Мафия сардори (Бешинчи қисм) | euroasia.me | Яндекс Дзен\n285 read the story to the endThat's 85% of the total page views\nМашинадан тушишгач, худди Шаҳло Муродни қолдириб ўзи кетиб қолгандай, улов ортидан бироз тикилиб турди. Сўнг чуқур уҳ тортди-да, ўзига термилиб турган соҳибжамолга қаради:\n— Бу ёғига пиёда кетаверамиз. Менимча, шундай демоқчи бўлгандинг.\n— Мурод ака, — деди мўлтираб Шаҳло, — ойингизнинг кўзларига қарашга ботинолмаяпман. Уйимдагилар ҳақида сўраб қолсалар, нима дейман? Кейин ота-онам бўла туриб, сизникига уялмай боришимни ўйласам, юрагим орқага тортиб кетаяпти.\nМурод уни қучоқлади ва бироз шу ҳолатда туришгач, деди:\n— Унда сен анави анҳор бўйидаги ўриндиқда ўтириб турасан, мен ғизиллаб уйга бориб, ойимни олиб келаман. Йўлда ҳаммасини тушунтириб бераман. Сен ойимнинг қанақа аёл эканини билмайсан. Дарров тушунадилар. Энди вақтни ўтказмайлик.\nШаҳло боши эгик мажнунтол остида нигоҳини ерга қадаб, бир соатдан мўлроқ ўтирди. Ҳар-ҳар замон келаётган-келмаётганликларини билиш учун атрофга боқар, Мурод ва унинг ёнидаги аёл кўринмагач, ҳафсаласи пир бўлиб, тағин ўша ҳолда ўтираверарди. Бошида билинмаган бўлса-да, аста-секин кўнглида умидсизлик пайдо бўлди. “Ойиси: “Келиб-келиб, уйидан қочиб кетган қизни келин қиламанми? Ота-онасини ёмонотлиққа чиқарган қиз эртага бизниям маҳаллага достон қилмайдими?.. Ҳеч вақт қизнинг ўзи мени келин қилинг дейдими? Қўй, болам, дарахтни тепсанг, қиз ёғилади, нечта-нечтаси йигит тополмаганидан иккинчи хотин бўлиб кетаяпти. Ўзим сени яхши қизга уйлантириб қўяман”, — деган бўлса-ю, Мурод акам ҳам ойисининг гапини икки қилолмай, менинг ёнимга келмай қўя қолган бўлсалар керак. Агар шундай йўл тутган бўлса, мен асло кечирмайман. Кечирмаганимда нима бўпти? Уларга барибир эмасми, эрта бир кун бошқа қизни топиб уйланаверадилар. Мени... Мени ким ҳам оларди? Ҳеч кимга ғубор теккан қизнинг кераги йўқ”.\nМана шундай ўйлар гирдобида у бир неча бор ўрнидан туриб, кетишга чоғланди. Бироқ оёғи шу ерга елимлангандай эди. Қанча уринмасин, ҳеч қаёққа кетолмади. Шубҳа-гумонларнинг бир четида милт-милт ёниб турган умид шамчироғи уни қўйиб юбормади.\nҚиз ўтиравериб зериккач, Севинчга қўнғироқ қилди. Аммо дугонаси ҳали гўшакни кўтармасидан ўчириб қўйди. “Фойдаси йўқ, — ўйлади у, — ёнига чақиради. Шу билан ҳеч нарса ўзгармай қолиб кетаверади”.\nМуродни пешонасидан ўпиб қаршилаган ойиси унинг ёнида ҳеч ким йўқлигини кўриб ҳайрон бўлди.\n— Қани меҳмонинг? — дея сўради.\nМурод жавоб беришга улгурмасидан, ошхона томондан отаси кавшаниб чиқиб келди. У билан кўришгач, синглиси ҳам югуриб келиб елкасига осилди. Сўнг бутун оила жам бўлишиб, ошхонада бир стол атрофида ўтиришди. Мурод отаси билан синглисининг ёнида ойисига ҳеч нарсани айтолмасди. Шу боис чой қайнашини кутди. Кейин ярим коса овқатни бир амаллаб ейишига ҳам тўғри келди. Вақт эса ўтиб бораверди. Агар Муроднинг фақат ўзи битирадиган иш бўлганида, аллақачон сабаб топиб чиқиб кетган бўларди. Ҳозирги ҳолда эса кутишга маҳкум, қачонки қулай пайт келса, ойисига ҳамма нарсани ётиғи билан тушунтиради. Кейин иккаласи Шаҳлонинг ёнига боришади.\nГап орасида ойиси меҳмон кимлигини, нега олиб келмаганини қайта-қайта сўради. Мурод чайналиб, тузук-қуруқ гап айтмади.\n— Ўн метр юрасанми-юз метрми, барибир одам қариганидан кейин билинаркан, нимагадир бошим ғувиллаяпти. Озгина чўзилай, — деб отаси ўрнидан турди-да, ётоғига кириб кетди. Синглисини эса қўшни қиз сўраб келди.