Свіслацкі парк » Свiслацкая газета Новости Свислочи и района Свислочская газета\nЖизнь / История Свислоччины | 22-05-2009 | Просмотров: 2 189 |\n"7 цудаў Свіслаччыны"\nСвіслачане добра ведаюць, што сваім паркам яны абавязаны Вінцэнту Тышкевічу (1757 – 1816 гг.). Калі сядзіба перайшла ва ўладанне графа, ён карэнным чынам памяняў яе аблічча. Рэзідэнцыю графа акружаў тэрасны парк з воднай сістэмай. Палац з бакавымі флігелямі не з’яўляўся кампазіцыйным цэнтрам. Ён размяшчаўся за ліпава-грабавай алеяй і быў абнесены драўлянай агароджай з цаглянымі слупкамі. Адасобленасць палаца – характэрны элемент сядзібна-паркавых ансамбляў у стылі галандскага барока, вельмі распаўсюджанага ў той час на Беларусі.\nУ канцы ХIХ стагоддзя парк атрымаў пейзажнае афармленне, тут з’явіліся экзатычныя дрэвы: арэх манчжурскі, лістоўніца амерыканская, шырокалускаватая туя заходняя, піхта бальзамічная і сібірская, шаўкоўніца белая.\nЧасткова захавалася да нашых дзён грабавая алея, якая праходзіла ад палаца па верхняй тэрасе.\nПаўночная частка парка мела самастойнае кампазіцыйнае рашэнне, аснову якога складалі два вузкія вадаёмы, выцягнутыя па ўсёй шырыні парка. У заходняй частцы яны былі злучаны каналам, ва ўсходняй – з ракой Свіслач, якая абмяжоўвала сядзібу. Вакол вадаёмаў праходзіў кальцавы прагулачны шлях з перспектывай на люстэрка вады.\nПарк захоўваўся, па сведкам сучаснікаў, у педантычным парадку. Як адзначае польскі гісторык Р. Афтаназі ў сваім даследаванні “Справы рэзідэнцыі на былых крэсах Рэчы Паспалітай”, “...газоны былі гладкімі, быццам сукно, дарожкі пасыпаныя прасеяным жвірам, на зямлі – ніводнага лісточка альбо галінкі, дрэвы і кусты акуратна падстрыжаныя, прыгладжаныя, быццам прычоска ў элегантнага чалавека”.\nУ 1998 годзе водная сістэма парка была рэканструявана. Сажалкі паглыблены і павялічаны, з’явіўся новы вадаём. Праз цэнтральны вадаём пабудаваны мост, які вельмі палюбілі маладажоны. Многія з іх пакінулі тут замочкі ад свайго шчасця, якія нікому не раскрыць, а здымкі на мастку ёсць, мабыць, ва ўсіх вясельных альбомах свіслачан.\nУ заходняй частцы парку пасаджаны дрэвы. Яны ўжо адметна падраслі і хутка сайдуцца сваімі кронамі. Тады ж парк прыгожа агарадзілі, а пры ўваходзе пабудавалі арку. Некалі аркі былі з чатырох бакоў пры ўездзе ў Свіслач, і гэтая нібы нагадвае аб пераемнасці архітэктурных прыёмаў.\nСёння Свіслацкі парк – улюбёнае месца адпачынку свіслачан. Тут праходзяць масавыя гулянні, святы, спартыўныя мерапрыемствы.\nСтартуе конкурс раёнкі “7 цудаў Свіслаччыны”\nПра гэта шэпчуць ліпы векавыя...


Юлія Гатоўка: “Заўсёды падтрымаю імкненне да самаразвіцця” | zviazda.by\nАлеся » Асоба БСЖ » Юлія Гатоўка: “Заўсёды падтрымаю імкненне да самаразвіцця”\nЮлія Гатоўка: “Заўсёды падтрымаю імкненне да самаразвіцця”\nСёлетні год поўніцца для Юліі Гатоўка, галоўнага ўрача 5-й дзіцячай паліклінікі горада Мінска, добрымі падзеямі. Па выніках Рэспубліканскага конкурсу “Жанчына года-2017” яна стала пераможцай у намінацыі “За лідарства і паспяховае кіраўніцтва”. А нядаўна, напярэдадні Дня медыцынскага работніка, ёй прысвоілі званне “Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь”.\n– Часопіс “Алеся” віншуе Вас, Юлія Валер’еўна! Але думаецца, што да глабальнага падвядзення прафесійных вынікаў вам яшчэ вельмі далёка.\n– Я таксама мяркую, што ў мяне наперадзе яшчэ шмат чаго – і цікавай работы, і важкіх здзяйсненняў, і, спадзяюся, прыемных момантаў.\n– Звычайна дзеці “прымяраюць” на сябе ў першую чаргу прафесію сваіх бацькоў. Вы ж, наколькі я ведаю, першы медык у сям’і. Мне наогул падаецца, што з такой знешнасцю вас павінны былі прывабліваць сцэна ці подыум…\n– Так, не памыляецеся: я думала паступаць у тэатральны або ў інстытут культуры. Але перамагла ідэя важнасці дапамогі людзям, якая заўсёды культывавалася ў нашай сям’і. Таму я задумалася аб прафесіі медыка. А калі ўявіла, што мая артыстычнасць будзе да месца ў рабоце з маленькімі пацыентамі, без сумневу спынілася на педыятрыі. Адразу ва ўніверсітэт паступаць не стала, вывучылася спачатку на медыцынскую сястру, затым – на фельчара, і толькі потым атрымала кваліфікацыю ўрача.\n– Затое засвоілі сваю прафесію дасканала, ад самых азоў. Але ж жаночы калектыў у бюджэтнай установе – не самая простая каманда для кіраўніка?\n– Тут таксама вопыту набіралася паступова. Наогул, у медыцыне я ўжо шмат гадоў. Працавала медыцынскай сястрой у дзіцячай інфекцыйнай бальніцы. Там жа засталася пасля размеркавання ўрачом. У паліклініку на пасаду загадчыцы аддзялення я прыйшла ўжо спецыялістам са стажам практычнай стацыянарнай работы. Неўзабаве прызначылі на пасаду намесніка галоўнага ўрача. А ў 2015-м стала галоўным урачом. Так што прайшла ўсю службовую лесвіцу ад самага пачатку і калектыў свой ведаю не адзін год.\n– Таму, пэўна, вам з лёгкасцю ўдалося стварыць дружную, спрацаваную каманду.\n– Як ні дзіўна, тут мне дапамагла цяжкая сітуацыя, у якой на той момант апынулася паліклініка. Мікрараён наш – “Каменная Горка” – густазаселены. Мноства маладых і шматдзетных сем’яў. У 2015 годзе, калі я заняла пасаду галоўнага ўрача, мы абслугоўвалі каля 32 тысяч дзяцей, у той час як звычайна дзіцячая паліклініка ахоплівае 15 -17 тысяч чалавек. Нагрузкі на кожнага з супрацоўнікаў былі велізарныя, але ўсе мы ішлі насустрач маленькім насельнікам і іх бацькам, працавалі безадмоўна і з вялікай любоўю.\nНаогул, у педыятрыі без любові да сваёй справы нельга. Выпадковыя людзі пайшлі з прафесіі менавіта ў той складаны час звышнапружання, і сёння ў нас – цудоўная каманда. Вельмі ганаруся сваім калектывам!\nПры перанапоўненасці зоны абслугоўвання паліклінікі мы ў першую чаргу імкнуліся захаваць даступнасць медыцынскіх паслуг для кожнага дзіцяці мікрараёна. А сёння працуем над якасцю і пашырэннем відаў лячэбнай дапамогі, прафілактычных мерапрыемстваў. Пасля адкрыцця дзіцячага аддзялення ў 26-й дарослай паліклініцы пацыентаў у нас паменшала ўдвая, і з’явілася такая магчымасць – думаць на перспектыву. Сёння ў нас у аддзяленні медрэабілітацыі даступныя магніта- і лазератэрапія, цеплалячэнне і бальнеалячэнне, парафінавыя аплікацыі, душ-масаж і іншыя віды масажу, працуюць кабінеты функцыянальнай і ультрагукавой дыягностыкі, скрынінг-абследавання, кабінет па фарміраванні здаровага ладу жыцця ў дзяцей.\n– Лічыцца аптымальным, калі ў калектыве прадстаўленыя розныя пакаленні – гэта дазваляе захаваць пераемнасць вопыту і традыцый.\n– У нас рознаўзроставая каманда, у якой вельмі развітыя сяброўская падтрымка адзін аднаго і настаўніцтва. Старэйшыя перадаюць свой прафесійны вопыт, стараюцца прывіць маладзейшым традыцыю бескарыслівасці і адданасці медыцынскай справе. Маладыя, у сваю чаргу, дапамагаюць засвоіць інфармацыйныя тэхналогіі, без чаго не абысціся ў сучаснай медыцыне. Прыемна назіраць такое ўзаемаўзбагачэнне прафесійнага майстэрства.\nСакрэт паспяховага лідарства ад Юліі Гатоўка: “Камфортныя ўмовы для працы і магчымасці для самаразвіцця”\n– А як сёння з сярэднім звяном спецыялістаў, якое звычайна працуе найбольш прадуктыўна, бо і вопыт ужо набыты, і сілы, здароўе ёсць?\n– Шчыра кажучы, сярэдняе звяно толькі пачынае фарміравацца. Мы прыкладаем шмат намаганняў, каб маладыя спецыялісты і надалей заставаліся ў нашым калектыве. Як ні дзіўна, вялікую ролю тут адыгрываюць маральныя фактары. У прыватнасці, мы шмат гаворым з моладдзю пра асабівасці нашай прафесіі, якая дае нам адчуванне каштоўнасці і сэнсу жыцця. У медыкаў ёсць магчымасць сутыкнуцца з чужым болем і нешта змяніць да лепшага ў чужым жыцці. Няхай гэта будзе маленькая радасць ад выздараўлення дзіцяці, а часам здараецца, што мы выратоўваем чыёсьці жыццё – гэта сапраўды важная матывацыя ў прафесіі. Трэба яе толькі адчуць. Памятаю сябе, калі працавала ў дзіцячай інфекцыйнай бальніцы. Заходзіш раніцай у аддяленне і бачыш, як весела шчабечуць-бегаюць дзеткі, якія зусім нядаўна ледзьве маглі дыхаць, прыціснутыя да ложка цяжкой хваробай. І думаеш: не, не дарэмна ты на свеце жывеш…\n– Што яшчэ, акрамя маральных стымулаў, з’яўляецца важным для згуртаванасці калектыву?\n– Пастаянна праводзім анкетаванне спецыялістаў і вывучаем іх патрэбы і пажаданні. Вядома, важнае значэнне мае заработная плата. Але большасць адзначае, што ледзь ці не галоўную ролю іграе камфортнае знаходжанне на рабочым месцы. Важна і тое, што многія нашыя медыкі жывуць побач з паліклінікай, а значыць, маюць магчымасць сустрэч і сяброўскіх зносін па-за сценамі ўстановы.\n– А што вы ўкладаеце ў паняцце “камфортнае знаходжанне на рабочым месцы”? Вы ствараеце “цяплічныя ўмовы” або выкарыстоўваеце ў кіраўніцтве толькі “пернік”?\n– У нейкім сэнсе гэта мой сакрэт як кіраўніка… Імкнуся зразумець кожнага са сваіх спецыялістаў і даць ім тое, што для іх важна, каб адчуваць сябе паспяховымі. Здараецца, што нехта марыць атрымаць іншую спецыялізацыю, іншага цікавіць кар’ерны рост, новыя веды, а хтосьці проста хоча перайсці на абслугоўванне іншага ўчастка. Найперш я заўсёды падтрымліваю імкненне да самаразвіцця. Лічу, што ўсе закладзеныя прыродай магчымасці і прафесійныя схільнасці чалавека павінны рэалізавацца.Так, напрыклад, нядаўна наша педыятр перавучылася на хірурга.\n– Аднак ці не паўплывае гэта на прафесійны ўзровень урача, калі “скакаць” са спецыяльнасці на спецыяльнасць?\n– Мне вельмі падабаецца выказванне: “Не трэба хадзіць па адной і той жа дарозе, таму што мы будзем бачыць толькі адзін і той жа пейзаж. Трэба мяняць маршрут”. Валоданне сумежнымі спецыялізацыямі пашырае медыцынскі кругагляд і дазваляе больш паспяхова вырашаць праблемы пацыентаў. Я і сама стараюся пастаянна развівацца, вучыцца новаму. Зараз заканчваю клінічную ардынатуру на базе Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра “Маці і дзіця”, скончыла Акадэмію кіравання пры Адміністрацыі Прэзідэнта РБ. З цікавасцю і гатоўнасцю заўсёды вучуся на курсах павышэння кваліфікацыі.\n– Вы – вельмі актыўны чалавек. Напэўна, гэта дапамагае вам як кіраўніку?\n– Лічу, што кожны кіраўнік павінен весці актыўнае прафесійнае і грамадскае жыццё. І паказваць прыклад падначаленым. Да таго ж гэта робіць жыццё больш цікавым і дынамічным. У нас шмат моладзі працуе, ім патрэбны нейкі рух, нефармальныя зносіны, магчымасць праявіць сябе творча. Таму мы праводзім разнастайныя грамадскія мерапрыемствы, удзельнічаем у розных конкурсах, арганізоўваем сумесныя паездкі, вечары адпачынку для супрацоўнікаў. Усё гэта таксама матывуе і ўваходзіць у паняцце “камфортнае знаходжанне на рабочым месцы”.\n– Карацей, з вамі не засумуеш! А што маецца на ўвазе пад грамадскімі мерапрыемствамі?\n– Беларускі саюз жанчын, членам якога я з’яўляюся, прапануе многа карысных грамадству і цікавых людзям ініцыятыў. Некаторыя з іх пераплятаюцца з нашымі прафесійнымі абавязкамі, і мы прымаем у іх самы актыўны ўдзел. Здароўе жанчыны, падтрымка мацярынства, ўмацаванне сямейных каштоўнасцяў, прафілактычная работа з сацыяльна-небяспечнымі і няпоўнымі сем’ямі – гэтыя важныя напрамкі дзейнасці БСЖ не пакідаюць абыякавымі ні мяне, ні маіх калег.\n– Ведаю, што і сёння вы практыкуеце як педыятр. Але ці хапае часу і сіл на асабістае жыццё, на ўласную дачку?\n– Жанчына можа многае, гэта не проста дзеля чырвонага слоўца сказана. У прыватнасці, не па характары мне проста так спакойна сядзець на месцы: чым больш я занятая, тым больш паспяваю. Бацькі, сям’я, дачка – усе мы падтрымліваем адзін аднаго. Калі побач любімы чалавек, калі ёсць блізкія людзі, калі ўсе здаровыя – гэта і ёсць тая жыватворная крыніца, якая дае сілы і жыццёвы патэнцыял.\nТак, на жаль, часам мне падаецца, што свайму дзіцяці я ўдзяляю ўвагі менш, чым хацелася б… Адпачынак, школьныя канікулы, проста выхадны дзень – імкнуся правесці іх з дачкой. Дзяўчынцы ўжо 11 гадоў, сур’ёзна захапляецца танцамі, выдатна вучыцца ў гімназіі. Мы з ёй лепшыя сяброўкі.\n– Напэўна ж, вы ведаеце яе планы на дарослае жыццё?\n– Сярод яе прыярытэтаў ёсць прафесія ўрача, аднак пакуль што перыядычна з’яўляюцца і іншыя жаданні. У любым выпадку яна будзе мець права выбару: лічу, што мы павінны ісці толькі ў тую прафесію, да якой ляжыць душа. Большую частку свайго жыцця мы праводзім на працы, і вельмі важна, каб яна была любімай, прыносіла радасць і задавальненне.\nФота: Артур ПРУПАС, Юліяна ЛЕАНОВІЧ\n360 Як мастак Май Данцыг ствараў свае карціны


