Kerem Akça, 35. İstanbul Film Festivali’nde gösterilen üç filmi ele aldı
Dün başlayan 35. İstanbul Film Festivali’nde dikkat çeken üç filmi değerlendirdim. Kosta Rika, İngiltere ve Çek Cumhuriyeti’nden çıkan yapıtların özellikle yenilikçi olma çabaları takdir edilesi. Festival 17 Nisan’a kadar sürecek. Çek usulü “Sitcom” (1998),“Mutluluk” (“Happiness”, 1998) ya da “Amerikan Güzeli” (“American Beauty”, 1999) olarak anılacak cins bir film. “Bir Aile Filmi” (“Rodinny Film”, 2015),ismindeki zeki imadan beslenerek düzlüğe çıkıyor. Bir köpeğin peşine takılarak başlamasına karşın beklentileri karşılamıyor. Onun bakış açısından akmıyor. Aksine hayattan ayrıksı parçaların üst üste gelmesi, kutsal evi de, tatil eğlencesini de şaşırtıcı hale getiriyor. Film, ülkenin puslu havasından beslenen sinematografisiyle de çalkantılı bir kurumun içyüzünü masaya yatırdığını belli ediyor. Bu durum karşısında biz çıplaklık, köpek, Skype, cinsellik, böbrek nakli gibi ayrı ayrı incelenecek meselelere dağıtılıyoruz. Aslında yalnız bırakılmanın mecburiyet haline geldiği orta sınıf aile, filmin esas işleyiş noktasına dönüşüyor. Köpek ise seyirciyi peşine düşürünce neredeyse işlevsiz ailenin reenkarnasyonuna dönüşüyor. Olmo Omerzu, Çek sinemasının tarihine yakışan rahatsız bir iş ortaya koymuş. Parçalar kutsal aileyi delik deşik edince, göstermelik mutluluk devre dışı kalıyor. Puslu havanın etkisinde ise aslında iletişim sorunları, olağandışı detaylar sinir bozucu hale geliyor. İnatla zıt kutuplara kayan motifler ve görüntüler, filmin duruşunu belli ediyor. Sürpriz üzerine sürpriz geldikçe izleme ve analiz metotlarıyla ilgili malzemeler de artıyor. Bir sekansta ‘köpek animasyonu’ izlenmesi, bu sevimli hayvanı ilk gördüğümüzde ister istemez oluşan beklentileri tersyüz etmek için… Karşımızda tutucu bir aile filmi yok. Aksine tabuları yıkan bir Orta Avrupa gözlemi var.
[]
Festivalden ters köşe yapan üç ilginç film