Кіраўнік дзяржавы адзначыў, што захаванне нормаў, закладзеных у Канстытуцыі, з'яўляецца гарантам стабільнасці і дабрабыту ў грамадстве. 15.03.2017, Sputnik Беларусь\n09:32 15.03.2017 (абноўлена: 10:10 15.03.2017)\nКіраўнік дзяржавы адзначыў, што захаванне нормаў, закладзеных у Канстытуцыі, з'яўляецца гарантам стабільнасці і дабрабыту ў грамадстве.\nМІНСК, 15 сак — Sputnik. Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка павіншаваў суайчыннікаў з Днём канстытуцыі, паведамілі Sputnik у сераду ў прэс-службе кіраўніка дзяржавы.\nКанстытуцыя Беларусі была прынята 23 гады таму — 15 сакавіка 1994 года.\n"Дзеючы Асноўны закон вызначыў прынцыпы суверэнітэту краіны, стаў ядром усёй прававой сістэмы і трывалым фундаментам для пабудовы сацыяльнай дзяржавы", — гаворыцца ў віншаванні.\nКіраўнік дзяржавы адзначыў, што захаванне нормаў, закладзеных у Канстытуцыі, з'яўляецца гарантам стабільнасці і дабрабыту ў грамадстве, забеспячэння годных умоваў жыцця грамадзянам.\n"Сёння мы можам з упэўненасцю глядзець у будучыню, разумеючы, што наша зладжаная праца, згуртаванасць і стваральная энергія прадвызначаюць далейшае развіццё і паступальны рух Айчыны да росквіту", — падкрэсліў прэзідэнт.


14 кастрычнік 2020, 11:49\nАндрэй Вярбіцкі. Фота belsat.eu\nРэнтген-лябаранту магілёўскай стаматалягічнай паліклінікі Андрэю Вярбіцкаму, якога міліцыянты паранілі падчас ранейшага затрыманьня, прысудзілі яшчэ 12 сутак арышту. Сёньня сканчаўся яго папярэдні 14-дзённы прысуд.\nЛенінскі суд прызнаў Вярбіцкага актыўным удзельнікам «несанкцыянаванага шэсьця» 30 жніўня. Мэдык прабудзе ў зьняволеньні яшчэ 12 дзён.\nУ пратаколе віну Вярбіцкага сфармулявалі звыкла для затрыманых на пратэставых акцыях: «ішоў у калёне пратэстоўцаў, якія выгукалі лёзунгі, несьлі апазыцыйную сымболіку, чым выказвалі незадаволенасьць вынікамі выбараў».\nСудзьдзя Алена Літвіна разглядала справу супраць мэдыка ў сваім кабінэце праз скайп. Сувязь са зьняволеным у ізалятары безупынна перарывалася. Удзел у шэсьці абвінавачаны прызнаў, пры гэтым заявіў, што «нічога не парушаў». На пытаньне судзьдзі, ці прызнае ён вынікі выбараў, той адказаў, што не. На відэа апэратыўнікаў сябе не пазнаў, бо паказвалі праз два маніторы.\nАдвакат Вярбіцкага Сяргей Карытка настойваў: у матэрыялах справы няма доказаў таго, што ягоны падабаронны актыўна ўдзельнічаў у мірным шэсьці. Ён даводзіў, што ў дзеяньнях абвінавачанага няма складу правапарушэньня, акрамя таго, «негуманна трымаць чалавека ў ізалятары пасьля трох дзён, праведзеных у лякарні». Адвакат заявіў, што бел-чырвона-белы сьцяг — не «апазыцыйная сымболіка», бо чатыры гады ён быў дзяржаўным.\nПрысуд Алена Літвіна вынесла ў дзень, калі ў Вярбіцкага сканчаўся адміністрацыйны арышт. Ягоную віну судзьдзя палічыла даказанай, зьвярнуўшы ўвагу, што міліцыя папярэджвала людзей пра несанкцыянаваную акцыю.\nПадтрымаць Андрэя Вярбіцкага ў суд прыйшлі багата людзей, але выраку большасьць зь іх чакала ў калідоры. Невялікі кабінэт судзьдзі зьмясьціў толькі пяць чалавек. Жонка асуджанага Ірына кажа, што судзьдзя праігнаравала ейную просьбу вылучыць залю для разгляду справы.\nАндрэя Вярбіцкага першы раз затрымалі 27 верасьня. Тады сілавікі ўжылі спэцсродкі для разгону акцыі пратэсту «Народная інагурацыя». Вярбіцкаму разьбілі твар, расьсеклі лоб. Зь Ленінскага аддзелу міліцыі яго забрала хуткая дапамога. У лякарні мэдыкі паведамілі пра «крымінальны характар» пашкоджаньня пацыента ў Сьледчы камітэт і шпіталізавалі яго.\nВярбіцкага паўторна затрымалі 29 верасьня, калі ён паехаў да судова-мэдычных экспэртаў фіксаваць пабіцьцё. Да суду тры дні яго трымалі ў ізалятары. Судзьдзя Ленінскага суду Натальля Панасенка прызнала Вярбіцкага актыўным удзельнікам «несанкцыянаванага мерапрыемства» і адправіла за краты на 14 дзён.\nТым часам мэдыкі калектыўным зваротам у пракуратуру запатрабавалі прыцягнуць да адказнасьці тых, хто траўмаваў Вярбіцкага. Ліст падпісалі больш за 50 чалавек. У ім адзначаюць, што арышт Вярбіцкага паралізаваў працу рэнтгеналягічнага кабінэту і яшчэ двух аддзяленьняў стаматалягічнай паліклінікі.\nВядома, што абласное ўпраўленьне аховы здароўя высьвятляла ў кіраўніцтва паліклінікі, ці зьбіраюцца яны звальняць Вярбіцкага. Там адмаўляюцца гэта рабіць, бо ён высокакваліфікаваны спэцыяліст.


Артыкулы Джульеты Андэрсан пра Martech Zone |\nАртыкулы Джульета Андэрсан\nДжульета Андэрсан - спецыяліст па інфармацыйных сувязях з кампаніяй, якая займаецца электроннай камерцыяй, якая спецыялізуецца на партнёрстве з інтэрнэт-прадаўцамі, якія маюць сярэдні вага пасылкі больш за 5 фунтаў. Яна супрацоўнічае з крамамі электроннай камерцыі, каб дасягнуць аптымальных продажаў ужо чатыры гады. Яе спецыяльнасць заключаецца ў маркетынгу ў сацыяльных сетках і платных акцыях.\nПанядзелак, студзенем 14, 2019 Чацвер, Травень 7, 2020 Джульета Андэрсан\nМагчыма, можна было заўважыць, як для прадпрыемстваў, асабліва для тых, хто працуе ў сектары электроннай камерцыі, становіцца ўсё больш распаўсюджаным агляд на сваіх сайтах. Тут справа не ў модзе, а ў распрацоўцы, якая зарэкамендавала сябе высокай эфектыўнасцю, каб заслужыць давер кліентаў. Для прадпрыемстваў электроннай камерцыі вельмі важна заваяваць давер кліентаў, асабліва першых, бо яны не могуць убачыць


ВОШЫ Ў СВІНЕЙ І КОЗ - ВОШЫ - 2019\nВідэа: Красная плесень Свинья (Прикольный клип) (Ліпеня 2019).\nЗахворванне, якое выклікаюць вошы ў свіней, называецца гематопиноз. Ўзбуджальнікі гэтай хваробы - вошы Haematopinidae suis.\n2 Прыкметы захворвання\n3. 1 Падскурныя ін'екцыі\nСвіная вош мае жоўта-карычневы колер. Гэта досыць буйныя паразіты: самцы дасягаюць памеру да 4, 5 мм, самка - да 5 мм.\nЗаўважыць насякомых досыць лёгка: яны перасоўваюцца па шчацінні і скуры свіней белай пароды. Сілкуюцца крывёй жывёльнага, пратыкаючы яго скуру.\nЯк правіла, вошы насяляюць у вушах і вакол іх, на ўнутраным боку канечнасцяў, на баках і на шыі жывёл.\nТэрмін, за які яйкі вошай ператвараюцца ў лічынкі, складае ад 12 да 20 дзён. Пасля гэтага паразіт праходзіць яшчэ дзве стадыі развіцця: агульны цыкл яго жыцця складае ад 29 да 33 дзён. У той жа час вош можа пражыць без свінні ўсяго 2-3 дня.\nАсноўным прыкметай наяўнасці гематопиноза з'яўляюцца сверб і раздражненне. Агледзеўшы хворую свінню, можна ўбачыць сып - месцы укусаў вошай, расчесы ран, з якіх вылучаецца кроў і лімфа. Язвы ў першую чаргу можна выявіць у вушах свіней.\nСкура жывёльнага становіцца грубай і шурпатай. Калі сверб вельмі моцны, акрамя таго, што свіння пастаянна чухаецца, яна дрэнна есць і раскідвае ежу з кармушкі.Калі ўжо завяліся вошы ў парасятаў, то яны дрэнна набіраюць вагу і адстаюць у развіцці. Вош роду Haematopinidae suis з'яўляецца пераносчыкам многіх інфекцыйных захворванняў, сярод якіх воспа свіней.\nВызначыць дыягназ можна па наяўнасці паразітаў у вушных ракавінах, адсутнасці шчаціння на баках, наяўнасці яек вошай у вушах і на шчацінню свіней.\nЭфектыўнымі прэпаратамі для лячэння гематопиноза з'яўляюцца:\nраствор стомазана 1: 200.\nВельмі эфектыўным сродкам лічыцца дегтярное эмульсія 3-10% , з даданнем зялёнага мыла. Рэцэпт прыгатавання: узяць 10 г зялёнага мыла і растварыць у 1 літры гарачай вады (70-80 ° C). Пасля таго як мыла цалкам растварылася, дадаюць у раствор дзёгаць (100 г). Тэмпература эмульсіі павінна быць не менш за 50 ° С. Гатовым сродкам абціраюць скуру свінні.\nДля вывядзення вошай выкарыстаюць таксама адвар тытунёвай пылу (4%) .\nУсімі вышэйпералічанымі сродкамі варта паўторна апрацоўваць жывёла праз 7-10 дзён.\nЯшчэ адно дзейсны сродак супраць вошай - дезинсекталин . Гэтыя суадносіны нафталіну і каменнавугальнай пылу 1: 1. Насякомые гінуць на працягу 5 хвілін. Трэба правесці паўторнае ўціранне сродкі праз дзень.\nЧаста выкарыстоўваюць для вывядзення вошай падскурныя ін'екцыі прэпарата "Ивомек". Доза прэпарата складае 1 мл 1% -га раствора на 50 кг масы свінні. Закалоць свінню пасля апрацоўкі такім растворам можна толькі праз 30 дзён.\nКалі выяўленыя вошы ці гніды, скуру свінні трэба апрацаваць адным з вышэйпералічаных метадаў . Вошы ў парасятаў вычэсваць з дапамогай частага грабеньчыка.\nКупляючы свінню, абавязкова трэба агледзець спіну, бакі, вушныя ракавіны жывёльнага; і выконваць простыя правілы зместу:\nПадтрымліваць ў вальерах чысціню і не дапускаць падвышанай вільготнасці.\nСкурны полаг жывёл рэгулярна чысціць і абмываць вадой.\nЦі не перамяшчаць хворых свіней у вальеры да здаровых жывёлам.\nВошы могуць напасці не толькі на свіней, але і на коз, кароў і іншых жывёл.\nКалі выяўленыя вошы у коз, вывесці іх нескладана: дастаткова астрыгчы поўсць жывёл і апрацаваць скуру, выкарыстоўваючы парашок дуст гексахларан 7-12%. Ужо пасля першай апрацоўкі вошы павінны загінуць.


Колер берэтаў розны, мэта - адна\nСпецыяльны атрад хуткага рэагавання ўнутраных войск МУС выступіў арганізатарам спаборніцтва сярод падраздзяленняў спецыяльнага прызначэння рэспублікі. На працягу чатырох дзён каманды САХРа, СПБТ «Алмаз» МУС, КДБ, СБП, Дзяржпагранкамітэта, а таксама 33-га асобнага гвардзейскага атрада спецыяльнага прызначэння і 5-й асобнай брыгады спецыяльнага прызначэння Узброеных Сіл дэманстравалі сваё майстэрства на тэрыторыі сталіцы і Мінскага раёна.\nЗа гарачымi баталiямi назіралі карэспандэнты «НС»\nПадчас адпачынку група спецназаўцаў атрымлівае паведамленне: раптоўна на блокпост прарваліся «злачынцы» і спрабуюць яго захапіць. «Бандыты» не засталі байцоў неспадзявана. Кулямётчык адразу займае пазіцыю і пускае па «ворагу» даўжэзную чаргу, дапамагаючы таварышам прайсці на кантрольна-прапускны пункт, каб адбіць нападзенне з бронетранспарцёра. У лічаныя хвіліны штурмавікі атакуюць «бандытаў».\nАле ў гарачым «баі» «зламыснікі» падбіваюць баявую машыну і раняць вадзіцеля. Група атрымлівае чарговую ўводную: аказаць таварышу медыцынскую дапамогу і эвакуіраваць яго ў бяспечнае месца. Зразумеўшы, што зламаць праваахоўнікаў не атрымліваецца, раззлаваны «праціўнік» вырашае сысці ў лес, уцякаючы, працягвае здзяйсняць рэдкія стрэлы. Са схаваных пазіцый яму агнём адказвае снайперская пара...\nГэта адзін з этапаў элітнага спаборніцтва. Удзельнікі выканалі амаль 30 тактычных і агнявых практыкаванняў у гарадскіх умовах і ў лясной мясцовасці. Днём і ноччу яны шукалі і знішчалі дыверсійна-разведвальныя групы праціўніка, дэсантаваліся з верталёта, эвакуіравалі раненых. Падчас аднаго з этапаў прадстаўнікам каманд неабходна было нават вылічыць тэрарыста сярод некалькіх чалавек па элементах адзення альбо зброі і знішчыць яго.\nНекаторыя спецназаўцы прызнаваліся, што найбольш складанымі аказаліся начныя практыкаванні, калі даводзілася працаваць ва ўмовах дрэннай бачнасці.\nУ фінальны дзень спаборніцтва байцы ўдзельнічалі ў эстафеце. Чатыры чалавекi ад кожнай каманды як мага хутчэй пераадольвалі перашкоды, паражалі ўмоўнага зламысніка з вінтовак і аўтаматаў, у процівагазах стралялі з пісталетаў па рухомай мішэні - «млыне», цягнулі амаль 100-кілаграмовую скрыню з боепрыпасамі. Затым адбыліся дуэлі снайперскіх пар, сапёраў, кулямётчыкаў і штурмавікоў.\n- У кожным сілавым ведамстве ёсць асобыя падраздзяленні, прызначаныя для выканання спецыяльных задач. Спаборніцтвы дазваляюць усебакова ацаніць узровень падрыхтоўкі баявых груп, выявіць слабыя бакі, вызначыць прыярытэтныя напрамкі далейшай працы, - падкрэсліў Дзяржаўны сакратар Савета Бяспекі Станіслаў Зась.\nЯк адзначыў намеснік Міністра ўнутраных спраў - камандуючы ўнутранымі войскамі генерал-маёр Юрый Караеў, у практыкаваннях для снайпераў, кулямётчыкаў, сапёраў штогод з’яўляюцца новыя элементы.\n- Свет не стаiць на месцы: рухаюцца ўперад і тэрарысты, і тыя, хто ім супрацьдзейнічае. Застыць на тым жа ўзроўні, які быў, напрыклад, пяць гадоў таму, немагчыма. Спецназ без працы, як жалеза, іржавее, таму вучэбна-баявыя спаборніцтвы прызначаны для таго, каб апярэджваць магчымыя рызыкі і пагрозы, - лічыць Юрый Хаджымуратавіч.\nУ выніку іспытаў лепшым сярод элітных падраздзяленняў стаў САХР. На другім і трэцім месцах п’едэстала гонару размясціліся прадстаўнiкi КДБ і 33-га асобнага гвардзейскага атрада спецыяльнага прызначэння.\nУручаючы кубак і ўзнагароды пераможцам і прызёрам, Юрый Караеў адзначыў: нягледзячы на тое, што на байцах берэты рознага колеру, на спаборніцтве панаваў дух баявога братэрства.\nКрысціна ЗЯЛЁНКА. Фота Альберта ЕРМАКОВА


У Панямунi вызначылі лепшых кіроўцаў зімовай язды - Hrodna.life\n12 лютага 2017, 15:50\n15 аматараў зімовай язды ў нядзелю 12 лютага ўзялі ўдзел у спаборніцтвах “Гарачы лёд – 2017”, якія праходзілі на пляцоўцы ДАІ ў Панямунi. Спаборніцтвы былі адкрытыя для ўсіх гродзенцаў, у каго ёсць аўтамабіль, правы і тэхагляд.\nГоншчыкам трэба было праехаць па тры кругі (даўжыня кожнага – 700 метраў) на хуткасць па заснежанай, а ў некаторых месцах ледзяной трасе, упісваючыся пры гэтым у стромкія павароты. Кіроўцы з лепшым часам былі ўзнагароджаны арганізатарамі.\nЯк распавёў галоўны суддзя спаборніцтваў Павел Мікалаевіч, такія мерапрыемствы вучаць кіроўцаў адчуваць сябе ўпэўнена на дарозе ў зімовых умовах.\n“Два гады запар у нас не было падобных спаборніцтваў, даводзілася ўвесь час пераносіць. Але ў гэтым годзе, дзякуючы снегу і марознаму надвор’ю, нам удалося нешта арганізаваць. Магу сказаць, што цікавасць да такіх спаборнiцтваў у гродзенцаў ёсць – 15 удзельнікаў у гэтым годзе. Варта адзначыць, што такія спаборніцтвы вучаць кіроўцаў адчуваць аўтамабіль у зiмовых i слізкіх умовах, а таксама разлічваць траекторыю і хуткасць руху”.


