Вярхоўны суд разгледзіць скаргу асуджанага да смяротнага пакарання | Смяротнае пакаранне ў Беларусі, аналітыка, петыцыя супраць смяротнай кары\nСуд запланаваны на 9.30 гадзін раніцы 12 лістапада.\nНагадаем, Віцебскі абласны суд 30 ліпеня 2019 года вынес смяротны прысуд мясцоваму жыхару, 50-ці гадоваму Віктару Паўлаву, якога абвінавацілі ў забойстве дзвюх пенсіянерак.\n30 снежня 2018 году жыхар вёскі Слабада Віцебскага раёну Віктар Паўлаў прыйшоў у дом да сясцёр у вёсцы Прысушына Віцебскага раёна, каб набыць віно. У выніку спантаннай спрэчкі мужчына моцна збіў жанчын. Пры гэтым скраў грошы і некалькі бутэлек віна. Праз некалькі дзён целы жанчын былі знойдзеныя.\nСястра віцебскага смяротніка: “Я нават не ведала, што ў Беларусі існуе смяротнае пакаранне”\nСястра Віктара Паўлава Раіса, распавяла праваабаронцам “Вясны”, што збіраецца змагацца за жыццё Віктара. У аўторак, 6 жніўня, яна наведала брата ў Віцебскім следчым ізалятары, дзе ў камеры яго ўтрымліваюць аднаго. Гэта было іх першае спатканне пасля суда.


03 красавік 2017, 13:12\nАлесь Лагвінец у судзе. Менск, 27 сакавіка 2017 году\n23 сакавіка Алеся Лагвінца моцна зьбілі і даставілі ў суд Маскоўскага раёну. Падчас працэсу Алесю стала кепска, выклікалі «хуткую дапамогу», у 9-м шпіталі паставілі дыягназ: чэрапна-мазгавая траўма, шматлікія ўдары.\nТры дні Лагвінец правёў у хірургічным аддзяленьні ў шпіталі. У панядзелак, 27 сакавіка са шпіталя яго зноў прывезьлі ў Маскоўскі суд. Сьведкі-амапаўцы казалі, што Алесь сам нанёс сабе цялесныя пашкоджаньні, біўшыся галавой аб сядзеньне аўтамабіля. Судзьдзя Віктар Казак з гэтым пагадзіўся.\nКарэспандэнт Свабоды распытаў Алеся Лагвінца пра стаўленьне да яго ў шпіталі і потым у турме на Акрэсьціна.\nРашэньне мяне пакінуць на лячэньне, лічу, гэта таксама праява грамадзянскай пазыцыі дактароў. Гэта і прафэсіяналізм, з аднаго боку, але і грамадзянская пазыцыя.\n— Наконт 9-га шпіталя магу выказаць толькі ўдзячнасьць дактарам і ўсяму мэдпэрсаналу: стаўленьне было вельмі добрае, я вельмі ўдзячны ім за дапамогу і за рашэньне мяне пакінуць у шпіталі, бо на іх быў вялікі ціск, каб мяне адразу везьлі ў суд. Рашэньне мяне пакінуць на лячэньне, лічу, гэта таксама праява іх грамадзянскай пазыцыі. Гэта і прафэсіяналізм, з аднаго боку, але і грамадзянская пазыцыя.\nДругая рэч — гэта тое, што было на Акрэсьціна. Гэта частка карнай сыстэмы паліцэйскай дзяржавы, якая ёсьць у Беларусі. І тут спадзявацца на тое, што будуць паважацца твае правы, годнасьць чалавека, вельмі мала шанцаў. Магу прызнаць, што прынамсі траціна тых, хто там працуе, усё ж такі паказвалі сябе з чалавечага боку. Але іншыя... Напрыклад, большасьць можна судзіць за тое, за што мяне асудзілі — за выкарыстаньне нецэнзурнай лаянкі ў публічным месцы. Для іх вельмі-вельмі натуральна выкарыстоўваць маты ці зьвяртацца на «ты» да затрыманых. Але, зноў зазначу, што гэта ня ўсе, ёсьць тыя, каму я асобна казаў «дзякуй» за чалавечнасьць. На жаль, яны ў меншасьці. А для большасьці ўласьцівыя іншыя ўчынкі. Напрыклад, хаваньне правілаў знаходжаньня затрыманых, якія знарок нікому не паказвалі. Ці забарона ляжаць у сьветлы час сутак з адбіраньнем матрацаў на ноч у якасьці пакараньня, калі гэтага не было. Адну ноч мы правялі без матрацаў, а бязь іх на мэталічных сетках спаць немагчыма. На самым пачатку адмовілі, і гэта пацьвердзіць вязень Віктар Маркаў, у атрыманьні асадкі і паперы, каб напісаць скаргу. У выніку такіх фактаў узьнікае адчуваньне пэўнай дзікасьці, што людзі не разумеюць, што яны службоўцы дзяржавы і любы грамадзянін, нават калі ён у нечым правапарушальнік, застаецца грамадзянінам са сваімі правамі, якія трэба паважаць.\nІ яшчэ з успамінаў пра Акрэсьціна: фармулюеш просьбу, а на яе адказваюць толькі празь дзень. Ці такое: там нельга ведаць часу. Было такое: на паверсе ў дзяжурнай вісеў гадзіньнік, і калі праходзіш там, дык можна было пабачыць час. Але потым, калі нас праводзілі, дык знарок гадзіньнік здымалі і клалі цыфэрблятам уніз, каб не было відаць часу. Яшчэ мне стала зразумела, што ў іх ёсьць так званая градацыя людзей, якіх там ўтрымліваюць. Асобны гатунак — гэта палітычныя. Пра мяне, калі прывезьлі на Акрэсьціна з двума іншымі, як пачулі маю беларускую мову, адзін другому сказаў: «Гэта палітычны».\nДзяржава нібыта спрабуе паказаць людзям, якая яна ўсемагутная, але з другога боку яна распісваецца ў тым, што няздольная дзейнічаць паводле цывілізаваных, гуманных правілаў.\nІ такіх прыкрых рэчаў шмат. Дзяржава нібыта спрабуе паказаць людзям, якая яна ўсемагутная, але з другога боку яна распісваецца ў тым, што няздольная дзейнічаць паводле цывілізаваных, гуманных правілаў. І зразумела, што гэта ідзе з самага верху. Вось асабісты выпадак. Мне людзі пісалі шмат паштовак, дык у мяне на вачах мне іх не перадавалі, а адкладалі ў бок і выкідалі ў сьметніцу. Калі выходзіў, мне аддалі толькі 2 лісты, а прыйшло мне поштай больш за 30. Нават такія дробныя рэчы сапраўды пакідаюць вельмі кепскае ўражаньне. Зноў адзначу, што былі ў пэрсанале людзі, якія праяўлялі і чалавечае стаўленьне, але ў асноўным гэта тая сыстэма, якую трэба рэфармаваць. Яна не павінна быць такой, як ёсьць, а быць нармальнай і цывілізаванай.\n— Ці будзеце абскарджваць пастанову суду аб арышце?\n— Так, мы з адвакатам ужо абскардзілі само рашэньне аб маім пакараньні, яшчэ калі я быў у ЦІП, а яшчэ напішу скаргі ў Сьледчы камітэт і пракуратуру на тое, што я там бачыў, у тым ліку на дзеяньні міліцыі, пра якія мне там стала вядома. АМАП, гэта відавочна, ператварылі ў нейкую касту, якой усё дазволена. Са мной у камэры быў арыштант, малады хлопец, якога вельмі моцна зьбілі, нават зламалі яму сківіцу, сёньня ён будзе браць даведку пасьля агляду. Таксама буду скардзіцца на амапаўцаў, якія мяне зьбілі, калі затрымлівалі. На судзе даведаўся іхныя прозьвішчы — гэта Аляксандар Цюніс і Максім Кавальчук. Яны былі, мяркую, ілжэсьведкамі на маім судовым працэсе, бо сьведчылі пра тое, чаго не было.\n— Як думаеце, чаму міліцыянты і ўлады, якія аддавалі загад пра дзеяньні напярэдадні і 25 сакавіка, выбралі такі брутальны варыянт?\n— Мяркую, у іх таксама ўзьнікае адчуваньне, што незадаволенасьць у грамадзтве расьце, таму гэта найперш прэвэнтыўныя дзеяньні. Пра гэта пісаў палітоляг Віталь Сіліцкі, цяпер нябожчык: што ўвесь час рэжым спрабуе апярэдзіць грамадзтва, яму важна было зьбіць хвалю пратэсту. Ня толькі праз рэпрэсіі, але і праз страх, бо тыя, каго рэпрэсуюць, распавядаюць жахлівыя рэчы, і гэта таксама важна рэжыму, каб гэтак запалохваць людзей. Але ведаеце, па стаўленьні да гэтых падзеяў дактароў у шпіталі ці па стаўленьні маіх суседзяў, якія бачылі, як мяне зьбівалі пры затрыманьні, можна сказаць, што людзі вельмі абураюцца такімі паводзінамі міліцыі і ўлады і ўжо ня вельмі і баяцца. Таксама ад простых людзей, зь якімі ляжаў у шпіталі, шмат чуў незадаволенасьці ў адрас уладаў.\n— Аляксандар Лукашэнка быў ініцыятарам гэтых рэпрэсіяў, ці яго «падставілі» сілавікі, раздзьмуўшы небясьпеку?\nЦяпер Лукашэнку зноў трэба паказаць, што рэпрэсіўны апарат цалкам на ягоным баку і ад аднаго ягонага слова ўсё зноў пачнецца.\n— Гэта чалавек з мэнтальнасьцю асаджанай крэпасьці. Ён добра разумее, што ня мае той падтрымкі, пра якую заяўляюць, ён сам кажа, што гатовы бараніць сваю ўладу любымі сродкамі і таму не спыняецца ў іх выкарыстаньні. Цяпер яму зноў трэба паказаць, што рэпрэсіўны апарат цалкам на ягоным баку і ад аднаго ягонага слова ўсё зноў пачнецца. Для мяне відавочна, што гэтая крымінальная справа пра «Белы легіён», якую цяпер фабрыкуюць, насамрэч рыхтавалася ўжо даўно. Цяпер Лукашэнка проста агучыў яе, даў каманду «фас», калі заявіў пра нібыта баявікоў.\n— Што яго так напалохала, як вы думаеце? Няўжо выказваньні простых людзей падчас мітынгаў недармаедаў у Менску, Берасьці, Пінску, якія абураліся сваім становішчам?\n— Гэта таксама падштурхнула да такой рэакцыі, так. Але мне ён бачыцца дастаткова цынічным чалавекам, які і раней не асабліва зьвяртаў ўвагу на тое, што пра яго сапраўды думаюць людзі, які сапраўды ўзровень ягонай падтрымкі ў грамадзтве. З таго, што я ведаю ад суразмоўцаў, якія зь ім кантактуюць, ён вельмі цынічна, вельмі грэбліва ставіцца да звычайных людзей, проста не ўспрымае іх як грамадзянаў. Відавочна, што ў ягоным разуменьні гэтых людзей трэба трымаць ў рамках, якія ён для іх вызначае. Але пратэсты паказалі, што людзі гэта ўжо разумеюць, яму вераць ўсё менш. Бо людзі ня проста пратэставалі супроць нейкага дэкрэту, які прынялі невядомыя чыноўнікі, а разумелі, што гэта канкрэтны выбрык Лукашэнкі. Таму адразу, ад самага пачатку мітынгі сталі пратэстам супраць і самога Лукашэнкі, супраць ягонага цараваньня.


Туман і вецер: жоўты ўзровень небяспекі абвясцілі ў Беларусі на суботу\nПа прагнозах сіноптыкаў, у выхадныя крыху пацяплее, аднак ўмовы надвор'я ўсё роўна нельга будзе назваць камфортнымі з-за туману і шквалістага ветру. 01.11.2019, Sputnik Беларусь\nпрырода, у беларусі, навіны , рэспубліканскі цэнтр па гідраметэаралогіі, кантролі радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя, беларусь\n17:59 01.11.2019 (абноўлена: 18:01 01.11.2019)\n© AFP 2021 / MAXIM MALINOVSKYТуман у Мінску\nПа прагнозах сіноптыкаў, у выхадныя крыху пацяплее, аднак ўмовы надвор'я ўсё роўна нельга будзе назваць камфортнымі з-за туману і шквалістага ветру.\nМІНСК, 1 ліс - Sputnik. Жоўты ўзровень небяспекі аб'яўлены ў Беларусі на 2 лістапада з-за туману і моцнага ветру, пра гэта паведамілі ў Белгідраметцэнтры.\nПа прагнозах, у выхадныя ў рэспубліцы крыху пацяплее. Пры гэта 2 лістапада ўмовы надвор'я нельга будзе назваць камфортнымі з-за туману і шквалістага ветру.\n"У суботу ноччу і раніцай у асобных раёнах рэспублікі чакаецца туман, у дзённы час месцамі па краіне ўзмоцніцца вецер парывамі да 15-18 метраў у секунду", - папярэдзілі сіноптыкі.\nУ суботу будзе воблачнае з праясненнямі надвор'е, пераважна без ападкаў. У начныя гадзіны па паўночным усходзе краіны магчымы дождж са снегам, днём месцамі ў Брэсцкай і Гродзенскай абласцях пройдуць невялікія кароткачасовыя дажджы.\nБудзе дзьмуць паўднёвы ўмераны вецер, днём ён пяройдзе ў парывісты і моцны парывісты. Ноччу тэмпература паветра апусціцца да -3 .. + 2°С, па паўднёвым усходзе Беларусі - да -5°С. У сярэдзіне дня паветра прагрэецца да +3 .. + 9°С. Атмасферны ціск будзе падаць.


МЕНСКІ ГАРАДЗКІ СУД ПРЫНЯЎ РАШЭНЬНЕ НА КАРЫСЬЦЬ ВОЛЬГІ ІПАТАВАЙ\nМенскі гарадзкі суд адмяніў рашэньне Маскоўскага раённага суду, паводле якога былая старшыня Саюзу пісьменьнікаў Вольга Іпатава мусіла расплочвацца за даўгі пісьменьніцкай арганізацыі. Такім чынам, 800 тысяч рублёў, якія меліся спагнаць зь Іпатавай за камунальныя ды іншыя даўгі саюзу, магчыма, цяпер будуць спагнаныя зь Міністэрства фінансаў. Гэта адбудзецца, калі ў выніку паўторнага разгляду пазову пісьменьніцы раённы суд пагодзіцца зь ёй у тым, што Мінфін парушыў закон аб бюджэце.\n(Іпатава: ) "Міністэрства фінансаў паводзіла сябе, скажам гэтак, неразумна, таму што ня выканала закон аб бюджэце і перапыніла фінансаваньне Саюзу пісьменьнікаў, нават не папярэдзіўшы аб гэтым. У выніку была створаная гэтая пастка, калі мы апынуліся ў даўгах, а нашую маёмасьць апісвалі ды прадавалі ў камісійнай краме, каб заплаціць заробак супрацоўнікам. Гэта была дакладна правакацыя, створаная дзяржавай супраць Саюзу пісьменьнікаў".\nНагадаем, улетку бухгальтарка Саюзу пісьменьнікаў выйграла суд супраць сваёй арганізацыі, якая ня ў стане была сплаціць ёй леташні заробак. Каб разьлічыцца з пэрсаналам, давялося нават прадаваць праз камісійную краму частку маёмасьці Саюзу, але ўсё роўна большасьць сваіх даўгоў Саюз пісьменьнікаў гэтак і не сплаціў. Фінансавы стан арганізацыі і цяпер застаецца вельмі цяжкім, сьведчыць намесьнік старшыні Саюзу пісьменьнікаў Барыс Сачанка.\n(Сачанка: ) "Няма нават грошай, каб утрымліваць сакратарку ці бухгальтара, што вельмі важна. Мы працуем на грамадзкіх асновах, бо сёньня Саюз пісьменьнікаў ёсьць грамадзкай арганізацыяй, таму мы нават не спадзяемся на нейкія заробкі".\nМіж тым, новае кіраўніцтва Саюзу пісьменьнікаў працягвае дамагацца, каб дзяржава цалкам разьлічылася паводле забавязаньняў, якія дзейнічалі, калі Саюз быў на ўтрыманьні бюджэту – а гэта некалькі мільёнаў рублёў. Толькі, у адрозьненьне ад Вольгі Іпатавай, якая дзейнічала праз суд, новае кіраўніцтва Саюзу ідзе іншым шляхам. Барыс Сачанка, спасалаючыся на старшыню Саюзу Алеся Пашкевіча, кажа, што ў фінансавым пытаньні назіраецца пэўны прагрэс.\n(Сачанка: ) "Я ведаю, што Алесь атрымаў ліст ад адміністрацыі прэзідэнта, дзе сказана, што грошы, якія дзяржава павінна была выплаціць за 2001 год, калі Саюз быў яшчэ на дзяржаўным фінансаваньні, хутчэй за ўсё, будуць сплочаныя".\nПаводле Барыса Сачанкі, ёсьць спадзяваньні на палёгку і ў аплаце камунальных плацяжоў, але пакуль усё гэта толькі на ўзроўні абяцаньняў.\nШто да спробы Вольгі Іпатавай праз суд прымусіць Міністэрства фінансаў Беларусі разьлічыцца з Саюзам пісьменьнікаў, то гэтае пытаньне зноў будзе вырашаць Маскоўскі раённы суд. Адвакат Іпатавай Вера Страмкоўская перакананая, што цяпер раённым судзьдзям будзе вельмі складана зноў прыняць рашэньне на карысьць Мінфіну.


