25 лістапад 2013, 13:22\nПалітоляг, дырэктар інстытуту «Палітычная сфэра» Андрэй Казакевіч камэнтуе рашэньне ўкраінскага ўраду прыпыніць падрыхтоўку да падпісаньня дамовы пра асацыяцыю з Эўрапейскім Зьвязам.\n«Тое, што адбылося ва Ўкраіне, можна лічыць пэўнай зьнешнепалітычнай і тактычнай перамогай Расеі. Яшчэ некалькі месяцаў таму зусім невялікая колькасьць экспэртаў казала, што можна нейкім чынам спыніць падпісаньне дамовы аб асацыяцыі Ўкраіны з Эўразьвязам, і калі падпісаньне не адбудзецца, дык толькі з ініцыятывы ЭЗ, але ніяк не Ўкраіны. Бо ва Ўкраіне кансалідаваная эліта, накіраваная на эўрапейскую інтэграцыю.\nЗахады Расеі ў апошнія месяцы, накіраваныя на эканамічны шантаж, на прапанову пэўных прэфэрэнцый, агульны інфармацыйны фон прывялі да таго, што Ўкраіна прыняла такое рашэньне. Аргумэнты, чаму Расея гэта зрабіла, прыводзяцца самыя розныя. Акрамя ціску з боку Расеі, магчыма, паўплывала і тое, што ЭЗ не прапановаў канкрэтнай кампэнсацыі стратаў з-за пагаршэньня адносінаў з Расеяй, а таксама той фактар, што, каб пераўладкаваць украінскую эканоміку пад стандарты Эўрапейскага Зьвязу, украінскаму ўраду трэба было патраціць вялікую суму.\nАле нельга казаць, што мы валодаем усёй інфармацыяй па гэтым пытаньні. Чаму настроі ўкраінскага кіраўніцтва памяняліся дастаткова хутка – тут шмат незразумелых і непразрыстых момантаў.\nНатуральна, украінскае пытаньне на саміце Ўсходнеэўрапейскага партнэрства ўздымацца будзе. Але ў якім фармаце, думаю, самі арганізатары яшчэ ня вырашылі, бо дастаткова даўно ўсе рыхтаваліся да іншага.\nКанечне, Украіна ня цалкам разарвала адносіны з Эўразьвязам, яна бярэ адтэрміноўку. Мне здаецца, Украіна паставіць пытаньне: якім чынам Эўразьвяз можа кампэнсаваць страты з-за пагаршэньня стасункаў з Расеяй. Эўрапейскія краіны вымушаны будуць на гэта нейкім чынам рэагаваць. Альбо ўключацца ў перамовы з Украінай, альбо заняць прынцыповую жорсткую пазыцыю. Але пакуль гэта прагназаваць цяжка».\nЭўрамайдан у Кіеве адстаяў ноч


00:58 19 лютага 2020\n15:50 21.06.2019 (абноўлена 15:53 21.06.2019) Атрымаць кароткую спасылку\nДом заўзятараў каманды Расіі адкрыўся ў цэнтры беларускай сталіцы ў пятніцу. Тут на працягу ўсіх II Еўрапейскіх гульняў прыхільнікі расійскага спорту могуць не толькі выдатна правесці час і адпачыць, але і пагутарыць з прызёрамі і чэмпіёнамі спаборніцтваў, вядомымі людзьмі.\nУрачыстая цырымонія адкрыцця Дома заўзятараў каманды Расіі прайшла днём у пятніцу. Сярод гасцей мерапрыемства сталі в.а. першага віцэ-прэзідэнта НАК Беларусі Віктар Лукашэнка і кіраўнік Алімпійскага камітэта Расіі Станіслаў Пазнякоў.\nМенавіта Лукашэнка і Пазнякоў і сталі аўтарамі першых аўтографаў на "сцяне дружбы", размешчанай тут жа, на тэрыторыі Дома заўзятараў каманды Расіі. Як гэта было - глядзіце на відэа.\nДом Масквы, Еўрапейскія гульні-2019, Беларусь, Мінск


Будзьма беларусамі! » Яны былі першыя. Аляксандар Уласаў\nКалі дзядзька зьбіраў гасьцей, дык за вячэрай хадзіў каля стала й казаў: «А Божа ж мой, ня ежце гэтак шмат, гэтак вы мяне зруйнуеце!» Госьці рагаталі, і нідзе, здаецца, як у яго так смачна ня елі й не пілі. А сам дзядзька Саша мог зьесьці яечню зь 10 яек на сале, а ў пост — на алеі. Моладзь яго надта любіла за ягоныя жарты, за любоў да спорту, за кнігі, каторыя ён пазычаў са сваёй багатай бібліятэкі, за добрыя парады. Увечары прыходзілі суседзі зь Мігаўкі, Шалухічаў, Пяцюлей. Дзядзька чытаў ім газэты й распавядаў, што дзеецца ў сьвеце. Будучы сэнатарам, ён бараніў пакрыўджаных. Каб вучням было лягчэй вучыцца, ён прыняў прапанову мэтадыстаў з Варшавы, якія арганізавалі ў Радашкавічах інтэрнат для хлапцоў і дзяўчатаў: такім чынам яны мелі бясплатную кватэру, сьвятло й апал… На жаль, на новых выбарах ён ужо ў Сэнат не патрапіў«.\nЖонка шукала яго, стоячы пад вокнамі турмы, дамагалася спатканьня, але дарма. Калі яна прыносіла перадачы й пыталася ў вартавога пра мужа, той казаў: «А-а-а, гэты, зь вялікімі вусамі… Дык ад яго расказаў рагоча ўся камэра!»


Шкатулкі, паштоўкі і шакаладніцы ручной работы. Людміла Няверава расказала аб любімай справе — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nШкатулкі, паштоўкі і шакаладніцы ручной работы. Людміла Няверава расказала аб любімай справе\n19.11.2019 admin10481 комментарий к записи Шкатулкі, паштоўкі і шакаладніцы ручной работы. Людміла Няверава расказала аб любімай справе\nЛюдміла Няверава рашыла займацца любімай справай і атрымоўваць добры даход. Ёй 28 гадоў, жыве ў г. Стоўбцы, працуе ў Стаўбцоўскім цэнтры творчасці дзяцей і моладзі. Людміла вырабляе шкатулкі, паштоўкі і шакаладніцы ручной работы.\n– Людміла, раскажыце, калі вы пачалі вырабляць шкатулкі?\n– Каля чатырох гадоў. Рамесніцтва аформіла тры гады таму. Спачатку гэта былі падарункі для родных. Развіваецца інтарэс да гэтага віду творчасці і падчас работы кіраўніком гуртка дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Усё пачалося ад саломапляцення і бісерапляцення. Па інтэрнэту вывучала відэаўрокі. Я адкрыла для сябе розныя тэхнікі (канзашы, пляценне з папяровай лазы, квілінг).\nПершай шкатулкай у тэхніцы пляцення стаў велікодны кошык, які стаў узорам на рабоце. Усе былі ў захапленні ад такой прыгажосці.\n– Як знайсці час для творчасці?\n– Працуючы ў цэнтры, дзе дзве групы дзяцей, свабодны час я знайду. Дома таксама ствараю прыгажосць.\n– Якое месца ў доме вы лічыце сваім творчым кабінетам?\n– Гэта мой пакой. Зона для творчасці – стол, над ім – палічкі, дзе размяшчаюцца розныя матэрыялы. Мама смяецца: «Колькі не дай палічак, табе ўсё мала».\n– Адкуль вы чэрпаеце натхненне?\n– Яно можа ўзнікаць само па сабе, могуць паспрыяць і сябры. Напрыклад, яны гавораць: «Давай, паспрабуй!» І я разумею, што магу. Бывае і такое, што «ахутвае» творчы крызіс, нічога не хочацца рабіць. У такой сітуацыі мне трэба адпачыць, і пасля з’яўляюцца новыя сілы.\nДля Людмілы выраб шкатулак і хобі, і работа, якая задавальняе. Сёння яна не бачыць свайго жыцця без гэтага. Нават тэлевізар спакойна не можа глядзець, трэба браць нешта ў рукі і ствараць прыгожае.\nСвае работы Людміла Няверава выстаўляе ў розных сацыяльных сетках. Калі праходзяць кірмашы ў цэнтры творчасці, яе работы не стаяць убаку.\n– Людміла, а для сябе вы вырабляеце што-небудзь?\n– Нядаўна зрабіла збан з фаамірана, у які змясціла васількі з рамонкамі. Вельмі ўпрыгожвае наш дом.\nЗахапленне Людмілы падтрымліваюць бацькі. Калі яна хоча займацца саломапляценнем – бацькі толькі за, трэба паехаць па матэрыял – абавязкова просьба будзе выканана. Бацькі – добрыя дарадчыкі.\nАкрамя шкатулак вялікую папулярнасць маюць паштоўкі і шакаладніцы Людмілы. Тут яна карыстаецца тэхнікай квілінгу: з каляровых палосак намотваюцца спіралькі, пасля яны раскручваюцца і ім надаюцца розныя формы, з іх састаўляюцца кветкі, кампазіцыі, робяцца карціны. Попыт на гэтыя вырабы вялікі. Яно і зразумела: паштоўкі вельмі прыгожыя і незвычайныя. Як расказала Людміла, адна пакупніца кожны месяц заказвае розныя паштоўкі. Гэта гаворыць пра давер да рамесніцы.\n– Якую б параду вы далі тым, хто хоча таксама ў такім напрамку развівацца?\n– Не трэба баяцца спрабаваць, нават рызыкаваць, нельга сумнявацца ў сваіх сілах. На кожную работу знойдзецца свой пакупнік.\nУ далейшых планах Людміла хацела б здаваць свае вырабы ў арэнду ў Мінску. Пажадаем ёй поспехаў і творчага натхнення!\nГутарыла Марына Кутас, фота аўтара\nTagged Нумар №85 (10425)\nЗапрашаем усю сям’ю да велікоднага стала\n1 комментарий по теме “Шкатулкі, паштоўкі і шакаладніцы ручной работы. Людміла Няверава расказала аб любімай справе”\nОчень красивые шкатулки, молодец, хорошо что у нас есть такие мастера


Ад жоўтага да аранжавага: у выхадныя ў Беларусі будзе вельмі горача - 09.07.2021, Sputnik Беларусь\nСіноптыкі абвясцілі ў Беларусі аранжавы ўзровень небяспекі з-за спёкі. Спецыялісты зноў нагадваюць пра неабходнасць піць шмат вады. 09.07.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 9 ліп - Sputnik. Гарачае надвор'е захаваецца ў Беларусі і ў выхадныя 10 і 11 ліпеня, гэта пацвярджаюць дадзеныя Белгідрамета і інтэрнэт-сэрвісаў пра надвор'е.У Мінску днём паветра прагрэецца да +30 - +32 градусаў. У некаторых рэгіёнах тэмпература можа дасягаць +34 С. Сіноптыкі аб'явілі на выхадныя аранжавы ўзровень небяспекі, на пятніцу 9 ліпеня быў абвешчаны жоўты ўзровень.Шмат ападкаў чакаць не варта, толькі ў суботу месцамі ў Брэсцкай вобласці на час прыбіць спёку могуць невялікія дажджы, але гэта не дакладна.Меры прафілактыкіУ такое надвор'е медыкі зноў нагадваюць пра неабходнасць засцерагчы арганізм ад сонечнага ўдару.Каб пазбегнуць перагрэву, лепш абмяжоўваць знаходжанне на сонцы і планаваць дзень так, каб бываць на вуліцы раніцай і ўвечары.Перад выхадам пажадана выкарыстоўваць сонцаахоўны крэм, апранаць лёгкую свабодную вопратку светлых тонаў і галаўны ўбор. Рэкамендуецца піць шмат вадкасці - ваду, халодны чай без цукру, морс. Пры магчымасці раяць мыцца халоднай вадой.Чэрвеньскія рэкордыБеларусы мелі магчымасць адаптавацца да летняга зною ў чэрвені, які абнавіў тэмпературныя рэкорды ў розных рэгіёнах краіны. На асобных метэастанцыях перавышаны паказчыкі больш як стогадовай даўнасці: 1901 года - у Барысаве і Васілевічах, 1885-га - у Пінску. Усталяваны і абсалютны рэкорд чэрвеня - 37,1 градусы паказала абсталяванне на станцыі Кастрычніцкая ў Гомельскай вобласці.Чытайце таксама:\nбеларусь, аранжавы ўзровень небяспекі, сіноптыкі\n© Sputnik / Мария АмелинаДзеці купаюцца ў фантане\nСіноптыкі абвясцілі ў Беларусі аранжавы ўзровень небяспекі з-за спёкі. Спецыялісты зноў нагадваюць пра неабходнасць піць шмат вады.\nМІНСК, 9 ліп - Sputnik. Гарачае надвор'е захаваецца ў Беларусі і ў выхадныя 10 і 11 ліпеня, гэта пацвярджаюць дадзеныя Белгідрамета і інтэрнэт-сэрвісаў пра надвор'е.\nУ Мінску днём паветра прагрэецца да +30 - +32 градусаў. У некаторых рэгіёнах тэмпература можа дасягаць +34 С. Сіноптыкі аб'явілі на выхадныя аранжавы ўзровень небяспекі, на пятніцу 9 ліпеня быў абвешчаны жоўты ўзровень.\nШмат ападкаў чакаць не варта, толькі ў суботу месцамі ў Брэсцкай вобласці на час прыбіць спёку могуць невялікія дажджы, але гэта не дакладна.\nУ такое надвор'е медыкі зноў нагадваюць пра неабходнасць засцерагчы арганізм ад сонечнага ўдару.\nКаб пазбегнуць перагрэву, лепш абмяжоўваць знаходжанне на сонцы і планаваць дзень так, каб бываць на вуліцы раніцай і ўвечары.\nПерад выхадам пажадана выкарыстоўваць сонцаахоўны крэм, апранаць лёгкую свабодную вопратку светлых тонаў і галаўны ўбор. Рэкамендуецца піць шмат вадкасці - ваду, халодны чай без цукру, морс. Пры магчымасці раяць мыцца халоднай вадой.\nБеларусы мелі магчымасць адаптавацца да летняга зною ў чэрвені, які абнавіў тэмпературныя рэкорды ў розных рэгіёнах краіны. На асобных метэастанцыях перавышаны паказчыкі больш як стогадовай даўнасці: 1901 года - у Барысаве і Васілевічах, 1885-га - у Пінску. Усталяваны і абсалютны рэкорд чэрвеня - 37,1 градусы паказала абсталяванне на станцыі Кастрычніцкая ў Гомельскай вобласці.