\nШундан кейин ҳам Мурод тезда тилга кира қолмади. Гапни нимадан бошлашни билмай, талай муддатни ўтказиб қўйди. Бир хаёл Шаҳлога қўнғироқ қилиб: “Ҳеч қаёққа қимирламай тур, ҳозир борамиз”, деб айтмоқчи ҳам бўлди. Аммо ойисининг ҳам «чарчадим» деб ётоғига кириб кетиши ёки синглиси қайтиб келиб қолишидан чўчиди.\n— Сизга бир гапни айтмоқчийдим, — деди ойиси идиш-товоқларни юва бошлаганида.\n— Сезиб турибман. Ўзим ҳам ҳайрон бўлаётгандим оғзингга толқон солгандай жимиб қолганингдан, — деди ойиси унга бир қараб қўяркан.\n— Ойи, қўйинг шу косаларни, қизингиз ювиб қўяверади. Сиз кийининг, бир жойга борамиз. Фақат ҳозирдан қаерга боришимизни сўраманг. Ҳаммасини йўлда айтиб бераман.\n— Мен билан таништирмоқчи бўлганинг, ҳар қалай, ўғил бола бўлмаса керак... Кейин менга ёқишиниям олдиндан биларкансан... Нега олиб кела қолмадинг? — деди ойиси ўғлининг кўзига тикилиб.\n— Ойи... Юринг, ойи, ҳаммасини йўлда тушунтириб бераман, ҳозирча бошқалар билмасин. Илтимос, ойи, мен сизни пастда кутиб тураман.\nЎғли дабдурустдан: “Меҳмонни сиз билан таништираман”, дегандаёқ Фотима опа гап нимадалигини англаб етганди. Айни пайтда жаҳли ҳам чиққанди. “Энди бировнинг эшигини тақиллатаман, ўғлимга қизини сўрайман, келин бўлмишнинг уялиб бошини эгиб, бир-бир қадам босиб чой олиб келишини томоша қиламан”, дея орзу қилиб юрган онага бирдан ўғли: «Келинни уйга опкелиб таништириб қўяман», деса, қай аҳволга тушишини тасаввур қилаверинг.\nАгар Мурод уйга етаклаб келганида борми, ўша қизни туғилганига пушаймон едирарди. Қандай уятсиз, беор қиз бўлдики, безрайиб йигитнинг уйига келса... Ҳартугул, Фотима опанинг кўнгли таскин топди. Айтмоқчи бўлган гаплари ичида қолди.\nЙўл-йўлакай Мурод узуқ-юлуқ гапирди. Шаҳло билан оқшомни бирга ўтказганини айтишга эса мутлақо тили бормади.\n— Ўғлим, қизиқсан-а, қайси оилада майда-чуйда гап бўлмайди? Шунинг учун аразлаб чиқиб кетиш шартми? Ойиси бечоранинг ҳам бўлари бўлгандир. Ўзим уйига қўйиб келаман, агар ўша қиз менга ёқса, — деди Фотима опа ўғлининг нима демоқчилигини тушунгач.\nШаҳлонинг ўтирганига икки соат бўлди. У охирги умидини кўзида ёш билан кузатиб қўйгач, сумкачасини елкасига илди-да, кетишга ҳозирланди. Шу пайт анча нарида бир йигит билан аёлнинг қорасини кўриб қолди-ю, юраги яна гупиллаб ура кетди. Тўпланиб қолган барча шубҳа-гумонлари тумандай тарқаб, ўрнини ҳаяжон эгаллади. У нима қиларини билмай, аввал ўтирди, сўнг ўрнидан турди. Бир-икки қадам юрди. Қайтди. Тағин жойига ўтирди. Сумкачасидан бежирим ойначасини олиб, юз-кўзига қаради. Юзи қизарибди. “Тезда упа суртиш керак”, деган ўй ўтди хаёлидан. Аммо энди кеч эди. Пардоз вақти ўтиб бўлганди. Упа суртаётганини Муроднинг онаси кўрса борми, бир-биридан “гўзал” иккита сўз айтиб, орқасига бурилади-ю, кетади-боради. Ундан кейин ҳаммаси тамом.\n— Вой, манави қизнинг кетворганига қаранглар, даҳшат!..\nШаҳло чўчиб тушиб, овоз келган тарафга қаради. Атиги тўрт-беш қадам нарида уч йигит турар, улардан иккиси оёқда туролмай тебранарди. “Қайси гўрдан пайдо бўлди булар?” — дея уларга ўқрайди.\n— Чучмомо! Ёлғизми, значит, биззи кутиб турибди, — деди тебранаётганлардан бири, — ҳозир мен ўзим гаплашаман...\nШаҳлонинг жон-пони чиқиб кетди. Агар озгина олдин келишганида борми, у олд-орқасига қарамай қочарди. Маст-аластларнинг уни қувиб етиши гумон, қолаверса, одамлар серқатнов катта кўча ҳам узоқ эмас. У ерда мелиса бўлишиям аниқ. Лекин айни дақиқада... бунақанги бошоғриқларнинг пайдо бўлиши... Аксига олади, деганлари шу экан-да, ахир ҳозир Шаҳлонинг тақдири ҳал бўлиш арафасида-ку!\n— Сизга нима керак?! — деди бутун вужуди титраётган қиз ўзига яқинлашиб қолган йигирма беш ёшлардаги маст йигитга.