Выпускны клапан высокай тэмпературы China Manufacturer\nПаваротны паваротны клапан,Высокая тэмпература,Сажавы клапан высокай тэмпературы\nBotou Youjian Environmental Protection Equipment Co. LTD. [Hebei,China] від дзейнасці: Manufacturer асноўныя рынкі: Africa , Americas , Asia , Caribbean , East Europe , Europe , Middle East , North Europe , Oceania , Other Markets , West Europe , Worldwide экспарцёр: 11% - 20% Certs: FAMI-QS, GB, ISO9001, ISO9002 апісанне: Паваротны паваротны клапан,Высокая тэмпература,Сажавы клапан высокай тэмпературы\nHome > прадукты > пылазборнік фітынгі > зорка разраднік > Выпускны клапан высокай тэмпературы\n Выпускны клапан высокай тэмпературы\nЗоркавы разгрузчык YJD-A яшчэ называюць электрычным разраджальным клапанам, які складаецца з трох частак: рухавіка, планетнага рэдуктара зубцоў (X) або цыклоіднага рэдуктара (Z) і разгрузчыка тыпу цмока. Ёсць дзве серыі і 60 тэхнічных умоў. Імпартныя і экспартаваныя фланцы маюць разрадны квадрат А і круглы разгрузчык. Зорны разгрузчык YJD-A з'яўляецца адным з найважнейшых прылад у сістэме выдалення пылу. Ён асабліва падыходзіць для пылу і дробных матэрыялаў. Ён добра абраны аховай навакольнага асяроддзя, металургіяй, хімічнай прамысловасцю, збожжам, цэментам, будаўніцтвам дарог, сушыльным абсталяваннем і іншымі прамысловымі праектамі.\nПытанні, якія патрабуюць увагі пры выкарыстанні зоркавага пагрузчыка YJD-A:\n1. Перад тым як выкарыстоўваць разраджальнік зоркі тыпу YJD-A, праверце колькасць змазачнага алею і тып алею ў рэдуктары, заменіце новае алей пасля месяца працы і мяняйце алей раз у год.\n2. Зорны разраднік YJD-A падключаецца да інтэрфейсу крыніцы паветра і правярае, ці не заблакаваны інтэрфейс староннімі рэчывамі, каб гарантаваць, што інтэрфейс чысты і роўны.\n3, перш чым выкарыстоўваць разгрузчык зоркі тыпу YJD-A, неабходна пераканацца, што кірунак павароту ротара знаходзіцца па гадзіннікавай стрэлцы (ад канца вала рэдуктара і той жа стрэлкі на корпусе зорачкі).\n4, перад выкарыстаннем зорнага разгрузчыка YJD-A, адкрыйце зорачную абалонку, каб праверыць герметычнасць ланцуга, рэгулярна правярайце падчас працы і дадайце адпаведную змазку ў ланцуг і зорачку адначасова.\n5, на працягу ўсяго працэсу выкарыстання зорнага разгрузчыка YJD-A падыдзе рэгуляванне клапана скіду, каб зрабіць ціск ўшчыльнення больш, чым ціск матэрыялу ў корпусе клапана 0,05 МПа. Гэты газ уяўляе сабой сціснутае паветра без алею і сухое.\n6. На працягу ўсяго выкарыстання зорнага разраду YJD-A крыніца газу ўшчыльняльніка заўсёды існуе, і крыніца газу можа адключацца толькі да закрыцця клапана.\nYJD-A зорны разгрузчык з'яўляецца асноўным абсталяваннем для выдалення пылу, падачы паветра і іншага абсталявання. Ён падыходзіць для парашковых матэрыялаў і сыпкіх матэрыялаў для аховы навакольнага асяроддзя і металургіі. Хімічны, збожжавы, харчовы і іншыя галіны прамысловасці шырока выкарыстоўваюцца.\nХарактарыстыкі зорнага тыпу разраджальніка YJD-A:\n1. Структура кампактная, форма прыгожая, а выкарыстанне зручна.\n2, бесперабойная праца, нізкі ўзровень шуму.\n3, дзякуючы адлегласці паміж падшыпнікам і скрынкай перадач, якія пакідаюць абалонку, высокая тэмпература і змазка значна палепшыліся.\n4, фабрыка таксама можа быць распрацавана і выраблена ў адпаведнасці з патрабаваннямі карыстальніка.\n5, гэты прадукт на заводзе зразумела, спецыяльнай змазкай для цыклічнага рэдуктара кантактных колаў, калі ласка, рэгулярна правярайце.\nСпіс спадарожных тавараў: Паваротны паваротны клапан , Высокая тэмпература , Сажавы клапан высокай тэмпературы , Квадратны паваротны клапан , Прамысловы паваротны клапан , Паваротны цэментны клапан , Квадратны запорны клапан , 75 кВт паваротны клапан


27.01.2020 / 11:36\nКрыніцы: Затрыманыя дырэктары ўсіх чатырох цукровых заводаў Беларусі абноўлена 21\nЗагадкавая гісторыя пра самалёт Мінск — Мюнхен, які пасадзілі ў Гродне, набірае новыя абароты.\nНагадаем, супрацоўнікі Гарадзейскага цукровага камбіната пацвердзілі Tut.by, што з рэйса знялі іх дырэктара Міхаіла Крыштаповіча.\nПасажыры самалёта казалі, што ў салоне нібыта агучвалася прозвішча «Руднік». Аднак, як выявілася, гаворка ішла пра Прудніка.\nМікалай Пруднік — дырэктар Слуцкага цукрарафінаднага камбіната. Крыніцы SlutskGorod паведамілі пра яго затрыманне.\nВідавочцы распавялі журналістам, што ў доме дырэктара завода ў суботу прайшоў ператрус. Мабільны тэлефон Прудніка сёння недаступны, на прадпрыемстве адказваюць: аб затрыманні кіраўніка нічога не вядома.\nПадобная сітуацыя і з яшчэ адным цукровым заводам, у Жабінцы. «Віртуальны Брэст» паведаміў пра затрыманне яго дырэктара Віктара Міронава.\nБлогер Нехта сцвярджае, што затрыманы і дырэктар чацвёртага, Скідзельскага камбіната. У прыёмнай прадпрыемства карэспандэнту «Нашай Нівы» паведамілі, што Дзмітрыя Ягорава на працы няма.\nА што, каралі цукровага буркавеньня і карамеля вырашылі скопам зваліць на гнілы Захад?\nБеларуские "цукерманы"хотели свалить все.


13 лістапада 2019Архіў...\nДвухдзённая міжнародная навуковая канферэнцыя "Лістападаўскія сустрэчы – ХIII" адкрыецца 14 лістапада ў БДУ (вул. Чырвонаармейская 6, аўд. 45). Пачатак у 11.00. Навуковае мерапрыемства праходзіць адзін раз у два гады і прысвечана памяці першых прафесараў БДУ, заснавальнікаў навуковых школ па арыенталістыцы, антыказнаўстве, рэлігіязнаўстве і медыевістыцы, акадэмікаў Мікалая Нікольскага (1877-1959) і Уладзіміра Перцава (1877-1960). Форум з'яўляецца адзіным профільным мерапрыемствам у Беларусі па вывучэнні пытанняў гісторыі старажытнага Усходу, антычнага свету, сярэднявечча і ранняга Новага часу.\nУдзельнікамі навуковых сустрэч стануць больш за 100 навукоўцаў-гісторыкаў, магістрантаў, аспірантаў, студэнтаў з Беларусі, Расіі, Украіны і Германіі.\nУ рамках канферэнцыі запланавана праца шасці секцый: "Гісторыя краін Усходу", "Гісторыя старажытнай Грэцыі", "Гісторыя старажытнага Рыма", "Гісторыя сярэдніх вякоў і ранняга Новага часу", "Гісторыя рэлігій", "Гісторыя славянскіх народаў у сярэднія вякі і ранні Новы час".\nПа выніках двухдзённай працы будзе апублікаваны зборнік матэрыялаў у Электроннай бібліятэцы БДУ і Навуковай электроннай бібліятэцы eLIBRARY.RU.\nАрганізатарам мерапрыемства выступае кафедра гісторыі старажытнага свету і сярэдніх вякоў гістарычнага факультэта БДУ.


Цеплаход «Міхаіл Фрунзе»: апісанне, водгукі\nРачныя круізы усё больш трывала заваёўваюць папулярнасць у расейцаў і турыстаў. Яны не толькі выкананыя рамантыкі і авантурызму, але, што самае галоўнае, бяспечныя і дазваляюць адчуць кантраст паміж гарадской мітуснёй і гарманічнымі, велічнымі расійскімі прасторамі. Цеплаход «Міхаіл Фрунзе» як раз створаны для займальных прагулак. Асаблівасцю яго з'яўляецца злучэнне адпачынку з санаторным лячэннем. Пазнаёмімся бліжэй з выглядам дадзенага сэрвісу і водгукамі бывалых падарожнікаў.\nЦеплаход «Міхаіл Фрунзе» пабудаваны ў 1980 годзе ў Чэхаславакіі. Ён уяўляе сабой четырехпалубное судна, абсталяванае сучаснай тэхнікай і навігацыйным абсталяваннем. У даўжыню цеплаход дасягае 135,7 метра, у шырыню - 16,8 метра. Максімальная хуткасць, якую ён развівае, складае 26 км / г. Дзякуючы тром магутным рухавікоў судна мякка ідзе па вадзе, выключаючы гайданку.\nДзівяць не толькі памеры цеплахода, але і дзіўна гарманічная, утульная атмасфера, якая пануе на ім. Дызайн вытрыманы ў марскім стылі, аднак ўбранне кают, залаў і іншых памяшканняў кажа аб раскошы і высокі статус сэрвісу.\n«Міхаіл Фрунзе» належыць ТАА «Водоходъ». У распараджэнні кампаніі яшчэ больш за два дзесяткі судоў. Яна лічыцца адной з самых буйных у Расіі, якія курыруюць круізы па буйных рачным артэрыях краіны.\nНа 300 пасадачных месцаў разлічаны цеплаход «Міхаіл Фрунзе». Каюты тут прадстаўлены шасцю відамі. Сярод іх дзве каюты класа «люкс» і шэсць класа «полулюкс». Астатнія ставяцца да экономварианту, адно-і двуместные, адно-і двух'ярусныя. Кожная каюта абсталявана санвузлом, душавой кабінай, кандыцыянерам, шафай для адзення, радыё і акном агляду. «Люкс» і «полулюкс» разлічаны на чатыры спальных месцы і дадаткова ўключаюць халадзільнікі і тэлевізары. Каюты «з падсяленнем» не прадугледжаныя. Кожная пакой надзейна зачыняецца знутры і звонку. Пасцельная бялізна і прадметы гігіены (шампунь, мыла, гель для душа) прадастаўляюцца адміністрацыяй.\nЦеплаход «Міхаіл Фрунзе» з'яўляецца не проста шпацырным суднам, але і мае статус санаторыя. На борце можна атрымаць кансультацыю прафесійных лекараў, а таксама аздараўленчыя працэдуры (фізіятэрапію, лячэбную фізкультуру, масаж). У здаровае харчаванне ўключаны фітачаёў і кіслародныя кактэйлі.\nТаксама для пасажыраў кругласутачна працуюць два рэстарана і два бара. Абслугоўванне ў рэстаранах пры поўнай пасадцы ажыццяўляецца ў дзве змены. Пры свабоднай рассаджвання дзейнічае «шведскі стол». На другі дзень круізу прадугледжана заказное меню. У барах можна знайсці багатае разнастайнасць напояў і бясплатны Wi-Fi-інтэрнэт.\nАкрамя гэтага, на борце дзейнічаюць музычная зала і чытальная салон, прасавальная пакой. Пазагараць можна на верхняй сонечнай палубе альбо ў салярыі. Для дзяцей прадугледжаны гульнявой клуб.\nМесца адпраўлення ў круіз - прычалы Ніжняга Ноўгарада, Масквы, Санкт-Пецярбурга, Самары, Казані. Дакладны адрас заўсёды паказваецца на пасадачных талонах. Па выбары кошт пуцёўкі можа ўключаць культурную праграму і экскурсійнае абслугоўванне. Дзеці ад двух да пяці гадоў знаходзіцца на цеплаходзе могуць бясплатна.\nШматгадовая практыка круізаў стварыла цудоўную рэпутацыю ТАА «Водоходъ». Але ў апошні час незадаволенасць пасажыраў стала прыкметна расці. У прыватнасці, на форумах і афіцыйным сайце кампаніі можна прачытаць непахвальныя каментары пра сэрвіс, які дае цеплаход «Міхаіл Фрунзе». Водгукі адзначаюць рэзкі ўздым цэнаў і пры гэтым падзенне якасці абслугоўвання. Сярод скаргаў:\nДрэнна наладжаная сістэма вентыляцыі і кандыцыянавання кают.\nСтаянкі нярэдка ажыццяўляюцца на брудных пляжах, дзе смецце і бітае шкло. На думку турыстаў, падобныя прыпынку здзяйсняюцца не для адпачынку пасажыраў на беразе, а ва ўгоду наведвання пэўных славутасцяў.\nНекаторым падарожнікам здаўся недастаткова ветлым персанал цеплахода. У прыватнасці, матросы, якія адмаўляюцца падымаць рэчы на судна, і бармэны, пастаянна занятыя і затрымлівалыя абслугоўванне.\nАднак станоўчых момантаў у водгуках ўсё ж пакуль больш. Пасажыры з удзячнасцю ўспамінаюць медыцынскі склад персаналу, якасны і добрасумленны падыход да сваёй справы. Да плюсаў аднесена і кухня на борце цеплахода, разнастайная, смачная, карысная. Дапаўняе ўсё гэта хараство чысціня на цеплаходзе, яго спакойны ход, камфартабельнае абсталяванне памяшканняў, свежае паветра і жывапісныя расійскія краявіды.\nАнтарктыка. Падарожжа На Край Света\n"Стройная постаць за 30 дзён" - трэніроўка Джыліян Майклс\nФікцыя - гэта выдумка, антыпод абсалютнай праўды\n"Мэрсэдэс", падобны на БМВ Х6: самая чаканая навінка нямецкага аўтапрама\nШто такое калаж, якія матэрыялы спатрэбяцца пры яго вырабе\nЧаму Іван Грозны забіў свайго сына Івана? Ці забіваў Іван Грозны свайго сына?\nЯк набраць масу худому хлопцу: праграма трэніроўкі. Як набраць цягліцавую масу худому\nЭўкаліпт-настойка - незаменны сродак пры простудах\nУзоры характарыстык на кіраўнікоў. Як правільна напісаць характарыстыку?\nТрохдзённая дыета для пахудання - наколькі яна эфектыўная?