Калі прыйдзе беларускі Андрэ Маруа? | Сайт Дениса Мартиновича\nПрапаную сваю версію вырашэння гэтага пытання\nКожная нацыянальная літаратура (а таксама звязаныя з ёй навукі, у прыватнасці, літаратуразнаўства), з’яўляецца сваім адасобленым светам, сваёй цывілізацыяй. Аднак кожная з іх існуе па агульных для ўсіх законах. Перыядычна нацыянальная літаратура сустракаецца з пэўнымі цяжкасцямі, пераадоленне якіх дазваляе акрэсліць і завастрыць надзённыя праблемы, што паўсталі ў грамадстве, спрыяе росту цікавасці да твораў і далейшаму развіццю прыгожага пісьменства. Калі карыстацца тэрміналогіяй англійскага гісторыка Арнольда Тойнбі, якую ён ужыў для характарыстыкі сусветных цывілізацый, гэта катэгорыі “выкліку” і “адказу”.\nЦі не першым такім выклікам было пытанне аб праве беларусаў “людзьмі звацца”, размаўляць і пісаць на сваёй мове, у выніку чаго беларуская літаратура падаравала свету “нашаніўскае адраджэнне”, творчасць Купалы, Коласа, Багдановіча, Гарэцкага… Праз дзесяцігоддзі пасля Вялікай Айчыннай вайны з’явілася неабходнасць расказаць пра яе не ў гераічна-пафасным стылі, а паказаць яе як найвялікшую сусветную трагедыю – так у савецкай мастацкай прасторы з’явілася “лейтэнанцкае пакаленне”, а ў беларускую літаратуру прыйшоў Васіль Быкаў. Няўвага да свайго мінулага і сваіх каранёў сфарміравала ў беларускім пасляваенным грамадстве нацыянальны нігілізм. Такі дыягназ яшчэ ў “Лістках календара” канстатаваў Максім Танк, які зазначыў, што беларуская літаратура зачакалася свайго Вальтэра Скота. Неўзабаве ў літаратурнай прасторы з’явіўся Уладзімір Караткевіч. Казаць пра канчатковае вырашэнне “гістарычнага пытання” яшчэ рана, але ўражвае, колькі зроблена за апошнія дзесяцігоддзі.\nУ наступныя дзесяцігоддзі нацыянальная літаратура часам з большым, часам з меншым поспехам спрабавала вылучыць у сваіх шэрагах аўтараў-фантастаў, крочыць у нагу з суседзямі ў дэтэктыўнай сферы, “прышчапіць” на беларускім дрэве галіну постмадэрнісцкія традыцыі.\nЦяпер жа перад намі паўстаў новы выклік – праблема разрыву паміж грунтоўна напісанымі літаратуразнаўчымі даследаваннямі, непадрыхтавай да іх чытацкай аудыторыяй і амаль поўнай адсутнасцю папулярных біяграфій пра жыццё літаратурных класікаў. Інакш кажучы, праблема адсутнасці ў беларускай літаратурнай прасторы свайго Андрэ Маруа (знакаміты французскі пісьменнік, аўтар бліскучых біяграфій Шэлі, Байрана, Вальтэра, Шатабрыяна, Жорж Санд, Гюго, Дзюма, Бальзака і шэрагу іх калег па пяру).\nВырашэнне пастаўленай праблемы можна падзяліць на два аспекты: стварэнне папулярнай літаратуры для навучэнцаў і для дарослых. Як не згадаць традыцыі савецкіх часоў, калі для малодшых і сярэдніх школьнікаў быў напісана мноства папулярных выданняў?! Памятаю, маё знаёмства з гісторыяй рускай літаратуры пачалося з кнігі Надзеі Шэр “Апавядані пра рускіх пісьменнікаў”. Вядома, у той кнізе былі свае маленькія недахопы: у катэгорыю класікаў – за сваё дзекабрысцкае мінулае – трапіў Рылееў, не было Дастаеўскага (зрэшты, можа школьнікам сапраўды было зарана чытаць пра Радзіёна Раскольнікава?), гістарычныя недакладнасці сустракаліся ў апісанні грамадскай пазіцыі Горкага. Але біяграфіі Пушкіна, Лермантава, Тургенева, Талстога, Чэхава, іншых рускіх пісьменнікаў былі прачытаны на адным дыханні яшчэ да знаёмства з іх асноўнымі творамі. Прынцып пабудовы тэксту фарміраваўся як храналагічна-біяграфічны, але ў адпаведных раздзелах гаворка ішла пра змест, сэнс і значэнне найбольш вядомых аповесцяў і раманаў. Такім чынам, адбывалася своесаблівая падрыхтоўка да іх ўспрымання. Аўтар станавіўся не чужым і халодным пісьменнікам з партрэта, які вісеў над дошкай у класе рускай мовы і літаратуры, а жывым чалавекам, аднадумцам, старэйшым сябрам, чытанне твораў якога ператваралася з абавязку ў свята.\nМожа падацца, што такія кнігі варта чытаць толькі ў школьныя гады. Але звычайна яны напісаны так проста, даступна, без прэтэнзій на літаратуразнаўчыя і мастацтвазнаўчыя адкрыцці, у якіх часам можна заблытацца, што ідэальна падыходзяць да знаёмства з раней невядомым светам. Адначасова такія выданні дапамагаюць атрымаць грунтоўныя, базавыя веды па тых сферах мастацтва, якія па пэўных прычынах у маладосці аказаліся па-за сферай увагі. Таму той, хто зацікавіцца гісторыяй балета, наўрад ці абміне кнігу Валянціны Пасюцінскай “Чароўны свет танца”, пачынаючым тэатралам прыйдзецца даспадобы праца Аляксандра Кузьміна “Ля вытокаў рускага тэатра”, а аматары оперы не прапусцяць выдання “У свеце оперы” пад аўтарствам Людмілы Міхеевай і Таццяны Розавай. Нават папулярная расійская энцыклапедыя “Аванта+”, хоць афіцыйна і разлічана на школьнікаў, можа прыдацца нават пры падрыхтоўцы да семінараў у ВНУ.\nЦі выдаваліся кнігі такога кшталту ў Беларусі? Ці могуць беларускія школьнікі даведацца пра падрабязнасці біяграфіі беларускіх пісьменнікаў, знакамітых драматычных артыстаў, спевакоў? Баюся, адказам будзе маўчанне.\nШто датычыцца кніг для дарослых, дык пакуль што адзіная паўнавартасная папулярная біяграфія беларускага пісьменніка выйшла яшчэ ў 1982 годзе ў Маскве ў знакамітай серыі “ЖЗЛ”. Гаворка, як можна здагадацца, пра кнігу Алега Лойкі “Янка Купала”. (Праз два гады, у 1984-м раман-эсэ “Як вада, як агонь…” выйшаў асобнай кнігай у Мінску, у выдавецтве “Мастацкая літаратура”).\nУ большасці чытачоў раман выклікаў неверагодную цікавасць і захапленне. Смеласцю ў абмалёўцы вобраза галоўнага героя, тонкай псіхалагічнай пераканальнасцю, захоплена-рамантычным ракурсам успрымання творчасці класіка беларускай літаратуры і культавай асобы. Варта заўважыць, што такая значная праца, як “Янка Купала”, магла з’явіцца толькі дзякуючы шматграннасці асобы яе аўтара, які спалучаў у сябе вядомага літаратуразнаўцу, аўтара шматлікіх арыткулаў і аглядаў, аўтара грунтоўнай “Гісторыі беларускай літаратуры: Дакастрычніцкі перыяд” і адначасна паэта, чулага да праяў паэтычнага таленту іншых.\nРазам з тым раман і цяпер выклікае палеміку ў пэўных літаратурных і мастацкіх колах. На думку апанентаў, у асобных яго раздзелах адчуваецца водгулле савецкага часу. У А. Лойкі можна сустрэць і крыху іранічнае стаўленне да асобных дзеячоў беларускага нацыянальнага руху, і факты, якія трактуюцца зусім не гістарычна. Магчыма, цяпер асобныя раздзелы “Янкі Купалы” патрабуюць пэўных каментарыяў. Але заўзятыя крытыкі, якія самі наўрад ці здолеюць напісаць нешта падобнае, не ўлічваюць, што гэта ці адзіная кніга такога жанру, напісаная для чытача, а не для спецыяліста. Чытаецца яна лёгка, аналіз твораў і разгляд падзей жыцця паэта арганічна паядноўваюцца.\nТаму сітуацыя з літаратурнымі біяграфіямі ў нашых усходніх суседзяў выглядае марай-ідэалам. Ва ўзгаданай вышэй серыі “ЖЗЛ” у свой час выходзілі біяграфіі Пушкіна, Лермантава, Гогаля, Някрасава, Чэхава, Цютчава, Дастаеўскага, Салтыкова-Шчадрына – там прадстаўлены практычна ўсе буйнейшыя асобы рускай літаратурнай класікі ХІХ ст. Можа, уся справа ў тым, што росквіт нашай літаратуры адбыўся на стагоддзе пазней і мы яшчэ не паспелі сабраць неабходныя матэрыялы? Але тут варта згадаць пра бліскучую працу Дзмітрыя Быкава, прысвечаную Барысу Пастарнаку, які памёр на чатыры гады пазней за Якуба Коласа, у 1960-м. Або фундаментальную кнігу Людмілы Сараскінай, якая мае 992 старонкі (!) і прысвечана жыццю і творчасці Аляксандра Салжаніцына? Кніга пачала стварацца яшчэ пры жыцці героя і выйшла ў 2008-м, у год яго смерці.\nХтосьці справядліва заўважыць, што сучасных біяграфій беларускіх пісьменнікаў нашмат больш, і згадае нарыс “Абуджаная памяць” Анатоля Верабея пра Уладзіміра Караткевіча, “Нескароны талент” Міхася Мушынскага пра Міхася Зарэцкага, даследаванні “Іван Шамякін: нарыс жыцця і творчасці” Віктара Каваленка, “Іван Чыгрынаў” Алеся Марціновіча, “Іван Мележ” Уладзіміра Гніламёдава… Але ўсе пералічаныя кнігі з’яўляюцца не біяграфіямі, а нарысамі жыцця і творчасці, з тым ўдакладненнем, што ўласна творчасць дамінуе. Магчыма, гэта, так бы мовіць, літаратура больш высокага пілатажу. Але яна патрабуе і большай падрыхтаванасці ад чытачоў, бо калі хаця б асобныя творы пісьменніка раней не былі прачытаны, адкрываць старонкі такіх нарысаў будзе псіхалагічна складана.\nВідавочна, што нарысы жыцця і творчасці павінны з’яўляцца наступным этапам пасля папулярных біяграфій. Таму давайце ўявім, што мы з вамі – маладыя даследчыкі літаратуры, якія вырашылі напісаць такую папулярную біяграфію аднаго з беларускіх класікаў, якая б прымусіла ўсіх чытаць яго творы. Каб чуткі пра яе пайшлі не толькі па нашай зямлі, але і “па ўсёй Русі вялікай”, і па Еўропе, і па Амерыцы. Наіўныя! Мы нават не здагадваемся, колькі праблем чакае нас наперадзе.\nКаркасам альбо “шкілетам” любой біяграфічнай працы з’яўляецца факталогія. Інакш кажучы, летапіс жыцця і творчасці пісьменніка. Але зараз вядомы толькі тры “летапісы”, выдадзеныя асобнымі выданнямі. Яны прысвечаны жыццю і творчасці Якуба Коласа (кніга Міхася Мушынскага), Максіма Гарэцкага (Таццяна Дасаева) і Міхася Лынькова (Міхась Кенька). У іх уведзены ва ўжытак як інфармацыя дзённікаў, асабістай перапіскі творцаў, так і архіўныя матэрыялы, і вынік працы іншых даследчыкаў. Астатнія “летапісы” звычайна змешчаны ў зборах твораў пісьменнікаў і змяшчаюць толькі асноўныя даты яго жыцця і творчасці.\nУ ідэале неабходны матэрыял для напісання біяграфій павінны прапаноўваць навуковыя канферэнцыі, прысвечаныя творчасці таго ці іншага пісьменніка. У Беларусі іх праводзіцца нібыта дастаткова. На агульным фоне найбольш плённай выглядае праца арганізатараў “Каласавін” і Гарэцкіх чытанняў, якія штогод ладзяць канферэнцыі і пры гэтым своечасова выдаюць зборнікі дакладаў. Зрэшты, гэта сапраўды падвіжніцкая праца групы энтузіястаў, сканцэнтараваных вакол музея Якуба Коласа і Фонда імя братоў Гарэцкіх, пакуль не ацэнена як след і, на жаль, не зрабілася прыкладам у літаратуразнаўтве.\nДвойчы (1995, 2005) ў Оршы ладзіліся канферэнцыі, прысвечаныя Уладзіміру Караткевічу. Калі матэрыялы першай выйшлі праз пяць гадоў, у 2000-м, дык матэрыялы другой дагэтуль чакаюць свайго выдаўца. На працу “Караткевічаўскіх чытанняў” напрамую паўплывала і асабістае знаёмства большасці яго ўдзельнікаў з пісьменнікам, чаго, па зразумелых прычынах, не магло адбыцца на “Каласавінах”, а тым болей на Гарэцкіх чытаннях. Таму, калі першыя чытанні больш нагадвалі канферэнцыю, дык другія пераўтварыліся, па сутнасці, у вечар памяці Караткевіча, дзе замест уласна навуковых дакладаў пераважалі аповеды кшталту “Уладзімір Сямёнавіч і я” або (пры меншай сціпласці дакладчыка) “я і Уладзімір Сямёнавіч”.\nУ Магілёве на базе універсітэта імя Аркадзя Куляшова таксама праводзяцца аднайменныя чытанні. Прызнацца, давялося трымаць у руках толькі зборнік 2006 года, але ўбачанае расчаравала: ад Куляшоўскіх чытанняў засталася толькі… назва. З 322 старонак пульхнага зборніка толькі 5 дакладаў было прысвечана творчасці паэта.\nРаз у два гады ладзіцца канферэнцыя, прысвечаная творчасці Янкі Купалы. Тэмамі Узвышаўскіх чытанняў перыядычна становіцца творчасць таго ці іншага пісьменніка, які належаў да аднайменнага літаратурна-мастацкага згуртавання (Змітрака Бядулі, Тодара Кляшторнага, Кузьмы Чорнага, Антона Бабарэкі). Перыядычна ладзяцца канферэнцыі, прысвечаныя творчасці Максіма Багдановіча, Адама Міцкевіча, Уладзіміра Калесніка. Вясной 2008 г. у Слуцку прайшлі першыя Віткаўскія чытанні.\nІншыя канферэнцыі адбываліся толькі аднойчы і па шэрагу прычынаў не мелі свайго працягу (Адамовіцкія чытанні; канферэнцыя ў БДУ, прысвечаная Васілю Быкаву; канферэнцыі пра жыццё і творчасць Пятруся Броўкі і Пятруся Глебкі).\nАгульнай праблемай для ўсіх канферэнцый з’яўляецца вузкае кола іх удзельнікаў, якое не змяняецца гадамі, слабы прыток маладых даследчыкаў, а таксама тэматыка дакладаў, якая ў працах асобных літаратуразнаўцаў робіць “кругавую эвалюцыю” і часта вяртаецца да таго, пра што ўжо вялася гутарка некалькі гадоў таму.\nДастаткова каштоўнай крыніцай інфармацыі павінны з’яўляцца ўспаміны пра пісьменніка. Але многіх з іх маюць адну істотную загану: замест таго, каб падзяліцца каштоўнай інфармацыяй, аўтары часцей згадваюць пра саміх сябе ў сувязі з аб’ектам ўспамінаў, прэтэндуюць на ролю яго галоўнага сябра, шкадуюць, што пісьменніка не ацанілі як след пры жыцці. Ва ўсіх такіх тэкстах пісьменнік выступае проста ідэальнай асобай, анёлам, які спусціўся на грэшную зямлю. Ад колькасці падобнага ялею часам становіцца прыкра. Сорамна прызнацца, але часам нейкія “адмоўныя”, а значыць больш рэальныя штрыхі да біяграфіі, спрэчныя меркаванні ці паводзіны ўспрымаюцца з радасцю, бо манументальная постаць становіцца жывой і больш блізкай.\nАбсалютна не адлюстроўваюцца ва ўспамінах ўзаемаадносіны пісьменнікаў з калегамі. Па-першае, як ужо адзначалася, колькасць яго сяброў павялічваецца з часам у геаметрычнай прагрэсіі. Па-другое, калі праходзяць пэўны час, зразумець сапраўдныя адносіны паміж творцамі становіцца ўсё больш складана. З лепшымі сябрамі ўсё больш зразумела. Агульнавядома, што Шамякін сябраваў з Макаёнкам, Караткевіч – з Барадуліным, Быкаў – з Карпюком і Адамовічам. Але як, напрыклад, ставіліся адзін да аднаго Быкаў і Шамякін, даследчыкі звычайна не згадваюць (хоць асобныя месцы ў мемуарах Быкава дазваляюць меркаваць, што адносіны іх аўтара да Шамякіна былі крыху іранічнымі). Таму ва ўспамінах пісьменнікі, здараецца, выглядаюць не жывымі людзьмі, а “абшчынай талстоўцаў”, якія толькі і думалі, як не пакрыўдзіць адзін аднаго. Але калі літаратура – адлюстраванне жыцця, дык чаму пісьменнікі не маглі паводзіць сябе ў адпаведнасці з жыццёвымі законамі? Чаму сярод асноўных дат жыцця і творчасці Тургенева, змешчанага напрыканцы яго біяграфіі ў серыі “ЖЗЛ” (даследаванне Юрыя Лебедзева), можна называць канфлікт з Талстым і Дастаеўскім? Цяжка ўявіць такую сітуацыю ў беларускіх выданнях. І таму часта атрымліваецца, што кнігі ўспамінаў ёсць, а факталогіі ў іх няма.\nУ беларускім літаратуразнаўстве надзіва мала – у параўнанні з нашымі суседзямі – надаецца ўвага ролі жанчын у творчасці пісьменнікаў. Прозвішчы Ганны Керн і Лізаветы Варанцовай, Кацярыны Сушковай, Паліны Віардо, Алены Дзянісьевай (“дзянісьеўскі цыкл” Цютчава), Апалінарыі Суславай, іншых муз і спадарожніц жыцця знакамітых людзей ўжо даўно сталі легендамі. Іх лёсы, уплыў на творчасць класікаў становяцца тэмамі як часопісных публікацый, так і грунтоўных даследаванняў (як класіку жанру згадаем працу Людмілы Сараскінай “Каханая Дастаеўскага: Апалінарыя Суслава: біяграфія ў дакументах, лістах і матэрыялах”). А што мы ведаем пра Уладзіславу Францаўну – жонку Янку Купалы? Пра Валянціну Караткевіч? Пра першую і другую жонку Васіля Быкава? Памятаю, пасля прачытання трылогіі Якуба Коласа “На ростанях” ўзнікла цікавасць да дзяўчыны, якая зрабілася прататыпам Ядвісі – галоўнага жаночага персанажу твору. Але ўсё што давялося знайсці, аказалася невялікай згадкай у кнізе Максіма Лужаніна “Колас расказвае пра сябе”.\nВядома, асобныя ўзаемаадносіны вывучаны больш грунтоўна. Дастаткова згадаць цікавую палымянскую публікацыю, якая аналізавала перапіску Якуба Коласа і Святланы Сомавай. Але гэта, на жаль, пакуль што выключэнне.\nАле што даследаванні! Мы часта нават не ведаем, каму прысвечаны той ці іншы хрэстаматыйны твор… Напрыклад, сын Петруся Броўкі ўспамінаў, што бацька ніколі не расказваў, каму быў прысвечаны знакаміты верш “Пахне чабор”. Але можна падумаць, што Пушкін ці Лермантаў рабілі камусьці падобныя прызнанні! Не, на гэты конт сярод літаратуразнаўцаў ішлі сапраўдныя дыскусіі, але часцей за ўсё аб’ект перажыванняў таго ці іншага класіка акрэсліваўся і ўстанаўліваўся. У нас жа часам складваецца ўражанне, што такі клопат наогул нікому не патрэбны. Адзінае выйсце ў такой сітуацыі – самому пісьменніку расказаць пра жанчыну свайго жыцця, як тое зрабілі Іван Шамякін у аповесці “Слаўся, Марыя!” ці Ніл Гілевіч – у кнізе “Добры анёл беларускасці: Штрыхі да партрэта Ніны Іванаўны Гілевіч”.\nЗразумела, што пры падрабязным разглядзе біяграфіі пісьменніка немагчыма абмінуюць яго творчасць. Вось тут даследчыкам не абыйсціся без поўных збораў твораў. Але прыкладаў такіх выданняў беларуская навука налічвае няшмат: 3 тамы са спадчыны Максіма Багдановіча і 9 тамоў (у 10 кнігах) – Янкі Купалы. 20-томнік твораў Якуба Коласа і 15-томнік Максіма Танка, якія ажыццяўляюцца цяпер, разам з асобнымі іншымі выданнямі з’яўляюцца толькі набліжанымі да поўных. Большасць жа збораў спадчыны пісьменнікаў змяшчаюць толькі іх празаічныя, паэтычныя і драматургічныя творы, а вось перапіска пры гэтым часта ігнаруецца. А як жа расказаць пра паўсядзённае жыццё аўтараў без аналізу эпісталярнага жанру?\nВідавочна, што перад літаратуразнаўцамі нават пры жаданні працаваць над папулярызацыяй айчыннай літаратуры паўстае шэраг праблем. Асобныя з іх могуць быць вырашаны толькі пры падтрымцы дзяржавы. Ці праз стварэнне спецыяльнай праграмы па прапагандзе беларускай літаратуры, ці нават праз заснаванне ў структуры Інстытута мовы і літаратуры імя Я. Коласа і Я. Купалы Нацыянальнай Акадэміі навук аддзела, які займаецца напісаннем кніг такога кшталту. Але акрамя матэрыяльнага заахвочвання, патрэбна яшчэ і ўсведамленне неабходнасці такой працы. Па прымусу таленавіты раман-біяграфію напісаць немагчыма.\nНа першы погляд, можа здавацца, што літаратуразнаўства развіваецца надзіва шпаркімі тэмпамі. І сапраўды, ствараюцца калектыўныя працы, выходзяць манаграфіі, абараняюцца дысертацыі. Але такі спакой не можа быць падставай для аптымізму. Нагадаю савецкія часы, калі кнігі пісьменнікаў выходзілі фантастычна высокімі накладамі, але сфера ўжывання беларускай мовы няўхільна скарачалася. Да пэўнага часу, пакуль удзельнікамі літаратурнага працэсу (пісьменнікамі і чытачамі) з’яўлялася пакаленне, якое, прынамсі ў дзяцінстве, гадавалася ў беларускамоўным асяроддзі, справы ішлі нібыта нядрэнна. Але магла ўзнікнуць такая сітуацыя, калі праз некалькі дзесяцігоддзяў прозу і паэзію, акрамя іншых творцаў, ужо не было б каму чытаць.\nТое самае можа ў далёкай перспектыве адбыцца і з літаратуразнаўствам. Даследаванні для навукі, іншых навукоўцаў і саміх сябе – гэта, вядома, добрая справа. Але для забеспячэння непарыўнасці працэсу, яго падпіткі новымі маладымі кадрамі проста неабходна, каб хоць бы частка прац тэарэтыкаў станавілася здабыткам досыць шырокага кола чытачоў. Тады, магчыма, з сотні зацікаўленых чытачоў дзесятак будучых навукоўцаў калі-небудзь напішуць уласнае даследаванне. Тыя ж, каго абставіны накіруюць на іншыя жыццёвыя сцежкі, прынамсі, атрымаюць уяўленне пра законы і традыцыі прыгожага пісьменства.\n“Залаты век” кожнай літаратуры не прыходзіць з узмахам чароўнай палачкі добрага чараўніка. Яго чакаюць, але да яго і рыхтуюцца, пераадольваюць праблемы і такім чынам адказваюць на выклік часу. Мажліва тады новы росквіт беларускай літаратуры, пра які ў глыбіні душы марыць кожны чытач, неўзабаве стане рэальнасцю…\nКалі прыйдзе беларускі Андрэ Маруа?// Маладосць. 2009. № 4. С. 137-141.\nПредыдущая записьЗабытые легенды. Светлана ДанилюкСледующая записьСучасная літаратура. Васіль Гігевіч\nКалі прыйдзе беларускі Андрэ Маруа?: 6 комментариев\nШчыры дзякуй, Дзяніс, за цёплыя словы на адрас нашых «Каласавінаў»! Толькі адна заўвага — музей Якуба Коласа, а не яго імя ! Выпраўце, калі ласка!\nДа заўвагі , што «Агульнай праблемай для ўсіх канферэнцый з’яўляецца вузкае кола іх удзельнікаў, якое не змяняецца гадамі, слабы прыток маладых даследчыкаў, а таксама тэматыка дакладаў…». Мы выдатна ведаем гэту праблему і настойліва стараемся яе вырашыць, асабліва, што тычыцца маладых удзельнікаў канферэнцыі. Калі даклад моцны, бяром нават студэнтаў і Вы гэта ведаеце).\nКаму патрэбныя гэтыя папулярныя біяграфіі? Літаратуразнаўцы і так ведаюць розныя факты з жыцця пісьменнікаў, а масы нават самі іх творы не чытаюць, не тое што крытыку ці нейкія нарысы: не тая эпоха. І навошта ўвогуле пісаць нарыс, эсэ і г.д. (нешта сярэдняе паміж навуковай працай і мастацкім творам)? Як навуковай працы я ёй не паверу, а калі стану чытаць як мастацкі твор, то, можа, засну ад нуды (калі ён будзе занадта акадэмічны). Адным словам, і пісаць, і чытаць такія творы — марнаванне часу.\n26.05.2011 в 23:55\nНе пагаджуся з папярэднім аратарам. Ва ўсім свеце чытаюць, а ў нас не будуць? А чаму тады перакладаюць? Чаму «Жыццё Хантэра Томпсана» Вэнэра раскупілі за некалькі месяцаў, і цяпер знайдзі яго. Ці чаму «Аўтарызаваная біяграфія Фрэнка Запы» добра прадаецца? Ці «Кніга-інтэрв’ю Уільяма Бэроўза» Отэя? Ці, напрыклад, купляюць «ВСЁ» Ввядзенскага не ў апошнюю чаргу для біяграфічных звестак. Я б с задавальненнем прачытаў якасную неакадэмічную біяграфію Караткевіча, ці Ластоўскага, ці Барадуліна.\nА Лойка дрэнна напісаць не мог — ён «гарэў» літаратурай, Купалам і Коласам. «Гэта ж наш Колас, Каласочак…» казаў ён з замілаваннем сваім першым студэнтам. Шкада, што гэтага чалавека не стала\nНу, а я з вамі, Юрась, пагаджуся: сапраўды, і ў нас будуць чытаць. Толькі хто? Cтудэнты, якіх выкладчыкі прымусяць. Аспіранты, якія дысертацыі рыхтуюць. Але праблема, якую ўздымае Дз.Марціновіч, — набліжэнне літаратуры да мас — вырашаная не будзе. (Спадзяюся, я правільна зразумеў ідэю публікацыі як праблему набліжэння літаратуры да мас? Мяркуючы хаця б па першых радках артыкула гэта так: «Зараз перед беларускай літаратурай паўстала праблема разрыву паміж грунтоўна напісанымі літаратуразнаўчымі даследаваннямі, непадрыхтавай да іх чытацкай аўдыторыяй і амаль поўнай адсутнасцю папулярных біяграфій пра жыццё літаратурных класікаў…»).\nP.S. Дарэчы, на фоне ўсіх папярэдніх каментарыяў пафаснасць вашага выказвання робіць хутчэй вас, чым мяне, больш падобным да аратара.\nДзякуй Вам вялікі, Ганна!\nЗаўвагу ўжо выправіў. Дарэчы, такая сітуацыя ў мяне ўжо была: у надрукаваным тэксце ўсё правільна, але паколькі капіруеш з тэкставага файла, часам не выпраўляеш ўсіх абдрукоўкі.\nШто датычыцца «агульнай праблемай для ўсіх канферэнцый…», дык, відавочна, што мая заўвага не датычыцца арганізатараў. Тут праблема ўсёй нашай навукі, бо падобную карціну я сустракаў і на канферэнцыях па гісторыі.\nА выйсце я бачу ў тым, што з цягам часу навука стане больш фінансава прыбытковай і прэстыжнай (о, мары!), колькасць удзельнікаў будзе павялічвацца, і тады можна будзе рабіць адбор дакладаў. Тады і ўзровень канферэнцый узрасце.\nЯшчэ хацеў бы адказаць шаноўнаму Чытачу.\nАбсалютна не згодзен з Вашым выказваннем наконт таго, што калі такія біяграфіі будуць чытаць, дык толькі «студэнты, якіх выкладчыкі прымусяць. Аспіранты, якія дысертацыі рыхтуюць. Але праблема, (…), – набліжэнне літаратуры да мас – вырашаная не будзе».\nПаколькі ўвесь артыкул я даказваў адваротнае, паўтараць ранейшых аргументаў не буду. Прывяду толькі адзін, але новы. Не мне даказваць, якое ўздзеянене мае ў наш час тэлебачанне. Памятаю, калі па ТВ прайшоў серыял «Ідыёт» па Дастаеўскаму, некаторыя мае знаёмыя (і я ў тым ліку) звярнуліся да самога рамана.\nДык вось на мінулым тыдні канал «Расія» паказваў серыял «Дастаеўскі» з тым жа Яўгенам Міронавым у галоўнай ролі. Пайшлі анонсы ў газетах, публікацыі пра Дастаеўскага і яго ўзаемааносінах з жанчынамі. Напрыклад, паласу серыялу прысвяціла «Камсамольская праўда» — ці не самая масавая газета (яе чытаюць мае сваякі, таму часам праглядаю па дыяганалі). Магу гарантаваць, што каго-небудзь такі серыял прывядзе ў бібліятэкі і г.д.\nНа аснове якога матэрыяла ствараўся серыял? Няўжо пры выкарыстанні літаратуразнаўчых прац? Хутчэй за ўсё, ўспамінаў, лістоў, інфармацыя з якіх аб’яднаная ў папулярныя біяграфіі. Вось і прыклад іх уздзеянне на масы.


