ԿԵՆԴԱՆԻ ԴԻԱԿ Դրամա 6 գործողությամբ) Լև Ն. Տոլստոյից) ԳՈՐԾՈՂ ԱՆՁԻՆՔ ՖԵՈԴՐ ՎԱՍԻԼԵՎԻՉ ՊՐՈՏԱՍՈՎ (Ֆեդյա)։ ԵԼԻԶԱՎԵՏԱ ԱնԴՐԵԵՎՆԱ ՊՐՈՏԱՍՈՎԱ (Լիզա). Նրա կինը։ ՄԻԿԱ. Նրանց որդին։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ Լիզայի մայրը։ ՍԱՇԱ. Լիզայի քույրը։ ՎԻԿՏՈՐ ՄԻԽԱՅԼՈՎԻՉ ԿԱՐԵՆԻՆ։ ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ ԿԱՐԵՆԻՆԱ. Նրա մայրը։ [...] ՍԵՐԳԵՅ ԴՄԻՏՐԻԵՎԻՉ ԱԲՐԵԶԿՈՎ. Իշխան։ ՍԱՇԱ. Գնչուհի։ ԻՎԱՆ ՄԱԿԱՐՈՎԻՉ. Ծեր գնչու, Մաշայի հայրը։ ՆԱՍՏՅԱ ԻՎԱՆՈՎՆԱ. Պառավ գնչուհի, Մաշայի մայրը։ [...] ՄԻԽԱՅԻԼ ԱՆԴԵԵՎԻՉ ԱՖՐԵՄՈՎ. ՍՏԱԽՈՎԻՉ. ԲՈԻՏԿԵՎԻՉ. ֆեդյայի բարեկամները։ ԿՈՐՈՏԿՈՎ. ԻՎԱՆ ՊԵՏՐՈՎԻՉ ԱԼԵՔՍԱՆԴՐՈՎ. ՊԵՏՈԻՇԿՈՎ. Նկարիչ։ ԱՐՏԵՄԻԵՎ. ՎՈԶՆԵՍԵՆՍԿԻ. Կարենինի քարտուղարը։ ԴԱՏԱԿԱՆ ՔՆՆԻՉ։ ԴԱՏԱԿԱՆ ՔՆՆԻՉԻ ԳՈՐԾԱՎԱՐԸ։ ՄԵԼՆԻԿՈՎ։ ՊԵՏՐՈԻՇԻն. Փաստաբան։ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴ ՓԱՍՏԱԲԱՆ։ ԲԺԻՇԿ։ ՕՖԻՑԵՐ. Ցիգանների մոտ։ ԵՐԱԺԻՇՏՆԵՐ։ [...] ԿԱՏՅԱ. Գնչուհիներ։ ԳԱՇԱ. [...] ՏԻԿԻՆ. Դատարանում։ ՕՖԻՑԵՐ. Դատարանում։ ԴԱՏԱԿԱՆ ՊԱՇՏՈՆՅԱ։ ՊՐՈՏԱՍՈՎՆԵՐԻ ԴԱՅԱԿԸ։ ԴՈԻՆՅԱՇԱ. Պրոտասովների սպասուհին։ ՊՐՈՏԱՍՈՎՆԵՐԻ ԼԱԿԵՅԸ։ ԿԱՐԵՆԻՆՆԵՐԻ ԼԱԿԵՅԸ։ [...] ՍՊԱՍԱՎՈՐ ՊԱՆԴՈԿՈԻՄ։ ՔԱՂԱՔԱՊԱՀ ՈՍՏԻԿԱՆ։ ՍՈՒՐՀԱՆԴԱԿ։ [...] ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ, ՄԵՂԱԴՐՅԱԼՆԵՐ, ՎԿԱՆԵՐ։ ԳՆՉՈՒՆԵՐ ԵՎ ԳՆՉՈԻՀԻՆԵՐ. (երգեցիկ խումբ)։ ԳՈՐԾՈՂՈԻԹՅՈԻՆ I Պատկեր 1-ին ՏԵՍԻԼ 1 ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Լիքը, սպիտակահեր կին, կորսեթով, նստած է մենակ թեյի սեղանի մոտ։ ՏԵՍԻԼ 2 ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ ԵՎ ԴԱՅԱԿ. (Թեյնոցը ձեռքին)։ ԴԱՅԱԿ. Կարելի՞ է մի քիչ ջուր վերցնել։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Կարելի է, Ի՞նչպես է Միշեչկան։ ԴԱՅԱԿ. Անհանգիստ է։ Դրանից վատ բան չկա, երբ տիրուհին ինքն է ծիծ տալիս։ Այնտեղ նա իր դարդերն ունի, իսկ երեխան տանջվում է։ Էլ ի՞նչ կաթ պիտի ունենա, երբ ողջ գիշերները չի քնում, լալիս է։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Բայց կարծեմ, հիմա հանգստացել է։ ԴԱՅԱԿ. Լա՜վ հանգստություն է։ Մարդ խղճահարվում է նայի։ Ինչ որ գրում էր ու լալիս։ ՏԵՍԻԼ 3 Նույնք և Սաշա (ներս է մտնում) ՍԱՇԱ (դայակին). Լիզան ձեզ է որոնում։ ԴԱՅԱԿ. Գնում եմ, գնում եմ։ Դուրս է գնում)։ ՏեՍԻԼ 4 Աննա Պավլովնա և Սաշա ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Դայակն ասում է, որ նա շարունակ լալիս է, Այդ ի՞նչպես է, որ չի կարողանում հանգրստանալ։ ՍԱՇԱ. Զարմանալի կին եք, մամա։ Թողնել ամուսնուն, իր զավակի հորը, և դուք ուզում եք, որ հանգիստ լինի։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Հանգիստ չէ։ Ինչ որ եղել է, եղել է։ Եթե ես, որ մայրն եմ, ոչ միայն թույլ եմ տվել, այլ և ուրախանում եմ, որ աղջիկս ձգում է ամուսնուն, նշանակում է, որ ամուսինը արժանի է այդ բանին։ Պետք է ուրախանալ, և ոչ թե տխրել, որ կարողանում ես ազատվել այդպիսի վատ մարդուց, ազատվել այդպիսի բարի պտուղից։ ՍԱՇԱ. Մամա՛, ինչո՞ւ եք խոսում այդպես։ Դուք հո գիտեք, որ այդ ճիշտ չէ։ Նա վատ չէ, այլ, ընդհակառակը, զարմանալի, զարմանալի մարդ է, չնայելով իր թուլություններին։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Հա՛, հենց զարմանալի մարդ։ Հենց որ ձեռքին փող կա, իրենը, թե ուրիշինը… ՍԱՇԱ. Մամա, նա երբեք ուրիշի փողերը չի վերցրել։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԷՈՎՆԱ. Միևնույն է, կնոջ փողերը։ ՍԱՇԱ. Բայց չէ որ նա իր ամբողջ կարողությունը կնոջն է տվել։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Չէ մի, չտար, երբ գիտե, որ բոլորը պիտի փչացնի։ ՍԱՇԱ. Կփչացնի, թե չի փչացնի, չգիտեմ, ես միայն գիտեմ, որ չի կարելի բաժանվել ամուսնուց և մանավանդ այնպիսի ամուսնուց, որպիսին Ֆեդյան է։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Քեզ որ նայենք, պետք է սպասենք, որ նա ունեցած-չունեցածը ուտի վերջացնի և իր գընչուհի-սիրուհիներին տուն բերի։ ՍԱՇԱ. Նա սիրուհիներ չունի։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Հենց ցավն էլ այդ է, որ նա ձեզ ամենքիդ էլ խելքահան է արել։ Բայց ոչ ինձ, ոչ, ներողություն կանես։ Ես նրան ճանաչում եմ, և նա գիտե այդ։ Լիզայի տեղը որ լինեի, ոչ թե այժմ, այլ մի տարի առաջ արդեն կթողնեի նրան։ ՍԱՇԱ. Ի՜նչպես դուք այդ հեշտ եք ասում։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ո՛ չ, հեշտ չեմ ասում, Հեշտ չէ, որ մայրն իր աղջկան ամուսնուց բաժանված տեսնի։ Հավատա, ամենևին էլ հեշտ չէ։ Բայց այդ ավելի լավ է, քան թե մի ջահել կյանք կործանվի։ Չէ, շնորհակալ եմ աստծուց, որ Լիզան այժմ վճռել է, և ամեն ինչ վերջացած է։ ՍԱՇԱ. Գուցե և վերջացած չէ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Հա՛։ Թող մի ապահարզան տա։ ՍԱՇԱ. Հետո այդ լա՞վ կլինի։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Այն կլինի, որ Լիզան ջահել է և դեռևս կարող է բախտավոր լինել։ ՍԱՇԱ. Ախ, մամա՛, այդ սարսափելի է, ինչ որ ասում եք։ Լիզան չի կարող ուրիշի սիրել։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ինչո՞ւ չի կարող։ Եթե նա ազատ լինի։ Կգտնվեն ձեր Ֆեդյայից էլ հազարապատիկ ավելի լավ մարդիկ և բախտավոր կլինեն, որ ամուսնանան Լիզայի հետ։ ՍԱՇԱ. Մամա՛, այդ լավ չէ։ Դուք, հո ես