KONDA'nın 48 bin kişiyle yaptığı ankete göre Türkiye'de 4.5 milyon Alevi yaşıyor.
KONDA'nın Tarhan Erdem'in yönetiminde Milliyet için yaptığı araştırmanın tahminlerden uzak bilimsel verilerle ortaya çıkarmayı hedeflediği önemli bir alan da Türkiye'de din ve mezhep aidiyetlerine ilişkin dağılımdı. Kişilerin kendilerini ait hissettikleri din ve mezhep sorusuna verdikleri yanıtlardan Türkiye nüfusunun yüzde 99'unun Müslüman olduğu, mezheplere göre bakıldığında toplumun yüzde 82'sinin Sünni-Hanefi, yüzde 5.73'ünün Alevi-Şii olduğu görülüyor. Buna göre, üzerinde tahminler yürütülen Alevi nüfusu, yetişkinler arasında 2 milyon 895 bin kişiye denk geliyor. Erişkinlere 18 yaş altı nüfus da dahil edildiğinde, tüm Türkiye'deki Alevilerin sayısının 5 milyona yaklaştığı (4 milyon 587 bin) sonucuna ulaşılıyor. Diğer bir çarpıcı sonuç da, nüfusun yüzde 9.06'sının Sünni-Şafiilerden oluşmasıdır.  Şafiilik: Ebu Abdullah Muhammed bin İdris Şafii (767-820) tarafından kuruldu. Daha çok Mısır, İran, Irak, Endonezya adaları, Seylan, Çin Hindi ve Avustralya Müslümanları arasında yayıldı. Anadolu'nun doğusunda, Dağıstan'da ve Orta Asya'nın bazı bölgelerinde de bu mezhebe bağlı kimseler vardır. Şafii mezhebinin Mısır ve yöresindeki hâkimiyeti Fatımilerin yıkılmasından sonra, Eyyubilerin yönetimi ele almasıyla başladı. Kölemenler devrinde Sultan Zahir Baybars, dört mezhepten de kadılar tayin etti; fakat, Şafiilik yine hâkimiyetini korudu. Osmanlılar ve Mehmed Ali Paşa yönetimi devrinde resmi mezhep olarak Hanefi mezhebi kabul edildi; Şafii mezhebi de halk arasında devam etti. Peki farklı mezheplerle etnik köken arasında nasıl bir ilişki var?  Bazı mezheplerle etnik kökenler arasında sıkı bağlar görünse de herhangi bir mezhebin mensuplarını farklı farklı etnik kökenlerden gelen kişiler ve benzer şekilde herhangi bir etnik grubu farklı mezheplere inananlar oluşturabiliyor. Örneğin Alevilerin yüzde 61.19'u Türk, yüzde 22.10'u Kürt-Zaza, yüzde 7.85'i Türk kökenliler, kalanı da diğer etnik kökenlerden gelen kişilerden oluşuyor.  Şafiilerin ise yüzde 58.43'ü Kürt-Zaza, yüzde 32.68'i Türk, yüzde 4.17'si Arap ve kalanı diğer etnik kökenlilerden geliyor. Bu sayılar Şafiilikle Kürtlük arasında yakın bir ilişki olduğunu gösteriyor. Nüfusun yüzde 82'sini temsil eden Sünni Hanefilere bir arada bakıldığında, genelde kimliklerini yaşamak konusunda en rahat olanın bu kesim olduğu gözleniyor. Bunu, aynı soruya verdikleri yüzde 87.2 oranındaki olumlu cevaptan anlıyoruz.  Diğer tercihlere bakıldığında, bu grubun biraz daha katı tutum içerisinde olduğu göze çarpıyor.  Gelin, damat veya gelecekteki eşinin başka bir din veya mezhepten, etnik kökenden veya başka bir ülkeden olmasına Sünni Hanefiler normalden biraz daha fazla karşılar. Sünni Hanefiler, ayrıca, etnik ve dini gruplara devlet desteğini toplum genelinden biraz daha az onaylıyorlar.  Farklı dini kimliklerin görüşlerine topluca bakıldığında dikkat çeken nokta; görüşlerin sadece din değil, yerleşiklik, Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlığının şartları ve Güneydoğu/Kürt sorunu gibi konularda da farklılaşmasıdır.  Her durumda kişilerin dini duygularına bağlı olduğu, dini değerlerini önemsediği, ancak olumsuz bir anlamda tutuculuk sergilemediklerinin gözlemlendiğini söyleyebiliriz. Örneğin gelin veya damadın farklı etnik kökenden olmasına, başka din veya mezhepten olmasından daha açık durulması dinin samimiyetle önemsendiğini gösteriyor. İnsanların kendini tanımlarken kullandığı en önemli iki unsurdan biri, yine din/mezhep. Burada dine verilen önemin, doğum yeri, etnik köken ya da mesleğe verilen önemden fazla olduğu görülüyor. Ancak dine verilen bu önemi "tutuculuk" veya "içe kapanıklık" değil de "dine bağlılık" olarak anlamak gerek. Çünkü, her 100 evliliğin sadece biri farklı din veya mezhebe ait kişiler arasında olsa da (Veri "Anne ve baba tarafında farklı din-mezhepten kişi var mı?" sorusuna alınan cevaplara dayanıyor.) her üç kişiden biri gelini, damadı veya gelecekteki eşi için "farklı bir din veya mezhepten olabilir" diyor.
[]
Türkiye'de ne kadar Alevi var?