Валянцін Елізар’еў: Балет немагчыма стварыць з халодным сэрцам | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Тэатр » Валянцін Елізар’еў: Балет немагчыма стварыць з халодным сэрцам\nДзякуючы Валянціну Елізар'еву беларускі балет стаў адным з найлепшых у Савецкім Саюзе, а потым здабыў і сусветную вядомасць. Красамоўнае сведчанне гэтаму — прысуджэнне Елізар'еву ў 1996 годзе прэміі Міжнароднай асацыяцыі дзеячаў харэаграфіі «Бенуа дэ ля данс» як найлепшаму харэографу свету (за пастаноўку балета «Страсці» Мдзівані).\nТворчасць знакамітага харэографа сучаснасці па заслугах ацэнена і на дзяржаўным узроўні. Валянцін Елізар'еў — кавалер ордэна Францыска Скарыны, ордэна Дружбы народаў, ордэна Айчыны другой і трэцяй ступені. Ён — лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь і прэміі Саюзнай дзяржавы.\nАле ёсць і адваротны бок неверагоднай папулярнасці Елізар'ева-харэографа. Зайздрасць. Нядобразычлівасць. Скептыцызм. На жаль, усе гэтыя крыватолкі прывялі аднойчы да неверагоднага: знакамітага харэографа на цэлых дзевяць гадоў адлучылі ад роднага тэатра. Ад тэатра, але не ад любімага балета.\nУ рэшце рэшт справядлівасць перамагла. І восенню 2017 года Елізар'еў трыумфальна вярнуўся ў Вялікі тэатр. Трыумфальна, бо за няпоўныя два гады паставіў у новай рэдакцыі пяць сваіх шэдэўральных спектакляў. А на нядаўняй Нацыянальнай тэатральнай прэміі атрымаў яшчэ адну ўзнагароду — «За шматгадовае служэнне сцэне».\nБалет — мастацтва думкі\n— Валянцін Мікалаевіч, вы неяк выказалі даволі парадаксальнае меркаванне пра тое, што балет — гэта мастацтва думкі.\n— А ў чым парадокс?\n— Ну, хоць бы ў тым, што гэта мастацтва без слоў.\n— Вы ведаеце, балет, напэўна, тым і цудоўны, што ён можа адным ці некалькімі жэстамі перадаць думку, на якую словамі спатрэбілася б цэлая старонка. Магу назваць толькі адну ўмову-абмежаванне: балет немагчыма ствараць з халодным сэрцам.\n— Іншымі словамі — не быць рамеснікам.\n— Вы ведаеце, я да гэтага вызначэння стаўлюся вельмі паважліва. Калі гэта рамеснік высокага ўзроўню. У балеце, асабліва ў выканаўцаў, поспех на пяцьдзясят працэнтаў залежыць ад прыроды і на пяцьдзясят працэнтаў — ад адукацыі. Рамяство павінна быць атрымана з вельмі добрых педагагічных рук. Сапраўдны педагог не ламае чалавечае цела, а як бы фарміруе яго наноў, адточвае, удасканальвае яго пластыку.\n— Вы згадалі важнасць добрай педагагічнай школы. Ці склалася такая школа ў нас у краіне?\n— Так, яшчэ ў даўнія часы сюды, на тэрыторыю Вялікага Княства Літоўскага, запрашаліся найлепшыя французскія, італьянскія педагогі, якія працавалі з мясцовымі балетнымі школамі. А ў ХVІІІ стагоддзі такіх школ было нямала. Дастаткова назваць Гродзенскі тэатр Тызенгаўза, Нясвіжскі тэатр Радзівілаў, Слонімскі тэатр Агінскага, Ружанскі тэатр Сапегаў, Слуцкую і Шклоўскую балетныя трупы і іншыя.\nНайлепшыя вучні з гэтых школ былі адабраны рускім балетам у Маскве, Санкт-Пецярбургу, а таксама ў Варшаве. Так, напрыклад, прыгонная балетная трупа са Шклова прыдворнага тэатра Сямёна Зорыча была перададзена дырэкцыі Санкт-Пецярбургскіх імператарскіх тэатраў і вывезена ў сталіцу Расійскай імперыі. А «Таварыства танцоўшчыкаў Яго Каралеўскай Вялікасці» ў Варшаве сфарміравана з выпускнікоў балетных школ Гродна і Слоніма. Шмат таленавітых беларускіх танцоўшчыкаў было перададзена Міхалам Казімірам Агінскім польскаму каралю Станіславу Аўгусту Панятоўскаму ў вечнае валоданне.\nУ выніку такога шчодрага донарства ў беларускім балеце, росквіт якога прыпадае на ХVІІІ стагоддзе, у наступныя гады нічога значнага не адбывалася. Усё было сканцэнтравана ў трох сталіцах — Маскве, Санкт-Пецярбургу, Варшаве.\nНовы ўздым у развіцці беларускага балета намеціўся ў пачатку дваццатых гадоў мінулага стагоддзя. Менавіта тады пры Першым беларускім дзяржаўным тэатры была сфарміравана прафесійная балетная трупа. Заняткі будаваліся на аснове методыкі выдатнага рускага педагога Агрыпіны Ваганавай. Такім чынам, у ХХ стагоддзі сапраўдная методыка класічнага балета ў Беларусь прыйшла ўжо не з Захаду, а з Расіі.\nБурнае развіццё беларуская харэаграфія атрымала пасля Вялікай Айчыннай вайны. Многае адбывалася ўжо і на маіх вачах. Прыняўшы творчую эстафету ад маіх папярэднікаў — Канстанціна Алексютовіча, Канстанціна Мулера, Атара Дадышкіліяні, я паставіў перад сабой задачу не толькі не ўпусціць высока паднятую планку, але і па магчымасці падняць яе яшчэ вышэй.\n— Кажуць, рэжысёру-пастаноўшчыку неабходна быць у нейкім сэнсе дыктатарам. А як складваюцца адносіны з калектывам у вас?\n— Дыктатура павінна быць, але дыктатура таленту. Два гады таму я прыняў, як бы гэта сказаць мякчэй, няправільна сфарміраваныя трупы. Вось зараз я спрабую навесці там парадак. Даць дарогу маладым, таленавітым кадрам. Гэта — вялікая і складаная работа.\nНіхто не зацікаўлены рабіць беларускі рэпертуар, акрамя нас саміх. Хачу, каб у нас была свая школа і рэжысёрская, і харэаграфічная, таму так многа зараз уводжу моладзі.\nЯкія ў мяне адносіны ў калектыве? Самыя паважлівыя. Асабліва да дзяўчат, жанчын. Ніколі ў сваім жыцці я не дазволіў сабе сказаць грубае, дрэннае слова ў адрас артыстаў. Магу сказаць крыўдную праўду аб рабоце. Але абавязкова ў мяккай, інтэлігентнай форме. І то стараюся рабіць гэта сам-насам. А вось хвалю заўсёды публічна. Бо ў творчых людзей павышаная ранімасць. Таму, нягледзячы ні на што, крыўды часам бываюць. Але мы іх пераадольваем у працэсе работы.\n— Пасля таго як вы бліскуча скончылі Ленінградскую кансерваторыю, напэўна, у вас былі шматабяцальныя запрашэнні. А як апынуліся ў Мінску?\n— Сапраўды, такія запрашэнні былі. Адно з іх — у Сафійскі тэатр оперы і балета. У мяне жонка балгарка, і, зразумела, яна агітавала мяне паехаць працаваць на яе радзіму. Але гэтаму не суджана было збыцца. Мяне выклікалі ў Міністэрства культуры СССР і строга сказалі: «На вас паступіла заяўка з Мінска, галоўным балетмайстрам у Вялікі тэатр оперы і балета. Настойліва вам раім падумаць над гэтым».\nБеларускі тэатр у той час быў якраз на гастролях у Кіеве. Я паехаў туды прыгледзецца. Балетная трупа ў мяне асаблівага захаплення не выклікала. Але калі крыху пазней я пабываў у Мінску, пабачыў сцэну Вялікага — раз і назаўсёды ў яе ўлюбіўся. Працаваць на такой шыкоўнай сцэне — мара любога харэографа. І я даў згоду.\n— Паслухайце, у дваццаць шэсць гадоў — і адразу на такую адказную пасаду. Не страшнавата было?\n— Вядома, страшнавата. Але мяне вельмі цёпла прынялі ў Мінску. Міністр культуры Беларусі Юрый Міхайлавіч Міхневіч (а гэта ён быў ініцыятарам майго запрашэння) даў мне карт-бланш у творчасці. Пашчасціла і з кіраўніцтвам тэатра. Яго дырэктар Мікалай Панцеляймонавіч Шаўчук, чалавек не выпадковы ў мастацтве, першы час пастаянна дапамагаў мне і словам, і справай.\n— А як сустрэла трупа?\n— Спачатку насцярожана. Глядзелі паблажліва. І гэта зразумела: прыйшоў нейкі хлапчук, мала каму вядомы харэограф, і будзе наводзіць тут парадкі. А перада мной былі ўжо паспяховыя майстры, народныя і заслужаныя артысты.\nНа шчасце, у мяне быў які-ніякі вопыт работы з выканаўцамі, акрамя таго, я дастаткова рана адчуў у сабе лідарскія якасці. А потым я зрабіў беспамылковы крок: далучыў да работы над сваім першым спектаклем найбольш здольную моладзь. А трэба сказаць, што тады ў тэатры сапраўды працавала шмат таленавітых танцоўшчыкаў: Людміла Бржазоўская, Юрый Траян, Віктар Саркісьян, Уладзімір Іваноў, Сяргей Пясцехін і іншыя. У іх быў стымул расці, і на рэпетыцыях яны працавалі з поўнай аддачай.\nКалі прэм'ера спектакля (а гэта была «Кармэн-сюіта») прайшла з поспехам, усе астатнія паглядзелі на нас, і перш за ўсё на мяне, ужо са здзіўленнем і цікавасцю, а магчыма, нават з нейкай доляй зайздрасці. І таксама пацягнуліся да мяне.\n— Сямнаццаць гадоў, з 1992 да 2009-га, вы былі дырэктарам і мастацкім кіраўніком Нацыянальнага тэатра балета Беларусі. Ці ўсё з задуманага за гэты час удалося рэалізаваць?\n— Не ўсё. Жыццё, як заўсёды, уносіць у нашы планы свае карэктывы. Але многае ўсё ж было зроблена. Удалося не толькі ўтрымаць колькасны склад трупы, але і палепшыць яе якасць. Што, у сваю чаргу, адбілася на павышэнні мастацкага ўзроўню нашых спектакляў. У гэты няпросты час яны заўсёды ішлі з аншлагамі. Акрамя таго, мы шмат гастралявалі. А гэта дадатковы і дастаткова важкі даход. Адзін наш спектакль за мяжой каштуе ў разы больш, чым тут.\nМагчыма, пэўныя страты я меў толькі ў асабістым плане. Аддаючы шмат часу адміністрацыйнаарганізацыйнай рабоце, я менш увагі надаваў уласнай творчасці. Хоць як сказаць. Тры гады мы з кампазітарам Андрэем Мдзівані вельмі шчыра працавалі над гістарычный пастаноўкай «Страсці», ствараючы яе абсалютна з нуля. У 1998 годзе адбылася прэм'ера балета «Жар-птушка» на музыку Стравінскага. У 2001 годзе ў маёй пастаноўцы выйшаў балет Чайкоўскага «Прыгажуня, якая спіць».\nУ гэтыя ж гады ажыццявіў новыя рэдакцыі існуючых балетаў «Вясна свяшчэнная» Стравінскага, «Стварэнне свету» Пятрова, «Легенда аб Уленшпігеле» Глебава. Некалькі спектакляў былі пастаўлены за мяжой: «Дон Кіхот» Мінкуса ў Стамбуле, «Спартак» Хачатурана ў Анкары, «Эсмеральда» Пуні ў Токіа. Так што і ў плане творчасці быццам грэх скардзіцца.\n— Гром грымнуў нечакана. У 2006 годзе тэатр оперы і балета зачынілі на капітальны рамонт...\n— Так, непрыемнасці, якія неўзабаве пайшлі за гэтым, былі для мяне зусім нечаканымі. Тры гады, пакуль ішоў рамонт, я цягнуў балет, не маючы ўласнай сцэны, без рэпетыцыйнай базы. У Палац Рэспублікі, куды часова ўладкавалі, нас пускалі толькі ў дзень спектакля. Цяпер я нават здзіўляюся, як мы выжылі...\nПры гэтым я стараўся ўнікаць у некаторыя, найбольш істотныя, праблемы рамонту. Так, напрыклад, я дабіўся, каб у сцэны з'явіўся нахіл, які дасць магчымасць палепшыць відовішчнасць спектакляў. Дарэчы, такі нахіл маюць сцэны ўсіх галоўных тэатраў свету.\nУ адстойванні сваіх патрабаванняў даводзілася весці дастаткова рэзкія дыялогі ў Міністэрстве культуры. І, магчыма, такая мая настойлівасць камусьці ў міністэрстве не спадабалася. Таму, калі рамонт скончыўся, мне прапанавалі ўсяго толькі пасаду галоўнага балетмайстра, хоць была абяцана пасада дырэктара — мастацкага кіраўніка ўсяго тэатра. Гэта значыць, хацелі мяне вярнуць да таго, з чаго я пачынаў трыццаць пяць гадоў таму. Але апошняй кропляй, якая перапоўніла чашу майго цярпення, было рашэнне міністэрства прызначыць выконваючым абавязкі дырэктара тэатра чалавека, які нічым сябе не праявіў у мастацтве. І я напісаў заяву на звальненне.\n— Валянцін Мікалаевіч, а магчыма, вы дарма пагарачыліся, можа, трэба было самому пайсці да начальства, пагаварыць, паразумецца?\n— Гэта значыць, пайсці на кампраміс з самім сабой? Не, мне гонар ніколі не дазволіў бы гэта зрабіць. Вядома, такое рашэнне далося мне нялёгка: пайсці з трупы, з якой звязана ўся мая творчая дзейнасць, парваць з тэатрам, якому быў адданы і лічыў сваім родным домам, — драматычны момант у маім жыцці. Але я не мог зрабіць інакш і не шкадую пра гэта рашэнне. Шкада толькі многіх нерэалізаваных творчых планаў. Дарэчы, я пайшоў з тэатра, але не з балета. Усе гэтыя дзевяць гадоў я быў запатрабаваны як харэограф, як балетмайстар. Выкладаў на кафедры харэаграфіі ў нашай Акадэміі музыкі, дзе, дарэчы, застаюся прафесарам і сёння.\n— Знаходзячыся па-за родным тэатрам, вы, мяркую, усё ж сачылі за тым, што адбываецца ў яго сценах?\n— Безумоўна. Стараўся бываць на ўсіх прэм'ерах — балетных і оперных. Але толькі па білетах. З 2009 года я ні разу не зайшоў у тэатр са службовага ўваходу. Проста мяне туды ніхто не запрашаў, як быццам я перастаў існаваць.\n— Настаў 2017 год. Набліжаўся ваш 70-гадовы юбілей. І раптам прапанова правесці ваш творчы вечар...\n— Гэта была ініцыятыва Міністэрства культуры. У ім змянілася кіраўніцтва, і, відавочна, змянілася стаўленне да мяне. Хоць дырэкцыя тэатра да апошняга супраціўлялася. Але, у рэшце рэшт, вымушана была саступіць. Мне нават далі не адзін вечар, а два. Прычым я настаяў, каб гэтыя вечары прайшлі на роднай сцэне, у тэатры оперы і балета.\nТак і атрымалася. 31 кастрычніка я паказаў публіцы абноўлены «Спартак», а 2 лістапада адбыўся вялікі гала-канцэрт зорак беларускага і сусветнага балета.\n— Пасля гэтых трыумфальных урачыстасцяў вам нарэшце прапанавалі вярнуцца ў тэатр… І як вас сустрэлі ў трупе?\n— Сустрэлі вельмі добра. Добразычліва. Усе засумавалі па сапраўднай творчай рабоце. Выказалі пажаданне як найхутчэй навесці парадак у рэпертуарнай\nпалітыцы. Чым я, уласна, адразу ж і заняўся.\nЗ моманту вяртання я паставіў ужо ў абноўленай рэдакцыі пяць спектакляў. Гэта — «Спартак», «Шчаўкунок», «Стварэнне свету», «Кармэн-сюіта» і «Рамэа і Джульета». І мне прыемна, што яны запатрабаваны, збіраюць поўныя залы.\nГутарку вёў Зіновій ПРЫГОДЗІЧ\nГалоўны балетмайстр Вялікага тэатра Беларусі Ігар Колб: Разглядаю свой шлях як яднанне\nЯк праходзіць служба роты ганаровай варты? Рассказвае камандзір Раман Фіцнер\n2833 У Лагойску адкрылі помнік Іосіфу Камінскаму — адзінаму даросламу жыхару вёскі Хатынь, які выжыў\n1882 Абаранiць нельга распаўсюдзiць. Эксперты - пра нюансы i памылкi апрацоўкi асабiстых звестак людзей


