna yenik düşebiliyor, kısa sürede hayatlarını kaybediyorlardı. Ölümcül bir hastalık olarak görüyordum. Yakalandığın an tedavisi olmayan, aşırı kilo ve hayat kaybedilen bu hastalığı TV'de ya da filmlerde seyrettiğimde beni çok korkuturdu. Bakamazdım yüreğim dayanmazdı. Ama hep bir tarafım merak etmişti bu hastalığı. Hiç araştırmadım üzerinde de durmadım. Ama bir gün bu hastalığa kardeşimin yakalanacağı ve bu yüzden araştıracağım hiç aklıma gelmezdi. Kardeşim ilk tanı alıp bana söylediğinde hayat bir anda durdu sanki. Allah'ım o gün ölüyorum sandım. Nefes alamıyorum, çığlık atmak istiyorum, bağıra bağıra ağlamak, kardeşime tokat atıp ''Nasıl dikkat etmezsin, bu kadar düşüncesiz olamazsın, nasıl bu kadar rahat olabilirsin'' demek istedim. Artık eskisi gibi çok aramıyorum, üzerine gitmiyorum. O yolunu çizmiş. Onun içinde başka bir dünya, başka bir hayat var. İkimiz acılarımızı içimize gömdük. Bir araya geldiğimizde, artık ben HIV/AIDS ilgili konuşmuyorum. Ancak kendisi konuşmak isterse konuşuyoruz.”
[]
Umuda uzanan ''pozitif'' öyküler