02 чэрвень 2020, 14:31\nМенскі гарадзкі суд пакінуў у сіле рашэньне Генэральнай пракуратуры аб выдачы Турэччыне 27-гадовага курда Хіджры Мамаша. Пра гэта паведамляе праваабарончая арганізацыя Human Constanta, якая юрыдычна падтрымлівае маладога чалавека.\nСуд прыняў рашэньне, разгледзеўшы скаргу Мамаша ў закрытым рэжыме. Той зьвярнуў увагу на неадпаведнасьць абвінавачаньня беларускаму крымінальнаму заканадаўству, на тэрміновасьць прынятай працэдуры і на пагрозы катаваньняў у выпадку яго выдачы.\nХіджры Мамаш праз пагрозы пераследу ўцёк з Турцыі ў Ірак, адтуль прыехаў у Армэнію. Летась у ліпені аформіў новыя дакумэнты, купіў авіяквіток празь Менск да Бялграду, аднак у Нацыянальным аэрапорце быў затрыманы і абвінавачваны ў падробцы пашпарта. Ад таго часу знаходзіцца ў сьледчым ізалятары.\nМамаш падаў заяву аб міжнароднай абароне, але Дэпартамэнт грамадзянства і міграцыі 5 лютага яму адмовіў. Суд Цэнтральнага раёну Менска 3 красавіка пакінуў рашэньне ў сіле. У тым жа месяцы намесьнік генпракурора Аляксей Стук задаволіў просьбу Міністэрства юстыцыі Турэччыны, дазволіўшы выдачу курда для прыцягненьня да крымінальнай адказнасьці за «замах на тэрытарыяльную цэласнасьць дзяржавы».\nМамаш сьцьвярджае, што не рабіў ніякіх злачынстваў на тэрыторыі Турэччыны, а перасьледуюць яго за ўдзел у мірных акцыях і агітацыі ўступаць у Народную дэмакратычную партыю.\n30 траўня Human Constanta накіравала ў прэзыдэнцкую адміністрацыю некалькі сотняў подпісаў пад просьбай не выдаваць Мамаша і даць яму прыстанішча ў Беларусі. Аналягічны зварот 2 чэрвеня накіраваў у ведамства і сам курд.