գիտեմ, մտածում եք Վիկտոր Կարենինի մասին։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ինչո՞ւ չպիտի մտածեմ նրա մասին։ Տասը տարի է, որ սիրում է Լիզային, և Լիզան էլ սիրում է նրան։ ՍԱՇԱ. Սիրում է, բայց ոչ այնպես, ինչպես ամուսնուն։ Դա մանկական հասակից ի վեր շարունակվող բարեկամություն է։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Գիտե՜նք մենք այդ բարեկամությունները։ Դու ասա միայն, որ արգելքներ չլինեն։ ՏԵՍԻԼ 5 Նույնք։ Մտնում է սպասուհին։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ի՞նչ ես ուզում։ ՍՊԱՍՈՒՀԻ. Տիրուհին դռնապանի ձեռքով նամակ էր ուղարկել Վիկտոր Միխայլովիչին։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ի՞նչ տիրուհի։ ՍՊԱՍՈՒՀԻ. Ելիզավետա Անդրեևնան, տիրուհի։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Է, հետո՞։ ՍՊԱՍՈՒՀԻ. Վիկտոր Միխայլովիչը հրամայել է ասել, որ այս րոպեիս կգա ինքը։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ (զարմացած). Հենց նոր նրա մասին էինք խոսում։ Միայն թե չեմ հասկանում ինչու։ Սաշային)։ Դու չգիտե՞ս։ ՍԱՇԱ. Գուցե գիտեմ, գուցե և չգիտեմ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Միշտ գաղտնիքներ։ ՍԱՇԱ. Լիզան կգա, նա կասի ձեզ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ (գլուխը շարժելով, սպասուհուն). իսկ հեշտաեռը պետք է տաքացնել։ Առ տար, Դունյաշա։ Սպասուհին վերցնում է հեշտաեռը և գնում է) ՏԵՍԻԼ 6 Աննա Պավլովնա և Սաշա ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ (Սաշային, որ վեր է կացել և ուզում է գնալ). Հենց այնպես էլ դուրս եկավ, ինչպես որ ասում էի. իսկույն ուղարկել է նրա ետևից։ ՍԱՇԱ. Ուղարկել է, գուցե բոլորովին ոչ այն նպատակով։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Հապա ինչո՞ւ է ուղարկել։ ՍԱՇԱ. Այժմ, այս րոպեին, Կարենինը նրա համար նույնն է, ինչ որ Տրիֆոնովնան։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ա՛ յ, կտեսնես, Չե՞մ ճանաչում նրան, ինչ է։ Նա կանչում է Կարենինին, ուզում է, որ մխիթարի իրեն։ ՍԱՇԱ. Ախ, մամա՛, ինչքան քիչ եք ճանաչում նրան, որ կարողանում եք կարծել, թե… ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ա՛ յ, կտեսնես։ Եվ ես, շատ, շատ՝ ուրախ եմ։ ՍԱՇԱ. Կտեսնենք։ Երգում է և գնում)։ ՏԵՍԻԼ 7 ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ (մենակ շարժում է գլուխը և փընթփընթում)։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Շատ լավ։ Թող այդպես լինի… Շատ լավ, թող այդպես լինի… Այո… ՏԵՍԻԼ 8 Աննա Պավլովնա և սպասունի։ ՍՊԱՍՈՒՀԻ (մտնում է) Վիկտոր Միխայլովիչն եկավ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Դե էլ ի՞նչ։ Ներս հրավիրիր և իմաց տուր տիրուհուն։ Սպասուհին դուրս է գնում խորքի դռնից)։ ՏԵՍԻԼ 9 Աննա Պավլովնա և Վիկտոր Կարենին։ ԿԱՐԵՆԻՆ (մտնում է և բարևում Աննա Պավլովնային). Ելիզավետա Անդրեևնան նամակ էր ուղարկել ինձ, որ գամ։ Իսկ ես առանց այդ էլ ուզում էի գալ ձեզ մոտ այս երեկո, այնպես որ շատ ուրախ եմ… Ելիզավետա Անդրեևնան առո՞ղջ է։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Առողջ է։ Երեխան մի քիչ անհանգըստացնում է։ Այս րոպեիս կգա։ Տխուր)։ Այո, այո, ծանր օրերի ենք հասել։ Դուք հո ամեն բան գիտեք։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Գիտեմ։ Չէ՞ որ ես այստեղ էի երեկ չէ մյուս օրը, երբ նրանից նամակ էր ստացվել։ Բայց մի՞թե այդ այդպես վճռված է անդարձ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Անշո՛ ւշտ։ Իհարկե։ Նորից քաշել այս բոլորը սարսափելի բան կլիներ։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Այո, ահա որտեղ է ասված`տասն անգամ չափիր, մի անգամ կտրիր։ Կտրել կենդանվույն շատ դժվար է։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Իհարկե, դժվար է։ Բայց չէ՞ որ նրանց ամուսնությունը վաղուց խախտված էր։ Այնպես որ քանդելն այնքան էլ դժվար չէր, որքան թվում էր։ Նա ինքն էլ հասկանում է, որ այն բոլորից հետո, ինչ որ պատահել է, ինքն արդեն չի կարող վերադառնալ։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Բայց ինչո՞ւ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ի՞նչպես թե ինչու։ Իր այն բոլոր զզվելի արարքներից հետո, այն բանից հետո, երբ նա երդվում էր, թե այլևս չի անի, և եթե անի, ինքն իսկ կզրկի իրեն ամուսնու բոլոր իրավունքներից և կնոջը կատարյալ ազատություն կտա։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Այո՛, բայց ինչ ազատություն կարող է լինել մի կնոջ համար, որ կապված է ամուսնությամբ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ապահարզան։ Նա խոստացել է ապահարզան տալ, և մենք կպնդենք։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Այո, բայց Ելիզավետա Անդրեևնան այնպես սիրում էր նրան ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ախ, նրա սերն այնպիսի փորձությունների է ենթարկվել, որ հազիվ թե այդ սիրուց որևէ բան լինի մնացած։ Է՛ լ հարբեցողություն, է՛ լ խաբեբայություններ, է՛ լ անհավատարմություններ։ Կարելի՞ է միթե սիրել այդպիսի ամուսնու։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Սիրո համար ամեն բան կարելի է։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Դուք ասում եք`սիրել, բայց ի՞նչպես