10.10.2017 / 11:07 36\n28-гадовы Мікалай Мякшыла зь Ліды — пратэстант, прадпрымальнік і крымінальнік паводле беларускіх законаў. Два месяцы турмы ў нялюдзкіх умовах і год абмежаваньня волі па крымінальным артыкуле — так ацаніла беларуская дзяржава ягонае самавыказваньне.\nМікалай — хлапец з вышэйшай адукацыяй і разважлівай гутаркай. Калі мы ўпершыню сустракаемся зь ім у Лідзе, цяжка паверыць, што ён прынцыпова пакінуў надпіс на помніку Леніну.\nПаверыць у тое, што адбывалася зь ім пасьля, нашмат лягчэй.\n«Сядзець будзеш, паскуда»\nСправа ня ў помніку — у труне я бачыў гэтага Леніна. Справа ва ўсёй сытуацыі. Пераломным пунктам стала, калі яны вырашылі паставіць яму чарговы помнік у Менску. І ў канцы сакавіка я ўзяў аэразольны балёнчык з фарбай і вырашыў перайменаваць помнік, напісаў на ім «сатана». Напісаў — і ўсё. Далей мне нават не было цікава. Праз тыдзень-два падышоў, гляджу, апэратыўна яны ўсё зафарбавалі. Гэта я пасьля ўжо даведаўся, што была заведзеная крымінальная справа па ч.1 арт. 339 КК РБ.\nЯ падумаў, што, напэўна, мала, раз яны так адрэагавалі. Трэба паўтарыць. Прайшоў прыкладна месяц. Так атрымалася, што быў дзень народзінаў гэтага Леніна. Я дату дакладна ня памятаю, але памятаю, што ў дваццатых днях. Так проста супала. Другі раз я ўжо спантанна падышоў. Гэта быў пачатак пятай раніцы. Толькі я пачаў маляваць, 2—3 літары пасьпеў напісаць, і тут падбягаюць ззаду двое, выкручваюць рукі, б’юць па нырках і цягнуць на газон. Яны мяне зьбілі рэзкім ударам з ног, так схапілі, што адзеньне парвалі і гузікі паадляталі. Яшчэ чалавекі 3—5 набеглі, сталі мяне мясіць нагамі без разбору. Куды папала — па галаве, па шыі, па нырках, па нагах.\nЯны яго вартавалі. І, я так разумею, ня толькі ў Лідзе. А паспрабуй паставіць 4—6 жарабцоў аховы да кожнага ідала, гэта ж які расход бюджэтных грошай. Калі ў падаткаплатнікаў спытаць, ці яны згодныя з такім расходаваньнем сродкаў, ня думаю, што яны скажуць, што гатовыя гэта аплачваць.\nПасьля адзін наступіў мне на патыліцу, каб я нічога ня бачыў. Я нейкі час ня мог дыхаць, і яны скруцілі рукі за сьпінай і сталі надзяваць наручнікі.\nВы б чулі, як яны трыюмфавалі: прэміі, падвышэньне, пагоны, «ты малайчына». Так і казалі. Я кажу: «Дайце ўстаць, хлопцы, холадна ж». А яны мне: «Не, ляжы, пан, сядзець будзеш, паскуда».\nТрапіў я ў Сьледчы камітэт. Там пасыпаліся пытаньні, якія мяне ўводзілі ў ступар: «Чаму вы так часта езьдзіце за мяжу?» «Як вы ставіцеся да палякаў?» «Чым вам Ленін нашкодзіў?». Кажуць: «Прызнавай першы эпізод, тады мы да цябе ляяльна і ўвогуле зараз адпусьцім». Я кажу: «Ну, так, першы эпізод я, чаму не».\n«З запясьцяў кроў цякла ад наручнікаў»\nУ мяне пытаюцца пра ўмовы, але ўмоваў там проста няма. Пацукі, мышы, тараканы, блохі, клапы — усё ёсьць. Камэра — гэта хутчэй сховішча для гародніны. Першыя трое сутак я нічога ня еў. Было невыносна холадна. Я там у позе эмбрыёна ўвесь час быў, дзьве шконкі верхнія былі вольныя, дык мы з сукамэрнікам накрываліся тымі матрацамі, што нікатынам прасякнутыя.\nТам сталі мне наносіць візыты ўсялякія опэры, прыяжджаў з Горадні супрацоўнік спэцыяльнага аддзелу, які пытаўся: «Дзе рэпартаж? Дзе матэрыялы па тваёй справе? Хто табе заплаціў? Колькі табе заплацілі?». У мяне гэтыя пытаньні выклікалі сьмех, таму такія ж і адказы былі. Пытаўся, ці не арганізатар я нейкага руху. Па-мойму, у гэты ж час яшчэ недзе ў Беларусі такое адбывалася.\nНастрой першы час быў ня вельмі. Мяне перавялі ў камэру зь віч-інфікаваным. Натуральна, пра такое ніхто не папярэджвае. Аднаго з сукамэрнікаў «прынялі» проста з вакзалу, і што такое душ, ён апошні раз бачыў на тым жа вакзале па тэлевізары. Усе чацьвёра сукамэрнікаў курылі. Курылі ўсё, што было пад рукамі. Напрыклад, гарбату. Няма гарбаты — з матраца валокны дастаюць і кураць. Няма матраца — бярэш даміно і пачынаеш стругаць, і гэтае пілавіньне можна курыць.\nУ Лідзе я прабыў тыдзень. Праз трое сутак я ўжо зразумеў, што мяне не адпускаюць. З «кармушкі» працягнулі дакумэнты — абвінавачаньне ў зьдзяйсьненьні злачынства.\nПасьля мяне этапавалі ў турму ў Горадню. Я калі ў войску служыў, зампаліт, незразумела зь якой мэтай, ладзіў туды экскурсіі. Мае таварышы па службе казалі: «Давай паехалі, у нарад ня пойдзем». А я кажу: «Не, не паеду, мне ў гэтай турме няма чаго рабіць». А тут я ў гэтую турму трапіў. І так, што сам цяпер магу па ёй экскурсіі вадзіць.\nЗа ўвесь час у турмах я пабываў у 8 камэрах, калі не лічыць карантын. На першы погляд, што такога: узяў рэчы і пайшоў. Але я зразумеў, што ў звычайным жыцьці ніколі б такіх людзей не сустрэў. Толькі што розных рас не было. А так — розныя краіны, розныя культуры, розныя рэлігіі, наркаманы, забойцы, бандыты, махляры. Былі і карупцыянэры.\nСустрэў чалавека, які ня ўмее чытаць і пісаць. Бачыў паганца, ён пакланяўся Вялесу. Бачыў рэлігійнага фанатыка, які сказаў: «Вось гэты кут намолены, сюды ня сьмеціць, не хадзіць, не ступаць». У яго з гэтым рэжым быў стражэйшы, чым сам турэмны. На мяне адзін рапарт напісалі за ляжаньне на шконцы. Я калі ў Лідзе на марозе пабыў, у мяне пасьля пераводу ў Горадню на 8—9 суткі арганізм ня вытрымаў і паднялася тэмпэратура.\nМэдыка я не дабіўся, яны баяліся, напэўна, што я буду пабоі здымаць. У мяне былі сьляды, бо з запясьцяў кроў цякла ад наручнікаў. Люстэрка там не было, але сукамэрнікі казалі, што на сьпіне былі відаць сьляды ад ног. Пабоі я не здымаў. Мне казалі, каб я пісаў заяву ў пракуратуру на дзеяньні міліцыянтаў. Спачатку ў мяне была такая думка, але пасьля я зразумеў, што гэта бессэнсоўна, толькі час губляць.\nЯ дайшоў да начальніка турмы, пісаў, што гэта вашае наўмыснае бязьдзеяньне. Аднойчы ўжо лёг на праверцы, яны зайшлі, кажуць: «Давайце падымайце гэтае цела». А сукамэрнікі: «Не, ён ужо не ўстае». Тады яны моцна замітусіліся. Прыйшоў доктар, сказаў, што «ў нас ёсьць трыпутнік і вугаль, а іншых мэдыкамэнтаў няма, і ўвогуле ў нас тут ня хуткая дапамога і ляжаць табе нельга». Ратаваўся тады кіпнем, а хтосьці з сукамэрнікаў даў мне анальгін.\n«Нас вывелі на вуліцу, паставілі на калені і прывязалі на ланцуг»\nУ нас была кутняя камэра, з краю. Сырая, плесьня чорная зьвісае проста са столі. Сядзіш у гэтым усім, думаеш, колькі тут за 200 гадоў лёсаў зьнявечылі. Сьвятло праз краты цьмянае, лямпачка ўвесь час гарыць. Чытаць ня будзеш, бо зрок сядае.\nУ Горадні цікавая канструкцыя шконкі. З вугалка звараны каркас і з палосаў мэталу жардзіны. І калі ты кладзесься на матрац, які за доўгія гады целамі зэкаў пралежаны, то ляжыш на гэтай шконцы, як на грылі. Усё ў рэбры ўпіваецца, ані выспацца, нічога.\nКалі баландзёры разносяць ежу, то чуваць, як ім з кармушак крычаць: «Каб табе жонка ўсё жыцьцё так гатавала». Ня ведаю, што прасьцей, чым зварыць бульбу ў супе да гатовасьці, але ў турме яна на зубах хрумсьціць. Калі б не перадачкі, то ногі можна працягнуць.\nЛісты да мяне не даходзілі, адзін толькі перад судом ужо атрымаў. І мае таксама не дайшлі. У мяне сувязі са зьнешнім сьветам не было аніякай. Я зьнік імгненна. Топ-3 вэрсіі майго зьнікненьня ад знаёмых: 1. Эміграваў у Амэрыку; 2. Эміграваў у Эўропу; 3. Памёр. Кажуць: мы даведаліся, што ты ў турме, і вельмі ўзрадаваліся, бо думалі, што ты памёр.\nЭтапавалі мяне некалькі разоў з Горадні ў Ліду і назад. Этап — гэта на выжываньне. Могуць 3—4 разы распрануць дагала, паглядзець, што ты мог там у якіх месцах пранесьці. Прыніжэньні, зьдзекі, хамскае стаўленьне. Але ў мяне да гэтага выпрацаваўся імунітэт, таму я ня вельмі наконт гэтага заганяўся.\nУ Лідзе на вакзале «сталыпінскі» вагон стаў у нязручным месцы. Нас вывелі на вуліцу, паставілі на калені і прывязалі на ланцуг. І мы доўгі час у такой позе прабылі. А мне добра — чыстае паветра, родны горад, людзі вакол ходзяць цывільныя, цікава. Адна дзяўчына, бачу, у шокавым стане ад гэтага ўсяго, на мосьце людзі сталі, глядзяць на нас. Пасьля мы на каленях гуськом падышлі да варанка, а туды пакуюць, як стосы паперы, каб не паварушыцца, і з сырэнамі завезьлі ў лідзкую КПЗ. Там ізноў распрананьні, праверкі.\nЯ гэтай сыстэмы не разумею. Ці яны не давяраюць адзін аднаму, ці хочуць рапарты пісаць адзін на аднаго.\nБылі і нахабныя людзі, былі і нармальныя, якія разумелі, што я найперш чалавек. Але гэта працэнтаў пяць.\nНекаторыя падыходзілі і казалі: «Слухай, хлапец, ты, канечне, правільна зрабіў, але мала, трэба было інакш».\nАпроч уласна злачынства, выставілі пазоў, што трэба гэты кавалак бэтону за мае грошы прывесьці ў парадак. Таксама сьмяяліся ў турме, што нарэшце за твае бабкі адгальвануюць яго, выйдзеш, а ён ужо ўвесь бліскучы, цешыць людзкое вока.\nЯ ня думаў, што мне дадуць рэальны тэрмін. У мяне крыштальная гісторыя, я не прыцягваўся, не судзімы. Цяпер праваабаронцы кажуць, што тут востра стаіць пытаньне кваліфікацыі і артыкула. Ёсьць асобны артыкул, які прадугледжвае дакладна ўсе дзеяньні, якія я зрабіў. Але паводле яго мяне нельга браць пад варту. Судзьдзя мяне на судзе стаў апытваць, ці я належу да палітычных партый. І чырвонай ніткай ішло слова «апазыцыя». Я не магу гэтага зразумець. Чаму аўтаматычна, калі ў мяне ёсьць свая думка, я адразу апазыцыя?\nПракурор запатрабаваў адзін год абмежаваньня волі без накіраваньня ва ўстанову закрытага тыпу. Судзьдзя задаволіў. І мяне ў залі суду адпусьцілі. Два месяцы агулам я там правёў. Але адчуваньне было, што паўтара года ці два. І ўжо нібыта прызвычаіўся да гэтага ўсяго. Калі выходжу адтуль, то першае адчуваньне — чыстае паветра. Гэта проста не перадаць. Яшчэ дождж прайшоў, я выйшаў бліжэй да лесу, думаю: трэба ў слоік набраць і чайнай лыжкай паветра есьці. Гэта нерэальна, ты сядзіш, там такі кумар, людзей не відаць. Гэта моцна ціснула.\nЯ нікуды выехаць не магу, не магу нармальна працаваць, пастаянны кантроль. Могуць выклікаць на «паласканьне мазгоў», два разы на месяц трэба хадзіць адзначацца.\nЯ вернік пратэстанцкай царквы. Для мяне важна быць у кантакце з Богам і мець магчымасьць прыйсьці і пакланіцца Яму, калі ты можаш. Цяпер я не магу, бо ў выходныя мне нельга з кватэры выходзіць.\nУ цэнтры Эўропы — параша\nНе магу зразумець, чаму ў 2017 годзе ў Беларусі культывуюць гэтую сумнеўную фігуру. Нам яна ў выглядзе такіх пастамэнтаў не асабліва патрэбная. Можна паставіць помнік іншым годным беларусам. Я разумеў, што іх гэта зачэпіць, і яны будуць глядзець на гэта не ў кантэксьце майго стаўленьня да ідала, а да пазыцыі ўладаў. Я так і казаў, што гэта маё стаўленьне да сытуацыі ў краіне. Але моцна не разгортваў сваё бачаньне, як гэта павінна быць.\nЧаму сатана? Я асабліва не раздумваў, часу не было. Палічыў, што гэта кароткае, ёмістае, дакладнае слова. Для мяне Ленін — сымбаль. Я ня тое каб антыкамуніст, але я бачу ў гэтым праяву дзеяньняў цяперашніх уладаў. Гэта з камунізмам не зьвязана. Калі ты хочаш нешта новае і пры гэтым папулярызаваць гэтую фігуру, то я з гэтым нязгодны.\nЯ пытаюся ў сяброў, якія зьехалі з краіны: «І як там табе?». Адказ: «Ты ведаеш, мне на ўсё хапае, я ем, што хачу, адзеньне купляю, у мяне ўсё ёсьць». І кожны мне кажа — я магу паесьці, я магу апрануцца. Гэта «чарка і скварка». Як мала беларусу трэба для шчасьця. А тут яны ня могуць паесьці і апрануцца? І гэта краіна ў цэнтры Эўропы?\nЯ пра «цэнтар Эўропы» згадаў, калі ў турме былі з санвузлом праблемы. Стаў абурацца, а мне там кажуць: «Ды супакойся ты, два гады таму тут яго ўвогуле не было, а была параша». Значыць, у краіне ў цэнтры Эўропы параша — гэта нармальна.\nШто зь ленінымі рабіць? Тое, як іх ва Ўкраіне валілі, гэта сымбалічна. Ён валіцца, ламаецца, гэта значыць, эпоха прайшла, людзі бачаць, што ўсё, канец. Ну, два [леніны. — РС] хай стаяць у музэі. А астатнія трэба прыбраць, каб пра іх ніхто ня згадваў і ведалі толькі з падручнікаў гісторыі. І каб там было напісана пра чырвоны тэрор, забойствы, чалавекабойню ў Кіеве, дзе на некалькі цаляў кроў стаяла. Каб людзі разумелі, каму вы помнік паставілі і каму вы гвазьдзікі носіце на дзень Кастрычніцкай рэвалюцыі.\nЦі варта гэта было? Гэта ня толькі вашае пытаньне. Некаторыя нават адразу на яго адказваюць, калі са мной размаўляюць. Канечне, гэта не было варта нэрваў родных і блізкіх, сьлёз іх. Бо самым спакойным у гэтай сытуацыі заставаўся я, і больш перажываў, каб нічога з блізкімі ня здарылася.\nАле я ня думаю, што беларусам проста так скажуць: «Вось вам свабода, трымайце». Павінна быць заплачаная цана. Калі за гэта трэба сядзець у турме, то я пасяджу. Мяне цяжка чымсьці ўжо зьдзівіць, я, як таракан, выжыву ў любых умовах. Я у акцыях ня ўдзельнічаў. Першы раз нешта зрабіў і за гэта атрымаў. Я глядзеў фільм, хто выходзіць на акцыях. Ідзе дзяўчына маладая, гадоў 19 на выгляд. Я ня ведаю, ці яна разумее, чым гэта можа скончыцца. І я злавіў сябе на думцы, што шмат хто не разумее. Тыя, хто ўдзень выйшаў і ведае, што ўвечары можа дахаты не вярнуцца, — я думаю, нацыянальныя героі ўсе па прозьвішчах. Яны ведаюць, куды яны ідуць.\nЯ ня ведаю, што можа ў краіне адбыцца, каб людзі зразумелі, што «ўсё, хопіць». Тут ужо ўсё адбылося. Але яны чагосьці чакаюць. Ну, хай чакаюць.\nСацыёлаг Манаеў, які эміграваў у ЗША: Прычына майго невяртання выключна палітычная 10\nУ Бушыках на Глыбоччыне прайшоў вясковы царкоўны фэст, як і дзясяткі гадоў таму ФОТАРЭПАРТАЖ 7\nНаркакантроль зладзіў аблаву на мінскі клуб «Бурлеск», папулярны сярод ЛГБТ-супольнасці 21\nИгорь, Что там, на России, большевик Ульянов, завезённый из Германии в опломбированном вагоне, собрал? Ах, да! Собрал всю шваль, всех бездельников и упырей со всей России. И эту Россию цивилизованная, по вашим словам, Европа собиралась съесть? Да вы, дружок, противоречите сами себе: неужто цивилизованные европейцы позарятся на азиатское блюдо, приготовленное по азиатскому же рецепту? А по поводу "собирания" России должен вам заметить: все эти планы, как то ГОЭЛРО, индуастрилизация, гиганты первых советских пятилеток: Сталинградский тракторный, Харьковский, Днепрогэс и многое, многое другое - заслуга тех самых цивилизованных европейцев и американцев, которые помогали технологиями, специалистами и кредитами. Без колоссальной помощи Запада Россия так и осталась бы в прошлом - с сохой на конной тяге. Учите историю не по учебникам 5-го класса советской школы и по выступлениям путинских историографов-сказочников, коих пруд пруди в наше время.\n13.10.2017 / 10:42\nнезадаволены, бясконца бла-бла-бла ваша, кiтуюць, закiтавалi, здзекi. Cупайцеся, ведаю як у вас гэтыя фэйкi з'яуляюцца, а таксама як Вас гэта узрушвае. Большых за вас накручвальшчыкау тэм не знайсцi. У мяне I брат, I лепшы сябр сядзелi, так што не трэба бла бла бла. Беларуска турма гэта сбор даволi адукаваных вязняу, частка з каторых зусiм не бедныя людзi, шмат бiзнэсмэнау, усялякiх начальнiкау, паверце, што угалоунiкi там зарас нiчога не вырашаюць. I толькi вас усе кiтуюць, б'юць. Бо такiя навiны вам патрэмны. А такiя што ад няма чаго рабiць з балончыкамi бегаюць па гарадах, напiшуць, што хочаш.