У Браслаўскім раёне працягваецца добраўпарадкаванне населеных пунктаў |\nКалі весці гаворку пра добраўпарадкаванне сельскіх населеных пунктаў, то ў першую чаргу трэба адзначыць пераўтварэнні ў Відзах, якія працягваюцца і сёння. Пасёлак набывае не проста прывабны выгляд, ён становіцца больш зручным і сучасным.\nВізітнай карткай Відзаў з’яўляецца адзін з самых высокіх храмаў краіны — касцёл Нараджэння Дзевы Марыі. Перад ім — вялікая плошча, якую ўпрыгожваюць малыя архітэктурныя формы, вялізныя туі, падстрыжаныя ў форме спіралі, лаўкі, нават урны для смецця тут зроблены ў выглядзе арт-аб’ектаў. Ужо больш за год радуе мясцовых жыхароў дзіцячая пляцоўка і новыя аўтобусныя прыпынкі. Заасфальтаваныя нядаўна дарогі, прычым не толькі цэнтральныя, а і прылягаючыя да іх вуліцы, робяць паездку па Відзах больш камфортнай. Абнавілі свой знешні выгляд і ўнутранае напаўненне будынкі школы, КБА, дзіцячых садкоў і каледжа.\nГеральдыка — асобная тэма. Герб пасёлка з’явіўся ў мінулым годзе на ўездзе. Цяпер такая ж пчолка ўпрыгожвае і другі ўезд у населены пункт.\nАналагічныя канструкцыі з’явіліся ў Опсе і Друі. Дарэчы, Опса заўсёды вызначалася парадкам і цяпер можа супернічаць з любым аграгарадком на найлепшае аздабленне. Упрыгожваюць населены пункт клумбы з мноствам кветак, акуратныя будынкі, аўтобусныя павільёны, вакол чысціня і парадак. Ёсць тут і інфармацыйны стэнд, які расказвае пра гісторыю аграгарадка. Мост з рэшткамі вузкакалейкі і паравоз таксама нагадваюць сучаснікам пра багатае гістарычнае мінулае Опсы.\nУ Слабодцы навялі парадак ля касцёла, пафарбавалі помнік Еўфрасінні Полацкай. У многіх вёсках усталявалі прыгожыя альтанкі для людзей, якія чакаюць прыезду аўталаўкі, побач паклалі новы асфальт. Дарэчы, асфальтавання ўжо даўно патрабавала дарога да Друі і ў гэтым годзе новае пакрыццё дойдзе да аграгарадка.\nНапэўна, ніколі не спыняецца працэс добраўпарадкавання ў Ахрэмаўцах. Месца, дзе калісьці было балота, стала любімым для многіх ахрэмаўчан: пляцоўка з агароджанай сажалкай, дэкаратыўным млынам, клумбай, зонай свабоднай бібліятэкі, дзіцячай пляцоўкай і дубам, па якім «гуляе кот вучоны». Многія мясцовыя жыхары прыклалі да добраўпарадкавання гэтай зоны свае рукі. Рамонту патрабавала і пляцоўка ў парку «Бяльмонт». Зноў-такі разам з насельніцтвам улада надала ёй другое дыханне. Цяпер гэта месца для правядзення культурна-масавых мерапрыемстваў таксама ўпадабанае ахрэмаўчанамі.\nПа выніках мінулага года Ахрэмавецкі сельвыканкам стаў лепшым у раёне па навядзенні парадку на зямлі. І нездарма. Тут шмат зроблена па ўладкаванні прыдарожных тэрыторый.\nТакім чынам, толькі па некалькіх прыкладах бачна, што добраўпарадкаванне закранула не толькі раённы цэнтр: актыўна яно ідзе і ў сельскіх населеных пунктах. Застаецца толькі нагадаць усім жыхарам раёна простую ісціну: чысціня і парадак залежаць ад нас саміх. ■


БелаПАН. Расія выдзеліць Беларусі крэдыт у 1,5 млрд долараў\nАдрас старонкі: https://by.belapan.by/archive/2020/09/14/ru_1059895_123/\nДата раздрукоўкі: 28.09.2020 08:09\n14.09.2020 16:52 Эканоміка, Фінансы, Палітыка\nРасія выдзеліць Беларусі крэдыт у 1,5 млрд долараў\nМінск, 14 верасня. Расія выдасць Беларусі крэдыт у 1,5 млрд долараў, заявіў прэзідэнт РФ Уладзімір Пуцін 14 верасня ў Сочы на перамовах з Аляксандрам Лукашэнкам.\nВідэафрагмент пратакольнай часткі сустрэчы Пуціна і Лукашэнкі апублікаваў у сваім тэлеграм-канале "Пул № 3" прадстаўнік крамлёўскага пула, журналіст "Комсомольской правды" Дзмітрый Смірноў.\n"Мы дамовіліся аб тым, што Расія выдзеліць Беларусі ў гэты складаны момант крэдыт дзяржаўны — 1,5 мільярда долараў. І мы гэта выканаем", — сказаў прэзідэнт РФ.\nАкрамя таго, Пуцін заявіў, што Расія застаецца прыхільнай усім дамоўленасцям, "уключаючы дамоўленасці, якія вынікаюць з дагавора аб Саюзнай дзяржаве, АДКБ".\n"Мы разглядаем Беларусь як нашага бліжэйшага саюзніка і, безумоўна, як я вам ужо казаў неаднаразова ў тэлефонных размовах, выканаем усе ўзятыя намі на сябе абавязацельствы", — падкрэсліў ён.\nПаводле звестак Міністэрства фінансаў Расіі, доўг Беларусі па крэдытах, вылучэнне якіх залежала ад РФ, перавышае 10 млрд долараў.\nНа 31 сакавіка 2020 года доўг Беларусі па міждзяржаўных крэдытах, выдадзеных Расіяй, складаў 7 млрд 924,7 млн долараў. Доўг Беларусі па крэдытах, выдадзеных Еўразійскім фондам стабілізацыі і развіцця, у савеце якога старшынюе Мінфін Расіі, складаў 2 млрд 241,4 млн долараў.\nУ беларускім бюджэце на 2020 год былі прадугледжаныя выплаты па дзяржаўнаму доўгу ў памеры 3,9 млрд долараў. Амаль палова гэтых выплат Беларусь у бягучым годзе павінна была ажыццявіць на карысць Расіі і Еўразійскага фонду стабілізацыі і развіцця, якім фактычна кіруе расійскі Мінфін.\nПанядзелак, 28 Верасень 2020, 08:09


РЭСПАНСАРЫЙНЫ ПСАЛЬМ Пс 85 (84), 9аb–10. 11–12. 13–14 (Р.: пар. Іс 45, 8)\nРэфрэн: Нябёсы няхай пральюць справядлівасць.\nСПЕЎ ПЕРАД ЕВАНГЕЛЛЕМ Іс 40, 9–10\nВось Пан Бог прыходзіць з моцаю.\nЕВАНГЕЛЛЕ Лк 7, 18b–23\nРаскажыце яму, што вы бачылі і чулі\nЯн паклікаў дваіх з вучняў сваіх і паслаў іх да Езуса спытацца: Ты той, які павінен прыйсці, ці чакаць нам іншага? Калі яны прыйшлі да Езуса, сказалі Яму: Ян Хрысціцель паслаў нас да Цябе спытацца: ці Ты той, які павінен прыйсці, ці чакаць нам іншага?\nУ той самы час Езус шмат каго вылечыў ад хваробаў, немачаў і ад злых духаў, і многім сляпым вярнуў зрок. І сказаў ім Езус у адказ: Ідзіце і раскажыце Яну, што вы бачылі і чулі: сляпыя зноў бачаць, кульгавыя ходзяць, пракажоныя ачышчаюцца, глухія чуюць, мёртвыя ўваскрасаюць, убогім абвяшчаецца Добрая Навіна. І шчаслівы той, хто не будзе сумнявацца ўва Мне.\nРазважанне да Евангелля: Справы Езуса сведчаць пра Яго\nПадчас чакання жаданай асобы могуць з’явіцца сумненні. Так было ў выпадку Яна Хрысціцеля. Ён усведамляе, што яго місія як пасрэдніка заканчваецца, таму хоча быць упэўнены, што Месія, якога ён прадказваў, сапраўды прыйшоў. Езус указвае на свае справы, якія сведчаць пра Яго, што Ён пасланы Богам (Ян 5, 36). Гэта аздараўленні, якія вяртаюць лад у справе стварэння. Слепата, праказа, таксама іншыя хваробы і калецтвы не былі задуманыя Створцам. Гэта не ўласцівае для чалавека становішча. Менавіта так аб’яўляе сябе Езус, сапраўдны Месія, які прыйшоў вызваліць нас з найбольшай нашай няволі, якой з’яўляецца дзеянне злога духа.\nХрысце, штодзённае чытанне Евангелля ўзмацняе мяне ў чаканні Твайго прыйсця. З надзеяй чакаю Цябе, бо ведаю, што толькі Ты адзіны прынясеш мне сапраўднае шчасце.\nМеткі: Серада, Лекцыянарый, Разважанні, Адвэнт


05 люты 2010, 23:04\nСтаршыня абласной суполкі Партыі БНФ Кастусь Смолікаў лічыць так, бо ў артыкуле «Хто ў складзе камісій?», зьмешчаным у апошнім нумары газэты, напісана, што сярод іншых сваё прадстаўніцтва ў тэрытарыяльных камісіях атрымала і Партыя БНФ. Кастусь Смолікаў кажа, што асабіста вылучаўся ў абласную выбарчую камісію і атрымаў адмову. Адмовілі і партыйцу Аляксандру Венту, які выказаў жаданьне працаваць у гарадзкой выбарчай камісіі.\nІншых выпадкаў, каб сябры Партыі БНФ падавалі заявы на ўдзел у тэрытарыяльных камісіях, паводле Кастуся Смолікава, не было. Больш за тое: на афіцыйным сайце аблвыканкаму зьмешчана зводная выніковая табліца пра склад тэрытарыяльных камісій, і Партыя БНФ там не згадана — адпаведна, яе сябраў у камісіях няма.\nЗьяўленьне непраўдзівай інфармацыі старшыня абласной суполкі Партыі БНФ тлумачыць тым, што або журналістка Любоў Дзядзюра не зразумела розьніцы паміж выразамі «атрымалі прадстаўніцтва» і, да прыкладу, «прэтэндавалі на прадстаўніцтва». Або гэтая недакладнасьць «прапушчана ў друк» сьвядома, каб стварыць у чытачоў-выбарцаў уражаньне пра поўную дэмакратыю ў працэсе фармаваньня камісіі.\nТак ці інакш, але Кастусь Смолікаў зьбіраецца патрабаваць, каб «Віцебскі рабочы» надрукаваў абвяржэньне непраўдзівай інфармацыі.