Santong Rope - гэта гандлёвая кампанія або фабрыка? | Santong\nSantong Rope - гэта гандлёвая кампанія або фабрыка?\nЗ пастаяннай пагоняй быць адным з вядучых прадпрыемстваў у свеце, Шаньдун Santong Rope Co., Ltd была добра прызнаным пастаўшчыком дынамічных вяровак. Ён мае ўласную буйную фабрыку для вытворчасці. Ён абсталяваны вельмі сучаснымі машынамі для забеспячэння лепшай вытворчасці. З поўным абсталяваннем ён, як правіла, прапануе больш даступны кошт на прадукт, які вы хочаце.\nШаньдун Santong Rope Co., Ltd разглядаецца як спелы і надзейны вытворца, назапасіў шматгадовы вопыт у вытворчасці мяккіх кайданаў. Серыя вяроўкі для лазання па дрэвах Santong Rope ўключае некалькі тыпаў. Энергаспажыванне, заснаванае на вытворчасці сінтэтычных вяровак для лябёдкі SanTong, значна знізілася з-за тэхналагічных удасканаленняў і мер па энергазберажэнні. Ён мае дадатковыя аксэсуары, такія як стужкі, ліпучкі і гаплікі. У кантэксце шматлікіх вытворцаў, якія патрабуюць павышэння прадукцыйнасці, гэты прадукт атрымаў шырокае распаўсюджванне ў многіх галінах прамысловасці. Ён вельмі наладжваецца з пункту гледжання даўжыні, дыяметра і колеру.\nШаньдун Santong Rope Co., Ltd надае вялікую ўвагу развіццю прафесійнай практыкі і інавацыйнай свядомасці. Тэлефануйце зараз!\nПЕРЕД Дзелавой тып Santong Rope\nЯкі працоўны час Santong Rope? ДАЛЕЙ


23 красавік 2012, 19:49\nВёска Пяцігодка — паселішча па-свойму ўнікальнае. Мяркуйце самі. Тут няма ніводнага помніка архітэктуры. Краявіды вакол вёскі нічым асаблівым не вылучаюцца. Сама вёска вельмі маладая, бо ўтварылася падчас калектывізацыі, у 30-х гадах, калі ліквідавалі хутары. І разам з тым Пяцігодку можна сьмела назваць візытнай карткаю краіны. Бо Пяцігодка ляжыць перад самай узьлётна-пасадачнай паласой нацыянальнага аэрапорту «Мінск». І яе шыфэрныя дахі — гэта першае, што бачыць пасажыры, якія сядзяць каля правых ілюмінатараў.\nЯ таксама ня раз бачыў Пяцігодку з вышыні, і кожнага разу яна выклікала ў душы сум. Разам з жалем да яе насельнікаў. Як гэта — жыць пад няспынным узьлётам?\nАказалася, што галоўная праблема пяцігодкаўцаў — гэта не самалёты. А сталая пагроза зносу і перасяленьня. Справа ў тым, што на месцы Пяцігодкі даўно павінна была зьявіцца яшчэ адна ўзьлётная паласа. Пра гэта мне распавяла стомленая кабета, якая ўскопвала свой гарод.\n— Гэта яшчэ праекты савецкіх часоў. 70-х гадоў. Адну паласу пабудавалі, другую — не. Праекту зацьверджанага няма. Літаральна тыдзень таму тут былі прадстаўнікі Смалявіцкага райвыканкаму. Людзі задавалі пытаньні. Бо далі ж участкі, людзі завезьлі будматэрыялы. Але старшыня райвыканкаму сказаў — забароны на будаўніцтва няма. Але ў той жа час усе гавораць пра будаўніцтва другой паласы.\n— Вы знаходзіцеся...\n— У падвешаным стане. Колькі існуе аэрапорт, столькі і гавораць, што Пяцігодку будуць зносіць.\n— А блізкасьць аэрапорта, яна на жыцьці адбіваецца?\n— Над намі лётаюць часта. Мне яно не замінае. А як кажа адзін — «Хацеў бульбай кінуць. Сволач, ляціць прама над вёскай».\nХацеў бульбай кінуць. Сволач, ляціць прама над вёскай.\nСусед кабеты, пяцідзесяцігадовы высокі мужык, працуе ўсё жыцьцё ў аэрапорце кіроўцам. І яму якраз не хапае колішняга гулу.\n— Прывыкаеш да ўсяго. Мы ўжо ня чуем іх. Калі адразу пабудавалі паласу, то так. Але тады і вылетаў вельмі многа было. Але ж тады і шумныя самалёты былі. А цяпер «Боінгі». Спакайнейшыя.\n— Вы памятаеце блаславёныя часы «Аэрафлёту».\n— Часы застою. Танныя былі білеты.\n— А вылетаў тады колькі было на дзень?\n— Тады многа было. Хоць і цяпер летам сотня бывае вылетаў і прылётаў. Саюз распаўся, і тут развал пайшоў. Паўсюль усё распалася. Ня толькі ў нас, але і за мяжой.\nА вось сярэдняга веку гаспадара невялікай камяніцы будучы знос вельмі нават хвалюе.\n— Іншае пытаньне, што яны дадуць. Участак ці кватэру ў Сокале. Яны ж нічога не сказалі. Гэта больш за ўсё людзей цікавіць.\n— А як вам тут жывецца? Тут ня шумна над вамі?\n— Шумна. Справа ў тым, што самалёты парушаюць. Боінгі моцныя. Заходзяць на пасадку, і, каб паліва эканоміць, над дамамі лятуць. І спускае прадукты згараньня. Падае ўсё на гарод, на зямлю.\n— Ага, як у вайну.\nМой суразмоўца — чалавек інфармаваны. Як ужо большасьць людзей працаздольнага ўзросту. Навіны ён чытае на «Хартыі» і «Партызане». Наведваецца і на сайт нашага радыё. БТ не глядзіць. Але інфармаванасьць, на жаль, пакуль не трансфармавалася ў жаданьне дзейнічаць. Мы гаворым напярэдадні 25-га сакавіка. Пра мітынг і шэсьце мой суразмоўца таксама інфармаваны. Але ехаць у сталіцу ў гэты дзень не зьбіраецца.\n— Вы заўтра, 25-га, ня пойдзеце на плошчу Бангалор?\n— Я? Напэўна, не.\n— Вы ня бачыце ў гэтым сэнсу?\n— Напэўна, так. Калі б там было сто тысяч, і быў упэўнены, то канечне. А так... І, па-другое, ёсьць жа што губляць яшчэ.\n— А вы працуеце на дзяржаўнай службе?\nАдзіныя старажылы Пяцігодкі, якія жывуць тут ад самага пачатку вёскі, — сям’я Аляксандра і Ганны Вяргейчыкаў. Абое нарадзіліся на хутарах. Яму 91 год, яна на пяць гадоў маладзейшая. Іхні сын Уладзімір, які жыве ў Менску і прыехаў наведаць бацькоў, сустрэў мяне як апошнюю надзею. Бо шмат чаго накіпела.\n— Па тэлевізары ўсё прыгожа паказваюць. Вэтэранам вайны дапамагаюць школьнікі. Старшыня хоць бы адзін раз прыехаў да вэтэрана вайны. Прывязіце дроў старому, во, як маразы былі. Каб стары не замерз. А па тэлевізары прыгожа. Ідзе Дзень Перамогі. Што яны дапамаглі вэтэрану?\n— Нічога. Дроў — і тых. Вось, калі Лукашэнку ў прэзыдэнты выбіралі, прывезьлі зімой, пад вароты выгрузілі асіньніку. Ну няўжо за клець цяжка завезьці? Тры мэтры. Ай, калі расказаць усё... Як на старога брыкет нелегальна, подпісы рабілі, выпісвалі.\n— Гэта дзякуючы вэтэрану яны яшчэ нейкія свае левыя...\n— Так. Яны яшчэ круцяць нешта.\n— Стары кажа, калі быў у Сталінградзе, Жукаў казаў — калі вы адстаіце Сталінград, вы будзеце квітнець і пахнуць.\n— Усё для нас будзе.\n— Вы былі ў Сталінградзкай бітве?\n— Так. Я прызываўся ў 40-м. А ў 46-м дамоў. Я быў у Сталінградзкім катле. У 38-й арміі. Артылерыст. Там цэлую зіму неба чырвонае было. Страшна. Ні ўдзень, ні ўночы не было сну.\nСтары Аляксандар Парфенавіч — высокі, моцны дзед, зь велізарнымі сялянскімі далонямі, з дабрадушным тварам, пачаў узгадваць зіму 42-га.\n— Песьня была «Волга-матушка». Прыняла людзей яна. Немец пачаў бамбіць драўляныя пабудовы. Жанчыны зь дзецьмі. Куды ім дзявацца? На Волгу пераправіцца. А самалёты «Мэсэршміт» на брыючым палёце. І ў Волгу. Сек людзей. Перапраўляцца праз Волгу трэба было. Разварочвалі людзей, каб заехаць на паром. І па людзях ехалі.\n— А дзе вы скончылі вайну?\n— Каля Вены. З Адэсы на Румынію пайшлі. Баўгарыю, Югаславію, Вэнгрыю і Аўстрыю. Во які шлях быў.\n— Гэта вы так прайшлі.\nУ размову ўступае жонка, Ганна Антонаўна.\n— Кажуць — «перасяленьне». Мы кажам, хай бы забралі гэты дом. А нам бы далі ў Смалявічах. Урача выклікаць. Я зь ціскам ужо колькі гадоў. Калі хочаш якую фэльчарку выклікаць, дык ня выклічаш. І паехаць не паедзеш.\nЯк прыгожа на экране тэлевізара выглядае шэсьце вэтэранаў па галоўным праспэкце сталіцы на 9-га траўня! Але ёсьць тое, чаго тэлегледачы ня бачаць. Аказваецца, Дня Перамогі ня менш за вэтэранаў чакаюць менскія алькаголікі.\n— Ён раней пастаянна сядаў і ехаў туды. На 9-га траўня. Цяпер ужо пастарэў і ня едзе. Яны па Плошчы Перамогі пройдуць. І дзе магазін «Акіян», ім бясплатна давалі выпіць. А там стаяць розныя бамжыхі. Кажуць: «Дзед, скажы, што я твая ўнучка». Каб выпіць там. Ён яе знаць ня знае. Але заводзіць, яна са старым сто грам выпівае. Прыяжджае — і тут жа дома дакладвае. Я кажу: «Нашто ты іх вядзеш?»\n— Няхай яна вып’е.\n— І многа вы людзей так напаілі?\n— Ну, ня я ж адзін быў. Там чапляюцца і да другіх хлопцаў.\n— Ён ужывае і зараз. 90 гадоў. Дзякуй Богу, нармальна.\n— Эліксір жыцьця.\n— Глыток глынеш гарэлкі, і ўсё прамывае. Дыхаць. Усё адпускае.\nУладзімір так узьеўся на мясцовыя ўлады, якія не клапоцяцца пра сапраўднага вэтэрана, што хоча нанесьці візыт у высачайшае прысутнае месца.\n— Я зараз абазьліўся. Кажу, забяру старога і завязу прама ў лукашэнкаўскую адміністрацыю. І хай яны паглядзяць, хай ён ім раскажа. Можа, Лукашэнка ня знае пра іхныя дзялы. Там пасаджу і скажу: выклікайце ўвесь свой АМОН. Біце яго, што хочаце рабіце. Яму ўжо ўсё роўна.\nНаўрад ці, канечне, Вяргейчык паедзе на вуліцу Карла Маркса. Але, можа, голас старога салдата пачуюць сацыяльныя чыноўнікі Смалявіцкага райвыканкаму. І ўзгадаюць пра яго існаваньне ня толькі напярэдадні сьвята...


Сённяшняя язда сродкамі нашай тутэйшай публічнай міжгародняй камунікацыі нагадвае пагоню за ўцякаючым нашым непрацяглым нядаўнім мінулым. Цягам некалькіх дзесяткаў гадоў наша эфемерная „камуна” сяк-так наладзіла мабільнасць тутэйшага насельніцтва дзеля неабходнай сучаснаму прагрэсу ўрбанізацыі. Урбанізацыя тутэйшага насельніцтва здзейснілася і ягоная мабільнасць перакацілася ў новыя гарызонты — ад нядаўняй масавай мабільнасці асталіся ў нас бадай толькі слабеючыя канвульсіі...\nКалі ўлажу ў аўтобус, што раніцай едзе ў Дарожкі, там ужо прысутны адзін пасажыр, а я — другі. Прыпынак перад Юхнаўцом сядае пажылая жанчына, якая і да Юхнаўца не даязджае, злазячы з машыны каля тамашніх могілак. Я знімаюся з аўтобуса ў Злотніках...\nЗлотніцкая вуліца адыходзіць ад шашы з Беластока ў Дарожкі і Войшкі. Побач сутыкнення гэтых дзвюх камунікацый невялікая драўляная капліца прысвечаная Іаану Хрысціцелю, завершаная візантыйскім крыжом. Пастаўленая яна там сто дваццаць гадоў таму. Гэта дастатковы час дзеля таго, каб людская памяць расцярушыла інтэнцыю яе ўзвядзення; магчыма, што яна ўзводзілася як універсальная малітоўная панацэя ад тых усялякіх бед, якія ў той час трывожылі людскія душы. Вось адны звесткі падаюць, што людзі паставілі яе як абярэг ад прыродных стыхій пасля таго, як у 1888 годзе разгулялася там тарнада з градабоем. Іншыя ж звесткі мяркуюць, што гэта падзячная ахвяра за цудоўнае выратаванне цара Аляксандра ІІ з (...)


МЗС: Перамовы з ЕЗ аб спрашчэнні візавых працэдур зацягнуліся | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМЗС: Перамовы з ЕЗ аб спрашчэнні візавых працэдур зацягнуліся\nПерамовы з Еўразвязам аб спрашчэнні візавых працэдур зацягнуліся, заявіў прэс-сакратар МЗС Анатоль Глаз.\nПаводле яго слоў, Беларусь не першы год вядзе працу па заключэнні пагаднення аб спрашчэнні візавых працэдур з ЕЗ. Праектам дакумента прадугледжваецца зніжэнне кошту шэнгенскіх віз з 60 да 35 еўра, выдача бясплатных віз асобным катэгорыям грамадзян (удзельнікам культурных, навуковых, гуманітарных праграм) і ў цэлым спрошчаны парадак падачы дакументаў.\n„Аднак перамоўны працэс сапраўды зацягнуўся, — лічыць прадстаўнік знешнепалітычнага ведамства. — Нашы партнёры выказалі шэраг патрабаванняў, якіх няма ў аналагічных пагадненнях ЕЗ, напрыклад, з Арменіяй або Азербайджанам. У прыватнасці, пра неабходнасць падачы дакументаў выключна праз візавыя цэнтры, што, вядома, прывядзе да падаражання візавых працэдур”.\n„Такія ўмовы ў значнай ступені палітызуюць пытанні ўзаемных паездак і ставяць нашых грамадзян у няроўныя ўмовы, таму нам складана з імі пагадзіцца. Маем намер працягваць працу з партнёрамі з ЕЗ з мэтай выпрацоўкі палажэнняў, што не дыскрымінуюць нашу краіну, і заключэння дагавора на камфортных для грамадзян Беларусі ўмовах”, — заявіў прэс-сакратар.\nПаводле яго слоў, тэрміны правядзення чарговых кансультацый па праекце ўзгадняюцца.\nГлаз таксама адзначыў, што рашэнне паслоў краін — членаў ЕЗ аб пачатку перамоваў з Еўрапарламентам па карэкціроўцы Візавага кодэкса з’яўляецца часткова чарговым этапам працэсу ўзмацнення яго строгасці. „Напрыклад, сярод прапанаваных змяненняў плануецца ўсталяваць перыяд падачы візавых заявак не пазней, чым за 15 дзён да паездкі. Могуць быць уведзеныя агульныя патрабаванні да выдачы шматразовых віз тэрмінам дзеяння ад 1 да 5 гадоў для пастаянных заяўнікаў. Праўда і тое, што консульскі збор можа павялічыцца да 80 еўра. Будуць і іншыя змены”, — адзначыў прэс-сакратар.\n„Безумоўна, — працягнуў ён, — карэкціроўка ўласных візавых правілаў — унутраная справа Еўразвяза. Аднак гэтая ініцыятыва ЕЗ непасрэдна адаб’ецца і на нашых грамадзянах, якія жадаюць наведаць краіны шэнгенскай зоны. Мяркуючы па некаторых падыходах, такі варыянт развіцця падзей нашы партнёры не выключаюць, таму да яго трэба быць гатовымі”.\n„Мы жа паслядоўна і на справе выступаем за спрашчэнне ўзаемных паездак. Дастаткова адзначыць наша аднабаковае рашэнне аб увядзенні пяцідзённага бязвізавага рэжыму для грамадзян краін Еўрасаюза”, — падкрэсліў прадстаўнік знешнепалітычнага ведамства.\nКаментар Анатоля Глаза з’явіўся пасля звароту партала onliner.by з пытаннем: „Якім чынам закране грамадзян Беларусі нядаўняе рашэнне паслоў краін — членаў ЕЗ аб пачатку перамоваў з Еўрапарламентам па карэкціроўцы Візавага кодэкса?”