\n— Битта ўпич, — деди йигит иржайиб, — сендай чучмомонинг битта ўпичи мени жаннатга обориб қўяди. Бошқа нарса керакмас сендан!\n— Йўқол! Ана, эрим келаяпти, — қўли билан икки юз-уч юз метр нарида қадам олиши тезлашган Мурод томонга ишора қилди Шаҳло, — спортсмен, башарангни бузиб ташлайди!\nЙигит секин у кўрсатган тарафга қаради.\n— Ҳе, — деди сўнг қизга юзланиб, — анави хотин билан келаётган болами?! Сўтак-ку! Ҳақиқий эркак мана биз бўламиз!\nМаст йигит аввал кўкрагига муштлаб урди, сўнг Шаҳло томон қўлини чўзди.\n— Йўқол дедим! — бақириб юборди қиз. — Тегинма!\nУнинг овозини Мурод ҳам эшитди. Бир зум юришдан тўхтади, сўнг югура бошлади.\n— Ҳоой! Қўлингни торт! Ўлдираман!!! — дея бор овозда бақирарди у.\nБироқ бутун ўй-хаёли Шаҳлода бўлган маст йигитнинг қулоғига унинг гаплари кирмади. Шериклари эса оёғи деярли ерга тегмай елиб келаётган йигитга қарашди-да, сўнг бир-бирларига юзланишди.\n— Толмас, бугун роса қўлим қичиганди. Сабабини энди билдим, — деди бири иккинчисига.\n— Менинг оёғимда шунақа дард бор. Касалдан қутуларканман-да, — деди иккинчиси.\nУларни иккаласи ҳам ҳиринглашиб енг шимаришди.\nКўп ўтмай, Мурод етиб келди. Бу пайтда, гарчи Шаҳлонинг қўлидан тутишга мастлиги халақит берган бўлса-да, сумкасидан ушлаб олган йигит уни ўзига тортар, қиз эса унга ёлвориб:\n— Қўйворинг!.. Қўйворинг!.. — дея ялинарди.\nМуроднинг кўзига ҳеч нарса, яъни уни пойлаб турган икки йигит ҳам кўринмасди. Шу боис у оёғидан чалишганини сезмади ва бирдан умбалоқ ошиб кетди. Шу йиқилишнинг ўзида у бошини асфальт устидаги тошга уриб олиб ёрганди. Оғриқни сезадиган аҳволдан йироқ бўлган Мурод ўрнидан сапчиб турди ва ҳали-ҳамон шилқимлик қилаётган йигитнинг қўлидан ушлаб ўзига қаратди-да, башарасига мушт туширди.\n— Нима қилишни сиздан сўрамайман, боринг, янгани чақиринг! — дея ўқрайиб қаради Қоплон Ғайбуллога.\nШу қарашининг ўзиёқ Ғайбуллонинг суягигача тешиб юборди. У киприклари пирпираб, пилдираганча эшик ортида бир аҳволда деворга суяниб турган хотинининг ёнига борди.\n— Кир, — деди меҳмонхонага бир қараб олгач, — сени сўраяпти, укангнинг ҳамма қилиқларини айтиб бер. Бизга тинчлик берсин де. Эримни ургани камлик қилганидай, менгаям икки-уч шапалоқ туширди де.\nУ кейинги гапларини овозини пасайтириб айтди. Унинг пичирлашини эшитиб қолган милиционер мийиғида кулиб қўйди.\nРаъно рўпарасига келиб ўтиргач, шундай ўқрайдики, бечора аёл нима қиларини билмай типирчилаб қолди.\n— Нега бозорда жанжал кўтардингиз?!\nБунақа савол бўлишини кутмаган Раъно бақа бўлиб қолди. Унинг фақатгина киприклари қимирлар, ранги оқаргандан оқарар, боши айланарди.\n— Ме... Ме... Мен, — деди у дудуқланиб, — бозорга бормаганимга бир йилдан ошиб қолди-ку!\n— Ёлғон гапирманг, куни кеча бозорда қассоб билан уришгансиз, уни юлгансиз, кейин худди шу шаллақилигингизни уйга келиб эрингизга қилгансиз, бунинг устига, укангиз, анави зўравон спортсмен, ёстиқдошингизни хуморидан чиққунча тепган, унга сиз ҳам қўшилгансиз... Бу фактларнинг ҳаммаси менда бор, яширганингиз билан жиноятингиз салмоғини оширсангиз оширасизки, аммо ҳечам...\nҚалтираётган Раъно йиқилиб кетмаслик учун столни ушлади. Қоплон билдики, яна озгина шунақа пўписа қилса, ўзидан кетиб қолади.