Peugeot 205 - Агляды лепшых аўтамабіляў\n24-10-2018 Легкавыя аўтамабілі\nPeugeot 205 GTI - Pocket Rocket - (ENG audio - NL subs)\nДэбютант 1983 года Peugeot 205 цяпер ужо ставіцца да культавых прадстаўнікам канцэрна PSA. Кампактны переднепріводный хэтчбек з папярочна размешчаным рухавіком і механічнай каробкай перадач заняў годнае месца сярод прадстаўнікоў класа В. Аўтамабіль выпускаўся больш чым у дваццаці мадыфікацыях. Спачатку з'явіўся пятідверного хэтчбэк, затым упадабаны многімі трехдверный GТi, а ў 1986 годзе выпусцілі кабрыялет.\nКампактная, спрытнюга 205 мадэль адрознівалася добрай механікай, умераным расходам паліва і годным узроўнем камфорту. Знешнасць атрымалася самабытнай і выразнай.\nАздабленне і абсталяванне інтэр'еру змяняліся і ўдасканаліліся па меры выпуску. Напрыклад, салон аўтамабіляў першых гадоў выпуску адрозніваецца прыемнымі матэрыяламі аздабленне, але недастаткова шумоизолирован, у параўнанні з больш познімі выпускамі.\nPeugeot 205 адрозніваецца добра прадуманай эканоміяй карыснай прасторы. Кіроўчае месца арганізавана выразна, прыборы добра чытаюцца, важныя функцыі даручаны зручным подрулевым перамыкачам.\nСядзенні валодаюць неабходнай калянасцю і маюць анатамічную форму (асабліва ў спартыўных версіях). Заднія сядзенні складаюцца, за кошт чаго павялічваецца багажны адсек.\nЎстойлівасць на дарозе ў Peugeot 205 даволі надзейная, а ў спартовых версій проста бездакорная.\nЗа доўгія гады вытворчасці аўтамабіль абсталёўвалі самымі разнастайнымі рухавікамі. Першыя асобнікі мелі бензінавыя рухавікі: 954 см³ / 45 л.с., 1124 см³ / 50 л.с., 1360 см³ / 60 л.с., 1360 см³ / 80 л.с. Крыху пазней дадаўся дызельны 1769 куб. см³ / 60 л.с.\nУ студзені 1984 года выходзіць версія GTi з бензінавым рухавіком 1580 см³ / 115 л.с. Яна карысталася вялікім попытам.\nУ 1986 году з'яўляецца версія GTi з бензінавым рухавіком аб'ёмам 1905 см³ магутнасцю 105/122 л.з. Гэтая зараджаная мадэль характарызуецца выдатным разгонам, ідэальнай устойлівасцю на дарозе і добрым абсталяваннем салона.\nУ 1989 годзе быў праведзены рэстайлінг Peugeot 205.\nУ 1991 годзе гама рухавікоў папоўнілася турбадызелем 1,8 л / 78 л.з. Магутны, але даволі сціплы па выдатку паліва агрэгат.\nАмаль усе Peugeot 205 маюць звычайную 4- ці 5-ступеністую механічную скрынку перадач. Але невялікая колькасць аўтамабіляў аснашчалася і "аўтаматам".\nНу і, вядома, нельга прайсці міма таго факту, што на Peugeot 205 Turbo16 з рухавіком аб'ёмам 1,8 л магутнасцю 432 л.з. завадская каманда неаднаразова выйгравала разнастайныя ралі.\nУ свой час кампанія Peugeot выпусціла яшчэ і абмежаваную партыю 205-й мадэлі з турбірованным рухавіком Т16 магутнасцю 196 л.з. і поўным прывадам. Такія аўтамабілі былі зробленыя выключна для омологации ралійнай версіі Peugeot 205 і моцна адрозніваліся ад серыйных мадэляў. З сярэдзіны 90-х гадоў выпуск Peugeot 205 пачынаюць паступова згортваць. У 1995 годзе перасталі рабіць кабрыялеты, а ў 1996 годзе ў Францыі спынілі вытворчасць і хэтчбэкаў. Надзейны, зручны, эканамічны ў абслугоўванне аўтамабіль карыстаўся вялікай папулярнасцю ў Еўропе. У выніку чаго пратрымаўся на канвееры да 1998 года.\nМаленькія габарыты не перашкодзілі 205-й мадэлі стаць вялікім поспехам у гісторыі канцэрна Peugeot.


Сярэбраны сюрпрыз Ягора Шчалканава | zviazda.by\nХатняя старонка » Спорт » Сярэбраны сюрпрыз Ягора Шчалканава\nПараалімпійскія гульні ў Токіа... У басейне «Акватык-цэнтра» пачынаюцца спаборніцтвы на 100 метраў на спіне сярод спартсменаў катэгорыі S9. У паветры, як заўсёды, лунае нервовае напружанне, азарт барацьбы і чаканне вынікаў. Менш чым за дзве хвіліны ўсе заканчваецца. На другой прыступцы п'едэстала з вынікам 1 хв. 1,96 секунды — беларус Ягор Шчалканаў. Яго сярэбраны медаль стаў вельмі прыемным сюрпрызам для ўсіх — трэнераў, кіраўніцтва, балельшчыкаў. А што пра гэтае думае сам трыумфатар Ягор Шчалканаў, ён расказаў «Звяздзе».\n«Параалімпійскія гульні пакуль — галоўны старт у маім жыцці. Было цяжка, адчувалася хваляванне. Ціснулі думкі, што гэта самыя важныя спаборніцтвы, што мы доўга рыхтаваліся і не хацелася выступаць дрэнна. Стараўся не думаць аб гэтым», — расказвае Ягор. Але непасрэдна ў басейне статус і важнасць турніру не адчуваліся — не было гледачоў на трыбунах. І няхай падчас заплыву спартсмены не звяртаюць увагі на трыбуны, падтрымка ўсё ж такі мае значэнне.\nЦіску дадавала і ўсім вядомая праблема — пандэмія каранавіруса. Нават строгія эпідэміялагічныя абмежаванні не выратавалі беларускую каманду ад гэтай навалы. Перад самым стартам станоўчыя тэсты аказаліся ў плыўцоў Максіма Вашкевіча і Рыгора Зудзілава, які быў суседам Ягора Шчалканава па пакоі. «Я жыў з чалавекам, у якога аказаўся станоўчы вынік тэста на каранавірус. У Рыгора былі ўсе сімптомы: тэмпература, кашаль. І я кожны дзень прачынаўся з думкай: хоць бы ў мяне не было станоўчага тэста. Калі хварэе тры чалавекі, лічыцца, што ў камандзе павышаная небяспека. А ў нас хварэлі двое. Таму мы былі вельмі ўважлівыя, кожны дзень здавалі тэсты, пастаянна ўсе апрацоўвалі антысептыкам. Думкі аб тым, што я прыехаў у Токіа пахварэць былі цяжкімі, канешне», — успамінае Ягор.\nНе турыстам ехаць\nНа чэмпіянаце Еўропы 2021 года, які стаў кантрольнай праверкай сіл перад Параалімпійскімі гульнямі, Ягор вызначыўся «бронзавым дублем». Бронзавыя медалі ён заваяваў на дыстанцыях 100 метраў на спіне і 100 метраў батэрфляем. Але на Параалімпійскіх гульнях такі поспех упэўненасці не дадаваў. Як тлумачыць Ягор, у Токіа прыехала шмат моцных плыўцоў не з еўрапейскіх краін — ЗША, Аўстраліі. Таму адразу было зразумела, што канкурэнцыя чакаецца значна вышэйшая.\n«Я не разлічваў, што вярнуся дадому з узнагародай. Але ведаў, што буду за яе біцца. Інакш які сэнс, калі не змагацца? Не гледачом, не турыстам туды ехаць. Гэта такі ж старт, толькі больш сур'ёзны. А работа такая ж, як і на іншых спаборніцтвах», — дзеліцца Ягор.\nУ Токіа спартсмен праплыў чатыры дыстанцыі. На 50 метрах вольным стылем Ягор паказаў вынік 25,96 секунды і закончыў выступленне на восьмым месцы. «Тое, што, на думку абывацеляў, «крыху не атрымалася», для нас — правал. Я не разлічваў, што выйду ў фінал на 50 метрах. Але так аказалася, што я апошнім адабраўся ў фінал і ўжо ставіў сабе задачу выплысці з 26 секунд. Іншых задач не ставіў, бо на 50 метрах вельмі сур'ёзная канкурэнцыя. І я быў задаволены, што выплыў з 26 секунд», — адзначае Ягор. І тлумачыць, што дыстанцыя ў 50 метраў — сапраўдная латарэя. Адзін няправільны грабок, рух, несвоечасовы ўздых — і маеш зусім іншы вынік.\nУ спаборніцтвах на 200 метраў комплексам Ягор спыніўся за крок ад п'едэстала. Ён называе гэтую дыстанцыю самай цяжкай. Два тыдні работы без выхадных нагадалі аб сабе. Дыстанцыя ў 100 метраў батэрфляем прынесла Ягору сёмае месца ў выніковым пратаколе. І за гэты вынік яму крыўдна: «Калі б я скінуў са свайго найлепшага выніку тры дзясятыя секунды, то можна было б змагацца за трэцяе месца. Гэта 200 метраў комплексам крыху вінаваты. Я там выклаўся на 200 працэнтаў, і, калі плыў 100 батэрфляем, мне было цяжка, бо я да канца не аднавіўся. Цяжка давалася да канца трымаць тэмп. Гэта была апошняя дыстанцыя, і я ў прынцыпе стаміўся», — тлумачыць Ягор. Дарэчы, найлепшы спосаб аднавіць арганізм паміж заплывамі — гэта сон. Спартсмен раіць выкарыстоўваць гэты спосаб для адпачынку пасля любых нагрузак.\n«Сярэбраная» дыстанцыя ў 100 метраў на спіне стала сюрпрызам і для самога Ягора. Аказваецца, гэта не зусім яго профіль, і прычым нягледзячы на «бронзу» чэмпіянату Еўропы. «Я не плаваў гэтую дыстанцыю раней. Першы раз я праплыў яе ў 2019 годзе, і мы тады вырашылі, што спіна — гэта не маё. Я і не трэніраваў яе. Пакуль аднойчы на чэмпіянаце Беларусі не паказаў сярэдні вынік. І вырашылі паспрабаваць заявіць гэту дыстанцыю на чэмпіянат Еўропы. Там у кваліфікацыі атрымалася нядрэнна, потым у фінале трэцяе месца. Трэніраваў гэтую дыстанцыю і на параалімпіяду. Але чаму там усё так добра атрымалася, я растлумачыць не магу», — дзеліцца сярэбраны прызёр Параалімпійскіх гульняў на дыстанцыі 100 метраў на спіне.\nЦікавы факт — у розных басейнах плыўцы па-рознаму адчуваюць ваду. Адрозніваецца тэмпература і, што парушае ўсе правілы фізікі, шчыльнасць вады. «Бывае, што рука проста слізгае па вадзе. А бывае, што прыходзіцца літаральна чапляцца за ваду. Мне падабаецца вада ў нашым басейне ў БДУФК. І ў Токіа яна была прыкладна такая», — расказвае Ягор.\nГалоўны трэнер нацыянальнай зборнай па плаванні Генадзь Вішнякоў адзначаў, што маладому, але перспектыўнаму Ягору Шчалканаву думаць ад медалях Токіа рана, яго Параалімпіядай будзе Парыж у 2024 годзе. Але, як той казаў, хочаш рассмяшыць Бога, раскажы яму пра свае планы. На шчасце, Ягор чаканні трэнера не апраўдаў. І гэта не вельмі дзіўна. Як адзначаў той жа Генадзь Вішнякоў, за апошнія паўтара года Ягор паказаў відавочны прагрэс. У чым сакрэт — не ведае нават сам спартсмен. Як звычайна працаваў, трэніраваўся, а вынікі паляпшаліся: «Не магу сказаць, што зрабіў нешта выключнае, і ў мяне пачалі расці вынікі. Дзякуй трэнерам Генадзю Вішнякову і Станіславу Паздзеяву. Магчыма, я стаў больш адказна ставіцца да працы. Зразумеў, што ўсё залежыць ад мяне самога і за мяне ніхто нічога рабіць не будзе». Магчыма, сакрэт прагрэсу Ягора Шчалканава, сапраўды, у псіхалогіі. Калі гэта так, то дзякуй за гэта варта сказаць сябру па камандзе Уладзіміру Ізотаву. «Свой першы сур'ёзны міжнародны старт, чэмпіянат свету ў Лондане, я праваліў. На 50 метрах мне не хапіла чатырох сотых секунды да медаля. І Вова крыху папрацаваў са мной, падтрымаў маральна-псіхалагічна. Дзякуючы яму я навучыўся кантраляваць свае эмоцыі, стаў больш упэўненым. Вова мне дапамог, зарадзіў мяне. Раней, выходзячы на старт, я думаў, што сапернікі мацнецшыя, таму ў мяне нічога не атрымаецца. А цяпер я аб гэтым не думаю. Цяпер мае думкі скіраваны на тое, што я не горшы за сапернікаў і таксама магу добра выступіць», — дзеліцца Ягор.\nНацыянальная параалімпійская зборная па плаванні — вельмі дружная каманда. Сябры ў басейне — сябры па-за яго межамі.\nКар'ера пачалася з акваланга\nСпартыўная кар'ера ў Ягора Шчалканава пачалася па традыцыйным сцэнарыі. У дзяцінстве займаўся рознымі відамі спорту, з мамай хадзіў у басейн. Пакуль у адзін цудоўны дзень у кампаніі дзеда і таты хлопчык не прыйшоў у новы Брэсцкі палац водных відаў спорту. Дзед, вялікі аматар паныраць з аквалангам, прапанаваў унуку такую ідэю. У басейне Ягора заўважыў трэнер Уладзімір Маслій, які і адкрыў Ягору дзверы ў вялікі спорт. Праўда, як расказвае сам Ягор, тады заняткі плаваннем успрымаў проста як дадатковыя пасля школы, вялікай кар'еры рабіць не імкнуўся. Проста трэніраваўся ў сваё задавальненне. Першы буйны поспех прыйшоў у 2016 годзе. Тады 15-гадовы Ягор Шчалканаў на Сусветных юнацкіх гульнях ІWAS (Сусветныя юнацкія гульні Міжнароднай федэрацыі калясачнікаў і ампутантаў) заваяваў тры медалі. «Гэта больш фізіялагічныя здольнасці. Мне было 15 гадоў, арганізм расце, і вынікі растуць», — заўважае Ягор.\nЗатым было запрашэнне ў нацыянальную каманду, пераезд у Мінск і разуменне, што плаванне — гэта не просто хобі. Дарэчы, хобі Ягора таксама звязаны са спортам — аматарскі футбол, валейбол з сябрамі ў двары. Захапляецца хлопец і японскай культурай, гісторыяй, аўтамабілямі. Таму прыехаць у Токіа і не мець магчымасці бліжэй пазнаёміцца з краінай было крыўдна.\nАкрамя трэніровак і спаборніцтваў, важная частка параалімпійскага спорту — класіфікацыя. Каб спаборніцтвы былі справядлівымі і роўнымі, дзейнічае сістэма, якая гарантуе, што перамога будзе вызначацца пэўнымі навыкамі, фізічнай падрыхтоўкай, вынослівасцю і тактычнымі здольнасцямі. Мэта класіфікацыі — звесці да мінімуму ўплыў парушэнняў на спартыўную дзейнасць. Адным з самых важных Ягор называе старт у англійскім Шэфілдзе, дзе праходзіў класіфікацыю напярэдадні Параалімпійскіх гульняў. «Гэта быў вельмі важны этап для мяне. Мы ўсе перажывалі за класіфікацыю, бо многія яе не праходзяць. У мяне была пагранічная сітуацыя паміж 9-м і 10-м класам. Да гэтага я тры гады быў у 10-м, затым — год у 9-м. Але, калі б цяпер мне далі 10-ы клас, ехаць у Токіа не было б сэнсу. Вынікі гэтых класаў адрозніваюцца як неба і зямля, і ў мяне не было б ніякіх шанцаў. Многае залежыць і ад таго, як дома будуць падрыхтаваныя дакументы, таму дзякуй спецыялістам, якія імі займаліся», — расказвае Ягор.\n«Серабро» Параалімпійскіх гульняў — узнагарода, безумоўна, важная, але не галоўная. Запаветная мэта — «золата». Таму цяпер уся ўвага і ўсе сілы Ягор Шчалканава скіраваныя на Параалімпійскія гульні 2024 года ў Парыжы. І матывацыя ў яго самая простая, але самая шчырая: «Серабро» ў мяне ёсць, хацелася б яшчэ і «золата». Бацькі, дзед, за мяне вельмі перажываюць, і мне хацелася б іх парадаваць».\n7504 Арктычнае ўварванне на змену цёпламу паветру. Калі чакаць першы снег? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава


Пазітыўныя эмоцыi атрымалi выхаванцы Вольнаўскага дзіцячага сада на свяце «Чараўніца Восень»\n26.11.2019 0 406 Наш край\nТрадыцыйна ў лістападзе ў нашым дзіцячым садзе праходзіць восеньскае свята. На двары пахмурна і холадна, не хапае сонечнага цяпла, а ў нас у музычнай зале пануе цёплая, добразычлівая атмасфера. Восень-прыгажуня зазірнула да нас на свята, прынесла гасцінцы: яблыкі, гародніну. Дзеці з нецярплівасцю чакалі сустрэчы з гаспадыняй свята. Разам з Восенню выхаванцы адправіліся ў займальнае падарожжа ў восеньскі лес і на агарод.\nНа свяце дзеці спявалі песні, танцавалі, гулялі ў вясёлыя гульні, адгадвалі восеньскія загадкі, расказвалі вершы, гулялі пад парасонамі. А самым яркім і запамінальным эпізодам стаў сюрпрызны момант – кошык з яблыкамі ад Восені для ўсіх хлопчыкаў і дзяўчынак!\nСвята ў дзіцячым садзе – гэта заўсёды дзівосныя цуды, чароўныя фарбы, звонкі смех выхаванцаў, мора ўсмешак і весялосці. Хоць і кажуць, што восень – панылая пара, але дзеці як ніхто іншы здольны радавацца і шоргату залацістага апалага лісця пад нагамі, і дожджыку, у час якога так цікава гуляць пад парасонам, абуўшы гумовыя боцікі. Мерапрыемства было вясёлым, яркім, займальным. Выхаванцы атрымалі шмат пазітыўных эмоцый. Не засталіся ў баку і бацькі, якія падрыхтавалі выдатныя арыгінальныя вырабы да свята. Усім вялікі дзякуй за актыўны ўдзел!\nМакоўская Кацярына Пятроўна, выхавальнік дашкольнай адукацыі\nБольш фота – тут


Несцярэнка Юры - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nЮры Несцярэнка - беларускі пісьменнік і музыкант. Нарадзіўся ў 1965 годзе на Быхаўшчыне. Скончыў Мінскі інстытут культуры. Стваральнік музычных гуртоў “White Night Blues” (Блюз Белай Ночы) і “Nіestary Band”. Удзельнік шматлікіх міжнародных фестываляў, аўтар сольных альбомаў. Як празаік, публіцыст і перакладчык друкаваўся ў выданнях “Маладосць”, “Дзеяслоў”, “Тэрмапілы”, “Бярозка”, “Літаратурная Беларусь”, “Літаратура і мастацтва”, “Верасень”, як аглядальнік і музычны крытык -- у газетах “Няміга”, “Музыкальная газета”, часопісе “Jazz-квадрат” і шмат інш. Празаічныя творы змешчаны ў альманаху “Брама”, зборніку “Літаратурнае прадмесце”. Аўтар кніг “Звычайны шоу-бізнес” (Мінск, “Кнігазбор” 2015”), “Маё мястэчка ў часе і прасторы” (Мінск, выдавецтва”Колас”, 2015)\nЖыве ў Бялынічах.\nНесцярэнка Юры :: Выданьні\nШляхам ад Вялікай ночы да Вялікага дня\nЯк бы ні называлася гэтая мясцовасць на працягу сваёй доўгай гісторыі – ці мяжа дрыгавічскіх і крывічоўскіх уладанняў, ці ўласнасць Друцкага княства, ці мястэчка ў складзе Цяцерынскай воласці, якое, да таго ж, належала ў розныя часы да Аршанскага павета ці Мсціслаўскага ваяводства, потым нейкі час існавала ў якасці павета Магілёўскай губерні, а з сярэдзіны 1920-х гадоў стала Бялыніцкім раёнам, – зямля гэтая заўсёды магла б ганарыцца вы... Болей »\nПершая празаічная кніга пісьменніка і музыканта Юрыя Несцярэнкі "Звычайны шоу-бізнес", якую склалі апавяданні і навелы, уключае як аўтабіяграфічныя, так і па-мастацку змадэляваныя сюжэты. Практычна ўсе творы закранаюць тэму музыкі - рок, джаз, блюз ды іншыя альтэрнатыўныя жанры. Назва зборніка мае глыбока іранічны кантэкст, абумоўлены як асабістым досведам аўтара, так і агульнакультурнай сітуацыяй у Беларусі. Болей »\nШоу павінна працягвацца\nФрэдэрык Булсара памалу пераставаў быць парсам і ўсё больш ператвараўся ў суперзорку, адпаведна ўзяўшы сабе псеўданім касмічнага маштабу — у гонар планеты Меркурый. Ужо былі выпушчаныя тры першыя альбомы, і хутка павінна была з’явіцца «Ноч у оперы».На той жа самай выспе і па тых жа самых начах не губляў час дарэмна Парсанс, чалавек, які да парсаў, можа, і не меў дачынення, але старажытныя аланы, напэўна, маглі б пачуць нешта няўлоўна зн... Болей »\nПраз дваццаць год пасля апошняй вайны ў вёсцы Прыбар яшчэ не было электрычнасці. Тагачаснае кіраўніцтва дзяржавы вызначыла агульны тэрмін «неперспектыўныя» ў адносінах да невялікіх паселішчаў, і Прыбар апынуўся ў гэтай непаспяховай катэгорыі. Нягледзячы на гэта (дзякуючы гэтаму), вёска стаяла сабе на беразе Дняпра, жыла ў поўнай гармоніі з навакольным асяроддзем ды ў адпаведнасці з набытым у папярэдніх стагоддзях досведам выжывання. Бац... Болей »\nСага пра школу музыкі\nСаксафаніст Мат Густафсан заплюшчыў вочы, паднёс інструмент да вуснаў і знерухомеў, нібыта шукаючы патрэбную хвалю, на якой павінна пачацца музыка. У святле пражэктараў ягоная адзінокая постаць на аграмаднай сцэне выглядала загадкава і вымушала чакаць чагосьці цікавага, нязвыклага, неверагоднага. Перапоўненая зала сталічнай філармоніі ўважліва чакала. Зорка скандынаўскага фры-джазу раптам напружыўся, згарбаціўся, прысеў і, рэзка выпрас... Болей »\n«Верагодна, праблемы распаўсюджвання гукавых хваляў, спецыфіка іхняга адбітку ў закрытым памяшканні, а таксама канструкцыйныя асаблівасці электраакустычных сістэмаў не дужа хвалявалі публіку, што сабралася ў фае невялікага вясковага клуба. Гэта было зразумела па тым, як на дзвюх вялізных калонках, што ўвасаблялі ўсю гукавую моц мясцовага ансамбля, ляжала аграмадная гара зімовых паліто, футраў, цёплых куртак. Адзенне бесцырымонна закрыва... Болей »\nКвіткі да апошняга шанцу\nЛёха быў маім лепшым сябрам на першым курсе. З першых дзён нашага знаёмства мы фанатычна рвалі струны на гітарах, пісалі паэмы і ўвогуле не дужа разумелі — навошта нам здаўся гэты дыплом інжынера. Напрыканцы гэтага самага курса трэба было вызначацца — ці варта працягваць далей навучанне? Вырашана было паехаць на праслухоўванне ў музычную вучэльню — Лёха выпадкова знайшоў абвестку ў газеце і прынёс мне. (фрагмент) Болей »\nАпошні шанец выйсці ў людзі\nТак час ад часу здараецца — ты едзеш у Ленінград на провады сябра ў войска. Бывае яшчэ — былая твая сяброўка стала яго нявестай. Нічога дзіўнага, што праз яе вы і пазнаёміліся, і цяпер называеце адзін аднаго сябрамі. Сітуацыя складаецца так (звычайна бліжэй да поўначы), што ў інтэрнаце на Васільеўскім востраве прызыўніку трэба пабыць сам-насам з яго каханай прыкладна да раніцы. Усё ж такі апошняя ноч, і дзяўчыне няёмка дзяліць яе на тра... Болей »\nГэтую перадачу, што запрашала на сустрэчу ў даволі позні час па суботах, калісьці я чакаў з такім натхненнем, што сённяшнія аматары штодзённых каналаў кшталту «MTV» ды «VIVA» наўрад ці зразумеюць мой былы імпэт. Здаецца, быў перыяд, калі «Сустрэнемся пасля адзінаццаці» на Беларускім рэспубліканскім тэлебачанні нейкі час не выходзіла, але дакладна памятаю: калі мяне забралі ў войска, яе выпускі зноў пачалі рэгулярна з’яўляцца. (фрагмент) Болей »


Стала вядома, хто прыедзе ў Менск замест Бабіча. Ён хацеў стаць прэзідэнтам Расеі і падобны на Лукашэнку\nНовым амбасадарам Расеі ў Беларусі афіцыйна прызначаны Дзмітрый Мезенцаў. Уладзімір Пуцін падаісаў адпаведны ўказ. Пра гэта паведамляе сайт прэзідэнта Расеі.\nСпецпрадстаўнік Пуціна Міхаіл Бабіч вяртаецца з Менску ў Расею\nАмбасадара Расеі ў Беларусі Міхаіла Бабіча адклікаюць з пасады пасла РФ у Менску. Інфармацыю пра гэта паведамляе «Коммерсант». Бабіч, які не з'яўляецца карʼерным дыпламатам, лічыўся…\nМіліцыя адпусціла маладафронтаўцаў, якія збіралі подпісы супраць Бабіча\nЗ імі некалькі гадзінаў не было сувязі.\nНачальнік упраўлення інфармацыі і лічбавай дыпламатыі МЗС Беларусі Анатоль Глаз зноў заявіў, што амбасадар РФ Міхаіл Бабіч не бачыць розніцы паміж расейскай федэральнай акругай і…\nМіхаіл Бабіч: Лукашэнку ў чарговы раз увялі ў зман\nАмбасадар Расеі ў Менску Міхаіл Бабіч зняпраўдзіў заяву Аляксандра Лукашэнкі пра канчатковы кошт будаўніцтва Беларускай АЭС. Для будаўніцтва БелАЭС Расея дала Менску крэдыт у памеры…\nЗгодна з распараджэннем расейскага прэм'ер-міністра, гандлёвым прадстаўніком Расеі ў Беларусі прызначаны Юрый Залатароў. Ён быў намеснікам Міхаіла Бабіча, калі той займаў пасаду паўнамоцнага прадстаўніка прэзідэнта…\nІгар Шуневіч сустрэўся з амбасадарам Бабічам. Дзяржаўныя сайты пра гэта маўчаць\nСпецыяльны прадстаўнік прэзідэнта РФ, амбасадар Міхаіл Бабіч сустрэўся 8 красавіка з міністрам унутраных справаў Ігарам Шуневічам. Яны абмеркавалі узаемадзеянне краінаў «у сферы забеспячэння грамадскага парадку…\nДарэнка: Бабіч палітычны канкурэнт кіраўніку Беларусі, які вырве іклы Лукашэнку\nРасейскі журналіст Сяргей Дарэнка ў эфіры тэлеканалу RTVi пракаментаваў падзеі вакол расейскага крэдыту і новага амбасадара ў Менску Міхаіла Бабіча. Дарэнка выказаў меркаванне, што пасол…\n2019.03.21 20:25\tВІДЭА\nНазарбаеў сышоў. З кім цяпер Лукашэнку сябраваць супраць Крамля?\nВядоўцы праграмы «Размова ProCONTRA» Святлана Калінкіна і Усевалад Сцебурака разам з акадэмічным дырэктарам BISS Пётрам Рудкоўскім высвятляюць, ці можна скарыстаць пікіроўку з расейскім амбасадарам Міхаілам…\nУ Маскве пракаментавалі беларуска-расейскі дыпламатычны скандал\nУ МЗС РФ адзначаюць, што дыскусія аб перспектывах беларуска-расейскіх стасункаў «часцяком набывае эмацыйны характар, часам, на жаль, выходзячы за рамкі дыпламатычнай карэктнасці», аднак Беларусь застаецца…\n2019.03.18 21:51\tВІДЭА\nСёння ва ўсіх амбасадах Расеі паслы распавядалі ахвочым, якім файным зрабіўся Крым пасля анексіі. Гадзінную справаздачу ў Менску зладзіў і правая рука Уладзіміра Пуціна –…\nВенедыктаў: «Няма ніякага Бабіча. Ёсць Пуцін»\nГалоўны рэдактар радыёстанцыі «Эхо Москвы» Аляксей Венядзіктаў у праграме «Будем наблюдать» распавёў, што думае пра стыль паводзінаў пасла РФ у Беларусі Міхаіла Бабіча і пракаментаваў…