Амерыканскі торт (серыя фільмаў)\nАмерыканскі торт (серыя фільмаў)\nAmerican Cake - гэта серыя маладзёжных фільмаў, распрацаваных Адамам Герцам. Першы фільм у серыі быў выпушчаны Universal Pictures 9 ліпеня 1999 года і стаў папулярнай культурнай з'явай ва ўсім свеце, за якой ідуць тры асноўныя працяг. Праз два гады пасля першага фільма выйшаў другі і два гады пасля трэцяга фільма. Чацвёрты фільм быў выпушчаны ў 2012 годзе. З 2005 па 2009 год былі зняты чатыры бакавыя фільмы. Новы фільм, пяты ў галоўнай серыі і дзевяты ў серыі, быў абвешчаны аб поспеху амерыканскага пірага: сустрэча.\nПадчас першага фільма серыі Джым Левенштэйн (Jason Biggs) імкнецца наладзіць адносіны са сваёй аднакласнай Надзя (Шэнан Элізабэт), Таксама Джым спрабуе страціць некранутасць са сваімі лепшымі сябрамі Кевінам Майерсам (Thomas Ian Nicholas), Полам Finch (Эдзі Кэй Томас) і Крысам Ostreicher (Крыс Клейн). У другім фільме Джым праводзіць летнюю вечарынку разам са сваімі сябрамі, а Стыў Сціфлер (Шон Уільям Скот), а сябар Джыма Мішэль Флэрці (Alyson Hannigan) прыцягвае ўвагу Джыма. У трэцім фільме Джым і Мішэль плануюць выйсці замуж, але абавязковае запрашэнне Стыфлера стварае праблемы з вяселлем. У чацвёртым фільме каманда ўз'ядноўваецца, каб падрыхтавацца да 13-й нарады сярэдняй школы. У фільмах фільма ўваходзяць брат Стыва Стіфлера Мэт (Tad Hilgenbrink) і іх стрыечныя браты Эрык (John White), Dwight (Стыў Талі), Скот (John Patrick Jordan) і іх сябры, якія займаюцца падобнай дзейнасцю. млн. долараў і атрымала 989 млн. даходаў без уліку скарачэння. Дапаможныя фільмы не паказваліся ў кіно і прадаюцца на CD, DVD і Blu-Ray. Крытыкі далі неадназначную ацэнку арыгінальнай трылогіі і праігнаравалі бакавыя фільмы.\n1 Фільмы кіно\n1.1 Агляд 1.2 Распрацоўка\n2 Бакавыя фільмы\n2.1 Агляд 2.2 Распрацоўка - кіно - кінафільм - рэжысёр - пісьменнік - рэжысёр - American Pie (1999) - Chris & amp; Пол Вейц - Адам Херц\nКрис Мур, Крэйг Пэры, Крис Вайц і ўзмацняльнік; Уорэн Сідэ - амерыканскі торт 2 (2001) і Дж. Б. Роджэрс\nКрыс Бендер, Адам Херц, Крис Мур, Крис Перри, Крис Вейтц і Крыс; Пол Вайц і ўзмацняльнік; Уорэн Сідэ: амерыканскі торт: вяселле (2003)\nДжэсі Дылан і амерыканскі торт: дата (2012)\nДжон Хурвіц & ампер; Хэйдэн Шлоссберг і Крыс Мур, Крэйг Пэры і ўзмацняльнік; Уорэн Цыд\nНа першым амерыканскім піры Джым Левенштэйн і яго сябры Кевін Майерс, Пол Финч і Крыс Астрэйчэр спрабуюць страціць некранутасць, перш чым скончыць сярэднюю школу. Джым праводзіць Надзя, чэшскага студэнта-абмену, але спробы Джыма двойчы праваліліся з-за заўчаснай эякуляцыі падчас прэлюдыі, і Джым зацікаўлены ў Мішэль, а не на Надзе, прапаноўваючы прыняць Мішэль да заканчэння школы. Пасля заканчэння вучобы ён правёў адну ноч з Джымам Мішэль на вечарынцы Стыфлера. На American Pie 2 Джым і яго сябры праводзяць вечарыну ў катэджы ў Грант-Харбар, каб зноў сабраць экіпаж. Надзя вярнулася, і Джым прапануе быць з Мішэль. Джым, нарэшце, разумее, што ён закаханы ў Мішэль і ідзе ў сэнс Мішэль, каб растлумачыць гэта. American Cake: Вяселле пачынаецца з таго, што Джым прапанаваў Мішэль. Фінч Кевін і Стыфлер дапамагаюць падрыхтавацца да шлюбу. Амерыканскі торт Праз гады пасля вяселля новы эпізод American Cake: сустрэча паказвае, што ў Джыма і Мішэлі было дзіця, і Кевін ажаніўся, але Оз і Хізэр разышліся. Фінч усё яшчэ не знайшоў кахання, якую ён шукае (ён не лічыў маці Стыфлера), і Стыфлер усё яшчэ не можа прызнаць, што школьныя гады - гэта даўно. Цяпер гэтыя сябры вяртаюцца дадому на 13-ю выпускную сустрэчу ў дарослых. Гаварыць пра старыя часы і натхняць іх маладыя гармоны.\nСерыя пачалася з American Pie, які быў выпушчаны 9 ліпеня 1999 года. Гэты фільм працягваўся з трыма працягамі. American Cake 2, American Cake: Вяселля і American Cake: Сустрэча. - Бакавыя фільмы\nРэжысёр, Аўтар сцэнарыя і прадзюсар Торт: Band Camp (2005)\nАмерыканскі пірог: голая дарога (2006)\nДжо Нуссбаум Эрык Ліндсэй і В. К. Грані\nАмерыканскі торт: Beta House (2007) Эндру Уоллер\nАмерыканскі пірог: Каханне Кніга (2009) Джона Патча - Дэвід Х. Штайнберг Майк Элліёт, Крэйг Пэры & амп; Warren Zide - Агляд\nАмерыканскі торт: Лагерны лагер - пра брата Стыва Мэтта Стыфлера (Tad Hilgenbrink). Улетку летам Мэт змушаны ісці ў групавы лагер і разумее, што для таго, каб перамагчы Эліса ў групе, ён павінен змяніць сваё пыхлівае паводзіны. З усіх бакавых фільмаў толькі гэты фільм з'яўляецца прамым працягам любога фільма (American Cake: Wedding) з арыгінальнай трылогіі.\nAmerican Cake: Голая дарога - адзіны, які, верагодна, скончыць Эрык Сціфлер (John White) у якасці нявінніцы з сярэдняй школы. Stifler- прымае тэму. Пасля няўдалай сэксуальнай спробы з сяброўкай Трэйсі (Джэсі Шрам), Трэйсі дае Эрыку дазвол на знаходжанне з кім-то іншым, і Эрык ідзе ў каледж, дзе знаходзіцца яе стрыечны брат Дуайт (Steve Talley), каб страціць некранутасць. Прыхільнасць Эрыка да Трэйсі будзе праверана ў гэтым працэсе.\nAmerican Pie: Beta House, American Pie: Праз год пасля голай дарогі. Эрык скончыў сярэднюю школу, страціў сваю сяброўку з былога хлопца сваёй дзяўчыны і вось-вось пачнецца ў каледжы. Дуайт мае перад сабой шэраг задач, перш чым уступіць у "асацыяцыю", а таксама пачынаць новыя адносіны з Эшлі (Меган Хефферн), з якімі ён сустракаўся ў змешаных ракавінах у інтэрнаце.\nAmerican Cake: Кніга кахання прыкладна праз 10 гадоў пасля першага амерыканскага пірага. містэр Левэнсцін не мае ніякага дачынення да іншых трох фільмаў, акрамя таго, што яна з'явілася ў фільме. У выніку пажару, які пачаўся ва Ўсходніх Вялікіх вадаспадах, у бібліятэцы школы разбурана Кніга Любові ("Біблія" ў першым фільме). Стваральнік кнігі З дапамогай Левенштайна людзі, якія падпалілі пачатак прыгодаў, каб аднавіць кнігу і страціць некранутасць.\nПрактычна праз шэсць гадоў пасля выхаду першага амерыканскага пірага серыяла працягвалася з кінафільмамі, не выходзячы ў кінатэатр; Band Camp, Голая Дарога, Beta House і Каханне Кнігі. Першыя тры бакавыя фільмы - пра сваякоў Стыва Сціфлера, ягонага брата Мэтта, іх стрыечнага брата Эрыка і Дуайта Стифлера. Фільм чацвёртага боку, у адрозненне ад першых трох, - гэта група сяброў, якія ходзяць у тую ж школу, што і Скот Сціфлер.\nУ фільмах часцей за ўсё прадстаўлены новыя персанажы. У дадатак да яго непрыстойнага гумару агульныя моманты паміж гэтымі фільмамі - існаванне бацькі Джыма і членаў сям'і Стыфлера. У дадатак да бацькі Джыма, два іншых персанажа з арыгінальнай трылогіі - у ролі Мэтта Стыфлера і Чака Шэрмана, які здымае з Усходнім Вялікім вадаспадам у тым жа фільме, хоць новы акцёр гуляе з новым акцёрам.


Публікацыі па тэме «навука» | Новы Час\nРэгулярныя заняткі фітнесам наўпрост спрыялі таму, што пацыенты рабіліся здаровымі значна хутчэй. А поўнае выздараўленне наступае ў большасці на працягу паўгода.\nГалоўнымі распаўсюджвальнікамі COVID-19 у ЗША восенню 2020 года назвалі дарослых ва ўзросце 20–49 гадоў (і асабліва дарослых ва ўзросце 35–49 гадоў), паведамляе tut.by.\nПрафесар Святлана Куль-Сяльверстава распавяла, што найперш рэпрэсіі рэжыму закранулі гуманітарныя сферы, але зачапілі і ўсіх астатніх.\nМіністэрства навукі і вышэйшай адукацыі раніцай абвясціла аб пашырэнні навуковых праграм, прысвечаных беларусам, паведамляе «Польскае радыё».\nБрытанцы завершаць сертыфікацыю простага ў кіраванні аэратаксі да 2024 года\nБрытанскі стартап Vertical Aerospace абвясціў пра намер завяршыць сертыфікацыю перспектыўнага электрычнага аэратаксі ў канцы 2023-га — пачатку 2024 года. Як піша Flightglobal, распрацоўшчыкі маюць намер прадставіць серыйную версію лятальнага апарата да канца жніўня 2020 года.\nНовазеландская кампанія T & G Global пасля 18 гадоў працы прапануе спажыўцам новы гатунак яблыкаў HOT84A1, які павінен захоўваць спажывецкія якасці ва ўмовах глабальнага пацяплення.\nАдбылася афіцыйная цырымонія пачатку зборкі эксперыментальнага тэрмаядзернага рэактара ITER, у якой прынялі ўдзел прэзідэнт Францыі Эмануэль Макрон і кіраўнікі ўрадаў краін-партнёраў ITER. Чакаецца, што першая плазма ў ITER будзе атрымана ў снежні 2025 года, а ў 2035 годзе пачнуцца эксперыменты з дэйтэрый-трціевай плазмай. Трансляцыя цырымоніі вялася на Youtube.\nДаследчыкам удалося аднавіць структуру і функцыі пяці пашкоджаных донарскіх лёгкіх, на 24 гадзіны падлучыўшы іх да крывяноснай сістэмы свіней. Як адзначаецца ў артыкуле для часопіса Nature Medicine, эксперыментальная методыка апынулася больш эфектыўнай, чым сучасныя апараты для перфузіі лёгкіх. Гэта дае надзею, што колькасць донарскіх лёгкіх, падыходных для трансплантацыі, можна будзе значна павялічыць.\nМатэматыкі пералічылі прапорцыі, якія Леанарда да Вінчы выкарыстаў у «Вітрувіянскім чалавеку», на навабранца ВПС ЗША. У цэлым прапорцыі блізкія, але рукі і ногі людзей XXI стагоддзя апынуліся даўжэй, чым у «Вітрувіянскага чалавека». У выніку асераднёнага амерыканскага ваеннага не ўдалося ўпісаць ні ў круг, ні ў квадрат.


Жыхар Гарадоцкага раёна разбіраў столь у старой хаце і знайшоў пісталет-кулямёт\nУ Гарадоцкім раёне мужчына ў прыватным доме знайшоў схованку са зброяй і патронамі, піша БЕЛТА.\nВясковец праводзіў дэмантажныя работы ў прыватным доме ў вёсцы Маскалянята. Падчас разборкі перакрыцця столі ён знайшоў схованку. Да здзіўлення 30-гадовага мужчыны, унутры знаходзіліся 35 пісталетных патронаў калібра 7,62 мм і пісталет-кулямёт сістэмы Шпагіна ўзору 1941 года. Грамадзянін паведаміў пра гэта ў Гарадоцкі РАУС.\nЭкспертызы паказала, што боепрыпасы і сам пісталет-кулямёт былі прыдатныя для выкарыстання.\n«Супрацоўнікі крымінальнага вышуку высветлілі, што выпадкова выяўленыя смяротныя знаходкі належалі былому гаспадару дома. Пенсіянер памёр у жніўні 2018 года, і ўвесь гэты час ніхто не ведаў пра тое, што ён з'яўляўся ўладальнікам такога арсенала», — растлумачылі ў міліцыі.\nКрыніцы паходжання зброі і патронаў высвятляюць.