Беларуская Нацыянальная Памяць: Каля вёскі Бобр ушанавалі памяць удзельніка Слуцага збройнага чыну\nКаля вёскі Бобр ушанавалі памяць удзельніка Слуцага збройнага чыну\nУ сымбалічнай акцыі прынялі ўдзел праваабаронца Вячаслаў Сіўчык, мастакі Алесь Пушкін ды Юрась Палякоў, дызайнэр Юрась Мяккі, грамадзкія актывісты Алесь Мазур і Анатоль Аскерка.\nПра Юрку Моніча распавёў Вячаслаў Сіўчык: «Юрка Моніч быў адным з самых пасьпяховых беларускіх партызанаў. Нарадзіўся у 1890 годзе. Выйшаў зь сялянскай сям’і, вывучыўся на настаўніка і быў мабілізаваны на фронт. Вучыўся вайсковаму майстэрству, за асабістую мужнасьць атрымаў георгіеўскі крыж. У часе Слуцкага збройнага чыну быў блізкім паплечнікам Лукаша Семенюка, служыў у яго аддзеле. Пасьля сьмерці Лукаша, аддзел пад камандаваньнем Моніча пачаў дзейнічаць аўтаномна.\nУ Барысаўскім павеце партызаны кантралявалі некалькі валасьцей. І цяпер у гэтай мясцовасьці ўзгадваюць добрым словам монічаўцаў, што ў часы харчразьвёрсткі баранілі сялянаў і раздавалі ім харч. Найбольш яскравую акцыю Моніч зладзіў у 1923 г., калі спыніў цягнік «Бэрлін-Масква», у якім ехалі ангельскія, францускія ды італьянскія дыпляматы, а таксама савецкія чыноўнікі. Апошнім у прысутнасьці дыпляматаў на загад Моніча далі па сорак шомпалаў. Гэта выклікала гістэрыку ў Маскве і сюды выслалі карны аддзел ГПУ, які ў 1924 г. ліквідаваў партызанскі атрад.\nЮрка Моніч загінуў 23 траўня таго году. Яго зьнявечанае цела доўга вазілі па навакольных вёсках. З таго часу лес, у якім атабарыліся партызаны, завуць Монічавым. Па яго сьмерці пайшла традыцыя на соснах выразаць крыжы». Сёлета, таксама на сасьне, быў усталяваны шасьціканцовы крыж з подпісам «Юрка Моніч. 1890—1924. Змагару за Беларусь».\nPosted by Беларуская Нацыянальная Памяць at 09:49


У аўторак у мемарыяльнай Зале Перамогі Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны прайшло ўрачыстае аб’яўленне Падзякі ад Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Галоўнакамандуючага Узброенымі Сіламі А.Р.Лукашэнкі навучэнцам кадэцкіх вучылішчаў і спецыялізаваных ліцэяў Міністэрства ўнутраных спраў і Міністэрства па надзвычайных сітуацыях — удзельнікам ваеннага парада войскаў Мінскага гарнізона, прысвечанага Дню Незалежнасці Рэспублікі Беларусь.\n3 ліпеня гэтыя юнакі запомняць на ўсё жыццё. Менавіта ім, выдатнікам вучобы, ваеннай і фізічнай падрыхтоўкі, быў дадзены гонар першымі прайсці ў калоне ваеннага парада. Дарэчы, адбылося гэта ўпершыню за шматгадовую традыцыю правядзення парадаў з нагоды галоўнага дзяржаўнага свята. Таму 2018 год, безумоўна, увойдзе ў гісторыю кадэцкай адукацыі краіны. За тым, як кадэты спраўна маршыравалі, назіралі не толькі тысячы мінчан і гасцей сталіцы, якія запоўнілі святочныя трыбуны, але і сотні тысяч тэлегледачоў. Асаблівы гонар адчувалі родныя, блізкія, сябры, знаёмыя будучых афіцэраў, будучай эліты нашай арміі. Аднак, як справядліва адзначыў падчас аб’яўлення Падзякі міністр адукацыі Ігар Васільевіч Карпенка, за параднай выпраўкай кадэтаў стаяць не толькі тыдні, але і месяцы трэніровак, заняткаў на пляцы. Сіла волі кадэтаў, іх жаданне быць лепшым, падтрымка і высокі прафесіяналізм афіцэраў і педагогаў, якія заўсёды побач і аказваюць любую неабходную дапамогу, прыносяць станоўчы вынік. Юнакі годна выканалі задачу, пастаўленую перад імі дзяржавай, апраўдалі высокі давер.\n— Наша сустрэча нездарма праходзіць у Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Мы, беларусы, заўсёды будзем помніць, якой цаной аплачаны наш мір, наша спакойнае жыццё. Дзякуючы мужнасці нашых бацькоў і дзедаў, якія заваявалі Вялікую Перамогу, у нас ёсць магчымасць жыць у мірнай, спакойнай краіне, вучыцца, выбіраць прафесію і быць упэўненым у заўтрашнім дні. Святы абавязак кожнага беларуса захоўваць памяць пра гэты вялікі подзвіг. Беларусь мае багатую гісторыю, важнай вехай якой з’яўляецца Вялікая Айчынная вайна. Вельмі важна, пакуль яшчэ жывыя ветэраны, сведкі Вялікай Айчыннай вайны, збіраць іх успаміны і беражліва перадаваць з пакалення ў пакаленне, ад бацькоў да дзяцей. Важна, каб гераічнае мінулае заставалася часткай нашага жыцця. Захоўваючы яго, мы закладваем трывалую аснову сувязі з будучымі пакаленнямі, выхоўваем маладых людзей на прыкладзе дзядоў, прадзедаў, у духу сапраўднага патрыятызму і павагі, любові да Радзімы, — паведаміў Ігар Васільевіч Карпенка.\nСапраўдныя патрыёты, якія паважаюць і любяць Радзіму, — гэта яны, сённяшнія кадэты, заўтрашнія афіцэры. “Права прайсці ў парадным страі перад народам Беларусі прадастаўляецца не кожнаму. Упэўнены, што сёння тут знаходзяцца лепшыя сыны Беларусі. Вы цудоўна справіліся з пастаўленай перад вамі задачай падчас падрыхтоўкі і правядзення ваеннага парада”, — адзначыў памочнік міністра абароны па ідэалагічнай рабоце ва Узброеных Сілах начальнік галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы Міністэрства абароны палкоўнік Леанід Віктаравіч Касінскі.\nАкрамя юнакоў узнагароды атрымалі і іх педагогі. Загадам міністра адукацыі за высокі ўзровень падрыхтоўкі навучэнцаў да параду войскаў Мінскага гарнізона і ў азнаменаванне Дня Незалежнасці Рэспублікі Беларусь каштоўнымі падарункамі былі ўзнагароджаны выхавальнікі Віцебскага кадэцкага вучылішча Віктар Мікалаевіч Атаманчук і Валерый Станіслававіч Гецэвіч, начальнік Спецыялізаванага ліцэя пры Універсітэце грамадзянскай абароны МНС Рэспублікі Беларусь Аляксей Георгіевіч Дашкевіч і выхавацель Мінскага гарадскога кадэцкага вучылішча № 2 Аляксандр Юр’евіч Кузьмін.\n— Выхаванне кадэт — гэта асаблівы працэс, бо тыя, хто прыходзіць да нас вучыцца, хочуць стаць ваеннымі, разумеюць сваё прызначэнне, шукаюць свой шлях у ваеннай структуры. Наша задача перафарміраваць іх як чалавека грамадзянскага ў чалавека ваеннага, надзяліць якасцямі, якія вылучаюць сапраўднага афіцэра. Гэта адказнасць, мужнасць, сумленнасць. У парадзе ўдзельнічалі лепшыя з лепшых навучэнцаў вучылішча. Гэтае права яны заслужылі і вучобай, і дысцыплінай, і фізічнай падрыхтоўкай, — падзяліўся Аляксандр Юр’евіч Кузьмін.\nНавучэнцы кадэцкіх вучылішчаў і спецыялізаваных ліцэяў Міністэрства ўнутраных спраў і Міністэрства па надзвычайных сітуацыях сёлета ўпершыню прынялі ўдзел у ваенным парадзе з нагоды Дня Незалежнасці Рэспублікі Беларусь. Няхай гэта яркі ўдзел стане добрай традыцыяй.\nІгар ГРЭЧКА для прэс-цэнтра Міністэрства адукацыі. Фота аўтара.


Ультыматумы і нацменшасці\n10.03.2009 / 15:37\nУльтыматумы і нацменшасці 11\nПалякі ў Беларусі павінны мець столькі правоў, што і беларусы. Але калі гэтых правоў замала, дык лепш змагацца за іх разам зь беларускім Менскам і Горадняй, а ня з польскай Варшавай. Піша ў блогу на радыё «Свабода» Ян Максімюк.\nАнжаліка Борыс сустракаецца з прэзідэнтам Польшчы Лехам Качынскім, фота rp.pl\nДапусьцім, Анжаліка Борыс ды яе паплечнікі праводзяць зьезд свайго Саюзу палякаў, як і заплянавалі, потым падаюць дакумэнты на рэгістрацыю і атрымліваюць яе. Такім чынам у Беларусі зьяўляецца другая зарэгістраваная арганізацыя польскай нацыянальнай меншасьці. І што — Беларусь ад гэтага развальваецца?\nУ Польшчы, прыкладам, зарэгістравана дзясятак арганізацый беларускай меншасьці, у тым ліку і Беларускае грамадзка-культурнае таварыства, старшыня якога публічна сымпатызуе Аляксандру Лукашэнку. Але ж прэзыдэнт Лех Качынскі гэтага старшыні не баіцца і не дэлегалізуе яго.\nЧаго ўжо Аляксандру Лукашэнку баяцца спадарыні Борыс і спадара Пачобута? Таго, што яны далучаць Гарадзеншчыну да Польшчы?\nАднак тое, што спадарыня Борыс правядзе свой зьезд, падаецца слаба імаверным ці, лепш сказаць, моцна неймаверным. Ды ня толькі назіральнікам у Беларусі, але і ў Польшчы. Таму, відаць, у Варшаве пастанавілі націснуць на Менск, скарыстаўшы важкі палітычны рычаг. На кон паставілі ўдзел або няўдзел Аляксандра Лукашэнкі на саміце Эўразьвязу, дзе будуць замацоўваць Усходняе партнэрства.\nняясна, ці ў варшаўскім ультыматуме адмова запрашэньня Лукашэнкі ў Прагу раўназначная адмове запрашэньня Беларусі ва Ўсходняе партнэрства.\nХутчэй за ўсё, гэта дзьве розныя рэчы. Але мне ясна, што для Лукашэнкі — гэта адно і тое ж (l'état c'est moi). Так што ў сапраўднасьці гэта адна рэч.\nЦікава, як у гэтую гульню Варшава будзе гуляць далей. Ці будзе стаяць да канца? Ну бо калі іншыя таварышы з Эўразьвязу (Саляна з Барозам, напрыклад), угавораць міністра замежных справаў Польшчы Радаслава Сікорскага здацца і ахвяраваць спадарыняй Борыс, дык што яму тады застанецца? Як жыць з таўром слабака для афганскага вэтэрана, які біў саветаў? Не забывайма, што Сікорскі мае амбіцыю стаць не абы-кім, а генэральным сакратаром НАТА. Як можна чалавеку стаць генэральным сакратаром НАТА пасьля таго, калі нехта без хаця б адной ядзернай боегалоўкі ўзяў і скруціў яго ў барані рог?\nТут і прыходзіць мне ў галаву дзікаватая думка: а што, калі Сікорскі пастанавіў скарыстаць цяперашнюю нагоду і паказаць Лукашэнку, дзе ягонае месца, каб такім чынам паказаць Эўропе, што ён (Сікорскі) — не слабак, і што няма лепшага за яго кандыдата на цывільнага кіраўніка НАТА?\nГэта спакусьлівая сьцежачка для далейшых аналітычных разважаньняў, але няхай ёю ідуць іншыя, калі хочуць.\nЯ скажу наступнае —\nяк бы гэтая новая польска-беларуская калатнеча ні закончылася, лягчэй ад гэтага спадарыні Борыс і яе сябрам ня стане.\nНайгоршае, што можа прыдарыцца нацыянальнай меншасьці, гэта стаць закладнікам палітычных гульняў паміж краінай свайго грамадзянства і краінай сваіх этнічна-культурных каранёў.\nМне прыгадваецца восень 1990 году, калі ў Менск паехаў першы міністар замежных справаў некамуністычнай і сувэрэннай Польшчы, Кшыштаф Скубішэўскі, каб абмеркаваць польска-беларускую дэклярацыю аб галоўных накірунках узаемных адносін. А там камуністычны міністар замежных справаў ня вельмі каб сувэрэннай Беларусі Пётр Краўчанка сказаў польскаму наведніку, што спачатку трэба абмеркаваць гаротны лёс беларусаў Беласточчыны, а потым ужо дэклярацыю.\nГэта для Польшчы было як выбух палітычнай бомбы. І той выбух, што скрываць, аглушыў і няшчасных беларусаў Беласточчыны, якія і не падазравалі, што нехта ў Менску пра іх ведае, ня кажучы ўжо пра тое, што за іх гаротных перажывае.\nБеластоцкія палякі зрэагавалі імгненна: А што, мы ж вам (вам, сьляпым, з Варшавы) даўно казалі, што беластоцкія беларусы — гэта пятая калёна і тайныя камуністы, якія толькі чакаюць зручнага моманту, каб далучыць Беласточчыну да СССР.\nМы з паплечнікамі тады якраз арганізавалі Беларускае дэмакратычнае аб’яднаньне ў Беластоку — палітычную партыю, якая вызнавала каштоўнасьці парлямэнтарнай дэмакратымі і рынкавай эканоміі і такім чынам разбурала спракаветнае беларускае ачмурэньне камунізмам і сацыялізмам. А тут на табе! Пятая калёна і Савецкі Саюз!\nА таму я і кажу:\nня дай Божа, каб за цябе, нацмена, заступаліся палітыкі зь іншай дзяржавы. Лепш абысьціся без такога заступніцтва.\nА калі нельга абысьціся? Калі для Саюзу палякаў спадарыні Борыс не засталося іншага выйсьця, як толькі прасіць палітычнай дапамогі ў Варшавы?\nСапраўды ня ведаю, што разумнае тут можна было б адказаць.\nТаму скажу банальнае: палякі ў Беларусі павінны мець столькі правоў, што і беларусы. Калі гэтых правоў замала, дык лепш змагацца за іх разам зь беларускім Менскам і Горадняй, а ня з польскай Варшавай. Выйгрыш у гэтым першым выпадку больш пэўны і значны, чым у другім, нават калі ён прыйдзе няхутка.\nЯн Максімюк, радыё «Свабода»\n10.03.2009 / 16:34\nТрэба лічыць, што Польшча, у справе СП Борыс, абараняе ў Беларусі элементарныя правы чалавека. А калі так атрымалася, што тыя чалавекі, правы якіх у Беларусі нехта яшчэ абараняе, гэта - палякі, то гэта зусім ня іх (палякаў) віна, можна ім толькі па-добраму пазайзросьціць. Але любая абарона правоў чалавека ў Беларусі будзе ўскосна карысна і для правоў нашага звачайнага беларускага насельніцтва. Любы выпадак, калі пануючыя Улады прымушаны адступіць у сваім націске супраць структур недзяржаўнага грамадзтва - на карысьць грамадзтву Беларусі.\n10.03.2009 / 17:18\nНе магу пагадзіцца з шаноўным Адлеглым: ніякая гэта не абарона правоў чалавека, а лабіраванне інтарэсаў суседняй дзяржавы на дыпламатычным узроўні. Няма чаго чакаць ад палякаў нейкай дапамогі - яны заўжды былі непрыхільнымі да ўсяго беларускага.\n10.03.2009 / 18:12\n2Адлеглы Рэсьпект! Слушна кажаце.