Пераказ Слухайце адзін аднаго! на беларускай мове | Кароткі змест\nСлухайце адзін аднаго!\nВельмі часта бацькі выказваюць сваё меркаванне з пазіцыі сілы – гэта значыць указваюць дзецям, што рабіць, што лічыць правільным. Яны не зважаюць ні на час, ні на сучасныя погляды сваіх дзяцей. А тыя, у сваю чаргу, ідуць насуперак бацькам, спрабуючы паказаць уласную незалежнасць. Падлеткі вельмі эмацыянальныя. Такім чынам яны спрабуюць прыцягнуць увагу, паказаць сваю індывідуальнасць. А што атрымліваецца ў выніку? Незадаволеныя бацькі, нетактоўныя паводзіны дзяцей. Што рабіць? I як зразумець адзін аднаго? Мая прапанова – трэба заўсёды ставіць сябе на месца іншага. I слухаць адзін аднаго!\nНапрыклад, падлеткі ў сваім узросце востра перажываюць пачуццё кахання. Ім так хочацца падзяліцца таемнымі думкамі з самымі блізкімі людзьмі – бацькамі, якім яны давяраюць многія сакрэты. Але, пачуўшы насмешкі, дзеці нярэдка замыкаюцца ў сабе. Несур’ёзныя адносіны да дзіцячых праблем з’яўляюцца страшнай памылкай з боку бацькоў.\nПадлеткі звычайна жадаюць паспрабаваць усё. Мабыць, не трэба зусім абмяжоўваць іх свабоду, а варта дапамагчы выявіць свае інтарэсы. Калі яны адчуюць падтрымку, вашы адносіны стануць больш моцнымі. А для падлеткаў – гэта пошук сябе. Нешта не атрымліваецца – не ахоўвайце іх ад непрыемнасцей, бо сінякі яны павінны набіваць самі.\nВельмі часта бацькі крытыкуюць сваіх дзяцей. Кажуць ім у вочы словы, якія слухаць не вельмі прыемна. Гэта правільна! Па-першае, ідзе працэс выхавання, па-другое, дзеці будуць не так хваравіта ўспрымаць заўвагі іншых. Але галоўнае – гэта трэба рабіць асцярожна і з розумам, бо іначай з’яўляюцца крыўды, пачынаюцца сваркі.\nТрэба памятаць: бацькі заўсёды маюць рацыю ўжо таму, што яны бацькі. Варта проста тлумачыць свае дзеянні або ўчынкі ў адносінах да дзяцей. Тады тыя будуць прыслухоўвацца да старэйшых. Не трэба ўсё спісваць на пераходны ўзрост. Цяпер амаль заўсёды і ўсюды кажуць пра пераходны ўзрост. А гэта на руку падлеткам: будзе на што спіхнуць свае праблемы.\nА цяпер некалькі парад дзецям у адносінах да бацькоў. Па-першае, выяўляйце павагу. Ніколі не забывайце, што бацькі старэйшыя за вас. У іх значна больш жыццёвага вопыту і сталай мудрасці.\nПа-другое, праяўляйце клопат. Калі бацькі прыйшлі з працы стомленыя, не фыркайце, а пастаўце чайнік і за чаем пацікаўцеся, як у іх справы, які настрой.\nПа-трэцяе, паказвайце цікавасць да ранейшага жыцця бацькоў.\nРаспытайце маму або тату пра лепшыя моманты іх маладосці. Ім захочацца ўспомніць юнацтва, яны будуць удзячны вам за ўвагу.\nПа-чацвёртае, дапамагайце. На плячах бацькоў цяжкая ноша – праца. Дапамагайце ім, чым можаце. Убачыце, як ім стане лягчэй, як пасвятлеюць іх твары!\nПа-пятае, імкніцеся да разумення. Больш размаўляйце, а таксама слухайце бацькоў. Праводзьце больш часу з імі, праяўляйце ўвагу.\nПа-шостае, памятайце, што бацькі – самыя блізкія вам людзі. Больш блізкіх за іх у вас нікога няма, вы ім абавязаны жыццём.\nКалі раптам вас апанавала крыўда або вы пасварыліся з мамай ці з татам, успомніце аб сіротах, у якіх няма бацькоў. Зразумейце, што вашы праблемы ў параўнанні з іншымі –дробязь. Адчуйце сорам за свае дзеянні, учынкі. I галоўнае – слухайце і чуйце адзін аднаго!


Пенсійны ўзрост у Беларусі зноў павялічыцца ў 2022 годзе - 27.08.2021, Sputnik Беларусь\nПры гэтым зменіцца і тэрмін страхавога стажу, наяўнасць якога патрабуецца для налічэння працоўнай пенсіі. У наступным годзе гэты паказчык вырасце на паўгода і... 27.08.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 27 жні - Sputnik. У Беларусі ў 2022 годзе завершыцца пенсійная рэформа, якая акрэсліць тэрміны выхаду на пенсію ў наступныя гады. Для мужчын - гэта 63 гады, для жанчын - 58 гадоў, распавялі ў Мінпрацы і сацабароны рэспублікі.Галоўная ўмова для атрымання працоўнай пенсіі ў Беларусі - наяўнасць стажу працы з выплатай абавязковых страхавых узносаў у ФСАН на працягу 18 гадоў. Але гэта пакуль: ў 2022 годзе гэты паказчык вырасце да 18 гадоў і 6 месяцаў. Простымі словамі, калі ў вас ёсць зялёная пластыкавая картка сацстраха, і вы афіцыйна адпрацавалі больш за 18 гадоў, пенсію вы абавязкова атрымаеце.Важны нюанс: з кожным годам страхавы стаж павышаецца на паўгода. Гэта значыць, у 2023-м ён складзе ўжо 19 гадоў, а ў 2024-м - 19,5 гадоў. Завершыцца рэформа па стажу ў 2025 году - адпрацаваць да таго моманту прыйдзецца як мінімум 20 гадоў.Пенсіі вырастуцьПрацоўныя пенсіі павысяцца ў Беларусі з 1 верасня бягучага года ў сувязі з ростам сярэдняй зарплаты па краіне. У цэлым яны вырастуць на 7%. Грошы будуць выдзяляцца з пазабюджэтнага фонду сацыяльнай абароны насельніцтва (ФСАН).Нагадаем, у апошні раз памер працоўных пенсій павялічваўся ў рэспубліцы 1 снежня 2020 года - тады яны павялічыліся на 6%.Сярэдняя пенсія па ўзросце зараз складае 512,78 рублі, мінімальная пенсія з даплатай - 276,36 рублі.Чытайце таксама:\nпенсіі, беларусь, пенсійны ўзрост\n© Sputnik / Максим Захаров / Перайсці ў фотабанкПажылы мужчына\nПры гэтым зменіцца і тэрмін страхавога стажу, наяўнасць якога патрабуецца для налічэння працоўнай пенсіі. У наступным годзе гэты паказчык вырасце на паўгода і складзе 18 гадоў 6 месяцаў.\nМІНСК, 27 жні - Sputnik. У Беларусі ў 2022 годзе завершыцца пенсійная рэформа, якая акрэсліць тэрміны выхаду на пенсію ў наступныя гады. Для мужчын - гэта 63 гады, для жанчын - 58 гадоў, распавялі ў Мінпрацы і сацабароны рэспублікі.\nГалоўная ўмова для атрымання працоўнай пенсіі ў Беларусі - наяўнасць стажу працы з выплатай абавязковых страхавых узносаў у ФСАН на працягу 18 гадоў. Але гэта пакуль: ў 2022 годзе гэты паказчык вырасце да 18 гадоў і 6 месяцаў. Простымі словамі, калі ў вас ёсць зялёная пластыкавая картка сацстраха, і вы афіцыйна адпрацавалі больш за 18 гадоў, пенсію вы абавязкова атрымаеце.\nВажны нюанс: з кожным годам страхавы стаж павышаецца на паўгода. Гэта значыць, у 2023-м ён складзе ўжо 19 гадоў, а ў 2024-м - 19,5 гадоў. Завершыцца рэформа па стажу ў 2025 году - адпрацаваць да таго моманту прыйдзецца як мінімум 20 гадоў.\nПрацоўныя пенсіі павысяцца ў Беларусі з 1 верасня бягучага года ў сувязі з ростам сярэдняй зарплаты па краіне. У цэлым яны вырастуць на 7%. Грошы будуць выдзяляцца з пазабюджэтнага фонду сацыяльнай абароны насельніцтва (ФСАН).\nНагадаем, у апошні раз памер працоўных пенсій павялічваўся ў рэспубліцы 1 снежня 2020 года - тады яны павялічыліся на 6%.\nСярэдняя пенсія па ўзросце зараз складае 512,78 рублі, мінімальная пенсія з даплатай - 276,36 рублі.