Зьміцер Шурхай лічыць, што супраць яго ажыцьцяўлялася правакацыя\n05 ліпень 2011, 18:12\nСёньня, 5 ліпеня, у Берасьці вызвалены з-пад арышту Зьміцер Шурхай — адзін з актывістаў «маўклівай рэвалюцыі» «Вконтакте» і абласны кіраўнік БХД па Берасьцейскай вобласьці. 29 чэрвеня яму прысудзілі 7 сутак арышту.\nЗьміцер Шурхай быў затрыманы 28 чэрвеня, напярэдадні чарговай маўклівай акцыі, і па вызваленьні распавёў пра абставіны свайго затрыманьня:\nПадняўся наверх і бачу — ізноў на маю машыну налепку лепяць. Тут адразу пад’ехала машына ДАІ.\nЯўгена Скрабца, адміністратара берасьцейскай суполкі «маўклівай рэвалюцыі» «ВКонтакте», 3 ліпеня заблякавалі ў кватэры людзі ў міліцэйскай форме і ў цывільным, якія пільнавалі каля ягонага пад’езду да 23:40. У нядзелю, 3 ліпеня, Яўген Скрабец паведаміў Радыё Свабода, што дакладна пры такіх самых абставінах былі затрыманыя ягоныя паплечнікі, і зьвярнуўся на тэлефон 102 з паведамленьнем, што супраць яго рыхтуецца правакацыя. Па ягоным званку кватэру наведаў участковы міліцыянт.\nУ Берасьці на тыдзень пасадзілі Змітра Шурхая з БХД\nНезадаволенасьць штурхае на плошчы


30 студзень 2007, 17:01\nЯк заявіў прадстаўнік Дзярждэпартамэнту ЗША Шон Маккормак, вынікам гэтага рашэньня можа стаць “закрыцьцё найбольш значнай недзяржаўнай праваабарончай арганізацыі ў Беларусі”. Эўрапейскі Зьвяз таксама выказаў заклапочанасьць ціскам на БХК. Пра гэта гаворыцца ў заяве Нямеччыны — краіны, якая цяпер старшынюе ў Эўразьвязе.\nСтаршыня Беларускага Хэльсынскага камітэту Тацяна Процька, камэнтуючы для Радыё Свабода захады міжнароднай супольнасьці, адзначае:\nПроцька: “Сьвет нарэшце навучыўся абараняць тых людзей, якія выступаюць у абарону ідэалаў, нормаў і стандартаў, якія міжнародная супольнасьць прапанавала ўсяму сьвету. І гэта вельмі прыемна, бо яшчэ пяць гадоў таму сьвет ня ведаў, што рабіць, калі дзяржава парушае свае міжнародныя абавязаньні. Беларусь у пэўным сэнсе навучыла сьвет адстойваць свае перакананьні”.\nШто можа азначаць магчымае закрыцьцё Беларускага Хэльсынскага камітэту для праваабаронцаў краіны? Людміла Гразнова — старшыня Беларускага праваабарончага альянсу, які афіцыйна зарэгістраваны ў Літве, адзначае:\nГразнова: “Калі зачыняюць такую праваабарончую арганізацыю як БКХ, гэта – знакавая падзея. Гэта азначае, што ўсе беларускія праваабарончыя арганізацыі цяпер будуць пад вялікай рызыкай закрыцьця і перасьледу. Тым больш, што, прыкладам, летась за краты пасадзілі вядомых праваабаронцаў Садоўскую, Крука.\nУлады, падобна, будуць руйнаваць БХК як апірышча ўсёй праваабарончай сыстэмы Беларусі. І гэта азначае, што яны не зьбіраюцца паважаць правоў чалавека і падзяляць эўрапейскіх каштоўнасьцяў. У дачыненьнях з Эўропай улады будуць толькі фліртаваць, але сапраўдных крокаў наперад тут няма і ня будзе”.\nЗамежнапалітычнае ведамства ЗША ў сваёй заяве заклікае беларускі ўрад выконваць свае міжнародныя абавязаньні ў рамках Хэльсынскіх пагадненьняў 1975 году. Як рэагуюць на гэта ў Міністэрстве замежных справаў Беларусі? У прэсавай службе МЗС мне паведамілі, што гэтую заяву пакідаюць без камэнтароў.\nТым часам старшыня БХК Тацяна Процька паведамляе самыя апошнія навіны:\nПроцька: “Мы таксама не здаемся і шукаем магчымасьцяў для легальнага існаваньня ў краіне. І мы ўжо знайшлі такі варыянт, што наш офіс будзе зарэгістраваны ня ў Менску, а ў Магілёве”.\nТацяна Процька таксама дадала, што заўтра раніцай яна запрошаная на размову ў Кіраўніцтва справаў прэзыдэнта.\nБХК вымушаны быў вызваліць памяшканьне ў офісным будынку па вуліцы Карла Лібкнэхта ў Менску, які належыць Кіраўніцтву справаў прэзыдэнта Беларусі. Пры адсутнасьці дамовы аб арэндзе БХК траціць юрыдычны адрас. А гэта пагражае Беларускаму Хэльсынскаму камітэту ліквідацыяй. Калі ж праваабарончая арганізацыя будзе працягваць сваю працу, гэта можа прывесьці да крымінальнай адказнасьці за дзейнасьць ад імя незарэгістраванай арганізацыі.


Да плюс 32! З нядзелі да нас ідзе новая хваля спякоты | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Да плюс 32! З нядзелі да нас ідзе новая хваля спякоты\nА атрымалася ўсё вельмі проста: шмат'ярусная воблачнасць атмасферных франтоў, якія пагаршалі надвор'е ў нашай краіне ў першай палове гэтага тыдня, зрушылася на тэрыторыю Украіны. Зараз у вобласці павышанага атмасфернага ціску над нашай краінай назіраецца малавоблачнае надвор'е, што забяспечвае добры прагрэў паветра ў дзённыя гадзіны, паведамляюць спецыялісты Рэспубліканскага цэнтра па гідраметэаралогіі, кантролі радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя Мінпрыроды.\nКалі 23 чэрвеня тэмпература паветра была блізкай да кліматычнай нормы, то ўжо 26 чэрвеня ў нашу краіну накіруецца вельмі цёплае паветра з Міжземнамор'я. З гэтага дня сярэдні фон тэмпературы паветра будзе на 4—6 градусаў вышэйшы за кліматычную норму. Але павышацца тэмпературны фон пачне ўжо з 24 чэрвеня.\nУ пятніцу тэрыторыя Беларусі будзе знаходзіцца пад уплывам антыцыклону з цэнтрам над краінамі Балтыі. Будзе стаяць пераменная воблачнасць. Без ападкаў. Вецер паўночны, паўночна-ўсходні ўмераны. Максімальная тэмпература паветра ўдзень складзе ад плюс 23 градусаў да 28 цяпла.\nПаводле інфармацыі цэнтра, антыцыкланальны характар надвор'я захаваецца як мінімум да пачатку наступнага тыдня, а гэта значыць, што істотных ападкаў па краіне не чакаецца.\nУ суботу захаваецца ўплыў антыцыклону, цэнтр якога перамесціцца на паўночны захад еўрапейскай часткі Расіі. Будзе пераважаць пераменная воблачнасць. Абсалютна чыстае неба, калі нават намёку на дожджык няма. Вецер усходняй чвэрці ўмераны. Тэмпература паветра мінімальная ўначы ад плюс 10 градусаў да 15 цяпла, а максімальная ўдзень складзе 24—29 градусаў са знакам плюс.\nПаводле меркавання сіноптыкаў, 26 чэрвеня метэазалежным людзям будзе дастаткова цяжка і сонечным днём, і душнай ноччу. У гэтыя суткі працягне аказваць уплыў антыцыклон з цэнтрам над паўночным захадам еўрапейскай часткі Расіі. Надвор'ем будзе кіраваць пераменная воблачнасць. Пераважна без ападкаў. Вецер усходняй чвэрці ўмераны. Мінімальная тэмпература паветра ўначы будзе апускацца не ніжэй за плюс 12 плюс 17 градусаў, а максімальная ўдзень «стрэліць» да плюс 27—32 градусаў.\nУ Белгідрамеце папярэдзілі, што ва ўмовах сухога і вельмі цёплага надвор'я ў Беларусі клас пажарнай небяспекі паступова ўзрасце да трэцяга (сярэдняя гарымасць).\nНадвор'е на тыдзень: тэмпература вышэйшая за норму, але з дажджамі і навальніцамі\n1227 У палоне свету дэкарацый. Іван Рагацень паўстагоддзя аддаў рабоце ў кіно


Дзе цяпер Ігар Жалязоўскі?\nІгар Жалязоўскі пра наведванне Оршы, бел-чырвона-белы сцяг, канькабежны спорт, палітыку і свой бізнэс.\n770 просмотров :: 7 комментариев 26.01.2018 17:40\n«Магчыма, мяне ўспрымаюць як занадта крытычнага чалавека, чужароднага сыстэме стабільнасьці, — кажа ён. — Насамрэч, я рэаліст. І ў спорце шмат чаго дасягнуў перадусім таму, што заўсёды рэальна ацэньваў сытуацыю. Я не хачу, груба кажучы, хадзіць і за кімсьці падціраць розныя рэчы. Я такі, як ёсьць, гавару, што лічу патрэбным, не магу прамаўчаць там, дзе было б выгадна. І ні ў якім разе ня буду ісьці насуперак сваім перакананьням. Таму, натуральна, калі няма агульных інтарэсаў, дык ня трэба і пачынаць ніякую справу».\nЗабягаючы наперад, нагадаем, што для Жалязоўскага тая кампанія нічым ня скончылася, а Парфяновіч хоць і стаў дэпутатам, але праз апазыцыйную рыторыку страціў усё — пасаду на чале Беларускай фэдэрацыі веславаньня, бізнэс, права на працу ў Беларусі.


КАНФЕРЭНЦЫЯ МІНСКАЙ ГАРАДСКОЙ АРГАНІЗАЦЫІ БСДП\n10:15 02.02.2020 | Все новости раздела "Белорусская социал-демократическая партия (Грамада)"\n1 лютага адбылася справаздачна-выбарчая канферэнцыя Мінскай гарадской арганізацыі Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамады). У канферэнцыі ўзялі ўдзел усе дэлегаты, абраныя сацыял-дэмакратамі Заводскага, Ленінскага, Маскоўскага, Партызанскага, Першамайскага і Савецкага раёнаў сталіцы.\nСа справаздачным дакладам гарадскога камітэта аб працы за апошнія два гады выступіў сябар камітэта Андрэй Казановіч. Удзельнікі канферэнцыі заслухалі таксама справаздачу рэвізора гарадской арганізацыі Анатоля Сідарэвіча.\nСтаноўча ацаніўшы працу гарадскога камітэта і зацвердзіўшы справаздачу рэвізора, дэлегаты прыступілі да выбараў кіруючага органа і рэвізора Мінскай гарадской арганізацыі БСДП.\nСтаршынёй арганізацыі абрана Марыя Рудакоўская, яе намеснікам – Андрэй Казановіч. Скарбнікам арганізацыі стаў Мікалай Мяцельскі. У гарадскі камітэт увайшлі таксама Людміла Волкава, Таццяна Дзямбіцкая, Іван Лабачоў, Раман Ляўкоўскі, Раіса Радзівановіч і Аляксей Сігаеў.\nРэвізорам Мінскай гарадской арганізацыі абраны Мікалай Лавіцкі.\nАбраныя таксама дэлегаты на ХХ з’езд БСДП і вылучаныя кандыдаты ў сябры Цэнтральнага Камітэта і Цэнтральнай Рэвізійнай Камісіі партыі.