“Каментар”: Амаль год таму ў Беларусі пачалі набіраць абароты два экалагічныя канфлікты. У Брэсце і Светлагорску мясцовае насельніцтва пачало актыўна выступаць супраць акумулятарнага завода і завода беленай цэлюлозы адпаведна. У чарговым выпуску радыёпраграмы “Вясна” - гутарка з праваабаронцай са Светлагорска Аленай Маслюковай. Яна распавяде пра тое, як распачынаўся канфлікт у яе горадзе, пра бягучую сітуацыю вакол завода беленай цэлюлозы і пра судовыя працэсы, дзе праваабаронца адстойвае права гараджан на мірныя сходы.\n“Каментар эксперта”: Восьмага і дзевятага кастрычніка беларуская афіцыйная дэлегацыя прадставіла ў ААН першую за 20 гадоў справаздачу па выкананні краінай Міжнароднага пакту аб грамадзянскіх і культурных правах. Прадстаўнікі праваабарончых арганізацый, у сваю чаргу, прадставілі альтэрнатыўную справаздачу аб выкананні Беларуссю сваіх абавязальніцтваў у галіне правоў чалавека. На паставе гэтай справазадчы Камітэт па правах чалавека ААН вынес ракамендацыі беларускаму ўраду. Праваабаронцы Валянцін Стэфановіч з “Вясны” і Дзмітрый Чарных з Беларускага Хельсінкскага камітэта распавядаюць пра прынятыя рэкамендацыі.\n“Асоба”: Жыхар Мінска Мікалай Радзівілаў. Два з паловай гады тау, калі знаходзіўся ў вёсцыі ў маці пад Талачыным, Мікалай стаў ахвярай міліцэйскага гвалту. Супрацоўнікі міліцыі, якія прыехалі на вызаў пасля бытавога канфлікту, затрымалі Мікаля і моцна збілі. Вынікам сталі пераломы рэбраў. Аднак следчыя адмаўляюцца ўзбуджаць крымінальную справу.


Муж загінулай шматдзетнай маці: «Мы справімся»\n30 кастрычнік 2013, 12:53\nУ Пружанах пахавалі 39-гадовую маці 11 дзяцей Кацярыну Онахаву, якая скончыла жыцьцё самагубствам. Муж нябожчыцы зьбіраецца выхоўваць дзяцей сам, а жыхары Пружанаў ня могуць зразумець учынку памерлай.\n«Свабодзе» ўдалося зьвязацца з мужам нябожчыцы Аляксандрам праз сацыяльныя сеткі. На тэлефонную размову ён не пагадзіўся, але коратка патлумачыў, што выхоўваць 11 дзяцей плянуе сам.\n«Мы справімся», — сказаў Аляксандар Онахаў.\nГалоўны адмысловец па ахове дзяцінства аддзелу адукацыі, спорту і турызму Пружанскага райвыканкаму Тацяна Гаманчук распавяла Свабодзе, што дзеці, магчыма, застануцца на выхаваньні ў бацькі:\n«Пытаньне гэтае яшчэ не вырашалася, будзем разглядаць дзесьці на днях. Вядома, будзем вырашаць усе разам з гэтай сям’ёй, іх сваякамі... Гэта ня значыць, што мы пазабіраем усіх гэтых дзяцей. Не».\nЧыноўніца распавяла, што Кацярына Онахава пакінула ўражаньне вельмі жыцьцярадаснага чалавека, таму для яе трагедыя стала поўнай неспадзяванасьцю.\nДля 20-тысячных Пружанаў сьмерць Кацярыны Онахавай — сапраўдны шок. Пра сям’ю Онахавых былі заўсёды толькі пазытыўныя водгукі і ў СМІ, і ад органаў апекі. Таму жыхары Пружанаў ня могуць зразумець учынку шматдзетнай маці-самагубцы:\n«Мы сёньня вось толькі што абмяркоўвалі на працы. І хто яго ведае... Жанчына маладая... Можа, там у сям’і непрыемнасьці якія, усялякае ж можа быць. Можа, ня справілася са сваімі абавязкамі... 11 дзяцей — гэта таксама нагрузка вялікая. Як маці я нават ня ведаю, са сваімі двума іншы раз не ўпраўляесься, а тут адзінаццаць...»\n«Па мне, дык гэта дзіўная сьмерць... Таму што кажуць, што яна зьбіралася ўсынаўляць дзяцей, якія ў яе былі ў апякунстве. Да іх у панядзелак павінна была прыйсьці нейкая камісія на гэты конт. Таму незразумела, што на гэта магло яе штурхнуць...»\n27 кастрычніка Кацярыну Онахаву знайшлі павешанай. Жанчына пакінула 11 дзяцей, зь якіх двое біялягічных, а 9 — усыноўленых. У ноч перад сьмерцю Кацярына Онахава пакінула запіс у сваім блогу, дзе не выказвала ніякага намеру скончыць жыцьцё самагубствам.\nАкалічнасьці сьмерці шматдзетнай маці высьвятляе Пружанскі сьледчы камітэт.\nРазам з мужам Аляксандрам нябожчыца была выхавацелем дому сямейнага тыпу. Паводле афіцыйнай інфармацыі, у Пружанскім раёне ёсьць яшчэ адзін такі дом, дзе прыёмныя бацькі выхоўваюць 10 дзяцей. Акрамя таго, у раёне 14 прыёмных сямей.


Дзеяслоў#100: юбілейная вечарына часопіса — 25 чэрвеня\n25 чэрвеня ў кавярні-клубе «Грай» адбудзецца літаратурна-музычная імпрэза, прысвечаная выхаду 100-га нумару часопіса «Дзеяслоў». 25 чэрвеня ў кавярні-клубе «Грай» (Менск, Інтэрнацыянальная, 33) адбудзецца літаратурна-музычная імпрэза, прысвечаная выхаду 100-га нумару часопіса «Дзеяслоў». Аўтары 1-га і 100-га нумару “Дзеяслова”: Святлана Алексіевіч, Галіна Багданава, Леанід Галубовіч, Леанід Дранько-Майсюк, Сяргей Дубавец, Уладзімір Някляеў, Барыс Пятровіч, Яўген Рагін, Алесь Разанаў, Сяргей Рублеўскі...\nТэгі: Дзеяслоў, імпрэзы, выданні, святы\nУ Брэсце прэзентавалі серыю "Паэты планеты"\n11 сакавіка ў Брэсцкай цэнтральнай гарадской бібліятэцы імя А. Пушкіна прайшла прэзентацыя серыі “Паэты планеты”. 11 сакавіка ў Брэсцкай цэнтральнай гарадской бібліятэцы імя А. Пушкіна прайшла прэзентацыя серыі “Паэты планеты”, што выходзіць у выдавецтве Зміцера Коласа. У сустрэчы бралі ўдзел Лявон Баршчэўскі, Барыс Пятровіч, Зміцер Колас, Алесь Разанаў . Публіцы былі прадстаўленыя некаторыя кнігі з перакладной серыі. Усяго пабачылі свет 53 кнігі аўтараў з розных краін свету. На сустрэчы прысутнічалі...\nТэгі: імпрэзы, Брэст, рэгіёны\nУ Мінску прэзентавалі дзённікі Рыгора Барадуліна (фота)\n2 сакавіка — пяць год, як не стала Рыгора Барадуліна. Напярэдадні ў Музеі гісторыі беларускай літаратуры адбылася прэзентацыя пяці кніг «Дзённікаў і запісаў» Рыгора Барадуліна. 2 сакавіка — пяць год, як не стала Рыгора Барадуліна. Напярэдадні ў Музеі гісторыі беларускай літаратуры адбылася прэзентацыя пяці кніг «Дзённікаў і запісаў» Рыгора Барадуліна, рупліва падрыхтаваных Наталляй Давыдзенкай і выдадзеных Саюзам беларускіх пісьменнікаў разам са Згуртаваннем беларусаў свету «Бацькаўшчына» ў серыі...\nТэгі: імпрэзы, партнёры, Рыгор Барадулін, памяць\nПрэзентацыя новых кніг серыі “Пункт адліку” – 28 лютага\n28 лютага ў Літаратурным музеі Максіма Багдановіча адбудзецца вечарына-прэзентацыя новых кніг выдавецкай серыі “Пункт адліку”. 28 лютага ў Літаратурным музеі Максіма Багдановіча адбудзецца вечарына-прэзентацыя новых кніг выдавецкай серыі “Пункт адліку”. Гэтай зімой у серыі “Пункт адліку” выйшла адразу 5 кніг мастацкай прозы выпускнікоў і выпускніц другога курсу Школы маладога пісьменніка – нефармальнага адукацыйнага праекту ГА “Саюз беларускіх пісьменнікаў”. Зборы апавяданняў і аповесці былі напісаныя...\nТэгі: прэзентацыі, імпрэзы\nАдзначым Дзень роднай мовы разам!\n... Cаюз беларускіх пісьменнікаў, ПЭН-цэнтр і SAY.BY праводзяць кампанію “Беларускамоўны” і запрашаюць усіх далучацца да святкавання: цягам дня імпрэзы адбудуцца не толькі ў Мінску, але і ў Брэсце, Бабруйску, Віцебску, Гродне і Магілёве! Распачнецца свята ў сталічнай кавярні “Грай”,...\nТэгі: імпрэзы, партнёры\n1 сакавіка 2019 года ў Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры адбудзецца прэзентацыя пяцітомнага збору “Дзённікаў і запісаў” народнага паэта Беларусі. 1 сакавіка 2019 года ў Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры адбудзецца прэзентацыя пяцітомнага збору “Дзённікаў і запісаў” народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна. Пяць год таму адышоў ад нас народны паэт Беларусі Рыгор Іванавіч Барадулін. Не так і шмат выйшла кніг за гэты час, прысвечаных яго памяці. Асноўнае з выданняў —...\nУ "Акадэмкнізе" прайшла аўтограф-сесія Андрэя Федарэнкі\nАўтограф-сесія Андрэя Федарэнкі, які прадставіў сваю новую кнігу прозы “Сузіральнік”, прайшла ў сталічнай “Акадэмкнізе”. Аўтограф-сесія Андрэя Федарэнкі, які прадставіў сваю новую кнігу прозы “Сузіральнік”, што была выдадзена Саюзам беларускіх пісьменнікаў, прайшла ў сталічнай “Акадэмкнізе”. Кажа аўтар: – Адбываецца аўтограф-сесія маёй апошняй кнігі “Сузіральнік”, якая пісалася каля пяці гадоў. Выдаўцы – часопіс “Дзеяслоў” і “Кнігазбор” прапанавалі зрабіць вечарыну прымеркаваную да гэтай кніжкі...\nТэгі: Андрэй Федарэнка, імпрэзы\nАўтограф-сесія Андрэя Федарэнкі — 31 студзеня\n31 студзеня а 18-й гадзіне ў менскай кнігарні “Акадэмкніга” адбудзецца аўтограф-сесія Андрэя Федарэнкі з нагоды выхаду ягонай новай кнігі прозы “Сузіральнік”. 31 студзеня а 18-й гадзіне ў менскай кнігарні “Акадэмкніга” адбудзецца аўтограф-сесія Андрэя Федарэнкі з нагоды выхаду ягонай новай кнігі прозы “Сузіральнік”. Кніга, якая выйшла ў выдавецкай серыі часопіса “Дзеяслоў” змяшчае новыя аповесці "Ксю" і "Сузіральнік", апавяданні "Сахалінка" і "Шчасце", эсэ...\n9 лістапада на сустрэчу з удзельнікамі культурніцкага праекта "Рэзананс" завітаў бард, перакладчык і вельмі абаяльны музыка Алесь Камоцкі. 9 лістапада на сустрэчу з удзельнікамі культурніцкага праекта "Рэзананс" завітаў бард, перакладчык і вельмі абаяльны музыка Алесь Камоцкі. Клуб “Рэзананс” існуе ўжо 18 гадоў і праводзіць свае мерапрыемствы на розных мінскіх пляцоўках. Гэтым разам усё адбывалася ў бібліятэцы імя Пушкіна. Канцэрт быў зладжаны ў межах грамадскай культурніцкай...\nЦёплыя сустрэчы ў халодны лістапад\nНават халоднымі і шэрымі лістападаўскімі днямі грамадская культурніцкая кампанія “Будзьма беларусамі!” і грамадскае аб’яднанне “Саюз беларускіх пісьменнікаў” дораць сваім сябрам цёплыя і яркія сустрэчы. Нават халоднымі і шэрымі лістападаўскімі днямі грамадская культурніцкая кампанія “Будзьма беларусамі!” і грамадскае аб’яднанне “Саюз беларускіх пісьменнікаў” дораць сваім сябрам цёплыя і яркія сустрэчы. Так, 1 лістапада ў Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце адбылася літаратурна-музычная...\nКастрычніцкія сустрэчы з “Будзьма беларусамі!” ды Саюзам беларускіх пісьменнікаў\nВось і скончыўся другі месяц восені. Ён падарыў шмат цікавага і натхняльнага нашым сябрам з розных рэгіёнаў Беларусі. 22 кастрычніка ў Пятрышкаўскай сельскай бібліятэцы адбыўся выступ Аксаны Спрынчан і Яраша Малішэўскага. Дзея разгарнулася перад настаўнікамі і вучнямі 3 – 5-х класаў. Імпрэза адбылася ва ўмовах добрага настрою і спрыяльнае атмасферы, якую стварылі і супрацоўнікі бібліятэкі, і самі настаўнікі. Аўдыторыя адразу ўлучылася ў дзею, якую пачалі выступоўцы. Прывітаўшыся, спадар Яраш стаў...\nНезабытыя галасы — 29 кастрычніка\n29 кастрычніка СБП ладзіць літаратурныя чытанні памяці ахвяр сталінскага тэрору ў Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры. 29 кастрычніка 1937 года, 81 год таму, былі расстраляныя больш за сто дзеячаў беларускай культуры, навукі, палітыкі, што дае падставу лічыць яго правадзейным Днём памяці ахвяр сталінскіх рэпрэсій. Ужо традыцыйна менавіта ў гэты дзень ГА "Саюз беларускіх пісьменнікаў" запрашае ўспомніць выкрасленыя, але незабытыя імёны нашай літаратуры, прыгадаць добрым словам...\nТэгі: 1937, імпрэзы\nСустрэча ў Нацыянальнай бібліятэцы: уражанні дваістыя\n... саюз “Міжнародны педагагічны клуб”, ГА “Союз писателей Беларуси”, Выдавецкі дом «Звязда» і ГА «Саюз беларускіх пісьменнікаў». У межах імпрэзы, з удзелам прадстаўнікоў дзяржаўных выданняў і пісьменнікаў ГА «Саюз беларускіх пісьменнікаў», прайшлі круглыя сталы і дыскусіі ...\nАльманах "Ратуша" прэзентуюць у Віцебску\n20 кастрычніка ў Віцебску выступяць мясцовыя пісьменнікі, а таксама госці з Мінска. 20 кастрычніка (субота) у Віцебску ў арт-пабе "Торвальд" (вул. Талстога, 1) адбудзецца прэзентацыя літаратурнага альманаха "Ратуша" Віцебскага аддзялення Саюза беларускіх пісьменнікаў. Пачатак у 16.00. Запрашаем!\nТэгі: Віцебск, імпрэзы\nПрыгажуня-восень пануе на нашай зямлі. Яна прыносіць не толькі багаты ўраджай яблыкаў ды бульбы, але і новыя цудоўныя сустрэчы з грамадскай культурніцкай кампаніяй “Будзьма беларусамі!” ды грамадскім аб’яднаннем “Саюз беларускіх пісьменнікаў”. Прыгажуня-восень пануе на нашай зямлі. Яна прыносіць не толькі багаты ўраджай яблыкаў ды бульбы, але і новыя цудоўныя сустрэчы з грамадскай культурніцкай кампаніяй “Будзьма беларусамі!” ды грамадскім аб’яднаннем “Саюз беларускіх пісьменнікаў”. Так, 4 кастрычніка...\nІрына Ляшкевіч прэзентавала новую кнігу (ФОТА)\nПаэтка са Століншчыны прадставіла ў Мінску кнігу, якая выйшла ў серыі "Кнігарня пісьменніка" Саюза беларускіх пісьменнікаў. Паэтка са Століншчыны Ірына Ляшкевіч прадставіла ў Мінску сваю паэтычную кнігу "Вас я чакала...", якая выйшла ў серыі "Кнігарня пісьменніка" Саюза беларускіх пісьменнікаў. Павіншаваць аўтарку прыйшлі яе родныя і блізкія, калегі, прыхільнікі яе творчасці. Вечарына была мультымедыйнай: акрамя "жывых" выступаў, гледачы мелі магчымасць пабачыць...\nТэгі: імпрэзы, прэзентацыі, кнігі, Кнігарня пісьменніка\n... апошні раз Вечаслаў Казакевіч быў у Мінску трыццаць гадоў таму. У родных Бялычнічах – шэсць гадоў таму. Цяпер паэт жыве ў Японіі. Напачатку імпрэзы ён пазнаёміўся з залай: распавёў, як марыў пакінуць сумнае, як тады бачылася, мястэчка; як звальняўся з войска, атрымаўшы магчымасць ...\nВечар Вечаслава Казакевіча ў Мінску\n11 верасня (аўторак) у Музеі Максіма Багдановіча будзе творчы вечар паэта і празаіка Вечаслава Казакевіча (Беларусь-Расія-Японія). 11 верасня (аўторак) у Літаратурным музеі Максіма Багдановіча (вул. Багдановіча, 7а) пройдзе творчы вечар паэта і празаіка Вечаслава Казакевіча. Пачатак у 18.00. Уваход вольны Да меркаванай даты аўтар прыляціць з Японіі ў Беларусь, на вечарыне будуць прадстаўленыя ягоныя кнігі з маскоўскага выдавецтва М. Філімонава. Акрамя самога пісьменніка, у імпрэзе возьмуць удзел...\nТэгі: імпрэзы, паэзія\nГарачымі ліпеньскімі днямі сябры грамадскай культурніцкай кампаніі “Будзьма беларусамі!” і грамадскага аб’яднання “Саюз беларускіх пісьменнікаў” працягваюць свае вандроўкі і дораць радасць на творчых сустрэчах. Гарачымі ліпеньскімі днямі сябры грамадскай культурніцкай кампаніі “Будзьма беларусамі!” і грамадскага аб’яднання “Саюз беларускіх пісьменнікаў” працягваюць свае вандроўкі і дораць радасць на творчых сустрэчах. Так, 24 ліпеня спявачка Таццяна Матафонава-Грыневіч і паэт Міхась Скобла выступілі...\nЦікавосці ад “Будзьма беларусамі!”\nШаноўнае спадарства і спадарыньства, у нас прыемная навіна! Творчыя сустрэчы, якія арганізоўвае грамадская культурніцкая кампанія “Будзьма беларусамі!” пры ўдзеле грамадскага аб’яднання “Саюз беларускіх пісьменнікаў”, прыносяць цудоўны плён! Шаноўнае спадарства і спадарыньства, у нас прыемная навіна! Творчыя сустрэчы, якія арганізоўвае грамадская культурніцкая кампанія “Будзьма беларусамі!” пры ўдзеле грамадскага аб’яднання “Саюз беларускіх пісьменнікаў”, прыносяць цудоўны плён! Нядаўна ў дзіцячым...\nВынік пошуку: 1-20 з 152 Першая | Папярэдняя | 12345 | Наступная | Апошняя