\n— Сизнинг мутлақо айбингиз йўқ, — деди Қоплон Раънони ҳайратлантиришда давом этиб, — барига эрингиз айбдор. У сизни ураётганида укангиз келиб қолган-у, аччиқ устида поччасига бир-иккита шапалоқ туширган бўлиши мумкин, ҳолбуки, бу шапалоқлар сиз еган калтакларингиз олдида ҳолва. Буни афт-ангорингиз ҳам айтиб турибди. Ғайбуллобой, яъни сизнинг эрингиз кўз кўриб, қулоқ эшитмаган бўҳтонларни ҳам устингиздан ағдарди. Шу пайтгача унинг гапларини гапиргандим, шунинг учун мени кечирасиз. Энди бўшсиз, опа. Бемалол ишларингизни қилаверинг, эрингиз эса мен билан бирга кетади. Отделда озгина хат-ҳужжат ишларимиз бор, у билан биргаликда қиламиз. Ҳа, олдиндан айтиб қўяй, сиз хавотир олманг, хўпми?..\nРаъно бирон нима дейишга тили айланмас, ҳали-ҳамон ҳайратланар, бўлаётган воқеалар тушида кечаётгандай эди. Шу боис милиционер ўзи билан бирга эрини ҳам олиб кетганини сезмай қолди. Фақат катта қизи бўйнига осилиб:\n— Ойижон! — дея йиғламсираб гапирганидан кейингина ўзига келди. Худди уйқудан уйғонгандай чўчиб тушди. Атрофига олазарак боқди.\n— Ойижон! — такрорлади қизи. — Нималар бўляпти?!\n— Милиционер амаки қани? — сўради Раъно қизидан.\n— Дадам билан чиқиб кетишди.\n— Қаёққа, нега чиқиб кетади? Дадангни қамаб қўйишса нима қиламиз?! — дея Раъно ўрнидан турмоқчи бўлди-ю, аммо мувозанатини йўқотиб яна жойига ўтириб қолди ва йиғлаб юборди.\n— Проводник танишим бўлади, ҳозир айтсам, поездни тўхтатади. Кейин сизларни милицияга берворади. Яхшиликча чиқиб кетинглар! — деди кўзлари олайиб кетган Юлдуз.\n— Биз чиқайлиг-у, сизлар кайфу сафо қилинглар, шундайми? Вой... Вой, шунақанги аҳмоғингни топдингки, қизалоқ, тенги йўқ. Ундан кўра, кел, бир бағримда эркалайин.\nУнинг гапига шериги ҳиринглаб кулди.\n— Менимча, бошқа адресга тушиб қолдиларинг, — деди ниҳоят гапга аралашган Шоҳруҳ.\n— Буни қара, — деди биринчи барзанги ёнидагига кўз ташлаб қўйиб, — молокасоснинг тили бор экан. Суғуриб олмаймизми-а?\n— Зўр бўлади-да, — дея босқинчиларнинг бири йигитга яқинлашди. Пичоғини Шоҳруҳнинг кўксига тирамоқчи эди, улгурмади, ияги остидан шунақанги кучли мушт тегдики, кўз олди қоронғилашиб, орқа мияси билан эшикка урилиб, шилқ этганча полга қулади.\n— Вой мараз! — деди капалаги учиб кетган навбатдаги босқинчи. — Сен ҳали...\nУнинг қолган гаплари ичида қолди. Шоҳруҳ жуда чаққонлик билан аввал унинг қорнига, энгашиб қолгач, умуртқасига зарба берди. Йиқилган душманни бир-икки тепмоқчи ҳам эди, аммо Юлдуз:\n— Бас! — деб бақириб юборди.\n— Нега?! — деди ўзини боса олмай титраётган Шоҳруҳ унга қараркан.\n— Ўлиб қолишмасин.\n— Шуниси яхшимасми?\n— Йўқ, улар керакли одамлар.\n— Эшитганингиз, — деб Юлдуз ўриндиқдан пастга тушди, — лекин бопладингиз. Аслида булар бундан ҳам ортиғига лойиқ. Ландавурлар!\n— Ҳеч нарсага тушунмаяпман, — деди Шоҳруҳ бу сирли қизга ҳайратланиб боқаркан, — булар сизнинг танишларингизми? Танишларингиз бўлса, нега пичоқ кўтариб келишди?\n— Биласизми, сизни вокзал ичида кўрганимдаёқ бошқача фикрга келдим. Кўзингизда ўт бор. Қонингиз қайноқ...\n— Нима бўпти шунга... Озгина ёрдам бериб, кейин устидан куламан, деб ният қилганмидингиз?\nЮлдуз жилмайди. Табассуми шунчалик мафтункор эдики, биров уни қилни қирқ ёрадиган, бир нечта алпқомат йигитлар устидан ҳукмронлик қилади, деб ўйламасди. У жудаям назокатли, бошқача айтганда, севилишгагина лойиқ қиз дейилса, тўғри бўларди.\n— Синамоқчийдим, — деди Юлдуз.\n— Синамоқчийдим?! Қанақа синов?\n— Кейин тушунтириб бераман қолганини.\nҚиз иккала босқинчининг ҳам ўрнидан туришига кўмаклашди. Сўнг уларнинг қўлларига сочиқ тутқазиб, ювиниб келишга чиқариб юборди. Ортидан ўзи ҳам қаёққадир кетди.\nЁлғиз қолган Шоҳруҳнинг боши ғувилларди, нималар бўлаётганига ақли етмасди. Уни: “Бу қиз ким?” — деган савол сиқувга олмоқда эди. У стол устида турган ароқдан пиёлага тўлдириб қуйди-да, бир кўтаришда ичиб юбориб, қотиб қолди. Чунки шишага ароқ эмас, сув тўлдирилган эди. Буни қарангки, худди шунақа бўлишини олдиндан билгандай, Юлдуз кириб келди. Яна ўша табассум. Унинг ортидан:\n— Синамоқчийдим, — деган гап.