Прэзідэнту давярае 76,6 працэнта дарослага насельніцтва\n10.09.2015 10:47 Інфармацыйная гадзіна\nДавер Прэзідэнту Беларусі Аляксандру Лукашэнку выказвае 76,6 працэнта дарослага насельніцтва краіны. Аб гэтым сведчаць вынікі сацыялагічных даследаванняў, праведзеных у жніўні 2015 года інфармацыйна-аналітычным цэнтрам.\nУ адпаведным сацыялагічным апытанні прынялі ўдзел 1006 рэспандэнтаў. Статыстычная хібнасць знаходзіцца ў межах 3 працэнтаў.\nНа думку пераважнай большасці грамадзян (74,1 працэнта), дзейнасць Прэзідэнта адпавядае інтарэсам простых людзей. Згодны са сцвярджэннем аб тым, што пад кіраўніцтвам Аляксандра Лукашэнкі Беларусь у цэлым развіваецца ў правільным напрамку, 77,1 працэнта апытаных. У гэтым сацыялагічным апытанні прынялі ўдзел 1608 рэспандэнтаў. Статыстычная хібнасць знаходзіцца ў межах 2,5 працэнта.\n“Давер”Аляксандр Лукашэнканасельніцтва краіныПрэзідэнт Беларусі\nДля далейшага развіцця дзейнасці ў галін...


21:26 17 мая 2021\n09:55 16.04.2021 Атрымаць кароткую спасылку\nАляксандр Вальфовіч наведаў пункт пропуску "Нацыянальны аэрапорт Мінск", дзе заслухаў даклады кіраўніцтва ДМК і прадстаўнікоў органаў пагранічнай службы\nМІНСК, 16 кра – Sputnik. Дзяржаўны сакратар Савета бяспекі Беларусі Аляксандр Вальфовіч паставіў задачы мытнай і памежнай службам - забеспячэнне нацыянальнай бяспекі на дзяржаўнай мяжы і абарона эканамічных інтарэсаў краіны, паведамілі Sputnik у Дзяржаўным мытным камітэце.\nВальфовіч наведаў напярэдадні пункт пропуску "Нацыянальны аэрапорт Мінск", дзе заслухаў даклады кіраўніцтва ДМК і прадстаўнікоў органаў пагранічнай службы.\nДзяржсакратар азнаёміўся з парадкам арганізацыі работы кантралюючых органаў у аэрапорце, пацікавіўся, якім чынам ажыццяўляецца мытны кантроль міжнародных паштовых адпраўленняў, якія паступаюць авіяпоштай.\nСтаршыня ДМК Уладзімір Арлоўскі далажыў аб мерах, накіраваных на павышэнне эфектыўнасці работы мытні, у тым ліку па стварэнні ўмоў, якія садзейнічаюць паскарэнню тавараабароту, а таксама па спыненні кантрабанды і іншых злачынстваў.\nКіраўнік ДМК адзначыў, што ў першым квартале гэтага года мытні пералічылі ў рэспубліканскі бюджэт каля 2,4 мільярда рублёў, што на 30% больш, чым за аналагічны перыяд 2020-га. На 14,4% павялічылася колькасць перамешчаных праз мытную мяжу тавараў. Разам з тым не спыняюцца спробы парушэння заканадаўства на мяжы.\n"У 2021 годзе выяўлена 130 фактаў незаконнага перамяшчэння наркатычных сродкаў і псіхатропных рэчываў (61 факт - у аэрапорце), з незаконнага абароту канфіскавана 76 кілаграмаў наркотыкаў", - адзначыў Арлоўскі.\nНямала забароненых да перамяшчэння праз мяжу прадметаў затрымліваецца і пры кантролі міжнародных пасылак. Старшыня ДМК падкрэсліў, што ў гэтым годзе мытняй ужо канфіскаваны 430 адзінак зброі, яе частак і боепрыпасаў, а таксама больш за 8 кілаграмаў наркатычных сродкаў і псіхатропаў, 28 тысяч нарказмяшчальных прэпаратаў, якія перамяшчалі з дапамогай пошты.\nДМК РБ, Мінск, Нацыянальны аэрапорт Мінск, Аэрапорт, Аляксандр Вальфовіч, пагранічнікі, мытнікі, Беларусь, Савет бяспекі Беларусі, дзяржсакратар


Бяздомная Маша з Гродна вярнулася жыць у лес у намёце\n12 верасня 2018, 11:33\nУсяго тры месяцы Маша са сваім спадарожнікам Юрыем здолела пражыць у горадзе ў нармальных умовах. У выніку пара вярнулася ў лес, дзе жыла апошнія чатыры гады. Чаму «лясныя людзі» прамянялі жыццё і працу ў горадзе на палатку ў лесе? Яны шчыра распавялі пра ўсё журналісту Hrodna.life.\nНагадаем, 29-гадовую Машу і яе хлопца Юрыя мы знайшлі ў лесе ў лютым. Тады пара жыла ў намёце на ўскрайку горада. Дзякуючы гарадскім службам, гродзенскім актывістам і гараджанам, пару атрымалася вывесці з лесу. Машы і Юрыю далі жыллё ў Доме начнога знаходжання, а гарадскія службы дапамаглі ім аднавіць дакументы і нават далі працу.\nМаша працавала на смеццесартавальным заводзе, а Юра быў дворнікам. Пара здолела прапрацаваць усяго два месяцы, нягледзячы на тое, што ім стабільна плацілі зарплату. Маша атрымлівала 550 рублёў, а яе спадарожнік 350.\n[irp posts="77 197″ name="На смеццеперапрацоўчым заводзе пад Гродна знайшлі газавы рэвальвер"]\nНе змагла працаваць у калектыве\nНечакана для ўсіх у маі Маша з Юрыем вярнуліся ў лес, дзе пражылі апошнія чатыры гады. Праўда, гэтым разам яны памянялі месца, каб іх ніхто не знайшоў.\n«У горадзе мне далі ўсё, але я не была гатовая да такога. Са старту мяне ўсунулі ў вялікі калектыў, а я 10 гадоў не працавала з людзьмі. Усе гэтыя гады я мела зносіны толькі са сваім хлопцам, — распавядае Маша. — Я доўгі час пражыла ў лесе і пры гэтым практычна не мела сувязі з цывілізацыяй. Зарабляла на адкідах грамадства. Я не магла адразу працаваць па 12 гадзін у калектыве, проста не магла. Не магла знаходзіцца ў горадзе ў асяроддзі людзей. Я вярнулася ў лес, дзе мне стала нашмат лепш. Там я сплю і адпачываю, мяне ніхто не чапае. Тут я адчуваю, што гэта маё».\nМаша і яе палатка ў лесе. У ёй яна пражыла чатыры гады са сваім хлопцам Юрыем. Тут і далей — Фота з архіву Hrodna.life\nСама зрабіла выбар\nПершы час з-за пропускаў на працы Маша пісала ў тлумачальных, што ў яе быў стрэс, з-за чаго яна не магла выходзіць на працу. Але потым дзяўчыну звольнілі. Маша кажа, што па артыкуле.\n«Нават пасля гэтага мяне клікалі назад, начальства да мяне добра ставілася. Я старалася апраўдаць іх давер, выконвала добрасумленна працу. Але я не магла вярнуцца на завод. У мяне не заладзіліся адносіны з брыгадзіршай, якая ўсялякімі жартамі ўвесь час хацела мяне пакрыўдзіць. Наўпрост ніхто не крыўдзіў, але за спіной усе абмяркоўвалі.\nВедаеце, такіх людзей, як я, нельга адразу кідаць у сучасны свет. Яны далёкія ад цывілізацыі, ім патрэбна адаптацыя, курсы, дапамога псіхолага. Такіх людзей трэба рыхтаваць да калектыву, вучыць мець зносіны з людзьмі. Гэтага мне і бракавала. Калі людзі хочуць мяне вінаваціць, што я не скарысталася сваім шанцам, то хай вінавацяць. Я сама зрабіла свой выбар".\nЗа два месяцы работы на смеццесартавальным заводзе Машы паспелі даць інтэрнат, але ім дзяўчына не скарысталася. Казала,\nшто без Юрыя жыць не будзе. Да таго, як вярнуцца ў лес, пара жыла ў Доме начнога знаходжання. Там у іх былі розныя пакоі.\nМаша ў лесе і ў гродзенскай «начлежцы». Фота з архіву Hrodna.life\nВярнуўся ў лес з-за Машы\nЮрый кажа, што яму крыўдна, што ўсё так абярнулася. Яны страцілі шанец наладзіць нармальнае жыццё.\n«Я не чакаў такога павароту, але Маша… Асабіста ў мяне ўсё было нармальна. Горад даў жыллё і афіцыйную працу дворнікам. Атрымліваў нармальна, Машы яшчэ больш плацілі. Жыццё наладжвалася, мы ўжо нават будавалі планы на будучыню і далі аб’яву каб зняць кватэру. Але ў нейкі момант усё рэзка памянялася.\nВярнуўся ў лес з-за Машы, не мог яе адну пакінуць там. Яна не змагла адаптавацца ў вялікім калектыве, казала пра нейкія канфлікты. Я ведаю Машу добра, яна ніколі першая не пачала б лаяцца. Але штосьці адбылося і яна сарвалася. Клікалі яе назад, не вярнулася.\nМне крыўдна, што мы страцілі свой шанец, але мы самі вінаватыя. Не варта шукаць вінаватых на баку, у першую чаргу мы не апраўдалі давер".\nЗнайшла ў сабе сілы сказаць: «Дапамажыце!»\nГродзенскі экаактывіст Яўген Філімонаў быў першым, хто выйшаў на Машу зімой і прыняў удзел у вырашэнні яе праблем. Ён падазраваў, што ў выніку Маша вернецца ў лес, але не мог падумаць, што гэта адбудзецца так хутка.\n«Машы дапамаглі, але яна зрабіла свой выбар. Праз некалькі месяцаў мы сустрэліся. Не толькі, каб пацікавіцца яе лёсам,\nале для таго, каб даведацца, ці варта ў далейшым дапамагаць такім людзям. Марыя не змагла адаптавацца да звычайнага жыцця, не змагла прыжыцца ў працоўным калектыве. Спасылалася на тое, што 10 гадоў жыцця бадзяжніцтва — гэта шмат.\nАле яна змагла зрабіць першы крок, выйсці з лесу і папрасіць аб дапамозе. Не згубіўшы пачуццё ўласнай годнасці, без сарамлівасці паказаць сваё жыццё, яна знайшла ў сабе сілы сказаць: «Дапамажыце!». Многім людзям, якім здаецца, што сітуацыя бязвыхадная, варта зрабіць першы крок — «выйсці з лесу» — і хто-небудзь абавязкова пачуе і зразумее".\nПалатка ў якой Маша і Юры жылі чатыры гады. Яе ім падарыў сябар\nТак выглядае жыллё пары знутры. Шмат коўдраў, каб уначы ім не змерзнуць. У намёце Марыя і яе хлопец захоўваюць усе свае рэчы.\nУ горад заўсёды можна вярнуцца\nУ горад Маша і Юры вяртацца пакуль не збіраюцца, будуць далей жыць у лесе і выжываць за кошт адходаў грамадства. Яны ўжо прывыклі да такога ладу жыцця. Набліжэнне зімы пару не турбуе, кажуць, што за гады іх арганізм адаптаваўся да любога надвор’я. Адзінае, што адрозніваецца ад папярэдніх перыядаў жыцця ў лесе, гэта наяўнасць дакументаў, дзякуючы якім яны змогуць вярнуцца ў горад, калі спатрэбіцца. Месца ў Доме начнога знаходжання для іх заўсёды знойдзецца, а ў цэнтры занятасці заўсёды ёсць вакансіі.\nGallery image with caption: «Ніхто не ўчыў. Сам інцерэсаваўся». Гісторыя апошняга гродзенскага млынара\n« Чаму Гродна нельга лічыць маленькім горадам: 6 фактаў


Смартфоны Samsung Galaxy S9|S9+ пачалі прадавацца ў Беларусі — цана ад $1050\nСмартфоны Samsung Galaxy S9|S9+ пачалі прадавацца ў Беларусі — цана ад $1050 8\nSamsung Electronics абвясціла пра афіцыйны старт продажаў флагманскіх смартфонаў Galaxy S9 і S9+ у Беларусі.\nЦана смартфонаў Samsung Galaxy S9 складае 2099 рублёў, Samsung Galaxy S9+ (64 Гб) — 2339 рублёў і Samsung Galaxy S9+ (256 Гб) — 2599 рублёў. Смартфоны даступныя ў трох колерах: чорны дыямент, тытан і ўльтрафіялет.\nSamsung прадставіла новыя флагманскія мадэлі смартфонаў у лютым на выставе Mobile World Congress 2018 у Барселоне. Samsung Galaxy S9+ быў узнагароджаны ў намінацыі «Лепшая новая падлучаная прылада» на Global Mobile Awards (GLOMO Awards). Samsung Galaxy S9+ таксама атрымаў прызнанне з боку выданняў TechRadar, Android Authority і Alphr і, а Samsung Galaxy S9 быў адзначаны PhoneArena, Android Central, Expert Reviews, Android Police, T3 і Ubergizmo.\nСмартфоны Samsung Galaxy S9 і S9+ атрымалі камеру, абсталяваную двайной механічнай дыяфрагмай, з дапамогай якой можна рабіць якасныя фатаграфіі пры любым асвятленні; функцыю здымкі відэа ў звышпавольным рэжыме (960 кадраў у секунду); шэраг інтэрактыўных інструментаў для стварэння анімаваных эмаджы і індывідуальных GIF-стыкераў; а таксама новыя магчымасці ўбудаванага інтэлектуальнага памочніка Bixby.