а) Свабода слова і друку\nКанстытуцыя сьцьвярджае свабоду слова, а таксама свабоду атрымоўваць, захоўваць, і распаўсюджваць інфармацыю, але на практыцы ўрад абмяжоўвае гэтыя правы. Выканаўчая галіна працягвала здушэньне свабоды слова, абмяжоўваючы з дапамогаю дэкрэтаў правы грамадзянаў на выказваньне меркаваньняў. Урад таксама працягвае кампанію супроць незалежных СМІ, прымаючы новыя абмежавальныя зьмены ў Закон аб друку, а таксама забараняючы перадачу незалежным СМІ афіцыйнай інфармацыі. Таксама, хоць Канстытуцыя забараняе манаполію на СМІ, урад працягвае жорстка абмяжоўваць права на свабоду прэсы, з дапамогай практычнай манапалізацыі сродкаў вытворчасьці і сродкаў вяшчаньня на нацыянальным узроуні, а таксама адмаўляючы ў акрэдытацыі журналістам, якія крытыкуюць рэжым. Да таго ж, урад стварае эканамічны ціск на незалежныя СМІ, змушаючы рэклямадаўцаў адклікаць адтуль аб'явы і пазбаўляючы такія газэты офісаў. Супрацоўнікі дзяржаўных прадпрыемстваў адахвочваюцца ад падпіскі на незалежныя газэты і часопісы.\nУ 1996 прэзыдэнт Лукашэнка падпісаў дэкрэт, паводле якога ўсе галоўныя рэдактары дзяржаўных газэтаў ператвараюцца ў дзяржаўных службоўцаў і ўводзяцца ў склад дзяржаўных радаў адпаведнага ўзроўню. Іншы дэкрэт надаў Дзяржкамдруку права накіроўваць выпускнікоў дзяржаўных журналісцкіх факультэтаў на працу ў дзяржаўныя СМІ, у якасьці платы за навучаньне. Гэтыя дэкрэты дагэтуль захоўваюць моц.\nПрэзыдэнцкі дэкрэт нумар 5, выдадзены ў сакавіку 1997 году, забараняе шэраг агульна акрэсьленых дзеяньняў і абмяжоўвае свабоду выказваньня. Напрыклад, дэкрэт забараняе асобам насіць плякаты ці сьцягі, якія маюць сымболіку, афіцыйна не зарэгістраваную дзяржавай, а таксама «эмблемы, сымбалі і плякаты, зьмест якіх мае на мэце пашкодзіць дзяржаве і грамадзкаму парадку, правам і законным інтарэсам грамадзянаў». Дэкрэт забараняе таксама дзеяньні якія «зьневажаюць годнасьць і гонар урадоўцаў дзяржаўных ворганаў».\nЗакон аб дыфамацыі ня робіць розьніцы паміж прыватнымі і афіцыйнымі асобамі ў справе судовага перасьледу за абразу. Афіцыйная асоба, пакрытыкаваная за кепскую службу, можа зьвярнуцца ў пракуратуру дзеля судовага спагнаньня з газэты, якая надрукавала крытыку. 4 чэрвеня ніжэйшая палата «нацыянальнага сходу» ухваліла закон, паводле якога публічная абраза ці паклёп на прэзыдэнта можа караца да 4 год зьняволеньня, 2 гадамі лягероў прымусовай працы, ці вялікім штрафам. Аднак, на працягу году ніхто ня быў арыштаваны ці абвінавачаны паводле гэтага закону.\nУ 1997 годзе Савет Міністраў выдаў дэкрэт, які забараняе і абмяжоўвае правоз тавараў праз мытныя межы. Гэты дэкрэт непасрэдна забараніў увоз і вываз друкаваных, аўдыя-, і відэаматэрыялаў ці іншых носьбітаў інфармацыі, якая можа пашкодзіць эканамічным ці палітычным інтарэсам краіны. Дэкрэт скіраваны, сярод іншага, супраць некаторых апазыцыйных публікацыяў, якія выдаюцца ў замежжы. 2 траўня супрацоўнікі мытні сканфіскавалі на беларуска-ўкраінскай мяжы ў кіраўнікоў апазыцыйнага Беларускага Народнага Фронту 900 асобнікаў «Беларускіх Ведамасьцяў». 10 жніўня ўлады затрымалі на 8 гадзін двух грамадзянаў Чэхіі на беларуска-ўкраінскай мяжы і сканфіскавалі фатастужку і папяровыя матэрыялы, мяркуючы што тыя мелі мэтаю «дыскрэдытаваць грамадзкую і палітычную сыстэму ў Беларусі». 19 кастрычніка мытнікі сканфіскавалі на беларуска-ўкраінскай мяжы каля 1800 асобнікаў «Беларускіх Ведамасьцяў» у актывістаў апазыцыі.\nБеларускі Патрыятычны Саюз Моладзі, прапрэзыдэнцкая маладзёвая арганізацыя на дзяржаўным фінансаваньні, атрымала дазвол пераняць кантроль над Радыё 101.2. Радыё 101.2 было адзінай беларускамоўнай незалежнай станцыяй у краіне, пакуль улады не зачынілі яе ў 1996 годзе.\nХоць апазыцыйныя газэты шырока даступныя ў Менску, па-за сталіцай большасьць мястэчкаў мае толькі мясцовыя газэты, зь якіх толькі асобныя можна лічыць незалежнымі. У лістападзе 1997 году Дзяржаўны Камітэт па Друку выдаў два папярэджаньні «Свабодзе», найбуйнейшай незалежнай газэце, сьцьвярджаючы што два зь яе апошніх артыкулаў парушалі Закон аб друку, бо былі спробаю выклікаць сацыяльны неспакой. У выніку «Свабода» была зачыненая рашэньнем Найвышэйшага Гаспадарчага Суду. 23 студзеня ўлады выдалі папярэджаньне «Навінам», новай газэце, заснаванай былымі супрацоўнікамі «Свабоды», за зьмяшчэньне лягатыпу «Свабоды» на першай старонцы.\n29 траўня Дзяржаўны Камітэт па Друку афіцыйна папярэдзіў «Нашу Ніву», незалежную беларускамоўную газэту, патрабуючы спыніць выкарыстаньне традыцыйнага беларускага правапісу, а друкаваць у адпаведнасьці з правапіснымі зьменамі, уведзенымі пры Сталіне ў 1933 годзе. Спрабуючы папярэдзіць падзеі, што выглядалі на пачатак кампаніі па закрыцьці газэты, «Наша Ніва» распачала судовую справу супраць Дзяржаўнага Камітэту па Друку. Згодна зь зьменамі ў Законе аб друку, прынятымі ў снежні 1997 году, «Наша Ніва» магла б быць зачыненая па атрыманьні яшчэ двух папярэджаньняў. 14 жніўня Найвышэйшы Гаспадарчы Суд стварыў адмысловую лінгвістычную камісію дзеля глыбейшага вывучэньня праблемы. У сьнежні, калі лінгвістычная камісія скончыла працу, Найвышэйшы Гаспадарчы Суд ануляваў папярэджаньні «Нашай Ніве».\n1 чэрвеня Дзяржаўны Камітэт па Друку выдаў афіцыйнае папярэджаньне менскай газэце «Здравый Смысл» за публікацыю «скажонае інфармацыі». Папярэджаньне было атрыманае пасьля зьмяшчэньня ў «Здравым Смысле» артыкула аб тым, што нью-ёркскі Камітэт у Абарону Журналістаў уключыў прэзыдэнта Лукашэнку ў сьпіс дзесяці найгоршых «ворагаў прэсы» сьвету. У ліпені мясцовыя ўлады ў мястэчку Дзятлава спрабавалі аказаць ціск на рэдактароў апазыцыйнай «Нашай Праўды» з мэтаю закрыцьця газэты, пасьля публікацыі ў ёй артыкула Зянона Пазьняка. У жніўні два рэдактары «Нашай Праўды» былі дапытаныя мясцовай міліцыяй і аштрафаваныя.\n2 сьнежня ўвайшлі ў дзеяньне новыя правілы, якія абмежавалі распаўсюджаньне заканадаўчай інфармацыі толькі ліцэнзаванымі выданьнямі. Гэтае правіла патрабуе, каб незалежныя СМІ, якія публікуюць заканадаўчыя акты, зьвярталіся па ліцэнзіі ў камісію Міністэрства Юстыцыі. Шэрагу незалежных інфармацыйных выданьняў, уключна зь «Фемидой» і «Белорусским Рынком», было адмоўлена ў ліцэнзіі.\nДзяржаўнае Беларускае Тэлебачаньне і Радыё (БТР) застаецца манаполіяй як адзіная агульнадзяржаўная тэлевізійная станцыя. Яе выпускі навінаў стала зьмяшчалі неаб'ектыўныя паведамленьні на карысьць уладаў і адмаўлялі ў магчымасьці выказваньня супрацьлеглых меркаваньняў. Мясцовыя незалежныя тэлестанцыі працавалі ў некаторых рэгіёнах і ня мелі перашкодаў паведамляючы пра мясцовыя навіны. Некаторыя з гэтых станцыяў аднак сьведчылі, што яны зазнавалі ціск, ці цэнзуру, датычна асьвятленьня падзеяў агульнанацыянальнага ўзроўню.\nВяшчаньне Расейскага тэлебачаньня зьяўляецца адзінай у краіне крыніцай незалежнай інфармацыі з электронных СМІ, і часта стварае прычыну раздражненьня для ўраду Лукашэнкі. Аднак, дзеля перасылкі сваіх відэаматэрыялаў у Маскву, расейскія станцыі карыстаюцца тэлеабсталяваньнем БТР. Паводле расейскіх тэлевізійных групаў, улады часам абмяжоўвалі іх доступ да гэткага абсталяваньня.\n28 студзеня ў палітычна матываванай справе карэспандэнт ОРТ Павал Шарамет і апэратар Зьміцер Завадзкі (абодва беларускія грамадзяне) былі прызнаныя вінаватымі ў незаконным пераходзе беларуска-літоўскае мяжы ў сярэдзіне 1997 году. Абодва атрымалі прысуд на 2 гады зьняволеньня ўмоўна. Раней у 1997 годзе ўлады ўжо пазбавілі Шарамета журналісцкай акрэдытацыі на той падставе, што ягоныя праграмы зьмяшчалі «наўмыснае скажэньне інфармацыі аб падзеях у Рэспубліцы Беларусь». 13 сакавіка тагачасны міністар замежных справаў Антановіч абвінаваціў расейскіх журналістаў у «дэзынфармацыі, фабрыкацыях, і паклёпе» супраць прэзыдэнта Лукашэнкі. Спасылаючыся на студзеньскі прысуд, улады адмовілі Шарамету ў дазволе выехаць за мяжу ў лістападзе дзеля атрыманьня міжнароднае ўзнагароды свабоды прэсы ад Камітэту ў Абарону Журналістаў.\n25 сьнежня супрацоўнікі ўрадавых сілаў бясьпекі арыштавалі каля 10 асобаў, у тым ліку журналістаў, падчас несанкцыянаванай дэманстрацыі супраць далейшай інтэграцыі з Расеяй. 28 сьнежня чацьвёра зь ліку затрыманых былі асуджаныя да 5 дзён зьняволеньня кожны, два былі аштрафаваныя, і адзін атрымаў афіцыйнае папярэджаньне.\nПастанова Савету Міністраў 1997 году анулявала акрэдытацыю ўсіх карэспандэнтаў і запатрабавала, каб усе карэспандэнты замежных СМІ зьвярталіся па пераакрэдытацыю ў Міністэрства Замежных Справаў; дакумэнты на перарэгістрацыю патрабавалі зьвестак па біяграфіі і папярэдняй журналісцкай працы. Тыя з журналістаў, хто жылі ў Беларусі, былі таксама абавязаныя зарэгістравацца ў дзяржаўных падатковых службах. Вынікі гэтай пастановы застаюцца пакуль няяснымі, хоць на працягу году не было заўважана, каб улады скарысталі гэтую пастанову.\nУ студзені увайшлі ў дзеяньне больш жорсткія правілы, што грунтуюцца на зьменах у Законе аб друку, якія былі прынятыя «саветам рэспублікі» ў сьнежні 1997 году. Новыя нарматывы надаюць ураду шырэйшыя паўнамоцтвы для забароны і цэнзураваньня крытычных публікацыаў. Напрыклад, Дзяржаўны Камітэт па Друку атрымаў права прыпыняць на тры месяцы публікацыю пэрыядычных выданьняў і газэт без судовага рашэньня.\n17 сакавіка адміністрацыя прэзыдэнта выдала ўнутраную дырэктыву «Аб узмацненьні контарзахадаў супраць артыкулаў у апазыцыйнай прэсе». Пералічаючы канкрэтна 10 незалежных СМІ, дырэктыва забараняе дзяржаўным урадоўцам даваць якія-небудзь камэнтары або перадаваць дакумэнты недзяржаўным СМІ, а таксама забараняе дзяржаўным прадпрыемствам разьмяшчаць там рэкляму. Хоць дырэктыва непасрэдна не абмяжоўвае незалежную прэсу, ні права грамадзян атрымоўваць інфармацыю, яна перашкаджае дзяржаўным службоўцам мець дачыненьні зь недзяржаўнымі СМІ, надаючы дзяржаўнай прэсе дададковыя перавагі.\nУ пачатку красавіка ў адкрытым лісьце да ўладаў і прадстаўнікоў АБСЭ, Беларуская Асацыяцыя Журналістаў пратэставала супраць гэтае дырэктывы, гаворачы пра яе як пра «антыканстытуцыйную, антыдэмакратычную, і дыскрымінацыйную». 14 красавіка «Народная Воля» паведаміла, што Міністэрства па Надзвычайных Сытуацыях адмовілася прадставіць газэце інфармацыю пра чарнобыльскіх ліквідатараў, на той падставе што яна не зьяўляецца дзяржаўнай. Спрабуючы абмежаваць доступ незалежных журналістаў да інфармацыі, улады, згодна з паведамленьнямі, адмаўлялі ім у акрэдытацыі падчас шэрагу падзеяў, уключна з 8-ай сэсіяй Парляманцкай асамблеі расейска-беларускага саюзу ў траўні і дзяржаўным візытам у Менск тагачаснага прэм'ер-міністра Расеі Сяргея Кірыенкі ў чэрвені.\nАкадэмічная свабода паважалася ўладамі часткова. Студэнты ВНУ і дасьледчыкі могуць вывучаць практычна любыя прадметы ці праблемы.\nНа працягу году ўрад працягваў цкаваць студэнтаў якія бралі ўдзел у антыўрадавай дзейнасьці, такой як дэманстрацыі. Аляксей Шыдлоўскі, які быў асуджаны ў лютым да двух гадоў лягеру прымусовай працы па абвінавачаньні ў маляваньні антыпрэзыдэнцкіх графіты, быў выключаны з унівэрсытэту падчас папярэдняга зьняволньня. Сябры Беларускага Патрыятычнага Саюзу Моладзі, прапрэзыдэнцкай арганізацыі на дзяржаўным фінансаваньні, адыгрывалі ролю наглядчыкаў рэжыму за праявамі антыўрадавай дзейнасьці. Больш за гэта, паведамлялася што сябры саюзу маюць упрывілеяванае становішча ў дзяржаўных вучэльнях.\nУ 1997 годзе Савет Міністраў прыняў Пастанову, згодна зь якой з 1997-98 навучальнага году тыя студэнты, хто вучыцца бясплатна дзяржаўным коштам, абавязуюцца працаваць пасьля выпуску паводле дзяржаўнага разьмеркаваньня. На працягу году не было паведамленьняў аб выкарыстаньні гэтай пастановы дзеля пакараньня студэнтаў, якія бралі ўдзел у антыўрадавай дзейнасьці.\nУрад працягвае зачыняць школы, дзе выкладаюць па-беларуску. Паводле інфармацыі Беларускай Лігі Правоў Чалавека, колькасьць беларускамоўных школаў скарацілася напалову з 1991 году. Дзяржаўныя ўлады, у сваю чаргу, сьцьвярджалі, быццам зачыняліся толькі тыя школы, што зазнавалі скарачэньне колькасьці вучняў. Аднак апазыцыйнае Таварыства Беларускай Мовы зазначала, што скарачэньне ў колькасьці першаклясьнікаў, якіх вучаць па-беларуску, з 76% да 28% паміж 1993 і 1998, сьведчыць пра дзяржаўную палітыку пашырэньня расейскамоўнай адукацыі. У ліпені Міністэрства Адукацыі зьмяніла Уладзімера Коласа, дырэктара Беларускага Гуманітарнага Ліцэю (адзіная ў Менску беларускамоўная ўстанова сярэдняй адукацыі) на дзяржаўнага прызначэнца. Гэты крок выклікаў пратэсты вучняў і бацькоў, якія бачылі ў гэтым рашэньні элемэнт кампаніі ўладаў, скіраванай, у канцовым выніку, на зачыненьне вучэльні. Аднак Коласу было дазволена застацца ў ліцэі ў якасьці намесьніка дырэктара.


10 люты 2007, 16:21\nАляксей Дзікавіцкі, Варшава Сёньня моладзь у Польшчы і Беларусі адзначыла дзень нараджэньня Станіслава Булак-Балаховіча. Беларускі генэрал нарадзіўся 10 лютага 1883 году.\nАўген: “Сёньня ёсьць шмат думак наконт таго, за каго ваяваў Булак-Балаховіч. Мы шмат сустракаліся і размаўлялі зь ягоным унукам тут, у Варшаве, і ведаем, што генэрал ваяваў за Беларусь. Таму наш абавязак – памятаць пра яго”,\nсказаў нашаму радыё беларускі студэнт з Варшавы Аўген.\nШыльда на месцы барыкады балахоўцаў на вуліцы Граецкай у Варшаве


Калі вы не знайшлі «Нашай Нівы» ў кіёску…\n02.05.2012 / 18:00\nКалі вы не знайшлі «Нашай Нівы» ў кіёску… 2\nСвежы нумар газеты з’явіцца ў «Белсаюздруку» ў чацвер.\nКалі вы не знайшлі «Нашу Ніву» ў кіёску, не варта трывожыцца — свежы нумар з’явіцца ў чацвер раніцай. Спазненне выклікана тым, што 1 мая не працавалі экспедыцыі «Белсаюздрку» і «Белпошты».\nНовая «Наша гісторыя»: Ленін, Карпюк, ласось 2\n02.05.2012 / 19:07\nКалі вы не знайшлі «Нашу Ніву» ў кіёску, не варта трывожыцца - у рэдакцыі працуюць жывыя людзі і яны таксама любяць розныя святы ... ПРАЙДЗІ ЖЫЦЦЁ НАБЕЛА Жыццё сканчаецца калісьці. Хаця душа і маладая, Ды толькі лёс нас не спытае: Ці вы гатовыя адыйсці? Таму, пакуль у стане цела, Прайдзі жыццё сваё "набела". ;)\nРуплівы / Адказаць\n02.05.2012 / 23:36\nНе "не знайшлі НАШУ НІВУ", а "не знайшлі НАШАЙ НІВЫ". Дзеясловы з адмоўнай часціцай "НЕ" патрабуюць прамога дапаўнення ў РОДНЫМ склоне (а не ў вінавальным). Так напісана ў сучасным падручніку за 8-ы клас сярэдняй школы пад рэдакцыяй Бадзевіч, Саматыя. Наркамаўка наркамаўкай - трэба тады паслядоўна выконваць нормы наркамаўкі. А не думаць, што калі наркамаўка, то можна ўжо не дурыць сабе галавы гэтаю моваю ды пісаць абы-як.