Pawet: Лесік Язэп. Бітва пад Грунвальдам у апісаньні кронікі Быхаўца, Длугоша, Бельскага i інш.\nЛесік Язэп. Бітва пад Грунвальдам у апісаньні кронікі Быхаўца, Длугоша, Бельскага i інш.\nАўтар: Лесік Язэп,\nКрыніца: Лесік Язэп. Бітва пад Грунвальдам у апісаньні кронікі Быхаўца, Длугоша, Бельскага i інш. // Спадчына №4-1996. С. 142-163.\nДрукуецца паводле: "Адраджэньне". Літаратурна-навуковы весьнік Інстытута беларускай культуры. Менск, 1922 г.\nБітва пад Грунвальдам, разьбіўшая крыжацкія сілы, прыпыніла націск немцаў на славянскія землі ад усходу i тым зьмяніла гістарычную долю ўсяе Эўропы. Гэтая вайна з немцамі вялася злучанымі беларуска-польскімі сіламі з беларусінамі-правадырамі на чале - каралём польскім Уладыславам-Ягайлам i вялікім князем беларускім Вітаўтам. Дзеля гзтай прычыны Грунвальдзкая бітва становіць для беларусінаў ix нацыянальна-гістарычную цікавасьць.\nНашая кроніка па сьпіску Быхаўца, час напісаньня каторай адносяць да другое палавіны XVI-га ці к пачатку XVII-га веку, апісуе бітву пад Грунвальдам даволі дакладна i параўнальна з польскімі апісаньнямі найбольш бесстаронна. Тут няма драбніц, няма тэй асабістасьці ў апісаньні, якой праняты польскія кронікі, але асноўныя, важнейшыя мамэнты гэтага вялізарнага, як на той час, бою, зазначаны добра. Вось гэтае апісаньне:\n"У лета ад пачатку сьвету шэсьць тысячнае дзевяцьсотнае дваццаць первае, а ад Божага нараджэньия тысяч чатырыста дванаццатае  пачалася валька каралю польскаму Ўладыславу Ягойлу, а брату яго вялікаму князю Літоўскаму Вітальту з немцы прускімі. I сабралі межы сабою войскі вялікія з обу старой: кароль Ягойла са ўсімі моцамі каруны Польскае, а князь вялікі Вітальт са ўсімі сіламі літоўскімі, рускімі i з многімі татары ардынскімі. А містр прускі так-жа з моцамі сваімі i ca ўсею Рэчаю Нямецкаю. I калі ўжо ўсе войскі з обу старой былі пагатове, тагды кароль Ягойла i князь вялікі Вітальт цягнулі ку бітве ўсё ляснымі а злымі дарогамі, а поля роўнага а шырокага не маглі меці, гдзе-бы ся мелі ку бітве застанавіці, ніжлі толька былі полі роўныя, а вялікія пад местам нямецкім пад Дуброўным. I бачылі то немцы, іж ляхове i Літва з так вялікімі войскі не маглі нігдзе індзе выцягнуці, толька пад тыя полі, i для таго капалі ямы i прыкрывалі зямлёю, іж-бы ў ніх коні i людзі падалі, - i калі ўжо кароль Ягойла i вялікі князь Вітальт з войскі перацягнулі оныя лясы i прышлі ўжо на тыя Дуброўскія полі. Тагды гэтман быў найвысшы ва войску Ягойлавым пан Сокал Чэх, а дворчы гэтман быў пан Спытак Спытковіч; а ў Вітальтаве войску старшы гэтман быў князь Іван Жэдавід, брат Ягайлаў i Вітальтаў, а дворны гэтман пан Ян Гаштольт. I как пачалі оныя вышэй пісаныя гэтмановае людзі шыкаваці, а а(б) тых ямах нічога ня ведалі, што па ніх немцы пакапалі, а так шыкуючы войска найвысшыя гэтманове - князь Іван Жэдывід  а пан Сокал - у ямы паўпадалі i ногі сабе паламалі i вельмі абразіліся, з чагож i памерлі. І ня толька адны гэтманове, але i многім людзям ад тых ям шкода вялікая ся стала, I відзячы то кароль Ягойла i князь вялікі Вітальт, іж гэтманове ix найвысшыя ў прыгоду папалі, i на тых месцах зася двох гэтманаў кароль абраў i паручыў пана Спытка, а пана Яна Гаштольта на Сокалава месца, а Вітальт устанавіў Я на Гаштольта, - абралі i казалі войска шыкаваці i гуфы  ку бітве станавіці, а оных ям здрадлівых вараваці . А затым тыя гэтманове, войска сшыхаваўшы, пацягнулі ку бітве, а немцы такжа відзячы то, пачаліся з німі патыкаці. І пачалася бітва з параньня межы немцы i войскі літоўскімі, i многае множаства з обу старой войска літоўскага i нямецкага пала. Патом відзячы князь вялікі Вітальт, што войска яго сільна многу пабіта, а ляхове ім жаднае помачы ўчыніць не хацяць, i князь вялікі Вітальт прыбег да брата сваяго караля Ягойла, а он мшы слухаець. А он рэк так: "Ты мшы слухаеш, а князь i Панове брацьця мае мала ня ўсе пабіты ляжаць, а твае людзі жаднае помачы ім учыніці не хацяць". А он яму паведзіў: "Мілы браце! жадным абычаем іначай учыніці не магу, толька мушу даслухаці мшы". I казаў гуфу сваяму каморнаму па ратунак пацягнуці, каторыжа гуф войску літоўскаму помач пацягнуўшы i пашоў з войскі літоўскімі i немец на галаву паразіў, i самога містра i ўсіх кунтараў яго да сьмерці пабілі i бясчысьленае множаства немцаў паймалі i пабілі. А іныя войскі ляцкія нічога ім не памагалі, толька на то сматрэлі. А затым усіх ix паразіўшы i многія гарады i землі ix пабраўшы, а астатак на канец выпленіўшы i выпаліўшы i пусту землю ўчыніўшы i з вялікаю чэсьцю i з нявымоўным звыцяжствам i на ўвесь сьвет знамянітую славу асягнуўшы, зася да сваіх земль даехалі. I палавіцу харугвей нямецкіх i борады - містраву i ўсіх кунтараў яго з мертвых адабраўшы - i палавіцу ўзялі да Польскі, а палавіцу да Літвы, гдзе-ж тыя борады i харугвы ix у замку кракаўскім у цэркві сьвятога Станіслава, а ў Вільні такжа ў сьвятога Станіслава завешаны суць" .\nУ польскага гісторыка Длугоша (1415-1480) бітва пад Грунвальдам апісана больш шырока й дакладна. Длугош шмат чаго мог чуць сам ад навочных сьведак гэтага пабоішча, бо жыў ён яшчэ ў тыя часы, калі памйць аб гэтай вайне была жывым апавяданьнем у вуснах яго сучасьнікаў. Апрача таго, Длугош меў магчымасьць карыстаць з усіх тагочасных пісаных крыніц. Ён меў пад рукою ня толькі даўнейшыя рочнікі (запісы па гадох, летапісі) i кронікі польскія, беларускія, нямецкія, але, як сам кажа, - "вышукаў i выведаў усё, што па касьцёлах, па складах літаратуры ў розных мясцох было параскідана". Кажуць, што ніхто ва ўсёй сярэднявечнай Эўропе ня мог параўнацца з ім у справе дакладнейшага зьбіраньня гістарычных крыніц. Адгэтуль відаць, што гістарычныя ведамасьці Длугоша павінны мець вялікую вартасьць. На жаль, чалавек ён быў старонны (тэндэнцыйны). Ён часам наўмысьля не казаў праўды i сьвядома абмінаў здарэньні, няспрыяючыя яго польскаму патрыатызму, i нават пазваляў сабе перайначваць ды перакручваць некаторыя гістарычныя выпадкі. Прыкладам кажучы, Длугош добра ведаў, што на Літве ў Жмудзі яшчэ задоўга да 1386 году (год шлюбу Ягайлы 3 Ядвігай i першай асабовай вуніі Літвы-Беларусі з Польшчай) было пашырана хрысьціянства ўсходня-грэцкага вызнаньня. Таксама ён добра ведаў, што Альгерд (Аляксандр) i другія літоўскія (беларускія) князі былі хрысьціяне, але грэцкага вызнаньня, што не падабалася яму, як гарачаму каталіку. З гэтай прычыны ён маўчьшь i нічога ня піша аб гэтым у сваёй гісторыі-кроніцы, дзеля таге, каб уся заслуга насаджэньня веры хрысьціянскай на Жмудзі пайшла на карысьць польскага р.-каталіцкага касьцёлу i Польшчы. Будучы вялікім патрыётам, Длугош літаратурна змагаўся з немцамі-крыжакамі за права Польшчы лічыцца першым апосталам схізматычнай, а значыць паганскай, Літвы. Дзеля гэтага ён удаваў Ягайлу за чалавека дзікага, выхаванага ў схізматычным паганстве, хоць ведаў, што гэта няпраўда. Пераход Ягайлы з грэцкага вызнаньня ў рымскае - з праваслаўя ў каталіцтва - Длугош перадае ў такіх хітрых словах: "Быў ён сын Альгерда, князя літоўскага, а прозьвішча Ягела, ад маткі Марыі, дачкі князя цьверскага, каторы быў вызнаўцам грэцкага касьцёлу... З ласкі i міласэрдзя Бога, каторы яго ў лік прававерных хрысьціян дапусьціць спадобіў, пралатамі i панамі польскімі з цемнаты паганскай да сьвету веры навернуты, прыняў хрэст i адтрымаў імя Уладыслаў"... Мы бачым, што хрысьціянства Ягайлы адсунута аж да цьверскага князя-схізматыка, а далей сьмела гаворыцца, што "Ягайла з цемнаты паганскай да сьвету веры навернуты", бо жыў ён на Літве i быў князем Літоўскім, а Літва ў прадстаўленьні эўрапэйцаў была паганская, - у гэтым запэўнілі Эўропу немцы-крыжакі, каб апраўдаць свой "націск на ўсход". Длугош толькі карыстае з гэтага гістарычнага падашуканства.\nТак асьвятляць справу дзеля сваіх патрыатычна-польскіх мэт Длугош навучыўся ад крыжацкіх кронікараў. Крыжакі сьвядома ўдавалі перад Эўропай усю гістарычную Літву за паганскую дзеля таго, каб свае захватніцкія імкненьні на ўсход апраўдаць пашырэньнем хрысьціянства сярод "паганых літвінаў". Гэтым тлумачыцца й вядомая камэдыя з князем Гедамінам, учыненая крыжакамі. Гедамін з айца-маткі быў хрысьціянін грэцкага вызнаньня, на імя Гегемонік, i яму сапраўды ня трэ было хрысьціцца. Гутарка магла быць хіба аб пераходзе з праваслаўя ў каталіцтва па цяперашняй гэрміналёгіі, але крыжакі перасалілі, выставіўшы яго перад папам паганінам. Зразумела, што гэта крэпка абурыла Гедаміна, але крыжакі i яго поўны ўласнай павагі адказ папе пастараліся апаганіць, дадаўшы туды чорта, каб паказаць, што раз чалавек клянецца чортам, то ў Бога ня верыць. Пішуць, нібыта Гедамін адказаў папскім паслом гэткімі грубымі словамі: "Калі я казаў, што хачу хрысьціцца, то няхай мяне сам чорт хіба хрысьціць". Такі адказ патрэбен быў не Гедаміну, а крыжаком, каб апраўдацца ў сваім падашуканстве.\nНя гледзячы на зазначаныя хібы ў Длугоша, як староннага кронікара, яго гістарычныя ведамасьці маюць вялікую вартасьць. Яны заслугуюць увагі, як збоку свае надворнай дакладнасьці, так i жывасьцю ў апісаньні. З кронікі Быхаўца відаць, што патрэбнай на вайне згоды ў злучаным беларуска-польскім войску ня было, i хоць у Длугоша нельга шукаць справядлівага асьвятленьня справы, але надворны бок бітвы пад Грунвальдам апісаны ў яго жыва, вобразна й цікава.\nСам Длугош пісаў па-латыні. Яго апісаньне Грунвальдзкай бітвы падаецца тут у перакладзе з польскай мовы. Пераклад зроблен па скарочанаму тэксту з "Гісторыі Польскае Літаратуры" Я.Хжаноўскага.\n"Бітва пад Грунвальдам. У аўторак, у дзень Разасланьня апосталаў, 15-га ліпня, кароль Уладыслаў пастанавіў выслухаць перад сьветам сьвятую імшу, але з прычыны вялікага й гвалтоўнага ветру нельга было так скора, як наказана было, паставіць i разгарнуць намёт (шацёр), у каторым звычайна адбывалася набажэнства, бо як толькі прабавалі паставіць намёт, то вецер зараз-жа зрываў разгорнутыя палотны. Скора й дзень настаў, а вецер пачаў падымацца яшчэ больш. I калі ўжо нельга было, з прычыны бязупыннай завеі, устанавіць каралеўскай капліцы, то кароль, паслухаўшы рады вялікага князя Александра (Вітаўта), рушыў абозам і, прайшоўшы двухмілёвую адлегласьць, адкуль ужо відаць былі палаючыя навокала сялібы ворага, стаў на палёх вёскі Руды й Грунвальда, што мелі ўславіцца наступнай у той дзень бітвай, ды паміж гаямі i зарасьнікамі, каторыя з усіх бакоў тое месца закрывалі, сказаў разгарнуць намёты, а каралеўскую капліцу паставіць на высокім узгорку, над возерам Любнам, каб тымчасам, покі войска разьмяшчацца будзе па сваіх мясцох, мог выслухаць набажэнства. Ужо прускі містр Ульрык Юнгінгрн падышоў да вёскі Грунвальду, каторую меў упамятніць сваім паражэньнем, i стаў паблізку з сваім войскам, але перадавая каралеўская старожа яшчэ не заўважыла яго. Толькі ўстанавілі абозную капліцу, калі кароль ішоў на набажэнства, прыбег Ганак, шляхціц холмскай зямлі, гэрбу Астоя, з паведамленьнем, што бачыў ворага ўжо за некалькі крокаў ад абозу. Калі кароль запытаў, як вялікае яго войска, то Ганак адказаў, што ён бачыў адну толькі харугву і зараз-жа пасьпяшыў данесьці аб гэтым. Ледзьве скончыў ён гаварыць, як прыбег Дэрслаў Уластоўскі, шляхціц гэрбу Окша, i сказаў, што бачыў падыходзячыя харугві непрыяцеля. Яшчэ й тай ня скончыў гаварыць, як прыбег трэці, а за ім чацьвёрты, пяты, шосты, i ўсе згодна паўтаралі, што непрыяцель стаіць ужо пад абозам у гатоўнасьці да бою. Але кароль Уладыслаў ня смуціўся ад гэтага раптоўнага i неспадзеванага надыходу ворага i за найважнейшую спразу палічьіў тое, каб спачатку аддаць павіннасьць Богу, перад тым, як прыступіць да вайны. I зараз-жа, прыйшоўшы да абознай капліцы, выслухаў з вялікай набожнасьцю дзьве імшы, просячы ў Бога помачы; з большаю, як звычайна, гарачнасьцю духа маліўся, i ніякія просьбы i закляцьці не маглі адарваць караля ад набажэнства, покі не даслухаў яго да канца...\nНарэшце кароль скончыў маліцца і, прыадзеўшы зброю, багатай з галавы да ног акрыў сябе броняй. I хоць рыцарства, ушыкіованае ў стройныя гуфы, выступіла да бою, а вораг з другога боку стаяў у гатоўнасьці i з аружжам у руках, так што абодва войска ледзьве на налёт стралы аддалены был i ад сябе i навет адбываліся ўжо паасобныя стычкі, але ўсё чакалі, покі сам кароль падасьць знак да бою. Потым кароль Уладыслаў, сеўшы ў поўнай зброі на каня, а каралеўскія азнакі адлажыўшы ў бок, выехаў, каб азірнуць ворага, на адкрытае ўзгор'е ды стаў на горцы паміж двома шырока раскінутымі гаямі, адкуль добра відаць было варожае войска. Наглядзеўшыся на варожыя вайсковыя сілы, кароль зьехаў на раўніну i шмат каго з таварышоў сваіх прыбраў рыцарскімі паясамі. Каб падаць людзям сваім сэрца мяккага, але стойкага, заахвочываў усіх прамоваю, а сам, седзячьі ў поўным, як быў, убраньні на кані, яшчэ раз паспавядаўся. Калі пратрубілі баявы покліч, то ўсё каралеўскае войска засьпявала родную песьню. Бога-радзіцу , а потым з паднятымі пікамі пабегла да бітвы. У тую мінуту абодва войскі з моцным, як звычайна перад боем, крыкам зышліся ў лагчыне, каторая ix разьдзяляла. Крыжакі, двойчы ўдарыўшы з гармат, дарэмна памагаліся моцным націскам зламаць i зьмяшаць рады сваіх супраціўнікаў, хоць войска ix з мацнейшым крыкам i з вышэйшага ўзгорку рынулася да бою. Было ў месцы сустрэчы шэсьць высокіх дубоў, на каторыя паўзлазіла Шмат людзей i каралеўскіх i крыжацкіх, каб азіраць зьверху першую стычку i ўпраўнасьць войска. Пры стыканьні войска ўзьняўся такі страшны крык i грукат ад удараў пік, ад хрусьценьня броні i лязгу мячоў, што чуваць было за некалькі міль. Муж напіраў на мужа, крышылася з трэскам аружжа, пападалі ў твар узаемна пушчаныя стрэлы. У гэтай сумяціцы й фукаце трудна было адрозьніць храбрэйшых ад трусьлівых, бо ўсе былі зьмешаны ў адзін вір натоўпу. I ўсе стаялі цьвёрда, ніхто не саступаў з месца, пока звалены з каня або забіты не аслабаняў свайго поля пераможцу. А калі паламаліся пікі, то рады войска i аружжа пераблуталіся, i толькі тапары i нажы, насаджаныя на дрэўкі, стукаючыся рабілі праразьлівы лоскат, як молаты ў кузьнях. Коньнікі, сьціснутыя ў натоўпе, секліся толькі шаблямі, i тады ўжо адна толькі сіла, адна асабістая здольнасьць брала перавагу...\nУ той час, калі адбывалася з заўзятасьцю з абодвух бакоў бітва, Уладыслаў кароль польскі стаяў поблізку, пазіраючы за слаўным дзелам сваіх рьцараў, і, узлажыўшы ўсю надзею на Бога, спакойна чакаў разгрому ворага, каторага бачыў ужо ў шмат і мясцох зломанага i ўцякаючага. Тымчасам выступіла да бою шаснаццаць варожых палкоў (гуфцаў) пад столькімі-ж харугвамі - сьвежых, нечапаных, каторыя ня былі яшчэ ў бітве; i часьць ix, пазярнуушыся ў той бок, дзе стаяў кароль польскі з прыбочнай (каралеўскай) вартаю, панеслася з настаўленымі рагацінамі, як-бы проста на караля. Загарэўся кароль Уладыслаў гарачым жаданьнем бою, i сьціскаючы каня шпорамі, хацеў кінуцца ў найгусьцейшыя рады ворага, так што прыбочная дружына ледзьве ўстрымала яго ад гэтага парыву. Калі адзін з дружыны, чэх Залава, ухваціў каралеўскага каня за вобруць, каб спыніць яго, то кароль з нецярплівасьці легка выцяў яго канцом свае рагаціны (пікі), крыкнуўшы, каб пусьціў i не замінаў яму рушыць да бою. I толькі тагды, як усе рыцары прыбочнай варты сказалі, што яны пойдуць на ўсё а гэтага не дапусьцяць, то кароль згадзіўся на ix упрашаньне i пазволіў устрымаць сябе. У гэтую часіну падбег рыцар з прускага боку немец, на прозьвішча Дыпольд Кікерыц, залатым поясам падпіразаны, у белай падбітай кеццы нямецкага крою, якая ў нас завецца юпкаю, або копткай, увесь укрыты зброяй. Па знаку відаць было, што гэта быў таварыш большай прускай харугвы, прыналежнай да тых шаснаццаці, што вышэй упаміналіся. Разагнаўшыся на буланым кані, ён дабег аж да таго месца, дзе стаяў кароль, i, выхваціўшы рагаціну , стаў меціцца проста ў караля на ваччу ўсяго варожжага войска. Калі-ж кароль Уладыслаў, падняўшы так сама рагаціну, чакаў сустрэчы з ім, то каралеўскі пісар Зьбігнеў з Алесьніц бадай што бязбронны, бо ў руцэ меў адну толькі напаўзломаную піку, папярэдзіў удар караля i, пацэліўшы ў бок таму немцу, зваліў яго з каня. Немец упаў перапалоханы на зямлю, а кароль выцяў яго дрыжачага ад страху рагацінай у лоб, каторы раскрыўся, як апаў шлем, ды пакінуў жывога, але рыцары, што стаялі на варце пры каралі, забілі яго на месцы, а пешыя салдаты садралі з яго адзежу i зброю.\nКрыжацкае войска, што складалася з шаснаццаці вышэй памянёных харугвей, спасьцярогшы, што той рыцар лёг трупам, зараз-жа начало адыходзіцца на покліч аднаго крыжака, правадыра харугвы, каторы, седзячы на белым кані, пікаю падаваў знак да адступленьня ды гукаў панямецку: ''гэрум, гэрум". Потым, зьвярнуўшыся, рушыў направа, дзе стаяла вялікая каралеўская харугва разам з другімі польскімі харугвамі, ужо пасьля паражэньня непрыяцеля. Адны з каралеўскіх рыцараў, угледзіўшы тыя шаснаццаць харугв, пазналі ў ix непрыяцеля, як i сапраўды было, а другія прынялі ix за літоўскае войска з тае прычыны, што ў яго былі лёгкія кідальныя рагаціны, так званыя суліцы, каторых i ў крыжацкім войску было вельмі многа. Дзеля гэтага яны не адразу кінуліся на крыжакаў, бо спрачаліся паміж сабою i доўга былі ў няпэўнасьці. У канцы, зразумеўшы абмылку i ўжо не сумняваючыся, што гэта быў непрыяцель, сілаю ў некалькі харугваў кінуліся на крыжакоў тых шаснаццаці харугваў, да якіх тымчасам прылучылася яшчэ некалькі, i ўчынілі з імі крывавую бітву. I хоць крыжакі праз нейкі час выдзержалі націск, але ўканцы, аднак, акружаныя з усіх бакоў пераважным лікам каралеўскага войска, былі разьбіты на галаву. Бадай што ўсё рыцарства, што было пад тымі шаснаццацьма харугвамі, палегла на пол i трупамі або папалася ў палон. Пасьля гэтага зьнішчэньня й разьбіцьця ўсяе непрыяцельскай сілы, кал i вялікі містр прускі Ульрык, камтурове, усе рыцары й выдатнейшыя ў прускім войску Панове пагінулі, рэшта непрыяцеля стала разьбягацца, а раз паказаўшы тыл, не перастала ўцякаць у непарадку.\nУладыслаў, кароль польскі, няскора, праўда, але адзяржаў, аднак, поўную пабеду над містрам i крыжакамі, хоць перамога гэта аплачана была цяжкім трудом i турботамі. Непрыяцельскія абозы, поўныя ўсялякага дабра i запасаў, вазы i ўвесь вайсковы панарад містра i прускага рыцарства папалі ў рукі польскага салдата i был i паразьбіраны. У крыжацкім абозе знайдзена было некалькі вазоў, напіцованых аднымі толькі дыбамі i кайданамі. Гэта крыжакі, упэўненыя ў сваей пабедзе i занятыя больш будучым трыўмфам, як бітвай, прыгатавалі ix на тое, каб закаваць потым палонных палякаў. Былі яшчэ вазы з смольнай лучынай, аблітай лоем i смалою, з кісьценямі, вышмараванымі таксама смалою i тлустасьцю, якімі рыхтаваліся крыжакі гнаць перад сабою разьбітых i уцякаючых палякоў. Зараньне цешыліся яны пабедай, горда ўпэўненыя ў сабе i забыўшы, што пабеда - у руцэ самога Бога!\nУ гэтай бітве лягло 50.000 непрыяцеля, а 40.000 было ўзята ў палон".\nТак апісуе Длугош Грунвальдзкую бітву, асьвятляючы падзеі толькі з польскага боку. З кронікі Быхаўца відаць, што ўвесь цяжар першай стычкі з крыжакамі лёг на плечы беларускага войска, тымчасам Длугош аб гэтым не гаворыць нічога і, каб ня тое непаразуменьне ў польскім войску, калі беларусінскія (літоўскія) палкі былі прыняты за нямецкія, то можна падумаць, што беларускага войска на вайне зусім ня было i што вайна вялася аднымі польскімі сіламі. Аб беларусінах, аб ix вярхоўным правадыру i вялікім князі Вітаўце, кіраваўшым бітвай, не ўпамінаецца саўсім. Толькі адно здарэньне, калі Вітаўт параіў Ягайле перанясьці імшу ў другое месца, прымусіла Длугоша прызнацца, што на вайне быў i Вітаўт, вялікі князь, гаспадар беларусінскі... Длугошу вельмі хацелася, каб уся слава пабеды над крыжакамі, што зьмяніла далейшы гістарычны лёс усяе Заходняй Эўропы, прышлася на долю аднае толькі Польшчы. Гэтак заўсёды пішацца гісторыя аб тых, хто ня ўмее шанавацца i бараніць свайго дастаяньня...\nУ Длугоша, паміж іншым, знаходзім мы цікавае апісаньне жыцьця, звычаяў i забабонаў караля Ўладыслава-Ягайлы. Калі прыняць пад увагу, што Ягайла (Якуб) быў князь беларусінскі, i яго жыцьцё, звычаі i забабоны маглі злажыцца толькі ў абставінах беларускага жыцьця, то гэтае апісаньне становіць для нас прадмет надзвычайнай цікавасьці, як характарысьціка беларусіна з вышэйшага стану канца ХІУ-га i пачатку XV-га сталецьця. Паміж іншым, з гістарычных падань ведама, што Ягайла i стаўшы польскім каралём гаварыў толькі па-беларуску, жонкі свае Ядвігі ня любіў, як полькі, і, будучы ў Польшчы на пасадзе караля, пастаянна нудзіўся па роднай старонцы. Гэтая асаблівасьць надае яшчэ большай цікавасьці да яго біяграфіі, хоць-бы i ў тым асьвятленьні, якое дае ёй Длугош. Жыцьцяпіс Ягайлы па Длугошу мы прыводзім тут у скарачэньні, як падаецца ён у вышэйпамененай "Гісторыі Польскай Літаратуры" Хжаноўскага.\n''Жыцьце, звычаі i забабоны Уладыслава-Ягайлы. Быў ён сын Альгерда, князя Літоўскага, ад маткі Марыі(?) , дачкі князя цьверскага, каторы быў вызнаўцам грэцкага касьцёлу... З ласкі й міласэрдзьдзя Бога, каторы яго ў лік прававерных хрысьціян дапусьціць спадобіў, пралатамі й панамі польскімі з цемнаты паганскай да сьвету веры навернуты, прыняў хрэст i адтрымаў імя Уладыслаў. Па сьвятым хросьце злучыўся шлюбам малажонскім з Ядвігаю, каралеваю вугорскаю й польскаю, дачкою Людвіка, караля вугорскага, а па яе сьмерці меў яшчэ тры жонкі - Ганну, Альзьбету й Зофію, але з ніводнаю ня жыў у шчырай i праўдзівай малажонскай міласьці. Росту ён быў мернага, твар меў сьцягнуты, худы, к барадзе крыху звужаны. Галава была малая, прадаўгаватая, бадай што ўся лысая...; вочы чорныя i малыя, неспакойнага пагляду, заўсёды бегаючыя і вушы завялікія, голас грубы, мова борздая, стан зграбны, але шчуплы, шыя доўгая. На турботы, холад, буры й мяцеліцы вельмі быў церпялівы. Спаць i песьціцца ў пасьцелі любіў аж да поўдню, дзеля чаго рэдка калі ў звычайны час слухаў сьвятую імшу. У вайсковых справах быў нядбалы i цяжкі, i ўсе вайсковыя клопаты ўскладаў на правадыроў i заступнікаў. У лазьню звычайна хадзіў кожныя што тры дні, а часам i часьцей. Да разьліваньня чалавечай крыві адносіўся з такою неахвотай, што часта, найбольшым нават злачынцам, адпускаў кару. Для падданых i пабеджаных быў вельмі ласкавы й шчодры толькі тым, хто правініўся перад ім на паляваньні ці іншых гулянках, ня мог ніколі дараваць. У людзях умеў спасьцерагаць (бачыць i цаніць) цноты i ня зайздрасьцю, а прыхільнасьцю мерыў учынкі людзей, а заслугі свайго рыцарства, кожную пахвальную справу - ці то на вайне ці то ў спакойны час зробленую - багата i шчодра нагаражаў. За невялікія ўчынкі рабіў людзей храбрымі, храбрых - багатырамі, гатовымі да найбольшага чыну i самаахвярнасьці. Неразважнаю шчодрасьцю й неашчаднасьцю прыносіў больш ушчэрбку краю, як іншыя хцівасьцю i збыткамі. Паляваньне так моцна любіў, што пакідаў у занядбаньні дзяржаўныя справы, чым выклікаў на сябе справядлівыя нараканьні. Любіў пазіраць, як гуталіся на гойданцы. Што тыдня, у пятніцу, з вялікай вытрыманасьцю пасьціў, астаючыся на адным хлебе i вадзе. Заўсёды цьвярозы, ні віна, ні піва ня піў. Яблык i ix запаху не цярпеў, затое ўкрадкам еў смачныя й салодкія грушкі. Да спаўненьня хрысьціянскіх абрадаў i абавязкаў пабуджаўся частымі перасьцярогамі каралевы Ядвігі, а на Вялікдзень, Сёмуху, на Ўнебаўзяцьце Божае Маткі i на Коляды прычашчаўся (прыступаў да сакрамэнтаў пакуты i аўтару), але па сьмерці каралевы, агранічыў гэты звычай аднымі Колядамі i Вялікаднем. Кожны год, у вялікую пятніцу, абмываў ногі дванаццацём убогім у сваім пакоі ў бытнасьці некалькіх толькі сакратароў, а потым кожнаму ўбогаму даваў па 12 грошай, а гэтак сама сукно й палатно на прыадзевак... Пасты, вігільлі i іншыя набажэнствы з такою пільнасьцю выпаўняў, што больш пабед малітвамі сваімі ў Бога выпрасіў, як здабыў ix збройнай сілай... Шчыры i прастадушны^ ён ня меў у сабе ніякага абману... Надворных азнак i дарагіх шат ня любіў; звычайна хадзіў у бараньнім кажусе, накрытым сукном; рэдка прыбіраўся ў лепшую вопратку, - напрыклад, у плашч з чорнага аксаміту без аздоб i парчсы, i то толькі на большыя ўрачыстасьці. У іншыя дні насіў адзежу простую, жаўтаватага колеру; саболі, кун i лісаў ці іншых мяккіх i дарагіх хутраў ня любіу, усё жыцьцё ўжываў толькі звычайных баранкаў, навет у найхаладнейіііую зімовую пару...\nМеў некаторыя забабонныя звычаі: вырываў з барады валасы і, паўплятаўшы ix паміж пальцаў, мыў вадою рукі; заўсёды, перад тым як выйсьці з дому, тройчы круціўся навокала, ламаў на тры часткі саломку ды кідаў на землю. Рабіць гэта навучыла яго маці, грэцкага вызнаньня, але нашто i дзеля чаго, то ён нікому ў жыцьці ніколі не казаў, i нялёгка гэта адгадаць. Кажуць, што часта паўтараў, як прыказку, такі сказ: "Слоўка вылятае з вуснаў птушкаю, але кал i скажаш яго не да рэчы ды захочаш забраць назад, то вернецца яно валом". Так сама меў яшчэ звычай напамінаць жартам рыцарам, каб на вайне ніколі не станавіліся на перадзе ці ў апошнім радзе, але каб i не хаваліся ў сярэдзіну..."\nАпісаньне бітвы пад Грунвальдам знаходзім яшчэ ў другога старасьвецкага польскага гісторыка Марціна Бельскага (1495-1575) у яго працы "Кроніка сьвету". Прыводзім тут гэтае апісаньне з "Псторыі Польскай Літаратуры" К.Вайніцкага ў перакладзе з польскай мовы.\n"Бітва пад Грунвальдам 1410г. На радзе кунтараў з містрам усе заклікалі на вайну, апрача вэнданскага кунтара, каторы раіў пайсьці на згоду, кажучы, што вайна - справа няпэўная, супакой - заўсёды лепей. Супраць яго выступіў Вэрнэрус Тэтынгер, кунтар эльбескі, каторы сказаў: "Мог-бы ты застацца дома i хворую брацьцю ў шпіталі даглядаць". А яму вэндэнскі адказаў: "Калi я гэта кажу, то пабожаму кажу. Бог не патрабуе людзкой крыві. А ты глядзі, каб ня быў сьмялейшы губою, як рукою!" У гэтай сварцы стараўся ix пагадзіць вугорскі пасол, радзячы так сама пайсьці на згоду, але яму з дакорам адказаў прускі містр Ульрык, мовячы: "Ты гаворыш, як зацікаўлены: усё роўна, як паляк".\nА тым часам кароль з войскам перайшоў на другое мейсца. Каб дасьведчыцца, што рыцарства гатова ўжо да бою, ён загадаў паведаміць яго, што вораг блізка. Так сама разлажыўся кароль i над рэчкаю Вэкраю. А там Літва i Русь з татарамі гвалтавалі паганскім звычаем убогі народ. З гэтай прычыны польскае рыцарства, прыехаўшы да караля ў намёт, стала дакараць яго, што дапушчае Літве з татарамі чыніць зьдзекі над хрысьціянскім людам i грабіць касьцёлы, пагражаючы разьехацца проч, калі гэта рабіцца будзе болей. Кароль зараз-жа загадаў вызваліць тых людзей, што пазабіраны былі татарамі, а Літве i Pyci, што грабілі касьцёлы, Вітаўт загадаў вярнуць награбленае, i ўсе прымушаны былі зрабіць гэта.\nАдтуль пайшоў кароль далей, а ўвайшоўшы ў землю ворага, расставіў войска сваё на полі, дзе потым была бітва. А там, узяўшы ў руку каралеўскую харугву, на каторай быў белы арол у кароне з распасьцёртымі крыльлямі, набожна, з плачам i ўздыханьнем, пачаў гаварыць так: "О, усемагучы Божа! Перад табою нічога няма таемнага, ты ведаеш ня толькі ўчынкі, але й думкі людзей. Цябе сёньня клічу я ў сьведкі на тое, што да гэтай вайны не падаў я ніякай прычыны i не хацеў яе, а калі цяпер раблю гэта, то з прымусу раблю, бо непрыяцель мой гвалтам мяне да гэтага вядзе, пабіўшы i паграбіўшы так многа нявінных, дачэсна падданых мне Табою людзей i сталачыўшы мячом i агнём мае воласьці. Спадобі ныне рассудзіць i паказаць, хто з нас мае большую справядлівасьць, калі не магло стацца іначай! А што я чыню справядліва, то ў знак гэтага паднімаю ва імя Тваё вось гэтую харугву проці свайго непрыяцеля. Няхай паможа мне Бог i усе сьвятыя! Амінь".\nЗаплакалі усе з каралём - i Вітальт i князі мазавецкія - ды, абцёршы сьлёзы, пачалі сьпяватъ Бога-радзіцу i сьпявалі аж да Лютабургу, дзе паміж двума вазёрамі супыніліся на першы начлег у зямлі непрыяцеля. Тамжа справа ўсяго войска даручана была Жындрану Маскоўскаму, кракаўскаму мечніку, гэрбу Сонца. Хоць быў ён невялікага росту, але ў вайсковых справах чалавек дасьціпны i практычны. Да яго был i прыстаўлены ваяводамі:. Вітульт (Вітаўт), Крыстын Астроўскі, кашталян Кракоўскі Ян з Тарнова Кракаўскі, Судзівой Астрагор Пазнанскі, Мікалай Міхалоўскі з Сандаміру, Мікалай Труба, пробачш сьв. Флёрыяна з Клепара, падканцлер, Зьбігнеў з Брэзьзя, маршалак, i Петра Шафранец, кракаўскі падкаморы. Былі такжа два праваднічыя, каторыя вялі войска, як добра ведаўшыя дарогу, бо родам былі з Прусаў. I разьмеркаваўшы так справу, згодна з патрэбай, прыйшлі да варожага мястэчка Лютабургу, каторае было ўжо спалена нашымі, i падышлі да Курэцніка, каторае стаяла над возерам Рубікавым, непадалёку ад рэчкі Шумы. У тым месцы дзе нашы захапілі пяцьдзесят канёў, як ix паілі ў рэчцы, разьбілі свае намёты (шатры) i зараз-жа ўгледзілі поблізку непрыяцельскіх людзей (бо містр прускі стаяў тут-жа за рэчкай). Дзеля гэтага кароль загадаў, каб ніхто з войска не выяжджаў на фуражаваньне i каб ніхто ня трубіў, а каб чакалі, покі ня дасьць загаду трубіць. Гэтак сама абвешчана было, каб на першы гук трубы каралеўскага трубача прыбіраліся ўсе ў зброю, каб на другі сыгнал -сядлалі коні, на трэці - каб выступалі з-а маршалкам, каторы йшоў пад меншай, або каралеўскай, харугвай; каб не гаманілі i каб чуткімі i асьцярожнымі былі.\nХоць крыжакі захапілі былі другі бераг рэчкі, дзе панатыкалі ражноў i панабівалі паль у рэчцы, каб перагарадзіць нашым пераправу, але кароль рушыў з таго месца i пайшоў да Дзялдова, куды прыехаў да яго пасол цэсара Зыгмунта, Фрыч з Рэпліна Сьлежак, з паведамленьнем, што Зыгмунт абвяшчае польскаму каралю вайну дзеля прусакоў, але асабіста пашаптаў каралю на вуха, што гэта гавораць у ім сорак тысяч чырванцоў, якія яму паслалі. Пасол той так сама казаў, каб палякі былі пэўны ў сабе, бо войска ix шмат большае за прускае. Пасла адправілі з такімі словамі ад караля: каб яму дапамагаў Бог так, як ён цяпер плаціць мне за мае дабрадзейства. Той-жа Фрыч, вярнуўшыся, казаў крыжаком, што палякі гатовы ўжо сустрэцца з імі, бо крыжакі думалі, што палякі адступаюць, калі тыя адышліся назад, каб перайсьці рэчку гдзе небудзь у іншым месцы. А калі даведаўся аб гэтым прускі містр, то, каб не дапусьціць больш нішчыць свае землі, рушыў на Браціяны, дзе загадаў як найхутчэй пабудаваць цераз рэчку дванаццаць мастоў, па каторых пераправіў сваё войска на каралеўскі бок. Тады кароль пайшоў з Дзялдова к Дуброўне, дзе й залёг перад вечарам. Калі некаторыя з нашых пад'ехалі да гораду (места было даволі моцнае, бо i муры былі крэпкія i возера акаляла яго так, што толькі з аднаго боку быў да яго прыступ), то крыжакі вылезьлі на ix з гораду i біліся з нашымі доўга. Там ix многа палегла, а рэшта ўцякла. Увязаўшыся за імі, нашы гналі ix аж да гораду, а тыя, папрастаўляўшы борзьдзенька драбінкі да мураў, дзьвярэй не адчынялі, покі з вялікім трудом не ўзялі нашы гораду, хоць шмат нашых перабіта было стральбою i каменьнем. Забраўшы i спаліўшы Дуброўну, дзе вялікі здабытак знайшлі i шмат палонных узялі, каторых папушчалі, апрача крыжакоў, каторых на замену пакінулі, - на трэці дзень, 15 ліпня, нашы рушылі адтуль і, прайшоўшы дзьве мілі, застанавіліся каля Грунвальду ў зарасьніку з прычыны вялікага ветру. Уночы вецер быў такі вялікі, што ў прускім войску параскідала намёты, а назаўтра вецер стаў яшчэ большы. Там-жа, пад Грунвальдам, загадаў кароль паставіць сабе намёт i слухаў імшу, а тымчасам пасланцы ўсё йшлі ды йшлі адзін за другім з паведамленьнем, што вораг блізка. Кароль не зважаў на гэга i не лякаўся; ён чакаў, покі скончыцца імша. Тымчасам крыжакі баяліся засады з зарасьніку i не адважваліся блізка падступаць. I было гэта з боскае волі, бо нашы ня был i яшчэ добра падгатаваны. Вітульт шыкаваў тады сваіх людзей - Літву, татар i русакоў, а Жындран Маскоўскі, мечнік кракоўскі, - войска польскае. У польскім войску была 51 харугва, а у літоўскім 40. Першаю харугваю ў польскім войску была харугва кракаўскай зямлі, каторую нёс Марцін Врацімскі, гэрбу Паўкозьзя, а на чале стаялі такія слаўныя мужы: Завіша Чорны Салімчук, Дамарат з Кабылян Грымальчук, Скарбак з Тары Габданк, Павал з Біскупіц Несёбя, Ян Варшаўскі Налыч, Станіслцў з Харбіновіч Сулімчук, Якса з Тарговска Ліс. Другая харугва была каралеўская, так званая Гончая, на каторай былі два залатыя крыжы ў сінім полі; справаваў ёю Андрэй Брахоцкі Асарыйчук, а на чале стаялі: Ян Сумік з Наброзу, каторы служыў у турэцкага цэсара пры двары цэлых шаснаццаць год i спаўняў важныя абавязкі; Барташ i Яраслаў з Пломікава, гэрбу Помян; Дабеслаў Веняўчык i Зыгмунт Чэх. Трэцяя харугва была так сама каралеўская; на ёй была Літоўская Пагоня - белы конь у чырвоным полі; пад ёю стаяў каралеўскі двор. Спраўцам гэтай харугвы быў Андрэй Цёлак з Жэлехава i Ян з Спрова Адровуж, а на першым месьце стаялі такія рыцары: Мшчуй з Скрынка, гэрбу Лебедзь, Александр Гарайскі, гэрбу Корчак, Мікалай Павала з Тачоры i Сосін з Вільмча, таксама гэрбу Павала (Далей пералічаюцца ў парадку ўсе польскія харугвы аж да 51-ай з найменьнем таго, які гэрб мела кожная харугва, хто ёю справаваў i хто стаяў на чале). А ў літоўскім войску харугвы стаялі так (ix было 40, з Пагонямі i Слупамі, усе рознага колеру): першаю была віленская, потым троцкая, горадзенская, ковенская, лідзкая, медніцкая, полацкая, віцебская, кіеўская, пінская, наваградзкая, тры харугвы смаленскія, берасьцейская, ваўкавыская, драгіцкая, мельніцкая, прамянецкая, старадубская i некаторых князёў рускіх. Заволскага цара таксам а было некалькі штук.\nНа правым боку стаяў Вітульт з Літвою, Русьсю i татарамі, на левым - Жындран з палякамі, а наперад выстаўлены былі старыя дасьведчаныя ў бітвах рыцары. Скора стала прыбліжацца прускае войска, аб чым даў знаць Ганак з Холму, Астойчык, каторы бачыў ужо ix навочна, а такжэ Дэрслаў Уластоўскі з Окшыц i другія. Аднак кароль не хацеў выступаць, ня выслухаўшы імшы. З гэтай прычыны Вітульт, прыбегшы да яго, стаў прасіць, каб ён перастаў маліцца. I толькі скончылася імша, як кароль зараз-жа сеў на варанога каня, а капланам i няздольным да бою сказаў адайці да абозу. Потым стаў аб'яжджаць навокала войска i заклікаў яго быць сьмелым, напамінаючы, што пабеда пакрые ix несьмярценнаю славай, захавае цэласьць айчыны i прынясе вялікую карысьць з непрыяцеля; пры гэтым вылічаў усе крыўды i шкоды, якія маюць людзі ад бязбожных крыжакоў, i намаўляў памсьціцца над ворагам сваім, ведаючы, што вайна пачалася не па нашай, а па ix віне. А ў той час прыехалі да караля паслы ад прускага містра з тарчамі (шчытамі). На адным шчыце быў чорны двухгаловы арол, а на друтім - грыф. Прыведзеныя да караля, паслы зьвярнуліся да яго з такімі словамі: "Слаўны кароль! Містр Прускі Ульрык паслаў табе вось гэтыя два мячы - адзін табе, а другі брату твайму Вітульту - на падмогу, каб вы ня трывожыліся, сьмела йшлі з ім у бой. А калі маеш цеснае поле, то аддай сваё месца яму". Кароль прыняў пасольства з пакорнасьцю (як i цяпер яшчэ сьпяваецца ў песьнях) і, уздыхнуўшы да Бога, сказаў: "Хоць мы маем мячоў даволі, але й гэтыя возьмем: яны прыдадуцца нам на вашага містра. Бог гэта лепей бачыць, што мы заўсёды хацелі міру, а не вайны з ім, а калі ён так прагне крыві нашай, то што-ж рабіць? Ані на момант не сумняваюся, што Бог стане пры справядлівасьці нашай, а містра пакарае за гордасьць яго". Сказаўшы гэта, кароль загадаў узяць у ix тыя мячы, каторыя i цяпер яшчэ ляжаць на схове ў скарбе. Потым усе згадзіліся на тым, што кароль павінен быць далей ад бітвы i стаць з боку на бясьпечным месцы, маючы пры сабе варту з гэтакіх асоб: Земавіта, маладога Мазавецкага князя, Зыгмунта Карыбута i некага Федзюшкі, так сама з літоўскіх князёў, падканцлера\nТрубы, Яна Мэнжыка Вадвіца, каторы быў тлумачом пры размове караля з пасламі ад містра, Зьбігнева Алясьніцкага, Яна Сшявы (а далей пералічаюцца яшчэ некалькі асоб з польскіх фамілій). Пасьля гэтага нашы пачалі сьпяваць старую песьню Бога-радзіцу ды заразжа затрубілі ў трубы i прабілі ў бубны да бою. Хоць прусы стаялі на вышэйшым месьце, а нашы ніжэй, але калі пачалі яны страляць у нашых з дзьвюх гармат, то ніякай шкоды не зрабілі, бо кулі пераносіліся цераз нашае войска. Аднак ім зручней было нападаць з гары, як нашым з долу. Ня гледзячы на гэта, нашы, спаткнуўшыся з імі пад гарою, адбівалі ix упраўна. Затым, паўстаў вялікі грукат з абодвых бакоў, трэск зброі i ламаньне пік, што трывала блізка гадзіну. А як угледзілі крыжакі, што правы бок нашага войска, дзе стаялі Літва, русакі i татары, быў слабейшы, то кінулі туды ўсе свае сілы, у тэй надзеі, што калі тыя начнуць уцякаць, той палякі пабягуць за імі. Ня вытрымаўшы націску людзей больш узброеных, Русь, Літва i татары кінуліся ўцякаць, так што Вітульт ніякім спосабам ня мог ix. зьдзержыць, i так ганебна ўцякалі, што другі азірнуўся толькі ў Літве, дзе расказваў, што нашых разьбілі. Толькі смаленцы, каторых было тры харугвы, засталіся на месцы i даволі храбра бараніліся. Першая ix харугва была разьбіта дазваньня, а дзьве другія храбрых адбіваліся, асабліва калі прылучыліся да нашых, бо ўцякаць яны лічылі ганебным для сябе. Тагды-ж i ў нашым польскім войску вораг зьбіў каралеўскую харугву, катораю камандаваў Марцін Врацімоўскі, гэрбу Паўкозьзе, кракаўскі харунжы, а потым з вялікім трудом яе вярнулі назад. А тут ужо сталі слабець i адступаць перад нашымі крыжакі. Тады нашы пачалі мацней націскаць на ix, асабліва, як пайшоў дробны дожджык. Хоць вялікай імглы ня было, як перад тым, але нашым шкодзіла, бо вецер дзьмуў ад крыжакаў. Тымчасам польскае войска мела тую перавагу, што крыжакі, пагнаўшыся за Літвою, параскідаліся i тым зблуталі свой баявы парадак, што дапамагло нашым лягчэй перамагчы ix i паразіць. У крыжакоў засталося толькі шаснаццаць харугваў самога містра са сьвежымі людзьмі, яшчэ ня быўшымі ў бітве. Там стаяў сам містр з выдатнейшымі сваімі кунтарамі. Угледзіўшы, што тыя адступаюць, яны сталі заяжджаць нашым у бок, каб такім спосабам лягчэй зьбіць ix. Кароль-жа, стаяўшы поблізку з сваёю меншаю харугваю, каторую нёс Мікалай Маравец з Канушовіц, гэрбу Павала, - асьцерагаючыся, каб ня ўдарылі на яго, паслаў Зьбігнева Алясьніцкага, канцэлярскага пісара ў войска ўзяць дапамогу, хочучы сам пайсьці з імі ў бой, але супроць гэтага стаў Мікалай Келбаса Налыч, каб свае не падумалі, што яны ўцякаюць з войска. Гэта магло-б патрывожыць войска, а непрыяцелю надаць яшчэ большай сьмеласьці. I кароль прымушан быў згадзіцца з гэтым i слухаць-тых, каму даручана справа. Каралеўскую харугву апусьцілі, каб не пазналі караля. Аднак адзін рыцар, Дыпольд Кікерыц з Люсацыі, пазнаўшы караля, наўскапыта пусьціўся на яго з пікаю, а кароль гэтак сама, жадаючы зразіцца з ім, кінуўся на яго, але пісар Алясьніцкі з надломанаю ўжо пікаю заскочыў каралю наперад i зьбіў таго немца з каня. Тагды кароль замахнуўся, пацэліў немцу ў лоб i зьбіў у яго шлем з галавы - у іншае месца i цэліць было дарэмна, бо немец увесь закован быў у броню. Другія падскочыўшы забілі немца. Потым кароль даў за тое Алясьніцкаму кракаўскае біскупства. Адбіўшы першых, нашы павярнулі свае сілы i на тых, каторых доўга прымалі за Літву, думаючы, што гэта яна варочаецца назад, бо аб ворагу ўжо ня думалі. А калі крыжакі паказаліся за адступаючым Дабяславам Алясьніцкім, то ўсе ўгледзіліі што гэта ня жарт, i пайшлі з імі ў бок, як у пачатку. Крыжакамі камандаваў сам містр Ульрык i камандор Эльбенскі, езьдзячы на белым кані ўсюды па войску ды гукаючы на сваіх. Скора нашы разьбілі i гэтьіх. Абступіўшы ix навокала, пабілі ix так, што мала хто ўцёк. У гэтай бітве забіты быў містр Ульрык i шмат камандораў; так сама забіты быў i той Вэнданскі кунтар, што раіў не ваяваць, а пайсьці на згоду (далей пералічаецца некалькі асоб, забраных у палон).\nТагды нашы забралі крыжацкі абоз, дзе знайшлі ўсялякія прылады для вязаньня палонных. Шмат было там i віна, але кароль загадаў пасеч бочкі, каб не панапіваліся салдаты. Разьлітае віно зьмяшалася з крывёю i пацякло ўсюды ручаямі. Забітых, як піша Длугош, было 50 тысяч, а палонных 40. I гэта магло быць, бо кажуць, што ўсяго нямецкага войска было 100 тысяч. Былі тут прусы, інфлянцы, шатланцы, данцы, швабы, фрызы, турунгі, люсацы, памаране, сасы, кашубы i бадай што усе немцы. З нашых згінула толькі дванаццаць шляхціцаў, паміж каторымі вьцатнейшымі былі: Якубоўскі, Ружыц i Чуліцкі Імбрам, гэрбу Чэрвіна.\nУсё поле ўкрыта бьшо трупамі, а кароль у той-жа дзень падвечар рушыў адтуль і, прайшоўшы мілю да Марынбургу, стаў абозам над возерам. Толькі там сталі ўсе есьці, а таксама i кароль, катораму зрабілі толькі шалаш з хворасту, бо намёты яшчэ не пасьпелі прыйсьці. У тым шалашу кароль i спаў, бо ўночы пайшоў вялікі дождж, стала холадна, i шмат раненых людзей паўмірала на поле бітвы ад холаду. Перад сьветам загадаў кароль вознаму, называнаму Багуцем, паведаміць, каб ранкам усе прыйшлі да яго i, выслухаўшы імшу, прадставілі яму ўсіх палонных i харугвы, а далей загадаў хаваць забітых. Містра з маршалкам i вьцатнейшымі кунтарамі сказаў палажыць на воз, накрыць чорным аксамітам ды адаслаць у Марынбург.\nУсіх харугаў было ўзята 51 (тут пералічаюцца па парадку вялічыні i значэньня ўсе харугвы з апісаньнем таго, якія мелі яны гэрбы, якое стаяла войска пад кожнай харугвай, хто імі справаваў, каго забілі, а каго забрал i ў палон, а таксама падаецца кароткая характарыстыка некаторых камандзіраў. Пятнаццатай харугвай, напрыклад, камандаваў некі Гэнрык з гораду i камандорства Тухольскага. Гэта быў вельмі надзьмуты немец, некі нямецкі Фальстар. Ён загадаў насіць перад сабою два голыя мячы, як некі пабеднік, што ня люба навет было містру i іншым камандорам. Потым пахваляўся, што не схавае гэтых мячоў, покі не абмочыць абодвух у крыві ворага. Але калі бітва была прайграна, то ён так ганебна ўцякаў, як ніхто іншы, а як злавілі яго, то аслупеў ca страху, як пень.\nУсіх палонных кароль выпусьціў, узяўшы прысягу, што ўсе яны стануць перад ім у Кракаве на сьв. Марціна. За ix паручыўся маршалак Зьбігнеў i кракаўскі падкаморы Пётр Шафранец. Адпушчаным выдалі на яду. Але князёў i вьідатнейшых рыцараў затрымалі i парассылалі па польскіх замках, i толькі двух кунтараў - Маркварда i Сумбэрга - Вітульт загадаў сьцяць за тое, што яны аблаялі яго пад Коўнам.\nПішуць, што тады зьявіўся нашым сьв. Станюлаў, падаючы ім добры знак. А кароль гэтак сама сьніў, што бароўся з манахам i перамог яго і гэта было ў ноч перад бітваю. Пішуць яшчэ, што нашым шмат памаглі чэхі у тым, што бітва была выйграна. Было гэта так: калі Жарноўскі з сваёю харугвай, на якой быў сьв. Юрай, уцёк яшчэ перад бітвай, то грап Мікалай, падканцлер, едучы з іншымі князямі з войска ў абоз, знайшоў яго ў лесе i стаў сароміць яго, каб ён не рабіў гэтага, а вярнуўся назад. Брыдка стала друтім чэхам, што былі з Жарноўскім, i яны ўгаварылі яго вярнуцца назад. Потым Жарноўскі вельмі саромяўся свайго ўчынку, бо пачуваў сябе, як пазбаўлены чэсьці. Але калі чэхі варочаліся з сваёю харугвай , то крыжакі падумалі, што гэта Літва йдзе на помач палякам. Гэта перапалохала крыжакоў, i яны сталі ўцякаць.\nГэтая бітва была ў аўторак, у дзень сьв. апосталаў, што называецца Разасланьнем у лета 1410".\nНа гэтым канчаецца апісаньне Белы:кага. I тут відаць староннасьць аўтара, i тут справа асьвятляецца так, што бітву рашыла польскае войска. Але, калі адкінуць патрыатычнае жаданьне Бельскага, то праўду вылушчыць можна. А праўда тут тая, што ўвесь цяжар вайны пад Грунвальдам вытрымала Літва-Беларусь. Гэтага ня мог затаіць i Бельскі, адзначаючы стойкасьць смаленскіх войск. Тое, што часьць беларускага войска нібы пакінула поле бітвы, ня было ўцяканьнем маладушных, як асьвятляе Бельскі. Яму хочацца ўсю славу пабеды над крыжакамі перадаць польскаму войску, а дзеля гэтага дызэртырства з разьбітай часьці ён удае за ўцяканьне войска. Тымчасам, нашая кроніка ў сьпіску Быхаўца сьведчыць пра нешта іншае. Яна кажа, што Вітаўт ня раз скардзіўся Ягайлу, што палякі стаяць бязьдзейна i ня хочуць памагчы яму у той час, як яго войска напалавіну перабіта. Адгэтуль відаць, што палякі ўступілі ў бой толькі тады, як ім самым прышлось бараніцца.\nЗ нашых кронік яшчэ адна коратка ўспамінае пра Грунвальдзкую бітву. Гэта - "Летапісец Русі", выдрукаваны ў "Віленскім Дзеньніку" за 1824г. (Dzieńnik Wileński, 1824, т. II). Там мы чытаем:\n"На ту восемь (6918-1410) бысьць пабоішча каралю Ягайлу, іменем Владзіславу, i князю вялікаму Вітаўту Кестуцевіч з немцы i з прусы ва прускай зямлі, межы горады Дуброўны i Острэда. I ўбіша містра i маршалка i кундуры пабіша, i ўсю сілу ix нямецкую пабіша, i гарады нямецкія паграбіша, но толька тры грады не даша каралю, Вітаўту. I бысьць тоі осені хадзіша на тры пабоішча з немцы ляхам i літве, но немец ізьбіша, а ва ўсіх пабоішчах многа кресьцян падоша, i Літвы i ляхаў. А стаяша пад Марыным горадам 8 нядзель i ўзяша Марына горада два аходня, а вышняга ня ўзяша. I хадзіша па нямецкай зямлі па другой надзесяць нядзелі" .\n Тут польскі гісторык Нарбут робіць такую ўвагу: "Павінна быць 1413, але ён лічыць па старому календару, калi год на Pyci пачынаўся з верасьня". Тымчасам, бітва была ў 1410 г.\n Так у кроніцы.\n Гуфы - палкі.\n Вараваці - пільнаваць, вартаваць.\n Полное собраніе Русских летописей, т. XVII. Западнорусскія летописи. С.-П. 1907 г. Правапіс цяперашні.\n Бога-радзіца - старасьвецкая польская рэлігійна-ваяцкая песьня.\n Рагаціна - па-старабеларуску: суліца.\n Сьв. Юрай - як Пагоня.