Ірына Варфаламеева: Балет — гэта ўвесь час цяжкая праца | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Моладзь » Ірына Варфаламеева: Балет — гэта ўвесь час цяжкая праца\nГрамадства, Моладзь, Культура, Тэатр\nАмаль кожная дзяўчынка марыць стаць балерынай. Аднак далёка не кожная гатова абмяжоўваць сябе і стаяць каля станка шэсць дзён на тыдзень. Наша гераіня — моцны і вынослівы воін у целе далікатнай статуэткі. Яе дзяцінства прайшло ў вялікім спорце, затым з’явіўся балет, без якога яна не ўяўляе жыцця. Спецыяльна для нас лаўрэат міжнародных конкурсаў, магістрантка Інстытута падрыхтоўкі навуковых кадраў Нацыянальнай акадэміі навук, балерына Вялікага тэатра Беларусі прыадкрыла заслону Вялікага і расказала пра тонкасці і падводныя камяні прафесіі.\nПуанты як лёс\n— У мяне ўвогуле сям’я — інжынеры, медыкі. Так склаліся абставіны, я да сённяшняй пары не магу сказаць, як апынулася ў балеце. Вучылася ў звычайнай школе і была ў спорце, акрамя гэтага, займалася ў студыі школы мастацтвазнаўства, мая карціна нават выстаўлялася ў Траццякоўскай галерэі як дзіцяці ад Беларусі. Была і музычная школа, і тэатральная студыя «Рэвю», і маляванне ў студыі Рычарда Мая — карацей, было ўсё шчыльненька. І вось у чацвёртым класе з мамай Таццянай Аляксееўнай паехалі на экскурсію ў Санкт-Пецярбург. Ішлі па знакамітай вуліцы Дойліда Росі, і там — аб’ява аб наборы дзяўчынак у балетную студыю. Пайшлі, паспрабавалі, нас адразу прынялі, сказалі — прыязджайце ў канцы жніўня. Калі вярнуліся ў Мінск, паспрабавалі паступіць у наша вучылішча, бо ўрачы не рэкамендавалі для сталага пражывання Пецярбург. Так і вырашылі. Многае склалася.\nІрына ўдзячная спорту (без яго дзяўчына не выжыла б у балеце) і свайму педагогу Святлане Бурдзевідскай — яна была другім чалавекам пасля мамы, якая надала сілы, выхавала характар, прывіла любоў да работы будучай балерыне. «Трэба прайграць крыху менш, каб выйграць больш», — гэтыя яе словы Ірына ўспамінае заўсёды.\nНаша гераіня не любіць хадзіць па лесвіцы — перамяшчаецца ў тэатры на ліфце, нават калі трэба на другі паверх. Стараецца, каб усё было з сабою.\n— У мяне балетная сумка вельмі вялікая. Яна застаецца ў грымёрцы. У ёй абавязкова ляжаць: масажны валік, якім я размінаю мышцы, аўтаматычны, з кнопачкай; дыванок, бо падлога халодная, гэта ж памост, каб было цёпла і мякка; аптэчка, там усё самае асноўнае: замарозка, плюс у мяне ёсць такі кашалёчак у выглядзе каровы (таму што я збіраю каровак), там розныя ўкладкі — для пуантаў, напрыклад, калі падмяў пальцы, можна большую ўкладку надзець; абавязкова дзве-тры пары пуантаў; тэнісны мячык, каб размінаць ступню; грузы, каб у перапынку зрабіць «гран-батман» (памахаць нагамі); гумка для расцяжкі ног альбо размінання плечаў; тэйп-пластыр, які дапамагае мышцам зняць стомленасць, пазбавіцца ад мікратраўм, падтрымлівае ад траўм на галенастопе; нажнічкі, ніткі, іголкі, булаўка; каніфоль, сурвэткі, балеткі — мяккі балетны абутак, спаднічка, каб можна было зняць разагравальнае адзенне, бо ходзім звычайна ў штанах, камізэльцы; ключ ад грымёркі; навушнікі абавязкова, каб крыху абстрагавацца; дзіцячае харчаванне альбо фруктовая пасціла, бо, бывае, вельмі хочацца есці. Гэта якраз тое, што карысна, не стварае цяжару ў страўніку і зручна насіць з сабой.\nПуанты і стужачкі\n— Іх нам набывае тэатр. Яны цалкам індывідуальныя. У чужых пуантах ты ніколі не станцуеш, бо яны разношваюцца толькі пад тваю ступню, ну і гэта проста негігіенічна. Там мільёны мадэляў — у кожнай свая калодка, пятачок, гнуткасць сцілкі, шырыня, вышыня пяткі, памер у даўжыню і г. д. Я танцую ў расійскіх альбо амерыканскіх пуантах.\nБалет — адзін з самых дарагіх відаў мастацтва. Так, напрыклад, пуанты каштуюць прыблізна 180–200 долараў. Трыко, якое, можна сказаць, з’яўляецца тымі ж калготкамі, балерына можа насіць увесь сезон, а можа парваць праз два дні — гэта 15–20 долараў, кожны купальнік — 50–100 долараў, а яшчэ стужачкі — 5 долараў. У нашай гераіні ёсць свае імянныя пуанты, на якіх красуецца надпіс «Іryna».\n— Многія думаюць, што артыст прыйшоў, выступіў і пайшоў. Аднак гэта не так. Звычайны чалавек не заўсёды знаходзіць час, напрыклад, для масажу, а ў нас гэта частка прафесіі — ты павінен дайсці да масажыста ці траўматолага. Апошні ведае мае ногі лепш, чым я. Можа сустрэць і сказаць, што неабходна даць адпачынак нагам, аднак я не заўсёды выконваю гэтую рэкамендацыю, — усміхаецца Ірына.\nАказваецца, поспех ці няўдача артыста — гэта работа цэлай каманды. Артыст сам па сабе як марыянетка, а яшчэ, на думку нашай гераіні, гэта самая залежная прафесія на Зямлі. Каманда прафесіяналаў, якая дапамагае Ірыне выходзіць на сцэну, фарміравалася на працягу ўсяго перыяду работы ў тэатры. Як расказвае артыстка, многае залежыць ад дырыжора, які можа сыграць, што называецца, «не ў ногі», ад той жа прыбіральшчыцы, якая памые падлогу не тым растворам, і будзе слізка, многае залежыць ад цырульніка, грымёра, урача-прафесіянала, які павінен дапамагчы, калі раптам артыст дрэнна сябе адчувае.\nРазмінкі і замінкі\nІрына танцуе ў 26 спектаклях у месяц, і боль — пастянны спадарожнік артысткі. «Ты да яго прызвычайваешся. Калі нічога не баліць — задумваешся, ці ўсё ў парадку», — усміхаецца суразмоўніца.\nАртыстам балета неабходна кожны дзень трымаць сябе ў форме, працаваць, рабіць размінку і замінку. Гераіня патлумачыла розніцу паміж імі. Размінка падрыхтоўвае арганізм да таго, каб станцаваць спектакль, а ўжо вечарам неабходна ведаць, якія спатрэбяцца сілы на заўтра. Замінка ж заспакойвае арганізм, бо спектакль — гэта сілавы момант: шмат прыжкоў, бегу — мышцы забіваюцца, і таму неабходна як след парасцягвацца, размяцца. «Раніцай, калі не зрабіў замінку, твае мышцы стаяць колам. Не скажу, што я пасля чатырохактовага спектакля іду і раблю замінку, таму што звычайна гэта дзесьці за дзесяць вечара. Раблю дома, пасля зняцця грыму, альбо раніцай, — дзеліцца Ірына.\nУ тэатр наша гераіня прыходзіць у 9–9.30 раніцы і знаходзіцца там да 14.00. Пасля —розныя справы: масаж, прымеркі, здымкі, затым заняткі ў магістратуры, вечарам за дзве гадзіны да пачатку спектакля трэба прыйсці ў тэатр, каб паспець на рэпетыцыю, размяцца і падрыхтавацца да спектакля. Пакуль наносіць грым, падрыхтоўвае пуанты, касцюм, заўсёды слухае музыку праз навушнікі, бо ў грымёрцы 14 чалавек, і, як расказвае суразмоўніца, калі кожны вымавіць па адным гуку — гэта ўжо шумна. У Ірыны няма нейкіх любімых выканаўцаў. Як ні дзіўна, класіку яна не слухае, наадварот — у яе плэйлісце тое, што можа настроіць на работу, «раскачаць», напрыклад, песня Басты «Твая гульня».\nДзяўчына адносіцца да тых людзей, якія лічаць, што 80 працэнтаў поспеху — гэта знешні выгляд. «Я вельмі люблю тыя 20 хвілін, якія праводзіць са мной грымёр Валянціна Пятроўна Штэпа. Гэта нейкі рэлакс: цябе расчэшуць, пагладзяць, паразмаўляюць з табою. Яна ведае, як я павінна выглядаць на сцэне. Для мяне гэта таксама частка настрою, бо, калі няма Валянціны Пятроўны, я крыху некамфортна сябе адчуваю».\nЛёгкая стомленасць дапамагае зняць напружанне мышцаў і справіцца з хваляваннем перад выступленнем. Аказваецца, танцоры кожны дзень працуюць на будучыню. З нядаўняга часу балерына адносіцца да кожнага спектакля не як да падзеі, а як да чарговай прыступкі. «Кулісы апусціліся, глядач пайшоў, а што артысту застаецца — магчымасць папрацаваць над памылкамі, іншымі словамі, артыст не можа існаваць з учарашнім поспехам, — працягвае балерына. — На жаль, многія, хто сёння ідзе ў балет, не разумеюць гэтага. Трэба тлумачыць дзіцяці, — гэта ўвесь час цяжкая праца».\nНягледзячы на тое, што балетныя артысты сыходзяць на пенсію ў 40 гадоў, іх творчы шлях доўгі: 10 гадоў у вучылішчы і 20 гадоў у тэатры. Таму, тлумачыць Ірына, 30 гадоў немагчыма ўвесь час быць на вяршыні. Падзенні і пасля зноў прыступка да ўзлёту — менавіта гэта і дапамагае расці. На думку дзяўчыны, поспех — гэта не перамога, а шлях да яе.\nАртысты павінны дапамагаць арганізму пераадольваць фізічныя нагрузкі. Ірына, напрыклад, не есць сухую ежу, бо тая дрэнна ўплывае на мышцы, робіць іх цвёрдымі. «Хлеб я люблю, а вось фастфуд і газіроўку з дзяцінства не ўжываю, — расказвае балерына. — Вельмі люблю ласось, васьмінога — морапрадукты надаюць мяккасць мышцам. У рацыёне — гародніна, адварная ці запечаная бульба. Ты не можаш есці цяжкую ежу — табе патрэбны сілы, каб пераварваць яе, а яшчэ ж трэба танцаваць. Ем невялікімі порцыямі», — дзеліцца артыстка і дадае, што ў пачатку сезона іх узважваюць. — Існуе формула, па якой можна разлічыць ідэальную вагу: неабходна ад росту адняць 120. Калі набраў лішняе — знімаюць прэмію».\nУ шчыльным графіку Ірыны ёсць час для хобі. Яна стварае дыядэмы з крышталяў Swarovskі. Дзяўчына лічыць такую змену дзейнасці спосабам пазбавіцца ад стрэсу і напружання. Яна любіць серыялы, і чым даўжэйшыя яны, тым лепш, расказвае балерына. «Магу спакойна глядзець і латаць пуанты, рыхтаваць новую пару, бо трэба, каб некалькі пар было падрыхтавана наперад. Раблю дыядэмы, пацерачка да пацерачкі — дзецям і тым, хто просіць. Магу наведаць басейн, адпачыць на прыродзе, у бабулі».\nВодпуск у балетных артыстаў — 47 дзён. Ёсць выхадны — адзін дзень на тыдзень. Звычайна за яго неабходна паспець зрабіць усё. Да 23 гадоў у нашай гераіні не было водпуску ўвогуле: была іншая нагрузка, зараз яна пачала крыху даваць арганізму адпачынак. Аднак ляжаць на канапе для балерын невыносна, бо яны прывыклі з чатырох гадоў фізічна працаваць. «Калі я проста ляжу на канапе, — дзеліцца Ірына, — я стамляюся больш, чым калі штосьці раблю. Гэта адрэналін. У мяне часта цікавяцца, адкуль я чэрпаю сілы, адказваю: ад гледача, ад спектакляў: я вам — вы мне».\nПрыклад у творчасці\nПрыклад артыста, сапраўднага «алавянага салдаціка», для нашай гераіні — гэта балерына Вялікага Марына Вежнавец. «Такіх нямнога, яна такая адна для мяне. Марына — унікальная асоба. Вось ведаеце, ёсць Артысты, а ёсць — Вежнавец. Гэта па-за прафесіяй, па-за космасам. Тое, што можа Марына, не можа ніхто. Калі яна побач, то адразу спакойна ўнутры», — прызнаецца дзяўчына.\nІрына расказвае, што ў яе ніколі не было куміраў, бо з дзяцінства яна ў асяроддзі моцных людзей. І балет не быў марай, бо пачынала свой шлях у вялікім спорце. Але ёй сустракаліся найлепшыя людзі ў сваёй прафесіі: спартсмены, музыканты, мастакі, пісьменнікі, артысты.\nБалерына расказвае, што публічны чалавек на пэўным этапе свайго жыцця сутыкаецца з адзінотай, непаразуменнем з-за свайго шчыльнага графіку. Усе зайздросцяць выніку, але ніхто не зайздросціць шляху да яго. «Я прапусціла ўсе вяселлі, дні нараджэння, і родныя, думаю, пакрыўджаны на мяне і цяпер. Таму ўдзячная тым, хто да 26 маіх гадоў не згубіўся і працягвае заставацца са мной».\nУ нашай гераіні ёсць свой талісман — мяккая цацка-сурвэтніца Стыч — мульцяшны герой, яго фраза «Быць неардынарным — гэта нармальна» супадае з поглядамі нашай гераіні. Дзяўчына мяркуе, што, калі ты не падобны да іншых, табе прыходзіцца сапраўды цяжка, і прывяла ў прыклад Ганну Карэніну: «Карэніна не была дрэнная, яна проста рабіла не так, як грамадству хацелася. У тэатры — тое ж. І ў жыцці — таксама. Вось я паступіла ў магістратуру пры Акадэміі навук, мне ўсе казалі — навошта?» — дзеліцца Ірына.\nІрына Варфаламеева — першая балерына, якая вырашыла навучацца ў Акадэміі навук. Гэтае рашэнне было прынята ёй у час, калі аб’явілі каранцін і дзейнасць тэатра прыпынілася. Актрыса зразумела, што сядзець дома — не лепшая ідэя. Цяпер балерына займаецца яшчэ і навукай. «Я вучуся на кафедры тэатразнаўства, мой кіраўнік — доктар мастацтвазнаўства Вераніка Ермалінская. Пішу магістарскую на тэму „Дзіцячы нацыянальны балет: тэарэтычныя распрацоўкі і сцэнічнае пераўвасабленне“, і калі атрымаецца, далей пайду ў аспірантуру. Я зараз цікаўлюся тэорыяй. Вывучаю, чаму доўгі час многія казкі забараняліся. У 20-я гады мінулага стагоддзя іх увогуле знялі з пастановак, бо лічылася, што казкі няправільна фарміруюць асобу дзіцяці. Толькі ў 30-я яны былі вернуты ў рэпертуары тэатраў».\nІрына лічыць, што трэба верыць у свае сілы. А тым, чыя мара — балет, яна раіць ісці да мэты, не здавацца, быць гатовым да цяжкасцяў, берагчы здароўе з малых гадоў і працаваць, не ленавацца. А яе самая дарагая ўзнагарода яшчэ наперадзе — кожны выхад на сцэну для нашай гераіні каштоўны.\nФакты аб Ірыне\nУ свае 26 гадоў не можа абысціся без дзённага сну.\nЗаўсёды цёпла адзета, бо баіцца холаду.\nНе можа доўга крыўдзіцца на людзей.\nПачала хадзіць толькі ў тры гады.\nАддае перавагу бульбе ў мундзіры, бо яе не трэба чысціць.\nБаіцца прусакоў і павукоў.\nНе пераносіць водар кавы. Латэ п'е ў прапорцыі 95 працэнтаў малака і 5 працэнтаў кавы.