\nБир тарафдан, Шоҳруҳнинг жаҳли чиқди. Иккинчи томондан, ажабланди. Буларнинг бари нима мақсадда қилинаётганига ақли етмасди унинг.\nЮлдуз бошқа сўз айтмай, жойига ўтирди, лекин гўзал табассумини Шоҳруҳдан аямади. Бундан қизариб кетган йигитнинг ҳам тили айланмай қолди. Ички ҳаяжони сира босилай демас, тез-тез нафас оларди.\nБўлмага яна бир йигит кириб келди. Бу ҳам синовчиларнинг бири бўлса керак, дея ўйлаган йигит унга бургут қараш қилди. Бироқ келувчи Шоҳруҳга эътибор ҳам бермай, Юлдузнинг ёнига ўтириб:\n— Хабар келди. Яна Пахмоқ эгаллаб опти. Икки вагон туширибди, ярим нархида сотаётган эмиш. Болалардан учтасининг абжағини чиқариб ташлабди, — деди.\nЮлдузнинг бирдан қошлари чимирилиб, юзи жиддий тус олди. Энди нигоҳидан ўт чақнамоқда эди.\n— Ярамас! — деди у қўлларини мушт қилиб тугиб. — Ҳар доим оёғимдан чалишга уринади. Мен обораётган мол энди ачиб-бижғиб қолавераркан-да... Пермга телефон қилинглар, тез!\n— Хўп, — дея йигит илдам юриб бўлмадан чиқиб кетди.\nҚиз эса сумкасини олиб ичидан ён дафтар билан калькулятор чиқарди-да, алланималарни ҳисоблашга тушиб кетди. Бир соатлар бош кўтармади. Ҳисоблайверди, ҳисоблайверди ва аллақандай сонларни ён дафтарчага ёзаверди. Охири натижадан қониқмади, шекилли, қўлидагиларни вагон деразасидан улоқтирди.\n— Мана шунақа! — деб бақирди у Шоҳруҳга. — Бизникилар думини қисиб юришади, бошқалар келиб оғзимиздаги нонни тортиб олишади!\n— Менга нима дейсиз, ёрдамингизни пеш қилаяпсизми?! — деди қизнинг ҳаддидан ошиб кетганидан жаҳли чиққан Шоҳруҳ.\n— Сиз ҳам юрибсиз-да аммамнинг бузоғига ўхшаб, қўлингиздан битта билет олиш келмайди. Бунча ношудсизлар?..\n— Ўзингизни босиб олинг, яхши қиз, ҳақорат ҳам эви билан. Яхшиямки, қиз боласиз, йўқса...\n— Туринг ўрнингиздан! — деди ўткир нигоҳини йигитга қадаган қиз Шоҳруҳнинг гапини охиригача эшитишни истамай.\n— Буйруғингизни бошқаларга қилинг.\nШоҳруҳ шундай дейиши билан кўкрагига тепки тегди. Юлдуз юқори қаватга осилганча иккала оёғи билан бараварига унга зарба берган эди. Кўксида оғриқ пайдо бўлган йигит ўрнидан сапчиб турмоқчи бўлди-ю, лекин қизнинг антиқа чалишидан полга ағанади. Шоҳруҳ учун бундан ортиқ шармандалик йўқ эди. Юрагига биров ханжар санчгандай бўлди. У важоҳат билан ўрнидан турди, аммо шу пайтнинг ўзидаёқ Юлдуз қайчи усулда оёқлари билан бўйнини қайирди. Сал қолди йигит бечоранинг бўйни синиб кетишига, лекин шу сафар қиз йигитни ағдаролмади. Унинг оёқларидан маҳкам ушлаган Шоҳруҳ “қайчи”ни очиб юборди-да, Юлдузнинг елкасига мушт туширди.\n— Имм! — деди қиз ва секин ўтираркан. — Уятинг йўқ экан, қиз бола демадинг-а, аямадинг-а!\n— Қиз болалигингни билсанг, эчкига ўхшаб сакрайвермасдан қиз болага ўхшагин-да! — деди ҳамон қўллари мушт йигит шаштидан тушмай.\n— Кенгроқ жой бўлганида, ким эчкига ўхшашини кўрсатиб қўярдим, — деди Юлдуз.\n— Агар ўғил бола бўлганингда жағингни синдирардим.\nҚиз ўрнидан туриб елкасини уқалади-да, аччиқ жилмайди. Сўнг кутилмаганда йиғлаб юборди. Кўкраклари силтаниб, ўксиниб-ўксиниб йиғлади. Шоҳруҳнинг муштлари ёзилди. Кўзида ачиниш аломатлари пайдо бўлди. Секин Юлдузнинг ёнига яқинлашиб:\n— Қаттиқ оғрияптими? — деди.\nЮлдуз унга ялт этиб қаради. У ёшли кўзлари билан жилмаяр эди. Буни кўрган йигит бутунлай довдираб қолди.\n— Адашмабман, — деди Юлдуз пичирлаб.\n— Нимага, нимага адашмайсан?\n— Сизни танлашда.\n— Ана шунақа, тушунмайсиз-да... Ҳурматингизни қилиб сиз деяпманми, мени ҳам сиз денг.