Тымаці Снайдэр: Расеі давядзецца цяжэй, чым Украіне\n17 чэрвень 2015, 15:31\nРасея дарма падазрае ўвесь сьвет у змове супраць яе, «дэкамунізацыя» па-ўкраінску непрадуктыўная, а па-сапраўднаму зразумець мінулае можна, толькі выйшаўшы за рамкі нацыянальных межаў.\nЗ амэрыканцам Тымаці Снайдэрам, адным з самых аўтарытэтных сучасных заходніх гісторыкаў, якія спэцыялізуюцца на краінах Усходняй Эўропы, гутарыць Яраслаў Шымаў з расейскай службы Радыё Свабода.\nРС: У сваёй кнізе «Крывавыя землі» вы пішаце аб грандыёзных трагедыях, якія перажылі краіны Усходняй Эўропы — Польшча, Украіна, Літва, Беларусь і заходнія рэгіёны Расеі — у сярэдзіне мінулага стагодзьдзя. Узьнікае адчуваньне, што ў гэтых «крывавых земляў», як вы іх называеце, сапраўды змрочны гістарычны лёс — стагодзьдзямі быць аб’ектам імпэрскай экспансіі сваіх заходніх і ўсходніх суседзяў. Ці можна разглядаць цяперашні канфлікт ва Ўкраіне ў кантэксьце гістарычнага супрацьстаяньня Расеі і Захаду? Або лёгіка гісторыі ўсё ж такі зьмянілася?\nСавецкі праект быў у нейкай ступені заходнім\nТымаці Снайдэр: Думаю, справа не ў Расеі і Захадзе. Бо і савецкі праект быў у нейкай ступені заходнім: ён быў накіраваны на мадэрнізацыю велізарнай адсталай краіны. Кніга «Крывавыя землі» не прысьвечана Расеі і Захаду. Яна хутчэй пра два, назавем гэта так, каляніяльныя праекты. Савецкі праект падпарадкоўваў сабе пэўныя тэрыторыі і гвалтам заганяў іх насельніцтва ў «сьветлую будучыню». Нацысцкі праект рабіў тое ж самае, але заганяў заваяваныя народы ў нявольніцтва. Спэцыфіка таго рэгіёну, які я назваў bloodlands, «крывавымі землямі», у тым, што ён у кароткі прамежак часу апынуўся пад узьдзеяньнем абедзьвюх гэтых сыстэмаў. Так што, паўтару, справа не ў суперніцтве Захаду і Расеі, а ў тым, якія сацыяльныя праекты канкуруюць на дадзеных тэрыторыях.\nЭўрапейскі зьвяз — гэта шлях у супрацьлеглы бок ад каляніялізму.\nТаму на сёньняшнія падзеі я гляджу крыху інакш. Эўрапейскі зьвяз — гэта шлях у супрацьлеглы бок ад каляніялізму. Эўразьвяз ставіцца да ўсіх сваіх удзельнікаў як да роўных. Тыя, хто ўступае ў ЭЗ, атрымліваюць пэўны набор правоў, доступ да адзінага рынку і гэтак далей. Гэта праект, які цяпер прапануе Захад, і ён вельмі моцна адрозьніваецца ад таго, што Захад прапаноўваў рэгіёну, пра які мы гаворым, раней. Адначасова праект, які прапануе цяпер Расея, таксама іншы. Гэта не савецкая мадэрнізацыя, як бы да яе ні ставіцца. Гэта нешта іншае: сьвет разглядаецца тымі, хто кіруе сёньня Расеяй, як спаборніцтва асобных дзяржаваў, у выніку якога высьвятляецца, хто мацнейшы, а хто слабейшы. Менавіта таму такі праект варожы ідэі незалежнасьці Ўкраіны, бо Ўкраіна яўна слабейшая за Расею, значыць, яна, паводле такой лёгікі, павінна знаходзіцца ў адносінах да Расеі ў падпарадкаваным становішчы. Гэты расейскі праект супрацьстаіць таксама і Эўразьвязу, які разглядаецца як упадніцкі і памылковы па сваёй сутнасьці, таму што «правільны» сьвет — гэта сьвет дзяржаў-супернікаў.\nТак што тут можна знайсьці нейкую паралель з маёй кнігай: ёсьць два праекты для рэгіёну «крывавых земляў», якія супернічаюць адзін з адным; адзін праект — заходні, другі — усходні. Але гэта зусім іншыя праекты, чым тыя, што былі ў 1930-40-х гадах. І галоўная розьніца — у тым, што пры ўсёй драматычнасьці сытуацыі ва Ўкраіне, пры тым, што мы назіраем ўварваньне на яе тэрыторыю, Украіна ўсё-ткі можа сама выбіраць тое, што ёй бліжэй.\nРС: Працягнем ўкраінскую тэму. Як і кожны нацыянальны праект, украінскі прадугледжвае пэўнае асэнсаваньне, вэрсію сваёй нацыянальнай гісторыі. Нядаўна ва Ўкраіне былі прынятыя «законы аб дэкамунізацыі», якія прадугледжваюць забарону савецкай сымболікі, унясеньне адпаведных зьмяненняў у тапаніміку і т. п. Вы ня раз бывалі ва Ўкраіне, мелі зносіны і з украінскімі гісторыкамі і са звычайнымі людзьмі. Вам не здаецца, што такога роду акты «ўзаконьваць» пэўную вэрсію гісторыі, могуць павялічыць і без таго немалое напружаньне ва ўкраінскім грамадзтве?\nНацыя — прадукт досьведу, а досьвед законамі не прадпісваецца. Што б хто ні думаў пра гэтыя законы, самі па сабе яны ўкраінскую ідэнтычнасьць ні ў які бок ня зьменяць.\nТымаці Снайдэр: Я б хацеў падысьці да гэтай праблемы крыху інакш. Украінскую нацыянальную ідэнтычнасьць не выбудоўвае дзяржава сваімі законамі. Гэтая ідэнтычнасьць — вынік культурнага і гістарычнага досьведу народа. Але яшчэ больш важнай, чым мінуўшчына, хай нават нядаўняя, зьяўляецца сучаснасьць. У выпадку з Украінай — палітычны досьвед Майдану і досьвед барацьбы з расейскай агрэсіяй. Гэтыя два фактары кансалідавалі тое, што ўжо было ў грамадзтве, а менавіта — пашырылі колькасьць тых, хто лічыць сябе часткай украінскай нацыі як нацыі палітычнай. Нацыя — прадукт досьведу, а досьвед законамі не прадпісваецца. Што б хто ні думаў пра гэтыя законы, самі па сабе яны ўкраінскую ідэнтычнасьць ні ў які бок ня зьменяць.\nДарэчы, я хацеў бы сказаць, што мне асабіста любыя «законы аб гістарычнай памяці» не падабаюцца. Нават нямецкі. Яны датычаць ідэй. А мне здаецца, што калі вы прымусам выключаеце нейкую ідэю з прасторы публічнай дыскусіі, то тым самым кампрамэтуеце прынцып свабоднага абмену думкамі — найважнейшую норму грамадзянскай супольнасьці. І калі вы прынялі нейкі закон, які тычыцца гісторыі, то дасягнеце толькі таго, што вашы суседзі прымуць уласны такі закон, які акажацца яшчэ горшы, чым ваш. Я супраць такіх рэчаў. У выпадку з Украінай праблемай не зьяўляецца нацыянальная ідэнтычнасьць. Праблемай там зьяўляецца дзяржава, адміністрацыйнае кіраваньне. Я крыху занепакоены тым, што, прымаючы законы, якія тычацца гісторыі, украінская дзяржава ідзе па няслушным шляху. Не культура, не гісторыя — галоўныя праблемы Ўкраіны. Перад дзяржавай там стаяць куды больш сур’ёзныя заданьні — барацьба з карупцыяй, з алігархіяй, фармаваньне нармальна працуючай бюракратыі і, вядома, праўнага парадку.\nРС: Калі казаць пра гістарычную памяць, то тут справа тычыцца ня толькі Ўкраіны. Расейскія ўлады цяпер прапагандуюць канцэпцыю памяці пра Другую сусьветную вайну, якую можна назваць нэасавецкай. У адпаведнасьці зь ёй СССР — ня проста галоўны пераможца ў вайне, але перамога над нацызмам як такая шмат у чым «абнуляе» відавочныя злачынствы сталінскай дыктатуры. Гэтая канцэпцыя ўваходзіць у зразумелую супярэчнасьць з тымі ацэнкамі ваеннага мінулага, якія распаўсюджаны ў суседніх з Расеяй краінах. Як з гэтым быць? Гэтая «вайна наратываў» непазьбежная? Можа быць, яна нават нармальная?\nПаміж Расеяй і яе суседзямі маса адрозьненьняў ня толькі ў тым, што тычыцца гістарычнай памяці.\nТымаці Снайдэр: Паміж Расеяй і яе суседзямі маса адрозьненьняў ня толькі ў тым, што тычыцца гістарычнай памяці. Але ж, скажам, у Польшчы і Літвы таксама неаднолькавае ўспрыманьне Другой сусветнай вайны. Але ў Польшчы і Літве доступ да архіваў свабодны, гісторыкі могуць казаць усё, што хочуць, ніхто ня ставіць на іх таўро «фальсыфікатараў». Яны могуць абменьвацца думкамі, спрачацца на канфэрэнцыях. Гэта не азначае, што яны непазьбежна прыходзяць да згоды, але гэта значыць, што дыскусіі аб гістарычных праблемах выходзяць на больш высокі ўзровень: калі не знаходзіцца кампраміс, то прынамсі знаходзіцца спосаб, модус самой дыскусіі на гістарычныя тэмы, прычым ня толькі ў нацыянальных, а ў эўрапейскіх рамках.\nРасейскія ўлады апраўдваюць агрэсію, зробленую СССР, у такіх тэрмінах, якія нават савецкая прапаганда таго часу сабе не дазваляла!\nСправа ня ў тым, што ў Расеі думаюць пра гісторыю па-іншаму — гэта, я пагаджуся з вамі, само па сабе зусім нармальна. Амэрыканцы і канадцы таксама ацэньваюць па-рознаму многае ў сваёй гісторыі. Спэцыфіка Расеі — у тым, як улады спрабуюць усталяваць манаполію на гісторыю і на яе інтэрпрэтацыю, як выкарыстоўваюць само паняцьце «фальсыфікацыя». А пад ім маецца на ўвазе любы пункт гледжаньня, які ўваходзіць у супярэчнасьць з тымі поглядамі на гісторыю, якія падзяляе ўрад у дадзены момант. І гэтыя погляды, дарэчы, могуць цалкам не супадаць з тым, што ўлады казалі ўчора і што яны ж будуць казаць заўтра. Прычым справа не абмяжоўваецца крытыкай «варожых» поглядаў на гісторыю. Ідзе актыўная прапаганда поглядаў «правільных». Вядомы прыклад — нядаўні дакумэнтальны фільм расейскага тэлебачаньня пра тое, што ў 1968 годзе ў Чэхаславаччыне рыхтаваўся ўзброены пераварот, і савецкае ўварваньне было спосабам прадухіленьня заходняй агрэсіі. Пры гэтым расейскія ўлады апраўдваюць агрэсію, зробленую СССР, у такіх тэрмінах, якія нават савецкая прапаганда таго часу сабе не дазваляла!\nАбо іншы прыклад. Пасьля таго як паўстаў Савецкі Саюз, бальшавіцкая прапаганда ніколі ня ставіла пад сумнеў існаваньне Ўкраіны. У іх была свая канцэпцыя савецкай дзяржавы, у якой Расея і Ўкраіна існуюць побач. Цяперашняя расейская прапаганда куды больш радыкальная, там раз-пораз сустракаесься са спробамі ісьці ў глыб стагодзьдзяў, каб даказаць, што ніякай Украіны, па сутнасьці, ніколі не было. У выніку мы ня можам казаць толькі пра розьніцу гістарычных наратываў, паколькі справа ўпіраецца ў тое, што ў Расеі іншая палітычная сыстэма, якой няма ў большасьці яе суседзяў, і яна маніпулюе гістарычнай памяцьцю.\nРС: А калі ўявіць сабе магчымасьць сур’ёзных палітычных пераменаў у Расеі ў будучыні, падаецца вам рэальным ўзьнікненьне нейкіх агульных поглядаў і падыходаў да гістарычнага мінулага ў расейцаў і жыхароў таго рэгіёну, які вы назвалі «крывавымі землямі»?\nПакуты людзей у блякадным Ленінградзе падобныя на мукі галадоўнікаў ва Ўкраіне.\n Тымаці Снайдэр: Так. Я думаю, гэта магчыма. Ня сёньня, ня заўтра, нават, напэўна, не празь пяць гадоў, але магчыма. Бо ў Расеі насамрэч вельмі шмат агульнага зь яе суседзямі, асабліва Украінай, Беларусьсю, ды і Польшчай у пэўнай ступені. Можна мець гістарычную сьвядомасьць, не замкнёную жорстка ў нацыянальных рамках. Вазьміце палякаў і ўкраінцаў, у іх гістарычна вельмі няпростыя адносіны, але цяпер у Польшчы і Украіне ўсё больш распаўсюджваецца іншы падыход да гісторыі — як да агульнага вопыту, у прыватнасьці, калі казаць пра сярэдзіну ХХ стагодзьдзя, якое ўзьнікла ў выніку ўзьдзеяньня бальшавізму і нацызму. Расею гэта таксама закранае, хай і некалькі інакш — гэта велізарная краіна, яе гісторыя зьвязаная таксама і з Азіяй, там шмат таго, чаго няма ў гісторыі Ўкраіны, Беларусі ці Польшчы. Але і там ёсьць вопыт гэтых гістарычных траўмаў, сталінізму і нацыянал-сацыялізму. Пакуты людзей у блякадным Ленінградзе падобныя на мукі галадоўнікаў ва Ўкраіне. Разбураныя падчас Другой сусьветнай вайны расейскія гарады — чым яны прынцыпова адрозьніваюцца ад пераўтворанай у руіны Варшавы?\nСпосабы зблізіць ўспрыманьне гісторыі ёсьць, але для таго, каб гэта здарылася, трэба разуменьне простай рэчы: гісторыя, як і жыцьцё, не абмяжоўваецца досьведам аднаго народу ці краіны. У цяперашняй Расеі, аднак, падыход да гісторыі прыкладна такі: вось расейская гісторыя, а вось усё астатняе — гісторыя ўсеагульнай змовы супраць Расеі. Гэта вельмі простая і па-свойму элегантная інтэрпрэтацыя, але яна мае мала агульнага з рэальнай гісторыяй. Таму што ў сапраўднасьці гісторыя ня мае межаў, бо яе стварае ўся сукупнасьць народаў, грамадзтваў, часам зь вельмі няпростымі адносінамі паміж сабой. Расея — вельмі складаная, цікавая краіна, там шмат выдатных гісторыкаў, у расейскіх архівах маса цікавых матэрыялаў, якія яшчэ трэба будзе вывучыць, так што мой адказ на пытаньне пра магчымасць новай гісторыі Расеі і яе суседзяў — станоўчы.\nРС: Прадмет гісторыі — мінуўшчына, аднак вывучаюць яе і для таго, каб зразумець, як гэтая мінуўшчына вызначае сучаснасьць і будучыню. Таму спытаю якраз пра гэта: наколькі, на ваш погляд, цяперашні ўкраінскі канфлікт вызначыць будучыню Расеі і яе суседзяў? Ці можна казаць пра тое, што на ўсходзе Эўропы ўзьнікае новая «жалезная заслона»?\nТымаці Снайдэр: Ня думаю, што гаворка ідзе пра рэстаўрацыю «жалезнай заслоны» — хутчэй пра пэрспектывы самаізаляцыі Расеі. Тут якраз многае залежыць ад інтэрпрэтацыі гісторыі. Калі вам бесьперапынна кажуць, што ўся гісторыя вашай краіны на працягу тысячы гадоў была бесьперапыннай барацьбой са змовамі супраць гэтай краіны, вы наўрад ці будзеце адкрытыя да супрацоўніцтва з астатнім сьветам. Бо сэнс цяперашняй расейскай прапаганды менавіта ў гэтым: усе змаўляюцца супраць Расеі, а Украіна — толькі інструмэнт гэтай сусьветнай змовы. Я ня вельмі заклапочаны магчымым зьяўленьнем новай «жалезнай заслоны», а хутчэй тым, што Расея стварае сытуацыю, зь якой перш за ўсё ёй самой будзе цяжка выйсьці. У гэтым сэнсе Расея — прадмет большай турботы, чым Украіна. Вядома, зараз пакуты людзей ва Ўкраіне куды больш значныя. Расея, магчыма, страціла падчас гэтай вайны некалькі сотняў, можа быць, ужо і тысячаў салдат. Украіна — ня толькі тысячы салдат, але і тысячы грамадзянскіх асобаў, там два мільёны ўцекачоў і г.д. Але ва Ўкраіне па меншай меры ўзьнікае свабоднае грамадзтва. Ёсьць выбары, ёсьць жорсткія спрэчкі літаральна пра ўсё. Ёсьць надзея. У доўгатэрміновай пэрспэктыве Расеі давядзецца цяжэй, чым Украіне.\nДАВЕДКА: Тымаці Снайдэр (нар. 1969) — амэрыканскі гісторык, прафэсар Ельскага ўнівэрсытэту, супрацоўнік Інстытуту гуманітарных навукаў (Вена). Асноўныя працы Снайдэра, прысьвечаныя новай і найноўшай гісторыі краінаў Сярэдняй і Ўсходняй Эўропы, перакладзеныя на дзясяткі моваў: «Рэканструкцыя нацый» (2003), «Чырвоны прынц. Таемныя жыцьці эрцгерцага Вільгельма» (2008), «Крывавыя землі. Эўропа паміж Гітлерам і Сталінам» (2010).