կարելի Է սիրել մի այդպիսի փալաս-մարդու, որի վրա ո՛ չ մի վստահություն չի կարելի ունենալ։ Գիտե՞ք բանն ինչումն է (Ետ է նայում դեպի դուռը և շտապում է պատմել)։ Գործերը խանգարվել են, ամեն բան գրավ է դրված, վճարելու փող չկա։ Վերջապես, հորեղբայրն ուղարկում է երկու հազար, տոկոսներր վճարելու։ Նա տանում է այդ փողերը և կորչում։ Կինը նստած է հիվանդ երեխան ձեռքին, սպասում է, և, վերջապես, նամակ է ստացվում, որ սպիտակեղենն ու իրերն ուղարկենք իրեն։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Այո՛, այո՛ գիտեմ։ ՏԵՍԻԼ 10 Նույնք։ Մտնում են Սաշան և Լիզան։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ահա, կանչել էիր և Վիկտոր Միխայլովիչն եկել է։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Ինձ մի փոքր ուշացրին։ Բարևում է քույրերին)։ ԼԻԶԱ. Շնորհակալ եմ։ Մի մեծ բան պիտի խնդրեմ ձեզնից։ [...] ԿԱՐԵՆԻՆ. Կանեմ ամեն բան, ինչ որ կարող եմ։ ԼԻԶԱ. Դուք հո ամեն բան գիտեք… ԿԱՐԵՆԻ. Այո՛, գիտեմ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ուրեմն ես կհեռանամ, (Սաշային)։ Եկ գնանք, թողնենք սրանց մենակ։ Դուրս է դնում Սաշայի հետ)։ ՏԵՍԻԼ 11 Լիզա և Կարենին։ ԼԻԶԱ. Այո, նա ինձ նամակ է գրել, որ ամեն բան վերջացած է համարում։ Ես (զսպում է արտասուքը) այնպես էի վիրավորված, այնպես… մի խոսքով, ես համաձայնվեցի բաժանվել… և պատասխանեցի, որ րնդունում եմ իր մերժումը։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Իսկ այժմ զղջո՞ւմ եք։ ԼԻԶԱ. Այո ևս զղջացի, որ վատ բան եմ անում, որ ես չեմ կարող։ Էլի այնպես լավ է, քան թե բաժանվեմ նրանից։ Մի խոսքով տվեք նրան այս նամակը։ Խնդրում եմ, Վիկտոր… տվեք նրան այս նամակը և ասացեք… և բերեք նրան։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Լավ։ Զարմացած)։ Բայց ի՞նչպես։ ԼԻԶԱ. Ասացեք, որ ես խնդրում եմ ամեն բան մոռանալ և վերադառնալ։ Ես կարող էի նամակն ուղղակի ուղարկել նրան։ Բայց ես ճանաչում եմ նրան, նրա հոգու առաջին շարժումը, ինչպես միշտ լավ կլինի, բայց հետո որևէ մեկի ազդեցության տակ միտքը կփոխի և այն չի անի, ինչ որ ուզում է… ԿԱՐԵՆԻՆ. Կանեմ, ինչ որ կարող եմ։ ԼԻԶԱ. Դուք զարմանում եք, որ ես հենց ձե՞զ եմ խնդրում։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Ոչ… ասենք, պետք է ճիշտն ասեմ, այո, զարմանում եմ… ԼԻԶԱ. Բայց չե՞ք նեղանում։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Մի՞թե ես կարող եմ նեղանալ ձեզնից։ ԼԻԶԱ. Ես խնդրեցի ձեզ նրա համար, որ գիտեմ՝ սիրում եք նրան։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Նրան էլ, ձեզ էլ։ Դուք գիտեք այդ։ Եվ ինձ համար չէ, որ սիրում եմ, այլ ձեզ համար։ Եվ ես շնորհակալ եմ ձեզնից, որ դուք հավատում եք ինձ։ Կանեմ, ինչ որ կարող եմ։ ԼԻԶԱ. Գիտեմ։ Ես ձեզ ամեն բան կասեմ, այսօր գնացել էի Աֆրեմովի մոտ, որ իմանամ որտեղ է նա։ Ասացին, որ գնացել է գնչուների մոտ։ Այս բանից է ահա, որ վախենում եմ։ Գիտեմ, որ եթե ժամանակին ետ չկանգնեցնեն, կտարվի։ Ահա հենց այս էլ պետք է անել։ Ուրեմն կգնա՞ք։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Իհարկե, իսկույն։ ԼԻԶԱ. Գնացեք, գտեք նրան և ասացեք, որ ամեն բան մոռացված է, որ ես սպասում եմ նրան։ ԿԱՐԵՆԻՆ (վեր է կենում). Բայց որտեղ որոնեմ նրան։ ԼԻԶԱ. Նա գնչուների մոտ է։ Ես ինքս այնտեղ էի։ Դռան մոտ էի, ուզում էի նամակն ուղարկել, հետո թողի մտադրությունս և վճռեցի, որ ձեզ խնդրեմ… Ահա հասցեն։ Այսպես, ուրեմն, ասացեք նրան, որ վերադառնա, որ ոչինչ չի եղել, որ ամեն բան մոռացված է։ Արեք այդ ի սեր այն բանի, որ սիրում եք նրան և բարեկամ եք մեզ։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Կանեմ ամեն բան, ինչ որ կարող եմ, (Սպասում է, հետո գլուխ է տալիս և գնում)։ ՏԵՍԻԼ 12 Լիզան մենակ։ ԼԻԶԱ. Չեմ կարող, չեմ կարող։ Էլի այնպես լավ է քան թե… չեմ կարող։ ՏԵՍԻԼ 13 Լիզա, մտնում է Սաշան։ ՍԱՇԱ. Հը, ուղարկեցի՞ր։ ԼԻԶԱ. (Գլխով դրական շարժում է անում)։ ՍԱՇԱ. Եվ նա համաձայնե՞ց։ ԼԻԶԱ. Իհարկե։ ՍԱՇԱ. Ինչո՞ւ նրան։ Չեմ հասկանում։ ԼԻԶԱ. Հապա ո՞ւմ։ ՍԱՇԱ. Բայց դու գիտես, որ նա սիրահարված է քեզ վրա։ ԼԻԶԱ. Այդ ամենը կար և անցավ։ Բայց ո՞ւմ ես ուզում, որ ես խնդրեի։ Ի՞նչ ես կարծում, նա կվերադառնա՞։ ՍԱՇԱ. Ես հավատացած եմ, որովհետև… ՏԵՍԻԼ 14 Նույնը և Աննա Պավլովնա։ Մտնում է Աննա Պավլովնան։ Սաշան լռում է)։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Իսկ Վիկտոր Միխայլովիչը ո՞րտեղ է։ ԼԻԶԱ. Գնաց։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ի՞նչպես թե գնաց։ ԼԻԶԱ. Ես խնդրեցի նրան, որ խնդիրքս կատարի։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ի՞նչ խնդիրք։ Դարձյա՞լ գաղտնիք։ ԼԻԶԱ. Գաղտնիք չէ, այլ պարզապես խնդրեցի, որ իր ձեռքով հանձնի նամակը Ֆեդյային։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ֆե՞դյային, Ֆեոդը Վասի՞լևիչին։ ԼԻԶԱ. Այո՛, Ֆեդյային… ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ես կարծում էի, թե ձեր միջև բոլոր հարաբերությունները վերջացած են։ ԼԻԶԱ. Ես չեմ կարող բաժանվել նրանից։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ի՞նչպես, ամեն բան ուզում ես սկսել նորի՞ց։ ԼԻԶԱ. Ուզում էի, աշխատում էի, բայց չեմ կարող։ Ինչ ուզում եք, կանեմ, միայն թե չբաժանվեմ նրանից։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎնԱ. Ուրեմն