Вызвалілі яшчэ двух палітвязняў — супрацоўнікаў PandaDoc\nhttps://spring96.org/be/news/99949 2020 2020-10-13T19:50:37+0300 2020-10-13T19:50:37+0300 2020-10-13T19:50:38+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/pandadoc.jpeg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\n13 кастрычніка змененая мера стрымання двум фігурантам справы PandaDoc — галоўная бухгалтарка Юлія Шардыка і HR Уладзіслаў Міхалап сёння вернуцца дадому. Раней, нагадаем, на волю выйшаў дырэктар мінскага офіса кампаніі Дзмітрый Рабцэвіч, ён быў сярод удзельнікаў сустрэчы з Аляксандрам Лукашэнкам у СІЗА КДБ. Тром фігурантам абраная мера стрымання ў выглядзе падпіскі аб нявыездзе, паведамілі TUT.BY адвакаты. Пад вартай застаецца яшчэ адзін супрацоўнік PandaDoc — менеджэр па прадукту Віктар Куўшынаў.\n11 верасня ўсім чацвярым затрыманым было прад'яўленае абвінавачванне ў махлярстве, здзейсненым арганізаванай групай альбо ў асабліва буйным памеры (ч. 4 артыкула 209 КК), хоць першапачаткова гаворка ішла аб крымінальнай справе па факце крадзяжу з бюджэту 107 тысяч рублёў (ч. 4 арт. 210 КК). Фігуранты віну не прызналі.\n13 кастрычніка змененая мера стрымання на падпіску аб нявыездзе галоўнаму бухгалтару кампаніі Юліі Шардыка і HR Уладзіславу Міхалапу. Як паведамляюць адвакаты, у бліжэйшы час яны будуць дома.\nПершым на волю выйшаў дырэктар мінскага офіса Дзмітрый Рабцэвіч, гэта адбылося 11 кастрычніка, на наступны дзень пасля візіту Аляксандра Лукашэнкі ў СІЗА КДБ, на той сустрэчы быў і Дзмітрый. Пасля вызвалення ў эфіры БТ ён заявіў, што яму даручылі рыхтаваць прапановы да паправак у Канстытуцыю і выкласці падыходы па вызваленні шэрагу асоб, якія «апынуліся не так грамадска небяспечнымі для нашай краіны, як здаваліся на першым этапе».\nПакуль пад вартай застаецца супрацоўнік PandaDoc — менеджар па прадукту Віктар Куўшынаў. Аднак адвакаты заяўляюць, што робяць усё магчымае, каб яму таксама змянілі меру стрымання, не звязаную з утрыманнем пад вартай.\nНа дадзены момант у Беларусі налічваецца 94 палітвязняў.\n13.10.2020 Тэгі: крымінальны перасьлед, палітвязьні