Знічка-невялічка. Сяргей Брандт | Онлайн сказки и стихи |\n« Грэшны Анёл. Сяргей Брандт\nЗязюля. Сяргей Брандт »\nЗнічка-невялічка. Сяргей Брандт\nЖыла некалі вельмі даўно на адным лясным хутары знахарка-лекарка. Хутар той каля самой пушчы знаходзіўся, побач з невялічкім, як дзівоснае люстэрка, возерам. З усіх бакоў жыллё ад дурных позіркаў, ад шалёнага паўночнага ветру густы ядлоўцавы хмызняк закрываў. Хто не ведаў пра маленькую сцяжынку, якая хавалася сярод стогадовых елак і дубоў, той і не ведаў, дзе знаходзіцца жыллё знахаркі. А жанчына для людзей многа добрага паспела зрабіць: ратавала ад цяжкіх хвароб дарослых і дзяцей, страшныя сны вылівала гарачым воскам і папярэджвала заўсёды аб сухавеях і завірухах калючых. Ні днём, ні ноччу не было ў лекаркі вольнага часу за працай сваёй. Але як кажуць мудрыя старыя: “Добрая справа ніколі ў памяці не застаецца”.\nНехта чорныя думкі ў сваім сэрцы схаваў, а потым шлях да нядобрага чараўніка знайшоў. Грошай нават важка адлічыў, каб чары несусветныя на знахарку наслаць. А была ў той жанчыны дачушка гадкоў шасці, з лагодным чыстым сардэчкам, вельмі здольная ў навучанні і спрытная ў працы. Матуля яе іскаркай клікала, бо тварык маленькай дзяўчынкі заўсёды нейкім цёплым святлом зіхацеў.\nНу дык вось, пачаў гэты чараўнік чытаць закляцце з кнігі, зробленай са шкуры людской, каб ператварыць лекарку ў нейкую страшную пачвару і нават да сярэдзіны чорны рытуал давёў, але раптам месяц, які вісеў у небе начным, дакрануўшыся да злыдня, усе нікчэмныя словы знішчыў і ў бок ад жанчыны адштурхнуў. Паляцела закляцце не на жанчыну, а на малую, што побач стаяла. Але нічога не змаглі зрабіць чары – чыстая яе душа была, яшчэ не сапсаваная. Не ў пачвару цяжкае закляцце ператварыла сваю раптоўную ахвяру, а ў прыгожую, зялёнага колеру, знічку-невялічку. Узляцела яна ў начное цёмнае неба і там побач з вялікай блакітнай зоркай засталася. А тое, што не змагло дакрануцца да малой, назад да чараўніка вярнулася і згарэў вядзьмар, як сухая яловая лучына, ў адно імгненне, нават попелу смярдзючага пасля сябе не пакінуў. Як жыў, так і знік, ні кветак табе, ні добрай дамавіны.\nЧасу з таго выпадку вельмі многа мінула, пачалі людзі забывацца, што здарылася з лекаркай і яе дачкой. Ды толькі тая знічка ўсё часцей папярэджвала людзей, прыходзячы ў сон да маленькіх дзетак кожную суботу, аб хваробе цяжкай, якая на зямля родную з захаду надзвігалася і тлумачыла, што трэба рабіць, каб прыпыніць невядомую хваробу. Малыя потым бацькам сваім раніцай убачанае і пачутае перадавалі. Бацькі ўголас смяяліся: “Чаго толькі дзеткі нашы не прыдумаюць пасля спякотнага летняга дня!”\nСмяяліся, смяяліся ды потым заўважаць пачалі: спачатку каровы захварэлі і малако знікла, затым козы, сабакі і куры занядужылі. Прыйшла чарга людзей зорачку малую прасіць, каб абараніла іх хаты і сем’і вялікія. У поўнач, калі месяц худы і тонкі быў, растрасла знічка-невялічка над родным краем сваім нейкія таямнічыя залатыя знакі-рыскі, адгарнула ад людзей жудаснае паветра з хваробай, святлом сваіх зялёных праменьчыкаў усё нядобрае знішчыла. Да самай раніцы над лесам яна вісела, а потым ў ранішнім паветры, два разы людзям лагодна падмігнуўшы, зусім знікла.\nКажуць, што пакуль усё добра на зямлі і ў душах нашых, спіць знічка недзе вельмі далёка, далёка. Але, як толькі пачнуць чорныя хмары набліжацца да зямелькі беларускай, узыдзе яна раптам побач з вялікай блакітнай зоркай, каб дапамагаць і ахоўваць народ наш. Калі вы яе не бачыце, значыць не ўсё так кепска з намі. Не пагублялі яшчэ мы сваё чыстае сумленне, пяшчоту і дабрыню сваю. А душы нашы яшчэ не высахлі і не счарнелі. Да пабачэння, але не забывайце паглядаць наверх.\nСяргей Качанаў-Брандт, 10.03.2015\nТэгі: дабрыня, знахарка, знічка, лекарка, пяшчота, сумленне | 10.03.15


17 жнівень 2005, 08:15\n(Карэспандэнтка: ) “Мы стаім на скрыжаваньні вуліц Леніна і Інтэрнацыянальнай, дзе вялікая будоўля, якая не спыняецца нават позна ўвечары. Ці ведаеце вы, што тут будзе?”\n(Спадарыня: ) “Я ведаю, што гэты гатэль, які тут будуецца, будзе называцца “Эўропа”. Але маё адчуваньне, што гэта такая “Эўропа”, якая можа быць толькі на скрыжаваньні Інтэрнацыянальнай і Леніна. Таму што ў Эўропе, калі будуюць у старым горадзе гатэлі, хоць бы вонкава захоўваюць тую абалонку, якой дыхае стары горад. У якой ёсьць памяць стагодзьдзяў, памяць людзей, якія тут жылі. Кажуць, гэтае месца вельмі памятнае. А разбурыць, а потым узьвесьці штосьці сваё і абазваць гэта даўніной, абазваць “Эўропай” – гэта таксама вельмі па-саўковаму”.\n(Карэспандэнтка: ) “Вось тут, побач з кансэрваторыяй і будоўляй, заўсёды тусуюцца байкеры, такія сучасныя хлопцы на прыгожых матацыклах. Вы ведаеце, што тут будуецца?\n(Спадар: ) “Гатэль. Які – паняцьця ня маю”.\n(Хлопец: ) “А я наагул лічу, што трэба будаваць байк-сіці, каб людзі, матацыклісты маглі зьбірацца па інтарэсах".\n(Дзяўчына: ) “Ведаю. Гатэль. “Зорка” ці “Зьвязда”, ці што. Ня памятаю дакладна назву. Мяне гэта ня вельмі цікавіць. Тут было вельмі прыемнае кафэ, і што яго зьнеслі – гэта непрыемна, ня толькі для мяне".\n(Карэспандэнтка: ) “Але да кафэ тут быў цэнтар старога Менску, які таксама зьнішчаюць...”\n(Дзяўчына: ) “А колькі зьнішчылі падчас войнаў у сярэднявеччы, у час Вялікай Айчыннай? У савецкія часы зьнішчылі Сафію ў Полацаку, і яна перабудоўвалася 3 разы. Я лічу, што ад гэтага гатэлю будзе менш карысьці, менш прыгажосьці, чым ад таго кафэ, дзе была жывая музыка”.\n(Спадар: ) “Магчыма, гатэль тут ня трэба будаваць, ды яшчэ так хутка. Наколькі я ведаю, цяпер вялікія праблемы з кансэрваторыяй, якая трэскаецца, і з жылым домам. Ня трэба рабіць так хутка, трэба было ўсё пралічыць. Тым больш у цэнтры гораду”.\n(Карэспандэнтка: ) "Ведаеце, што тут будуюць?"\n(Спадар: ) “Гатэль. Добры, напэўна, калі тут такая грандыёзная будоўля”.\n(Карэспандэнтка: ) “А як вы ставіцеся, што ў гістарычным цэнтры новыя будынкі зьяўляюцца?”\n(Спадар: ) “А чаму б не? Калі гатэль будзе прыгожы, і дапаўняць гістарычны цэнтар. Архітэктары таксама ж не дурныя людзі, і многія зь іх вывучалі гісторыю, і неабыякавыя да архітэктуры. Калі будзе прыгожа, я толькі “за”.\n(Карэспандэнтка: ) "Што тут будуецца, ведаеце?"\n(Спадар: ) “Так, гатэль “Эўропа”. Цяпер мне ўсё роўна. Пабачым, што атрымаецца. Можа, гэта будзе і цікава, можа, не. Але на дадзены момант мне ўсё адно”.\nБудуць гатэль вельмі інтэнсыўна, будаўнікі працуюць ад сёмай раніцы да адзінацатай начы. Гутару з намесьнікам начальніка будаўнічага упраўленьня №2 Ігарам Шыцько.\n(Карэспандэнтка: ) “У якія тэрміны вам трэба ўкласьціся?”\n(Шыцько: ) “Тэрмін здачы гатэлю – чацьверты квартал 2006 году".\n(Карэспандэнтка: ) “Ці будзе гэты гатэль “Эўропа” падобны на той, які быў тут пры канцы 19 стагодзьдзя, на пачатку 20-га, праект такі самы?”\n(Шыцько: ) “Праект, канешне, не такі самы. Але праектоўшчыкі, архітэктары паспрабавалі зрабіць фасады як мага падобнымі, уключылі элемэнты старога будынку, каб ён быў падобны”.\n(Карэспандэнтка: ) “Такое ўражаньне, што вельмі-вельмі маленькая пляцоўка. Ці складана тут працаваць?”\n(Шыдзько: ) “У гэтым ўся складанасьць, што пляцоўка вельмі абмежаваная, два будынкі зусім побач. Патрэбна ўзмацненьне падмуркаў. У праекце прадугледжана два паверхі падземныя, дно катлавану значна ніжэй падмуркаў суседніх будынкаў. Вось у гэтым складанасьць вялікая. Трэба ўзмацніць грунты пад падмуркамі”.\n(Карэспандэнтка: ) “А ёсьць небясьпека для суседніх будынкаў – тут жа і кансэрваторыя, і жылы дом?”\n(Шыцько: ) “Сучасныя тэхналёгіі дазваляюць узмацніць падмуркі. Я думаю, у праекце ўсё прадугледжана”.\n(Карэспандэнтка: ) “Гэта такі аб’ект, які курыруе і прэзыдэнт, і мэр. Ці ёсьць перабоі з будматэрыяламі, з тэхнікай?”\n(Шыцько: ) “Сёньня на будпляцоўцы працуюць лінейныя рабочыя, якія ўсе прайшлі школу бібліятэкі. А ў сувязі з тым, што аб’ект на кантролі, праблем вялікіх з забесьпячэньнем няма”.\nНагадаю, гэта быў намесьнік начальніка будупраўленьня №2 Ігар Шыцько, які будуе гатэль “Эўропа”. Будаўніцтва вядзецца вельмі хуткімі тэмпамі, бо ёсьць указаньне здаць яго нават не пры канцы наступнага году, а да прэзыдэнцкіх выбараў 2006 году.\nЯк вы чулі, ніхто з суразмоўцаў не згадаў пра тое, што новабудоўля зьнішчыла падмуркі гарадзкога тэатру, дзе ў 1857 годзе адбылася прэм’ера першай беларускай нацыянальанй опэры “Ідылія” на музыку Станіслава Манюшкі і лібрэта Вінцэнта Дуніна Марцінкевіча. Пакуль гэтыя падмуркі існавалі, была надзея, што і сам тэатр, які разьмяшчаўся ў доме менскага бурмістра Байкова, можа быць адноўлены. Некаторыя з распрацаваных цяпер праектаў рэстаўрацыі Верхняга Гораду прадугледжвалі аднаўленьне тэатру, гатэлю “Эўропа” на гістарычным месцы зь перакрыцьцём вуліцы Леніна і будаўніцтва тунэля пад Верхнім Горадам для транзыту транспарту. Аднак перамаглі іншыя ідэі. Пабудаваная не на свпаім месцы “Эўропа” назаўсёды зьнішчыць магчымасьць аднаўленьня паўднёвага боку плошчы Верхняга Гораду.


Аляксандр Кабанаў: Улада прайграла інфармацыйную вайну | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nВыклік блогера Аляксандра Кабанава ў Бярозаўскі РАУС для дачы паказанняў у якасці асобы, супраць якой пачата адміністрацыйная справа, скончыўся аглядам вясковых дамоў бацькі і самога Кабанава, а таксама кватэры яго дзяўчыны.\nУ міліцыі Кабанаў даведаўся, што супраць яго пачата крымінальная справа нібыта за абразу берасцейскага міліцыянта падчас стрыму 26 лютага.\nАгляд жылля працягваўся з 12 да амаль 17-ці гадзін. Нічога не было знойдзена з тэхнікі, якая цікавіла міліцыянтаў, кажа Аляксандр Кабанаў:\n– Напісаў на мяне заяву маёр Мікалай Рабушка. Ён пакрыўдзіўся на тое, што я назваў яго злачынцам і дурнем. Я ад сваіх слоў не адмаўляюся. Я так лічу. Я буду дабівацца таго, каб правасуддзе здзейснілася і спадар Рабушка сядзеў на нарах.\nНа думку Аляксандра Кабанава, сістэма бароніць сваіх нягоднікаў і прэсуе тых, хто пра іх расказвае. Маёр Мікалай Рабушка пры затрыманні Кабанава зімой пратрымаў яго на вялікім марозе звыш трох гадзін у аўтазаку і не адпусціў нават у прыбіральню.\nАле Кабанаў лічыць, што справа зусім не ў абразе Рабушкі:\n– Улада прайграла інфармацыйную вайну. Прайграла цалкам. Ствараюцца ўмовы нездаровай канкурэнцыі. То бок, вось вам забаронім працаваць і пакінем адну крыніцу інфармацыі, якая будзе гаварыць тое, што патрэбна нам.\nЦіск на незалежных журналістаў і блогераў узмацніўся па ўсё Беларусі. Ідуць вобшукі і адбываюцца арышты, праз суды журналістаў караюць вялікімі штрафамі.