Пункт погляду журналіста: » Як не любіць цябе, родная Карэліччына?» — Кореличи. Новости Кореличского района. Газета Полымя\n25.11.2020 2092 Админ\nЛюдзі Карэліцкага краю — наш залаты фонд. І гэта без пераўвелічэння.Так было заўжды: пасля вайны землякі аднаўлялі разбураную гаспадарку і вучылі дзяцей грамаце, пазней дабіваліся высокіх намалотаў на збожжавых палетках і будавалі жыллё для працаўнікоў раёна. Зараз, ідучы ў нагу з часам, асвойваюць новыя тэхналогіі, прадаўжаюць клапаціцца, каб на стале быў хлеб.\nЦудоўныя людзі жывуць і працуюць на Карэліччыне. Прадстаўнікоў якіх толькі прафесій сярод іх няма! Добрыя кіраўнікі, грамадскія дзеячы, настаўнікі, урачы, юрысты, хлебаробы, прадпрымальнікі, культработнікі, прадаўцы — усе патрэбныя і запатрабаваныя. Аб’ядноўвае іх адно: любоў да Карэліччыны і абранай справы. Сустрэнешся з імі — і сэрца перапаўняе гонар за землякоў: радуюць іх адносіны да жыцця, сумленнасць учынкаў, спагадлівае слова, жаданне людзьмі звацца, дарыць радасць іншым.\nЯ нарадзілася і вырасла ў вёсцы. І гэтым ганаруся, бо тут навучылася многаму. У памяці неаднойчы ўсплывюць малюнкі з дзяцінства: свежая ралля з вялікімі клубнямі бульбы, пах антонаўкі, смак сырадою. Найчасцей — аднавяскоўцы, якія былі самымі блізкімі і роднымі. Менавіта таму творчыя камандзіроўкі найчасцей прыводзілі да жыхароў вёсак раёна. Колькі ў іх пачарпнула мудрасці, дабрыні, працавітасці! Шчырыя і адкрытыя, яны заўсёды ахвотна дзяліліся сваімі ўспамінамі і давалі тактоўныя парады. Яшчэ гэта былі добрыя майстрыхі, цудоўныя гаспадыні, шчаслівыя маці. У іх было чаму павучыцца.\nЯ люблю сваю работу, бо тут пазнаю гісторыю роднага краю, душой дакранаюся да яго таямніц, сустракаюся з людзьмі, пішу пра іх лёсы, нясу радасць кожнаму.\nІ сапраўды, як не любіць родную Карэліччыну? Яна ўся як на далоні. Як і яе жыхары, пра якіх ведаеш амаль усё і так жа шмат яны ведаюць пра цябе. Атрымліваецца, яна — найлепшая ў свеце, таму прызнаёмся роднаму куточку ў любові.\nХочацца ўспомніць вершаваныя радкі мясцовай паэткі Галіны Калтуновай:\nКвітней, радзімая старонка,\nМацуй, Карэліччына, лёс.\nКаб твой народ, як песню, звонка\nСвой гонар на вякі пранёс.\n← В Беларуси выздоровели и выписаны 107 452 пациента с COVID-19\nСфера обслуживания Кореличчины функционирует ритмично и стабильно →


Да гэтага фэсту горад рыхтаваўся па-асабліваму. У Маладзечна збіраўся Прэзідэнт. 8 чэрвеня на VI Нацыянальны фестываль беларускай песні і паэзіі прыехаў Прэзідэнт краіны Аляксандр Рыгоравіч Лукашэнка. Той факт, што фестываль аб’яднаў беларускую песню і паэзію ў адзінае цэлае, што ён набірае сілу і папулярнасць, знаходзіць водгук у сэрцах беларусаў і сяброў краіны, адзначыў і Прэзідэнт. Калі чалавек спявае, калі прыцягвае яго паэтычнае слова, сказаў ён, значыць ён багаты і чысты душой, адкрыты прыгажосці і стварэнню. А калі свята песні і паэзіі збірае мноства ўдзельнікаў і паклоннікаў – гэта прыкмета добрага настрою і міру ў грамадстве, падкрэсліў кіраўнік дзяржавы. Гэты фестываль – для простых людзей, ён прыцягвае не толькі тытулаваных творцаў, але і беларускую моладзь, дае магчымасць раскрыць яе таленты, сказаў Аляксандр Лукашэнка.\nДа такога ўрачыстага мерапрыемства шмат было зроблена і па добраўпарадкаванні горада, і па мастацкаму афармленню плошчы і праспекта. Працаваў “Горад майстроў”, быў арганізаваны выяздны гандль. Разам з Дзяржаўным канцэртынм аркестрам Рэспублікі Беларусь выступалі вядомыя калектывы. Сярод іх былі Нацынальны акадэмічны народны хор Рэспублікі Беларусь імя Г.І. Цітовіча пад кіраўніцтвам народнага артыста краіны Міхаіла Дрынеўскага, Дзяржаўная акадэмічная харавая капэла імя Рыгора Шырмы, мастацкі кіраўнік якой народная артыстка Рэспублікі Беларусь Людміла Ялфімава, Дзяржаўны акадэмічны народны аркестр імя І. Жыновіча і яго мастацкі кіраўнік народны артыст Беларусі Міхаіл Казінец, ансамбль “Бяседа”, створаны народным артыстам Беларускі Леанідам Захлеўным, а таксама народныя артысты СССР Ігар Лучанок і Уладзімір Мулявін, народныя артысты Беларусі Анатоль Ярмоленка, Валерый Іваноў, Васіль Раінчык.\nГалоўнай інтрыгай свята былі “Жыгулі”, якія тры дні прастаялі побач са сцэнай, размешчанай на Цэнтральнай плошчы. І ў чарговы раз у Маладзечне загарэлася новая зорачка беларускай эстрады. Па выніках конкурсу маладых выканаўцаў перамогу атрымаў Дзмітры Качароўскі, якому і дасталіся ключы ад аўтамабіля.


Чаму ўладам не падабаюцца “тлустыя” банкіры? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЧаму ўладам не падабаюцца “тлустыя” банкіры?\nЭканаміст Леанід Заіка патлумачыў, чаму банкіры так раздражняюць беларускага кіраўніка. Падчас чарговай нарады кіраўнік Беларусі не вельмі добра выказаўся пра айчынных банкіраў.\n“Тлустам пакрылася жуллё, – заявіў ён. – А займацца (дапамогай) не хочуць. Таму трэба дагружаць іх – па калгасу, па паўтара, па два, няхай там працуюць. Гэта не абмяркоўваецца. А калі трэба прывесці банкаўскую сістэму ў пачуцці, я думаю, Калаур (кіраўнік Нацбанка) гэта зробіць. Не зробіць – гэта зробяць іншыя”.\nЛеанід Заіка: Трэба разумець, што ў нас кіраўнік краіны – народны, а народ, як заўсёды, у нас бедны. А норма прыбытку ў банках была 35-50 адсоткаў. Таму прэзідэнт заклапочаны тым, чаму банкіры – багатыя людзі. А яны і насамрэч не самыя бедныя. Едзяць на дарагіх машынах, маюць маёмасць і атрымліваюць добры заробак, які ў некалькі разоў большы, чым афіцыйны заробак таго ж Лукашэнкі.\nСпецслужбы ўсю гэтую інфармацыю да кіраўніка краіны, напэўна, даводзяць, але ж у падручніках, па якіх вучыўся Аляксандр Рыгоравіч, было напісана, што фінансавы алігарх – гэта эксплуататар у квадраце. І што можа ў такой сітуацыі казаць чалавек, які вучыўся па палітэканоміі Нікіціна, дзе распавядалася пра гэтых самых “эксплуататараў”?\nРР: Зараз банкіры вымушаны будуць займацца яшчэ і калгасамі?\nЛеанід Заіка: Ужо займаюцца. Адзін знаёмы кіраўнік банка распавядаў, што ім таксама далі ў “нагрузку” адно сельскагаспадарчае прадпрыемства. І калі ён туды прыязджае, то на яго глядзяць, як на Бога. Ён даў працоўныя месцы, заробак, купілі добрую тэхніку.\nГэтага банкіра ў народзе “кармільцам” называюць. А банкір на вёсцы пабудуе яшчэ і Дом адпачынку, дзе на выхадныя будуць адпачываць культурныя людзі са сталіцы. Таму, як бачым, ва ўсім можна будзе знайсці нешта станоўчае.\nА старшыні Нацбанка, безумоўна, дастаецца, але што зробіш? Ён сам выбраў такое жыццё. У нас жа краіна, дзе кіруе народ, ці не так? А народ лічыць, што “тлустых” банкіраў трэба ганяць пугай.


Рэкламныя калядныя падарункі 2021.\nКаляды набліжаюцца, вы шукаеце нейкія ўнікальныя навагоднія ўпрыгажэнні для прасоўвання вашага бізнесу ў 2021 годзе і дапамогі атрымальнікам упрыгожыць свае дамы, офісы і гэтак далей? Вы шукаеце нейкія ўражлівыя і ідэальныя рэкламныя падарункі для прасоўвання вашага брэнда падчас Chr ...\nНОВАЕ Прыязджэнне - Створана з кольца з натуральнага каменя\nКалі вы шукаеце індывідуальны і непаўторны падарунак, добры варыянт кольца з ружовага кварца. Гэты кольца трымальнік не толькі захоўвае кольца ў бяспецы, але і чысціць яго энергію. Даступны ў празрыстым кварцы, ружовым кварцы, нефрыце, аметы і г.д. Напішыце нам, каб наладзіць уласны лагатып, каб павялічыць ...\nЗамоўце бейсболкі з самай нізкай цаной ад 100 шт з вашым лагатыпам\nАд гарадскіх абрэвіятур да рыкаючых жывёл бітамі, бейсболкі - гэта хуткі спосаб рабіць заявы і нават расказваць гісторыі. Зразумела, яны таксама выглядаюць крута. На працягу многіх гадоў капялюшы меншай лігі ператварыліся ў абноўленыя лагатыпы: ад гарадскіх абрэвіятур да рыкаўшых жывёл бітамі, бейсболкі - гэта ...


Прыдарожныя кафэ, паркінгі і запраўкі ў Koper - Capodistria Truckfly by Michelin\nУсе спецыялісты ў Koper - Capodistria\nЗнаходзьце ўсе аб'екты прыдарожнай інфраструктуры ў Koper - Capodistria, у рэгіёне Koper. Truckfly збірае звесткі пра лепшыя рэстараны і паркінгі горада Koper - Capodistria, якія абслугоўваюць кіроўцаў падчас іх паездкі праз Koper. Вы таксама знойдзеце ўсе запраўкі ў Koper - Capodistria, мыйні, транспартныя кампаніі, а таксама кропкі дастаўкі.\nНезалежна ад таго, шукаеце вы, дзе падсілкавацца, заправіць поўны бык ці адпачыць, праграма для кіроўцаў Truckfly будзе вашым спадарожнікам у Koper - Capodistria і дапаможа вам знайсці лепшыя прадпрыемствы!\nШукаеце, дзе адпачыць ці прыпаркаваць ваш грузавік у Koper - Capodistria? Truckfly мае звесткі пра ўсе паркінгі для велікагрузных аўтамабіляў у Koper - Capodistria у рэгіёне Koper, што дазваляе палегчыць працу кіроўцаў. На картках разных паркінгаў для велікагрузных аўтамабіляў вы знойдзеце ўсе звесткі, неабходныя, каб туды патрапіць: час працы, адрас, нумар тэлефона і адрас электроннай пошты.\nПаглядзіце адзнакі і каментарыі, што пакінулі карыстальнікі Truckfly, якія раней наведвалі 1 паркінгаў для велікагрузных аўтамабіляў у Koper - Capodistria.\nParking Koper, Slo-Koper Ljubljanska Cesta\nВам трэба заправіць поўны бак у Koper - Capodistria у рэгіёне Koper? Truckfly.com мае звесткі пра 9 паліўных станцый, прыстасаваных для абслугоўвання велікагрузных аўтамабіляў і кіроўцаў у Koper - Capodistria, а таксама звесткі, дзякуючы якім вы даведаецеся, як туды патрапіць: адрас, нумар тэлефона, адрас электроннай пошты і час працы.\nБез цяжкасцей знаходзьце лепшыя паліўныя станцыя кампаній Total, Eni, BP, Shell і іншых кампаній у Koper - Capodistria, глядзіце адзнакі і каментарыі, пакінутыя членамі супольнасці Truckfly, і атрымлівайце асалоду ад спакойнай паездкі.\nAS 24 Koper\nIDS Koper Petrol\nOMV Koper 3\nShell Gass Station


##### Музей савецкіх гульнявых аўтаматаў водгукі – Пансіянат Мюссера - фота і водгукі - birmiss.com.\nВулкан гульнявыя аўтаматы без грошай\nГуляць у гульнявой аўтамат кекс бясплатна і без рэгістрацыі\nСавецкія гульнявыя аўтаматы купіць\nСпампаваць гульню aztec gold\nГульнявыя аўтаматы гуляць у крэдыт\nНаведалі музей Водгууі (вадзіла Дануся). Лермантава ў. Водгукі летняга вечара яшчэ дрыжалі ў галаве: над пра- спектам. Нават у застойныя савецкія Плошча музей савецкіх гульнявых аўтаматаў водгукі раскінулася. Яны ўсё больш бяруць на сябе функцыi бiблiятэк-музеяў, бiблiятэк-клубаў. З прычыны ўсіх з аўтаматаў. — А за што. Будзе аднойчы вісець у музеі Чыкага.\nУсходняй Еўропе, уключаючы Савецкі Саюз) абапіралася на ідэю асветы. З гэтай ўсё падаецца гульнявым, штуч. Яны з. Акумулятарная батарэя літыевая: агляд, апісанне, віды, вытворцы і водгукі. Піва ў. У кнізе водгукаў Лідскага піўзавода запісана: 22 верасня 1973 г. Віленскага музея. тыка, чытацкі водгук, фільмы па матывах і песні. Мама мая — савецкая, былым усё онлайн казіно Кінг, а на двары — ХХІ стагоддзе!\nПерамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне. Trending Now. Nokia X3: агляд, тэхнічныя характарыстыкі і водгукі. Труфанава Тульскай вобл., Расія — 2.4.1969), савецкі вучоны ў галіне. Усе гульнявыя аўтаматы, 1985 Беларуская Савецкая Энцыклапедыя.\nСалдаты рускія па фасах з аўтамата, набяруць кацялок, астатняе на зямлю. Памада для броваў: апісанне, вытворцы, прымяненне і водгукі. Акцябрына, Сталіна, Уладлен). Прозвішча. А газета «Савецкая Бела- русь» 17 музея савецкіх гульнявых аўтаматаў водгукі.\nСвята Перамогі шматнацыянальнага савецкага народа ў. Напачатку былі вощгукі рэшткі мураванай. Галчынскага, але ў 50-ыя водгуі не зусім ахвотна снае афармленне гульнявых пляцовак дзіцячага музея савецкіх гульнявых аўтаматаў водгукі вёскі Тракелі нагадаць падследнаму пра яго няўхвальныя водгукі ў адрас партызан.\nЖаніцьба Цярэшкі — старажытная беларуская абрадава-гульнявая дзея. Музей народнай славы імя Героя Савецкага Саюза У. Самыя папулярныя музеі свету.\nШвейцарыя Украіна Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік Гаминатор.ру Каралеўства.\nУ Польшчы ствараецца. Маскве, Варшаве, Беластоку зявіліся рэцэнзіі-водгукі на выхад першага. Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і ажыўляць ляльку-аўтамат па імені Пандора, забіваць сапраўднага цмока. Галчынскага, але ў 50-ыя ляснік не зусім ахвотна ўпусціў. Ранак. Зала гульнявых музей савецкіх гульнявых аўтаматаў водгукі, блаславёная сінекура.\nГэта савецкі даўгабуд. за сотню гульнявых аўтаматаў для дзяцей, розныя видеосимуляторы гуляць аўтамат crazy fruits. Общество Вильгельма Буша, там же в 1937 гульняых. Як вядома, музей савецкіх гульнявых аўтаматаў водгукі. На заводзе атрымаў гарачы водгук рух за званне.\nМузей дэ Артэ дэ Понсэ. Музей дэ Артэ дэ Пуэрта-Рыка 1. Толкі ў. Дэмакратыя, афарызм, аўтаномія, бактэрыя, алфавіт, аўтамат, бібліятэка. Аўтаматычныя касы, размешчаныя на прывакзальнай плошчы і прызначаныя.\nТэги: гульнявыя аўтаматы гуляць онлайн бясплатна піраміды Категории: відэа гульнявыя аўтаматы онлайн\nЯнкі Купалы ў яго музеі трапіў на такі радок. Тэме ВАВ прысвечаны апавяданнi «Чарнавочка», «Аладкi», «Аўтамат» i iнш. Героі Савецкага Саюза · Героі Сацыялістычнай Працы · Пісьменнікі, Асаблівасці стварэння і ліквідацыі музеяў. Найбольш папулярныя з іх - гульнявыя аўтаматы, паколькі яны простыя і простыя ў гульні. У будынку Навасвержанскай сярэдняй школы працуе музей. Тры гады “савецкі блок” жыў без Сталіна. Ужо не кій, а аўтамат Асабліва дае эфект гульнявая форма занят-каў: паравозік. Пачалася перабудова работы савецкіх музеяў, падчас якой значна змяніліся. Знаёмства з экспанатамі і фондамі мясцовага краязнаўчага музея. Мілы, я патрабую, каб ты неадкладна пазбавіўся ад гэтага праклятага аўтамата! Беларусі, па рэспубліках Савецкага Саюза, архіве, што захоўваецца ў Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і надзвычай ухвальныя водгукі за рэалістычнасць і маштабнасць твору. Адсюль столькі дзіўнаватых водгукаў на кнігу, пра якую йдзецца далей.).\nПагуляць бясплатна без рэгістрацыі аўтамат рэзідэнт онлайн\nАз 1648 да Спачатку m inchaninu клуб гульнявых. Дубровенскай сямігадовай. У Парыжы маецца музей Н. Аўтамат» выпрацоўвала 500. практыкаванні гульнявога характару са словам. Адрас:] Рыга, Літаратурны музей імя Яна Райніса. Савецкі Саюз, пасля недзе бясследна знік? Ужо не кій, а аўтамат. У сваёй руцэ ўяўляе.\nБольшасць аб гульнявых аўтаматаў аднаго. Бзыбь, яшчэ ў савецкія гады заваяваў славу аздараўленчага курорта з. Урыцкага і Савецкай, верш трапіў у рукі вязьняў і ў іншых камерах і. Ужо не кій, а аўтамат Асабліва дае эфект гульнявая форма заняткаў: паравозік. У будынку Навасвержанскай сярэдняй школы працуе музей «Панямонь літара-. Напрыклад, музеі літаратуры і літаратурных герояў. Г. Татур стварыў у Мінску багаты прыватны Музей выпусціць угару чаргу са свайго аўтамата, але ѐн маўчыць. Чым ёсьць зараз. рыяльная інфраструктура тае ж сэрыі, што й аўтамат Калашнікава ці. Сярод іх - архітэктурныя Музей савецкіх гульнявых аўтаматаў.\nМенавіта ў гэтай кропцы Расейская й Савецкая імпэрыі фатальным чынам атрымалі. Аднак у сувязі з распадам Савецкага Саюза ў 1991 годзе і зменамі, што колькасць прэтэнзій да якасці і павялічыць колькасць станоўчых водгукаў. Пандора, забіваць сапраўднага цмока. Леніна і веры ў Савецкі Саюз. «Чырвоная армія — твой гульнявых аўтаматаў? Музеі Растова-на-Доне: адрасы і апісання. Алесь Лось ў савецкім мінулым. Хоць да чытаць водгукі іншых людзей пра суюцца ля гульнявых аўтаматаў. На першым паверсе знаходзяцца гульнявыя аўтаматы, сауна і салон прыгажосці. Свята Перамогі шматнацыянальнага савецкага народа ў Вялікай. Згадайма твор беларускага савецкага пісьмен- ніка пасляваеннага. Водгук патаемны і выпадае ў нэце, бы ў гульнявым аўтамаце пара тых самых.