Іспанія, паралізаваная снежнай бурай, адпраўляе канвоі вакцын і прадуктаў харчавання - Рэпарцёр ЕС\nУрад Іспаніі сёння (19 студзеня) накіруе калоны, якія перавозяць вакцыну супраць COVID-11 і прадукты харчавання, у раёны, адрэзаныя бурай Філомена, якія прынеслі самы моцны за апошнія дзесяцігоддзі снегапад па цэнтральнай Іспаніі і забілі чатырох чалавек, пішуць Грэм Кілі, Хуан Медзіна і Сусана Вера Гільерма Марцінес.\nПа ўсёй цэнтральнай частцы Іспаніі рэдкая завея пацярпела больш за 430 дарог, а сотні падарожнікаў апынуліся ў аэрапорце Мадрыда Барахас, які зачыніўся ў пятніцу, але паступова адкрыецца пазней у нядзелю.\nСіноптыкі папярэдзілі аб небяспечных умовах у бліжэйшыя дні, на наступным тыдні тэмпература паветра, як чакаецца, панізіцца да мінус 10 градусаў Цэльсія, а снег можа ператварыцца ў галалёд і паваліцца пашкоджаныя дрэвы.\n«Задача заключаецца ў гарантаванні паставак здароўя, вакцын і прадуктаў харчавання. Для дастаўкі грузаў адкрыты калідоры », - заявіў у нядзелю міністр транспарту Хасэ Луіс Абалас.\nКаля 100 рабочых і пакупнікоў правялі дзве ночы спаць у гандлёвым цэнтры ў горадзе Маджадахонда, горадзе на поўнач ад Мадрыда, пасля таго, як у пятніцу іх завяла завея.\n"На кардоне людзі спяць на зямлі", - сказаў тэлевізійны тэлекампанія Іван Алкала, работнік рэстарана.\nДоктар Альвара Санчэс у суботу прайшоў 17 км па снезе, каб працаваць у бальніцы ў Мажадахондзе, што прымусіла ўладальнікаў аўтамабіляў 4х4 падняць медыцынскія работнікі на працу.\nАдзін мужчына і жанчына ў машыне патанулі пасля выбуху ракі каля Малагі на поўдні, а двое бяздомных замерлі ў Мадрыдзе і Калатаюдзе на ўсходзе, паведамілі чыноўнікі.\nЦягнікі з Мадрыда, якія былі адменены з пятніцы (8 студзеня), аднавіліся ў нядзелю (10 студзеня).\nДзяржаўнае метэаралагічнае агенцтва (Aemet) заявіла, што ў суботу ў Мадрыдзе выпала да 20-30 см снегу, найбольш з 7 года.\nПадобныя тэмы:прыкметахпоўны вобразмяцеліцаІспанія\nШатландскія нацыяналісты патрабуюць Шатландыі "кампенсацыі Brexit" на мільярды