Сыход за адчувальнай скурай асобы - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nСыход за адчувальнай скурай асобы\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Сыход за адчувальнай скурай асобы\nСыход за адчувальнай скурай асобы па праву лічыцца адной з вядучых касметалагічных праблем сучаснасці. Не дзіва: дрэнная экалогія гарадской прасторы, разбалансаваць харчавання з вялікай колькасцю хімічных дабавак і пладоў геннай інжынерыі, высокі градус нервовага напружання і звыкласць стрэсавых сітуацый - знаёмыя рысы ХХ-га стагоддзя непазбежна адбіваюцца на стане чалавечага арганізма, усіх яго органаў і сістэм. І скура асобы не з’яўляецца выключэннем. У адказ на доўгі ўздзеянне негатыўных фактараў яна губляе натуральную здольнасць да самарэгуляцыі і аднаўлення, становіцца ўразлівым і безабаронным перад ўздзеяннямі навакольнага асяроддзя. Іншымі словамі, скура становіцца адчувальнай і пачынае неадэкватна рэагаваць нават на самыя лёгкія раздражняльнікі.\nСімптомы адчувальнасці скуры вельмі непрыемныя: чырвань (суцэльная або няроўнымі плямамі) і выяўленая сцягнутыя, дробныя расколіны і лушчэнне, паленне і сверб. І ўсё гэта праяўляецца з прыкметным пастаянствам і рэгулярнасцю пры найменшым пераахаладжэння або перагравання, кантакце з сонечным ўльтрафіялетам і прагулцы ў легкадумнае надвор’е, нанясенні касметыкі (як дэкаратыўнай, так і лячэбнай) і нават простаму мыцці вадаправоднай вадой. Спіс правакацыйных фактараў велізарны, хоць і мае некаторыя індывідуальныя асаблівасці. Дарэчы, менавіта ў павышаным рэагаванні на ўсё і ўся складаецца галоўнае адрозненне адчувальнай скуры ад нармальнай скуры, але схільнай да алергіі на які-небудзь адзін хімічны або бiялагiчны элемент асяроддзя (алерген).\nКлопат пра скуры асобы\nВажна адзначыць, што разгледжаныя касметалагічныя парушэнні не з’яўляюцца прыроджанымі, а маюць набыты характар. Акрамя згаданых экалагічных і эмацыйных момантаў, іх развіццё можа быць абумоўлена перанесенымі дерматологіческіе захворваннямі, выкарыстаннем танных сродкаў макіяжу, курэннем і празмерным ужываннем спіртных напояў, а таксама на вострыя і хранічнымі хваробамі унутраных органаў, парушэннямі ў працы эндакрыннай сістэмы. Такім чынам, паўнавартасны догляд па адчувальных скурай асобы абавязкова павінна суправаджацца выяўленнем і ліквідацыяй першапрычыны. Пакуль жа азнаёмімся з асноўнымі правіламі, якія дазваляюць зняць сімптаматыку адчувальнасці ці хаця б зрабіць яе менш выяўленай.\nПравілы на кожны дзень\nТакім чынам, калі вы - уладальніца адчувальнай, лёгка раздражняецца скуры, навучыцеся штодня клапаціцца пра прыгажосць і здароўе.\nПравіла №1 - Мяккае ачышчэнне\nМяккае ачышчэнне скуры асобы\nВашым твары проціпаказаныя практычна ўсіх модных працэдуры касметычных салонаў і шмат тэхнікі хатняй касметалогіі, асабліва - розныя варыянты пілінга. Чысціць скуру прыйдзецца без дапамогі спецыяльных сродкаў, паколькі нават звычайнае мыла, не кажучы ўжо пра скрабы і пилинговых масках, здольна нанесці шкоду.\nЛепшае выйсце - кожную раніцу мыцца цёплай кіпячонай або летняй крынічнай вадой, можна выкарыстоўваць цёплую фільтраваныя ваду. На працягу дня твар мачыць як мага менш, асабліва пазбягаць вільгаці перад выхадам на вуліцу ў ветранае або халоднае надвор’е. Вечарам пратрыце скуру ватовым тампонам, багата змочаным у натуральнай ружовай або лавандового вадзе (прадаюцца ў аптэках і крамах ароматэрапіі) або ў настоі кветак гэтых лекавых раслін. Так вы ачысціць пары ад забруджванняў і пяшчотна тонизируете скуру, да таго ж і ружа, і лаванда валодаюць пышным супрацьзапаленчым дзеяннем.\nПравіла №2 - Беражная абарона\nСухая адчувальная скура\nПадвышаная адчувальнасць ўласцівая пераважна людзям з сухім тыпам скуры, пакутуюць недахопам скурнага тлушчу, а таксама вельмі светласкурае людзям з нізкім узроўнем пігментацыі. А бо менавіта тлушчы і пігменты забяспечваюць натуральны бар’ер, які засцерагае наша твар ад негатыўных уздзеянняў асяроддзя. Іх недахоп трэба абавязкова кампенсаваць выкарыстаннем дзённага крэму, які злучае ў сабе ўласцівасці харчавання і абароны. Наносіце яго кожнае раніцы, праз 20-30 хвілін пасля мыцця.\nЗвярніце ўвагу, што сыход за адчувальнай скурай асобы лепш ажыццяўляць, ужываючы гіпаалергенны крэмы. Адпаведная адзнака на ўпакоўцы паменшыць верагоднасць пачырваненняў і дыскамфорту. Добра падыходзяць крэмы з утрыманнем алантаін - рэчыва дае супрацьзапаленчы эфект і абараняе скуру не толькі ад шкодных пагодных фактараў, але, што характэрна, ад агрэсіўнага ўздзеяння іншых складнікаў касметычнага прэпарата. Калі ж раздражненне ўсё-ткі паўстала, значыць - гэта не вашая сродак і варта пашукаць іншае.\nПравіла №3 - загойвае аднаўлення\nВітаміны для асобы\nАдчувальная скура мае патрэбу ў рэгулярным аднаўлення пашкоджаных зон, гаенні мікротрэшчыны, глыбінным змякчэння і ўвільгатнення. Дасягнуць гэтых мэтаў дапаможа добры начны крэм для твару, кампанентамі якога, акрамя алантоина, ёсць пантэнол, каватине, вітаміны А і Е. Пры нанясенні на скуру такі склад здыме раздражненне і пачырваненне, завільгатнее, ўзмоцніць ахоўныя функцыі і запусціць працэсы рэгенерацыі.\nПрымяненне крэмаў для асобы\nНягледзячы на тыповыя цяжкасці, звязаныя з падборам прэпаратаў для адчувальнай скуры - ніколі не ведаеш, як адрэагуе чалавек на тое ці іншае рэчыва - знайсці свой, прыдатны менавіта вам крэм цалкам рэальна. Толькі памятайце аб псіхалагічным фактары: не пачынайце ўжываць новы сродак, знаходзячыся ў стрэсавым, узбуджанай стане, праводзіце выпрабаванні ў перыяд эмацыйнага спакою і добразычлівага настрою.\nМакіяж для адчувальнай скуры\nНа жаль, ідэальны макіяж для адчувальнай скуры - гэта поўная адсутнасць. Калі ж без дэкаратыўнай касметыкі ніяк не абысціся, улічыце наступныя моманты:\nзадавайце фонавы колер асобы з дапамогай пудры, а не танальнага крэму - у ёй менш хімічных элементаў, якія правакуюць раздражнення;\nаддайце перавагу цені светлых адценняў, які змяшчае мінімум фарбавальнікаў;\nзабудзьцеся пра рэдкія падводкі для вачэй - у іх склад уваходзіць высокоаллергенный латекс, у вашым выпадку значна бяспечней будзе звычайны аловак.\nвыкарыстоўвайце простую, неводостойкая туш, якую лёгка змыць без прымянення спецыяльных раствораў, вельмі агрэсіўных па сваіх уласцівасцях;\nздымайце макіяж толькі малачком, прызначаным для адчувальнай скуры, інакш пачырванення і сверб вам забяспечаны.\nПравілы выкарыстання масак для асобы\nМалочныя маскі для адчувальнай скуры\nПадсумоўваючы, кранем яшчэ адно важнае пытанне - касметычныя маскі для сыходу за адчувальнай скурай асобы. Ўжываць іх можна, але пры гэтым неабходна выконваць лімітавую асцярожнасць, кіруючыся прынцыпам "Не нашкодзь". Сыр і малако, аўсянка і бульба, капуста і агуркі - вось асноўныя інгрэдыенты для падобных працэдур у хатніх умовах. Наносіць іх лепш асобна, не змешваючы, гэта значыць рабіць маску з якога-небудзь аднаго прадукту па выбары. Пры гэтым уплыў рэкамендуецца спачатку праверыць на невялікім участку скуры, а затым ужо змазваць твар. Апошняе, заўважым, актуальна і пры выпрабаванні навінак лячэбнай і дэкаратыўнай касметыкі.\nТурбуйцеся аб сваёй адчувальнай скуры, будзьце ўважлівыя і цярплівыя да яго патрэбам - і вынік на твар!\nПапярэдні Тэкст Флоатинг - супрацьпаказанні і паказанні працэдуры, відэа флоатинг\nНаступная Артыкул Чырвоны манікюр на Новы год\nНавагодні касцюм за 5 хвілін\nСыроватка для пахудання\nМодныя лакі для пазногцяў, восень-зіма 2014-2015


Адміністрацыя Інтэрнэт-крамы Swiss-apteka.com гарантуе забеспячэнне поўнай прыватнасці інфармацыі, атрыманай ад зарэгістраваных карыстальнікаў. Усе палажэнні палітыкі бяспекі і працы з пакупнікамі грунтуюцца на дзеючых прававых нормах і актах Расійскай Федэрацыі.\nУся інфармацыя, якую Вы пакажыце пры рэгістрацыі, будзе захоўвацца ў абароненай базе дадзеных. Інтэрнэт-крама Swiss-apteka.com гарантуе поўную канфідэнцыяльнасць пры выкананні замовы, а таксама тое, што інфармацыя аб пакупніку будзе выкарыстана толькі для выканання паступіў замовы.\nВашы рэгістрацыйныя дадзеныя нам патрэбныя выключна для таго, каб нашы менеджэры змаглі з Вамі звязацца па тэлефоне, а служба дастаўкі змагла даставіць замоўлены Вамі тавар у патрэбнае месца ў тэрмін.\nАкрамя таго, зарэгістраваўшыся, Вы зможаце атрымліваць інфармацыю пра ўсіх навінах нашай крамы: новых паступленнях тавару, распродажах, спецыяльных праграмах.\nКалі ў Вас узнікнуць якія-небудзь праблемы або пытанні з аўтарызацыі-рэгістрацыі ў краме - напішыце нам на адрас электроннай пошты info@swiss-apteka.com і мы заўсёды дапаможам Вам!\nПрадстаўнікі інтэрнэт-крамы Swiss-apteka.com ніколі не папросяць ў Вас дадзеныя пластыкавай карты ці іншыя канфідэнцыйныя рэквізіты.\n1. Некаторыя аб'екты, размешчаныя на сайце з'яўляюцца інтэлектуальнай уласнасцю інтэрнэт-крамы Swiss-apteka.com. Выкарыстанне такіх аб'ектаў без ўзгаднення з уладальнікамі сайта забаронена.\n2. На сайце інтэрнэт-крамы Swiss-apteka.com маюцца спасылкі, якія дазваляюць перайсці на іншыя сайты. Мы не нясем адказнасці за звесткі, якія публікуюцца на гэтых сайтах, і даем спасылкі на іх толькі ў мэтах забеспячэння зручнасці для наведвальнікаў свайго сайта.\nАсабістыя звесткі і бяспека:\n1. Інтэрнэт-крама Swiss-apteka.com гарантуе, што ніякая атрыманая ад Вас інфармацыя ніколі і ні пры якіх умовах не будзе прадастаўлена трэцім асобам, за выключэннем выпадкаў, прадугледжаных дзеючым заканадаўствам Расійскай Федэрацыі.\n2. У пэўных абставінах інтэрнэт-крама Swiss-apteka.com можа папрасіць Вас зарэгістравацца і падаць асабістыя звесткі. Прадстаўленая інфармацыя выкарыстоўваецца выключна пры апрацоўцы замовы ў Інтэрнэт-краме ці для прадастаўлення наведвальніку доступу да спецыяльнай інфармацыі.\n3. Асабістыя звесткі можна змяніць, абнавіць або выдаліць ў любы час у раздзеле "Асабісты кабінет".\n4. Для таго каб забяспечыць Вас інфармацыяй пэўнага роду, інтэрнэт-крама Swiss-apteka.com з Вашага відавочнай згоды можа дасылаць на пазначаны пры рэгістрацыі адрас электронны пошты інфармацыйныя паведамленні. У любы момант Вы можаце адмовіцца ад рассылкі.\n5. Звесткі на дадзеным сайце маюць чыста інфарматыўны характар, у іх могуць быць унесены любыя змены без якога-небудзь папярэдняга паведамлення.\nПа ўсіх пытаннях звязаных з захаваннем нормаў бяспекі, аўтарскіх правоў і ў іншых выпадках - звяртайцеся да адміністрацыі сайта па адрасе info@swiss-apteka.com


Культура - Слова аб ”…крылах”\nПа добрай традыцыі, "фірмовы" праект галерэі "Універсітэт культуры" "Тэхна-арт", які сёлета праходзіць у межах Рэспубліканскай выстаўкі "Зямля пад белымі крыламі", мае акрэсленую тэматыку. Гэтым разам - "Знак якасці". Своеасаблівы "трыб'ют" ці не самаму пазнавальнаму ўзору савецкага крэатыву неяк нязмушана пераўтварыўся ў калектыўныя рэфлексіі адносна дызайну як такога. Спрабуючы сябе ў новай іпастасі, удзельнікі выстаўкі навыперадкі дэманстравалі вельмі патрэбную для творчага мыслення якасць - парадаксальнасць.\nДызайн - мастацтва ўтылітарнае, і таму фармалістычныя пошукі многія лічаць яго антыподам. Настасся Акуневіч выкарыстала дасягненні поп-арта ў якасці малюнкаў на майкі. Жорстка-мінімалістычнае спалучэнне чорных і белых палос, якое стварае забойчы візуальны эфект, дапаўняюць пазнавальныя выявы сімвалаў Беларусі: трактар, зубр... Майкі можна хоць сёння запускаць у вытворчасць у якасці арыгінальнага нацыянальнага сувеніра- без кічу і лубковасці.\nЗамест таго, каб напісаць трактат пра філасофскі сэнс дзвюх перакрыжаваных палосак (як, напэўна, зрабілі б у такім выпадку яго папярэднікі), Раман Стрыга змясціў гэты абстрактны знак на скуру рэальнай дзяўчыны і зрабіў яе гламурнае фота. Так спалучыліся яшчэ два полюсы.\nВольга Мешчаракова настойліва аспрэчвае тэзіс адносна таго, што сучаснае мастацтва і этнаграфічна-традыцыйнае - гэта антонімы. Яна ўвасабляе прыкметы сучаснай цывілізацыі з дапамогай традыцыйнай тэхнікі саломкапляцення. Новы твор мастачкі - веласіпеднае кола з крыламі.\n- Кола - гэта ўвасабленне дасканаласці, - патлумачыла яна. - А крылы - нашы імкненні да дасканаласці. Рухаючыся па коле, мы нібы апынаемся ў тым самым месцы, але - ужо іншымі, больш дасведчанымі.\nЯк вядома, сучасныя мастакі працуюць не толькі з разнастайнымі матэрыяламі, але і са свядомасцю аўдыторыі, унурваючыся ў мысленчыя кантэксты і стэрэатыпы ўспрымання. Аляксандр Зазуля стварыў "метафару навыварат" слова "траян", якое ў большасці сучаснікаў асацыіруецца зусім не з антычнасцю. Замест электронных шкоднікаў, якіх мы не толькі памацаць, але нават і ўявіць не можам, - наўмысна прымітыўная драўляная цацка з салдацікамі ў чэраве каня.\nЦэнтральны твор экспазіцыі рана ці позна павінен быў з'явіцца на свет- яго ідэя літаральна лунала ў паветры. Аляксандра Салдатава стварыла партрэт уласнай сям'і ў выглядзе фанерных шчытоў, шчыльна абклееных цэтлікамі з разнастайнымі брэндамі. Ідэя інсталяцыі асаблівых тлумаченняў не патрабуе.\nНепадалёк - касцюм з "мамантаўскай" калекцыі Кацярыны Бурак "Па слядах Далі", зроблены з адыходаў металургічнай і ментальнай прамысловасці. Побач з дзікім віскатам бегае на ланцугу фабрычны цацачны сабачка, якога Ганна Сілівончык і Васіль Пяшкун забяспечылі драўлянай будкай і нават косткай. Кампазіцыю ўдала дапаўняе драўляны ноўтбук ад Сяргея Шылы. "Тэхнакратызм", заяўлены некалі ў якасці стрыжнявой ідэі праекта, набывае фантасмагарычна-іранічныя рысы.\nФатаграфічная частка праекта не імкнецца здзівіць. Сталыя аўтары "Тэхнаарта" прадставілі свае новыя творы, і яны не расчаравалі. Валерый Вядрэнка звярнуўся да класікі, уявіўшы Еўропу не ў выглядзе супермаркета, а як антычны партрэт, на які накладаюцца рэнесансавыя вобразы. Сяргей Ждановіч, чыя любоў да інтэрпрэтацыі разнастайных знакаў даўно вядомая, узяў за аснову сваёй серыі вока, выяўленае на іконцы праграмы "Фоташоп".\nЯк заўсёды, "Тэхна-арт" стаў нагодай лішні раз засведчыць важнасць куратарскага падыходу. Працуючы з пэўным колам аўтараў, якіх можна лічыць "актывам" галерэі, яе дырэктар Дзяніс Барсукоў актыўна правакаваў іх на эксперыменты. Адсюль і зладжанасць экспазіцыі, і яе насычанасць сюрпрызамі.\nЗапытаў у яго, ці знойдуць калісьці гэтыя дызайнерскія пошукі практычнае прымяненне - або ім наканавана застацца выключна галерэйным эксперыментам?\n- Так, галерэя - гэта своеасаблівая лабараторыя, дзе выпрацоўваюцца новыя ідэі, - лічыць Дзяніс Барсукоў.- Але з цягам часу яны могуць займець і ўжытковую якасць - вядома, у прыстасаваным, адаптаваным выглядзе. Тым болей, сёння многія мастакі зарабляюць на жыццё менавіта дызайнам - і, адпаведна, маюць сякія-такія магчымасці ўвасабляць свае задумы.\nЗрэшты, гэта ўжо правераная тэндэнцыя. Варта згадаць, які штуршок развіццю дызайну далі авангардысты мінулага стагоддзя.