Мара пра… 300 мільярдаў\nНа пытанні карэспандэнта “НТ” адказвае генеральны дырэктар Рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства аўтамабільных дарог “Брэстаўтадар” Міхаіл НЕПАЧАЛОВІЧ\n– Міхаіл Іванавіч, даволі часта даводзілася чуць: па Брэсце ці, напрыклад, па Баранавічах немагчыма нармальна праехаць – ямы ды трэшчыны на дарогах, за што толькі дарожнікі зарплату атрымліваюць… А сапраўды – за што?\n– Ну, па-першае, да гарадоў і іншых населеных пунктаў РУП “Брэстаўтадар” ніякага дачынення не мае. Мы займаемся эксплуатацыяй і капітальным рамонтам\nрэспубліканскіх дарог паміж сталіцай і абласнымі цэнтрамі, паміж абласнымі і раённымі цэнтрамі, а таксама выхадаў на дзяржаўную граніцу і ў\nаэрапорты, а вуліцы ў населеных пунктах (падкрэслю, вуліцы, а не дарогі!) абслугоўваюць камунальныя службы. Так што нам чужых праблем не трэба –\nсваіх хапае. Таму, калі ў каго ёсць крытычныя заўвагі ці канкрэтныя прапановы па стане рэспубліканскіх дарог, звяртайцеся ў РУП “Брэстаўтадар” (дарэчы, і тэлефон спецыяльны кругласутачны ёсць – 125).\nПа-другое, зарплату мы не атрымліваем, а зарабляем. Адзін толькі факт назаву. У зімовы перыяд 70 працэнтаў работ дарожнікі выконваюць у начны час. Уяўляеце? Нармальны чалавек спаць павінен – прыродай так прадугледжана, а дарожнікі то наступствы стыхіі ліквідуюць, то вынікі чалавечай недысцыплінаванасці ўхіляюць… Прыродзе не загадаеш, калі павінна быць завіруха, калі дажджам ісці, а калі – граду. Вось і шчыруюць нашы людзі днём і ноччу, у будні і ў святы, летам і зімой, пад дажджом і снегам. Прычым зімой даводзіцца працаваць значна больш напружана, чым у любую іншую пару года. Таму што ўвесь астатні час года, як жартуюць дарожнікі,\nгэта фактычна падрыхтоўчы перыяд да зімы. І заробкі ў нас, паверце, не самыя высокія ў вобласці.\n– Адчуваецца, перажываеце Вы за сваю “фірму”…\n– Я ўвогуле на работу іду з задавальненнем, бо займаюся любімай і патрэбнай людзям справай. Характар у мяне такі.\n– Ну што ж, можна толькі парадавацца за калектыў, які ўзначальвае такі шчыры дырэктар…\n– “Брэстаўтадар” – адно з лепшых у краіне прадпрыемстваў, якія займаюцца абслугоўваннем дарожнай сеткі. Гэта не мая ацэнка. Кожны год спецыяльная камісія, у склад якой уваходзяць прадстаўнікі рэспубліканскай Дзяржаўтаінспекцыі і іншых зацікаўленых ведамстваў, ацэньвае стан беларускіх дарог і выносіць свой вердыкт.\n– А чаму Вы самі выбралі прафесію дарожніка? Сямейная традыцыя? Мара дзяцінства?\n– Ніколі сур’ёзна не задумваўся… Дайце падумаю. Нарадзіўся я ў невялікай вёсачцы ў Старадарожскім раёне, што на Міншчыне. Непадалёку, за шэсць кіламетраў, знаходзілася даволі бойкая аўтамабільная шаша Бабруйск –\nСлуцк, а да нашай вёскі нават аўтобусы не хадзілі з-за бездарожжа. Дык вось мой бацька з-за гэтай праблемы не даваў “спакойна спаць” не толькі мясцоваму, а і больш высокаму начальству. Колькіх сіл і нерваў яму каштавала тая дарога, я тады не ведаў. Затое, калі дарогу пабудавалі і аўтобус пачаў хадзіць, бацьку дзякавала ўся вёска. І гэта я запомніў. А калі мне настаў час выбіраць свой шлях у жыцці, то падаў дакументы ў Беларускі політэхнічны інстытут, на дарожны факультэт. Пасля заканчэння яго, вось ужо 33 гады, працую дарожнікам. Так што ў нейкім сэнсе выбар прафесіі –\nсямейная традыцыя, хаця бацька мой у зусім іншай сферы працаваў –\nзагадчыкам сельскага клуба.\n– Калі працягваць тэму сямейных традыцый, дык, можа, і Вашы дзеці сталі дарожнікамі?\n– Не сталі. У мяне адна дачка. А маё цвёрдае перакананне: дарожная служба – не жаночая справа. Мусіць, гэтае перакананне здолеў перадаць дачцэ. Яна цяпер працуе на Брэсцкім лікёра-гарэлачным заводзе “Белалка”, займаецца пытаннямі збыту прадукцыі за межы краіны.\n– І ў “Брэстаўтадары” няма ніводнай жанчыны?..\n– Чаму ж няма? Нават некаторыя з іх розныя вытворчыя ўчасткі ўзначальваюць, дзе сапраўдны мужчынскі характар патрабуецца. І нічога, спраўляюцца. Іншым начальнікам – мужчынам –\nу прыклад стаўлю начальніка лінейна-дарожнай дыстанцыі №233 у Мілавідах Людмілу Хітрык, Людмілу Болтачка – галоўнага інжынера філіяла ДЭУ-23\n(Івацэвічы), начальніка лінейна-дарожнай дыстанцыі – 244\nг. Ганцавічы Любоў Дзямід. Усім ім прысвоена званне “Ганаровы дарожнік Беларусі”.\n– А мужчыны, атрымліваецца, у дарожнай службе за статыстаў?\n– Я ж Вам кажу пра асабістае перакананне… Начальнікам Кобрынскага ДЭУ-22\nпрацуе Мікалай Усачык. Яму ўжо 62 гады, чалавек на пенсіі, а дасць фору любому маладому. Менавіта Мікалаю Мікалаевічу мы даверылі адпрацоўваць новую тэхналогію кансервацыі дарог – амерыканскую, якую закупілі за ўласныя сродкі…\n– Зноў амерыканцы наперадзе планеты ўсёй?\n– Не ў гэтым справа. Нармальная тэхналогія, увесь свет карыстаецца, хоць упершыню прыменена, сапраўды, у Амерыцы.\n– У чым сутнасць гэтай тэхналогіі?\n– Для таго, каб павялічыць тэрмін службы аўтамабільнай дарогі, здаўна існуе спосаб кансервацыі: раней мы зверху проста разлівалі эмульсію і пасыпалі яе шчэбнем. Аўтамабілісты, вядома, былі незадаволеныя: каменьчыкі, якія ляцелі з-пад колаў машын, траплялі ў лабавое шкло і…\n– Можна не працягваць. Былі скаргі чытачоў. А што ўзамен?\n– Вадкае рэчыва. Непасрэдна на стадыі вытворчасці шчэбень перамешваецца з эмульсіяй, і ўжо гатовая маса выліваецца на дарогу, дзе праз пэўны час застывае. Ніякіх каменьчыкаў! Гэта, вядома, даволі ўмоўная схема. Там яшчэ розныя напаўняльнікі… Важна іншае. Якасць дарогі практычна ідэальная, тэрмін яе службы ўдвая большы, а кошт кансервацыі – аднолькавы. Калі традыцыйны тэрмін службы складае тры – максімум чатыры гады, дык новы – сем.\n– Чаму так мала? Мне думалася, што дарогі служаць дзесяцігоддзямі…\n– Міжрамонтны перыяд службы сучаснай аўтамабільнай дарогі складае ў сярэднім 15 –\n17 гадоў. Потым патрабуецца сур’ёзны капітальны рамонт. Сёння 83 працэнты рэспубліканскіх дарог, якія абслугоўваюцца “Брэстаўтадарам”, гэты тэрмін даўно выпрацавалі. Для аналогіі з пытаннем пра дзіцячую мару: мара генеральнага дырэктара, мая мара, – пра 300 мільярдаў рублёў, а лепш – пра 400, якія б аднекуль “упалі” на наша прадпрыемства. Растлумачу: кошт капітальнага рамонту 1 кіламетра аўтамабільнай дарогі складае прыкладна 2 мільярды рублёў. Нам на сёлетні год з бюджэту выдзелена 28 мільярдаў на капітальны рамонт. Раздзелім –\nі атрымаем 14 км. Наша прадпрыемства абслугоўвае каля 2,5 тысячы кіламетраў. А цяпер успомнім пра міжрамонтны перыяд… І праз колькі гадоў удасца адрамантаваць кожны кіламетр? Вось тут бы 400 мільярдаў вельмі спатрэбіліся.\n– Але ж мы неяк ездзім… І суседзі-ўкраінцы, калі прыязджаюць на Брэстчыну, кажуць, што трапляюць на еўрапейскія аўтабаны. Як выкручваецеся з такім бюджэтам?\n– За кошт павелічэння тэрмінаў службы дарог. Гэта значыць: укараненне новых тэхналогій, эканомія сродкаў на кожным этапе, прагрэсіўнае стымуляванне працы работнікаў… Карацей кажучы, чым лепш утрымліваецца дарога, тым менш сродкаў патрабуецца на яе рамонт.\n– Ваша прафесійнае свята – Дзень аўтамабіліста і дарожніка. Што пажадаеце сваім калегам?\n– Моцнага здароўя – каб маглі працаваць у любых, нават самых экстрэмальных умовах; выдатнага настрою – каб з задавальненнем штодзённа ішлі на работу; разумення і падтрымкі з боку родных і блізкіх людзей – каб яны заўсёды чакалі і любілі.


Прэзідэнт даручыў расставіць кропкі над «і» ў пытаннях ЖКГ — Гoлoс Ветковщины | Гoлaс Веткаўшчыны\nBy vetka on 18.06.2020\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка зрабіў рабочую паездку ў Віцебскую вобласць. У Полацку кіраўнік дзяржавы правёў нараду па пытаннях развіцця жыллёва-камунальнай гаспадаркі краіны. Гэта мерапрыемства кіраўнік дзяржавы анансаваў яшчэ тыдзень таму, назначаючы новы склад урада, уключаючы міністра жыллёва-камунальнай гаспадаркі.\nПакуль ёсць крытыка — заспакойвацца рана\n«Сёння, як мне дакладваюць, зроблена многае ў плане празрыстасці фарміравання тарыфаў, зніжэння сабекошту і забеспячэння акупнасці практычна ўсіх відаў паслуг, павышэння надзейнасці інжынерных сетак і абсталявання. Мы не павінны забываць, што асноўным крытэрыем эфектыўнасці работы сістэмы ЖКГ з’яўляецца ацэнка якасці аказваемых паслуг спажыўцом, звычайным чалавекам. І пакуль у адрас галіны чуецца крытыка, заспакойвацца рана», — падкрэсліў беларускі лідар.\nСлужба 115 павінна працаваць як хуткая дапамога\n«Шмат нараканняў на работу нядаўна створанай службы 115. Гэта як хуткая дапамога. Гэта правільнае было рашэнне. І гэту службу трэба мець незалежна ад ЖКГ. Гэта служба павінна знаходзіцца ў райвыканкаме, недзе ў іншай арганізацыі, куды паступаюць усе скаргі ад насельніцтва. Набраў нумар 115 — табе дыспетчар адказаў, зафіксаваў скаргу, аддаў выканаўцу, і пракантралявала гэта служба, як выконваецца даручэнне. Добрая сістэма, але нараканняў шмат», — сказаў кіраўнік дзяржавы.\nЁн даручыў ва ўрадзе вельмі сур’ёзным чынам разабрацца, як функцыянуе гэта служба. «Каб тут не было фармалізму, каб яна працавала як хуткая дапамога», — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка.\nУ бліжэйшыя гады неабходна вырашыць праблему смецця\nБеларускі лідар таксама адзначыў, што у бліжэйшыя 2–3 гады неабходна вырашыць праблему збору і перапрацоўкі бытавога смецця. «Давядзецца гэту вышыню браць штурмам. Гэта вельмі важны напрамак», — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка. Ён звярнуў увагу, што багатая Швейцарыя па 80–90 працэнтаў перапрацоўвае асобных відаў адходаў. «А мы да 50 працэнтаў падысці не можам», — сказаў Прэзідэнт.\n«Гэта непарадак, што мы вывозім на звалкі, закопваем, ствараем горы вакол. Гэта адзін з напрамкаў, якім трэба займацца. Па-першае, гэта рэнтабельна, а па-другое, мы экалогію падцягваем, ачышчаем краіну. Гэта ж і працоўныя месцы, і сыравіна для прамысловасці. Гэтым давядзецца вельмі моцна займацца», — адзначыў кіраўнік дзяржавы.


17:22 26.08.2020 (абноўлена 16:58 26.08.2020)\nПратэсты пасля выбараў у Беларусі (143)\n16:49 18.09.2020 (абноўлена 16:52 18.09.2020)\n15:20 18.09.2020 (абноўлена 15:21 18.09.2020)\nМІНСК, 18 вер - Sputnik. Абвінавачаная па справе пра заклікі да захопу ўлады Марыя Калеснікава будзе знаходзіцца ў СІЗА ў следчай турме ў Жодзіне як мінімум да 8 лістапада, паведаміла крыніца, знаёмая з ходам расследавання яе справы.\nНа гэтым тыдні апазіцыйнаму палітыку, якая з'яўляецца членам прэзідыума Каардынацыйнага савета, было прад'яўленае абвінавачванне, а таксама абраная мера ўтрымання - утрыманне пад вартай.\n"Калеснікаву затрымалі і адразу ўжылі да яе меру ўтрымання ў выглядзе ўтрымання пад вартай на два месяцы - з 8 верасня па 8 лістапада", - паведаміла Sputnik у пятніцу крыніца, знаёмая з ходам расследавання крымінальнай справы.\nПаводле яго слоў, "гэта звычайная практыка, калі пракурор дае санкцыю на ўтрыманне абвінавачанага пад вартай адразу на два месяцы". Санкцыя крымінальнага артыкула, па якой затрыманая палітык, у якасці пакарання прадугледжвае ад двух да пяці гадоў пазбаўлення волі.\nПа гэтай справе акрамя Калеснікавай затрыманыя яшчэ два члена прэзідыума Каардынацыйнага савета - адвакаты Максім Знак і Ілля Салей.\nМарыя Калеснікава, якая ўваходзіла ў перадвыбарчы штаб экс-банкіра Віктара Бабарыкі і якая перайшла пазней у аб'яднаны штаб Святланы Ціханоўскай, была затрыманая 7 верасня. Яна разам з прэс-сакратаром Антонам Раднянковым і выканаўчым сакратаром Іванам Краўцовым знаходзілася на мяжы Беларусі і Украіны.\n10:28 21.09.2020 (абноўлена 09:37 21.09.2020)\nНавукоўца заклікае да распачатай вакцынацыі ад грыпу ўжо цяпер, паколькі зусім хутка ўдасца прывіваць і каронавірус: ён мяркуе дзве ін'екцыі з розніцай у тры тыдні.\nМІНСК, 21 вер - Sputnik. Вакцына ад каронавіруса новага тыпу можа не падысці людзям з першаснымі імунадэфіцытамі, пра гэта паведаміў акадэмік РАН, загадчык кафедры клінічнай імуналогіі і алергалогіі Сечанаўскага ўніверсітэта Аляксандр Караўлаў.\n"Абмежаванні могуць датычыцца невялікіх груп з першаснымі імунадэфіцытамі. Пры гэтым аутаіммунныя, рэўматалагічныя і нават анкалагічныя захворванні не будуць з'яўляцца супрацьпаказаннем. У першую чаргу мы, безумоўна, арыентуемся на ўказанні Міністэрства аховы здароўя пасля трэцяй фазы даследаванняў вакцыны", - растлумачыў Караўлаў у гутарцы з RT.\nКрытэрыі будучай прышчэпачнай кампаніі, удакладніў ён, дазволіць вызначыць новая вакцына, створаная ў НДЦ імя Гамалеі.\n"Мы лічым, што менавіта "Спутник V" дасць магчымасць вызначыць навукова абгрунтаваныя крытэрыі вакцынацыі і групы рызыкі. Таксама трэба дачакацца дадзеных расійскага даследаванні калектыўнага імунітэту, ацэнку якога праводзяць Міністэрства аховы здароўя і Расспажыўнагляд. Па каронавірусу вельмі важна ацаніць усё ў комплексе. Мы ведаем шмат пацыентаў, якія з цікавасці праходзілі тэст і вызначаліся як бессімптомныя носьбіты", - адзначыў акадэмік.\nАляксандр Караўлаў заклікае да распачатай вакцынацыі ад грыпу ўжо цяпер, паколькі зусім хутка ўдасца прывіваць і COVID-19, а вакцына "Спутник V" мяркуе дзве ін'екцыі з розніцай у 21 дзень.\nЁн адзначыў таксама, што наяўнасць антыцелаў да каронавіруса кажа аб перанесенай хваробе, але не з'яўляецца паказчыкам абароненасці чалавека ад паўторнага заражэння. Пры гэтым медыкі не фіксавалі выпадкаў паўторнага захворвання ў цяжкай форме - звычайна яно не гэтак крытычна для чалавека.