ի՞նչ, ուզում ես վերադարձնե՞լ նրան։ ԼԻԶԱ. Այո։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Նորից տուն թողնել այդ գարշելի՞ մարդուն։ ԼԻԶԱ. Մամա, ես խնդրում եմ ձեզ, որ չխոսեք այդպես իմ ամուսնու մասին։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Նա ամուսինդ է՛ ր։ ԼԻՋԱ. Ոչ, այժմ էլ իմ ամուսինն է։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Փող վատնող, հարբեցող, անբարոյական, և դու չես կարող նրանից բաժանվե՞լ։ ԼԻԶԱ. Ինչո՞ւ եք ինձ տանջում։ Առանց այն էլ տանջվում եմ, իսկ դուք կարծես դիտմամբ ուզում եք ավելի տանջել։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ե՞ս եմ տանջում։ Ուրեմն ես կգընամ։ Չեմ կարող տեսնել այս։ Լիզան լռում է) ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ես տեսնում եմ, որ դուք այդ եք ուզում, որ ես ձեզ խանգարում եմ։ Չեմ կարող ես ապրել։ Ոչինչ չեմ հասկանում ձեզնից։ Այս բոլորը նոր բան է։ Մեկ վճռում ես բաժանվել, հետո հանկարծ ապսպրում ես մի մարդու, որը սիրահարված է քեզ վրա։ ԼԻԶԱ. Այդպիսի բան չկա… ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Կարենինը քեզ առաջարկ է արել… և դու նրան ուղարկում ես մարդուդ ետևից։ Այս ի՞նչ է. որ խա՞նդ հարուցանես։ ԼԻԶԱ. Մամա, այդ սարսափելի է, ինչ որ ասում եք։ Թողե՛ ք ինձ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Այդպես, մորդ դուրս արա տնից, իսկ անբարոյական մարդուդ ներս թող։ Ես չեմ սպասի։ Մնաք բարով, աստված ձեզ հետ, ինչ ուզում եք`արեք։ Գնում է դուռը շրխկացնելով)։ ՏԵՍԻԼ 15 Լիզան և Սաշան։ ԼԻԶԱ (ընկնում է աթոռի վրա). Այս էր պակաս։ ԱԱՇԱ. Վնաս չունի։ Ամեն բան լավ կլինի։ Մամային մենք կհանգստացնենք։ ՏԵՍԻԼ 16 Նույնք և Աննա Պավլովնա։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ (լուռ անցնումէ). Դունյաշա, իմ չեմոդանը։ ՍԱՇԱ. Մամա, լսեցեք։ Գնում է նրա ետևից, աչքով է անում քրոջը)։ ՎԱՐԱԳՈՒՅՐ Պատկեր 2-րդ ՏԵՍԻԼ 1 Սենյակ գնչուների մոտ։ Երգեցիկ խումբը երգում է «Կանավելա»։ Ֆեդյան պառկած է գահավորակի վրա երեսն ի վայր առանց սերթուկի։ Աֆրեմովը հեծած է աթոռին՝ երգը սկսողի դիմաց։ Մի օֆիցեր սեղանի մոտ, որի վրա շամպայն և բաժակներ են դրված։ Նույն տեղը մի երաժիշտ գրում է։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Ֆեդյա, քնա՞ծ ես։ ՖԵԴՅԱ (վեր է կենում). Մի խոսեք։ Սա տափաստան է, սա տասներորդ դարն է, սա ազատություն չէ, այլ կամք Այժմ «He вечерняя»։ ԳԻՉՈՒ. Չի կարելի, Ֆեոդոր Վասիլևիչ։ Թող այժմ Մաշան մենակ երգի։ ՖԵԴՅԱ. Դե, լավ։ Իսկ հետո «He Вечерняя»։ Նորից պառկում է)։ ՕՖԻՑԵՐ. «Час роковой». (Աֆրեմովին)։ Համաձա՞յն եք։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Թող երգեն։ ՕՖԻՑԵՐ (երաժշտին). Հը, գրեցի՞ք։ ԵՐԱԺԻՇՏ. Անհնար է։ Ամեն անգամ նոր բան։ Եվ ինչ որ սկա՛ լա է ուրիշ տեսակ։ Այ, այստեղ։ (Մոտ է կանչում մի գնչուհու, n րը նայում է)։ Այս ի՞նչպես պիտի երգել։ (Երգում է)։ ԳՆՉՈԻՀԻ. Հենց այդպես։ Այդպես հրաշալի է։ ՖԵԴՅԱ (վեր կենալով). Չի կարող գրել։ Բայց որ գրի և օպերայի մեջ խոթի, ամեն բան կփչացնի կթողնի։ Դե, Մաշա, երգիր գոնե «Чась»։ Առ կիթառդ։ (Վեր է կենում, նստում նրա առաջ և նայում նրա աչքերին)։ ՄԱՇԱ (երգում է)։ ՖԵԴՅԱ. Այդ էլ լավ է։ Հայդա, Մաշա։ Դե այժմ «He вечерняя»։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Չէ, սպասի՛ ր։ Նախ իմը, թաղման երգը։ ՕՖԻՑԵՐ. Ինչո՞ւ թաղման։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Որովհետև երբ որ կմեռնեմ… հասկանում ես, երբ որ կմեռնեմ, դագաղի մեջ կլինեմ պառկած, կգան գնչուները… հասկանո՞ւմ ես։ Այսպես կկտակեմ կնոջս։ Ու հենց որ երգեն «Шель мэ верста», իսկույն դուրս կթռչեմ դագաղիցս, հասկանում ես։ (Երաժշտին)։ Ա՛ յ, ինչ գրիր։ Դ՛ ե, երգեցեք։ (Գնչաները երգում են)։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Հ՛ ը, ո՞նց էր։ Դե, «Размолодчики мои»։ (Երգում են) ԱՖՐԵՄՈՎ (անպաշտպան բան է անում)։ Գնչուները ժպտում են ե շարունակում երգել, ծափ են տալիս։ ԱՖՐԵՄՈՎ Նստում է։ Երգը վերջանում է։ ԳՆՉՈԻՆԵՐ. Ай да, Միխայիլ Անդրեևիչ, իսկական գնչու։ ՖԵԴՅԱ. Դե այժմ «Не вечерняя»։ ՏԵՍԻԼ 2 Նույնք։ Մտնում է մի գնչու։ ԳՆՉՈԻ (Ֆեդյային) Մի պարոն ձեզ է ուզում։ ՖԵԴՅԱ. Ի՞նչ պարոն։ ԳՆՉՈԻ. Չգիտեմ։ Լավ է հագնված։ Սամույրի մուշտակով։ ՖԵԴՅԱ. Բարորա՞։ Դե ինչ, կանչիր։ ՏԵՍԻԼ 3 Նույնք, առանց գնչուի։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Այդ ո՞վ է եկել քեզ մոտ այստեղ։ ՖԵԴՅԱ. Սատանան գիտե։ Ով ինչ գործ ունի ինձ հետ։ [...] [...] ՏԵՍԻԼ 4 Նույնք։ Մտնում է Կարենինը, նայում է շուրջը։ ՖԵԴՅԱ. Ա՜, Վիկտո՛ ր։ Ահա թե ում չէի սպասում։ Վերարկուդ հանիր։ Ո՞ր քամին է քշել քեզ այստեղ։ Դե նըստիր։ Լսիր, ա՛ յ, «Не вечерняя»։ Գնչուները երգում են ՖԵԴՅԱ. Ա՛ յ երգ։ Ա՛ յ երգ։ Զարմանալի՜ է։ Եվ որտե՞ղ է լինում այն, ինչ որ արտահայտված է այստեղ։ Ահ, լա՜վ է։ Եվ ինչո՞ւ մարդ կարող է հասնել այսպիսի խանդավառության, իսկ շարունակել այդ խանդավառությունը չի կարելի։ ԵՐԱԺԻՇՏ (գրում է). Այո, շատ ինքնուրույն երգ է։ ՖԵԴՅԱ. Ոչ թե ինքնուրույն, այլ ա՛ յն է իսկականը… ԱՖՐԵՄՈՎ. Դե… դուք հանգիստ առեք։ (Վերցնում է կիթառը և նստում Կատյայի մոտ)։ ԵՐԱԺԻՇՏ. Իսկապես հասարակ բան է, միայն չափըն է։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Je