Вільня беларуская. Наш след на твары еўрапейскай сталіцы | Брестский Курьер\nВільня беларуская. Наш след на твары еўрапейскай сталіцы\nНягледзячы на тое, што літоўцы парупіліся як мага хутчэй і чысцей сцерці беларускі знак з горада, дадзенага ім шчаслівым выпадкам, у Вільні ўсё роўна засталося шмат святых для нас месцаў. Недзе яны пазначаны мемарыяльнымі дошкамі, пра якія рупіцца Таварыства беларускай культуры на чале з Хведарам Нюнькам, але найчасцей пра іх нельга даведацца іначай, як ад вопытных экскурсаводаў ці айчыннай мемуарыстыкі.\nАле мне пашансавала: беларускую Вільню я ўбачыла вачыма вядомага беларуса – пісьменніка Леаніда Дранько-Майсюка, з якім мы не толькі глядзелі на будынкі і помнікі, але дэкламавалі вершы ды рэканструявалі ў памяці лёсы слынных продкаў.\nМы ў цэнтры, ля ракі Вілейкі, за якой знаходзіцца гэтак званая «Зарачанская рэспубліка», сярод 8 афіцыйных моў якой ёсць і беларуская. Канстытуцыю рэспублікі на беларускай мове можна як набыць у сувенірнай краме, так і ўбачыць на мемарыяльнай дошцы на адным з жылых дамоў. Канстытуцыя даволі пацешная, але цалкам слушная: «Чалавек не мае права квапіцца на вечнасьць», «Чалавек мае права на гарачую ваду, ацяпленьне зімою і чарапічны дах», «Чалавек мае права не баяцца» і г.д. Не дзіўна, што менавіта ў Зарачанскай рэспубліцы ёсць і адзіная ў Вільні культавая пабудова, дзе вядзецца набажэнства на беларускай мове, прычым штодзень, – гэта невялікі касцёл св. Барталамея.\nНа вуліцы, што раней называлася вуліцай Святой Ганны ў гонар аднайменнага велічнага касцёла 15 ст., а цяпер носіць назву Maironio захаваліся адзін насупраць другога два будынкі, звязаныя з імем Рыгора Шырмы. У Прычысцінскім саборы, заснаваным Альгердам і перабудаваным Канстанцінам Астрожскім, будучы кіраўнік Дзяржаўнай харавой капэлы БССР служыў рэгентам, а ў доме насупраць (№13) жыў.\nАмаль адразу за касёлам св. Ганны хаваецца будынак Дома беларускай навукі, ці Беларускі народны дом (Maironio, 2), у якім пасля 1930 года размясцілася настаўніцкая семінарыя імя Ф. Багушэвіча.\nВарта прайсці трохі ўперад і збочыць налева, як мы трапім да дома, дзе нарадзіўся паэт Уладзіслаў Сыракомля (Barboros Radvilaites, 3). Праўда, мемарыяльная дошка на польскай мове – гэтага паэта, як і Адама Міцкевіча, палякі нязменна прымаюць за свайго.\nКруглымі віленскімі вуліцамі прыходзім да Кафедральнай плошчы, з якой добра відаць адразу некалькі аб’ектаў, пра якія патрэбна ведаць кожнаму беларусу. Адразу перад намі – вялізны Кафедральны сабор Святых Станіслава і Уладзіслава. Сабор быў закладзены вялікімі князямі літоўскімі Ягайлам і Вітаўтам напрыканцы 14 ст. Трошкі наводдаль ад плошчы скрозь зеляніну добра праглядваецца Замкавая гара з вежай Гедыміна – адсюль некалі пачалася Вільня і тут спачывае ў бозе Кастусь Каліноўскі. Не трэба моцна прыглядацца да помніка Гедыміну, што стаіць ля Кафедральнага сабора, каб разгледзець ля ног князя ваўка. Гэта прамая алюзія да легенды пра сон Гедыміна, у якім заснавальнік Вільні ўбачыў ваўчару, што гучна выў сярод лясоў на высокай гары. Талмач сноў параіў князю заснаваць на тым месцы горад, слава пра які пойдзе на ўвесь свет.\nКаб з Сярэдневечча зноў патрапіць у новы час, нам варта прайсціся ў бок праспекту Гедыміна, убачыць на яго рагу будынак, дзе на пачатку 20 ст. размяшчалася беларускае выдавецкае таварыства (Gedimino, 2) і рушыць да Віленскай вуліцы, на якой нас чакае шмат цікавага. Бібліятэка Даніловіча, у якой працаваў Янка Купала (Vilniaus, 10); рэдакцыя першай беларускамоўнай газеты «Наша доля» (Vilniaus, 21); рэдакцыя «Нашай нівы» і кватэра яе апошняга рэдактара Янкі Купалы (Vilniaus, 24); дом, дзе жыў вядомы грамадскі дзеяч Браніслаў Тарашкевіч і збіралася беларуска-сялянская грамада (Vilniaus, 37) – гэта яшчэ не поўны пералік з таго, што можа тут зацікавіць беларуса.\nНе адыходзячы далёка ад Віленскай вуліцы, можна паглядзець на будынак акруговага суда, у якім працаваў Францішак Багушэвіч (Traku, 1), касцёл св. Мікалая, у якім службы на беларускай мове вёў вядомы грамадскі і рэлігійны дзеяч Адам Станкевіч (Šv. Mikalojaus, 4), дом, у якім жыў Вацлаў Ластоўскі (K.Kalinausko, 2). На вуліцы Вострабрамскай звернем увагу на доўгі дом пад нумарам 7а. Па мемарыяльных дошках Максіму Гарэцкаму, Наталлі Арсенневай і Адаму Станкевічу лёгка зразумець, што перад намі – першая беларуская гімназія, заснаваная Іванам Луцкевічам. Гарэцкі і Станкевіч, браты Луцкевічы і Барыс Кіт, пакінулі тут свой след як выкладчыкі, Наталля Арсеннева – як вучаніца. У гэтым жа будынку месціўся і першы беларускі музей.\nПа дарозе на могілкі-музей «Росы», на якіх знайшлі спачын многія слынныя беларусы, звернем увагу на дзясяты дом на вуліцы Бокшта – дом, у якім збіраліся віленскія масоны. Членамі масонскай ложы былі браты Луцкевічы і Браніслаў Тарашкевіч.\nНа могілках лёгка адшукаць магілу аўтара першага беларускага рамана «Золата» Ядзвігіна Ш. – яна знаходзіцца недалёка ад увахода, а вось магілы іншых беларусаў трэба будзе пашукаць. На «Росах» пахаваныя сярод іншых Іван і Антон Луцкевічы, Францішак Аляхновіч, Казімір Сваяк, Яўхім Лялевель, Уладзіслаў Сыракомля.\nУпамянёнае ў гэтым артыкуле – нават не ўсё, што паказаў Леанід Дранько-Майсюк, і толькі сотая частка таго, што пакінула ў спадчыну беларусам спадарыня Вільня. Пакінула, каб мы часам прыплывалі да спрадвечных берагоў. Ува мне самую адчувальную стрэмку пакінула Вострая Брама з беларускім варыянтам герба «Пагоня» (конь з апушчаным хвастом, у адрозненне ад літойскай «Пагоні»), бо неяк сталі на свае месцы словы з вершыка Максіма Багдановіча, які ў школе вучылі на памяць: «Успомню Вострую Браму святую і ваякаў на грозных канях».\nІ яшчэ. Да беларускай мовы віленчукі насамрэч ставяцца лепш, чым да рускай. Выпрабавана на сабе.\nСледующая статья Нормальна ли ситуация, Когда граждане недоплачивают за коммунальные услуги?\n29.07.2011 в 09:29 Ответить\n29.07.2011 в 09:30 Ответить\nНе надо смешивать реалии сегодняшнего дня с преданьем старины глубокой. Современные названия стран, наций и языков никак не связаны с тем, что было полтысячелетия назад.\nСтанислав, какой же вы дремучий!


сэкс шоп інтымныя тавары прэзерватывы лубриканты дюрекс оптам Польшча\nсэкс шоп інтымныя тавары прэзерватывы лубриканты дюрекс оптам - Польшча\nМы рэалізуем аптовы продаж прэзерватываў, такіх ангельскіх брэндаў, як: Durex, Unimil, Pasante, EXS, Skins, а таксама нямецкія брэнды: MY. SIZE, On), Vitalis.У нашай прапанове мы таксама маем інтымныя гелі, сродкі для павышэння патэнцыі ў мужчын і лібіда ў жанчын, а таксама ў шырокі дыяпазон афрадызіякаў і сэкс-цацак.\nДля аптовых кліентаў мы падрыхтавалі аптовым прайс-ліст, які адпраўляецца па індывідуальным запыце на электронную пошту пакупніка.\nКожны аптовы кліент абавязаны адправіць па электроннай пошце дадзеныя сваёй фірмы або сканаваць рэгістрацыйныя дакументы фірмы (KRS або запіс у рэестры бізнес фірмаў). Пасля праверкі мы вышлем вам аптовы прайс-ліст з умовамі пакупкі. Заказы павінны быць прадстаўлены па электроннай пошце sklep@elavia.eu\nМы гарантуем высокую якасць нашай прадукцыі!\nПрадукты, якія мы прапануем - 100% арыгінальныя і паступаюць да нас непасрэдна ад вытворцаў або іх афіцыйных дыстрыб'ютараў.\nПрапанаваныя намі прэзерватывы паступаюць з Еўрапейскага Саюза і з'яўляюцца 100% арыгіналам. Яны маюць сертыфікат CE 120, стандарт якасці ISO 4074: 2002 і норму British Kite Mark. З'яўляючыся прамым імпарцёрам нашай прадукцыі, мы можам даць Вам самыя нізкія цэны і рэгулярныя пастаўкі. Калі ў вас ёсць пытанні ці праблемы, калі ласка, звяжыцеся з намі sklep@elavia.eu\nСВЕЧКІ, МАСЛА, ГЕЛІ МАСАЖ\nАФРАДЫЗІЯК / ФЕРАМОНЫ\nЛІБІДА ДЛЯ ЖАНЧЫН\nПАТЭНЦЫЯ / ЭРЭКЦЫЯ\n64-920 Piła, ul. Walki Młodych 30/4 | Polska-Wielkopolskie\n+48 667 368 167, +48 507 870 542


Падумайце, як Hacker! & Ndash; Semalt Expert Тлумачыць Як абараніць свой сайт\nПадумайце, як Hacker! - Semalt Expert Тлумачыць Як абараніць свой сайт\nНавіны аб сайце хакерства усё ў навінах кожны дзень. Мільёны дадзеных у канчатковым вынікуу руках хакераў, якія скампрамэтаваць дадзеныя, скрасці інфармацыю аб кліентах і іншыя каштоўныя дадзеныя, што прыводзіць да крадзяжу асабістых дадзеных часам. Гэтада гэтага часу невядома, як шмат вэб-сайтаў хакеры праводзяць несанкцыянаваны доступ да іх кампутараў.\nДжэк Мілер, эксперт Semalt ,адаптавала найбольш істотную інфармацыю аб узломе для вас біць атакі.\nВажна зразумець, што вэб-сайт хакеры ведаюць будаўніцтвасайт больш, чым вэб-распрацоўшчыкі робяць. Яны добра разумеюць двухбаковую перадачу сеткі, якая дазваляе карыстальнікам адпраўляць і атрымліваць дадзеныяад сервераў па запыце.\nБудынак праграм і вэб-сайтаў ўлічвае рахункі патрэбы карыстальнікаў, якіяпатрабуюць адпраўкі і атрымання дадзеных. Вэб-хакеры ведаюць, што вэб-распрацоўшчыкі, якія ствараюць вэб-сайты для інтэрнэт-крам палегчыцьаплата прадукцыі пасля таго, як яны змяшчаюцца ў кошык. Калі вэб-распрацоўнікам ствараць праграмы, яны апантаныя сваімі кліентаміі не думаць пра пагрозы коды інфільтратаў хакераў сайта.\nЯк Хакеры працуюць?\nХакеры сайта разумеюць, што сайты працуюць у рамках праграм, тых, хто просіцьінфармацыю і праводзіць праверку да паспяховых дадзеных працэсу перадачы-прыёму. Няправільны ўвод дадзеных у праграму, званы дрэнны ўваходправерка, з'яўляецца асноўным веданнем за хакерство. Гэта адбываецца, калі ўваходныя дадзеныя не адпавядаюць чаканням ў адпаведнасці зраспрацаваны код распрацоўніка..Супольнасць хакераў сайта выкарыстоўвае некалькі спосабаў, каб забяспечыць недапушчальны ўвод у праграмы уключаючынаступныя метады.\nТаксама вядома як бясшумная атака, рэдагаванне пакета ўключае ў сябе атакуючыя дадзеных абтранзіт. Карыстальнік ні адміністратар сайта не ажыццявіць атаку падчас абмену дадзенымі. У працэсе адпраўкі карыстачузапыт дадзеных ад адміністратара, вэб-хакеры могуць рэдагаваць дадзеныя ад карыстальніка або сервера для атрымання несанкцыянаванага права. пакетрэдагавання таксама называецца атака пасярэдніка.\nЧасам сайт хакераў атрымаць доступ да ПК карыстальніка, захоўваючы зламысныкоды на давераных сервераў. Шкоднасны код заражае карыстальнікаў, калі каманды запрошаны ў кампутар карыстальніка, націснуўшы на спасылкі абозагружаных у файлах. Некаторыя распаўсюджаныя атакі межсайтовый ўключаюць крыжаваны запыт сайта падробка і крос-сайт-сцэнарыяў.\nхакеры Сайт можа правесці адзін з самых разбуральных хакерства, нападаючы насервер для нападу сайтаў. Хакеры знайшлі ўразлівасць на сэрвэры і выкарыстоўваць яго, каб зламаць сістэму і выконваць адміністрацыйныя правы такіхў якасці загрузкі файлаў. Яны могуць выконваць такія як сур'ёзныя праблемы крадзяжу асабістых дадзеных і вэб-сайт defacements.\nАбарона ад хакераў Сайта\nРаспрацоўшчыкі сайта павінны думаць, як хакеры. Яны павінны думаць пра шляхііх коды ўразлівыя для хакераў сайта пры пабудове сайтаў. Распрацоўшчыкі павінны ствараць коды, якія дазваляюць здабываць зыходныя коды, уцякаючыспецыяльныя сімвалы і дадатковыя коды, каб пазбегнуць атрымання шкодных каманд ад вэб-сайта хакерамі. ГЭТ і POST параметры прагрампавінны мець пастаянны маніторынг.\nбрандмаўэраў вэб-прыкладанняў могуць таксама забяспечыць бяспеку ад нападаў хакераў сайта.Брандмаўэр абараніць праграмны код, замацаваўшы яго ад маніпуляцый, як ён адмаўляе ў доступе. Дадатак хмарнага міжсеткавага экрана, званаеCloudric з'яўляецца прымяненне брандмаўэра для канчатковай вэб-бяспекі.


Адукацыйная праграма для будучых лідараў і лідарак ✌\nАдукацыйная праграма для будучых лідараў і лідарак\nЗБС запрашае на адукацыйную праграму студэнтаў і студэнтак беларускіх ВНУ, якія жадаюць вырашаць лакальныя і глабальныя выклікі для Беларусі. Праграма накіравана на развіццё лідарскіх якасцяў і стварэнне новых моладзевых ініцыятыў.\nСтудэнты і студэнткі з усёй Беларусі аб'яднаюцца, каб палепшыць свае лідарскія здольнасці і зрабіць Беларусь крышачку лепш.\nВынікам трох месяцаў працы стане рэалізацыя вашага ўласнага праекта, які будзе вырашаць пэўную лакальную або глабальную праблему ў Беларусі. На працягу ўсёй праграмы вам будуць дапамагаць т'ютары і т'ютаркі, якія маюць досвед студэнцкага актывізму і экспертызу.\nПадрабязней пра праграму і рэгістрацыя на сайце: https://zbsunion.by/akademia\nАкадэмія студэнцкага лідарства (АСЛ) - адукацыйная праграма для студэнтаў і студэнтак 1-3 курса, якія навучаюцца ў Беларусі. З 2012 года праграма мае 250 выпускнікоў і выпускніц, якія сталі лідарамі і лідаркамі грамадска-палітычнай супольнасці і бізнэс-асяроддзя. Арганізатарам праграмы выступае Нацыянальны студэнцкі саюз – Задзіночанне беларускіх студэнтаў.