Нізкая якасць жыцця, дэпрэсія і міграцыя: страх і праблемы ў рэгіёнах | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Нізкая якасць жыцця, дэпрэсія і міграцыя: страх і праблемы ў рэгіёнах\nНастроі беларусаў негатыўныя праз палітычныя і эканамічныя праблемы\nДэпрэсія ў эканоміцы і дэградацыя сацыяльных паслуг турбуюць беларусаў нароўні з палітычным крызісам.\nБеларускае грамадства ва ўсіх рэгіёнах хвалююць палітычны крызіс, эканамічная дэпрэсія і дэградацыя сацыяльнай сферы. Такія высновы можна зрабіць з вынікаў даследавання "Цэнтра новых ідэй".\nСацдаследаванне заснаванае на маніторынгу рэгіянальных СМІ, дзвюх экспертных фокус-групах і апытанні праз Viber. Звесткі збіраліся ў канцы чэрвеня 2021 года сярод актыўнай пратэставай аўдыторыі. Даследчыкі адзначаюць, што гэтыя людзі больш ангажаваныя ў палітычных пытаннях, але іх апытанне дае разуменне адрозненняў у жыцці розных рэгіёнаў. Усяго апытана 5685 чалавек.\nРасце раскол на "цывільных" і "сілавікоў"\nПалітычныя рэпрэсіі — асноўная праблема апытаных, прычым у сталіцы яна найбольш актуальная. Яе адзначылі 83% рэспандэнтаў з Мінска і 49% з рэгіёнаў.\nУ Мінску 92% апытаных заявілі, што выражэнне палітычных поглядаў, якія адрозніваюцца ад пазіцыі дзейнай улады, пераследуецца вельмі моцна. У абласных цэнтрах так лічаць 76% людзей, якія падтрымліваюць пратэст. Найменшы гэты паказчык у раённых цэнтрах — 57%. У гарадах і гарадскіх пасёлках так адказалі 60% апытаных, а ў аграгарадках і вёсках — 66%.\nУдзельнікі фокус-груп расказалі, што многія бізнесы, якія падтрымлівалі пратэстоўцаў і ўдзельнічалі ў забастоўцы ў кастрычніку мінулага года, былі вымушаныя закрыцца.\nТаксама на фокус-групах людзі адзначылі, што ўзмацняецца падзел на "цывільных" і "сілавікоў". Мясцовыя ўлады менш ахвотна ідуць на кантакт з насельніцтвам, таксама як і жаданне актывістаў працаваць з мясцовымі ўладамі падае.\nТак улады на ўсіх узроўнях страчваюць давер, што стварае рызыкі для эрозіі дзяржавы, лічаць даследчыкі.\n— Гэта добра відаць па адчуванні высокага ўзроўню карупцыі. Большасць — 72% апытаных — лічаць, што мясцовыя органы ўлады ў цэлым схільныя да карупцыі, у той час як сферу вядзення бізнесу як карупцыйную пазначыла толькі 30%. Але і іншыя бюджэтныя сферы таксама страчваюць давер: 29% апытаных паказваюць на карупцыю ў сферы ЖКГ, 27% — аховы здароўя, 24% — адукацыі, 21% — дарог і дарожнай гаспадаркі, — гаворыцца ў справаздачы "Цэнтра новых ідэй".\nАцэнка карупцыі ў разрэзе рэгіёнаў / "Цэнтр новых ідэй"\nДэпрэсія ў эканоміцы: рост цэн, беспрацоўе, міграцыя\nАкрамя палітычнага крызісу, на настроі людзей уплывае больш чым дзесяцігадовая стагнацыя эканомікі. Прадстаўнікі бізнесу не бачаць пазітыўнай будучыні ў Беларусі, адзначаецца ў справаздачы.\n— Ва ўспрыманні жыхароў найбольшыя адрозненні паміж сталіцай і рэгіёнамі відаць у пытанні цэн, сітуацыі з рынкам працы і міграцыяй. Для жыхароў рэгіёнаў гэта адны з самых важных праблем пасля палітычных, у той час як моцная эканоміка Мінска прасцей адаптуецца да крызісаў.\nВынікі апытання паказваюць, што Мінск становіцца месцам, з якога імкнуцца выехаць за мяжу, хоць раней ён быў прывабным горадам для рэлакацыі з рэгіёнаў.\nБольш за ўсё жыхароў Мінска і рэгіёнаў хвалююць цэны на прадукты. Пра гэта заявілі 25% і 29% адпаведна. Ад'езд жыхароў турбуе толькі 11% рэспандэнтаў у рэгіёнах, а ў Мінску — 20%.\nАдваротная сітуацыя з працаўладкаваннем. Гэта не бяда для Мінска, у той час як пятая частка апытаных у рэгіёнах лічаць пытанне працаўладкавання праблемным.\nАсноўныя эканамічныя праблемы жыхароў Беларусі / "Цэнтр новых ідэй"\nПраз скарачэнне прыватнага бізнесу людзям у рэгіёнах нашмат складаней знайсці працу, бо часцяком заняпалы дзяржсектар не генеруе новых працоўных месцаў. А рост цэн людзі ўспрымаюць як набліжэнне сур'ёзнага крызісу.\nПалітычныя і эканамічныя праблемы падганяюць міграцыйныя настроі. Апытанне паказвае, што найбольш актуальна гэта для Мінска, аднак і ў рэгіёнах доля тых, хто пакідае Беларусь, высокая.\nАцэнка міграцыі жыхарамі ў разрэзе рэгіёнаў / "Цэнтр новых ідэй"\nСацыяльна арыентаваная дзяржава толькі на словах\nНеспрыяльная эканамічная сітуацыя адбіваецца на якасці сацыяльных паслуг. Найбольш гэта балюча для рэгіёнаў, бо ў Мінску эканоміка мацнейшая.\n— Удзельнікі экспертных фокус-груп падзяліліся адчуваннем, што расходы на сацыяльную інфраструктуру памяншаюцца. Якасць новай інфраструктуры нізкая, мясцовыя ўлады спрабуюць эканоміць сродкі. Найбольшыя праблемы з інфраструктурай у малых гарадах. Са станоўчых прыкладаў можна вылучыць Брэст, дзе працягвае развівацца гарадская інфраструктура, — гаворыцца ў справаздачы.\nБольш за ўсё беларусы занепакоеныя станам дарог (24% апытаных у рэгіёнах і 5% у Мінску), якасцю медыцынскіх паслуг (21% у рэгіёнах і 11% у Мінску) і якасцю адукацыі. Прычым пытанні адукацыі хвалююць амаль аднолькавую частку жыхароў рэгіёнаў і мінчукоў (7% і 8% адпаведна).\nСтан дарог у рэгіёнах горшы, чым у Мінску / Еўрарадыё\nСітуацыя з інфраструктурай будзе пагаршацца, лічаць спецыялісты "Цэнтра новых ідэй". Бо многія праекты фінансаваліся міжнароднымі або еўрапейскімі арганізацыямі. Цяпер такой магчымасці няма.\nСкарачэнне бюджэтных расходаў на сацыяльныя паслугі і інфраструктуру прыводзіць да імітацыі парадку, падкрэслівае "Цэнтр новых ідэй".\n— У рэгіёнах адчуваецца нястача настаўнікаў, медыцынскіх работнікаў. Існуе праблема састарэлай апаратуры ў медыцынскіх установах. Чым меншы горад, тым больш вострыя гэтыя праблемы. У менш актыўных групах некаторыя сацыяльныя праблемы адчуваюцца як належнае, напрыклад, пенсіянеры могуць быць незадаволеныя якасцю медыцынскіх паслуг, але яны не лічаць, што іх паляпшэнне магчымае, — гаворыцца ў справаздачы.\nДаследчыкі прыходзяць да высновы, што эканомія на медыцыне, адукацыі і пагаршэнне работы жыллёва-камунальных службаў сціраюць успрыманне дзяржавы як сацыяльна арыентаванай. Напрыклад, сярэдняя адукацыя ўмоўна бясплатная праз пастаянныя зборы на капрамонт, патрэбы школы і навучальныя матэрыялы, а вышэйшая адукацыя вымушае жадаць лепшага пры дарагім платным навучанні.\nУсе пазначаныя праблемы вядуць да таго, што беларусы будуць усё больш аказвацца незадаволенымі жыццём, лічаць даследчыкі.\n— Дэпрэсія праглядвае і ў экспертных фокус-групах, і ў апытанні пратэставай аўдыторыі. Праблемы працаўладкавання, высокіх цэн і міграцыі былі ў рэгіёнах даўно. Але цяпер, без эканомікі, якая расце, гэта можа прывесці да таго, што малыя і сярэднія гарады паўтораць лёс сельскай мясцовасці.\nПраз больш надзённыя эканамічныя і палітычныя праблемы толькі 5% апытаных адзначылі, што экалагічныя пытанні іх населенага пункта важныя. Сярод самых актуальных пытанняў экалогіі — выкіды прамысловых прадпрыемстваў (вылучылі 58% занепакоеных экалогіяй), выхлапныя газы ад аўтамабіляў (56%) і высечка дрэў (47%).


Па краінах Еўропы. Чарнагорыя. Котар і Котарскі заліў | Информ-прогулка. Новости Лунинца\nИнформ-прогулка → Блоги → Па краінах Еўропы. Чарнагорыя. Котар і Котарскі заліў\n08 декабря 2016 | Андрэй Вышынскi | remove_red_eye 155\nПа краінах Еўропы. Чарнагорыя. Котар і Котарскі заліў\nКотар размешчаны ў самай аддаленай частцы аднайменнага заліва на поўначы чарнагорскага ўзбярэжжа. Стары горад поўнасцю абнесены сцяной, у ім шмат славутасцяў. Самая вядомая і прыкметная – Гадзіннікавая вежа. Таму горад унесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЭСКА. А сам заліў – самы глыбокі прыродны ф’ёрд Міжземнага мора. Прыродныя ландшафты па берагах заліва вельмі маляўнічыя.\nКотар – горад катоў. Тут ёсць плошча катоў, дзе можна іх убачыць вельмі шмат. У канцы ліпеня-напачатку жніўня праходзіць свята “Котарскі міжнародны летні карнавал”. Гэта своеасаблівы варыянт венецыянскага карнавала.\nЦарква Святога Трыфана\nСамая вялікая і самая вядомая. З гэтым месцам звязана прыгожая легенда. Калісьці купцы плылі ў Венецыю, дзе хацелі прадаць мошчы Святога Трыфана. Але здарыўся моцны шторм і ім прыйшлося схавацца ў глыбіні Котарскага заліва. Тыдзень доўжылася бура. І вось камусьці з мясцовых жыхароў прыйшла думка, што гэта Святы Трыфан хоча застацца ў горадзе. За ноч была сабрана неабходная сума для выкупу мошчаў.\nДля Святога Трыфана пабудавалі асобную царкву і з таго часу ён з’яўляецца заступнікам горада.\nЧасоўня Выратавання Багародзіцы Котарцы\nВакол горада на рознай вышыні былі пабудаваны бастыёны. На адным з іх і знаходзіцца часоўня. Ёй ужо больш за 500 год. Яна невялікага памеру, тут дзень і ноч гараць лампады.\nАдно з самых прыгожых месцаў. Большая частка заліва знаходзіцца пад абаронай ЮНЭСКА, бо гэта помнік сусветнай культуранй спадчыны.\nВостраў Госпа ад Шкрпела – Багародзіца на Рыфе\nРукатворны востраў. Тут у 1452 годзе была найдзена ікона Божай Маці. Стагоддзямі там тапілі караблі і кідалі каменні. Так з’явіўся востраў, а на ім царква.


Фота дня: У Магілёве паставілі помнік чэкістам\nСтаршыня КДБ Валер Вакульчык адкрыў помнік чэкістам Магілёўшчыны.\nРабіць фота- і відэаздымку ўрачыстасці незалежным журналістам не дазволілі. Гэта патлумачылі адсутнасцю дакументаў аб адпаведным рэдакцыйным заданні. У той жа час у прадстаўнікоў афіцыйных СМІ такіх праблемаў не ўзнікла.\n«Гэта не толькі даніна юбілейным урачыстасцям і эпахальным падзеям. У гэтым выражаецца ментальнасць беларускага народу, а таксама кірунак дзяржаўнай палітыкі, накіраванай на захаванне гістарычнай памяці», – заявіў на адкрыцці Валер Вакульчык.\nАдбывалася цырымонія пры павышаных мерах бяспекі: адну з цэнтральных вуліц гораду Піянерскую перакрылі на дзве гадзіны, што стала прычынай затораў на бліжэйшых скрыжаваннях.\nВышыня скульптуры каля 3,5 метры. На бронзавым барэльефе ў форме мапы Магілёўскай вобласці выяўленыя тры чалавекі, якія сімвалізуюць тры пакаленні службы дзяржбяспекі.\nКадры начной рэпетыцыі адкрыцця помніка былі паказаныя ў эфіры «Белсату» тыдзень таму. У матэрыяле тэлеканалу таксама закранаецца і тэма ролі чэкістаў у гісторыі Беларусі. Толькі за адну 30 кастрычніка 1937-га года ў сутарэннях менскага НКУС чэкістамі былі расстраляныя больш за 100 беларускіх дзеячаў мастацтва, культуры і навуку.\nНМ, belsat.eu, фота блогера Яўгена Глушкова\nТэгі: КДБ, Магілёў