voudrais vous parler sans temoins. [Я хотел бы говорить с тобой без свидетелей.] ՖԵԴՅԱ. Ի՞նչի մասին։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Je viens de chez vous. Votre femme m a charge de cette lettre, et puis [Я сейчас от вас. Твоя жена поручила мне это письмо и потом…] ՖԵԴՅԱ (առնում է նամակը, կարդում է, հոնքերը կիտում, հետո սիրալիր ժպտում). Լսի՛ ր։ Կարենին. դու հո գիտես ինչ է գրած այն նամակի մեջ… ԿԱՐԵՆԻն. Գիտեմ։ Եվ ուզում եմ ասել։ ՖԵԴՅԱ. Սպասի՛ ր, սպասի՛ ր։ Դու, խնդրում եմ մի կարծիր, թե ես հարբած եմ, և խոսքերիս, այսինքն ինձ ուշադրություն չպետք է դարձնել։ Ես հարբած եմ, բայց այս գործում ամեն բան պարզ տեսնում եմ։ Դե, ի՞նչ է հանձնարարված քեզ ինձ ասելու։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Ինձ հանձնարարված է գտնեմ քեզ և ասեմ, որ նա… սպասում է քեզ։ Խնդրում է, որ ամեն բան մոռանաս և վերադառնաս։ ՖԵԴՅԱ (լսում է լուռ, նայելով նրա աչքերին). Այնուամենայնիվ ես չեմ հասկանում, ի՞նչու դու… ԿԱՐԵՆԻն. Ելիզավետա Անդրեևնան մարդ էր ուղարկել իմ ետևից և խնդրեց ինձ… ՖԵԴՅԱ. Այդպես… ԿԱՐԵՆԻՆ. Բայց ես ոչ այնքան քո կնոջ կողմից, որքան իմ կողմից խնդրում եմ քեզ`գնանք տուն։ ՖԵԴՅԱ. Դու լավ ես ինձնից։ Ի՜նչ հիմարություն։ Ինձնից լավ լինել դժվար չէ։ Ես անպիտան եմ, իսկ դու լավ, լավ մարդ ես։ Եվ հենց այս պատճառով էլ ես չեմ փոխի վճիռս։ Եվ ոչ այդ պատճառով։ Այլ պարզապես չեմ կարող և չեմ ուզում։ Դե, ի՞նչպես գամ։ ԿԱՐԵՆԻն. Գնանք այժմ ինձ մոտ։ Կասեմ, որ կվերադառնաս, իսկ վաղը… ՖԵԴՅԱ. Իսկ վա՞ղն ինչ։ Ես միշտ ես կլինեմ, իսկ նա նա։ [...] (Մոտենում է սեղանին և խփում)։ Լավ է ատամդ միանգամից հանես։ Ես հո ասել եմ, որ եթե նորից խոսքիս տերը չլինեմ, թողնի ինձ։ Ես խոսքիս տերը չեղա ու վերջացավ։ ԿԱՐԵնԻՆ. Քեզ համար, բայց ոչ նրա համար։ ՖԵԴՅԱ. Զարմանալի է, որ դու հոգում ես այն բանի համար, որ մեր ամուսնությունը չխախտվի։ ԿԱՐԵՆԻՆ (ուզում է ինչ որ բան ասել)։ (Մոտենում է Մ ш շան)։ ՏԵՍԻԼ 5 Նույնք ե Մաշա։ Հետո գնչուներ։ ՖԵԴՅԱ (Կարենինի խոսքը կտրում է) Մեկ լսիր, մեկ լսիր, Մաշա, երգիր։ (Գնչուները հավաքվում են) ՄԱՇԱ (շշնջամ է). Ի՞նչպես մեծարել։ ՖԵԴՅԱ (ծիծաղում է). Մեծարել այսպես. Վիկտոր, պարոն Միխայլովիչ։ (Գնչուները երգում են)։ ԿԱՐԵՆԻն (լսում է ամոթահար, հետո հարցնում է). Ի՞նչքան տամ։ Ֆս ՐՕԱ. Դե տուր քսանհինգ։ ԿԱՐԵՆԻՆ (տալիս է)։ ՏԵՍԻԼ 6 Նույնք, առանց Կարենինի։ ՖԵԴՅԱ. Հրաշալի՜ է։ Այժմ «Лен». (ետ է նայում)։ Փախավ Կարենինը։ Էհ, սատանան նրա հետ։ (Գնչուները ցրվում են) ՖԵԴՅԱ (թափահարում է ձեռքը, մոտենում է Մաշային և նստում է գահավորակի վրա՝ նրա կողքին). Ախ, Մա՛ շա, Մա՛ շա, ի՜նչպես դու ամբողջ ներքինս տակնուվրա ես անում։ ՄԱՇԱ. Իսկ ես ի՞նչ էի խնդրել ձեզնից։ ՖԵԴՅԱ. Ի՞նչ։ Փո՞ղ։ Հանում է անդրավարտիքի գըրպանից)։ Դե ի՛ նչ, առ։ ՄԱՇԱ. (ծիծաղում է, առնում է փողը և պահում ծոցում)։ ՖԵԴՅԱ (գնչուներին). Դե արի ու բան հասկացիր այստեղ։ Ինձ համար երկինք է բաց անում, իսկ ինքը փող է խնդրում։ Ախր դու ոչինչ չես հասկանում, թե ինչ ես անում։ ՄԱՇԱ. Ի՞նչպես չեմ հասկանում։ Ես հասկանում եմ, որ ում սիրում եմ, նրա համար էլ աշխատում եմ և լավ եմ երգում ՖԵԴՅԱ. Իսկ ինձ սիրո՞ւմ ես։ ՄԱՇԱ. Երևի թե սիրում եմ։ ՖԵԴՅԱ. Զարմանալի է։ (Համբուրում է նրան)։ Գնչուները և գնչուհիները դուրս են գնում։ Մնում են զույգերը`Ֆեդյան Մաշայի հետ, Աֆրեմովը Կատյայի հետ, օֆիցերը Գաշայի նետ։ Երաժիշտը գրում Է։ Մի գնչու կիթառի վրա վալս է նվագում) ՖԵԴՅԱ. Չէ որ ես ամուսնացած եմ, իսկ խումբը քեզ թույլ չի տալիս։ Ուրա՞խ ես։ ՄԱՇԱ. Իհարկե, ուրախ եմ։ Լավ հյուրեր որ լինում են, մենք էլ ուրախ ենք լինում։ ՖԵԴՅԱ. Դու գիտե՞ս թե ով էր։ ՄԱՇԱ. Լսել եմ ազգանունը։ ՖԵԴՅԱ. Պատվական մարդ է։ Եկել էր ինձ տուն տանելու, կնոջս մոտ։ Կինս ինձ, հիմարիս, սիրում է, իսկ ես ահա թե ինչ եմ անում։ ՄԱՇԱ. Ինչ, այդ լավ չէ։ Պետք է գնաք նրա մոտ։ Պետք է խղճաք նրան։ ՖԵԴՅԱ. Կարծո՞ւմ ես, որ պետք է։ Իսկ ես կարծում եմ, որ պետք չէ։ ՄԱՇԱ. Հայտնի բան է, որ չես սիրում, պետք էլ չի։ [...] ՖԵԴՅԱ. Իսկ դու ո՞րտեղից գիտես։ ՄԱՇԱ. Երևի թե գիտեմ։ ՖԵԴՅԱ. Դե, համբուրիր ինձ։ Чавалы մի անգամ էլ «Лен» ու շաբաշ։ Սկսում ես երգել)։ ՖԵԴՅԱ. Ախ, լավ է։ Միայն թե չզարթնես։ Հայտնի բան է, որ չես սիրում, պետք էլ չի։ ՎԱՐԱԳՈՒՅՐ ԳՈՐԾՈՂՈԻԹՅՈՒՆ II Պատկեր 1-ին Առաջին գործողությունից հետո անցել է երկու շարաթ։ Լիզայի Մոտ։ Կարենինը և Աննա Պավլովնան նստած են սեղանատանը։ Սաշան ներս է մտնում։ ՏեՍԻԼ 1 ԿԱՐԵՆԻՆ. Հ՛ ը։ ՍԱՇԱ. Բժիշկն ասաց, որ այժմ արդեն վտանգ չկա։ Միայն թե չմրսեցնենք։ ԱՆնԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Փառք աստծու, էդ էլ մի բան է։ ԿԱՐԵՆԻն. Իսկ Լիզան բոլորովին հալից ընկել է։ ՍԱՇԱ. Ն ш ասում է, որ խաբուսիկ կրուպ է, թեթև տեսակի։ Ի՞նչ է այս (ցույց է տալիս կողովը)։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Վիկտորն է բերել, խաղող է։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Չէի՞ք ցանկանա։ ՍԱՇԱ. Հա. Լիզան սիրում է։ Նա շատ ջղային է դարձել։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Երկու գիշեր չքնել, չուտել։ ՍԱՇԱ (ժպտալով) Ասենք դու էլ… ԿԱՐԵՆԻՆ. Իմ բանն ուրիշ է։ ՏԵՍԻԼ 2 Նույնք։ Դուրս են դալիս բիշկը և