\n— Майли... Ўзинг бошладинг-ку!..\nУларнинг суҳбати узилиб қолди. Ювиниш учун кетган икки “зўравон” бўлмага кириб келди. Улар қизнинг кўзида ёш кўришлари билан ёнидан пичоқ чиқаришиб, Шоҳруҳга ташланиш учун хезланишганда, Юлдуз тўхтатди.\n— Шодликдан йиғлаяпман, — деди у, — мен яна ўзига ишонган бир йигит топдим. Сезгим алдамабди. Яна шунақа беш-олти йигит топсам, азарларнинг кунини кўрсатаман.\nШоҳруҳ эндигина ниманидир англагандай бўлди. Демак, қиз бекордан-бекорга унга ёрдам бермаган. Ўзининг қандайдир ечилиши қийин бўлган муаммоси бор, шекилли, умрида кўрмаган беш-бегона йигитга кўмак берган.\nЮлдуз дарров кўз ёшларини артди-да, йигитларига бошқаларни ҳам чақириб келишни буюрди. Сўнг Шоҳруҳга аввалгидай табассум ҳадя этаркан:\n— Барибир сизни ҳали кўп тайёрлашимиз керак. Муштлашишингиз яхши, лекин мен қониқмадим. Ҳар қалай, қиз бола бўла туриб икки марта ағдардим-ку!..\nУнинг гапларидан яна Шоҳруҳнинг асаб торлари таранглашди. Шундай бўлса-да, у ўзини ҳам, тилини ҳам тийди.\n— Ҳечқиси йўқ, — давом этди Юлдуз, — шундай тайёрлашадики, ас бўлиб кетасиз.\n— Сиз ўзингизча менинг устимдан ҳукм ўқиб қўйяпсизми?\n— Ҳа. Мен билан ишлайсиз. Чунки қарздорсиз. Мен оладиган битта билетнинг нархи қанча туришини биласизми?\n— Ҳар қалай, осмонмасдир.\n— Ўн минг “кўк”ида.\n— Қулоғингиз, менимча, ҳали оғирлашмагандир.\n— Адресингизни беринг.\n— Ҳозир поезддан тушиб қолиб, шу пулингизни топиб, олиб бориб бераман.\n— Кўринишингиздан аҳмоққа ўхшамайсиз-у, аммо айтаётганларингиз фақатгина аҳмоқларнинг оғзидан чиқади. Чунки мен ҳар доим клиент келишувимизни ўзининг зиёнига бузсаям, охиригача ишлайман. Қачонки, иш битиб, ҳамма ўз долясини олиб бўлади, ундан кейин тарқаламиз.\nУ гапираётганида турли ёшли, турли жуссадаги беш киши бирин-кетин кириб келди. Юлдуз уларнинг биронтасига ҳам эътибор бермай, сўзлашда давом этди.\n— Тихирлик қилаяптими? — деди келганлардан бири Юлдузнинг ўриндиғига ўтираркан.\n— Менимча, бир-биримизни яхши тушундик. Бундан бу ёғига биз билан ишлайди. Агар қочадиган бўлса, ернинг тагидан бўлсаям топаман. Кейин ўзидан кўрсин, — деди Юлдуз ҳамон Шоҳруҳдан кўзини олмай.\n— Мени малай қилиб оламан деб ўйласангиз, адашасиз, — деди Шоҳруҳ ўзини ноқулай сезиб.\nЮлдуз кўзини юмди. Талай муддат шу тахлит ўтирди. Жимжитлик. Биров сўз қотмайди. Қулоққа поезд оёқларининг темир изга тегиб чиқарган овозларигина эшитиларди.\n— Сизни малай қилиш ниятим йўқ эди, лекин сиз бўласиз. Фақат менга эмас, азарлар ёки гуржиларга. Итдай хизмат қиласиз-да, итдай ўлиб кетасиз. Сизни ақли расо, фаросатли йигит бўлса керак, деб ўйлагандим. Адашибман. Билагингизда кучингиз бўлгани билан, бошингизнинг ошқовоқдан фарқи йўқ экан. Сизга қилган ёрдамларимнинг ҳаммасидан кечдим. Сариқ чақангиз керак эмас. Энди купени бўшатиб қўйинг. Сизга ўхшаган кимсалар билан битта купеда кетишдан ор қиламан!\nЮлдуз дона-дона қилиб, аллақандай алам, нафрат билан гапирарди. Унинг сўзларидан кейин нафақат Шоҳруҳ, балки, ўзининг йигитлари ҳам бош эгиб қолишди. Қизнинг эса кўзидан ёш сизиб чиқди. Ана шу кўз ёш Шоҳруҳни йўлдан қайтарди. У қаққайганча тураверди.\n— Жамол ака, — деди Юлдуз ёнидаги йигитга, — эшикнинг қаердалигини эсидан чиқариб қўйди, шекилли, ёрдам бериб юборинг.\n— Қарздор бўлишни хоҳламайман, — деди Шоҳруҳ қизга худди унинг ўзидай тикилиб.\n— Қарзингиз унчалик ҳам кўп эмас, Пермгача тамбурда бориб, кейин юкимни туширишга ёрдам берсангиз узасиз, тамом-вассалом.\nШоҳруҳ нарсаларини сумкасига жойлаб, бўлмадан чиқиб кетди. Бу пайтда аллақачон замин узра қоронғилик этагини ёзган, ҳаво ҳам анча салқинлашганди. Йигит жунжикиб қўлларини кўксига чалиштирди.