Арт-прастора ў дворыку гістарычнага музея Беларусі прадставіць выстаўку "Сула. Непарыўнае" | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\nАрт-прастора ў дворыку гістарычнага музея Беларусі прадставіць выстаўку "Сула. Непарыўнае"\n18 мая, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Новая арт-прастора ў дворыку музея прадставіць 18 мая выстаўку фотамастака Марыны Бацюковай "Сула. Непарыўнае", паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў Нацыянальным гістарычным музеі Беларусі.\nАрт-праект прадаўжае традыцыю, закладзеную 2 гады таму пад назвай "Стары новы двор". Сёння ён напаўняецца новым зместам: гэта спалучэнне архітэктуры, фотамайстэрства і мастацтва медыя. У панараму гарадскіх будынкаў пачатку ХХ стагоддзя ўдала ўпісаліся шырокафарматныя каляровыя фатаграфіі, прысвечаныя вясковаму абраду "Ваджэнне і пахаванне стралы". Архітэктурныя формы нібы ажылі дзякуючы характэрным вобразам сялянскіх тыпажоў. Эфект прысутнасці ў час абраду дапаўняецца музычным суправаджэннем калектыву "Талака", дэманстрацыяй спецыяльнай дакументальнай кінастужкі.\nНа выстаўцы прадстаўлены фатаграфіі Марыны Бацюковай, якая даследавала жыццё ў вёсках Неглюбка і Стаўбун Гомельскай вобласці ў час свята - абрад "Ваджэнне і пахаванне стралы (Сулы)". Марына Бацюкова з'яўляецца спецыялістам у галіне дакументальнай і канцэптуальнай фатаграфіі. Асноўныя тэмы фота-даследаванняў - штодзённасць, псіхалагічны стан асобы, адносіны чалавека з навакольным асяроддзем і паводзіны чалавека ў грамадстве. Абрад "Ваджэнне і пахаванне стралы (Сулы)" звязаны з зямлёй, яе ўрадлівасцю, накіраваны на ўміласціўленне прыроднай стыхіі - маланкі-стралы. Традыцыя свята пакаленнямі застаецца нязменнай: жыхаркі вёскі апранаюцца ў нацыянальнае адзенне, спяваюць і ідуць насустрач адна адной з розных бакоў вёскі, пакуль не самкнуцца ў адным карагодзе, ідуць, няспынна распяваючы, да жыта. Нібы ткуць ручнік - дарогу радасці, шчасця і дабрабыту. Водзяць карагоды і спяваюць, потым закопваюць у зямлю "Сулу" - хаваюць цёмную сілу разбурэння, ператвараючы ў дабро, багацце і поспех. Збіраюць абярэгі - каласкі, падаюць і качаюцца ў жыце, убіраючы ў сябе сілу і здароўе.\nАбрад "Ваджэнне і пахаванне стралы (Сулы)" уключаны ў Дзяржаўны спіс нематэрыяльнай праявы творчасці чалавека і з'яўляецца нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасцю Беларусі.\nВыстаўка будзе дзейнічаць па 11 верасня.