Լիզան։ ԲԺԻՇԿ (ազդու կերպով). Այդպես, այդպես։ Ամեն մի կես ժամից հետո փոխեցեք, եթե չի քնում։ Եթե քնած է մի անհանգստացնեք։ Շնչափողին քսել հարկավոր չէ։ Սենյակի մեջ ջերմաստիճանը պահեցեք… ԼԻԶԱ. Իսկ եթե նորից խեղդվելիս լինի՞։ ԲԺԻՇԿ. Չպետք է որ խեղդվի։ Եթե խեղդվելիս լինի, պոլվերիզացիա։ Եվ, բացի դրանից, փոշի, առավոտյան մեկը և երեկոյան մյուսը։ Ես իսկույն կգրեմ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Թեյ չէի՞ք կամենա, բժիշկ։ ԲԺԻՇԿ. Ո՛ չ, շնորհակալ եմ, հիվանդներս սպասում են։ Նստում է սեղանի մոտ)։ Սաշան թուղթ ու թանաք է բերում) ԼԻԶԱ. Ուրեմն, հաստատ, կրուպ չէ՞ ԲԺԻՇԿ (ժպտալով). Ամենևին, (Գրում է)։ Աննա Պավլովնան կանգնած է բժշկի մոտ) ԿԱՐԵՆԻՆ (Լիզային). Դե այժմ թեյ խմեցեք, կամ թե, ավելի լավ է, գնացեք հանգստացեք, թե չէ մեկ նայեցեք ինչ եք դառել։ ԼԻ 9 Ա. Այժմ ես վերակենդանացա։ Շնորհակալ եմ ձեզանից։ Ա՛ յ, ճշմարիտ բարեկամ։ (Սեղմում է նրա ձեռքը)։ (Սաշան զայրացած գնում է բժշկի մոտ)։ ԼԻԶԱ. Շնորհակալ եմ, բարեկամս։ Ահա թե որտեղ է թանկ օգնությունը։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Ի՞նչ եմ արել որ։ Շնորհակալություն հայտնելու բան չկա։ ԼԻԶԱ. Հապա ո՞վ էր, որ գիշերները չէր քնում, ո՞վ բերեց այս հռչակավոր բժշկին։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Ես արդեն վարձատրված եմ նրանով, որ Միկային այլևս վտանգ չի սպառնում, և, գլխավորապես ձեր բարությամբ։ Լիզան նորից սեղմում է նրա ձեռքը ե ծիծաղում, ցույց տալով ձեռքին մնացած դրամը)։ ԼԻԶԱ (ժպտում է). Այս բժշկի համար է։ Միայն չգիտեմ ինչպես տամ։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Դե, ես էլ չեմ կարող։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ի՞նչ չես կարող։ ԼԻԶԱ. Փողը բժշկին տալ։ Նա ինձ համար ավելի քան մի կյանք է ազատել, իսկ ես փող եմ տալիս։ Մի տեսակ անհաճո բան կա այստեղ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Տուր ես կտամ։ Ես գիտեմ ինչպես։ Վերցրու և տուր էլի՛։ ԲԺԻՇԿ (վեր է կենամ և տալիս Լ ղեղատոմսը)։ Այսպես այս փոշիները, պետք է ճաշի մի գդալ եփած ջրի մեջ լավ խառնել և (շարունակում է)… Կարենինը սեղանի մոտ թեյ է խմում։ (Առաջ են Աննա Պավլովնան և Սաշան)։ ՍԱՇԱ. Տեսնել չեմ կարող դրանց հարաբերությունները։ Լիզան կարծես թե սիրահարված է Կարենինի վրա։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ի՞նչ կա այդտեղ զարմանալու։ ՍԱՇԱ. Զզվելի՜ է։ Բժիշկը գնում է, ուսանելով ամենքին։ Աննա Պավլովնան գնում է նրան ճանապարհ դնելու) ՏԵՍԻԼ 3 Լիզա, Կարենին և Սաշա։ ԼԻԶԱ (Կարենինին). Նա այնպե՜ս սիրե՜լի է այժմ։ Հենց որ լավ զգաց իրեն, իսկույն սկսեց ժպտալ և խոսել։ Ես կգնամ նրա մոտ։ [...] ԿԱՐԵՆԻՆ. Բայց թեյ խմեցեք, մի քիչ բան կերեք։ ԼԻԶԱ. Այժմ ինձ ոչինչ հարկավոր չէ։ Այնպե՜ս լավ եմ զգում ինձ այսքան վախերից հետո (հեծկլտում է)։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Այ, տեսնո՞ւմ եք, որքան թույլ եք։ ԼԻԶԱ. Ես երջանիկ եմ։ Ուզո՞ւմ եք տեսնել նրան։ ԿԱՐԵՆԻՆ. Իհարկե։ ԼԻԶԱ. Եկեք ինձ հետ։ Գնում են)։ ՏԵՍԻԼ 4 Սաշա և Աննա Պավլովնա ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ (վերադառնում է). Ի՞նչ ես քիթ ու մռութդ հավաքել։ Այնպես փառավոր կերպով տվեցի, և նա էլ առավ։ ՍԱՇԱ. Զզվելի՜ է։ Լիզան Կարենինին ներս տարավ իր հետ մանկանոց։ Կարծես փեսացուն է կամ ամուսինը։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Քո ի՞նչ գործն է։ Ինչո՞ւ ես պռիկ-պռիկ գալիս։ Կամ գուցե ինքդ էիր ուզում նրա հետ ամուսնանալ։ ՍԱՇԱ. Ե՞ս։ Այդ դագանակի հե՞տ։ Դե, ես ում հետ ուզում եք կամուսնանամ, բայց ոչ դրա հետ։ Ամենևին մըտքովս էլ չի անցել։ Ես միայն զզվում եմ, որ Լիզան Ֆեդյայից հետո կարող է այդպես մտերմանալ մի օտար մարդու հետ։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ո՞րտեղից է օտար մանկական ընկերն է։ ՍԱՇԱ. Բայց հո ես տեսնում եմ ժպիտներից, աչքերից, որ սիրահարված են։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Ի՞նչ կա այդտեղ զարմանալ։ Մարդը կարեկցություն է ցույց տվել երեխայի հիվանդ ժամանակ, համակրել է, օգնել, և Լիզան էլ երախտագետ է։ Եվ բացի սրանից, ինչո՞ւ Լիզան չպիտի սիրի և ամուսնանա Վիկտորի հետ։ ՍԱՇԱ. Այդ սարսափելի բան կլիներ։ Զզվելի՜։ Զըզվելի։ ՏԵՍԻԼ 5 Կարենին և Լիզա մտնում են։ ԿԱՐԵՆԻՆ (ողջունում է լուռ և գնում)։ ՍԱՇԱ (զայրացած դուրս է գնում)։ ՏԵՍԻԼ 6 Աննա Պավլովնա և Լիզա։ ԼԻԶԱ (մորը). Ի՞նչ է պատահել սրան։ ԱՆՆԱ ՊԱՎԼՈՎՆԱ. Չգիտեմ, ճշմարիտ։ ԼԻԶԱ (լուռ հոգոց է հանում)։ ՎԱՐԱԳՈՒՅՐ Պատկեր 2-րդ Աֆրեմովի տունը, առանձնասենյակում։ Գինի՝ բաժակների մեջ ածած։ Հյուրեր։ ՏԵՍԻԼ 1 Աֆրեմով, Ֆեդյա, Ստախովիչ (մազակալած), Բատկեվիչ (սափորված), Կորստկով (պոչ) ԿՈՐՈՏԿՈՎ. Իսկ ես ձեզ ասում եմ, որ ետ կմնա։ Լա-Բել-Բուան առաջինն է Եվրոպայում։ Գրազ գանք։ ՍՏԱԽՈՎԻՉ. Դե լավ, հա՜։ Դու հո գիտես, որ ոչ ոք չի հավատում քեզ և գրազ չի գա։ ԿՈՐՈՏԿՈՎ. Ես քեզ ասում եմ՝ քո կարտուշը ետ կմնա։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Դե հերիք է կռվեք։ Ես ձեզ կհաշտեցնեմ։ Հարցրեք Ֆեդիային։ Նա ճշմարիտը կասի։ ՖԵԴՅԱ. Երկու ձին էլ լավ են։ Բանը նստողի վրա է։ ՍՏԱԽՈՎԻՉ Գուսևը սրիկա է։ Պետք է միայն սանձած պահել նրան։ ԿՈՐՈՏԿՈՎ (բղավում է) Ո՛ չ։ Ֆեդյա Դե, սպասեցեք, ես ձեզ կհաշտեցնեմ։ Դերբին ո՞վ վերցրեց։ ԿՈՐՈՏԿՈՎ. Ես վերցրի, բայց ոչինչ չարժե, Դա պատահմունք էր։ Թե որ Կրակուսը չէր հիվանդանա։ Տես… (Մտնում է լակեյը) ՏԵՍԻԼ 2 Նույնք և լակեյ։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Ի՞նչ ես ուզում։ ԼԱԿԵՅ. Մի կին է եկել, հարցնում է Ֆեոդոր Վասիլևիչին։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Ի՞նչպիսի կին է, Դամա՞ է։ ԼԱԿԵՅ. Չգիտեմ։ Միայն իսկական դամա է։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Ֆե՛ դյա, քեզ մոտ դամա է եկել։ ՖԵԴՅԱ (վախեցած). Ո՞վ է։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Չի իմանում, ով է, (Լակեյին) հրավիրիր դահլիճ։ ՖԵԴՅԱ. Սպասիր, ես կգնամ կտեսնեմ։ (Դուրս է գնում)։ ՏԵՍԻԼ 3 Նույնք առանց Ֆեդյայի և լակեյի։ ԿՈՐՈՏԿՈՎ. Աչդ ո՞վ է եկել նրա մոտ։ Անշուշտ, Մաշկան։ ՍՏԱԽՈՎԻՉ. Ի՞նչ Մաշկա։ ԿՈՐՈՏԿՈՎ Գնլուհի Մաշան։ Սիրահարվել է Ֆեդյայի վրա։ Կատվի պես սիրահարված է։ ՍՏԱԽՈՎԻՉ Ինչ սիրելի աղջիկ է։ Եվ ինչպես է երգում։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Հրաշալի է։ Մեկ Տանյուշան, մեկ էլ նա։ Երեկ նրանք Պյոտրի հետ էին երգում։ ՍՏԱԽՈՎԻՉ. Ա՛ յ բախտավոր մարդ է… ԱՖՐԵՄՈՎ. Որ նրան սիրո՞ւմ են կնանիքը աստված նրանց հետ։ ԿՈՐՈՏԿՈՎ. Տանել չեմ կարող գնչուհիներին, ոչ մի նրբագեղություն չկա մեջները։ ԲՈԻՏԿԵՎԻՉ. Չէ, մի ասի։ ԿՈՐՈՏԿՈՎ Ես նրանց բոլորին էլ մի հատիկ ֆրանսուհու հետ չեմ փոխի։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Դե, ասենք, դու հայտնի էստետ ես։ Գնա տես ով է եկողը։ Դուրս է գնում)։ ՏԵՍԻԼ 4 Նույնք, առանց Աֆրեմովի։ ՍՏԱԽՈՎԻՉ. Եթե Մաշան է, բեր նրան այստեղ, թող երգի։  [...] [...] [...] ԲՈԻՏԿԵՎԻՉ. Իսկ ես կարծում եմ, որ ամեն բան նույնն է։ ՍՏԱԽՈՎԻՉ. Ի՞նչպես թե նույնն է, երբ հիմար ռոմանսներ են երգում երգերի փոխարեն։ ԲՈԻՏԿԵՎԻՉ. Լավ ռոմանսներ էլ կան։ ԿՈՐՈՏԿՈՎ. Ուզո՞ւմ ես գրազ գանք, ես երգել կտամ, և դու չես իմանա ե՞րգ է, թե ռոմանս։ ՍՏԱԽՈՎԻՉ. Կորոտկովը միշտ գրազ է գալիս։ ՏԵՍԻԼ 5 Նույնք և Աֆրեմով։ ԱՖՐԵՄՈՎ (մտնում է). Պարոններ, Մաշան չէ։ Իսկ նրան ընդունելու տեղ չկա, բացի այստեղից։ Գնանք բիլյարդ խաղալու սենյակը։ Պարոններ, գնանք բիլիարդանոց, թե չէ քարշ ենք գալիս այստեղ։ Դուրս են գնում)։ [...] ԿՈՐՈՏԿՈՎ. Գրազ գանք, որ վախեցար։ ՍՏԱԽՈՎԻՉ. Լավ, լավ։ ԿՈՐՈՏԿՈՎ. Այ թե ծախսի տակ կընկնես։ ՍՏԱԽՈՎԻՉ. Դե լավ։ Գինի վերցրու հետդ։ Խոսելով դուրս են գալիս)։ ՏԵՍԻԼ 6 Մտնում են Ֆեդյան և Սաշան ՖԵԴՅԱ. Գնանք այստեղ։ Ախ, ախ, այդ ինչպես էր, որ դու… Այո, այո… ՍԱՇԱ (շփոթվելով). Ֆե՛ դյա, ներիր ինձ, եթե քեզ դուր չի գալիս, բայց, ի սեր աստծո, լսիր ինձ։ (նրա ձայնը դողում է)։ ՖԵԴՅԱ (անցուդարձ է անում սենյակում։ (Սաշան նստել է, նայում է նրան). Լսում եմ։ ՍԱՇԱ. Ֆե՛ դյա, տուն վերադարձիր։ ՖԵԴՅԱ. Լսի՛ ր, Սաշա, ես քեզ շատ լավ եմ հասկանում։ Սաշա՛, սիրելիս, քո տեղը որ լինեի, ես էլ նույնը կանեի, կաշխատեի մի կերպ վերադարձնել անցյալը, բայց իմ տեղը որ լինեիր, եթե դու, զգայուն, սիրելի աղջիկ, որքան էլ տարօրինակ լինի այս ասել, իմ տեղը լինեիր, անշուշտ նույնը կանեիր, ինչ որ ես, այսինքն՝ կհեռանայիր, կդադարեիր խանգարել ուրիշի կյանքը… ՍԱՇԱ. Ի՞նչպես թե խանգարել։ Միթե Լիզան կարող է ապրել առանց քեզ։ ՖԵՒՅԱ. Ախ, սիրելի Սաշա, աղավնյակս, կարող է, կարող է և դեռևս բախտավոր կլինի, ավելի բախտավոր, քան ինձ հետ։ ՍԱՇԱ. Երբե՛ ք։ ՖԵԴՅԱ. Այդ քեզ թվում է, (Պահում է իր ձեռքում նամակը և սեղմում է)։ Բայց բանն այդ չէ։ Գլխավորն այն է, որ ես չեմ կարող։ Գիտես, հաստ թուղթը դես ծալի, դեն ծալի հարյուր անգամ ծալծլի, չի կտրվի. բայց ծալի հարյուրմեկերորդ անգամ, մեկ էլ տեսար կտրվեց։ Այդպես էլ ես ու Լիզան։ Ես չափազանց ցավում եմ, որ նայում եմ նրա աչքերին։ Նույնը և նա, հավատա՛։ ՍԱՇԱ. Ոչ, ոչ… ՖԵԴՅԱ. Ասում ես ոչ, իսկ ինքդ էլ գիտես, որ այո։ ՍԱՇԱ. Ես կարող եմ միայն ինձնով դատել։ Ես որ նրա տեղը լինեի, և դու այն պատասխանը տայիր, ինչ որ այժմ, այդ սարսափելի կլիներ ինձ համար։ ՖԵԴՅԱ. Այո, քեզ համար։ Լռություն։ Երկուսն էլ շփոթված են)։ ՍԱՇԱ (վեր է կենում) Մի՞թե այս այսպես էլ պիտի մնա։ ՖԵԴՅԱ. Երևի։ ՍԱՇԱ. Ֆեդյա։ Վերադարձիր։ ՖԵԴՅԱ. Շնորհակալ եմ, սիրելի Սաշա։ Դու ինձ համար կմնաս միշտ իբրև մի թանկագին հիշողություն… Բայց մնաս բարով, աղավնյակս։ Թույլ տուր համբուրեմ քեզ (համբուրում է նրա ճակատը)։ ՍԱՇԱ (հուզված). Ո՛ չ, ես հրաժեշտ չեմ տալիս, և չեմ հավատում, չեմ էլ ուզում հավատալ… Ֆեդյա… ՖԵԴՅԱ. Դ՛ ե, որ այդպես է, լսիր։ Միայն խոսք տուր, որ ինչ կասեմ քեզ, ոչ ոքի չես ասի։ Խո՞սք ես տալիս։ ՍԱՇԱ. Իհարկե։ ՖԵԴՅԱ. Ուրեմն լսիր, Սաշա։ Ճշմարիտ է, ես նրա ամուսինն եմ, նրա զավակի հայրը, բայց ես ավելորդ եմ։ Սպասի՛ ր, մի առարկիր։ Դու կարծում ես, ես խանդո՞ւմ եմ։ Ամենևին։ Նախ՝ իրավունք չունեմ, երկրորդ՝ առիթ չունեմ։ Վիկտոր Կարենինը նրա հին բարեկամն է և իմը նույնպես։ Եվ նա սիրում է Լիզային, Լիզան էլ նրան է սիրում։ ՍԱՇԱ. Ո՛ չ։ ՖԵԴՅԱ. Սիրում է, ինչպես կարող է սիրել մի ազնիվ, բարոյական կին, որ իրեն թույլ չի տա սիրել ոչ ոքի, բացի ամուսնուց։ Բայց նա սիրում է և կսիրի, երբ այս արգելքը (մատնանշում է իրեն) հեռացվի և ես կհեռացնեմ այս արգելքը, և նրանք բախտավոր կլինեն (ձայնը դողում է)։ ՍԱՇԱ. Ֆեդյա, մի խոսիր այդպես։ ՖԵ ՒՅԱ. Դու հո գիտես, որ այս ճիշտ է, և ես ուրախ կլինեմ, որ նրանք