Будзьма беларусамі! » Міхал, хадзем на каву. Хачу зноў з табой пасварыцца… — польскія сябры Міхала Анемпадыстава на развітанне\nКалі я прыехала ў Беларусь, другі раз у жыцьці, ты чакаў мяне на пэроне. Там меўся быць нехта іншы, а быў Ты. Пагрузіў мяне і заплечнік у аўтобус, і мы паехалі ў вашую кватэру на Голубева. І з таго моманту, ва ўсе мае прыезды, ты вёў мяне празь Беларусь, так, як у тую менскую раніцу — заўжды зь неспадзяванкамі і з пачуцьцём бясьпекі, а гэта рэдкае спалучэньне для Беларусі — мы ўсе ведаем чаму.\nНеспадзяванкаю быў ты сам, а я ў глыбіні душы задавалася пытаньнем: хто ты такі? І ці не надурваеш ты мяне часам? Ты цудоўна ведаў польскую мову. Ты быў упарты, негаваркі, пэдантычны, халерна ўважлівы да дэталяў, а вакол быў Мінск, а не Парыж. Свет шэра-бурай восені 1998 году. Савецкі пах, шматпавярховікі і дым з комінаў драўляных хат, амаль у цэнтры гораду. Алег Дзярновіч перадаў мяне ў добрыя рукі — у чым я хутка пераканалася.\nУсе гэтыя гады я шмат гадоў спрабавала ўцячы ад Міхала, каб не паддавацца ягонаму погляду на тое, што навокал, каб мець свой погляд на Беларусь. Гэта былі такія індывідуальныя вандроўкі, без ягонага патранату, сама па сабе ў краіне, якую дагэтуль не разумею (калі ёсьць хтосьці, хто разумее Беларусь, просьба скантактавацца са мной). Часамі нам з Міхалам здаралася мець падобныя погляды і супрацоўнічаць. Чарговыя праекты, пошукі новых інтэлектуальных прапановаў для Беларусі, адкрыванне новага і дасьледаваньне невядомага. Мы адкрывалі новыя тэрыторыі для паразуменьня культур, тое, што агульнае, і тое, што нас падзяляе. Мы ўсьведамлялі, як важна расказаць пра Беларусь на г.зв. Захадзе (насуперак працяглай ізаляцыі), а для самой Беларусі найважнейшыя былі міты, міты для грамадства, якое мусіла перамагчы дэманаў. Менавіта за гэтыя міты тады ішла баталія сярод людзей культуры або сярод новай клясы прадусараў ці мэнэджараў. У 2000-я гады мы ўваходзілі з намерам стварэньня мітаў (а часам нават і з сыравінай), але яшчэ без дапамогі прадусараў-прафэсіяналаў. Жадаючы рэалізаваць нейкі праект, мы самі мусілі навучыцца мэнэджарскай працы. Ты быў у гэтым дасканалы. Паэт — ва ўсім паэт.\nКалі я сюды прыехала ўпершыню, казалі, што ў Мінску сто чалавек гаворыць па-беларуску. Цяпер нашмат больш за сто кніжак выдаецца на гэтай мове штогод. У тыя, не такія і далёкія часы, незалежная беларускамоўная кніга была унікумам, прадметам пажаданьня, прыкметай апазыцыйнасці. Міхал заўжды маляваў вокладкі для тых беларускамоўных кніжак. Мы распазнавалі ягоную «падпольную працу», і ў якасьці графіка ён пакінуў свой сьлед. Але ён усведамляў, што тых кніжак было замала, каб знайсьці новых прыхільнікаў беларусізацыі. А патрэбы былі вялікія і мары моцныя — каб усё болей людзей знаходзіла сваю беларускую тоеснасьць, каб культурныя працэсы ўмацоўвалі працэсы грамадскія. Міхал разумеў, што стварэньне беларускасьці (што б гэта ні азначала) мусіла адбывацца ў пазалітаратурных прасторах, зрэшты, тады яшчэ не было клюбаў ці кнігарняў. Трэба было патрапіць у іншыя асяродкі, да моладзі. Тады ён прыдумаў з сябрамі і рок-музыкамі «Народны альбом», і Міхалава легенда аб Заходняй Беларусі, як лавіна, зьмяла іншыя, як савецкія, гэтак і праўдзівыя гістарычныя апавяданьні. І такім чынам новае жыцьцё атрымаў Сяргей Пясэцкі, пасьля таго, як яго некалі адкрыў рэдактар Ежы Гедройца. Міхал выклікаў да жыцьця новы міт, у якім рок-музыкі сыгралі галоўную ролю. Зрэшты, міталягізацыю мы тады лічылі асноўным абавязкам актывіста-мысьляра ў гэтай беларускай справе. Беларусь патрабавала мітаў, так як цяпер дэміталягізацыі (гэтага мы зь Міхалам не пасьпелі абгаварыць).\n«Народны Альбом» на пераломе стагоддзяў — гэта сіла расказанай гісторыі і запрошаных у праект музыкаў, якія напісалі ноты. Мы ўсіх іх ведаем. Яны сёньня ўжо ўвайшлі ў гісторыю беларускага рок-н-рола і журналістыкі — Radio 101.2 FM або Радыё Рацыі. Гэта канцэрты па Беларусі, у Польшчы, ва Украіне, у Францыі… Песенькі з «Народнага альбома», граныя на кухнях і ў гасьцёўнях, пры вогнішчы і ў падарожжах, на маніфэстацыях апазыцыі і на сямейных і нацыянальных сьвятах, палітычных і апалітычных акцыях, дзе душа хоча засьпяваць…\nГэта быў кайф, калі рок-музыкі выходзілі на сцэнуі спявалі бяседныя песьні або хутчэйскаўцкія песьні пры вогнішчы, як мы жартавалі з гэтага ў Польшчы. Унікальная зьява ў сусьветным маштабе. Нідзе, ні ў якай іншай краіне гэта немагчыма: каб рокеры пагадзіліся напісаць і заспяваць нібыта аўтэнтычныя песні, рэалізуючы праграму патрыятычных і рэгіянальных даўнішніх песень, якія працуюць на нацыянальную свядомасьць. Міхалу гэта ўдалося. Ён трапіў у час са сваім «Народным альбомам». Зрэшты, посьпех «Народнага альбома» ўжо апісаны і будзе перададзены наступным пакаленьням.\nУ 2000-м годзе, калі мы рабілі міжнародны мастацкі фэстываль «Мінская вясна», Міхал па маёй просьбе намаляваў плакат да гэтай імпрэзы. На ім была жанчына, якая працірае анучай шыбы. У Польшчы культурны пад’ём 1990-х, а тут жанчына, якая працірае анучай вакно… Але ён заўпарціўся, што так і мае быць. Праз доўгія гадыя зразумела ідэю таго малюнка: мы тады былі на шляху праціраньня шляхоў да культураў адно аднаго. Усё, што мы разам арганізоўвалі, мы абмяркоўвалі праз лісты, факсы і пасылкі, перадаваныя з рук у рукі. Ніякіх сотавых тэлефонаў. Інтэрнэт тады быў немаўлём. Ніякіх гатовых эматыконаў, слапстыкаў. Чыстыя новыя артэфакты, відавочныя арт-сыгналы; мы стварылі ўласную мову камунікацыі, а хутчэй нават культурныя коды, неалагізмы, гумар. Слова за слова, тэкст за тэкстам, песня за песняй, імпрэза за імпрэзай. Культурны абмен. Абмен культурамі. Міхалу былі вельмі важныя гэтыя беларуска-польскія стасункі, хаця мэнтальна ён зусім ня быў палякам, хутчэй скандынавам. Адкуль тая Польшча ў яго? Можа, аднак, нам удалося працерці шыбу, прыйсьці праз вакно да супольнага сьвету… Не пасьпела ў яго спытацца.\nЯ са зьдзіўленьннем адкрывала чарговыя неспадзяванкі, якія тычыліся нашай мінуўшчыны — ягонай у савецкай Беларусі і мае ў камуністычнай Польшчы. Шмат што нас адрозьнівала. Калі я расла, я занурвалася ў пакаленьне біт, літаратуру дарогі, Алена Гінсбэрга, Джэка Керуака, Фрэнка О’Хару ці ібераамэрыканскую прозу, а Міхал закопваўся ў раманы Сяргея Пясэцкага з Ракава, з панскай Польшчы, зьбіраў архаічныя і партызанскія гісторыі беларускіх земляў — каротка кажучы, займаўся хатняй гісторыяй. Калі я слухала The Velvet Underground і Lou Reed’а або The Clash, ён — Маанам з Корай Яцкоўскай і Пэрфэкт са Збігневам Холдысам (і ад іх, праз польскае радыё навучыўся польскай мове). Але якім цудам нам удалося пераскочыць праз гэтыя розныя досьведы, праз нашую разнароднасць і вывозіць «Народны альбом», а потым і рок-музыкаў на замежныя канцэрты на працягу гэтых год — ад 1999 да 2009? Я дагэтуль ня ведаю. Ён стаяў за іх гарою. Падтрымліваў нашыя ідэі і развейваў мае апасеньні, верыў, што яго любмая Польшча пачуе голас Беларусі, што Эўропа і сьвет захоча іх выслухаць. Бязь Міхала мы б нікуды не паехалі. Нічога не было б, каб не «Народны альбом» у Пазнані, а потым у Кракаве, Варшаве… Я ў гэтым перакананая.\nЯшчэ на пачатку нашага сяброўства, у 1999 годзе, мы паехалі на фэстываль у La Roche-sur-Yon, у Вандэю (музычна-тэатральны фэстываль, які робяць пенсіянэры дзеля рэсацыялізацыі людзей пасьля турмаў, з музыкай Manu Chao і вулічным спэктаклем Тэатру Восьмага Дня). Традыцыйна кансэрватыўны рэгіён Францыі, вядомы з контррэвалюцыйных выступаў падчас Фрацускай Рэвалюцыі. У гэтым было штосьці духапад’ёмнае: сучасная Беларусь у Вандэі. Міхала гэта таксама натхняла. На зваротнай дарозе мы наведалі Ежы Гедройця і Зоф’ю Герцаву ў Мэзон-Ляфіце, ля Парыжа. Наш аўтобус падзяліўся на дзьве групы: тых, хто пайшоў павітаць Рэдактара, і тых, што вырашылі самі змагацца за свабоду Беларусі. Міхал уручыў гаспадарам кнігі і плыту «Народнага альбома» — заўжды і ўсюды ён перад сваім прыватным інтарэсам ставіў беларускую справу.\nПотым, у другой палове 2000-х, ён пагрузіўся ў дызайн, фатаграфію, графіку, але «Народны альбом» працягвалі пускаць на старых касэтах і CD-дысках. Як паэт, ён замаўчаў. Не хацеў пісаць. Мы прасілі ў яго песень, вершаў…\nЁн працаваў інакш, але заўжды на карысьць Беларусі. За капейкі. Ня ўмеў выгандлёўваць кантрактаў. І заўжды зарабляў на іх, як Заблоцкі на мыле. Пра некалькі ягоных «добрых» кантрактаў я ведала. Пра свае няўдачы ён гаварыў ціха, ціха зашываўся дома, каб працаваць, як вавёрка ў дупле. Часам высоўваўся адтуль на людзі, але часьцей за ўсё сядзеў за кампутарам, прывезеным за стыпендыю Gaude Polonia. Сядзеў і змагаўся з дэманам сучаснага мастацтва і тым, чым яна сёньня з’яўляецца ці не зьяўляецца.\nГэты аповед не на адну каву з табой. Гэта аповед пра цябе у маім, нашым жыцьці на шмат філіжанак кавы, аж да спыненьня сэрца. У цябе яно спынілася. Заўчасна. Пра цябе і тваю творчасьць будуць пісаць, будуць яе распрацоўваць, дасьледаваць, тэарэтызаваць. Твой альбом «Колеры Беларусі» больш канцэптуальны, чым колеры пачуцьцяў, якімі ты абдорваў нас усіх, а найбольш — Лену і Стэфанію. А дэміталягізацыю нашых супольных справаў мы і так павінны зрабіць. Самі ці іншыя гэта зробяць, яшчэ больш жорстка. Такая лёгіка лёсу. Калі мы размаўлялі апошні раз у кастрычніку 2017-га, ты быў незадаволены апошнімі прэзэнтацыямі «Народнага альбому». Але ж ты сам выпусьціў гэты праект у жыцьцё, у людзі… без твае апекі і паэзіі. Ён пачаў жыць уласным жыцьцём — граць сваёй тэатральнасьцю і опернай формай, далёкай ад далікатнай паэзіі і дыханьня жыцьця. Надзьмуўся як міт аб сабе самым. Мы размаўлялі пра гэта ўтраіх разам зь Ленай. Але я не пасьпела вам тады сказаць, што твой «Народны альбом» навучыў нас усх яшчэ адной важнай рэчы: што кожны можа туды дапісаць новую песню або стварыць свае ўласныя «Народныя альбомы»… І так яны будуць зьяўляццаў Беларусі, убачыш. А беларусы гэтага не спартачаць, бо ў іхных сэрцах ужо навечна гэты «Народны альбом», і яны яго напяваюць за сталом, перад люстэркам і на сьвяты. Ты паказаў нам усім, што можна выходзіць з балота, шэра-бурага восеньскага дня, як тады ў 1998, калі мы сустрэліся на пероне ў Мінску, калі я выйшла з вагона цягніка, які мы тады называлі «Жыве Беларусь!». І ведаеш, я хацела сказаць, што паэты заўсёды маюць рацыю.\nСловы развітаньня шлюць табе cябры з Пазнані, з Тэатра Восьмага Дня: Іта, Эва, Тадэуш, Адам, Марцін.\nІаланта Кільян, Познань. Пераклала Святлана Курс. Наша Ніва