Melbourne City Circle Tram Інфармацыя\nАўстралія і Новая Зеландыя Аўстралія Мэльбурн\nГорад Круг Трамвай\nCity Circle Трамвай у Мельбурне з'яўляецца дабром для наведвальнікаў Мельбурна. Ён працуе штодня ўздоўж гарадской ланцуга, якая праходзіць побач Мэльбурн славутасцяў.\nСядайце на, адрывайцеся\nМала таго, што падарожжа цалкам бясплатна на трамваі City Circle, але вы атрымаеце хто бяжыць каментар па славутых мясцінах ўздоўж яго маршруту. Вы можаце выйсці з трамвая на любы з яго прыпынкаў, так што вы можаце наведаць канкрэтныя славутасці ў непасрэднай боку, і злавіць наступны.\nГэта «скакаць на, адрывайцеся» функцыя аналагічная аўтобусы Sydney Explorer, за выключэннем таго, што аўтобусы Explorer, падарожнічаць даўжэй замыканне і вам трэба заплаціць за квіток.\nЯк часта яны падарожнічаюць?\nMelbourne City Circle Трамвай павінен прыбыць у прызначаныя прыпынку кожныя 12 хвілін або каля таго з 10 раніцы да 6 вечара штодня і да 9-й вечара чацвярга па суботу. Графікі могуць быць змененыя.\nСтандартны Горад Круг Трамвай распазнавальнага maroonish-карычневага колеру. Замена ці дадатковыя трамваі могуць быць выкарыстаны на маршруце і быць іншым колеру ў цэлым, але будуць выразна пазначаныя «Горад Круг Трамвай».\nMelbourne City Circle Трамваі не працуе на Каляды і Вялікую пятніцу.\nЯкі маршрут City Circle?\nMelbourne City Circle Трамвай праходзіць прастакутны маршрут ўздоўж Фліндэрс, Spring і Латроб с, затым Харбар Эспланада ў доках - прама вакол цэнтра горада Мэльбурн. Ад заходняга канца Латроб St яна займае чыгуначныя шпоры ў доках Драйв ў раён Waterfront City, перш чым падвойваючы назад, каб уз'яднацца прастакутным маршрутам.\nВаша поўнае кіраўніцтва да Мельбурне вулачак і Street Art\nКрук Turn Мэльбурн\nЛепшыя біфштэксы ў Кліўлендзе зоне\nФэсты і кірмашы ліпеня ў Альбукерке зоне\nРашэння Уверх Новы год\nКаліфарнійскія Канікулы Берагі: Лепшыя месцы\nTop Texas Public Поля для гольфа\nДаследуючы Батанічны сад Аляскі\nМэмфіс Курортная рынкі\nЧаму Ці пітная вада Матэрыя RVers?\nВазьміце аднадзённую паездку з ГКС у Tulsa


Ёсць усё! Былі б грошы! | ГУК "Дятловский районный центр культуры и народного творчества"\nак адрэагавала на маё пытанне знаёмая, якую запыніла на падыходзе да кірмашу.\nЧалавек яна з вельмі “крытычным” поглядам, якому дагадзіць цяжка. Аднак на гэты раз ацэнка была: “Кірмаш – во!” – і жэстам паказала “выдатна”. Павезла на калясцы мех проса, зазначыўшы, што гэта ўжо другі рэйс.\nСапраўды, многія дзятлаўчане адвозілі-адносілі дахаты купленае, самае неабходнае і вярталіся зноў. Купіць было што: зерне, агародніну, бульбу, мяса, насенне, сыры, прыправы, яблыкі, кветкі…\nПрасцей сказаць, чаго не было. Сартавой бульбы са Шчучына. Вось каб не гэта маленечкая кропелька дзёгцю ў бочцы мёду! А так: хацелі журавінаў – калі ласка! Рыбы – калі ласка! Саджанцаў – на любы густ!\nПрадукцыю прывезлі не толькі ўсе дзятлаўскія сельгаспрадпрыемствы, а і фермеры, індывідуальныя прадпрымальнікі з Зэльвенскага, Навагрудскага, Слонімскага раёнаў, са Століншчыны.\nМясной прадукцыяй гандлявала наша райспажыўтаварыства, Слонімскі мясакамбінат, КСУПы “Хвінявічы” і “Войневічы”.\nНа гэтым кірмашы можна было купіць і жывую прадукцыю: авечак і трусоў прывезла КСУП “Хвінявічы”. Як расказала загадчыца фермы ў Рудзе Яварскай Яўгенія Урбановіч, прывезлі пятнаццаць трусоў, і амаль усіх раскупілі. А вось авечкам, здаецца, новых гаспадароў не знайшлося.\nДобрым попытам карысталася прадукцыя прамысловых прадпрыемстваў. Сыраробны завод зладзіў дэгустацыю і продаж сваёй прадукцыі. Крухмальны завод забяспечыў крухмалам. На “ўра” пайшлі венікі, якія прапаноўваў Дзятлаўскі лясгас.\nФермеры і ўладальнікі прысядзібных участкаў традыцыйна прапаноўвалі капусту, буракі, моркву, цыбулю, перац, памідоры. Усё па даступных цэнах.\nНа кірмашы прайшоў традыцыйны конкурс падворкаў “Чым багаты – тым і рады”. Яго пераможцам стала ААТ “Граніт-Агра”, прызёрамі – КСУПы “Хвінявічы” і “Слава працы”.\nПадводзячы вынікі кірмашовага дня, першы намеснік старшыні Дзятлаўскага райвыканкама Міхаіл Бабіна і старшыня райкама прафсаюза работнікаў АПК Уладзімір Казак падзякавалі ўсім за ўдзел у кірмашы, пажадалі далейшых поспехаў у працы, здароўя, дабрабыту.\nНа суботнім кірмашы “навінкай” была праца хлопцаў-валанцёраў з раённай арганізацыі ГА “БРСМ”. Каманда памочнікаў прапаноўвала данесці груз да машыны ці іншага транспарту жанчынам, састарэлым людзям.\nВясёлы настрой імкнуліся падтрымаць работнікі культуры, як мясцовыя, так і заезджыя. Гэтым разам выступаў ансамбль “Рэчанька”, а таксама Алена Лялько і Вераніка Нявера з Воранаўскага раёна.\nТрадыцыйна добрым попытам карысталася і бяспройгрышная латарэя, а напрыканцы кірмашу культработнікі зладзілі гульні-спаборніцтвы паміж наведвальнікамі кірмашу.\nМяркую, што дахаты суботнім днём ніхто не пайшоў з пустымі рукамі. Машынамі, веласіпедамі, мяхамі, пакетамі везлі-неслі набытае. І дзякуй за гэта варта сказаць і вытворцам, і “нябеснай канцылярыі”: восеньскі дзень кірмашовы не сапсаваў ні настрою, ні гандлю.


«У шчаслівага настаўніка — шчаслівыя вучні» — менавіта так лічаць маладыя педагогі Нясвіжчыны | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\n«У шчаслівага настаўніка — шчаслівыя вучні» — менавіта так лічаць маладыя педагогі Нясвіжчыны\n07.04.2018 100 Нясвіжскія навіны 0 Comment\nШкола — гэта не толькі агульнаадукацыйная ўстанова, але і дарога ў вялікае жыццё, неаглядны свет ведаў. У школе мы вучымся ўменню жыць у калектыве, быць праўдзівымі, спагадлівымі, мэтанакіраванымі і шмат чаму іншаму. А дапамагаюць нам у гэтым настаўнікі, якія дадуць мудрую параду, падставяць сваё плячо, падкажуць правільнае выйсце з той ці іншай сітуацыі, навучаць пераадольваць жыццёвыя цяжкасці і рухацца наперад. Менавіта такія настаўнікі былі ў маім жыцці і, я ўпэнена, такімі стануць сучасныя педагогі — маладыя, адукаваныя, харызматычныя, з высокім пачуццём адказнасці, поўныя творчай энергіі, якія выхоўваюць такіх жа цікавых, камунікабельных, здольных разважаць людзей. І сённяшні аповед пра іх.\nЯ.А. Залескі (на сцэне са сваімі вучнямі) мае ступень магістра, лаўрэат конкурсаў «Сузор’е талентаў» і міжнароднага конкурсу настаўнікаў геаграфіі Расіі і Беларусі «Я люблю геаграфію». Мэта яго педагагічнай дзейнасці — выхаваць граматную асобу, навучыць вучыцца, здабываць інфармацыю, супастаўляць факты, любіць сябе, сваіх блізкіх і сваю радзіму. Расказваючы дзецям пра вялікіх географаў-першаадкрывальнікаў\nі даследчыкаў, ён заўсёды прыводзіць прыклад, як цяжка яны жылі, якія выпрабаванні прайшлі. «Чалавек, які вырашыў стаць\nнастаўнікам, адказны за ўсё, што ведае і ўмее.\nЯкімі будуць вынікі педагагічнай працы сёння, такім будзе\nнаша грамадства заўтра», — упэўнены Яўген Аляксандравіч\n23 сакавіка СШ № 4 г. Нясвіжа вітала фіналістаў конкурсу прафесійнага майстэрства «Педагагічны дэбют», які праходзіў у раёне ў чацвёрты раз. Ён праводзіцца з мэтай раскрыцця творчага патэнцыялу маладых педагогаў, умацавання матывацыі да педагагічнай дзейнасці, прафесійнай і асобаснай самарэалізацыі, павышэння значнасці і прэстыжу прафесіі педагога.\nЯк расказала намеснік начальніка аддзела адукацыі, спорту і турызму Нясвіжскага райвыканкама Святлана Шатрун, гэтаму папярэднічала вялікая работа. Конкурс пачаўся ў кастрычніку мінулага года і праходзіў у два этапы. Першы — школьны (заключаўся ў наведванні і ацэньванні школьнымі камісіямі адкрытых урокаў, якія давалі маладыя настаўнікі), другі — раённы. Ён падзяляўся на тры туры. Удзельнікі першага тура павінны былі прадставіць творчую работу (эсэ) «Прафесія, якую я выбраў» і прайсці псіхолага-педагагічнае тэсціраванне. Па выніках гэтага тура вызначыліся дванаццаць паўфіналістаў. Яны праводзілі адкрытыя ўрокі ў чужым класе іншай установы адукацыі, напярэдадні атрымаўшы тэму, а таксама прэзентавалі свой педагагічны вопыт. І па выніках гэтых двух тураў другога этапу вылучыліся шэсць фіналістаў, якія і прынялі ўдзел у трэцім — заключным. Гэта настаўнікі англійскай мовы Нясвіжскай гімназіі А. А. Пархомчык, англійскай мовы СШ № 2 г.п. Гарадзея І.І. Галтвяніцкі, беларускай мовы і літаратуры Ланскага НПК дз/с-СШ Н.І. Чарніцкая і настаўнік біялогіі гэтай установы А.Г. Атліванчык, кіраўнік фізічнага выхавання дзіцячага сада № 4 г. Нясвіжа «Караблік дзяцінства» Я.А. Цвяткоў і настаўнік гісторыі і геаграфіі Аношкаўскага НПК дз/с-СШ Я.А. Залескі.\nІ.І. Галтвяніцкага з трэцяга класа цікавіў свет дзяцінства, ён любіў адпачываць у піянерскім лагеры, а пасля восьмага класа свядома\nвырашыў, што зможа быць настаўнікам, бо валодае\nпатэнцыялам, які трэба толькі раскрыць. У гэтым маладому чалавеку дапамог Баранавіцкі дзяржаўны ўніверсітэт. Жаданне вучыць замежную мову ён прывівае праз сістэму ролявых гульняў, дзе дзеці раскрываюцца, зусім па-іншаму ўспрымаюць настаўніка. «Мая задача — даць інструмент для самастойнага даследавання свету, бо калі я буду навязваць сваю парадыгму думак, то навошта мне копіі самога сябе», — упэўнены Іван\nІгаравіч. Ён патрабавальны ў першую чаргу да сябе, лічыць, што кожны ўрок павінен быць адкрытым, таму пастаянна павышае свой прафесійны ўзровень, вывучае шмат дадатковай літаратуры.\nНастаўніка цікавяць і іншыя сферы: мастацтва, псіхалогія, фатаграфія, ён іграе на гітары і спявае. Бо чалавек павінен быць развітым усебакова, валодаць міждысцыплінарнымі\nсувязямі. Гэта патрэбна яму, патрэбна яго вучням\nА.Г. Атліванчык прытрымліваецца пазіцыі, што на занятках па батаніцы неабходна выкарыстоўваць жывы\nнаглядны матэрыял прадстаўнікоў расліннага свету. На іх пошукі трэба патраціць значную колькасць часу, але пры пэўным узроўні матывацыі ў работу ўключаюцца і дзеці, і бацькі. «Трэба арганізоўваць прагулкі ў лес, тэматычныя заняткі на свежым паветры, а інтэрактыўныя мадэлі\nвыкарыстоўваць толькі ў тым выпадку, калі няма жывога прыкладу», — лічыць Анастасія Генадзьеўна. Каб прывіць\nклапатлівыя адносіны да прыроды, настаўніца\nправодзіць з вучнямі дадатковыя заняткі. Яна — натура творчая: з дзяцінства спявае ў хоры, цікавіцца кулінарыяй, стварэннем кампазіцый з паперы, любіць чытаць і рыбачыць\nСвятлана Анатольеўна прыві-тала фіналістаў і гасцей свята, адзначыўшы, што маладыя спецыялісты, якія прыходзяць у наш раён — самыя лепшыя. Яны жадаюць працаваць, ісці ў клас, у групу дзіцячага садка, жадаюць даваць веды сваім вучням, выхаванцам, яны любяць дзяцей і атрымліваюць любоў у адказ.\nІ вось, прайшоўшы жараб’ёўку, удзельнікі зрабілі крок насустрач сваёй маленькай перамозе.\nЗаключны этап конкурсу уключаў творчую самапрэзентацыю “Мае першыя крокі ў прафесіі”, дзе маладыя спецыялісты выкарысталі самыя розныя дапаможныя сродкі: вершаваную форму падачы, песню і музычны акампанемент, дапамогу сваіх падапечных на сцэне і ў відэасюжэце, урыўкі з фільмаў; відэаролік “Педагог, якога чакаюць…”, у якім паказалі сябе як педагога, які за кароткі адрэзак часу ўжо паспеў наладзіць добрыя ўзаемаадносіны з дзецьмі. Заключнай часткай стала рашэнне педагагічных сітуацый. Адны не былі цяжкімі для вырашэння маладымі настаўнікамі, а некаторыя нават у вопытных педагогаў выклікалі пытанне: «А як бы я павяла сябе ў гэтым выпадку?» Напрыклад: 1. Рома (8 гадоў) адмаўляецца мыць рукі перад ужываннем ежы. Якімі будуць вашы дзеянні? 2. Каця (7 гадоў) і Барыс (8 гадоў). Деці канфліктуюць па прычыне месца за партай. Як паступіце вы? 3. Вучань незадаволены сваёй адзнакай і ў якасці пратэсту залазіць на вучнёўскі стол. У класе раздаецца звонкі смех, што цягне за сабой зрыў рабочай абстаноўкі. Урок немагчыма працягваць. Што будзеце рабіць?\nА.А. Пархомчык (злева) лічыць, што урокі, конкурсы,\nалімпіяды, канферэнцыі — гэта добры падмурак для раскрыцця\nмагчымасцей вучня. Сярод задач, якія ставіць перад сабой педагог,\n— вялікая адказнасць і любоў да дзяцей, а без яе наўрад ці можна стаць сапраўдным настаўнікам. Яна ўпэўнена, што добры педагог павінен ісці ў нагу з часам і сваімі\nпадапечнымі, бо грамадства не стаіць на месцы.\nАлена Аляксандраўна лічыць, што быць паспяховым настаўнікам цяжка, але магчыма. Галоўнае — вучыцца быць шчаслівым. У такога настаўніка і вучні становяцца шчаслівымі,\nяны дзейнічаюць, раскрываюць свае здольнасці, адчуваюць, што іх любяць і жадаюць ім дабра.\nН.І. Чарніцкая (справа) адносіць сябе да катэгорыі аптымістаў. Галоўным багаццем нашага народа лічыць дзяцей. Яна стараецца раскрыць талент кожнага, убачыць самы маленькі поспех. У сваёй працы выкарыстоўвае такую форму работы як буктрэйлер (відэаанонс кнігі) — з мэтай прывіцця дзецям\nцікавасці і любові да чытання. Немалаважнай у педпрацэсе з’яўляецца дапамога з боку бацькоў, з якімі маладая\nнастаўніца цесна супрацоўнічае, бо сям’я і школа — гэта тандэм. Наталля Ігараўна ўпэўнена, што зрабіла\nправільны выбар паміж прафесіямі юрыста і педагога\nКалі Я. А. Цвяткову прапанавалі работу кіраўніка фізічнага выхавання ў дзіцячым садзе,\nён згадзіўся не раздумваючы. Наведаўшы сайт «Карабліка дзяцінства», малады спецыяліст убачыў, што жыццё тут кіпіць: інавацыйныя праекты,\nваланцёрскі атрад «Сардэчка», розныя ранішнікі, спартландыі, сустрэчы з замежнымі гасцямі… Ён зразумеў, што гэта — яго мара: «Я акунуўся ў гэты дзіўны і цудоўны свет дзяцінства,\nзразумеў, што менавіта ад мяне залежыць фізічнае развіццё дашкалят. На мае яшчэ ўчора бесклапотныя студэнцкія плечы лягло самае дарагое — здароўе маленькіх жыхароў планеты Зямля». І ён выдатна спраўляецца са сваімі абавязкамі,\nпрацуючы не толькі з дзецьмі, але і з бацькамі,\nработа яму вельмі па душы. З убачанага і пачутага з упэўненасцю магу сказаць: гэты малады чалавек на сваім месцы.\nІ, як бы не склаўся яго далейшы прафесійны шлях,\nпраца з дашкольнікамі, практычныя навыкі менавіта\nў гэтым калектыве стануць добрым багажом ведаў\nяк у прафесійным, так і асабістым жыцці\nВыступленні маладых спецыялістаў, нягледзячы на іх невялікі педагагічны вопыт, прыцягвалі сваім высокім прафесійным падыходам да справы, інтэлектуальнай напоўненасцю, культурай маўлення, аратарскім майстэрствам, артыстызмам, уменнем знаходзіць выйсце з той ці іншай сітуацыі. Конкурс быў настолькі цікавым, пранікнёным і, у той жа час, вельмі складаным не толькі для ўдзельнікаў, але і для членаў журы, якія ў некаторыя моманты, як стала вядома пазней, хваляваліся больш чым самі канкурсанты. Ацэньванне выступоўцаў патрабавала ад журы пільнай увагі, напружанай працы. Пасля самапрэзентацыі журы папрасіла дадатковы музычны нумар, каб паспець падвесці вынікі. Як адзначыла член журы, старшыня раённага камітэта Беларускага прафсаюза работнікаў адукацыі і навукі Людміла Крупец, судзіць было нялёгка і самым складаным, на яе думку, была творчая самапрэзентацыя.\n— Некаторых педагогаў члены журы бачылі першы раз, і скласці сваё ўражанне пра канкурсанта толькі па тым, як ён паказвае сябе на сцэне, вельмі няпроста. Але ўсе дастойна вытрымалі гэта выпрабаванне, а мы стараліся быць справядлівымі і аб’ектыўнымі, — сказала Людміла Уладзіміраўна.\nНапрыканцы мерапрыемства словы віншавання і падзякі за ўдзел канкурсантам, а балель-шчыкам за падтрымку выказала начальнік аддзела адукацыі, спорту і турызму Нясвіжскага райвыканкама А.У. Клішэвіч. Алена Уладзіміраўна пажадала на будучае, каб конкурс праходзіў у вялікай зале, каб было болей педагогаў, дзяцей.\n— Сёння хацелася, каб сваіх настаўнікаў убачылі і падтрымалі вучні, маленькія дашкаляты, — сказала Алена Уладзіміраўна і дадала: — А відэаролікі мы абавязкова пакажам настаўнікам раёна на педагагічнай канферэнцыі, бо падзяліцца сапраўды ёсць чым.\nХоць конкурс і прадугледжваў саперніцтва і быў арганізаваны, каб вызначыць лепшага, усе этапы прайшлі ў сяброўскай і добразычлівай атмасферы, дзе ўдзельнікі падтрымлівалі адзін аднаго. Але, як і ў кожным конкурсе, тут вызначыліся пераможцы. З невялікім адрывам па колькасці балаў прыступкі п’едэстала гонару занялі Іван Ігаравіч Галтвяніцкі, Яўген Аляксандравіч Залескі і Анастасія Генадзьеўна Атліванчык, заняўшы адпаведна першае, другое і трэцяе месцы. Яны атрымалі дыпломы I, II, III ступені, Ганаровыя граматы аддзела адукацыі, спорту і турызму Нясвіжскага райвыканкама і грашовыя сертыфікаты ад раённага камітэта Беларускага прафсаюза работнікаў адукацыі і навукі. А Яўген Залескі атрымаў яшчэ і прыз глядацкіх сімпатый па выніках анлайн-галасавання, якое праходзіла напярэдадні, набраўшы 500 галасоў. Астатнія фіналісты — Наталлля Ігараўна Чарніцкая, Алена Аляксандраўна Пархомчык і Яўген Алегавіч Цвяткоў — атрымалі дыпломы ўдзельнікаў і Ганаровыя граматы аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама.\nМяне настолькі ўразіў гэты конкурс, што, вярнуўшыся на работу, я папрасіла дазволу ў кіраўніцтва прысутнічаць на наступным, а калі пазней даведалася, што ён праходзіць раз у тры гады, то крышачку засмуцілася. Настолькі моцнымі, змястоўнымі, былі выступленні маладых дараванняў. Перапаўняла пачуццё гонару за тое, што ў сістэму адукацыі прыходзяць такія таленавітыя, разумныя спецыялісты, а гэта значыць, што ў яе ёсць будучыня. Вельмі хочацца, каб і надалей у вачах гэтых людзей гарэлі іскрынкі радасці, дабрыні і любові да сваіх вучняў, каб ніколі не перасыхала тая крынічка, з якой яны чэрпаюць натхненне, энтузіязм, жаданне працаваць, імкненне спасцігаць новае. І, што самае галоўнае, каб гэтыя імкненні, жаданні ўбачылі і пад-трымалі, бо яны паўнапраўна заслугоўваюць увагі, павагі і падтрымкі, у тым ліку і матэрыяльнай, што сёння немалаважна для маладых спецыялістаў. Яны невыпадковыя людзі ў гэтай прафесіі. Сеяць разумнае, добрае, вечнае — гэта іх прызванне. І я вельмі рада за тых дзяцей, бацькоў, якім пашчасціла мець такіх педагогаў. Гэта не толькі мая асабістая думка, але і тых, з кім я мела магчымасць пагутарыць: членаў журы, кіраўніцтва аддзела адукацыі, якія казалі толькі добрыя словы — пра ўсіх разам і кожнага маладога педагога па-асобку. Яны дастойныя прадстаўнікі сваёй прафесіі, якіх любяць дзеці, паважаюць калегі, якімі ганарацца бацькі.\n← 8 апреля — 100 лет военным комиссариатам Республики Беларусь\nЗ разынкамі, павідлам і какосавай габлюшкай. Карэспандэнт «НН» вызначаў сакрэты пасхальнай выпечкі →\nВ Несвижском районе определили самую «интернетную» улицу 160 просмотров