Ружовы ў інтэр'еры пакояў | Інтэр'Ерныя Штучкі\nУжываючы ружовы ў інтэр'еры пакояў, дызайнер вельмі моцна рызыкуе. Гэты яркі колер можа быць толькі асноўным і таму мала яго быць не можа, інакш ён застанецца яркай чужароднай Клякса ў інтэр'еры. Вось і гэтая спальня стала ружовай ўся: мэбля, сцены, шторы на вокнах і гардзіны на якой яны вісяць, падлогу і нават столь - усё афарбавалася ў адценні ружовага колеру, нібы дызайнерам тут папрацавала заходняе сонца.\nАле як гэта не дзіўна, такое каляровае рашэнне не здаецца пераборам. Прымяненне цёплых узбуджальных ўяўленне кветак у спальні значна лагічней, чым спакойных нейтральных адценняў або халодных выклікаюць меланхолію кветак.\nПры гэтым інтэр'ер і не выглядае аднастайным, дызайнер ўмела пазбег яго, змяняючы адценне ад амаль пурпурнога да бледна-ружовага і разводзячы яго бэжавымі, залацістымі і бронзавымі дэталямі. Гэтая спальня выглядае сапраўдным любоўным гняздзечкам, зусім не хаткай Барбі.\n← Мілая і ўтульная спальня\nФота інтэр'еру для дзяўчыны →\nСучасныя шкляныя ванны\nГваздзік вострыя прыправы\nЯк падабраць сядзенне на ўнітаз для дзяцей і дарослых\nЗаймальныя вырабы для хлопчыкаў


“Беларуская прэса можа дарасці да еўрапейскай за тры гады. Калі будзе жаданне…” (фотарэпартаж) | baj.by\n01.02.2016 Крыніца: Барыс Гарэцкі, прэс-служба ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў"\nАдукацыйная праграма распачалася летась у сакавіку. Цягам дзесяці месяцаў галоўныя рэдактары, вярстальшчыкі і фатографы СМІ пазнаёміліся з найноўшымі трэндамі ў дызайне еўрапейскіх медыяў і паспрабавалі пераняць іх досвед на практыцы.\nАсноўным трэнерам у праграме выступіў шведскі эксперт у галіне друкаваных выданняў Юнас Сёдэрстром. Ён знаёміў беларускіх калег з новымі еўрапейскімі тэндэнцыямі і стандартамі макетавання, а таксама даваў практычныя парады па іх рэалізацыі ў рэдакцыях.\n– Дзякуючы навучальнай праграме наша газета змянілася кардынальна. Гэта і першая паласа, і агульны падыход да макетавання старонак, загалоўкі, падзагалоўкі, шрыфты... Мы не намераныя і зараз стаяць на месцы – думаем працягнуць рэформы, апрабаваць новыя падыходы ў вёрстцы. А яшчэ разам з дызайнам я заўважыў, як змяняецца і сама рэдакцыя – увесь калектыў літаральна ўключыўся ў праграму зменаў. Гэта адназначна пайшло на карысць, мы адчуваем гэта па водгуках і чытачоў, і рэкламадаўцаў, – кажа галоўны рэдактар “Брестского курьера” Мікалай Аляксандраў.\n– У нас з’явіўся энтузіязм да зменаў і пошуку новых рашэнняў. Журналісты, якія ўбачылі змены ў нашай газеце, таксама пачалі працаваць лепш. Самае асноўнае, што змянілася ў выданні, – першая паласа і шрыфт. Наш шрыфт стаў больш зручны для чытачоў, плюс ён дазваляе размяшчаць меншы аб’ём тэкстаў на той жа плошчы. А гэта, у сваю чаргу, спрыяе больш якаснаму адбору матэрыялаў. Калі раней у газеце здараўся недахоп матэрыялаў, дык цяпер паўстае пытанне канкурэнцыі – паставіць гэты тэкст ці нейкі лепшы, – дадае дызайнер “Брестского курьера” Дзмітрыя Пачанок.\nАсаблівым чынам арганізатары праграмы адзначалі перамены, якія адбыліся ў маладзечанскай “Рэгіянальнай газеце”. Калектыў выдання цягам года нават некалькі раз змяняў вёрстку, каб спыніцца на найлепшым варыянце.\n– На гэтых курсах нам патлумачылі, што дызайн з’яўляецца не менш важным інфармацыйным чыннікам газеты, чым сама інфармацыя. Бо правільна арганізаваны дызайн таксама нясе ў сабе інфармацыю, – гаворыць галоўны рэдактар “РГ” Аляксандр Манцэвіч.\n– Цяпер у нас ёсць сапраўды крэатыўныя арыгінальныя рашэнні ў вёрстцы, у падачы фотарэпартажаў. Напрыклад, мы перасталі баяцца ставіць у нумар фота на ўсю старонку. Мы распрацавалі вельмі добры варыянт першай паласы, дзе сёння вы нават не знойдзеце інфармацыі – толькі фота і анонсы галоўных матэрыялаў. Ад гэтага выйграла ўсё: і змест, і якасць, і ўвогуле наша каманда, – дадае журналістка “Рэгіянальнай” Настасся Роўда.\n– На пачатку праграмы мы не асабліва верылі, што будзем нешта мяняць. Але аказалася, што мы даволі моцна змянілі макет. Змяніўся падыход да размяшчэння фотаздымкаў, урэзкі, разбіўка тэксту. У планах у нас таксама – змяніць шрыфт і яшчэ папрацаваць з першай паласой, – кажа дызайнер “Борисовских новостей” Віктар Будзіловіч.\nАпроч згаданых выданняў, удзел у праграме па рашэнні шведскага медыяінстытута FOJO ўзялі рэдакцыі “Вольнага горада” з Крычава, “Інфа-кур’ера” са Слуцка, горацкага “УзГорка”, “Газеты Слонимской”, “Intex-press” з Баранавіч і “Информ-пргулки” з Лунінца.\nНапрыканцы курсу эксперт у галіне дызайну СМІ Юнас Сёдэрстром падзяліўся з прэс-службай ГА “БАЖ” агульнымі ўражаннямі ад знешняга выгляду беларускай прэсы.\n– Калі шчыра, я заўсёды здзіўляюся і ўражваюся тымі высілкамі, якія прыкладаюць беларускія рэдакцыі ў вашых умовах. СМІ ў Еўропе маюць значна больш сродкаў для існавання. На захадзе мы часта атрымліваем бясплатна тое, што ў Беларусі прыходзіцца зарабляць карпатлівай працай.\nУ беларускіх рэдакцыях значна менш людзей працуюць над такім жа аб’ёмам працы, як у Швецыі, напрыклад. Беларускі дызайнер робіць значна больш старонак, чым шведскі. Але гэта не здымае з газет неабходнасці быць прыгожымі, прывабнымі, маляўнічымі. Бо газета – гэта не толькі слова, але і вобраз.\n– А якія самыя істотныя адрозненні беларускай і еўрапейскай газеты?\n– Самае галоўнае адрозненне, якое адразу кідаецца ў вочы, – амаль усе шведскія газеты поўнакаляровыя. У Беларусі ж большасць газет у друку выкарыстоўваюць 1 альбо 2 колеры. Хоць трэба сказаць, што сёння па розных прычынах змяншаюцца бюджэты многіх еўрапейскіх друкаваных выданняў, таму газеты спрашчаюць уласную вёрстку і друк, робяць іх больш таннымі. Але ў любым выпадку макеты там на парадак значна больш сучасныя, чым у беларускіх выданняў. Хоць і сам медыярынак у Еўропе на парадак, а можа і на некалькі парадкаў больш шырокі і перспектыўны за тутэйшы.\n– Якія асноўныя трэнды заўважаныя сёння ў дызайне еўрапейскіх, шведскіх газет?\n– Як я ўжо казаў, што існуе трэнд на спрашчэнне дызайну друкаванай прэсы, бо значна большыя высілкі еўрапейскія выданні ўкладаюць у развіццё сваіх электронных версій. Але ў любым выпадку ў еўрапейскіх СМІ застаецца значна больш якасных і каляровых фотаздымкаў, чым у беларускай прэсе.\n– Як думаеце, колькі год патрэбна беларускім газетам, каб дасягнуць сённяшняга выгляду еўрапейскіх СМІ?\n– Усё залежыць ад высілкаў і, самае галоўнае, – жадання рэдакцый. Думаю, беларуская прэса можа дарасці да еўрапейскай нават за тры гады. Калі ў рэдакцый будзе жаданне. Прыклад гэтаму – ваша “Рэгіянальная газета”, якая за год проста змянілася на вачах і стала выглядаць на парадак больш прывабнай за многія нават нацыянальныя выданні.\nСамае галоўнае тут – захацець і не пабаяцца пераменаў. А там, магчыма, нават нацыянальныя выданні ўбачаць для сябе сур’ёзных канкурэнтаў у мясцовай прэсе. Іншы варыянт – нічога не рабіць, баяцца эксперыментаваць, баяцца нешта мяняць і проста сядзець на месцы. У такім выпадку нічога не зменіцца наогул ніколі. Будуць проста змяншацца наклады, змяншацца аўдыторыя і ўплыў выдання – аж пакуль яно цалкам не знікне.\n– Што б Вы параілі ўсім беларускім друкаваным выданням?\n– Я заўсёды раю стваральнікам друкаванай прэсы паверыць у тое, што фатаграфія можа быць самадастатковай. Фатаграфія не з’яўляецца проста ілюстрацыяй да тэксту, яна мае права займаць вялікае месца ў выданні, а не туліцца недзе збоку. Я раю паверыць: добрая фатаграфія расказвае не менш, а часам нават і больш за тэкст. Вось такая мая маленькая ўніверсальная парада.\nФота першых палос некаторых беларускіх рэгіянальных газет:\nПершая паласа шведскай газеты:


Апошнім часам беларускія медыі поўняцца сведчаннямі небяспечных для нашай краіны вайсковых прыгатаванняў з боку ўсходняга суседа Расеі.\nЗ таго боку відавочна актывізавалася расейская прапаганда, якая ўсе часцей даводзіць, што Беларусь – гэта не самастойная, суверэнная краіна, а частка (няхай і Белая) вялікай, непадзельнай Расеі. Нават на афіцыйным узроўні (Расейскі інстытут стратэгічных даследванняў – РИСИ) у медыйную расейскую прастору ўкідваюцца ацэнкі кшталту «мы губляем Беларусь».\nУсё гэта надта нагадвае перыяд перад уварванняў зялёных чалавечкаў ва Украіну. Затрыманне публіцыстаў сайту «Регнум» сведчыць, што беларускія ўлады, нарэшце, звярнулі на гэта ўвагу. Але насамрэч перад сапраўднымі патрыётамі Беларусі паўстае вельмі жорсткая, лёсавызначальная дылема: што рабіць у выпадку магчымага паўтору ўкраінскіх падзеяў на тэрыторыі Беларусі? Бараніць краіну, тым самым баронячы і рэжым Лукашэнкі, ці няхай знешнія сілы зруйнуюць гэты аўтарытарны рэжым і такім чынам нешта разварушаць у застылай атмасферы падаўлення ўсіх грамадзянскіх правоў?\nТэгі: Беларусь-Расея расейская акупацыя расейская прапаганда расейскія смі


Вынікі работы жывёлагадоўчай галіны раёна за 8 месяцаў і непасрэдна за жнівень абмеркавалі на пасяджэнні выканаўчага камітэта. Мерапрыемства прайшло пад началам старшыні райвыканкама Паўла Найдзёна з удзелам кіраўнікоў, галоўных спецыялістаў, загадчыкаў аб´ектаў малочнай і мясной вытворчасці.\nАсноўная размова вялася вакол малака - прадукцыі, якая прыносіць грошы штомесяца. З улікам таго, што валавая яго вытворчасць за студзень-жнівень у цэлым па раёне склала 94,7% (20676,5 т), а непасрэдна за жнівень - 96,9% (2659,3 т) да аналагічнага перыяду папярэдняга года, відавочны недапрацоўкі. Не дасягнулі мінулагодніх паказчыкаў валу, як было адзначана, акцыянерныя таварыствы ´Стасеўка´, ´Аграмашсервіс´, ´Неўскі-Агра´ і філіял ´Агракамбінат КХП´ ААТ ´Бабруйскі камбінат хлебапрадуктаў´. Знізіўся на 131 кг, у параўнанні з мінулым годам, сярэдні ўдой малака ад каровы - сёлета ён склаў 2350 кг. Прырост прадукцыйнасці дойнага статку за гэты перыяд забяспечыла толькі адна гаспадарка - філіял ´Харчавік-Агра´ ААТ ´Чырвоны харчавік´ (+ 294 кг), дзе дасягнута і найбольшая прадукцыйнасць - 3904 кг. Прырост прадукцыйнасці за жнівень змаглі забяспечыць тры сельгасарганізацыі - СВК ´Гігант´, філіялы ´Харчавік-Агра´ і ´Варатынь´ ААТ ´БЗТДіА´.\nМаюцца пытанні, як заўважыў Павел Найдзён, і да якасці малака. Гатункамі ´экстра´ і ´вышэйшым´ за справаздачны перыяд рэалізавана 63,6% прадукцыі (найлепшы вынік у ´Гіганце´ - 78,8%, самы нізкі ў ´ААТ ´Міхалёўская Ніва´ - 0%). За жнівень пастаўкі малака гатункам ´экстра´ павялічыў толькі філіял ´Варатынь´. У шэрагу ж сельгасарганізацый, наадварот, дапушчана зніжэнне, што прывяло - і на гэта была звернута асаблівая ўвага - да вялізных грашовых страт. Толькі ад здачы малака ´першым´ гатункам замест магчымага ´экстра´ гаспадаркі недалічыліся за 7 месяцаў 950,6 тыс. рублёў!\nЖорстка выказаўся кіраўнік раёна адносна нізкай эфектыўнасці работы асобных малочна-таварных ферм, у прыватнасці, МТФ ´Слабада´ ААТ ´Аграмашсервіс´ - 43%, МТФ ´Пабокавічы´ філіяла ´Агракамбінат КХП´ - 42%, МТФ ´Стасеўка´ - 44%. А таксама адносна зніжэння прыплоду ў шэрагу гаспадарак, зніжэння колькасці цёлачнага пагалоўя да ліку кароў, невыканання задання (95%) па асемяненні кароў за мінулы месяц.\nУ дачыненні мясной вытворчасці было ўказана на тыя факты, што ва ўсіх раённых сельгасарганізацыях, акрамя філіялу ´Харчавік-Агра´, зніжаны аб´ёмы вырошчвання буйной рагатай жывёлы, ніводная гаспадарка не дасягнула тэхналагічных прывагаў рамонтных цялушак. А тыя прывагі, што атрымалі за 8 месяцаў і жнівень у прыватнасці, - ніжэйшыя за мінулагоднія. Асабліва востра, як было адзначана, стаіць праблема невытворчага выбыцця жывёлы.\nПадчас абмеркавання прычын, якія прывялі да незайздроснага стану жывёлагадоўлі, да зніжэння паказчыкаў развіцця галіны ў параўнанні з папярэднім годам, была названа і такая, як чалавечы фактар - праяўленне безгаспадарлівасці з боку кіруючага складу і спецыялістаў сельгасарганізацый, непрыняцце імі мер па своечасовым выяўленні і выпраўленні тэхналагічных хібаў. Рэзкая крытыка прагучала з боку Паўла Найдзёна ў адрас работнікаў МТФ Хімы ААТ ´Аграмашсервіс´, дзе выяўлены грубыя парушэнні санітарных патрабаванняў да вытворчага працэсу, якія негатыўна паўплывалі на якасць прадукцыі. ´Увогуле, для малочнай жывёлагадоўлі вялікае значэнне мае павышэнне ўзроўню арганізацыі працы, - адзначыў кіраўнік раёна. - Таму неабходна стварыць такія ўмовы - эканамічныя і арганізацыйныя, якія б стымулявалі якасную працу, ініцыятыву і прадпрымальніцтва, умацоўвалі дысцыпліну на месцах´. У сувязі з гэтым глава раёна загадаў неадкладна прадаставіць у райвыканкам спісы прэферэнцый гаспадарак - матывацыю працы работнікаў, занятых доглядам маладняку ад нараджэння да 3-х месяцаў. Даў шэраг іншых арганізацыйных рэкамендацый, у тым ліку па пераводу жывёлы на зімне-стойлавае ўтрыманне і па падрыхтоўцы комплексаў і ферм да ацяпляльнага перыяду. Настойліва заклікаў прысутных у зале зрабіць усё неабходнае для павелічэння эфектыўнасці работы ў жывёлагадоўлі, каб па выніках года галіна выйшла на запланаваныя рубяжы, палепшыўшы тым самым дабрабыт сельгасарганізацый і людзей, якія там працуюць.


MOBI Каб SXW Канвэртар, Онлайн канвэртар - Канвертаваць відэа, аўдыё, выявы, PDF - OnlineConvert.Com\nMobi Каб SXW Канвэртар\nІнтэрнэт Канвертаваць MOBI Каб SXW Выкарыстоўвайце OnlineConvert Online. Бясплатна Хутка! Ніякая рэгістрацыя не патрабуецца.\nЯк канвертаваць MOBI Каб SXW?\nІнтэрнэт MOBI Каб SXW, вы можаце паставіць фармат MOBI Каб SXW на свой кампутар, планшэт або мабільны тэлефон, не загружаючы ніякага праграмнага забеспячэння!