Соннік - Штаны - Dream Book\nСоннік » Ш » Штаны\nДобрае значениеЕсли вам прыснілася, што вы парвалі штаны (страцілі, сапсавалі), прыгатуйцеся да яркага падзеі ў сваім жыцці. Каб гэта падзея здарылася, адштабнуйце левую калашыну зялёнай ніткай (можна гэта зрабіць на ноч, а раніцай выцягнуць нітку). Дрэннае значениеЕсли вам прыснілася, што вы спрабуеце надзець штаны (мерае, купляеце), то хто-то імкнецца заняць ваша месца ў жыцці. Каб у чалавека нічога не атрымалася, тэрмінова прышыйце да сваіх штанах невялікі кавалачак скуры\nШтаны ў сне бачыць, апранаць - перасцярога супраць бязладнага ладу жыцця / страты / як безнадзейная барацьба з пачуццём уласнай нязначнасці. На іншых апранаць - дабрабыт ў асабістым жыцці. Штаны здымаць - дурная слава, насмешка. Чыніць - змяншэнне даходаў. Ірваць штаны - ня ведаючы таго, знаходзішся ў цяжкім становішчы. У вельмі шырокіх або яркіх штанах быць - радасць у доме. У вельмі вузкіх - вялікае нешанцаванне. Мужчынская кашуля - бліжэйшы тваё асяроддзе, што ў ім адбываецца, тычыцца блізкіх табе людзей / радасць, дапамогу сяброў. Белую апранаць - добрая надзея, радасная навіна. Жаночая кашуля - здрада. Мужчыну шмат жаночага бялізны бачыць - вялікая непрыемнасць. На вуліцы ў начны кашулі разгульваць - дурная сумленне. У піжаме - ганебная сітуацыя. Купляць бялізну - шчасце. Прадаваць - недахоп у доме. Рванае мець - страта, хвароба. Чыстае бялізну мець - таксама на шчасце. Брудную бялізну бачыць - прыкрасць, хлусня. Яго сціраць - нейкая прыбытак. Вешаць бялізну-выкананне жаданняў, шчаслівы выпадак. Прасаваць бялізну - страта. Укладваць - чыя-то скупасць. Розныя віды адзення-перамены ў той ці іншы бок (па сне). Фрак насіць - занадта высока сябе шанаваць / цябе оболгут. Народная нацыянальная адзенне - сімвал пыхі. Мантыю, расу апранаць - вяселле. На іншым бачыць - перасцярога супраць хітрага або хлуслівага чалавека. Плашч ў сне апранаць - прыняць аднаго, палюбоўніка. Новы апранаць - поспех, дабрабыт. Прарэхі на ім - непрыемнасць. У кішэню нешта класці - невялікае набыццё. Вымаць - невялікі страту. Дарэмна спрабаваць у ім што-небудзь знайсці - няўдалы намер\nШтаны - прыбытак / сварка, страту, прыкрасць;\nІрваныя надзець - страта;\nНовыя надзець - прыбытак, нечаканая знаходка\nШтаны бачыць - значыць пасварыцца з кім-небудзь;\nАпранаць на сябе штаны ірваныя прадвесціць страту чаго-небудзь патрэбнага;\nШтаны новыя апранаць азначае прыбытак і нечаканую знаходку\nШтаны - да новага залётніка\nШтаны - вас абвінавацяць у тым, што вы чапляецеся за любыя штаны, будучы неабыякавай да мужчынскага паў\nШтаны - да страты сродкаў, як кажуць людзі, застанецеся без штаноў\nАпранаць - страту;\nЗаўважыць на іншых - дабрабыт


На пляцоўцы ля Опэрнага тэатру ўдзень 25 сакавіка адбыўся канцэрт «Сьвята Незалежнасьці». Па розных падліках, туды прыйшлі ад 20 да 50 тысяч чалавек.\nШасьцігадзінны канцэрт каля менскай Опэры стаў цэнтральнай падзеяй сьвяткаваньня стагодзьдзя Беларускай Народнай Рэспублікі. Ён быў дазволены гарадзкімі ўладамі.\nПадчас урачыстай часткі канцэрту з прамовай выступілі грамадзкія дзеячы, прадстаўнікі СМІ, спонсары і партнэры кампаніі #БНР100. Cярод іх Валянцін Голубеў, Алесь Ліпай, Юры Зісер, Франак Вячорка, Зьміцер Дашкевіч і іншыя. Быў зачытаны зварот ад Сьвятланы Алексіевіч.\nУсе падзеі Дня Волі — у жывым блогу Свабоды\n«Сьвята незалежнасьці» — ня толькі музычны канцэрт. Падчас мерапрыемства працавалі фудкорт «Ежа БНР», забаўляльна-адукацыйная пляцоўка «Вуліца БНР», сувэнірны «Кірмаш БНР» і дзіцячая пляцоўка «Дзеткі БНР».\nКолькі было людзей?\nНа другой гадзіне канцэрту #БНР100 старшыня руху «За свабоду» Юрась Губарэвіч паведаміў Свабодзе, што на пляцоўцы на Траецкай гары сабралася каля 20 тысяч чалавек. Павал Белавус сказаў Свабодзе, што лічыў наведнікаў па прадукцыі і галовах і налічыў 40 тысяч.\nНа пятай гадзіне канцэрту вядоўца Аляксей Сапрыкін заявіў са сцэны, што празь «Сьвята Незалежнасьці» прайшлі 50 тысяч чалавек.\nМенская міліцыя афіцыйныя лічбы ўдзельнікаў не агучвала, атрымаць камэнтар Свабодзе не ўдалося.\nПраблемы з сувязьзю\nБольш за 120 чалавек затрыманыя\nПадчас канцэрту #БНР100 людзі ў цывільным пачалі кропкава «адлоўліваць» па-за тэрыторыяй Опэрнага тэатру мінакоў, якія трымалі нацыянальную сымболіку — стужкі, сьцяжкі, балёнікі. Па завяршэньні імпрэзы праваахоўнікі затрымлівалі ў горадзе людзей зь бел-чырвона-белымі сьцягамі.\nЗатрыманьні пасьля завяршэньня канцэрту #БНР100\nПравесьці несанкцыяванае шэсьце на Дзень Волі не ўдалося – удзельнікаў акцыі затрымалі падчас збору на плошчы Якуба Коласа, агулам больш за 30 чалавек. Ініцыятараў дэманстрацыі на чале зь Мікалаем Статкевічам і Ўладзімерам Някляевым затрымалі напярэдадні і вызвалілі пасьля завяршэньня дазволенага канцэрту.\nАгулам 25 сакавіка па Беларусі затрымалі каля 120 чалавек (пароўну ў Менску і рэгіёнах). Большасьць зь іх адпусьцілі без складаньня пратаколаз, але некаторых заўтра чакаюць суды.\nВынікі Дня Волі — у відэастрыме Свабоды\nНа Дзень Волі затрымалі больш за 100 чалавек


Адміністрацыйныя адгалоскі веснавых выбараў у мясцовыя саветы (вiдэа) - Віцебская вясна\nДа адміністрацыйнага перасьледу палітыка спрычынілася тая акалічнасьць, што пры канцы траўня ён зьвярнуўся ў пракуратуру з заявай. Міхаіл Пятроўскі паведамляў пракурору Лёзьненскага раёну Вячаславу Котаву пра два факты незаконнай агітацыі з боку сяброў выбарчых камісіяў у пэрыяд галасаваньня на мясцовых выбарах, якія праходзілі на пачатку бягучага году ў Беларусі.\nПраведзеная пракуратурай праверка паведамленьня партыйнага актывіста ня выявіла парушэньняў дзейнага выбарчага заканадаўства. Матэрыялы праверкі былі перададзеныя ў Лёзьненскі раённы аддзел міліцыі, дзе на Міхаіла Мікалаевіча быў складзены адміністрацыйны пратакол аб зьдзяйсьненьні ім правапарушэньня паводле арт. 24.4 Кодэксу аб адміністрацыйных правапарушэньнях (заведама фальшывае тлумачэньне або заява).\nПаводле гэтага артыкулу партыйцу – шукальніку праўды пагражаў штраф у памеры ад дзесяці да пяцідзесяці базавых велічынь або адміністрацыйны арышт. Пасьля складаньня пратаколу міліцыя перадала яго ў суд Лёзьненскага раёна для разгляду па сутнасьці справы. Аднак суд палічыў недастатковай доказную базу для пачатку адміністрацыйнага працэсу, і матэрыялы справы былі вернутыя ў міліцыю на дапрацоўку.\nДапрацоўка зацягнулася, і калі матэрыялы справы зноў аказаліся ў судзе, мінуў двухмесячны тэрмін, на працягу якога, паводле закону, павінна быць разгледжаная адміністрацыйная справа. На гэтай падставе судом і была спыненая вытворчасьць па адміністратыўнай справе ў дачыненьні да Міхаіла Пятроўскага.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Жыхарка Гарадка: Я абураная паводзінамі судзьдзі Цыганковай (відэа)\tВіцебскі абласны суд скасаваў пастанову аб прыцягненьні актывісткі да адміністрацыйнай адказнасьці (відэа) »