Украіна: курс на Еўрасаюза\nУ Мінску адбылася нефармальная дыскусія «Усходняе партнёрства пасля брусельскага саміта: як змяняецца палітыка?» Арганізатарамі сустрэчы выступілі рэгіянальны офіс «Дыялог Усходняя Еўропа» Фонда Фрыдрыха Эберта, Савет знешняй палітыкі «Украінская прызма» (Украіна) і Беларуская нацыянальная платформа Форума грамадзянскай супольнасці Усходняга партнёрства.\nУкраіна не мела асаблівых чаканняў ад форума, распавёў Юрый Удавенка, які прадстаўляе Савет знешняй палітыкі «Украінская прызма».\nЮрый Удавенка (справа)\n«Калі ў нас не атрымліваецца афіцыйна падаць заяўку на сяброўства ў Еўрапейскі Саюз, то мы будзем рабіць гэта фактычна, уваходзячы ў агульную прастору з Еўропай. У далёкай перспектыве — гэта еўрапейская эканамічная зона», — патлумачыў ён.\nАднак інтэграцыя толькі праз гандаль — не самы прывабны варыянт для Украіны, дзе большасць насельніцтва падтрымлівае збліжэнне з Еўропай. Увядзенне бязвізавага рэжыму з ЕС стварыла перадумовы для перасоўвання працоўнай сілы ў рамках адзінай эканамічнай прасторы з Еўропай.\n«Наступныя перыяды Украіна сумесна з Грузіяй і Малдовай, якія ясна дэманструюць свае інтэграцыйныя памкненні, будзе спрабаваць кансалідавана прасоўваць пытанні паглыбленага эканамічнага супрацоўніцтва з ЕС», — падсумаваў Юрый Удавенка.\nБеларусь і Арменія — «масты» паміж ЕС і ЕАЭС\nПа словах Рычарда Гірагасяна з Цэнтра рэгіянальных даследаванняў (Арменія), падчас брусельскага саміта «з боку Еўрапейскага Саюза было значна менш цікаўнасці да Усходняга партнёрства, як і з боку Усходняга партнёрства было менш цікавасці да Еўрасаюза». Але, на яго думку, ёсць некалькі чыннікаў, якія зрабілі гэты саміт паспяховым. Першы чыннік, які «выратаваў» Усходняе партнёрства, — падпісанне пагаднення, якое дало Арменіі другі шанец на адносіны з ЕС. Другі момант — прыезд на саміт прэзідэнта Азербайджана, нягледзячы на тое, што ў Бруселі падпісвалі пагадненне з Арменіяй. Яшчэ адзін чыннік паспяховасці форума — слабасць ЕАЭС».\n«Для Арменіі вельмі важна, што Лукашэнка і Назарбаеў супрацьстаяць Пуціну, адстойваючы свае нацыянальныя інтарэсы ўнутры ЕАЭС», — падкрэсліў Рычард Гірагасян.\nПа яго словах, падпісанне вышэй згаданага пагаднення дае ЕС «палітычнае прыкрыццё», каб супрацоўнічаць з Арменіяй і нават Беларуссю, якія ўваходзяць у ЕАЭС. Эксперт выказаў спадзяванне, што следам за Арменіяй Казахстан і Беларусь змогуць быць адначасова сябрамі ЕАЭС і падпісантамі стратэгічных пагадненняў аб партнёрстве з Еўрапейскім Саюзам.\nПеражыванні за будучыню Усходняга партнёрства ў эксперта з Арменіі выклікаюць некалькі праблем. Першая датычыцца падпісантаў пагадненняў аб асацыяцыях — Грузіі, Украіны і Малдовы, бо падпісаць іх значна прасцей, чым рэалізаваць. У той жа час, ад супрацоўніцтва з Беларуссю, Азербайджанам і нават Арменіяй Еўрасаюз атрымае значна менш выгады. Непакоіць Рычарда і раздзяленне ўнутры Усходняга партнёрства. У 2018 годзе аналітык прагназуе яшчэ адну спробу Расіі ўзмацніць свае пазіцыі ў бліжэйшым замежжы. З улікам прэзідэнцкіх выбараў у краіне, яна зацікаўлена прасоўваць у гэтай зоне свае інтарэсы, адштурхоўваючы еўрапейскія.\nЯшчэ адзін сцэнар, які непакоіць, звязаны з тым, што фармат Усходняга партнёрства не вытрымае, але найбольшую выгаду ад гэтага атрымаюць Беларусь і Арменія, бо менавіта яны знаходзяцца ў найлепшым становішчы, каб стаць «мастамі» для супрацоўніцтва паміж ЕАЭС і ЕС.\nЭксперт Асацыяцыі знешняй палітыкі Малдовы Дану Марын распавёў, што ў яго краіне давер да ЕС значна знізіўся. Гэта звязана з тым, што падчас карупцыйных скандалаў 2016 года Еўрасаюз «прыкрыў” уцягнутыя ў яго партыі. Аднак і Малдова ўпала ў вачах ЕС. Цяпер, калі краіна не выконвае рэформы, ёй адмаўляюць у фінансаванні. Так, быў адменены транш, выдзелены на рэформу ў сістэме юстыцыі, бо за два гады не адбылося ніякіх змен.\n2018 год абяцае быць пераломным для краіны, гэта звязана з парламенцкімі выбарамі. Якія сілы ў іх перамогуць — праеўрапейскія ці прарасійскія — прагназаваць складана.\n«Мы з МЗС чамусьці заўсёды дасылаем адно аднаму нейкія знакі. Мы ніколі не размаўляем з імі прамалінейна. Цяпер у нас тактыка, як мы кажам, «камунікацыі». У нас няма ніякага супрацоўніцтва, але ёсць камунікацыя. Я спадзяюся, што пасля саміта ў БНП з’явіцца камунікацыйная пляцоўка паміж экспертамі з боку грамадзянскай супольнасці і прадстаўнікамі дзяржаўных інстытутаў», — заявіла Святлана Каралёва.\nДырэктар Цэнтра стратэгічных і знешнепалітычных даследванняў Арсень Сівіцкі лічыць, што Еўрасаюз спрабуе перакласці адказнасць за ініцыятыву на краіны-удзельнікаў, калі кожная з іх самастойна вызначае ступень і глыбіню супрацоўніцтва з ЕС.\n«Добра ці дрэнна гэта для Беларусі? З аднаго боку, мы ў лідарах па адсутнасці замарожаных ці актыўных канфліктаў, але, з пункту гледжання палітычнага ці эканамічнага дыялогу, мы — аўтсайдары», — сказаў аналітык.\nДырэктар Цэнтра еўрапейскай трансфармацыі Андрэй Ягораў спыніўся на праблемах, якія паўсталі перад Усходнім партнёрствам у цяперашні час: зніжэнне трансфармацыйных амбіцый Еўрапейскага Саюза, бюракратызацыя Усходняга партнёрства і кампраміснасць ініцыятывы, якая рутынізуе Усходняе партнёрства і не дазваляе яму адыгрываць сур’ёзную ролю ва ўнутранай палітыцы. Чацвёртая праблема заключаецца ў адсутнасці рэгіянальнага лідара сярод краін Усходняга партнёрства.\n«Калі б быў відавочны лідар сярод краін-партнёраў, гэта было б стымулюючым чыннікам для супольнасцей Усходняга партнёрства. Але такога прыкладу няма, таму Усходняе партнёрства знаходзіцца ў «прабуксоўцы» і мае патрэбу ў новай энергетыцы. Але так было амаль заўжды», — мяркуе Андрэй Ягораў.\nУдзельнікі сустрэчы зазначылі, што пра «смерць» Усходняга партнёрства гавораць ад пачатку яго заснавання, што не замінае ініцыятыве працаваць ужо восем год. Па словах Святланы Каралёвай, гэта абсалютна новы для Еўропы фармат, і ён мае вялікія поспехі.\n«Чаканні ад Усходняга партнёрства пры запуску праекта ў ЕС былі большымі, а калі яны знізіліся і з боку ЕС, і з боку краін Усходняга партнёрства, мы можам сказаць, што маем пэўны прагрэс, — падтрымаў калегу нацыянальны каардынатар БНП Мікалай Кванталіяні. — І Беларусь на гэтым фоне выглядае не так кепска, як некалькі гадоў таму».


02 лістапад 2018, 10:20\nПампэо, параўноўваючы пагрозы з боку Расеі і Кітая ў радыёінтэрвію ў чацьвер, адзначыў: «У Расеі значна меншая эканоміка, але велізарны ядзерны патэнцыял, які пагражае ня толькі ЗША, але і ўсяму сьвету».\nЁн дадаў, што прэзыдэнт Дональд Трамп вядзе вельмі жорсткую палітыку ў дачыненьні Расеі і прымае такія захады для аказаньня ціску на прэзыдэнта Уладзіміра Пуціна і Расею, як ніводная зь мінулых адміністрацый.\n«Аднак мы таксама спрабуем знайсьці галіны, дзе ў нас ёсьць агульныя інтарэсы з Расеяй і Ўладзімірам Пуціным, — заявіў Пампэо. — Я рабіў гэта, калі быў дырэктарам ЦРУ, у сфэры барацьбы з тэрарызмам. Мы спрабуем рабіць гэта ў розных галінах, каб у нас былі стасункі, што, як мы спадзяёмся, дало б нам магчымасьць зьмяніць прыроду паводзінаў Расеі, каб яна спыніла тую дзейнасьць, якая выклікае заклапочанасьць: умяшаньне ў нашы выбары ці спробы ўмяшаньня; дзеяньні ва Ўкраіне».\n«Мы спрабуем даваць адпор гэтай дзейнасьці і паказаць Расеі, што выгада ад гэтай дзейнасьці не пераважвае велізарных наступстваў, зь якімі яна сутыкнецца, калі будзе яе працягваць», — дадаў дзяржсакратар.\nКітай жа ён назваў доўгатэрміновым выклікам «па ўсіх франтах».\nГенэральны сакратар NATO: Расея разгортвае ў Эўропе забароненыя ракеты\nПаводле Пампэо, прэзыдэнт Трамп хоча дамагчыся ад Кітаю сумленнага і ўзаемавыгаднага гандлю, і ён цьвёрда мае намер дасягнуць гэтай мэты.\nПампэо таксама са шкадаваньнем адзначыў, што Кітай працягвае ваенную актыўнасьць у Паўднёва-Кітайскім моры, а таксама крадзяжы інтэлектуальнай уласнасьці: толькі на гэтым тыдні дзесяці кітайскім грамадзянам былі прад’яўленыя абвінавачваньні ў крадзяжах, зьвязаных з авіяцыяй.\n«Гэта ня тая дзейнасьць, якой займаюцца краіны, якія сапраўды імкнуцца быць часткай сусьветнай супольнасьці, — падкрэсьліў дзяржсакратар. — І мы даём адпор Кітаю па ўсіх гэтых франтах, каб дасягнуць гэтай мэты ў імя амэрыканскага народу».\nАдказваючы на пытаньне аб пэрспэктывах Турэччыны як чальца NATO і пра тое, ці можа наступіць момант, калі будучыня яе як чальца NATO і саюзьніка апынецца пад пытаньнем, Пампэо сказаў: «Спадзяюся, што не. Было б сумна для NATO, для ЗША і яшчэ больш сумна для грамадзян Турэччыны, калі б такое сапраўды здарылася».\nПры гэтым стасункі з Турэччынай ён апісвае як «няпростыя».\n«Мы спадзяёмся, што Турэччына і прэзыдэнт Эрдаган з часам зразумеюць, што ЗША — больш надзейны партнэр, чым Іран, і прэзыдэнту Эрдагану варта рухацца ў кірунку разьвіцьця стасункаў з ЗША, Эўропай і NATO, — сказаў Пампэо. — А калі нам гэта ўдасца, Турэччына зможа стаць бастыёнам, які будзе засьцерагаць Амэрыку ад пагроз з боку тэрарыстаў у гэтым рэгіёне».