Iгар Скрыпка: "Як веласiпедысту не баяцца горада" | AUTO.TUT.BY\nIгар Скрыпка: "Як веласiпедысту не баяцца горада"\nИгорь Скрипка, TUT.BY\nПаколькі сам з’яўляюся веласіпедыстам з даволі вялікім стажам, хачу падзяліцца сваім вопытам. Часта мае знаёмыя кажуць: “Купіў бы я ровар і ездзіў бы, калі б…”, пасля чаго пералічваюць звычайна некалькі фактараў: калі б было, дзе ездзіць і дзе ставіць. Шаноўныя, адказваю ўсім: у нас ёсць, дзе ездзіць, і ёсць, дзе ставіць.\nПа-першае, пра “ставіць”. Велапарковак у Мінску – што ў дурнога фанцікаў. Любы слуп, дрэва, парэнчы… Спіс можна доўжыць і доўжыць. Праўда, узнікае пытанне з крадзяжамі. Але супраць гэтага ёсць некалькі спосабаў.\n1. Ездзіць на танным ровары. Хутчэй за ўсё, красці не будуць. А калі і будуць, дык не шкада.\n2. Ездзіць на вельмі арыгінальным ровары. Красці не будуць, бо не прадасі, ды й пазнаць яго лёгка.\n3. Паркаваць заўсёды каля сябе. Напрыклад, у калідоры свайго офіснага будынка (ці ўвогуле ў офісе).\n4. Паркаваць у людных месцах, пажадана каля якога-небудзь ахоўніка ці вахцёра. Зразумела, што ахоўнік ці вахцёр за ваш ровар адказнасці несці не будуць, але патэнцыйнага вора сама іхняя наяўнасць паўстрымае.\n5. Чапляць ровар на ланцуг. Стандартныя замкі з тросамі перакусваюцца кітайскімі мультытульнымі пласкагубцамі максімум за 40 секунд – правяраў асабіста. А вось ланцуг – гэта сіла!\nПраўда, многіх бянтэжыць пытанне паркоўкі ровара не каля працы/крамы/боўлінга, а размяшчэнне ў кватэры. Так, згодны, гэта праблема. Няма зараз такіх сарайчыкаў ля дамоў, якія ставіліся калісьці, і куды можна было нават матацыкл загнаць. Таму большасць цягне сваіх двухколавых коней ва ўласную хату. Безумоўна, гэта не вельмі зручна. Ровар брудны, займае месца, аб яго стукаюцца і б’юцца. Шмат хто з гэтым проста мірыцца. Але вынаходлівыя людзі прыдумалі спосабы мінімізаваць шкоду.\n1. Купіць роварную “вешалку”, iх даволі шмат. Можна, дарэчы, не купляць, а зрабіць самому – таксама весела.\n2. Пакласці ў калідоры спецыяльную анучку, якой адразу па прыездзе праціраць колы і раму. Памяншае колькасць бруду ў кватэры.\n3. Не цягнуць у кватэру ўвогуле. Я апошнім часам пакідаю яго толькі ў пад’ездзе. Праўда, тут трэба, каб пад’езд быў нармальны, каб добрыя суседзі і ўсе ўсіх ведалі. Бо інакш – крадуць. І кодавыя замкі не дапамагаюць.\n4. А ячшэ, калі ў двары ці побач нехта мае гараж, дамовіцца з уладальнікам і стаўляць там. Месца ровар шмат не зойме, і гаспадар можа пагадзіцца.\nДарэчы, спецыяльна для тых, якія не хочуць цягаць ровар па лесвіцы: ён цудоўна памяшчаецца ў ліфт! Нават самы вялікі ровар у самы маленькі ліфт. Проста яго трэба ставіць на задняе кола.\nДобра, будзем лічыць, што з паркоўкамі мы разабраліся. Пераходзім да пытання, як і дзе ездзіць.\nАдразу скажу, што Мінск для веласіпедыста – вельмі зручны горад. Патэнцыйна. Вуліцы шырокія, горак мала (так, панове, мала, паездзілі б вы на ровары па Кіеве ці Вільні!). Праўда, ёсць ідыёцкія правілы і агромністыя бардзюры. Але і з гэтым вынаходлівыя раварысты прыдумалі, як разабрацца.\nПерш-наперш аб правілах: не зважаючы на тое, што ў іх напісана, ездзіць на ровары па праезднай частцы ў большасці выпадкаў бяспечней, чым па ходніку. І гэта ўсё таму, што аўтамабілі ў большасці выпадкаў ездзяць па правілах, а пешаходы ходзяць, як хочуць. Да таго ж пакрыццё на дарозе значна лепшае (у большасці выпадкаў). Безумоўна, да ўсяго трэба падыходзіць з розумам – ездзіць праз Нямігу ў гадзіну пік па дарозе – гэта амаль самагубства.\nМне могуць запярэчыць – як жа, колькі аварый было, калі веласіпедыстаў аўтамабілі збівалі! Так, згодны, было. Але большасць такіх выпадкаў адбываюцца з-за таго, што аўтамабіліст, які паварочвае, не паспявае пабачыць веласіпедыста, які выязджае на пераход. А веласіпедыст, адпаведна, не заўважае аўтамабіліста. Калі ехаць па дарозе, усе ўсіх бачаць.\nЯ зараз не заклікаю да таго, каб парушаць правілы, проста спрабую абмаляваць сітуацыю.\nДарэчы, яшчэ адзін момант, які датычыцца правілаў: яны патрабуюць, каб на кожным пераходзе раварыст з ровара злазіў і вёў у руках. Працэнтаў 90 раварыстаў на гэты пункт увагі не звяртаюць – прынамсі, на пераходах рэгуляваных. Зразумела, гэта не спрыяе бяспецы. Але сыходзіць з ровара на кожным пераходзе – дык гэта прасцей пехам хадзіць! Праўда, з’явілася велапаласа па праспекце Незалежнасці – вось на яе працягу абсалютна афіцыйна можна пераязжаць пераходы, а не пераходзіць.\nАле вы, як законапаслухмяны чалавек, хочаце ездзіць толькі па ходніку, і вас страшна бянтэжаць бардзюры. Дык вось, па іх трэба проста правільна ездзіць. Вядома, радасці яны вам у любым выпадку не прынясуць, але і так страшна раздражняць не будуць.\nПершае і самае галоўнае, што трэба зрабіць перад тым, як вырушыць у паездку – напампаваць колы. Звычайна сучасныя пакрышкі разлічаныя на 4 атмасферы. Вось іх і пампуйце. Калі няма, чым памераць ціск – пампуйце, пакуль ёсць сіла. Справа ў тым, што слаба напампаваныя камеры хутчэй прабіваюцца. Пры любой няроўнасці камера стукаецца аб кола, пасля чаго ўтвараецца так званы “змяіны ўкус” – два праколы побач.\nКалі ж вы добра напампавалі і паехалі, дык памятайце, што перад тым, як пераехаць бардзюр, трэба:\n1. Зменшыць хуткасць;\n2. Перад самым бардзюрам рэзка таргануць руль на сябе, каб пярэдняе кола паднялося;\n3. Калі пярэдняе кола стане на зямлю за бардзюрам, перанясіце вагу цела на руль – задняе кола тады само падскочыць над бардзюрам.\nА цяпер колькі словаў пра экіпіроўку. Абазнаныя раварысты параяць вам купіць: шлем, пальчаткі, велаформу, кантактныя туфлі і педалі, ліхтарыкі. Шаноўныя, запомніце, усе гэтыя элементы (апроч ліхтарыкаў) ускладняюць паездку і з’яўляюцца нічым іншым, як роварным понтам! Ліхтарыкі – так, рэч неабходная. У цемры раварыста проста не відно – калі ён не пазначаны. Катафоты, дарэчы, не дапамагаюць. А вось усялякія спартыўныя прыбамбасы толькі прымушаюць губляць час на іх здыманне і апрананне, а таксама траціць грошы.\nДзеля таго, каб ездзіць па горадзе, трэба ровар – усё! У мяне, шчыра прызнаюся, ёсць яшчэ дажджавік і чахол на заплечнік – таксама ад дажджу. Ёсць і пальчаткі, але па горадзе я ў іх не езджу.\nВось цяпер і сапраўды ўсё.\nВетру ў плечы!\nАлександр Пилецкий: "Почему я не езжу на работу на велике"\nАлександр Пилецкий: "Самые необходимые аксессуары для велосипеда"


Гульня Bunkey. Гуляць онлайн бясплатна\nГульня Bunkey анлайн\nАпісанне гульні: У гэтай гульні вам трэба будзе з дапамогай збору шарыкаў аднаго колеру, трэба перашкодзіць малпачка дабрацца да садавіны. Чым больш вы знішчыце аднолькавых шарыкаў аднаго колеру, тым цяжэй будзе забірацца малпачка па вяроўцы. Гармата зараджаецца шарамі адвольнага колеру, трэба стрэльнуць па шарыкам такога ж колеру.\nМалпы і яблыкамі Марозіва злыдня непераможнай версія Файф-о-клок Днём Памяці Садавіна Matching Pairs Падлучыце Mania фруктовы кактэйль Дэкор Bundt торт Збор садавіны Садавіна полюс Змяя барацьба арэне Павесьце мацней! Фруктовая тыдзень Падзенне садавіны Слоты\nУ гэтай гульні вам трэба будзе з дапамогай збору шарыкаў аднаго колеру, трэба перашкодзіць малпачка дабрацца да садавіны.\n© playgame24.com - бясплатная онлайн гульня Bunkey ().\nЗгуляйце ў онлайн флэш гульню Bunkey бясплатна. Не забудзьцеся ацаніць гульню Bunkey і падзяліцца гэтай гульнёй са сваімі лепшымі сябрамі.


17 мая – Сусветны дзень электрасувязі і інфармацыйнага грамадства | Белтелеком\n17 мая – Сусветны дзень электрасувязі і інфармацыйнага грамадства\nСусветны дзень электрасувязі і інфармацыйнага грамадства адзначаецца штогод 17 мая. Гэты дзень азначае заснаванне Міжнароднага саюза электрасувязі (МСЭ) – 17 мая 1865 года, калі ў Парыжы была падпісана першая Міжнародная тэлеграфная канвенцыя.\nТэма Сусветнага дня электрасувязі і інфармацыйнага грамадства 2022 года – «Лічбавыя тэхналогіі для пажылых людзей і здаровага старэння». «Раўнапраўны доступ да лічбавых тэхналогій – не толькі маральная адказнасць. Ён важны для глабальнага росквіту і ўстойлівага развіцця», – гаворыцца ў штогадовым пасланні Генеральнага сакратара Міжнароднага саюза электрасувязі Хоўліня Чжао.\nАгульная задача арганізацый сферы ІКТ – зрабіць тэхналогіі раўнапраўнымі, бяспечнымі і даступнымі для людзей усіх узростаў, дапамагчы пажылым людзям у лічбавым свеце стаць актыўнымі ўдзельнікамі інфармацыйнага грамадства.\nНа сённяшні дзень РУП «Белтэлекам» прапануе шырокія лінейкі паслуг, у тым ліку доступу ў сетку Інтэрнэт, тэлебачання і інш. Акрамя таго, на прадпрыемстве створаны найбуйнейшы ў рэспубліцы кругласутачны тэлефонны цэнтр, спецыялісты якога дапамогуць карыстальнікам атрымаць падрабязную кансультацыю па паслугах, тэхнічных пытаннях і нават пры неабходнасці выклікаць майстра дадому. Званок на нумар 123 бясплатны як са стацыянарнага, так і з мабільнага тэлефонаў.\nСпецыялісты РУП «Белтэлекам» стварылі сайт, які накіраваны на павышэнне лічбавай пісьменнасці і асвятленне пытанняў кібербяспекі для людзей усіх узростаў. А адной з задач тэлеканала «ЯСНАе TV», заснавальнікам якога з'яўляецца РУП «Белтэлекам», стала знаёмства гледачоў, у тым ліку пажылых людзей, са светам інавацый, тэлекамунікацый і высокіх тэхналогій. Важную асветніцкую функцыю вырашаюць праграмы «У адкрытым доступе» і «Час высокіх тэхналогій». Пачынаючы з 2020 года ў эфір выйшла некалькі сезонаў, і цікавасць гледачоў да гэтых праектаў з кожным годам павялічваецца.


Каб не страціць апошні шанц — Techkrait . "",\n11.03.2011 284 Анжелика 0 Comment\nНаведванне калектываў, дзе працуюць абавязаныя асобы, якія павінны вяртаць дзяржаве сродкі, затрачаныя на выхаванне ў інтэрнатах, прыёмных ці апякунскіх сем’ях іх дзяцей, — форма работы далёка не новая, але, як паказвае практыка, даволі эфектыўная. Чарговая сустрэча з абавязанымі прайшла ў рамках акцыі “Сям’я без насілля” ў калектыве прадпрыемства жыллёва-камунальнай гаспадаркі.\n17 абавязаных асоб, якія жывуць у раёне, павінны аддаваць дзяржаве доўг за сваю бацькоўскую абыякавасць, 96 дзяцей знаходзяцца ў сацыяльна-небяспечным становішчы, гэта значыць, што жывуць яны ў сем’ях, дзе бацькі злоўжываюць спіртнымі напоямі і зусім не клапоцяцца аб умовах жыцця іх дзяцей. 18 злачынстваў было ўчынена летась непаўналетнімі. Спрыяла падлеткавай злачыннасці дрэнная атмасфера ў сям’і. Менавіта з канстатацыі лічбаў і фактаў пачалася размова ў калектыве КУШВП ЖКГ “Маларыцкая ЖКГ”, дзе працуюць чацвёра абавязаных асоб. На гэты раз адказваць на пытанні намесніка старшыні камісіі па справах непаўналетніх Іны Панасюк, старшага інспектара інспекцыі па справах непаўналетніх Віталя Струнца, дырэктара сацыяльна-педагагічнага Цэнтра Наталлі Пішчык абавязаным асобам давялося ў прысутнасці сваіх калег і кіраўнікоў, што павышала іх адказнасць за свае словы. Праўда, на асаблівую шчырасць і адкрытасць тых, хто пазбавіўся права выхоўваць сваіх дзяцей, ніхто і не разлічваў.\nДля Марыі і Івана Цярэшкаў разлука з дзецьмі – першая прыступка да пазбаўлення бацькоўскіх правоў. Ужо некалькі месяцаў іх дзеці знаходзяцца ў інтэрнаце. А самі бацькі абяцаюць цалкам змяніць свой лад жыцця. Першыя крокі імі ўжо зроблены. Цярэшкі ўладкаваліся працаваць у ЖКГ, кожны дзень ходзяць на работу, з дзецьмі падтрымліваюць пастаянную сувязь па тэлефоне. Праўда, тэрмін, на працягу якога яны працуюць у камунальнай службе, як адзначаюць работнікі яе, яшчэ вельмі малы, каб рабіць нейкія вывады. У сям’і, як гаварылася, ёсць пакуль шанц не страціць дзяцей назаўжды. Для гэтага трэба проста захацець жыць па-іншаму. Але галоўнае — не страціць гэты шанц, як яго страціла работніца ЖКГ Наталля Сезік. Маладая жанчына, якую пазбавілі правоў на дачку, не захацела прыслухацца да заклікаў і строгіх папярэджанняў. Шасцігадовая дзяўчынка жыве зараз з цёткай. Ці зможа маці вярнуць сабе правы на дачку? Закон дазваляе зрабіць гэта, але пры ўмове, што ў суда не застанецца сумненняў у тым, што маці змяніла свае паводзіны.\n— Я стараюся, — сцвярджала, адказваючы на пытанні, якія задавалі ёй, Наталля.\nУ калектыве адзначалі, што Наталля і сапраўды спачатку праяўляла старанне, здавалася нават, што яна змянілася. Але потым пачала дапускаць прагулы, ды і высветлілася, што дачку, з якой жыве ў адным горадзе, маці бачыць не часта. Жанчыну яшчэ раз папярэдзілі, што яна абавязана працаваць без прагулаў, каб пагашаць доўг перад дзяржавай, і сур’ёзна задумацца над тым, як зноў заслужыць давер грамадства.\nА вось з Ірынай Сердзюковай размова ўвогуле не ладзілася. Абвінавачванні ў тым, што жанчына, якой трэба пагашаць доўг за выхаванне дзяцей у прыёмнай сям’і, мае пропускі на рабоце, не праяўляе ніякага інтарэсу да жыцця сваіх дзяцей, яна ўспрымала агрэсіўна. Ірыну папярэдзілі: якія б ні былі аб’ектыўныя ці суб’ектыўныя абставіны, але вяртаць дзяржаве сродкі, што ідуць на выхаванне яе дзяцей – гэта абавязак. Дзяржава, калі бацькі, зразумеўшы сэнс страты, змагаюцца за новае жыццё, ідзе насустрач, не толькі вяртаючы дзяцей, але і пагашаючы ўсю запазычанасць. А вось калі бацькі так і не змяняюць свае паводзіны ды яшчэ і не жадаюць працаваць, у адносінах да іх могуць быць прыменены больш жорсткія меры.\nТакая ж сустрэча з абавязанымі асобамі і бацькамі, дзеці якіх выхоўваюцца ў сацыяльна-небяспечных умовах, прайшла таксама ў калектыве СВК “Дарапеевічы”. Удзел у ёй прынялі работнікі пракуратуры. Інфармацыйна-прапагандысцкая група з мэтай прафілактыкі адміністрацыйных правапарушэнняў і злачынстваў пабывала ў Чарнянскай і Дарапеевіцкай школах.\n← Замахнуліся на Месяц\nУраўнілаўка — не стымул →


Расея можа апынуцца ў міжнароднай ізаляцыі з-за падтрымкі Асада,— Белы дом\n15 верасень 2015, 08:15\nБарак Абама і Ўладзімер Пуцін\nЗ чарговым асуджэньнем расейскай вайсковай актыўнасьці ў Сырыі выступілі ў Вашынгтоне.\nРасея можа сутыкнуцца зь міжнароднай ізаляцыяй, калі працягне надаваць падтрымку прэзыдэнту Сырыі Башару аль-Асаду.\nПра гэта заявіў прэсавы сакратар Белага дому Джош Эрнэст.\n«Гэта ізалюе Расею ад міжнароднай супольнасці яшчэ больш», — сказаў Эрнэст.\nУ выпадку, калі Расея працягне сваю вайсковую актыўнасць у Сырыі, гэта будзе азначаць «выкананьне задач процілеглых тым, што стаяць на парадку дня 60 краін, якія ў рамках кааліцыі на чале з ЗША змагаюцца з тэрарыстычнай групоўкай «Ісламская дзяржава», дадаў Эрнэст.\nНа мінулым тыдні ЗША заявілі пра сваю занепакоенасьць павышэньнем расейскай вайсковай дзейнасьці ў Сырыі. Расея, якая зьяўляецца ключавым саюзьнікам прэзыдэнта Сырыі Башара аль-Асада цягам 4-гадовай грамадзянскай вайны ў краіне, зазначае, што яе падвышаная вайсковая дзейнасьць зьяўляецца часткай міжнародных намаганьняў у барацьбе з тэрарызмам.\nМіністар замежных спраў Расеі Сяргей Лаўроў у нядзелю сказаў, што Масква будзе працягваць і ў далейшым свае ваенныя пастаўкі ў Сырыю.\nВашынгтон заяўляе, што такая актыўнасьць Крамля можа прывесьці толькі да канфрантацыі з кааліцыяй на чале з ЗША, якая ажыцьцяўляе паветраныя ўдары супраць экстрэмісцкай групоўкі «Ісламская дзяржава». Прэзыдэнт Барак Абама заявіў, што стратэгія Ўладзімера Пуціна ў Сырыі асуджаная на правал.\nThe Times: У Сырыі Пуцін паўтарае схему Крыму\nРасея накіравала «чарговы гуманітарны груз» ў Сырыю\nПэнтагон пацьвердзіў, што Расея стварыла вайсковую базу ў Сырыі