03.12.2016 / 15:01\nНа якім этапе ўтварэньня нацыі знаходзіцца цяпер Беларусь? Ці зьяўляецца фармулёўка «Беларусь не Расея» аб’ектыўнай і непазьбежнай рэальнасьцю нацыебудаўніцтва? Чым можна патлумачыць цяперашняе ляяльнае стаўленьне ўладаў да грамадзянскіх праектаў у сфэры нацыянальнага? На гэтыя пытаньні ў перадачы «Інтэрвію тыдня» адказвае галоўны рэдактар часопіса Arche Валер Булгакаў.\nЦыганкоў: На якой стадыі нацыебудаўніцтва знаходзіцца цяпер Беларусь? Ці яно ідзе, разьвіваецца, набывае новыя формы, робіць крокі наперад? Ці, як сьцьвярджаюць некаторыя, яно спынілася праз палітыку цяперашняга рэжыму і інтэграцыі з Расеяй?\nБулгакаў: Беларускае нацыетварэньне ні ў якім разе не спынілася. Няма такіх палітычных прычынаў, якія б маглі яго спыніць. Нават масавыя расстрэлы, дэпартацыі і іншыя бесчалавечныя дзеяньні ў ХХ стагодзьдзі не былі ў стане прыпыніць станаўленьне беларускай нацыі. Таму было б дзіўна чакаць, што, маючы сваю незалежную дзяржаву, беларусы могуць спыніцца ў сваім нацыянальным разьвіцьці дзеля нейкіх замежнапалітычных ініцыятыў, зьвязаных з беларуска-расейскай інтэграцыяй.\nІншая справа, што нашы веды пра цяперашні этап беларускага нацыетварэньня фрагмэнтарныя, няпоўныя. Гэта ў тым ліку тлумачыцца своеасаблівай палітычнай атмасфэрай, якая існуе ў Беларусі. Нацыя — гэта перш за ўсё палітычная супольнасьць, і, як сьцьвярджаюць тэарэтыкі, яна праяўляецца ў актах палітычнага волевыяўленьня. А спэцыфіка беларускай палітыкі ў тым, што па-сапраўднаму гэтаму волевыяўленьню, дзе б існаваў справядлівы падлік, няма месца. Таму энэргія нацыетварэньня знаходзіць свой выхад ў культурніцкіх ініцыятывах, у грамадзянскай супольнасьці, у безьлічы паасобных мерапрыемстваў, якія праводзяцца як пэўнымі асяродкамі, так і прыватнымі асобамі.\nЦыганкоў: Фактычна ў сувязі з тым, што ў Беларусі няма палітыкі — таму нацыянальная энэргія пайшла ў непалітычныя сфэры?\nБулгакаў: Беларуская палітыка існуе як нешта замарожанае. Калі глядзець чыста фармальна — то ў Беларусі можна назіраць крызіс нацыятворчага праекту, сфармуляванага ў этнакультурных катэгорыях. Беларуская мова, хоць і дзяржаўная, але зь вельмі абмежаванымі правамі ўжываньня ў публічнай сфэры. Беларуская мова не кантралюе нават палову сярэдніх школаў, сфэра яе ўжываньня часам нават зьніжаецца. І гэтак далей.\nАле асноўная прычына, зь якой, як мне здаецца, неправамерна рабіць нейкія высновы на падставе гэтых фактаў, палягае ў тым, што такі парадак рэчаў існуе прымусова. Такі парадак рэчаў ненатуральны і, безумоўна, будзе перагледжаны, як толькі беларусы змогуць свабодна галасаваць і свабодна выбіраць сваю будучыню.\nЦыганкоў: У беларусаў, як у многіх посткаляніяльных дзяржаў, нацыетварэньне адбываецца ў форме «мы не яны». Для Беларусі гэта выліваецца ў формулу «Беларусь не Расея». Па-вашаму, гэта нармальна, гэта аб’ектыўная рэальнасьць? Ці гэта нейкая вычварная форма нацыебудаўніцтва?\nБулгакаў: Я б сказаў, што падзел сьвету на «сваіх» і «чужых» уласьцівы любой, нават самай культурнай нацыі. Возьмем славуты брэкзіт. Што гэта, як не праява жаданьня народу ня быць разам з тым, што большасьць гэтага народу ўспрымае не як «сваё».\nБеларусь тут ня ёсьць выняткам. Але тут пояс адштурхоўваньня ў тэарэтычных выкладках самых зацятых нацыяналістаў — гэта не Эўрапейскі зьвяз, а Расея. Але паколькі беларускі нацыянальны праект быў запозьнены і паколькі існавалі шматлікія перашкоды для ягонай рэалізацыі, вялікая частка беларусаў не ўспрымае Расею як нешта чужое. Але я перакананы, што калі б адбыліся выбары, то сілы, якія ставілі б на ўваход Беларусі ў Расейскую Фэдэрацыю, атрымалі б скрышальную паразу.\nКалі ж падсумаваць, то нічога ненатуральнага і антычалавечнага ў такім моманце самаідэнтыфікацыі няма. Кожны народ ідэнтыфікуе сьвет на сваіх і чужых, так фармуецца ўнутраны культурны код нацыі. Калі гэта нацыя палітычна ўжо сфармаваная, то пасьля працуюць дзяржаўныя інстытуцыі. У Літве ці Польшчы, каб атрымаць сталы від на жыхарства, то трэба пацьвердзіць базавае веданьне нацыянальнай мовы і гісторыі. Так нацыі ў фармальна-працэдурным аспэкце фармулююць пэўныя абмежаваньні для ўваходу чужынцаў у сваю нацыянальную супольнасьць.\nЗ другога боку, паколькі асноўны цяжар фармаваньня нашай нацыі прыпаў на ХХ стагодзьдзе, да таго ж доўгі час беларусам прамывалі мазгі савецкай прапагандай, для многіх беларусаў Расея — гэта ня столькі полюс адштурхоўваньня, колькі полюс прыцягненьня. І гэта факт, які мусім улічваць і якому немагчыма даць рады ў стылі кавалерыйскага наезду.\nЦыганкоў: Калі ўжо працягваць расейскую тэму, то ў сярэдзіне 90-х, калі ўтваралася супольнасьць Беларусі і Расеі, былі зусім іншыя геапалітычныя і ўнутрыпалітычныя ўмовы. Ці адпавядае сёньня гэты праект інтарэсам беларускіх палітычных элітаў, ці яны ўжо думаюць, як ад яго пазбавіцца?\nБулгакаў: Для цяперашняй беларускай палітычнай эліты, якая гуртуецца вакол прэзыдэнта Лукашэнкі, без Расеі няма палітычнай будучыні. Бо Расея — гэта асноўны спонсар гэтак званай беларускай стабільнасьці, дзякуючы якой Беларусь мела ўзровень жыцьця, супастаўны з шэрагам найбяднейшых краінаў Эўразьвязу. Але па меры ўзрастаньня нацыяналізму, шавінізму і вялікадзяржаўніцтва ў Расеі (наагул і сярод палітычнай эліты гэтай дзяржавы), безумоўна, лукашэнкаўскі рэжым пачаў бачыць у Расеі ня столькі крыніцу збавеньне, колькі крыніцу патэнцыйных пагрозаў.\nБезумоўна, тут ёсьць пэўная супярэчнасьць. Менску цяпер не патрэбная «саюзная дзяржава» так, як яна плянавалася ў канцы 90-х гадоў. Больш за тое, сытуацыя з так званай «адзінай візай саюзнай дзяржавы» паказвае, што ёсьць пэўныя маркеры, выходзіць за якія беларускі рэжым не зьбіраецца. Афіцыйны Менск усяляк працівіцца ўвядзеньню супольнай візы з Расеяй, бо ўспрымае гэта як істотнае абмежаваньне дзяржаўнай незалежнасьці.\nГэта толькі адзін з прыкладаў, бо супярэчнасьцяў значна болей. З гэтага вынікае, што палітычныя праекты, заснаваныя на прапагандысцкіх лёзунгах пра адзінства крыві і этнічнае паходжаньне, часта не вытрымліваюць праверку часам. У прыватнасьці, праект беларуска-расейскай інтэграцыі ўспрымаецца цяпер як цалкам кан’юнктурны, які быў патрэбен людзям, што заваявалі ўладу ў Менску і Маскве, дзеля таго, каб вырашаць свае кароткачасовыя палітычныя мэты.\nЦыганкоў: Чым можна патлумачыць цяперашняе ляяльнае стаўленьне ўладаў да грамадзянскіх праектаў у сфэры нацыянальнага — ад беларускамоўнай рэклямы да фэстаў вышыванак? Гэта зноў нейкая каньюнктура, ці дзяржава спрабуе даць волю гэтым праявам нацыянальнага жыцьця?\nБулгакаў: На пачатку сваёй палітычнай кар’еры ў якасьці прэзыдэнта Лукашэнка ўспрымаў людзей беларускай культуры проста як групу нейкіх маргіналаў. Гэтае ўспрыманьне было вельмі нэгатыўнае, ён мог каверкаць беларускія словы, пастаянна ўжываў азначэньне «сьвядомы» да тых людзей, якія праяўлялі сваю нацыянальную сьвядомасьць. Гэта, на маю думку, тлумачылася тым, што ён лічыў, што гэтых нацыяналістаў было вельмі мала і яны мусілі цалкам зьнікнуць з публічнай авансцэны Беларусі. Бо сыстэма адукацыі, СМІ запрацавалі так, каб цалкам маргіналізаваць гэтую супольнасьць.\nАле праз 20 гадоў лукашэнкаўскага панаваньня выявілася, што «сьвядомых» стала ня менш, а толькі больш. Я думаю, тыя, хто трымае ўладу ў Менску, разумеюць, што з адыходам старэйшага пакаленьня маладзейшыя з цяжкасьцю ўспрымаюць савецкую прапаганду, лёзунгі савецкага часу.\nТаму я тут згодны з думкай, напрыклад, Вінцука Вячоркі ды іншых, якія тлумачаць гэта ня добрай воляй уладаў, а проста канстатацыяй таго факту, што беларускамоўныя беларусы сваёй нізавой актыўнасьцю проста адваявалі пэўныя пазыцыі і правы ў грамадзкай прасторы.\nУлада здае толькі тыя пазыцыі, якія, на яе разуменьне, не нясуць стратэгічных праблемаў. Курсы беларускамоўныя могуць дазваляцца, вышымайкі нагул брацца на ўзбраеньне. Але адначасова балянс у адукацыйнай сфэры не зьмяняецца — колькасьць беларускамоўных школаў падае, колькасьць студэнтаў ВНУ, якія навучаюцца на беларускай мове, так і не дасягае адной тысячы.\nТое, што мы называем «мяккай беларусізацыяй», грунтуецца на лягічнай памылцы. Бо беларусізацыя, як гэты працэс ішоў 90 гадоў таму, — гэта была сьвядомая палітычная ініцыятыва ўладаў, якая прадугледжвала вельмі жорсткую праграму ажыцьцяўленьня — перавод зьверху школьніцтва, СМІ ды іншых сфэраў жыцьця на беларускую мову.\nТое, што маем цяпер — гэта проста людзі, супольнасьці, якія ня маюць ключавога палітычнага ўплыву на сытуацыю ў краіне, знаходзяць дзякуючы пэўным паслабленьням палітычнага рэжыму магчымасьці для самавыяўленьня, для рэалізацыі праектаў, важных для нацыянальнай культуры. І гэта працэс таксама кан’юнктурны, бо сёньня дзяржава можа дазваляць канцэрты Вольскага і Міхалка, а заўтра (ня дай Бог), калі сытуацыя памяняецца, пачнуцца зноў палітычныя праблемы з Захадам, то гэта ўсё можа сысьці на нішто.


04/03/2020 Сельская праўда Акцыі, Бяспека 0\nНапрыканцы лютага ва ўсіх рэгіёнах Беларусі праходзіла рэспубліканская акцыя “Адзіны дзень бяспекі”, падчас якой адбыліся прафілактычныя мерапрыемствы па папярэджанні надзвычайных сітуацый, навучанні паводзінам ва ўмовах пажараў, аварый і інш.\nУ другой гарадской школе для вучняў таксама падрыхтавалі некалькі карысных сустрэч і мерапрыемстваў. Распачала акцыю вучэбная эвакуацыя школьнікаў і настаўнікаў на выпадак пажару. Затым да навучэнцаў завітаў галоўны інжынер вытворчага ўпраўлення “Брэстгаз” Жабінкаўскага раёна газазабеспячэння Анатоль Харковіч. Хлопчыкі і дзяўчынкі ўзгадалі правілы бяспечнага карыстання бытавым газам, паўдзельнічалі ў гульні “Знайдзі парушэнні” і добра запомнілі, што трэба рабіць, калі ў пакоі адчуваецца пах газу.\nДа самых юных школьнікаў завітаў інспектар ДАІ Юрый Навасад. Першакласнікі ў гульнёвай форме ўзгадалі галоўныя правілы пешаходаў і паабяцалі інспектару насіць флікер, пераходзіць праз дарогу толькі на зялёнае святло і не катацца на веласіпедзе без дарослых.\nЦікавай выдалася сустрэча з урачом-педыятрам Жабінкаўскай цэнтральнай раённай бальніцы Наталляй Лаўранюк, якая ведае ўсё пра школьны, бытавы і вулічны траўматызм. Яна прывяла прыклады са сваёй практыкі. Здавалася б, нявінная падножка на перапынку можа абярнуцца бядою: удар аб вугал падаконніка, радыятар ацяплення, падзенне з лесвіцы — і вось ужо моцны вывіх, пералом рукі-нагі ці траўма галавы. “Школа — месца для атрымання ведаў, а не траўмаў”, — падкрэсліла Наталля Віктараўна і заклікала дзяцей быць уважлівымі і асцярожнымі ў калідорах, кабінетах, спартыўных залах і на пляцоўках.\nПадчас акцыі ва ўсіх класах прайшлі інфармацыйныя гадзіны “Мая бяспека ў школе”, “Каб не здарылася бяда”, “Хвілінкі бяспекі”, а таксама квэсты “За бяспеку — разам!”.


