TÜRK ERKEĞİNİN SMOKİN SORUNU ÜZERİNE
Smokin giymeye bayılırım. Tekdüze bir kıyafet içindeki erkeklerin, sadece gülüşleriyle, zekâlarıyla öne çıkmasına cevaz veren bu sadelikte büyük pırıltılar yudumlarım. Düşünün, bir davette bütün erkekler tek tip smokinli, sadece hayattaki duruşları onları farklılaştırıyor, pahalı bir sıkıcılık içinde iken kalıpları... Her gün tavus kuşu erkeği gibi kuyruklarını açarak, renkli ve parlak giysilerini yelpazeleyerek kendilerini dişilere sunan erkekler için ne farklı bir arena, tekdüzeliğin içinde aslınla var oluş… Smokinde bu elit tekdüzeliği sağlayan, zaman ve zerafetin imbiğidir. “Değişiklik olsun” diye papyonu gri, mor, puantiye, kendinden desenli yapamazsınız mesela. Papyon siyah saten olur ve elle bağlanır. Lastikli papyon makbul sayılmaz.. Gömlekte yok dik yaka, yok kuyruklu yaka, yok bilmemne yaka yapamazsınız. Gömlek elbette abiye olmalı, ama yakası günlük gömlek yakası gibi vücuda inmelidir. Smokin gömleğinde siyah düğme bile hatadır. Ayakkabı rugan olmalıdır. 1940’larda giyilen smokin ile 2007’de giyilen smokin arasında hiçbir temel görüntü farkı olamaz. Belki papyon ya da ceket yakası biraz küçülmüş, büyümüştür o kadar. Esaslar değişmez. Smokinde yaratıcı olamazsınız, böyle bir hakkı kimse vermez size. Smokinde yapabileceğiniz tek şahsi yaratıcılık, yazın beyaz smokin ceketi giymektir. Bunun dışında yapacağınız her “şahsi dokunuş” sizi o elit ve sıkıcı tekdüzeliğin ruhundan uzaklaştırıp, kaş kaldırılan  “bilmiyor çocuk” konumuna sokar mesela Rahmi Koç’un gözünde. Siz hiç Mustafa Koç, Ferit Şahenk, Bülent Eczacıbaşı’nın yaratıcılık yaptığını gördünüz mü smokinde? Gözünüzle bakın, beyninizle görün: Smokinde peşrev olmaz. Türkiye’de smokinin üç büyük peşrev sorunu var: 1)Erkekler smokine gelince nedense aniden yaratıcı olmaya karar veriyor. Yahu sen kimsin de smokini değiştiriyorsun? Sana mı kaldı smokine “renk katmak”? 2)Davetiyelerin kıyafet kodu bölümüne “smokin ya da koyu renk elbise” kaydı düşülüyor, sanki birbirinin alternatifiymiş gibi. Oysa akraba bile değildir koyu renk takım elbise ile smokin. Bir davet ya smokinlidir ya da değildir. Smokin giymiyorsan gitmezsin o davete. Hatta smokinsiz geleni, aklı başında ev sahiplerinin kapıda uyartması gerekir. İngiltere’de bunu nazikçe yaparlar. 3)Bunun bir de tersi senaryo var ki bence en korkuncu. Davetiyeye hiçbir smokin şartı konmadığı gibi bilakis “koyu renk takım elbise” yazıyor. Ama davete bir gidiyorsunuz davet, düğün, dükkan sahipleri smokinli. Olacak şey değil. En büyük köylülük bu.  Eğer smokin giyilecekse yaz davetiyeye herkes giysin. Yok, yazmıyorsan sen neden giyiyorsun? Bana ilk klasik smokinimi Genel Yayın Müdürüm Hasan Cemal Aldı. Dedi ki: “Davetlerde Cumhuriyet’i bu smokinle temsil edeceksin. Aşk, hafta sonları ve stilize smokin orta sınıf içindir unutma…”  Ben de genel Müdürüm Melih Meriç’e klasik smokinini hediye ettim. Houston’a beni ziyarete gelmişti, onu Brooks Brothers’a götürdüm ve ona Hasan Cemal’ın bana nasıl smokin aldığını anlattım. Sevgili arkadaşım Sedat Ergin’e de Cumhuriyet Ankara yıllarında Hasan Cemal hediye etmişti smokinini. Hasan Cemal’e de Günaydın’da iken Necati Zincirkıran hediye etmişti smokinini yanlış hatırlamıyorsam. Canım Hasan Ağabey bu geleneği de çok güzel yaşattı ve öğretti bize… Hatırladık, konuştuk, ağladık, smokin aldık Melih’le o gün. Tekdüze görünümlü asil bir Brooks Brother smokin. “Fitted for MM by UG” yazdırdım iç etiketine ve kuşkusuz ruhuna… Son ayların en mutlu günlerimden birisiydi benim için.. Şu sıkıcı, tekdüze smokine o kadar bayılıyorum ki.. Öyle adam sarrafı ki bu smokin… Öyle şövalye ki…
[]
Analiz