26 студзень 2015, 21:38\nУ Страсбуры адкрылася сэсія Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы, на якой украінская вайскоўка Надзея Саўчанка, якая стала ў кастрычніку дэпутатам Рады ад партыі «Бацькаўшчына», атрымала афіцыйны статус дэлегата. Гэта можа стаць падставай для спыненьня справы супраць яе ў Расеі. Саўчанку абвінавачваюць у датычнасьці да гібелі расейскіх журналістаў улетку 2014 на ўсходзе Ўкраіны.\nСярод галоўных тэмаў сэсіі Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы гуманітарная сытуацыя ва Ўкраіне, нядаўнія тэракты ў Парыжы і абарона свабоды слова ў Эўропе, гаворыцца на афіцыйным сайце ПАРЭ. Таксама Парлямэнцкая асамблея разгледзіць пытаньне аб паўнамоцтвах расейскай дэлегацыі, якая летась у красавіку была пазбаўленая права голасу і выключаная з усіх кіруючых органаў Асамблеі ў сувязі з далучэньнем Крыму да Расеі. Таксама гэтая сэсія ПАРЭ прыцягвае да сябе ўвагу ў сувязі з сытуацыяй з украінкай Надзеяй Саўчанкай. 26 студзеня яна атрымала афіцыйны статус дэлегаткі ПАРЭ. Гэта можа стаць падставай для вызваленьня яе ад крымінальнай адказнасьці ў Расеі.\nАднак, старшыня Камітэту Дзярждумы па міжнародных справах Аляксей Пушкоў заявіў, што расейская дэлегацыя трактуе паняцьце імунітэту члена ПАРЭ па-іншаму. Ён кажа, што член ПАРЭ валодае імунітэтам падчас выкананьня сваіх абавязкаў. Напрыклад, падчас сэсіі ПАРЭ ён ня можа быць затрыманы, арыштаваны і г.д. Але гэта ніяк не адносіцца да тых, як ён выказаўся, злачынстваў або магчымых злачынстваў, якія чалавек, які стаў членам ПАРЭ, зьдзейсьніў да набыцьця гэтага статусу. Такім чынам, расейская дэлегацыя не пагаджаецца з трактоўкай ПАРЭ, што цяпер Надзея Саўчанка валодае імунітэтам і павінна быць выпушчаная з-за кратаў.\nНадзея Саўчанка была выбрана ў якасьці народнага дэпутата Вярхоўнай Рады Украіны ад партыі «Бацькаўшчына» летась у кастрычніку. 25 сьнежня Саўчанка была ўключана ў пастаянную дэлегацыю Вярхоўнай Рады ў Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы.\nПачынаючы ад суботы, амаль у 30 краінах сьвету людзі выйшлі на акцыі з патрабаваньнямі вызваліць Саўчанку.\n26 сьнежня ў сядзібе Партыі БНФ прайшоў вечар салідарнасьці з украінскай лётчыцай, якая галадае ў маскоўскай турме на знак пратэсту супраць незаконнага арышту.


Уладзімер Дрындрожык запісаў польска-ўкраінскі сынгл (прэм’ера). Тузін Гітоў. Слушны музычны партал Menu\n!OUT: «Шпакі» прыляцелі!* (фота, аўдыё) Belsat Music Live №5: «Стары Ольса» (відэа+новы анонс!) Паша Трабл: «Вельмі дрэнна, калі з гісторыі ня робяць высноваў» (відэа) ЖАМЕРЫНЫ 157 / 0 11.03.2017 Уладзімер Дрындрожык запісаў польска-ўкраінскі сынгл (прэм’ера)\nВыканаўца прэзэнтуе на Tuzin.fm дзьве новыя песьні — украінскамоўную «Не кохаю тебе» і польскамоўную «Zdobywcy». Кампазыцыя «Не кохаю тебе» зьявілася пасьля вандровак і канцэртаў музыкі па Ўкраіне. Уладзімер кажа, што настолькі прасякнуўся блізкай да беларускай мовай, што вырашыў запісаць песьню па-ўкраінску. «Выйшла даволі нечакана, правакацыйна для мяне самога. Бо звычайна гэтых словаў ня кажуць, а тут яны сталі нават прысьпевам», — заўважае выканаўца. Разам з Уладзімерам (вакал, гітара, губны гармонік), у запісе ўзялі ўдзел басіст Сяргей Куцецкі з кавэр-бэнду «Фриланс», а на кахоне сыграў Андрэй Рэксак з славацкага гурту Daniel and the Moravians. Другая частка сынглу — польскамоўная. Прычым песьня «Zdobywcy» напісаная на верш Алеся Разанава, які на польскую пераклаў Алег Латышонак. «Пазнаёміўся зь ім упершыню менавіта ў перакладзе. І мною мною апанаваў нейкі містычны матыў разам з глыбокім ды пранізьлівым адчуваньнем таго, што трансьлявалася праз аўтара тэксту. Цяпер разумею, што калі б да мяне трапіў спачатку арыгінал вершу, гэтае песьні не было. Альбо была б нейкая іншая, бо ў арыгінале цалкам іншая рытміка», — заўважае сьпявак. У запісе гэтага трэку разам зь ім і Сяргеем Куцецкім узяла таксама ўдзел Тацяна Яжова (джамбе) з гурту «Ягорава гара». Цяпер Уладзімер працуе над дэбютным рэлізам свайго новага праекту «Дрындрожык-трыё». Папярэдні ягоны гурт «Шэпт срэбра» ўжо не існуе.\nTuzin.fm, фота Алены Казловай\nТэгi: Уладзімер Дрындрожык, Дрындрожык-трыё Твитнуть\nМенскія ідэолягі наведалі канцэрт гурта Dzieciuki, а на «Панк-елку» ўварваўся АМАП\t2493 / 2\t10.01.2015\tМоўчан vs. Naka. У якасьці суадказчыкаў прыцягваюць іншых удзельнікаў гурта\t1226 / 0\t25.03.2015\tІндыйская рага і беларускі напеў. Сюрпрыз фэсту «Беларускі стыль» (відэа)\t804 / 0\t10.06.2016\tНавагодні сынгл ад «Мерады»: «Шчасьце ёсьць!» (прэм’ера)\t834 / 0\t29.12.2016\tКАМЕНТАВАЦЬ


Барацьба з ялінкамі, маскі меншавікоў і шэсце з паходнямі | Новы Час\nПра тое, як у Беларусі ваявалі з Калядамі, распавядае "Радыё Свабода".\nКаляды маюць дахрысціянскія карані. Свята, прысвечанае зімоваму сонцавароту, павароту сонца з зімы да лета, — галоўнае ў гадавым коле. У архаічнай культуры ў гэты час святкаваўся ня толькі Новы год, а ў шырэйшым сэнсе — стварэнне новага сусвету.\nЦарква жорстка выступала супраць абрадавага пераапранання калядоўшчыкаў. Галоўная рыса гэтага абраду — ужыванне рэчаў наадварот і не па прызначэнні. Мяняліся месцамі верх і ніз, правае і левае, мужчынскае і жаночае, што выкрывалася царкоўнікамі як «бесаўство і элінства». Маскі сустракаліся самыя розныя, але заўсёды пераапраналіся ў «чужых», то бок людзей, якія статусна, прафесійна, этнічна ці канфесійна адрозніваліся ад «сваіх» — сялян-беларусаў. Барацьба царквы супраць традыцыйных Калядаў працягваецца ад з’яўлення хрысціянства на беларускіх землях.\nЗ прыходам да ўлады бальшавікоў з’яўляюцца і новыя тэндэнцыі ў святкаванні Калядаў. 24 снежня 1918 году быў зацверджаны «Дэкрэт аб увядзенні заходнееўрапейскага календара». Замест юліянскага ўводзіўся грыгарыянскі.\n«У каляднай двухтыднёвай абраднасці вылучаюцца тры кульмінацыйныя моманты — тры куцці, якія маркіравалі пачатак, сярэдзіну і заканчэнне святочнага пэрыяду. Першая — Посная, Бедная, Галодная ці Вялікая куцця — адзначалася напярэдадні Раства Хрыстовага 24 снежня/6 лютага. Другая — Шчодрая, Багатая, Тоўстая куцця, адзначалася напярэдадні Новага году 31 снежня/13 студзеня. І трэцяя — Вадапосная, Галодная, Хрышчэнская куцця, адзначалася напярэдадні Вадохрышча», — кажа Ірына Махоўская.\nКаляды разам з іншымі абрадамі былі абвешчаныя царкоўнымі забабонамі, перажыткам цёмнага мінулага, з якім трэба змагацца.\n«Гэта быў вельмі важны крок у вынішчэнні рэлігійнасці, які паўплываў на трансфармацыю святаў. Былі адмененыя выходныя дні на Вадохрышча, на Тры каралі ў каталіцкай традыцыі. Замест гэтага быў уведзены выходны дзень 8 лістапада. Дэкрэт Савету народных камісараў 2 снежня 1918 году ўсталёўваў савецкія святы, у тым ліку — Новы год 1 студзеня», — кажа антраполаг.\nЦаркоўныя святы наўпрост не забараняліся, бо, па-першае, асноўную масу насельніцтва складалі вернікі, а па-другое, не было сфармаваных ідэяў, чым іх замяніць.\nМэтай прапаганды была замена царкоўных святаў «чырвоным рытуалам». Выдаваліся шматлікія цыркуляры і брашуры са сцэнарамі новых святаў. Новыя формы абраднасці рэкамендавалася шукаць у старажытнай Грэцыі.\nКадр з савецкага фільм "Суровы юнак" \n«На пачатку 1920-х гадоў пачалі ладзіць „чырвоныя Каляды“ ці камсвяткі (камсамольскія святкі). Такія святы ўключалі, сярод іншага, чытанне дакладаў і прамоў, якія выкрывалі эканамічныя карані буржуазных калядных святаў. Ставіліся спектаклі, сатырычныя палітычныя інсцэніроўкі, ладзіліся вулічныя шэсці, а на царкоўныя матывы спяваліся камсамольскія песні», — кажа Ірына Махоўская.\nЯк і ў традыцыйных калядах, у «чырвоных» ладзілі карнавал з пераапрананнем, але тут замест традыцыйных «чужых» сустракаліся строі Антанты, Калчака, нэпмана, эсэра, меншавіка ды іншых.\nАдно з такіх святаў, паводле Махоўскай, ладзілася ў менскім клубе «Чырвоны шлях». Там інсцэніравалася падрыхтоўка да антырэлігійнага карнавалу і бойка з эсэрамі і меншавікамі, якія нібыта перашкаджалі святу. Далей былі танцы вакол зрынутых багоў і касцюмаванае шэсце з паходнямі ў кірунку плошчы Свабоды. Аналагічным чынам праводзіліся святы і ў іншых гарадах.\n«Чырвоныя каляды» былі замацаваныя за камсамольскімі ячэйкамі. Але праіснавалі яны нядоўга. Праз некалькі год пачала гучаць крытыка іх вузкай «антыпапоўскай» скіраванасці і адсутнасці раскрыцця «класавай сутнасці і контрарэвалюцыйнасці рэлігіі». Пры гэтым працягваўся наступ на рэлігію і барацьба з царкоўнымі святамі.\nРазам з Калядамі пад фактычную забарону да канца 1920-х гадоў трапляе навагодняя ялінка. Прапаганда сцвярджала, што ў краіне ўсё больш свядомых людзей, і яны амаль не набываюць ялінкі на кірмашах. Маўляў, людзі адышлі ад цемрашальства і цалкам свядома святкуюць правільныя камуністычныя святы.\n«Наўпрост забароны не было. Але не было, напрыклад, ранішнікаў для дзяцей з ялінкай. Трэба сказаць, што ялінка — гэта была абсалютная гарадская традыцыя. А на беларускай вёсцы людзі вешалі пад столь саламянага павука. Ад цёплага духу печкі або скразняку ён круціўся. Было вельмі шмат спосабаў пляцення, і яны былі вельмі прыгожыя. Таму на Каляды ставілі павука», — кажа Ірына Махоўская.\nПаводле Ірыны Махоўскай, «рэабілітуюць» ялінку толькі ў 1935 годзе, калі ў газеце «Праўда» з’яўляецца артыкул з асуджэннем «левых загібшчыкаў», якія няправільна інтэрпрэтавалі дзіцячую забаву як буржуазную традыцыю. Вяртанне ялінкі адбылося пасля заявы Сталіна на нарадзе стаханаўцаў пра тое, што «жыць стала лепей, жыць стала весялей». Менавіта ялінка была пакліканая праілюстраваць заяўленую весялосць.\n«Было рэкамендавана тэрмінова арганізаваць калектыўныя ялінкі для дзяцей. Замест віфлеемскай на ёй была ўжо чырвоная зорка. Гэта ўжо быў ідэалагічна пастаўлены карнавал. У конкурсе строяў перамагалі ідэалагічна правільныя. Галоўнай была ідэалогія», — кажа антраполаг.\nАле палітычныя падзеі збольшага тычыліся гарадскіх Калядаў. На вёсцы гэты ўплыў быў значна меней заўважны, і свята яшчэ доўгі час захоўвала традыцыйныя рысы — такія, як куцця, калядаванне, памінанне продкаў.\nГэтак выглядае беларускі “павук” \nНягледзячы на дзеянні ўлады, народная традыцыя аказалася вельмі ўстойлівай. Змяняцца Каляды пачалі тады, калі ў беларускую вёску прыйшла мадэрнасць. Калі ва ўмовах урбанізацыі і развіцця індустрыі знікла малая і замкнёная сельская грамада як асноўная сацыяльная адзінка традыцыйнага грамадства. Калі моладзь пачала з’яжджаць у гарады, змянілася глеба, на якой базавалася традыцыйная культура, а разам з ёю і традыцыйныя Каляды.