Маленькімі крокамі — да школы без булінгу, або Чаму мы талерантныя да цкавання? – EdCamp Belarus\nПачатак навучальнага года. У мінскай школе з’яўляецца навічок, які прыехаў у сталіцу з райцэнтра. Літаральна з першых хвілін ён становіцца аб’ектам насмешак і здзекаў з боку сваіх аднакласнікаў… Знаёмая сітуацыя, праўда? Асабліва для тых, каму ў школьныя гады давялося змяніць навучальную ўстанову. Хтосьці з дарослых сам быў калісьці ахвярай школьнага булінгу, хтосьці — агрэсарам, але большасць займалі месца ў «глядзельнай зале» і былі пасіўнымі назіральнікамі. Спачувалі, але ўмешвацца не вырашаліся, бо была пагроза самім апынуцца на месцы ахвяры. Калі б можна было вярнуцца назад і ўсё змяніць… Але машыну часу пакуль не вынайшлі, таму нашы маральныя пакуты мала каго сёння цікавяць. Ці ўсё ж такі можна нешта змяніць?\nПадчас канферэнцыі «Школа без булінгу» адбылася прэзентацыя інтэрактыўнага фільма «Ізгой», знятага КінаШколай-студыяй Андрэя Палупанава па заказе інфармацыйна-кансультацыйнай установы падтрымкі настаўніцкіх ініцыятыў «ЭдКэмп». У анатацыі да фільма гледачоў папярэджваюць: «Разумна падыходзьце да выбару дзеянняў. Памятайце, што ад кожнага вашага кроку будзе залежаць жыццё чалавека». На працягу фільма яны неаднаразова будуць стаяць перад выбарам і галасаваць. Сюжэт далей развіваецца ў залежнасці ад таго, які з прапанаваных варыянтаў быў абраны. Таму ў фільма тры розныя фіналы. Ці здолее навічок уліцца ў новы калектыў і якой цаной? Гэта вырашаць гледачам…\nВядома, у кожнага, хто сутыкаўся з булінгам, свая гісторыя і свая псіхічная траўма. Раней лічылася, што цкаванне пачынаецца, калі прыходзіць вучань, які рэзка адрозніваецца ад усёй астатняй групы, і тая, каб захаваць сваю цэласнасць, пачынае яго выганяць. Але цкаваць могуць і актыўных, таварыскіх дзяцей. Асабліва дастаецца выдатнікам-«батанікам». Праблема не ў канкрэтным вучні, а ў тым, што так паводзіць сябе з аднакласнікамі лічыцца дапушчальным. А яшчэ ёсць меркаванне, што булінг, як і крызісныя сітуацыі, з’яўляецца неад’емнай часткай сталення, што гэта «школа жыцця», таму падлеткам неабходна спраўляцца з гэтым самастойна. У рэальнасці толькі для вельмі моцнай асобы булінг можа стаць прычынай для росту, ад якой ён адштурхнецца і пойдзе далей. А большасць з тых, каго ў дзяцінстве цкавалі, у будучыні не раскрываюць свой патэнцыял, у іх заніжана самаацэнка, яны больш схільныя ў маладым узросце да суіцыдаў, трывожных расстройстваў і дэпрэсій.\n— Не варта блытаць агрэсію з булінгам, — папярэджвае старшы выкладчык БДПУ імя М. Танка, навуковы супрацоўнік РНПЦ псіхічнага здароўя Наталля ГРЭБЕНЬ. — Агрэсія — не заўсёды булінг. Гэта вельмі важны механізм абароны чалавека, адстойвання ім сваёй пазіцыі, свайго «я», і яна жыццёва неабходная. Нельга адносіць усе ахоўныя рэакцыі, якія не датычацца цкавання іншага чалавека, да булінгу. Агрэсія — ненаўмысная рэакцыя, напрыклад, на тое, што хтосьці парушыў твае асабістыя межы, а булінг — заўсёды наўмыснае прычыненне шкоды іншаму чалавеку, прычым гэта не аднаразовая з’ява, а рэгулярная і можа доўжыцца месяцамі.\n— Вывучаліся найбольш распаўсюджаныя прыкметы булінгу, — кажа Наталля Грэбень. — «Калі я іду ў школу, мне неспакойна», — так адказалі 75 працэнтаў школьнікаў. «Былі выпадкі, калі аднакласнікі псавалі мае асабістыя рэчы (71 працэнт). «Перад школай у мяне штосьці баліць, я адчуваю сябе дрэнна» (67 працэнтаў). «У класе я адчуваю сябе напружана» (65 працэнтаў). «Былі сітуацыі, калі я адчуваў нянавісць з боку аднакласнікаў» (64 працэнта). «Некаторыя аднакласнікі звяртаюцца да мяне, выкарыстоўваючы мянушку» (63,5 працэнта), «….могуць мяне штурхнуць ці ўдарыць» (58 працэнтаў).\n— Я прыношу на класную гадзіну кошык з яблыкамі. Іх роўна столькі, колькі вучняў у класе, плюс адзін «зверху». Выбіраю адвольна яблык, прапаную дзецям знайсці ў ім недахопы (ты занадта кіслы, не маеш водару, у цябе шмат плямак і гэтак далей) і сказаць яму пра гэта. Можна не толькі сказаць, але і тыцнуць алоўкам ці сціснуць. Пасля таго як яблык вяртаецца да мяне, кладу яго ў кошык. Дзякую вучням за гульню і частую іх садавіной з каша, даючы магчымасць самім выбіраць. Практыка паказвае, што «паранены» яблык застаецца апошнім (усе яго ігнаруюць), і гэта служыць асновай для далейшых размоў на тэму булінгу. А калі б на месцы яблыка апынуўся чалавек? Між іншым, булінг у гэтай сітуацыі фактычна запусціў настаўнік. Але мала хто з дзяцей адмаўляецца «пакрыўдзіць» таго, хто нічога дрэннага табе не зрабіў. Усе або ўдзельнічаюць у цкаванні, або з’яўляюцца маўклівымі сведкамі…\n«Трэба перастаць казаць пра булінг як пра анамальныя адзінкавыя выпадкі. Цкаванне — вельмі распаўсюджаная з’ява ў школе, проста многія замоўчваюць гэтую праблему, — кажа настаўніца. — Па ацэнках еўрапейскіх даследчыкаў, у ролі ахвяр цкаванняў у розныя перыяды свайго жыцця пабывалі 50 працэнтаў дзяцей, а 10—15 працэнтаў школьнікаў знаходзяцца ў гэтай сітуацыі ў дадзены момант. Кожны дзень яны ідуць у школу як на пакаранне. А мы хочам іх чамусьці навучыць у той час, як яны занятыя выжываннем. Часцей за ўсё, калі даводзіцца ўсё ж такі неяк рэагаваць на факты булінгу, мы шукаем вінаватага, рыхтуем справаздачу аб прынятых мерах (як і каго пакаралі) і… закрываем пытанне. Наша грамадства вельмі талерантнае да цкавання…»\n— Калі школьнік, якога цкуюць, шукае дапамогі ў настаўніка, гэта можна лічыць вялікай удачай, таму што дзеці не схільныя звяртацца па дапамогу да дарослых, рызыкаваць сваім аўтарытэтам — ты быццам бы распісваешся ва ўласнай бездапаможнасці, — падкрэслівае кіраўнік Гарадскога навуковага таварыства навучэнцаў на базе Мінскага дзяржаўнага палаца дзяцей і моладзі Аляксандр СЦЕПУЛЁНАК. — Але, на жаль, настаўнікі часта самі не ведаюць, як выйсці з сітуацыі. А дзеці, як правіла, транслююць у школьным калектыве тыя мадэлі паводзін, што ёсць у іх сям’і. Шмат залежыць ад стылю выхавання: аўтарытарны ён ці дэмакратычны? Заўважана, што часта аб’ектамі цкавання становяцца хлопчыкі, маці якіх праяўляюць гіперапеку, і дзяўчаты, у якіх, наадварот, халодныя адносіны з маці. Калі бацька ў сям’і — агрэсар, дзеці паўтараюць яго ролю ў школе. Сацыяльная няроўнасць таксама, на жаль, мае месца і з’яўляецца прычынай цкавання.\nАляксандр Сцепулёнак расказаў, што існуюць мабільныя праграмы, накіраваныя на папярэджванне булінгу. Адна з самых вядомых і адзначаных узнагародамі — ReThіnk. Гэта інавацыйная, ненадакучлівая, запатэнтаваная тэхналогія, якая эфектыўна выяўляе і спыняе нянавісць у інтэрнэце, перш чым будзе нанесена шкода. Замяніўшы сабой клавіятуру на мабільнай прыладзе, ReThіnk «прысутнічае» ва ўсіх дадатках (ад тэкставых праграм і пошты да месенджараў і сацыяльных сетак) для выяўлення там абразлівых паведамленняў у рэжыме рэальнага часу. Фактычна гэты дадатак дапамагае ўтаймаваць імпульсіўныя паводзіны падлеткаў і страхуе ўладальніка гаджэта ад учынку, пра які ён можа пазней пашкадаваць. Калі хтосьці пачынае пісаць штосьці абразлівае (а ў праграме ўтрымліваеца «архіў» усялякіх абраз), на экране з’яўляецца акенца з прапановай «Пачакай! Ты ўпэўнены, што хочаш адправіць гэта паведамленне?» Як паказала даследаванне, больш як 93 працэнты аўтараў спыняюцца на этапе мадэрацыі.\nРаспрацавала мабільную праграму 13-гадовая Трыша Прабху (сёння вынаходніца і сацыяльны прадпрымальнік ужо навучаецца ў Гарвардскім каледжы). Як і многія сучасныя маладыя людзі, Трыша таксама стала ахвярай кіберзапужвання. А калі яна прачытала ў СМІ трагічную гісторыю маладой дзяўчыны, якая загінула ў выніку самагубства пасля кіберздзекаў, узялася за справу — пачала шукаць эфектыўнае папераджальнае вырашэнне праблемы анлайн-нянавісці. Так з’явілася мабільная праграма ReThіnk, якая ахапіла 5,5 мільёна навучэнцаў з 1,5 тысячы школ па ўсім свеце. Яе спампавалі больш як 500 тысяч разоў. Зараз праграма даступная на шасці мовах, але, на жаль, рускай мовы пакуль няма. Аляксандр Сцепулёнак прапануе стварыць каманду, каб зрабіць яе рускамоўную версію.\nТрыша Прабху распрацавала адну з самых вядомых мабільных праграм супраць кібербулінгу ReThink.Фота: trishaprabhu.com\nСёння ReThіnk — больш, чым проста тэхналагічны прадукт. Гэта рух, заклік да дзеяння, штуршок да спынення нянавісці ў інтэрнэце і выхавання адказных лічбавых грамадзян. А Трыша Прабху з’яўляецца паслом руху супраць запужвання ў сеціве і правяла больш як 50 выступленняў у 30 гарадах.\nPrevious: Рэгістрацыя на EdCamp Belarus online/offline 3.0\nNext: Настаўнік фізікі — пра эксперыментальную навуку, вучнёўскае самакіраванне і бачанне праблемы з розных ракурсаў


Канвертаваць Канадскі даляр (CAD) і Verges (XVG) : Калькулятар абменнага курсу\nКанадскі даляр (CAD) і Verge (XVG) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Канадскі даляр і Verge пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 2 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Канадскі даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Verge валюты па змаўчанні. Націсніце на Verges або Канадскі даляр канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКанадскі даляр гэта валюта, у Канада (Каліфорнія, CAN-). The Verge гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал CAD можа быць запісаная Can$. Сімвал XVG можа быць запісаная XVG. Канадскі даляр дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Канадскі даляр Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Verge Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад coinmarketcap.com. CAD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. XVG каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


\tСпажыванне электраэнергіі ў Беларусі да канца 2025 года ўзрасце да 44 млрд кВт/гадз - Мінэнерга | Навіны рэспублікі | Лельчыцкі раённы выканаўчы камітэт\nСпажыванне электраэнергіі ў Беларусі да канца 2025 года ўзрасце да 44 млрд кВт/гадз - Мінэнерга\n3 снежня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Чакаецца, што спажыванне электраэнергіі ў Беларусі да канца 2025 года складзе каля 44 млрд кВт/гадз. Аб гэтым 2 снежня ў час сустрэчы з калектывам РУП "Белэнергасеткапраект" расказаў міністр энергетыкі Віктар Каранкевіч, паведамілі БЕЛТА ў прэс-службе Мінэнерга.\nВіктар Каранкевіч абазначыў задачы, якія стаяць перад галіной, прымаючы пад увагу ўвод у прамысловую эксплуатацыю Беларускай атамнай электрастанцыі. Таксама ён агучыў прагноз па росце спажывання электраэнергіі. "Калі ў 2019 годзе спажыванне электраэнергіі ў цэлым па краіне склала 38 млрд кВт/гадз, то да канца 2025 года мы плануем выйсці прыкладна на 44 млрд кВт/гадз, а да 2030 года - на 47 млрд кВт/гадз", - адзначыў Віктар Каранкевіч. Паводле яго слоў, гэтаму будзе садзейнічаць рэалізацыя прадпрыемствамі рэальнага сектара эканомікі міжгаліновага комплексу мер па павелічэнні электраспажывання да 2025 года.\nАкрамя таго, распрацоўваецца праект праграмы па павелічэнні спажывання электраэнергіі для ацяплення і гарачага водазабеспячэння. Міністр адзначыў, што гэты напрамак становіцца ўсё больш запатрабаваным. Напрыклад, у 2019 годзе было зарэгістравана каля 17 тыс. запытаў на выдачу тэхнічных умоў на падключэнне электраўстановак індывідуальных жылых дамоў да электрычных сетак для ацяплення і гарачага водазабеспячэння, задаволены 11 тыс. з іх. "За студзень - кастрычнік 2020 года колькасць зваротаў, якія паступілі ад грамадзян, перасягнула 20,2 тыс., з іх каля 16 тыс. задаволены", - падкрэсліў Віктар Каранкевіч.\nБудаўніцтва шматпавярховых электрыфікаваных дамоў - яшчэ адзін перспектыўны напрамак для росту электраспажывання. Іх колькасць таксама будзе павялічвацца.\nАсаблівая ўвага ўдзяляецца развіццю электратранспарту. У Беларусі ўжо зарэгістравана больш за 1,2 тыс. электрамабіляў. Расце і колькасць зарадных станцый для іх. Калі ў 2019 годзе яны спажылі прыкладна 3,8 млн кВт/гадз электраэнэргіі, то за 10 месяцаў гэтага года - 6 млн кВт/гадз.\nУ час сустрэчы Віктар Каранкевіч адказаў на пытанні работнікаў прадпрыемства. Датычыліся яны будаўніцтва БелАЭС, эпідсітуацыі, магчымасці ўзвядзення новага адміністрацыйнага будынка для "Белэнергасеткапраекта". Прагучалі і прапановы, у тым ліку аб пераглядзе тыпавых тэхналагічных праектаў і карт, якімі карыстаюцца праекціроўшчыкі.\nРУП "Белэнергасеткапраект" - адзінае ў Беларусі прадпрыемства, якое выконвае ўвесь комплекс праектна-пошукавых работ для электрасеткавых аб'ектаў усіх класаў напружання 0,4-750 кВ.