բախտավոր լինեն, և սրանից ավելի լավ ոչինչ չեմ կարող անել, ու չեմ վերադառնա և ազատություն կտամ նրանց և այդպես էլ ասա։ Էլ մի խոսի, էլ մի խոսի, և մնաս բարով։ (Համբուրում է նրա գլուխը և դուռը բաց է անում նրա առաջ)։ ՍԱՇԱ. Ֆեդյա, ես հիացած եմ քեզանով։ Ֆեդյա. Մնաս բարով, մնաս բարով… (Սաշան դուրս է գնում)։ ՏԵՍԻԼ 7 Ֆեդյա, մենակ։ ՖԵԴՅԱ. Այո, այո, հրաշալի է, գեղեցիկ։ (զանգահարում է)։ ՏԵՍԻԼ 8 Ֆեդյան և լակեյը։ ՖԵԴՅԱ. Կանչեցեք պարոնին։ [...] ՏԵՍԻԼ 9 Ֆեդյա, մենակ։ ՖԵԴՅԱ. Ճշմարիտ է, ճշմարիտ է։ ՏԵՍԻԼ 10 Մտնում է Աֆրեմովը։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Ի՞նչպես վերջացրիր։ ՖԵԴՅԱ. Հրաշալի՜ կերպով, «И божилась, клялась». Հրաշալի՜։ Ո՞ւր են մյուսները։ ԱՖՐԵՄՈՎ. Խաղում են այնտեղ։ ՖԵԴՅԱ. Շատ լավ, գնա՜նք մենք էլ մի ժամով։ ՎԱՐԱԳՈՒՅՐ ԳՈՐԾՂՈԻԹՑՈԻՆ III Պատկեր 1-ին Իշխան Աբրեզկով, 60-ամյա, էլեգանտ, ամուրի։ Սափրած դեմքով, բեղերով։ Հին զինվորական, պահում է իրեն մեծ արժանապատվությամբ և տխուր։ Աննա Դմիտրիևնա Կարենինա (Վիկտորի մայրը), ջահելացող 50-ամյա grande dame. խոսելիս խաոնում է ֆրանսերեն բառեր։ Լիզա, Վիկտոր, լակեյ։ Աննա Դմիտրիևնայի առանձնասենյակը, nr ը համեստ է ու գեղեցիկ, լի սուվենիրներով։ ՏԵՍԻԼ 1 Աննա Դմիտրիևնան նամակ է գրում։ ՏԵՍԻԼ 2 Աննա Դմիտրիևնա և լակեյ։ ԼԱԿԵՅ. Իշխան Սերգեյ Դմիտրիևիչ։ ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ. Դե, իհարկե, ներս հրավիրեցեք, (Ետ է դառնում և ուղղվում է հայելու առաջ)։ [...] ՏԵՍԻԼ 3 Աննա Դմիտրիևնա և իշխան Աբրեզկով։ ԻՇԽԱՆ ԱԲՐԵԶԿՈՎ (մտնելով. J espere que je ne torce pas la consigne 3. (համբուրում է ձեռքը)։ [...] [...] ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ. Դուք գիտեք, որ vous etes toiljours le bienvenu 4. իսկ այժմ, այսօր մանավանդ։ Դուք ստացա՞ք նամակս։ ԻՇԽԱՆ ԱԲՐԵԶԿՈՎ. Ստացա և ահավասիկ իմ պատասխանը։ ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ. Ախ, բարեկամս, ես սկսում եմ բոլորովին հուսահատվել։ Il est ensorcele, positivement cnsorcele. Ես երբեք չեմ տեսել նրա մեջ այդպիսի հաստատամտություն, այդպիսի անխղճություն, սառնասրտություն դեպի ինձ։ Նա բոլորովին փոխվել է այն օրից, երբ այդ կինը թողեց ամուսնուն։ ԻՇԽԱՆ ԱԲՐԵԶԿՈՎ. Բայց ի՞նչ է պատահել իսկապես, ի՞նչ դրության մեջ է գործը։ ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ. Այն դրության մեջ, որ անպատճառ ուզում է ամուսնանալ։ ԻՇԽԱՆ ԱԲՐԵԶԿՈՎ. Իսկ ամուսի՞նը։ ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ. Ապահարզան է տալիս։ ԻՇԽԱՆ ԱԲՐԵԶԿՈՎ. Ահա թե ի՜նչ։ ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ. Եվ նա, Վիկտորը, ճակատը դեմ է արել, և այդ բոլոր ցեխը փաստաբաններ, հանցանքի ապացուցում։ Tout ca est degoutant։ Եվ այս բանը ետ չի մղում նրան։ Ես նրան չեմ հասկանում։ Նա որ այնքան զգայուն է, այնքան քաշվող… ԻՇԽԱՆ ԱԲՐԵԶԿՈՎ. Սիրում է։ Ա՛ խ, եթե մարդ իսկապես սիրում է, այն ժամանակ [...] [...] [...] ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ. Այո, բայց ինչո՞ւ մեր ժամանակ սերը կարող էր մաքուր սեր լինել, կյանքի ամբողջ ընթացքում տևող սեր-բարեկամություն։ Այդպիսի սերը ես հասկանում եմ, գնահատում եմ։ ԻՇԽԱՆ ԱԲՐԵԶԿՈՎ. Այժմ նոր սերունդն արդեն չի կարող գոհանալ իդեալական հարաբերություններով։ La possession de l'ame n е leur suffit plus ի՞նչ արած։ Բայց ի՞նչպես պիտի վարվել նրա հետ։ ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ. Ո՛ չ, նրա մասին մի խոսեք։ Բայց այս մի ինչ որ կախարդություն Է։ Նրան կարծես փոխել են։ Դուք հո գիտեք ես այն կնոջ մոտ էի։ [...] Գնացի, տանը չէր, այցետոմս թողի։ Elle m'a foit demander quand je pourrai la recevoir։ Եվ այժմ (նայում է ժամացույցին), ժամը 2-ին, ուրեմն իսկույն, պետք է գա։ Ես խոստացա Վիկտորին, որ կընդունեմ, բայց հասկանո՞ւմ եք դրությունս։ Ինքս ինձ կորցրել եմ։ Եվ ըստ հին սովորության խնդրեցի ձեզ, որ գաք։ Ինձ հարկավոր է ձեր օգնությունը։ ԻՇԽԱՆ ԱԲՐԵԶԿՈՎ. Շնորհակալ եմ։ ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ. Լավ հասկացեք ինձ. այդ կնոջ այս այցելությունը վճռում է ամբողջ գործը, Վիկտորի վիճակը։ Ես պետք է կամ չհամաձայնեմ, բայց… ինչպես կարող եմ։ ԻՇԽԱՆ ԱԲՐԵԶԿՈՎ. Դուք ամենևի՞ն չեք ճանաչում այդ կնոջը։ ԱՆՆԱ ԴՄԻՏՐԻԵՎՆԱ. Երբեք չեմ տեսել։ Բայց վախենում եմ նրանից։ Լավ կինը չի համաձայնի թողնել ամուսնուն և լավ մարդուն։ Չէ որ Ֆեոդրը Վիկտորի ընկերն է և եղել է մեր տանը։ Նա շատ սիրելի էր։ Ասենք ի՛ նչ տեսակ էլ որ լինի։ Quels que soient les torts qu'il a eus vis-a vis d'elle չի կարելի թողնել ամուսնուն։ Պետք է տանել սեփական խաչը։ Ես մի բան չեմ հասկանում, ինչպես կարող է Վիկտորն իր համոզումներով համաձայնել ամուսնանալ բաժանված կնոջ հետ։ [...] Քանի՜ անգամ վերջերս ինձ մոտ տաք-տաք վիճաբանել է Սպիցինի հետ, ապացուցելով, որ ապահարզանը չի համապատասխանում իսկական քրիստոնեությանը, և այժմ ինքն է այդ բանն անում. Si elle a pu le charmer a un tel point…։ Ես վախենում եմ այդ կնոջից։ Սակայն ես ձեզ կանչել եմ, որ լսեմ ձեզ, իսկ ամբողջ միայն ես եմ խոսում։ Ի՞նչ եք կարծում դուք։ Ասացեք։ Ձեր կարծիքով ի՞նչ պիտի անենք։ Դուք խոսե՞լ եք Վիկտորի հետ։ ԻՇԽԱՆ ԱԲՐԵԶԿՈՎ. Ես խոսել եմ նրա հետ։ Եվ կարծո