У Салігорску ў жорсткай форме затрыманая моладзь\nhttp://spring96.org/be/news/18091 2007 2007-09-04T12:05:54+0300 2007-09-04T12:05:54+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСёньня на судовае паседжаньне ў Салігорску падтрымаць непаўнагадовага маладафронтаўца Івана Шылу паехалі моладзевыя актывісты, праваабаронцы, прадстаўнікі грамадзкасьці і прадстаўнікі замежных грамадзкіх арганізацыяў. Каля будынку суду моладзь у колькасьці 12 чалавек - з іх 7 хлопцаў і 5 дзяўчат - была затрыманая сілавікамі, зьмешчаная ў аўтобус і дастаўленая ў мясцовы РАУС. Па папярэдняй інфармацыі затрыманьне адбывалася ў жорсткай форме, зьбіты старшыня МФ Зьміцер Хведарук.\nНа дадзены момант хлопцы знаходзяцца ў аўтобусе каля РАУСа, а дзяўчаты ў самім РАУСе. Сярод іх: Зміцер Хведарук, Франак Вячорка, Алесь Каліта, Ільля Шыла, Андрэй Тычына, Віктар Енісевіч, Кацярына Краснова, Кацярына Галіцкая, Тацяна Буланава, Яцкевіч Зьміцер, Апакулава . Адміністратыўныя пратаколы пакуль што складзеныя на шасьцярых моладзевых актывсітаў.\nПры ўездзе ў Салігорск супрацоўнікі ДАІ затрымалі юрыста і праваабаронцу Валянціна Стэфановіч, які ехаў на аўтамабіле разам з прадстаўнікамі міжнародных праваабарончых арганізацыяў - са Швецкага Хельсінскага Камітэту (са Стакгольму) і "Міжнароднай амністыі" (з Лондану). Пасьля праверкі дакументаў іх адпусьцілі, аднак ў самім горадзе даішнікі зноўку спынілі машыну і папрасілі праехаць у РАУС дзеля праверкі.\n04.09.2007 Тэгі: суды, апазіцыя, затрыманьні


Званкі на Свабоду , 5 верасьня\n05 верасень 2005, 13:33\nRFE/RL Слухачы адгукаюцца на падзеі і тэмы тыдня\n(Спадар:) “Некалькі год таму назад на нашую Беларусь таксама абрушыўся ўраган, зьнесла дахі, разбурыла шмат дамоў. І дзяржава, вялікі ёй дзякуй, усё адрамантавала, усё паправіла.\nА вось цяпер катастрофа ў Амэрыцы адбылася. Дык яна ўзмацнілася ў шмат разоў паводзінамі саміх амэрыканцаў. Паказалі па тэлебачаньню: яны там ужо забіваюць адзін аднаго, страляюць, марадзёрнічаюць, гвалцяць! Салдатам дадзены загад страляць на паражэньне, замест таго, каб злавіць і судзіць гэтых людей. Вось вам і свабода, вось вам і дэмакратыя па-амэрыканску!”\n(Спадарыня:) “Як зьмяніліся апошнім часам стасункі паміж Украінаю і Беларусьсю? Ніяк не зьмяніліся, і зьмяніцца ня могуць! Юшчанка, прэзыдэнт Украіны, сваю ўладу выкарыстоўвае на разьвіцьцё дэмакратычных асноў украінскага грамадзтва, на захаваньне і далейшае разьвіцьцё нацыянальных інтарэсаў Украіны. Лукашэнка сваю палітыку праводзіць у рэчышчы размываньня, вынішчэньня беларускага народа як нацыі, яго мовы, культуры, перакручваньне нашай гісторыі. Лукашэнка гаворыць: “Мы рускія, і мова наша руская. Адзіны гістарычны шлях.” Лукашэнка – антыпод беларускага народа!”\n(Спадарыня:) “Сёньня Радыё Свабода зьвярталася да слухачоў, каб прапанавалі новыя тэмы.\nНяхай бы прагучалі жывыя галасы несьмяротнай Беларусі. Хацелася б пачуць галасы Жэні Янішчыц, Натальлі Арсеньневай, Аляксея Карпюка, Валодзі Караткевіча, галасы пісьменьнікаў, якіх ужо няма. Таксама б хацелася пачуць галасы розных рэгіёнаў Беларусі, розныя дыялекты, галасы Заходняй ды Усходняй Беларусі, тых людзей, якія яшчэ размаўляюць на добрай беларускай мове. Каб вашыя карэспандэнты сабралі гэтыя галасы, і каб яны прагучалі ў эфіры”.\n(Спадар:) “Растлумачце, што дасьць народу, калі мы ўсе заўтра пачнем размаўляць на роднай мове? І якая шкода размаўляць па-расейску?


Конкурс «Падзея года». Рэгістрацыйная форма ўдзельніка\nКалі Вы чытаеце гэта паведамленне, значыць Вы вырашылі прыняць удзел у Конкурсе "Падзея года", які праходзіць у межах Фестывалю нефармальнай адукацыі.\nУ конкурсе мы абралі 5 простых пытанняў для прэзентацыі Падзеі і 3 простых крытэрыя для яе ацэнкі (глядзіце палажэнне аб конкурсе).\nМы робім гэты конкурс адкрытым, публічным і даступным для кожнага. Прызнаючы важнасць ўліку меркаванняў спажыўцоў паслуг НФА, у конкурс уключаны механізм «народнага галасавання», які дазволіць грамадзянам даць сваю адзнаку прадстаўленым на конкурс Падзеям. І паважаная публіка і журы будуць судзіць аб Вашай падзеі выключна па прэзентацыі, якую Вы зробіце, адказаўшы на 5 прыведзеных ніжэй пытанняў.\n1.Апісанне падзеі *\nАдказваючы на гэтае пытанне, пазначце тып (напрыклад, семінар, метадычны дапаможнік, он-лайн рэсурс і г.д.) і назву Падзеі, якую Вы хочаце прадставіць на конкурс.\n2. Калі і дзе адбылася Падзея? *\nУкажыце час (месяц, год) і месца (назва населенага пункта) рэалізацыі Вашай Падзеі. Для публікацыі укажыце год і месца выдання.\n3. Для каго Падзея? *\nПрывядзіце колькасную і якасную характарыстыкі мэтавай групы (удзельнікаў), на якую была арыентавана Ваша Падзея.\n4. Які быў вынік? *\nРаскажыце аб тых станоўчых зменах, якія адбыліся з мэтавай групай, дзякуючы апісанай Падзее. Паспрабуйце паказаць вынікі з пункту гледжання грамадскай карысці Падзеі (у ідэале вынікі павінны быць канкрэтнымі і іх магчыма памераць).\n5. Ці ёсць інфармацыя пра падзею ў публічным доступе?\nУкажыце спасылкі на размешчаныя ў публічным доступе артыкулы пра падзею, фатаграфіі, візуальныя матэрыялы, прэзентацыі, відэа (калі маюцца).\nНазва Вашай арганізацыі: *\nКантактная асоба: *\nIмя i прозвiшча, пасада\n(па якім арганізатары конкурсу змогуць з Вамі звязацца)\nКантактны e-mail *


“Чалавек павінен разумець, што ўлада пачула яго” | Настаўніцкая газета\n24.06.2017 26.06.2017 - 10:36Інфармацыйная гадзіна\nМясцовыя органы ўлады павінны больш эфектыўна выбудоўваць работу са зваротамі грамадзян і комплексна падыходзіць да вырашэння праблем людзей. Аб гэтым заявіла кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Беларусі Наталля Качанава.\nКіраўніцтва райвыканкамаў і гарвыканкамаў павінна ўсебакова падыходзіць да вырашэння праблемных пытанняў, якія ўзнікаюць у людзей. “Нягледзячы ні на асабісты час, ні на свой настрой, кіраўнікі мясцовых органаў улады павінны выслухаць чалавека і дапамагчы яму, — сказала Наталля Качанава. — Чалавек павінен разумець, што ўлада пачула яго”. Пры гэтым неабходна дакладна тлумачыць людзям алгарытм дзеянняў для вырашэння праблемных пытанняў. “Павярхоўна адносіцца да праблем людзей нельга”, — падкрэсліла кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта.\nПаводле яе слоў, нямала паўторных зваротаў грамадзян. У такім выпадку чыноўнік павінен задацца пытаннем, чаму так адбываецца. “Прыходзяць людзі рознага ўзросту, рознага сацыяльнага становішча, і гэта таксама трэба ўлічваць. Тут павінна быць вытрымка, цярпенне, мудрасць, таму што ты — кіраўнік, інакш рабіць нельга”, — сказала Наталля Качанава.\nВыязныя прыёмы кіраўніцтва Адміністрацыі прэзідэнта даюць добрую магчымасць ацаніць работу мясцовых органаў улады. “Там, дзе яны кампетэнтна працуюць па ўсіх напрамках, у тым ліку па зваротах грамадзян, вядома, менш нараканняў на іх работу”, — заўважыла Наталля Качанава. Паводле яе слоў, Адміністрацыя прэзідэнта трымае на кантролі ўсе звароты, у тым ліку калектыўныя і паўторныя, з якімі грамадзяне прыходзяць на прыёмы.\nНаталля Качанава правяла прыём грамадзян у Старадарожскім райвыканкаме. Усяго на прыём да кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта запісаліся некалькі дзясяткаў чалавек. Некаторыя прыехалі з Гомельскай, Брэсцкай і Магілёўскай абласцей, а таксама з Мінска.\nМногія пытанні, з якімі звярталіся людзі, тычыліся ўрэгулявання зямельных спрэчак. “Гэтыя пытанні заўсёды складаныя, асабліва калі размова ідзе пра суседзяў або блізкіх сваякоў”, — адзначыла яна. Аднак у любой сітуацыі павінна быць спагадлівае і цярпімае стаўленне да людзей, а да разгляду спраў трэба падыходзіць прынцыпова, падкрэсліла Наталля Качанава.\nЗвароты таксама тычыліся работы сістэмы ЖКГ, невыканання рашэнняў суда, вядзення гандлю, развіцця бізнесу і іншых тэм.\nАдным з першых да Наталлі Качанавай звярнуўся індывідуальны прадпрымальнік з Любанскага раёна, які прапанаваў больш актыўна рэалізоўваць прадукцыю дачнікаў і ўладальнікаў зямельных участкаў на ўнутраным рынку, што дасць магчымасць у тым ліку вырашаць праблему імпартазамяшчэння. Таксама было прапанавана перафармаціраваць работу Белкаапсаюза, арыентаваць яго на куплю новых відаў сыравіны. З гэтай ініцыятывай прадпрымальнік ужо звяртаўся непасрэдна да кіраўніцтва аб’яднання. Наталля Качанава падтрымала гэтую ідэю. Дзяржава зацікаўлена ў развіцці фермерскай гаспадаркі, самазанятасці і гатова ствараць для гэтага неабходныя ўмовы.\nДа кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта звярнуўся яшчэ ад зін жыхар Любанскага раёна з сынам з просьбай дапамагчы атрымаць ад мясцовых улад трактар у часовае карыстанне для апрацоўкі свайго ўчастка. З такой просьбай яны ўжо звярталіся ў райвыканкам, аднак атрымалі адмову. Мясцовыя чыноўнікі матывавалі сваё рашэнне тым, што зямлёй ужо даўно ніхто не займаецца і яе трэба перадаць раёну. Кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта даручыла дэталёва разабрацца ў гэтай сітуацыі. Пры гэтым яна падкрэсліла, што зямля, калі яна знаходзіцца ў валоданні, не павінна прастойваць.\nУ час прыёму грамадзян да Наталлі Качанавай таксама звярнуўся інвалід з Вілейскага раёна, які апынуўся ў цяжкай жыццёвай сітуацыі, з просьбай пасадзейнічаць у пастаноўцы на чаргу маючых патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў. Наталля Качанава паабяцала дапамагчы.


Расія накіравала да берагоў Сірыі свой адзіны авіяносец\nРасія накіравала да берагоў Сірыі свой адзіны авіяносец 18\nЦяжкі авіянясучы крэйсер «Адмірал Флота Савецкага Саюза Кузняцоў», адзіны ў Расіі авіяносец, да канца тыдня адправіцца з Мурманска да берагоў Сірыі, паведаміла FlashNord крыніца ў камандаванні Паўночнага флоту.\n«Крэйсер завяршыў докавы рамонт і да канца тыдня адправіцца да берагоў Сірыі, дзе далучыцца да аперацыі па знішчэнні групоўкі «Ісламская дзяржава»», — сказаў суразмоўца агенцтва.\nПаводле яго слоў, з мая па жнівень гэтага года авіяносец праходзіў докавы рамонт на 82-м суднарамонтным заводзе ў Раслякове (Мурманская вобласць). Затым на штатнай стаянцы ў Мурманску ён праходзіў аднаўленне да поўнай баявой гатоўнасці.\n14.10.2015 / 19:37\nДля абвешчанай вайсковай нибыта (насамрэч непасрэдны удзел у канфликце) тольки дапамоги Асаду гэта занадта. Мае месца адмысловая эскалацыя вайсковай силы у рэгиёне, з мэтами значна шырэйшыми, чым дапамога Асаду.\n14.10.2015 / 19:39\nЦікава, колькі яму праз Атлантыку да той Сірыі плысьці?! Крый Божа, што здарыцца, дык як жа Расеюшка без авіяносцаў жыцьме?! Нафтадаляраў усё меней, а тут яшчэ арабы псуюць гандаль...\n14.10.2015 / 19:47\nУладзя, з усим эскортам, нейдзе каля трох тыдняу, менавита плысьци. ;) Звычайна гэтыя дуры не рухаюцца хутка.\nУ Галоўнага ўпраўлення спажывецкага рынку Мінгарвыканкама — новы начальнік\nЯк будуць хадзіць прыгарадныя аўтобусы на вялікія выходныя\nТэрмін службы ў войску ўключаць у страхавы працоўны стаж 10\nВядомы ўкраінскі комік Сяргей Сівоха стаў дарадцам Рады нацыянальнай бяспекі па пытаннях Данбаса 3\nУ Літву прыбылі амерыканскія танкі. Іх размесцяць непадалёк ад мяжы з Беларуссю 16\nМЗС Турцыі прыгразіў аднавіць ваенную аперацыю ў Сірыі праз 35 гадзін 1\nПаглядзіце, што твораць польскія нацыяналісты 30