\nОрадан икки соатча ўтиб оёқлари толиқди. Кўзи ҳам юмилиб кетаверди. Вагонга суяниб, тик турганча ухламоқчи бўлди. Эплаёлмади. Уйқу элтгандай туйилди-ю, аммо йиқилиб кетишига сал қолди. Охири чидолмаганидан, сумкасини елкасидан олиб, устига ўтирмоқчи бўлганида, тамбурда Юлдуз пайдо бўлди. Йигит билан қиз бир-бирига бир неча сония тикилиб қолишди.\n— Юринг, манзилга етгунча менинг купемда бўласиз, яна сиз шамоллаб, мен уволингизга қолиб ўтирмайин, — деди Юлдуз.\n— Қарзга ботишдан кўра шамоллаш афзалроқ.\n— Шу сафар текин.\nҚиз бошқа гапирмади. Орқасига бурилиб, бўлмаси томон кета бошлади. Унинг ортидан бироз қараб тургач, Шоҳруҳ ҳам юрди.\nЮлдуз эртасига тушгача Шоҳруҳга гапирмади. Фақат аҳён-аҳёнда келиб турган ўзининг одамлари билан гаплашди. Майда-чуйда гап эмас, ҳаммаси бир-биридан йирик. Айтилаётган миллионлар эса, Шоҳруҳнинг оғзини очиб қўйди. Назарида, Юлдуз исмли соҳибжамол озгина ҳаракат билан пулнинг тагида қолиб кетадиганга ўхшарди. Айни чоғда у шунақанги муаммоларни ўртага ташлардики, гўё уларнинг ечими йўқдай эди.\nКўп сўзлаганидан қиз чарчади.\n— Жамол ака, анави Петкага яна телефон қилинг, балки оп қолар, агар уни тополмасак, ишимиз баттар расволашади, — деди.\nШундан кейин йигитлар чиқиб кетишди. Қиз жойига чўзилиб, чойшаб ёпинди-да, кўзини юмди. Шоҳруҳ эса вагон деразасидан ташқарига қаради. Сўнги кўринмайдиган қумликларни, саксовулларни кузатган бўлди. Дарров зерикди. У ҳам ётмоқчи бўлиб Юлдузга кўз қирини ташлаган эди, қизнинг ухламасдан шифтга қараб ётганини кўрди.\n— Мен сиз билан бирга ишлайман, — деди.\nҚиз унга юзланди. Жилмайди.\n— Нега ўзгариб қолдингиз? — дея сўради.\n— Билмадим, ишларинг қизиқ туйилди, шекилли.\n— Қийналиб қолишдан қўрқмайсизми?\n— Қиз бола қўрқмайдиган ишдан мен қўрқсам уят бўлар.\n— Бировга малайлик қилмайман, дегандингиз-ку!\n— Бирга ишлайман, деяпман, малай бўламан демаяпман-ку.\n— Малайликдан баттар бизнинг иш.\nШоҳруҳ индамади. Бир муддат дераза тарафга қараб турди, кейин у ҳам ётди.\nПерм вокзалига етганларидан кейин йигит билдики, Юлдузни бор-йўғи учта эмас, балки етти киши қўриқлаб келган экан. Шоҳруҳ шундан англадики, бу қиз бошқалардай оддий қиз эмас. Унинг отаси, акаси ёки шунга ўхшаш биронта яқин одами — камида катта амалдор. Яна шу нарса аниқки, бундай ўта гўзал, тағин сўнгги модада кийинадиган қизларнинг ошиқлариям мўл бўлади. Эҳтимол, ана шундай ошиқлардан биронтаси унинг ортида тургандир. Қизни қўриқлаб юрган йигитларни ҳам шу одам қўйгандир. Ҳартугул, ота ёки ака беш-олтита эркак билан қизнинг ёлғиз ўзини жўнатиб қўймайди.\nПоезддан тушишиб, ўн-ўн беш қадам юришлари билан оқ-сариқдан келган, бошига шапка, эгнига қора коржома кийган, лабига сигарета қистириб олган, узун бўйли, шунга яраша елкалари кенг йигит пешвоз чиқди.\n— Петенка, одам шунақа ҳам ҳазил қиладими? — деди Юлдуз уни кўриши билан соф рус тилида.\nПетенка деганлари қўлларини икки ёнига ёзиб:\n— Ҳазил менинг жоним, — дея иржайди.\n— Ўша ҳазилингни деб, ўлиб кетишим мумкин эди-ку?\n— Мана ўлмабсан.\nУлар қўл бериб кўришишди. Петканинг эътиборини дарров Шоҳруҳ тортди.\n— Бу йигитингни аввал кўрмагандим, — деди у Шоҳруҳнинг қўлини сиқаркан.\n— Захирадагилардан, шу сафар керак бўлар, деб олиб келдим, — дея унга жилмайиб жавоб қилди Юлдуз. — Петка, нега телефонларингнинг ҳаммаси ўчирилган? Сен билан қўнғироқлашамиз деб келишгандик-ку!\n— Шунақа бўп қолди, гўзал қиз, шунақа. Истаган пайтингда ёмғир ёғдириб, истаган пайтингда уни қорга айлантиролмайсан. Бу иш ёлғиз Худонинг қўлидан келади. Кўп туриб қолдик.