Качанава: знешнія намаганні па дэстабілізацыі абстаноўкі ў Беларусі становяцца ўсё больш вераломнымі\n14 кастрычніка 2021, 16:58\nНаталля Качанава. Фота з архіва\n14 кастрычніка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Знешнія намаганні па дэстабілізацыі абстаноўкі ў Беларусі становяцца ўсё больш вераломнымі, заявіла старшыня Савета Рэспублікі Наталля Качанава ў час пленарнага пасяджэння трэцяга Еўразійскага жаночага форуму на тэму "Жанчыны: глабальная місія ў новай рэальнасці" ў Санкт-Пецярбургу, паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\n"Мы жывём у складаны час. Свет праходзіць сур'ёзныя выпрабаванні на трываласць. І справа не толькі ў пандэміі. Узмацняецца канфрантацыя культур і цывілізацый, абвастраецца рыторыка ў міжнародных адносінах, павялічваецца агрэсія ў інфармацыйнай прасторы, ствараюцца рэальныя пагрозы распаўсюджвання радыкалізму і экстрэмізму. І самае страшнае - страчваюцца добрыя чалавечыя сувязі, заснаваныя на любові, даверы і павазе, сціраюцца этычныя межы норм паводзін, - сказала Наталля Качанава. - Усяго шэсць гадоў таму, слухаючы выступленні ўдзельніц першага форуму аб міжусобіцах, агрэсіі, узброеных сутыкненнях у іх краінах, я глыбока суперажывала гэтым жанчынам. І было зусім незразумела, як такое можа адбывацца ў ХХІ стагоддзі. Тады для нашай краіны ўсё гэта было нехарактэрна. Беларусь - маладая, з дынамічным развіццём рэспубліка, дзе ў цэнтры ўвагі заўсёды быў і застаецца чалавек. Пад мудрым кіраўніцтвам нашага Прэзідэнта праводзіцца паслядоўная палітыка, накіраваная на стварэнне камфортных умоў і паляпшэнне якасці жыцця людзей".\nПад асаблівай аховай дзяржавы ў Беларусі - мацярынства і дзяцінства, шматдзетныя сем'і, старэйшае пакаленне і людзі з інваліднасцю. У міры і згодзе ў нас жывуць прадстаўнікі розных канфесій і нацыянальнасцей. Беларусь адбылася як тэрыторыя сацыяльнай справядлівасці, міру і спакою.\n"2020 год стаў для нас выпрабаваннем. Нахабнае і цынічнае ўмяшанне знешніх сіл парушыла прывычнае жыццё. Супраць нашай краіны разгорнута маштабная і інтэнсіўная гібрыдная вайна, у тым ліку шляхам выкарыстання сацыяльных сетак інтэрнэту. На вялікі жаль, у палітычныя гульні былі ўцягнуты некаторыя нашы суайчыннікі. Паддаўшыся на правакацыі варожых медыя, аблудныя сталі інструментам у руках ідэолагаў каляровых рэвалюцый. Яны бяздумна дзейнічалі па чужой указцы, распальваючы варожасць сярод суседзяў, калег і нават у сваіх сем'ях. Балюча было бачыць, як зневажаліся нацыянальныя асновы і каштоўнасці, абражаліся дзяржаўныя сімвалы. У белым адзенні, з чырвонымі кветкамі яны праводзілі акцыі і пад народныя песні пад выглядам мірнага пратэсту на самай справе дзейнічалі супраць дзяржавы. Глыбокае расчараванне і сорам беларускай нацыі - асобныя грамадзянкі. Насуперак прыродзе беларускай жанчыны - быць захавальніцай сямейнага дабрабыту, крыніцай творчага натхнення і духоўнасці, сімвалам міласэрнасці і гармоніі - яны спачатку выйшлі на вуліцы, а цяпер бадзяюцца па чужых дамах. Выпрошваючы гранты і заклікаючы да санкцый, яны гандлююць дабрабытам людзей у нашай краіне", - адзначыла спікер.\nНаталля Качанава падкрэсліла: мы, беларусы, не можам прыняць гэта. "У нашай генетычнай памяці жывы ўзрушэнні разбуральных войнаў, развязаных не намі і не па нашай волі. У гэтым годзе роўна 100 гадоў як беларускія землі былі разарваны на заходнія і ўсходнія, і толькі ў 1939 годзе іх удалося ўз'яднаць. Менавіта ў 2020 годзе мы адзначылі 75-годдзе Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне, дзе загінуў кожны трэці наш жыхар. Усе сілы добрай волі ў нашай краіне з'ядналіся супраць спакойных і асцярожных спроб чарговы раз раздзяліць нас, беларусаў, і зажыва пахаваць нашу дзяржаўнасць. Прадстаўнікі беларускага народа - члены Савета Рэспублікі, дэпутацкі корпус, працоўныя калектывы, прафесійныя саюзы, грамадскія аб'яднанні - заклікалі сусветную супольнасць пакінуць Беларусь у спакоі і не перашкаджаць нам самастойна будаваць свой лёс. Мы заўсёды гатовы да адкрытага і сумленнага дыялогу з усімі. Мы заўсёды будзем імкнуцца захоўваць мір, спакой і парадак на Зямлі, нармальныя чалавечыя адносіны. У абарону сваёй Айчыны ўступіліся беларускія патрыёткі, аб'яднаўшыся на Першым беларускім жаночым форуме ў верасні мінулага года. З крыкам душы мы звярнуліся да ўсіх, каму блізкія чалавечнасць, спагада, клопат пра падрастаючае пакаленне", - адзначыла яна.\nНаперакор намаганням нядобразычліўцаў беларусы выстаялі. "Мы захавалі сваю дзяржаўнасць. Бо за намі - праўда. І мы канчаткова зразумелі, хто ёсць хто, - канстатавала старшыня Савета Рэспублікі. - Знешнія намаганні па дэстабілізацыі абстаноўкі ў Беларусі не спыняюцца, становяцца ўсё больш дзёрзкімі і вераломнымі. Радыкалізацыя нарастае - замах на журналіста, спробы падпалаў дамоў дэпутатаў і дзяржслужачых. А нядаўна - забойства супрацоўніка Камітэта дзяржаўнай бяспекі пры выкананні службовага абавязку. Любое адэкватнае дзеянне з боку Беларусі - ці тое прадастаўленне аэрапорта для пасадкі самалёта з-за тэрарыстычнай пагрозы або абарона дзяржаўнай граніцы ад патоку нелегальных мігрантаў - выклікае шмат эмоцый. І гэта амаль адразу пазбаўляе магчымасці абмеркавання нашых дзеянняў у рацыянальным рэчышчы", - сказала спікер.\nАле важна, што ў гэтым свеце мы не адны. "Ёсць тыя, хто глядзіць з намі ў адзін бок, для каго добрасуседства і прыстойнасць, гуманнасць і справядлівасць - гэта не проста прыгожыя словы, а прынцып жыцця. Мы ўдзячныя ўсім краінам, якія падтрымалі нас у гэты няпросты час і падтрымліваюць цяпер. І, вядома, нашаму братэрскаму народу - расіянам - і кіраўніцтву краіны. Пройдзеныя выпрабаванні загартавалі нас, памножылі сілу духу, сталі яшчэ адной нацыянальнай скрэпай. Мы ў поўнай меры ўсвядомілі каштоўнасць нашага адзінства. Менавіта таму 2021-ы аб'яўлены ў Беларусі Годам адзінства. 17 верасня мы ўпершыню адзначылі новае беларускае свята - Дзень народнага адзінства, - дадала яна. - Падзеі 2020 года датычацца не толькі Беларусі. Гэта наша агульная праблема. Паколькі якраз цяпер у аналагічнай сітуацыі можа апынуцца абсалютна любая дзяржава. З дапамогай электронных гаджэтаў і інтэрнэту можна падарваць стабільнасць і спакой у любой кропцы свету. Таму сёння ніяк нельга быць абыякавым. Трэба ісці насустрач, шукаць агульныя падыходы, слухаць і чуць адзін аднаго, дапамагаць у любых цяжкіх сітуацыях. Напрыклад, як гэта адбываецца ў нас з Расіяй і Кітаем у барацьбе з COVID-інфекцыяй. Мы без прамаруджвання накіравалі гуманітарную дапамогу кітайскаму народу, які першым сутыкнуўся з пандэміяй. У сваю чаргу нашы стратэгічныя партнёры дапамагаюць нам процістаяць гэтаму выкліку. Мы бязмежна ўдзячны кіраўніцтву, народам Расіі і Кітая за цеснае, адкрытае супрацоўніцтва з Беларуссю".\nСавет Федэрацыі Федэральнага сходу Расіі і МПА СНД праводзяць 13-15 кастрычніка трэці Еўразійскі жаночы форум у Санкт-Пецярбургу. Форум праходзіць раз у тры гады і прытрымліваецца ідэй інтэграцыі і развіцця супрацоўніцтва для ўзмацнення ролі жанчын у дасягненні мэт устойлівага развіцця і фарміравання новых падыходаў да вырашэння глабальных задач, прадыктаваных палітычнымі, эканамічнымі, тэхналагічнымі, сацыяльнымі і экалагічнымі змяненнямі. У форуме ўдзельнічаюць жанчыны-парламентарыі, прадстаўнікі выканаўчых органаў улады, міжнародных арганізацый, глабальных карпарацый, дзелавых колаў, навуковай супольнасці, грамадскіх арганізацый і дабрачынных праектаў, аўтарытэтныя дзеячы міжнароднага жаночага руху.-0-\nЧарговая партыя міжнароднай дапамогі для барацьбы з COVID-19 прыбыла ў Беларусь\nАбмен метадамі па абароне дзяцей у анлайн-асяроддзі: Васілевіч выступіла на пасяджэнні Асамблеі МПС у Мадрыдзе\nУ СНД падрыхтавалі праект канцэпцыі навукова-тэхнічнага супрацоўніцтва\nПрадстаўнік курдскай абшчыны: людзі ў захапленні ад візіту Прэзідэнта ў ТЛЦ\nБежанцы: Беларусь сардэчна прыняла нас, нам хацелася б, каб і Еўропа зрабіла гэтак жа


У Беларусі знаходзіцца дэлегацыя нямецкіх сацыял-дэмакратаў\nУ Беларусі знаходзіцца дэлегацыя нямецкіх сацыял-дэмакратаў на чале зь сябрам Рады гэтай партыі, віцэ-прэзыдэнтам ляндтагу зямлі Шлезьвіг Гольштайн Габрыэлай Кётшаў. Мэта візыту – рабочыя сустрэчы зь беларускімі партнэрамі – сябрамі БСДП "Народная грамада", у прыватнасьці, абмеркаваньне ўдзелу беларускіх сацыял-дэмакратаў у мясцовых выбарах.\nПаводле Габрыэлы Кётшаў, Беларусь, на жаль, ня ёсьць цэнтральным пытаньнем у зьнешняй палітыцы Нямеччыны. Тым ня менш, беларуская тэма апошнім часам актыўна абмяркоўваецца нямецкімі палітыкамі. Прычына гэтага, паводле спадарыні Кётшаў, наступная:\n(Кётшаў: ) "Гэта зьвязанае з тым, што для немцаў сёньня не існуе ніякай іншай краіны, да якой выяўляўся б такі вялікі інтарэс на гуманітарным альбо чалавечым узроўні. Існуе цэлая сетка зацікаўленых, палітыкаў, навукоўцаў, якія клапоцяцца пра будучыню гэтай краіны..."\nПытаюся ў спадарыні Кётшаў, чаму здарылася так, што на нямецка-беларускім міжпартыйным узроўні існуюць кантакты выключна паміж сацыял-дэмакратамі. Паводле беларускіх экспэртаў, партыйны ляндшафт у Беларусі ўвогуле недастаткова разьвіты – усе партыі маюць надзвычай малы ўплыў... Чым для немцаў адметная сярод іншых менавіта БСДП "Народная грамада"?\n(Кётшаў: ) "Галоўная праблема беларускіх партыяў – гэта тое, што яны, так бы мовіць, ядуць адна адну. Чаму? Бо гэтыя партыі маюць адну мэту – палепшыць жыцьцё ў Беларусі, маюць шмат ідэяў наконт таго, як зрабіць сваё грамадзтва больш адкрытым. Калі я ўпершыню прыехала ў Беларусь сем гадоў таму, то пачала супрацоўнічаць зь дзьвюма партыямі. З партыяй Статкевіча мы працягваем супрацоўнічаць і дагэтуль. Яны адпавядаюць нашым нямецкім уяўленьням пра сацыял-дэмакратычную партыю. Гэта адпаведная праграма, уменьне працаваць на месцах – у правінцыі яны маюць каля сотні філіяў; прагматызм, стаўленьне да ўдзелу ў выбарах і гэтак далей...\nМне шкада, што іншыя дэмакратычныя партыі Беларусі не ўсталявалі такога супрацоўніцтва. Я сама некалькі разоў спрабавала наладзіць гэтыя кантакты, але, на жаль, супрацоўніцтва залежыць ад канкрэтных людзей. Шкада, што ў Беларусі няма ніякага іншага фонду акрамя сацыял-дэмакратычнага Фрыдрыха Эбэрта. А гэта магло б быць, калі б беларускі бок быў больш ініцыятыўным. У супрацоўніцтве мы можам быць толькі прагматыкамі. Калі браць Шрэдэра, ён ёсьць прагматык. Гэта ён прадэманстраваў, сустракаючыся з Лукашэнкам".\n(Карэспандэнтка: ) "Зараз даводзіцца чуць пра тое, што бундэсканцлер ў часе перамоваў з расейскім прэзыдэнтам Пуціным артыкулюе тэму дэмакратызацыі Беларусі, выйсьця краіны зь ізаляцыі..."\n(Кётшаў: ) "Зразумела. Цяперашнія стасункі паміж Нямеччынай і Расеяй вельмі добрыя, і я ведаю, што беларуская тэма ў часе перамоваў Шрэдэра і Пуціна, сапраўды, артыкулюецца. Нямеччына актыўна падтрымлівае Расею ў тым, каб Масквой было знойдзенае аптымальнае рашэньне беларускага пытаньня. Дарэчы, з канцлерам Шрэдэрам я сустракаюся пэрсанальна, калі да нас прыяжджае дэлегацыя беларускіх сацыял-дэмакратаў. Я прысутнічаю пры сустрэчы лідэра нямецкіх сацыял-дэмакратаў зь беларускім. Канцлер Нямеччыны ведае аб'ектыўную сытуацыю ў Беларусі".\n(Карэспандэнтка: ) "Калі гаварыць пра прагматызм нямецкіх палітыкаў – вядома, што на ўзроўні афіцыйнага Менску і нямецкай дыпляматыі вядуцца перамовы наконт місіі АБСЭ ў Беларусі..."\n(Кётшаў: ) "Пра тыя перамовы, якія мне вядомыя. Яны ёсьць, аднак зазначу, мне невядома, наколькі яны могуць быць пасьпяховымі. Шкада, што такі выдатны дыплямат, як Эбэргарт Гайкен, зь якім можна добра супрацоўнічаць, не акрэдытаваны афіцыйным Менскам. Буду рэалістычнай: да 29 кастрычніка ніякіх посьпехаў у гэтым пытаньні ня будзе... Аднак пасьля 29-га перамовы будуць весьціся зноў. І будзе нейкі новы пачатак, хутчэй за ўсё, дэталёвае абмеркаваньне задачаў місіі, найгалоўная зь якіх –адсочваньне сытуацыі з правамі чалавека. Канечне, гэта тое, што не падабаецца любому ўраду. Аднак лічу, што місія будзе працаваць, але гэта будзе новы пачатак".\nНабліжаецца 85-я гадавіна Кастрычніцкай рэвалюцыі\nБеларусь уступае ў чарговую выбарчую кампанію


Semalt растлумачвае, як бясплатна выконваць аперацыі па выскрабанні\nСродак для выскрабання ў Інтэрнэце - гэта робат, распрацаваны для запуску вэб-старонак, каб атрымаць усе неабходныя дадзеныя. Content Grabber - гэта бясплатны інструмент выскрабання, створаны для апрацоўкі нават складаных тыпаў дадзеных.\nПерш за ўсё, вы можаце паспрабаваць пробную версію агента, каб пачаць працу. На працягу выпрабавальнага перыяду для вас можа быць распрацаваны індывідуальны, але просты вэб-скрабант. Аднак вам трэба разумець, што пробны агент створаны, каб прадэманстраваць свой патэнцыял і не можа адпавядаць усім вашым патрэбам. Акрамя таго, вы можаце знайсці толькі аднаго агента для аднаго сайта.\nКалі вам патрэбны вэб-агент выскрабання, які можа справіцца з некаторымі складанымі задачамі выскрабання, альбо вы хочаце саскрабаць дадзеныя з некалькіх сайтаў, вам прыйдзецца набыць яго платную версію. Аднак у гэтым артыкуле мы будзем казаць пра варыянты Content Grabber, якія вы можаце атрымаць бясплатна. Такім чынам, вы можаце запытаць бясплатны агент для выскрабання, адправіўшы электроннае паведамленне на demo@contengrabber.com. Звычайна вы атрымаеце бясплатны агент на працягу 24 рабочых гадзін пасля адпраўкі запыту. Аднак гэта можа заняць больш часу, калі вы адправіце запыт у напружаны перыяд.\nКрокі, каб запытаць бясплатнае скрабаванне агента\nПерш за ўсё, вам трэба пазначыць стартавы URL. Гэта URL-адрас для вэб-старонкі, на якой ваш бясплатны агент пачне здабываць дадзеныя.\nВы павінны растлумачыць, якія дадзеныя вы хочаце атрымаць з вашага сайта. Самы эфектыўны метад дасягнення гэтага - прадастаўленне скрыншотаў на вэб-старонках з адлюстраванымі неабходнымі дадзенымі.\nВы павінны пазбягаць расплывістых інструкцый накшталт "усе дадзеныя павінны быць вынятыя з сайта", бо гэта, хутчэй за ўсё, тое, што вам сапраўды трэба. Аднак, калі высветліцца, што вам патрэбны літаральна ўсе дадзеныя на вашым сайце, скарыстайцеся Downloader Website замест Content Grabber.\nТаксама вам трэба пазначыць фармат дадзеных, які найбольш падыходзіць для вас. Звычайныя фарматы: XML, CSV і Excel.\nНаступным этапам будзе адправіць усю пералічаную вышэй інфармацыю на demo@contentgrabber.com і атрымаць адказ і выпіску ўзорных дадзеных на працягу 24 рабочых гадзін ці ў некаторых выпадках крыху больш.\nУсталюйце пробную версію Content Grabber, каб азнаёміцца з інструментам. Вы атрымаеце экспартаваны файл агента, які можна імпартаваць у Content Grabber, выбраўшы агента імпарту ў меню файла Content Grabber.\nЦяпер вы можаце скарыстацца агентам выскрабання з меню "Змест Grabber Run". Варта мець на ўвазе, што пробная версія спыніцца адразу пасля загрузкі 100-й старонкі.


Дабраславёныя тыя шчаслівыя людзі, якія не памятаюць аб якіх-то асаблівых правілах або дыетах і могуць ласавацца ўсім, што толькі прадаецца на прылаўках, не баючыся пры гэтым паправіцца. Але для ўсіх астатніх, не адораных гэтак выдатнай канстытуцыяй і здольнасцю засвойваць усё смачнае, не павялічваючыся ў аб'ёмах, існуе некалькі прысмакаў, якія можна есці ў разумных колькасцях, ня асцерагаючыся за фігуру. Адно з такіх вугляводны ласункаў – зефір.\nКолькі калорый у зефире – простым або з дадаткамі? У ста грамах прадукту змяшчаецца больш за 300 ккал. Аднак 100 грам зефіру – гэта даволі шмат, так што вялікі аб'ём кампенсуе каларыйнасць. У гэтым плане зефирки куды лепш шакаладкі. Вядома, яны застаюцца саладосцю, якую не варта есці пастаянна, але часам дазволіць сабе пару штук цалкам можна.\nСклад прысмакі напрамую ўплывае на ўласцівасці і на тое, колькі калорый у зефире. Працэс вырабу, у прынцыпе, даволі просты. Спачатку робіцца спецыяльная пюрэ, фруктовае або ягаднае. Наступны этап – гэта змешванне пюрэ з вызначаным колькасцю цукру і яечнымі вавёркамі. Апошняя стадыя – даданне жэлаціну, пекціну або агара. Пры гэтым кожнае з такіх желатиноподобных рэчываў характарызуецца рознымі карыснымі ўласцівасцямі і ўплывае на тое, колькі калорый у зефире. Яшчэ зефір багаты арганічнымі кіслотамі і жалезам.\nПекцін вырабляюць з яблыкаў, саспелых кавуноў або смачнай цукровых буракоў. Гэта вельмі карыснае рэчыва, ачышчальнае арганізм, выводзіць таксіны, шкодныя металы, змяншае ўзровень цукру і халестэрыну ў крыві. Зефір, прыгатаваны з даданнем пекціну, валодае паветранай, лёгкай сумессю і ледзь адрознай кіслінкай Што тычыцца агара, то яго здабываюць з багавіння, і таму ў ім шмат жалеза, ёду і калія. Зефір з ім больш шчыльны, не такі паветраны, і кіслінкай не мае. Жэлацін жа – прадукт жывёльнага паходжання, вылучацца з храсткоў і сухажылляў. Менавіта таму ён карысны пры ломкасці костак, пры залечивании расколін і пераломаў. Такое ласунак варта ёсць патроху, не задумваючыся, колькі калорый у адным зефире. Аднак у такім зефире можа адчувацца лёгкі прысмак мяса.\nГалоўная перавага зефирок: у гэтай выдатнай ласункі няма ніякіх тлушчаў, як, напрыклад, у шакаладзе і яго вытворных. Такія прысмакі, як зефір, мармелад і пасціла складаюцца толькі з адных вугляводаў. Але трэба памятаць, колькі калорый у зефире ў шакаладзе: бо даданне шакаладу да любых карысным ласункам толькі дадае калорый. Хоць гэта, безумоўна, вар'яцка смачна. Дарэчы, просты зефір таксама не варта ўжываць без усякай меры.\nВарта памятаць не толькі тое, колькі калорый у зефире, але і адрозніваць яго густ. Ванільны і просты белы зефір карысныя і бясшкодныя. А вось ружовы зефір, парэчкавы можа выклікаць у дзіцяці алергію, калі яго ўжывае якая корміць мама. Таму трэба быць вельмі асцярожнымі з зефірам, як і з любымі прысмакамі. Але пры ўсіх сваіх невялікіх мінусах гэта, несумненна, адно з найбольш карысных ласункаў. Спалучаецца зефір практычна з любой дыетай, проста трэба не перабіраць.