Сейчас: 16:30, 26 мая 2022\nГлавнаяНовостиОбществоВеликой Победе посвящаетсяУспамiн пра земляка\nВеликой Победе посвящается 12 мая 15 1119\nСемдзесят год ззяе мірнае неба над нашай роднай Беларуссю. За гэты час ужо вырасла не адно пакаленне людзей, якія не зведалі жахаў вайны. Да іх адносімся і мы, члены школьнага краязнаўчага гуртка “Спадчына”. У мінулым годзе нам пашанцавала сустрэцца са сведкай падзей радаснага і сумнага для Беларусі 1944-га года — Браніславам Вікенцьевічам Русіновічам. На жаль, да 70-годдзя Вялікай Перамогі ён не дажыў. 28 студзеня 2015 года яго не стала.\nПадчас сустрэчы Браніслаў Вікенцьевіч апавёў нам пра сваю маладосць і тыя жыццёвыя выпрабаванні, якія ляглі на яго плечы не толькі ў ваенны час, але і ў перыяд пасляваеннага аднаўлення краіны. Наш зямляк нарадзіўся 7 жніўня 1922 года і жыў у вёсцы Мантуны. Закончыў 4 класы Катавіцкай польскай школы, а затым Ваверскую польскую сямігодку. Пасля вучобы, як і многія яго аднавяскоўцы, пасвіў коней у пана Сапоцькі. Каб мець кусок хлеба, трэба было батрачыць.\n— У верасні 1939г. была вызвалена тэрыторыя Заходняй Беларусі. Я ў гэты час разам з хлопцамі і дзяўчатамі нашай вёскі і іншых навакольных прымаў удзел у будаўніцтве аэрадромаў каля Начы і Пагародна, — успамінаў субяседнік. — І тут пачалася вайна…\nЗ хваляваннем Браніслаў Вікенцьевіч расказаў аб тым, як нямецкія самалёты бамбілі Ліду:\n— Грукат ад бамбёжкі быў чуваць нават у нас, у Мантунах. Самалёты ляцелі групамі і наводзілі жах на мясцовых жыхароў. Усюды зверствавалі фашысты: палілі нашы вёскі і хутары, моладзь вывозілі ў Германію, здзекаваліся над мірнымі жыхарамі.\nДа размовы далучылася жонка Браніслава Вікенцьевіча — Станіслава Юльянаўна:\n— У 1944 годзе пачалася мабілізацыя. З нашай вёскі (яна таксама нарадзілася ў Мантунах. — Прыкм. аўт.) забралі 33 чалавекі і яго таксама (паглядзела на мужа і змахнула слязу).\nМы даведаліся, што ваенны шлях нашага слаўнага земляка ляжаў праз польскі Беласток. Два тыдні рыхтавалі салдат на перадавую. Малады баец Браніслаў быў адпраўлены ў Люблін у мінамётны полк. Былі раненні, лячэнне ў шпіталі. Трапіў у зенітную артылерыю, фарсіраваў Одэр. Перамогу са слязамі радасці на вачах сустракаў у Берліне.\nУразілі нас і ўспаміны ветэрана пра пасляваенныя гады. Пасля заканчэння вайны Браніслаў Вікенцьевіч працягваў службу ў зенітным палку на тэрыторыі Польшчы. Дэмабілізаваўся ў 1947 годзе. Яму прапаноўвалі застацца там, але адмовіўся — быў адзіным сынам, і бацькі вельмі прасілі вярнуцца дадому.\nПасля вайны пачалося аднаўленне народнай гаспадаркі. І тут наш ветэран быў у перадавых. У 1951 годзе, калі арганізавалі калгас у в. Мантуны, стаў рахункаводам. Затым, пачынаючы з 1955 года, быў старшынёй калгаса “Уперад”. Завочна закончыў Ваўкавыскі сельгастэхнікум.\nБраніслаў Вікенцьевіч карыстаўся заслужаным аўтарытэтам не толькі ў раёне, але і за яго межамі. Ён выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР, абласнога і раённага Саветаў, членам райкама партыі. За свой ратны подзвіг і шматгадовую працоўную дзейнасць узнагароджаны ардэнамі Айчыннай вайны, Леніна, Кастрычніцкай Рэвалюцыі, “Знак Пашаны” (двойчы), шматлікімі медалямі, граматамі.\nЗ 1976 па 1985 год узначальваў Місявіцкі сельскі Савет. Будучы на заслужаным адпачынку — пярвічную ветэранскую арганізацыю сельсавета.\nБраніслаў Вікенцьевіч быў не толькі добрым кіраўніком, але і цудоўным сем’янінам. Разам з жонкаю выгадавалі сына і дачку, дапамагалі падымаць на ногі ўнукаў. Пражылі цяжкае, але шчаслівае жыццё і пакінулі яго амаль разам.\nВось такі няпросты шлях давялося прайсці ветэрану Вялікай Айчыннай вайны Браніславу Вікенцьевічу Русіновічу, памяць аб якім назаўсёды застанецца з намі.\nвучаніца 7 класа Забалацкага НПК.