Зубная шчотка Philips Sonicare HealthyWhite - Выдатны надзейны\nЗубная шчотка Philips Sonicare HealthyWhite - Каментар\nВыдатны надзейны працавік. Водгук праз 6 гадоў выкарыстання.\nЯ хацела шчотку, якія чысцяць зверху ўніз, а не кругавымі рухамі , гэта быў адзін з асноўных крытэрыяў. Такім чынам выбар быў зроблены ў карысць sonicare Philips. Шчотку я купляла ажно ў далёкім 2012 годзе. Разважліва закупляліся і зменныя асадкі. Дык вось я да гэтага часу ёй карыстаюся (канец 2017 года). Яна да гэтага часу выдатна трымае зарад да тыдня, чысціць на выдатна. Не шкадую аб куплі і рэкамендую ўсім!\nНядаўна наведвала стаматолага ў сувязі з цяжарнасцю, і была прыемна здзіўленая, даведаўшыся, што зубы дагледжаныя і зубной камень адсутнічае. Значыць шчотка спраўляецца са сваёй задачай.\nСправядлівасці дзеля заўважу - мой сыход за зубамі заключаецца не толькі ў выкарыстанні зубной шчоткі але і ирригатора


ГлавнаяНовостиОбществоСэлфі на памяць, ранішнікі, конкурсы. У Валеўскай школе адзначылі Міжнародны жаночы дзень\n07 Марта 2021 200\nВясна. Прачынаецца прырода, самы час задумацца як павіншаваць мілых жанчын і дзяўчынак са святам 8 сакавіка. Дадзенае свята стала адным з самых любімых у вучняў Валеўскага дзіцячага сада-сярэдняй школы. Дзень 5 сакавіка, напярэдадні цудоўнага свята, ў гонар самай прыгожай палавіны чалавецтва, ў нашай школе прайшоў пад дэвізам “Сустрэць. Парадаваць. Здзівіць!”.\nГасцінна сустракалі з самага рання дзеці педагогаў, працаўнікоў і, канешне ж, дзяўчынак, акружаючы іх увагай і клопатам. Размешчаная ў фае ўстановы фотазона і цудоўная музыка задалі святочны настрой. Госці, вучні і педагогі з вялікім задавальннем выкарысталі магчымасць зрабіць сэлфі ці групавае фота на памяць.\nСёлета хлопчыкі вырашылі, што кожная жанчына нашай школы варта кветкавага падарунка. Дзякуючы майстар-класам педагога-арганізатара Адашкевіч І.М., яны вырабілі кветкавыя букеты-брошы і падарылі кожнай у гэты дзень. Самыя маленькія – выхаванцы дашкольных груп, асабліва шчыра віншавалі сваіх матуль, а таксама вучыліся ў старэйшых сяброў быць галантнымі і ветлівымі.\nВучні пачатковых класаў падрыхтавалі свае падарункі у выглядзе выставы малюнкаў “Вясенні вернісаж” і паэтычнай старонкі “Мілай і ласкавай самай…”. Пераможцы “віншавальных” намінацый былі ўзнагароджаны граматамі.\nДзяўчынкі старэйшых класаў не ўпусцілі магчымасць прадэманстраваць свае таленты, прыгажосць і непаўторнасць у конкурсе “Міс Валеўская школа – 2021”. Цяжка было вызначыцца журы! Перамогу ў намінацыі “Міс класіка” атрымала Хоміч Яна, вучаніца 9 класа. Дзякуючы сваёй неардынарнасці і знаходлівасці ў намінацыі “Міс крэатыўнасць” перамагла вучаніца 8 класа Новік Паліна. Вучаніца 11 класа, Кляноўская Анастасія, была ўдастоена звання “Міс абаянне”. А вось усе дзяўчынкі 10 класа, па меркаванні гледачоў, сталі пераможцамі ў намінацыі “Міс адзінства”.\nМожна з упэўненасцю сказаць, што ніхто не застаўся без увагі, цеплых слоў віншавання ў гэты дзень. Школьнае свята прайшло ў атмасферы дабрыні, ўздячнасці і выдатнага настрою.\nнамеснік дырэктара Валеўскага д/с-СШ\nПредыдущая статья День женщин вошел в топ-10 самых любимых праздников белорусов\nСледующая статья Информация о сбоях в работе реактора на БелАЭС не соответствует действительности - Минэнерго


Аўтар Францішак Цярэшка | Новы Час\nКалоны рабочых прыйшлі на БТ (фота)\nНекалькі сотняў рабочых падыйшлі да Белтэлерадыёкампаніі на Макаёнка, 9.\nУжо пяць дзён амаль ва ўсіх гарадах Беларусі трывае супрацьстаянне. Ад учорашняга дня людзі з кветкамі масава выходзяць на мірныя ланцугі салідарнасці, супраць гвалту і фальсіфікацыі вынікаў галасаванняў.\n«Любім, можам, пераможам»! Першы перадвыбарчы пікет Ціханоўскай у Мінску (фота)\nУвечары 19 ліпеня ў парку Дружбы народаў адбыўся перадвыбарчы пікет Святланы Ціханоўскай разам з аб’яднанымі штабамі незарэгістраваных кандыдатаў Віктара Бабарыкі і Валерыя Цапкалы. У ім па розных ацэнках узялі ўдзел ад 7 да 10 тысяч чалавек.\n14 ліпеня жыхары многіх гарадоў Беларусі выйшлі на пратэсты супраць нерэгістрацыі кандыдатаў на прэзідэнства. Пратэсты і наступныя затрыманні пачаліся а 18-й і працягваюцца аж да ночы.\nБеларусы ў замежжы працягваюць акцыі салідарнасці.\nСёння, 26 чэрвеня, у Тэль-Авіве ля беларускай амбасады адбыўся ўжо другі пікет салідарнасці з Беларуссю. Акцыя была самай шматлікай — удзел у пікеце ўзялі 100–150 чалавек.\nАкцыі салідарнасці з затрыманымі кандыдатамі на прэзідэнства прайшлі ў Тэль-Авіве і Варшаве.\nАкцыя з труною на рэпетыцыі парада стала сапраўднай «стрэльбай Чэхава». Яна прыцягнула ўвагу як грамадскасці, так і ўладаў Беларусі, якія адзіныя ў свеце правялі парад у эпоху пандэміі.\nУ краіне з найбольш перадавой медыцынай у свеце распачаўся цікавы эксперымент. У клініцы «Іхілоў» у Ізраілі хворых на каронавірус пачалі лячыць канабісам.\nЯк выглядае каранцін у Польшчы? Чым ён адрозніваецца ад каранцінных мераў у Беларусі? Як можна выжыць у беларускіх рэаліях на самаізаляцыі? Пра гэта мы паразмаўлялі з Уладзем Шульжыцкім, актывістам і сябрам партыі БНФ, які працаваў у Польшчы, вярнуўся на радзіму і прайшоў адпаведную і неабходную самаізаляцыю.\nБеларусы Шчэціна заклікаюць да санкцый супраць інтэгратараў\nСёння, 15 студзеня, у Шчэціне перад Гарадской Управай адбылася акцыя салідарнасці з беларускімі палітвязнямі: Сяргеем Ціханоўскім, Дзмітрыем Казловым (блогер Шэры кот) і Паўлам Севярынцам.\nУ Познані адбылася акцыя супраць інтэграцыі з Расіяй і ў падтрымку Пятра Маркелава\nУ Познані адбылася чарговая акцыя ў падтрымку незалежнасці Беларусі.\nВаршава, Шчэцін, Беласток і Торунь – польскія гарады паўсталі за незалежнасць Беларусі\n20 снежня ў дзень падпісання паміж кіраўнікамі Беларусі і Расіі пагадненняў аб паглыбленай інтэграцыі адбыліся масавыя пратэсты ў Мінску. У салідарнасць з імі ў абарону незалежнасці выйшлі беларусы ў польскіх гарадах: Варшаве, Шчэціне, Беластоку й Торуні.


Нашыя дзеткі : Прагляд тэмы - Запрашаю на гурток для цяжарных!\nЗапрашаю на гурток для цяжарных!\nДададзена: 12.09.09 22:24 Загаловак паведамлення: Запрашаю на гурток для цяжарных!\nДзяўчаты, прывітанне! Я задумала зладзіць навучальны гурток для цяжарных. Запрашаю вас да ўдзелу. Заняткі распачнуцца ў кастрычніку 2009 г. Плануецца правесці 8 сустрэч прыкладна раз на тыдзень.\nМагчымыя тэмы заняткаў:\nПераднатальнае развіцце і магчымасці яму спрыяць.\nХарчаванне пад час цяжарнасці.\nПрактыкаванні і фізічная актыўнасць пад час цяжарнасці. Методыкі псіхалагічнай самарэгуляцыі.\nПадрыхтоўка да родаў.\nСлінг і іншыя спосабы нашэння немаўляці.\nСумяшчэнне мацярынства і прафесійнай актыўнасці – ці магчыма такое?\nКанкрэтны змест залежыць ад жадання ўдзельніц. Кожная можа сама прапанаваць тэму, якая б цікавіла непасрэдна яе.\nПадрабязней -- http://hurtki.info/2009/09/ja_chutka_stanu_mamaj/\nДададзена: 12.09.09 22:38 Загаловак паведамлення:\nalena, і гэта па беларуску? Вы малайчына! Шкода, што мне ўжо позна, але думаю ёсьць мамачкі, якім будзе цікавай інфармацыя ды яшчэ на роднай мове).\nДададзена: 12.09.09 23:26 Загаловак паведамлення:\nНаста, прывітанне! Сапраўды шкада, што мы з вамі размінуліся ў часе Наконт мовы -- залежыць і ад удзельніц, не адной мяне. Форма навучання мяркуе актыўнасць кожнай. Калі ўсе беларускамоўныя, то і гурток такі атрымаецца. Таму, калі на прыкмеце есць знаемыя, адпраўляйце!\nДададзена: 12.09.09 23:34 Загаловак паведамлення:\nalena, пакуль няма, але мяне радуе, што ёсьць людзі, якія могуць расказаць пра цяжарнасьць на роднай мове)).\nДададзена: 12.09.09 23:37 Загаловак паведамлення:\nКалі атрымаецца, прапаную арганізацыйную сустрэчу 29.09.09 18.00. Калі жадаеце далучыцца, лістуйце на скрыню alena_zhuk@tut.by ці vitanne@mail.ru. Чакаю ліставанняў і сустрэч!\nДададзена: 13.09.09 10:08 Загаловак паведамлення:\nalena, можа я чапляюся да дробязяў, але ж Вы арганізуеце не гурток, а Клуб па інтарэсах. І адбывацца будуць не заняткі, а размовы на тэмы, аднолькава малазнаёмыя і цікавыя ўсім удзельніцам\nДададзена: 13.09.09 21:46 Загаловак паведамлення:\nА для тых, хто ўжо нарадзіў, гурток будзе? Напрыклад цікавая тэма - адносіны старэйшых і малодшых дзетак.\nДададзена: 13.09.09 22:59 Загаловак паведамлення:\nKryscina, гурток -- тут маецца на ўвазе форма самаадукацыі дарослых. Можаш прагугліць "навучальны гурток" Таму ўсе ж я арганізую гурток. Шкада, што Вы не цяжарная, я была б радая бачыць Вас побач на занятках А што Вы мелі на ўвазе, калі ўдакладнялі тэрміналогію?\nДададзена: 13.09.09 23:03 Загаловак паведамлення:\njulcik, Магчыма і будзе, толькі значна пазней\nДададзена: 13.09.09 23:20 Загаловак паведамлення:\nalena, калі казала пра тэрміналогію, то на ўвазе мела менавата розніцу паміж г.зв. "навучальным гуртком" і "гуртком".\nДзякуй за запрашэнне ў вашую прыемную кампанію, але я не падыходжу з 2-юх прычынаў:\n1) пакуль не цяжарная,\n2) развівала, карміла дзіця і спалучала гэта з паўнавартаснай вучобай і працай ад безальтэрнатыўнасці. Мне нават у галаву не прыходзіла абмяркоўваць з кімсьці: ці так рабіць ці гэдак; ці дыхаць ці спыніцца, ці зарабляць на жыццё ці памерці з голаду? Нараджэнне і гадаванне дзіцяці прайшло натуральным фонам, этапам у маім сталенні і кар'ерным росце. Дакладна такжа як мая кар'ера сталася натуральным фонам для маленства майго сына. Адно не робіць немагчымым другое.\nТак што я не бачу тут тэмаў для абмеркаванняў з малазнаёмымі і патэнцыйна рускамоўнымі людзьмі: галоўнае зрабіць выбар і не саступаць на шляху да яго ўвасаблення.\nА вось гуртавацца з татамі-мамамі будучых беларускамоўных аднагодак - імпрэза з наўпроставым практычным вынікам: менш гераізму давядзецца праяўляць, ствараючы беларускую групку ў садку, будзе з каго абіраць сяброў. Вось такія гурткі я разумею. Да такіх збіраюся далучацца ў бліжэйшыя год-два, якія б тэмы "заняткаў" яны не дэкларавалі.\nДададзена: 13.09.09 23:58 Загаловак паведамлення:\nKryscina, спачуваю Вашым цяжкасцям! Усе наладзіцца, не перажывайце!\nЯ таксама не разумею, навошта людзям сустракацца і размаўляць. Сапраўды, варты жалю занятак.\nІ ўсе адно не разумею інтэнцыю Вашага да мяне звароту. Я арганізую г.зв. "навучальны гурток", пра што і пісала\nДададзена: 14.09.09 10:20 Загаловак паведамлення:\nalena, магчыма я далучуся.\nЯ буду нараджаць у другі раз, дык ужо трохі вучоная, а вось пра слінг ведаю мала. Мяне гэта вельмі цікавіць, бо раней слінганашэньне не практыкавала.\nДададзена: 14.09.09 12:56 Загаловак паведамлення:\nalena, узаемныя спачуванні\nДададзена: 14.09.09 17:04 Загаловак паведамлення:\nalena, шкада - нам цяпер трэба )\nДададзена: 27.09.09 21:34 Загаловак паведамлення:\nнаталька, прывітанне! Першая сустрэча -- аўторак, 29.09.09, 18.00. Было б вельмі добра, каб Вы папярэдне патэлефанавалі ці пакінулі свае каардынаты ў прыватнае паведамленне, каб дакладна ведаць, ці Вас чакаць.\nТое ж -- да ўсіх, хто жадае далучыцца. Чакаю!\nКніжкі для самых маленькіх 460 julcik 459758 4.12.18 14:41\nСядушка для ровара 61 Volha 96857 24.03.15 10:28\nМузыка для дзетак 63 julcik 110236 3.05.13 22:13\nКарысныя гульні для нашых дзетак 26 pink_by 55062 28.03.12 13:28\nІдэя для ТБШ 3 наталька 17090 21.06.06 1:11


Польшча падпісала з ЭЗ дамову аб фінансаваньні Baltic Pipe - Польскае Радыё\nПольшча падпісала з ЭЗ дамову аб фінансаваньні Baltic Pipe\nJury Lichtarowicz 15.04.2019 12:07\nБольш за 200 мільёнаў эўра Брусэль выдзеліць на будаўніцтва газаправоду з Даніі ў Польшчу.\nFoto: EPA/OLIVIER HOSLET Dostawca: PAP/EPA\nКантракт на фінансаваньне з бюджэту Эўразьвязу будаўніцтва Балтыйскага газаправоду (Baltic Pipe) падпісалі ў Брусэлі дырэктар фірмы «GAZ-SІSTEM» Томаш Стэмпень і дырэктар Выканаўчага агенцтва па справах інавацыйнай ды сеткі (INEA) ЭЗ Дырк Бэкер.\nУ цырымоніі ўзялі ўдзел прэм'ер-міністар Польшчы Матэвуш Маравецкі ды камісары па справах энэргетычнага зьвязу і энэргіі ды клімату Мараш Шафчовіч і Мігель Арʼяас Канэте.\n215 мільёнаў эўра будзе выдзелена на будаўніцтва газавага злучэньня паміж Даніяй і Польшчай. Грошы будуць выдзеленыя з праграмы ЭЗ «Злучаем Эўропу», паведаміла Эўракамісія. Падпісаная дамова дазволіць Польшчы атрымаць сродкі.\nBaltic Pipe зьяўляецца стратэгічным праектам, які дазволіць пастаўкі блакітнага паліва з радовішчаў у Нарвэгіі ды Даніі ў Польшчу, а таксама для кліентаў у краінах Цэнтральнай і Усходняй Эўропы і Балтыі.\nЭўракамісія падкрэсьліла падчас абвяшчэньня рашэньня аб фінансаваньні, што новае, двухбаковае злучэньне праз марскі газаправод паміж Польшчай і Даніяй будзе мець ключавое значэньне для бясьпекі паставак газу ды інтэграцыі энэргетычнага рынку ў згаданым рэгіёне.\ntags: газаправод, Польшча-ЭЗ, энэргетычная бясьпека