Тут заўжды малады, тут дзяцінства жыве — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n28.07.2018 27.07.2018 Марина Маглыш-Калинина931Комментарии on Тут заўжды малады, тут дзяцінства жыве\nМясціна, дзе ты нарадзіўся, для кожнага чалавека самая мілая, дарагая і прыгожая. Да яе з маленства прыкіпела душа – гэта той куточак зямлі, куды, дзе б ні жыў, заўжды хочацца вяртацца зноў і зноў. Тут усё да болю знаёмае і нават дыхаецца лягчэй. Бацькаўшчына заўжды жыве і будзе жыць ў сэрцах сваіх дзяцей.\nУ мінулую суботу жыхары вёскі Слабод-ка Старасвержанскага сельсавета ладзілі свя-та свайго роднага кутка. Гісторыя захавала мала звестак аб гэтым паселішчы, але вядома, што некалі вёска ўваходзіла ў склад Вялікага княства Літоўскага, затым Расійскай імперыі.\nВяскоўцы запрасілі шаноўных гасцей на сваё свята і сустрэлі іх караваем. А жывуць у гэтым населеным пункце прыгожыя і працавітыя людзі, якія ўмеюць і чалавека з дарогі прывеціць, і ў хату запрасіць, і малачком смачным напаіць. Рукі ў іх залатыя, сэрца шчырае, душа багатая і шчодрая. Ад двара да двара рухаўся людскі натоўп. Кожнай сям’і хацелася паказаць сваё ўменне ў прыгатаванні смачных страў, вызначыцца адметным рамяством. Вёсачка, у якой пастаянна пражываюць 37 жыхароў, нечакана здзівіла – асаблівай гасціннасцю сустрэлі прысутных гаспадары 17 падворкаў. Супрычыніліся да вяскоўцаў і дачнікі, якія пасябравалі з мясцовым насельніцтвам і сталі яго неад’емнай часткай. А такіх дамоў нямала. Спадчыннікі прыязджаюць на лета ў бацькоўскія хаты. Некаторыя купілі дамы пад дачы і вельмі задаволены: побач лес, рэчка, прыгожыя мясціны, дзе можна адпачыць ад гарадской мітусні і заняцца сваім любімым хобі.\nПадчас руху па вясковай вуліцы расказвала пра жыхароў, выступала ў ролі вядучай, Ніна Валя-р’янаўна Волк, якая ў маладыя гады працавала загадчыкам Слабодкаўскага сельскага клуба. Першай частавала гасцей самая старэйшая жыхарка Ніна Сямёнаўна Ермакова, якой у кастрычніку споўніцца дзевяноста гадоў. Яна тут нарадзілася, працавала ў калгасе цялятніцай. Яе суседка Людміла Валянцінаўна Сахута таксама шчыравала ў жывёлагадоўлі і хоць родам з Чувашыі, але ўжо трыццаць гадоў жыве ў Слабодцы. Сорак адзін год педагагічнага стажу ў Марыі Аляксандраўны Сачук, якая выкладала ў мясцовай школе гісторыю, а затым стала яе дырэктарам – паважаны ў вёсцы чалавек. Яе суседак Лідзію Іванаўну Пальчык і Таццяну Васільеўну Шпінь аб’ядноўвае тая акалічнасць, што родам абедзьве з Украіны. Выйшлі замуж за мясцовых хлопцаў і прыжыліся тут, пусцілі карані. Не цураліся цяжкай працы ў жывёлагадоўлі. Як, дарэчы, і Ганна Яўстафьеўна Сачук, Ніна Максімаўна Кужаль, Аліна Васільеўна Сачук, Вольга Васільеўна Скорбеж, Рэгіна Пятроўна Навіцкая, Ніна Аляксандраўна Сачук.\nГасцінна сустрэла гасцей сям’я старасты вёскі Алены Сачук. Алена Мікалаеўна працуе ў мясцовым магазіне і сумяшчае гэтую работу з працай на ферме. Добрая гаспадыня і выдатны арганізатар, карыстаецца аўтарытэтам у аднавяскоўцаў. Яе муж Юрый Канстанцінавіч рупіцца ў жывёлагадоўлі. Больш за 30 гадоў аддала працы на Слабодкаўскім аддзяленні паштовай сувязі Ірына Мікалаеўна Грыб, у мінулым актыўная ўдзельніца мастацкай самадзейнасці. Канстанцін Канстанцінавіч Пальчык усё працоўнае жыццё прысвяціў хлебаробскай справе. Пайшоў па слядах бацькі і сын Аляксей – адзін з лепшых механізатараў ААТ «Агранёманскі», які ўзнагароджаны сёлета медалём «За працоўныя заслугі». На самым ускрайку вёскі жыве старэйшая сямейная пара Уладзімір Андрэевіч і Алена Міхайлаўна Віцько, яны разам ужо 59 гадоў!\nЗатым свята працягнулася на імправізаванай сцэне. Слова прадаставілі старшыні раённага Са-вета дэпутатаў Сяргею Шэсцелю, які павіншаваў усіх са святам і адзначыў, што ў кожнага чалавека ёсць свая малая радзіма, і з узростам людзі цягнуцца да вёскі, бо тут як нідзе адчуваецца душэўнасць, цеплыня, жыве адчуванне ўзаемадапамогі і падтрымліваюцца традыцыі продкаў. Людзі вяртаюцца сюды жыць, і вёскі набываюць другое дыханне.\nПа традыцыі былі ўшанаваны падарункамі ветэраны працы, заслужаныя працаўнікі гаспадаркі і былыя работнікі іншых сфер вытворчасці, юбіляры. А таксама шаноўныя госці: ветэран вайны, былы старшыня мясцовага калгаса імя Андрэева Сямён Мікалаевіч Стома, які працаваў тут і дырэктарам школы, а таксама Мікалай Віктаравіч Пархімовіч – былы старшыня райвыканкама, які пачынаў у вёсцы сваю працоўную дзейнасць.\nПа выніках конкурсу на лепшае падвор’е старшыня Старасвержанскага сельвыканкама Марына Таяноўская ўручыла пераможцам сертыфікаты якасці, а таксама падзячныя пісьмы спонсарам, стараннямі якіх адбылося гэтае свята – дырэктару ААТ «Агранёманскі» Уладзіміру Жукаву, кіраўніку ТАА «БорЛясПрам» Ігару Шулякоўскаму, кіраўніку СФГ «Вечатарова» Аляксандру Курыльчыку. Выказала падзяку кіраўніцтву ДЭУ-135 і ТАА «Мой сад».\nКанцэртную праграму свята падрыхтавалі работнікі Старасвержанскага цэнтра культуры.


Брэст | Каталіцкі Веснік\nАрхив меток: Брэст\nБрэст адсвяткаваў 1000-годдзе з моманту заснавання гораду. Было запланавана шмат разнастайных мерапрыемстваў, аднак для вернікаў самае важнае месца ў праграме занялі адмысловыя набажэнствы за горад і яго жыхароў. У рымска-каталіцкай парафіі Узвышэння Святога Крыжа дзякавалі Пану за апеку над Брэстам, перапрашалі за спусташэнні святыняў на працягу гісторыі і прасілі аб здароўі для ўсіх жыхароў горада, паведамляе старонка парафіі. Таксама асаблівай ...\nЗ Брэста ў 16-дзённы шлях да абраза Маці Божай выйшлі 84 чалавекі. 16 чэрвеня стартавала пешая пілігрымка Пінскай дыяцэзіі Каталіцкага Касцёла “Брэст – Будслаў”. У дарогу даўжынёю 537 кіламетраў і 16 дзён выйшлі 84 чалавекі. Самаму маленькаму пілігрыму — усяго тры месяцы. Ён, вядома, будзе перасоўвацца ў вазку:) Па дарозе да групы далучаюцца вернікі з іншых гарадоў і вёсак, і ...\nЗа 16 дзён шляху да пілігрымаў будуць далучацца іншыя пілігрымы. Ужо 16 чэрвеня ў Будслаў выйдзе першая пешая пілігрымка. Пілігрымка з Брэста стане самай доўгай і адной з самых масавых. Па шляху да групы далучаюцца вернікі з іншых гарадоў і вёсак, і ў выніку ў Будслаў у складзе паломніцтва Пінскай дыяцэзііі прыходзяць 300-400 чалавек. Рэгістрацыя пілігрымаў, які выйдуць з Брэста, ...\n537 км за 16 дзён. Пілігрымка ў Будслаў выйдзе з Брэста\nУ гэтым годзе з Брэста зноў выйдзе пешае паломніцтва ў Будслаў. Юбілейную XXV пілігрымку Пінскай дыяцэзіі падоўжаць — са стартам з абласнога цэнтра. Удзельнікі пераадолеюць за 16 дзён — 537 кіламетраў! Такое ўжо практыкавалі ў 2015 годзе з нагоды 90-годдзя Пінскай дыяцэзіі, паведамляе Katolik.life Сёлета пілігрымка з Брэста, якая спыняецца ў Баранавічах, адначасова стане першай пешай пілігрымкай у баранавіцкі санктуарый Маці ...\nУ Брэсце вядуцца падрыхтоўчыя работы да ўсталявання помніка Бібліі\nУ Брэсце на перакрыжаванні вуліц Кірава і Пушкінскай вядуцца падрыхтоўчыя работы да ўсталявання помніка Бібліі. Узвядзенне помніка прымеркаванае да 500-годдзя айчыннага кнігадрукавання і выдання Бібліі Францішкам Скарынам, паведамляе krynica.info са спасылкай на virtualbrest.by. У план работ уваходзіць добраўпарадкаванне прылеглай тэрыторыі, насціл ходнікаў. На сцяне бібліятэкі, ля якой будзе ўсталяваны помнік, плануецца графіці на тэму кнігадрукавання. Работы плануецца завяршыць да канца лістапада. ...\nПершы ў Беларусі помнік Бібліі ўсталююць у Брэсце\nУ беларускім Брэсце ўсталююць помнік Бібліі, аб’яўлены адкрыты конкурс на распрацоўку эскізнага праекта. Помнік будзе прысвечаны выдадзенай у 1563 годзе Брэсцкай Бібліі. Ініцыятыва прымеркавана да 500-годдзя беларускага кнігадрукавання, якое адзначаюць у 2017 годзе. Помнік Брэсцкай бібліі плануецца ўсталяваць у абласным цэнтры на скрыжаванні вуліц Пушкінская і Кірава, паблізу абласной бібліятэкі імя Горкага, паведамляе Брэсцкі аблвыканкам. Брэсцкая біблія, выдадзеная на польскай мове, ...\nУ Брэсце 25 чэрвеня Апостальскі візытатар для грэка-католікаў Беларусі архімандрыт Сяргей Гаек асвяціў новы фасад царквы і душпастырскага цэнтра парафіі братоў-апосталаў Пятра і Андрэя. Павіншаваць грэка-католікоў прыйшлі рыма-католікі, пратэстанты, а таксама прадстаўнікі габрэйскай і мусульманскай супольнасьцяў Брэста. З віншаваннямі выступіў прадстаўнік аддзела па справах рэлігій і нацыянальнасьцяў аблвыканкама. Святочнай літургію ўзначаліў архімандрыт Сяргей Гаек, паведамляе Радыё Свабода. Асвячэнне новага фасаду грэка-каталіцкай царквы ...


Вялікі Шмат! - Гэты амерыканскі рытэйлер стварыў кампанія якія штодня дастаўлялі спажыўцам інфармацыю пра падарункі і здзелкі. Гэта творчая адзінка аб'яднала ў сабе галерэю змесціва, якая прагортваецца, з анімацыяй на кожным кадры, уключаючы унікальны аніміраваны святочны прадмет, каб яшчэ больш зацікавіць пакупнікоў. А Рабіце пакупкі зараз Затым кнопка закліку да дзеяння (CTA) прывяла да старонкі пакупкі прадукту. Гэта вельмі ўдалы твор у спалучэнні багатых медыя-магчымасцей і вясёлых, мудрагелістых вобразаў.\nSTIHL - міжнародны пастаўшчык электраінструментаў і акумулятараў выкарыстаў святочную тэматычную кампанію, у якой анімацыя адкрыцця была зменшана на стос сваіх пакетаў у колеры тэмы і электраінструментах. Націск CTA прывёў спажыўцоў да магчымага досведу, а святочныя агні былі нанізаныя вышэй, дзе вы можаце рабіць пакупкі праз тры розныя здзелкі. Далейшае ўзаемадзеянне прывяло гледачоў на старонку падрабязна пра прадукт і лакатар крам, каб знайсці бліжэйшага рознічнага прадаўца, які прадае іх прадукцыю. Гэтая кампанія выдатна спрацавала, спалучыўшы мультымедыйную анімацыю і інтэрактыў, каб стварыць прывабны блок, які кіруе інфармаванасцю пра прадукт / здзелку, а таксама выдатны інструмент для пошуку бліжэйшага дылера.


Моладзевы летнік на радзіме Васіля Быкава | Слонім Блог\nАвтор: admin 22 апреля, 2018\nУ Бычках — на радзіме Васіля Быкава — 19-24 чэрвеня пройдзе моладзевы летнік “Сакрэты беларускай культуры”, на які запрашаецца моладзь ад 18 да 30 гадоў. Удзельнікі змогуць сумясціць адпачынак, нефармальнае навучанне на свежым паветры ды працу па ўладкаванні тэрыторыі каля дома-музея пісьменніка.\nСёлета летнік ладзіцца ў трэці раз. Сярод выступоўцаў і лектараў школы былі Уладзімер Арлоў, Алесь Пушкін, Валярына Кустава, Франак Вячорка, Пятро Клюеў, Аляксандр Лукашук ды іншыя грамадскія і творчыя дзеячы.\nУдзельнікаў школы чакае насычаная цікавая праграма ды атмасфера: выступы экспертаў, музыкаў, культурніцкіх і грамадскіх дзеячаў; творчыя сустрэчы, гульні, майстар-класы; новыя знаёмствы.\nЗа будынкам школы Васіля Быкава зараз даглядае грамадскасць Віцебшчыны, а валанцёры працуюць над яе аднаўленнем. Да важнай справы спрычыняцца і ўдзельнікі летніка.\nАрганізатары забяспечваюць праезд і харчаванне ўдзельнікаў. Пражываць яны будуць у намётах на тэрыторыі сядзібы.\nУдзельнікам трэба запоўніць анкету да 5 чэрвеня.\nДадатковыя пытанні можна задаць праз мэйл: AITButsefal@gmail.com\nКатегории: Афиша, История, Новости, Общественная деятельность Метки:Беларусь, Летнік\nВ Слониме состоится самый яркий фестиваль страны »