Вера Брэжнева - фотасесія ў купальніку - Фотасесія 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Фотасесія 2017 ⇒ Вера Брэжнева - фотасесія ў купальніку\nЗнакамітая Вера Брэжнева, доўгі час радавала слухачоў і гледачоў сваёй прысутнасцю ў групе Віягра, не толькі страшэнная прыгажуня - але яшчэ і проста разумніца. Яшчэ з ранняга ўзросту дзяўчына сур’ёзна захаплялася спортам і танцамі, таму заўсёды адрознівалася сваёй пластыкай і здольнасцю да гімнастыцы. Нягледзячы на тое, што Вера ўжо даўно не знаходзіцца ў групе, якая ў свой час прынесла ёй шалёную папулярнасць, гэтая ж папулярнасць ані не падае. А зусім наадварот - дзяўчына працягвае радаваць сваіх прыхільнікаў частымі з’яўленнямі ў кіно і на тэлебачанне, больш за тое, яна падтрымлівае сваю папулярнасць выхадам шматлікіх фотасесій і інтэрв’ю.\nВера і пляж\nНеперасягненая Вера выдатна выглядае не толькі з экрана тэлевізара, але і ў аб’ектыве фотакамеры. Вера Брэжнева ў купальніку не толькі адназначна прыцягвае ўвагу сваіх прыхільнікаў, але і выдатна ўпрыгожвае вокладку любога часопіса. Зрэшты, фотажурналісты ўжо даўно заўважылі талент манекеншчыцы у Веры, і таму яна ўжо даўно красуецца на глянцавых старонках часопісаў і ў інтэрнэце. Фота Веры Брэжневай ў купальніку заслугоўваюць увагі, паколькі дзяўчына выдатна ведае, як трэба пазіраваць для таго, каб выглядаць і жаноцкі і сэксуальна. Больш за тое, Веры уласцівы вобраз завоевательницы-амазонкі, які яна практыкуе падчас фотасесій на пляжы.\nНЕ купальнік, фарбуе\nФота Веры Брэжневай ў купальніку - гэта мара любога фатографа, паколькі дзяўчына можа пахваліцца прыроднай прыгажосцю і выдатнай Фотагенічнасць. Такія фота зараз лёгка можна знайсці ў інтэрнэце, дзе дзяўчына пазіруе на фоне пальмаў, пляжаў і іншых экзатычных месцаў. Вера Брэжнева ў белым купальніку ўзрушаюча выглядае на любым фоне, паколькі ад дзяўчыны літаральна нельга адвесці вачэй.\nБелорусский финал международного конкурса "Королева Весна — 2016" Відэа.\nПапярэдні Тэкст Фотасесія з трускаўкай\nНаступная Артыкул Дэкор для фотасесій


Доўгая спадніца ў клетку - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Доўгая спадніца ў клетку\nСпадніцы ў клетку зноў у трэндзе. Мода на клетку, то ідзе, то зноў прыходзіць, але адно дакладна - з ёй вобраз заўсёды хупавы, элегантны, і яна будзе актуальная не адно дзесяцігоддзе. А калі ўлічыць, што ўжо не першы сезон на піку папулярнасці доўгія мадэлі, то варта сумясціць два гэтых акцэнту. Так што, калі ў вашым гардэробе не зьявілася доўгая спадніца ў клетку, неабходна неадкладна выправіць.\nЯкія бываюць доўгія спадніцы ў клетку?\nСпадніца ў клетку максі можа быць розных колераў - сіняга, жоўтага, бэжавага, фіялетавага і іншых кветак. Кожная дзяўчына можа выбраць колер на свой густ. Але, мабыць, самая распаўсюджаная мадэль - гэта спадніца ў чырвоную клетку. Дзяўчына ў ёй выглядае вельмі ярка, стыльна і сэксуальна.\nСпадніцы ў клетку бываюць самыя розныя:\nз разрэзамі па баках або спераду;\nТут галоўнае ўмела і правільна падабраць патрэбную мадэль, то на працу, на шпацыр.\nКаму ідуць спадніцы ў клетку?\nВядома, спадніцу ў клетку можа апрануць любая дзяўчына, галоўнае ведаць якую клетку і якое яе размяшчэння. Так, напрыклад, вялікая яркая клетка будзе дарэчы для маладых дзяўчат, так як яна прыцягвае да сябе ўвагу. А вось дзяўчатам з пышнымі формамі не варта апранаць вялікую клетку. Для іх лепш, калі гэтая клетка будзе перагорнута, гэта значыць у выглядзе ромба. Для офіса і жанчын больш сталага ўзросту ідэальна падыдзе спадніца ў дробную клетку, неброскую адценняў, напрыклад шэрага. Какетліва і міла глядзяцца пышныя жаночыя спадніцы ў клетку даўжынёй ніжэй калена. Такая мадэль надае вобразу нейкую рамантычнасць.\nМногія стылісты сцвярджаюць, што спадніца ў клетку ў падлогу можа ператварыцца ў плед, калі вы няправільна падбераце матэрыял і афарбоўку. Зараз спадніцы робяць не толькі з традыцыйнай шатландскай тканіны - Тартана. Вельмі шмат мадэляў шыюць з лёгкіх тканін, так і сама клетка бывае розных памераў і размяшчэння. Галоўнае правільна падабраць такую мадэль і клетку на яе, каб насіць яе з задавальненнем.\nЗ чым насіць доўгую спадніцу ў клетку?\nДоўгая клятчастая спадніца сама па сабе досыць выразная і не трывае іншых акцэнтаў. Таму з ёй лепш апранаць аднатонны верх. Гэта можа быць водолазка або блузка: белага, чорнага, бэжавага колеру або адцення у тон з агульным фонам клеткі. Таксама добра глядзіцца такая спадніца ў спалучэнні з жакет, пінжаком і світэрам, кароткім кардиганом. Можна дапоўніць вобраз незаўважнымі аднатоннымі аксэсуарамі або ў такую ж клетку.\nDragon Age 2 Nightmare Walkthrough Pt. 26 (Dougal’s Revenge) Відэа.\nПапярэдні Тэкст Прычоскі ў грэцкай стылі на кароткія валасы\nНаступная Артыкул Як апрануцца на вечарыну?\nМіфы пра ідэальны сексе


Alien Robots - видеослот ад Netent - IGro Слот\nГалоўная » Игровые автоматы » Alien Robots - видеослот ад Netent\nAlien Robots - видеослот ад Netent\nАўтар Сяргей На чытанне 3 мін. Апублікавана 11 верасня 2020\nAlien Robots - сімпатычны відэа-слот ад Netent. Але няхай вас не ўводзіць у зман яго сімпатычны знешні выгляд - гэты гульнявы аўтамат можа прыносіць вялікія выплаты. Мы доўгі час ігнаравалі гэты відэа-слот. Занадта інфантыльнае, на наш погляд занадта проста, занадта па-дзіцячы. Прынамсі, мы так думалі.\nКалі мы пратэставалі гэты гульнявы аўтамат на рэальных грошах, хутка стала відавочна, што вы можаце выйграць велізарныя сумы - да 50 000 манет за спін.\nі гэта звязана з 243 спосабамі выйграць і пашыраюцца Джокер з респинами ў бонуснай раўндзе.\nДастатковы падстава для таго, каб даць Alien Robots гэтак жа добры тэст - спосаб SuperBigWin. Так што без мітусні і без «чорт вазьмі, мы думаем, што ўсе аднолькава хораша», а проста.\nЯк працуюць чужыя робаты?\nшто мы думаем пра Alien Robots?\nПершае, што мы заўважаем , гэта тое, што вы можаце гуляць з 30 фіксаванымі лініямі выплат або з 30 лініямі выплат + 243 спосабамі выйграць. Пры гульні з 30 лініямі выплат працэнт выплат складае 96,3%. Калі вы гуляеце з 30 лініямі выплат і 243 спосабамі выйграць, ужываецца больш высокі працэнт выплат - 96,6%.\nчытаць таксама: Гульнявой аўтамат Fruit Shop\nЗараз нам ніколі не падабаецца, калі мы як бы вымушаны ставіць больш, таму што вам проста патрэбны самы высокі працэнт выплат, але ў гэтым выпадку мы рады гэта зрабіць. Гэтыя 243 дадатковых спосабу выйграць вельмі цікавыя, асабліва з пашырэннем джокер у бонуснай раўндзе.\nДыяпазон ставак складае ад 0,30 да 30 даляраў за спін.\nСімвалы складаюцца з пацешных робатаў і картачных знакаў. Робаты плоцяць больш за ўсіх, і гэта дадаецца.\nВыплаты 5 аднолькавых пры актываванай стаўцы усімі спосабамі:\nЧырвоны робат: 1500 манет\nАранжавы робат 1000 манет | || 129\nЖелтый робот: 750 монет\nСабака-робат: 500 манет\nСіні робат: 250 манет\nКартачныя сімвалы 10, J, Q , K і A: 75 - 120 манет\nНе забывайце, што вы таксама атрымліваеце выплаты за ўсе выйгрышныя камбінацыі на 30 лініях выплат, якія нават вышэй. Напрыклад, 5 чырвоных робатаў на адной з 30 гульнявых ліній выплачваюць не менш за 10 000 манет. Такім чынам, можна атрымаць некалькі выплат з выйгрышнай камбінацыяй. Мы лічым гэта унікальным. Ва ўсякім выпадку, мы яго больш нідзе не бачылі.\nФіялетавы робат з зялёнай панэллю для мозгу з'яўляецца дзікім сімвалам і замяняе ўсе іншыя сімвалы, акрамя сімвалаў роскіду (якія лётаюць талеркі).\nчытаць таксама: Обзор игровых автоматов Lights\n3 ці больш раскіданых лятучых талерак актывуюць бонус бясплатных кручэнняў і даюць мінімум 10 і максімум 50 бясплатных кручэнняў.\nКалі дзікі сімвал выпадае падчас бясплатных кручэнняў, ён расцягваецца на ўвесь барабан, і вы атрымаеце бясплатны респин. Гэта можа прывесці да велізарных выплатах, асабліва калі 2 ці нават 3 барабана могуць стаць зусім дзікімі. Ёсць прычына, па якой максімальная стаўка ў гэтым слоце абмежаваная 30 еўра за спін, тады як у многіх іншых слота Netent максімальная стаўка складае ад 125 да 250 еўра за спін.\nПатэнцыял велізарны, і многія онлайн-казіно проста ня хочуць рызыкаваць тым, што ў іх гуляюць такія мілыя механічныя сябры Alien Robots.\nмы прыемна здзіўлены Alien Robots. Тэматычна мы ўсё яшчэ думаем, што гэта крыху дзіцячы фінал, але мы выявілі, што гэта з'яўленне на самай справе ўсяго толькі ілюзія. І асноўная гульня таксама не вельмі захапляльная, з фонавым шумам таксама сумна.\nАле калі вы выйграеце бонусную гульню, вечарынка раптам пачнецца, і робаты-прышэльцы ажываюць. Часам з велізарнай прыбыткам у выніку.\nУвогуле, нядрэнны слот, які, на наш погляд, пры некалькі больш цвёрдым вонкавым выглядзе мог бы стаць сапраўдным пераможцам.\nКантакты || | 397


21 жнівень 2019, 01:06\nСтаршыня Вярхоўнага суду Беларусі Валянцін Сукала\nСярод недахопаў работы Сьледчага камітэта — парушэньне прынцыпу прэзумпцыі невінаватасьці, заявіў старшыня Вярхоўнага суда Валянцін Сукала па выніках нарады з кіраўнікамі сілавых структур, якая прайшла 20 жніўня ў Аляксандра Лукашэнкі.\n«Быў парушаны галоўны канстытуцыйны прынцып крымінальнага правасудзьдзя — гэта прынцып прэзумпцыі невінаватасьці. Калі органы папярэдняга расьсьледаваньня, органы дазнаньня надаюць асаблівае значэньне першасным апэратыўным даным, атрыманым на пачатковай стадыі крымінальнага працэсу. І затым значэньне гэтых доказаў пераацэньваецца, а затым падчас далейшых працэсуальных дзеяньняў яны не пацьвярджаюцца», — паведаміў Сукала ў эфіры тэлеканала СТВ.\nЁн зазначыў, што існуе тэндэнцыя да павелічэньня колькасьці тамоў крымінальнай справы, што не павышае якасьці расьсьледаваньняў.\n«Манія нейкая на шматтомнасьць ідзе. Чым больш тамоў, тым быццам бы лепш даказаная віна, але нам патрэбныя канкрэтныя [доказы]. Няхай іх будзе менш, але яны будуць лепшымі. Калі яны канкрэтна не выклікаюць сумневаў, калі на відэазапісе ёсьць прадмет атрыманьня хабару, нам не патрэбныя іншыя доказы», — сказаў Сукала ў эфіры ОНТ.\n«У Сьледчым камітэце часам клясыфікуецца складанасьць справы і выдаткі кожнага сьледчага ў залежнасьці ад колькасьці тамоў. Гэта я лічу памылковым, таму што гэта ня сьведчыць ні пра складанасьць справы, ні пра выдаткі. Прыкладна 30% ад такога аб’ёму доказаў не выкарыстоўваюцца судамі, і яны відавочна не патрэбныя», — лічыць Сукала.


17 чэрвень 2021, 15:30\nВіктар Бабарыка. Менск, 2020 год\nПалітвязень Віктар Бабарыка мяркуе, што важнае значэньне змаганьня, нягледзячы на тое, што хуткія перамены не ўдаліся, палягае ў незваротнасьці пачатых працэсаў.\nВіктар Бабарыка да гадавіны свайго ўвязьненьня, якая будзе 18 чэрвеня, даў інтэрвію з-за кратаў парталу Tut.by. Ён выказаў упэўненасьць у пераменах у Беларусі, якія наступяць, нягледзячы на вал рэпрэсій, якія ўчыніў Лукашэнка супраць людзей, што наважыліся запярэчыць ягонай уладзе.\nБабарыка прызнаўся, што ў сям’і і ў штабе абмяркоўвалі магчымыя наступствы рашэньня балятавацца ў прэзыдэнты, разглядалі сцэнары з арыштамі. Аднак ніхто ня думаў, што «ўлада настолькі слабая і спалохаецца свайго народу, што будзе абвешчаная вайна супраць грамадзян Беларусі». Бабарыка называе любую жорсткасьць праявай страху і слабасьці, бо «моцны не бывае жорсткім».\nПа словах Бабарыкі, у працэсе змаганьня важная ня толькі хуткасьць дасягненьня выніку, але і «незваротнасьць пачатых працэсаў». Улады, на думку палітвязьня, зараз трапілі ў «сьпіраль адчаю», таму працягваюць рэпрэсіі, а яго амаль пазбавілі лістоў.\nТаксама палітык расказаў пра сваё стаўленьне да зьняволеньня сына і паплечнікаў.\n«Вельмі няпростае выпрабаваньне разумець, што твой сын — закладнік. Практычна ўсе даўнія сябры, блізкія людзі, як тыя, што ведаюць мяне даўно, так і тыя, хто стаў мне такімі ў апошні час, таксама знаходзяцца за кратамі альбо прайшлі праз затрыманьні і абмежаваньне волі. Хай яны ў рознай ступені знаёмыя са мной, але практычна ніхто зь іх не сказаў пра мяне дрэннага слова, не пайшоў на падман, каб аблягчыць сваю долю. Яны вераць, што я не злачынца. Прызнаць віну ў злачынстве, якога я не зьдзяйсьняў, — падмануць усіх гэтых людзей».\nБабарыка мяркуе, што пратэсты 2020 году захавалі перад Беларусьсю пэрспэктыву застацца самастойнай краінай. Краіна магла б зьнікнуць, і яе лёс тады мала каго цікавіў, а цяпер, пасьля ўсіх падзей, «Беларусі спачувае ўвесь сьвет».\n«Трэба суперажываць трагічным пэрсанальным стратам, але для нацыі і краіны гэтыя людзі пакінулі надзею на лепшую будучыню. Мы павінны быць удзячныя за іх ахвярнасьць. На жаль, так ужо ўладкаваныя любыя супольнасьці: для агульнага шчасьця хтосьці павінен быць „раньнім эвангелістам“ і браць на сябе больш адказнасьці», — сказаў Бабарыка.\nНа 21 чэрвеня прызначаныя судовыя спрэчкі ў справе Віктара Бабарыкі. Сам ён маральна гатовы да працяглага тэрміну ў турме, «тым больш што цяпер там зьбіраюцца ня самыя дрэнныя людзі».\nЯкі плян перамогі? Дыскусія экспэртаў


Тут пачынаўся спецназ | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Тут пачынаўся спецназ\nКоні сена не ядуць\nПра армейскі маштаб невялікай Мар'інай Горкі можна меркаваць па памеры жылых дамоў, збудаваных там для вайскоўцаў. Амаль паўсотні пяціпавярховікаў — цэлы раён.\nВаенная гісторыя Мар'інай Горкі пачалася напярэдадні Другой сусветнай. Падчас буйных вайсковых вучэнняў мясцовы ландшафт прыйшоўся даспадобы наркаму абароны Кліменту Варашылаву. Даў маршал каманду, і ў 1935 годзе сюды з поўдня перакінулі прадстаўнікоў любімага роду войск Варашылава — кавалерыйскую дывізію.\nКоннікі прыбылі ажно з-пад Арэнбурга. І калі з уладкаваннем вайскоўцаў асаблівых пытанняў не паўстала, а вось з коньмі аказалася складаней. Арэнбургскія скакуны не сталі есці беларускае сена. З поўдня ў тэрміновым парадку вайсковымі эшалонамі пачалі вазіць адмысловае стэпавае. Дзе яго тады разгружалі з чыгункі — там і сёння растуць незвычайныя для нашага краю травы, выклікаючы шок у айчынных батанікаў.\nУ Еўропе ўжо гарэла полымя Другой сусветнай вайны. Баі паказалі: час конніцы мінуў. І замест коннікаў на Міншчыне з'явіліся прадстаўнікі абсалютна новай вайсковай прафесіі — дэсантнікі. У Мар'інай Горцы размясцілася 214-я паветрана-дэсантная брыгада, рэарганізаваная пасля ў яшчэ большую вайсковую адзінку — паветрана-дэсантны корпус. Тут жа пачаў базіравацца дэсантна-бамбардзіровачны авіяполк. Была і свая вайсковая школа пілотаў, якую пасля перавялі ў Паставы.\nЯшчэ пасёлак у даваенны час мог пахваліцца ўласным ваенным вучылішчам. Па волі Генеральнага штаба нараўне з Масквой ці Ленінградам такі гонар выпаў і невялічкай Мар'інай Горцы. Выкладчыкам там служыў падпалкоўнік Іван Якубоўскі — будучы знакаміты военачальнік, маршал Перамогі. Праўда, яго курсантам-выхаванцам да маршальскіх зорак дайсці не ўдалося: амаль усе паляглі ў першыя месяцы вайны. Уцалелі толькі лічаныя з іх.\nСамо вучылішча ў пачатку Вялікай Айчыннай перавялі ў глыбокі тыл ажно пад Волагду. Але і там, у Верхнім Усцюгу, яно насіла ранейшую назву з беларускім каларытам — Пухавіцкае пяхотнае.\nА мар'інагорскіх дэсантнікаў, калі грымнуў чэрвень сорак першага, кінулі на захад. І не з парашутамі, як вучылі дагэтуль, а на звычайных аўтамашынах. Далі загад дапамагчы пяхотным дывізіям стрымаць варожы ўдар. Пехацінцы пратрымаліся нядоўга, пачалі адступленне на ўсход, а вось 214-я брыгада адступаць не стала. Больш за месяц білася пад Старымі Дарогамі, а пасля пад Мінскам. І толькі ў канцы жніўня пакінула раён абароны і выйшла да сваіх.\nУ час акупацыі Мар'іну Горку аблюбавалі захопнікі. Вораг стварыў тут моцны апорны пункт, куды з фронту прысылалі салдат і афіцэраў на адпачынак і лячэнне. Тут дзейнічалі шпіталь, зенітна-артылерыйская школа і сапёрныя курсы.\nІ танкісты, і сапёры, і камбайнеры\nПасля вызвалення ў Мар'іну Горку вывелі франтавую дывізію (якая, дарэчы, скончыла вайну ў Чэхаславакіі), адно са старэйшых злучэнняў Чырвонай Арміі — 30-ю гвардзейскую Іркуцка-Пінскую імя Вярхоўнага Савета РСФСР.\n— Першай задачай вайскоўцаў тут у пасляваенны час стала размініраванне, — успамінае ветэран Валянцін Грышын. — Мін засталося ўсюды процьма — і ў гарадку, і на навакольных палетках. А яшчэ даводзілася дапамагаць мясцовым хлебаробам, бо працоўных рук у калгасах не хапала. Зімой і летам кіпела баявая вучоба, а ўвесну і восенню вайскоўцаў можна было бачыць на трактарах ці на жняярках.\nУ 1968 годзе дывізіі давялося тэрмінова зноў вярнуцца ў Чэхаславакію. Камандзіроўка выдалася няпростай: падчас вулічных баёў былі і ахвяры, і параненыя. Назад злучэнне ў Беларусь так і не вярнулі. «Трыццатка» заставалася ў славацкім горадзе Зволене ажно да 1990 года. І толькі калі сацыялістычны лагер пачаў трашчаць па швах, Іркуцка-Пінскую зноў перакідваюць у Беларусь. Яе месца там, праўда, было занятае: у ваенным гарадку дыслацыраваліся палкі 8-й гвардзейскай танкавай дывізіі. Восьмая танкавая лічылася дывізіяй скарочанага штату: яна мела толькі 2,5 тыс. чалавек асабовага складу замест 11 тыс. Але тэхнікі і зброі быў поўны камплект — сховішчы ажно трашчалі. І ў гэты перапоўнены гарадок накіроўваецца яшчэ адна дывізія. Танкавую спешна расфарміроўваюць, а на яе месцы пачынаюць разгружаць эшалоны «чэхаславацкай»— 30-й мотастралковай. Дывізія прыйшла баявая. Штат далёка не той, што ў мясцовых танкістаў, — каля 12 тысяч салдат і афіцэраў. Не хапала месца для яе танкаў і бронетранспарцёраў. І ў сакрэтным парадку (каб вораг не даведаўся) дывізіі дазваляюць трымаць адзін мотастралковы полк без баявой тэхнікі. І толькі тады неяк змаглі размясціцца.\nКалі распаўся Савецкі Саюз, у гарнізоне, як і ўсюды, закіпеў вір падзей, вынікам якіх у тым ліку сталі і паламаныя лёсы. Але дывізія, як ні дзіўна, уцалела. Беларускае ваеннае кіраўніцтва пасля скараціла яе да брыгады. У час, калі востра не хапала сродкаў і матэрыяльных рэсурсаў, з ёй нават былі праведзены буйныя вучэнні. А па вяртанні з тых вучэнняў, афіцэры і салдаты даведаліся: стараліся яны марна, іх злучэнне скарачаюць — будзе толькі база захоўвання тэхнікі.\nЦяпер там няма і той базы. Маўкліва стаяць старыя казармы; дзе-нідзе вайсковыя будынкі прызвычаілі да сваіх патрэб розныя грамадзянскія ўстановы. Такім чынам была загорнута вайсковая старонка ў гісторыі гэтага раёна Мар'інай Горкі. Відаць, назаўсёды.\nУ 1962 годзе частку гарадка аддзялілі пад суперсакрэтны аб'ект з жорсткай прапускной сістэмай. Нагналі туды ваеннаслужачых-асілкаў, якія нават намёкам не выдавалі, чым займаюцца. У звышсакрэтным гарадку размясціўся вайсковы спецназ. Які нават камандаванню Беларускай ваеннай акругі не падпарадкоўваўся — а толькі Галоўнаму разведвальнаму ўпраўленню ў Маскве. Там рыхтавалі салдат і афіцэраў, якія на вайне маглі літаральна ўсё. Такая брыгада была ў Беларусі ўсяго адна.\nПадчас вайны ў Афганістане мар'інагорская брыгада накіравала туды ад сябе 334-ы атрад спецыяльнага прызначэння, які ў горнай краіне ў мэтах захавання сакрэтнасці маскіраваўся пад пяты асобны мотастралковы батальён. Размешчаны ён быў у невялікім гарадку Асадабад каля афгана-пакістанскай мяжы — гэта самая ўсходняя кропка дыслакацыі савецкіх войск у Афганістане.\nВаявалі мар'інагорцы добра. Два ваеннаслужачыя з гэтага атрада сталі Героямі Савецкага Саюза.\nАле на пачатку адметнага баявога шляху здарыўся бой у Мараварскай цясніне. Першы бой 334-га атрада на той вайне, пра які многія яго ветэраны і цяпер успамінаць не хочуць.\nНа месцы дыслакацыі сённяшняй брыгады стаіць помнік, на якім 108 прозвішчаў салдат і афіцэраў. Гібель 29-ці з іх датавана адным днём красавіка 1985 года. Гэта беспрэцэдэнтная колькасць ахвяр за адзін бой. Тым больш, для вайсковай эліты — спецназ.\n...Выхад атрада ў горы пачынаўся як звычайныя вучэнні. І разглядаўся нібы лёгкая прагулка. Крыху больш за месяц былі мар'інагорцы на вайне — сапраўднага пораху яшчэ не нюхалі. Расслабляла надзея, што душманы павінны дрыжаць ад страху ад аднаго іх з'яўлення. Ды і накіроўваліся байцы ў ноч прачэсваць пасёлак, які знаходзіўся ўсяго за тры кіламетры ад іх ваеннага гарадка. Разведка заўважыла там назіральны пост маджахедаў — мізэрная цэль.\nАле душманы добра падрыхтаваліся. Кажуць, што дапамаглі ім тады прафесійныя наёмнікі-іншаземцы. Заманілі нашу першую роту ў пастку. І калі тая, разбіўшыся на баявыя групы, пачала праследаваць паставых, якія нібы кінуліся наўцёкі, адсеклі яе ад астатніх, акружылі і пачалі знішчаць.\nБоепрыпасы ў нашых скончыліся вельмі хутка: на такі кароткі выхад іх шмат браць не сталі. Радыёсувязь з батальёнам, як заўсёды гэта здараецца ў адказны час, знікла. І падтрымкі адтуль чакаць было бессэнсоўна.\nКамандзір роты капітан Мікалай Цэбрук, зразумеўшы ўсё, кінуўся на ворага і быў забіты куляй у шыю. Лейтэнант Мікалай Кузняцоў ратаваў параненых, а потым, каб не трапіць у палон, падарваў сябе гранатай. Услед за ім яшчэ сем байцоў атрада, маладых, дужых, таксама не захацелі трапіць ворагу ў рукі жывымі — падрывалі сябе.\nІ ўсё гэта — пад бокам у нашага гарнізона. Шалёную страляніну ў гарах там, безумоўна, пачулі. Але тэхніка не магла ноччу хутка туды прарвацца, артылерыя падключылася са спазненнем, ды і не мелі артылерысты дакладных каардынат для стральбы ў цемры.\nКажуць, тыя спецназаўцы, хто ўцалеў, выходзілі з пекла да сваіх... ссівелымі. А ім жа толькі па васямнаццаць-дваццаць гадкоў было. У кагосьці з іх і зброю з рук пасля доўга не маглі вырваць.\nПра гэтую няўдалую аперацыю і сёння стараюцца шмат не гаварыць. Але гэта было.\n29 маладых хлопцаў — ахвяр памылкі вайсковай тактыкі, шапказакідальніцтва ці штабной бязглуздзіцы — сёння нема глядзяць на нас з салдацкага помніка на тэрыторыі брыгады.\nМяняю Даманава на Хельсінкі\nЗ савецкіх часоў у тутэйшым гарнізоне кватаравалі яшчэ і вартавыя неба — зенітная ракетная брыгада. Брыгада мела добрую зброю для свайго часу — комплексы «Аса». Гэтая вайсковая часць і ў беларускай арміі захавалася. На мяжы двухтысячных гадоў яе адсюль перакінулі на Брэстчыну, у Даманава. Можа, такі маршрут і быў апраўданы стратэгічна, але для афіцэраў і іх сем'яў пераезд у лясны гарнізон падаўся цяжкім. Некаторыя і не паехалі ў даманаўскія лясы. Звольніліся, каб застацца ў горадзе.\nУжо гадоў дваццаць мар'інагорцы маюць магчымасць хоць штодзень і без усялякіх віз наведваць «Хельсінкі». Тут ёсць цэлы так званы фінскі квартал. Бо, як і ў Баранавічах, тут напрыканцы СССР будавалі гарадок для савецкіх часцей, якіх выводзілі з Германіі. Тэндар выйгралі будаўнікі з Фінляндыі. Імя «Хельсінкі» атрымаў узведзены імі ўнівермаг.\nДарэчы, сюды, як і ў Баранавічы, войскі з Германіі не прыйшлі. Цяжка меркаваць, як бы тады выглядаў гарнізон, атрымаўшы з Германіі яшчэ адну баявую паўнавартасную дывізію. У новыя кватэры з радасцю засяляліся мясцовыя вайскоўцы. Новабудоўлі прапаноўвалі тады нават мінскім бескватэрным — і некаторыя згаджаліся: вельмі ж незвычайна выглядала створанае фінамі жыллё. У нас тады так будаваць яшчэ не ўмелі.\nАснову сённяшняга гарнізона складае тая самая знакамітая 5-я брыгада спецназа. Яна цяпер тут адна за ўсіх. Летась злучэнне справіла паўвекавы юбілей. Туды па-ранейшаму мараць трапіць на службу беларускія юнакі. І, як і раней, гэта не кожнаму па сілах.\n2114 Вядомыя спартсмены заклікаюць падтрымаць мір і стабільнасць у Беларусі\n1219 Іна Карабан, начальнік аддзела гігіены, эпідэміялогіі і прафілактыкі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь\n672 Алег Гайдукевіч: Мы можам мець розныя палітычныя погляды, але мы разам будзем жыць у гэтай краіне\n600 (Не)канферэнцыя для школьных настаўнікаў «EdCamp Belarus—2020» пройдзе 10–11 кастрычніка\n507 Уладзімір Дражын: Калі не быць крытычным, то можна дапусціць шмат памылак у жыцці\n449 Беларускія гісторыкі абмеркавалі ўрокі ўз'яднання Заходняй Беларусі і БССР