\nПетка Юлдузни қўлтиқлаб олди-да, унга алланималарни гапирганча кета бошлади.\nШоҳруҳ уларнинг ортидан эргашди. Вокзалнинг нариги ёғида, йўл бўйида иккита қора “Мерседес”, уларнинг ортида фургонли машиналар турарди. Юлдуз Петка билан суҳбатга шунчалик берилиб кетган эдики, ўртадаги “Мерс”га ўтираётиб ҳам, ортига бурилиб қараб қўймади.\nУч кунга яқин бир бўлмада у билан суҳбатлашиб, керак бўлса, уришиб ўрганиб қолган Шоҳруҳга қизнинг қилиғи бироз оғир ботди.\nУлар шаҳарнинг антиқа ресторанига киришди. Шоҳруҳ қизнинг бошқа йигитлари қатори умумий залда ўтирди. Юлдуз эса Петка билан алоҳида хонага кириб кетди. “Наҳотки, шу ўрис билан юрса, — ўйлади у, — қуриб қолганмикин ўзбек зоти? Поездда ўзини тутишидан, бошқача қиз деб ўйлагандим. Адашган эканман-да. Ўзи бекор у билан ишлашга рози бўлибман. Балки ҳали ҳам кеч эмасдир, индамай ўрнимдан туриб кетворсамми? Йўқ, менимча, кейинроқ, озгина сабр қилай-чи, булар яна нима кароматлар кўрсатишаркан?”\nУ ўйини охирига етказмасидан, стол турли ноз-неъматлару егуликлар билан тўлдирилди. Гарчи нонушта қилишмаган бўлса-да, Юлдузнинг йигитлари тотинишдан ўзларини тийиб туришди. Шунингдек, Шоҳруҳ ҳам. Фақат у йигитларнинг нега тамадди қилишмаётганини тушунмасди. Орадан бироз ўтгач эса Жамол безовталанди. Юлдуз кириб кетган хонага тез-тез қараб қўя бошлади. Унинг безовталаниши аста-секин кучли ҳаяжонга айланди ва у чўнтагидан латтага ўралган бир нимани олиб столнинг тагига тиқди.\n— Бек, — деди ёнида ўтирган йигитга, — телефон қил. Чўзилиб кетди.\nБек бошқаларга нисбатан жуссаси кичик, аммо нигоҳи ўткир, қорачадан келган йигит эди. У чаққонлик билан қўл телефонидан рақам терди. Қулоғига қўйди. Бироз кутди. Сўнг Жамолга юзланиб, бошини қимирлатди-да, “йўқ” ишорасини қилди. Аллақачон нигоҳлар билан гаплашишнинг ҳадисини олган йигитлар деярли бир вақтда ўринларидан туриб, Юлдуз кириб кетган эшикка яқинлаша бошлашди. Худди шу маҳал бошқа томондан иккита барзанги уларнинг олдини кесиб чиқди.\n— Сизларга бу ёққа кириш мумкин эмас, — деди улардан бири.\n— Хонимнинг чиқиши чўзилиб кетди, — деди унга хўмрайиб қараган Жамол.\n— Керак бўлса ўзлари чиқишади. Жойингга бориб босиб ўтир. Суҳбатга халақит берма.\nҚўпол сўзлар жамланмасидан тузилган гапга Жамол пинагини ҳам бузмади. Барзангига совуқ иржайиб қараркан:\n— Беш дақиқа кутамиз, кейин киритишга мажбурсан, — деди паст, аммо кескин овозда.\nБу гап барзангини ҳам тиржайтирди, холос.\n— Тушунмадим, — деди Бек жойига келиб ўтиришгач, уч стол нарига соқоллари ўсиқ, бурунлари узун йигитлар келиб жойлашганини кўриб, кўзи билан ишора қилиб уларни Жамолга кўрсатаркан.\n— Юлдузга телефон қил, ўйин бўлаётганга ўхшайди.\nБек Юлдузнинг рақамини теришга улгурмади. Унинг ўзи Петка билан бирга олдинма-кейин чиқишди. Шоҳруҳ қизнинг юзи қизарганини дарров сезди. У жилмаярди-ю, лекин табассумининг сохталиги шундоққина кўриниб турарди.\n— Тинчликми? — сўради Шоҳруҳ қиз ёнгинасидаги стулга ўтириши билан ичи ёниб.\nБундай савол асли Жамолдан чиқиши лозим эди. Бироқ у улгурмади. Оғиз жуфтлади-ю, ўзидан олдин сўз бошлаган Шоҳруҳга қараб қўйди. Айни пайтда кўнглининг чеккасида ғазабга ўхшаш бир нарса ҳам пайдо бўлди. Чунки у турганда, Шоҳруҳ тугул Юлдузнинг бошқа йигитлари ҳам тилларини тишлаб туришади. Шундай ёзилмаган, айтилмаган қонун бор. Бироқ ҳозир бировдан аччиқланишнинг мавриди эмасди, шунинг учун ҳам Шоҳруҳга бир қараб қўйиш билан чегараланди, холос.\n— Тинчлик, — дея кулган бўлди Юлдуз ва қадаҳни ароққа тўлдирди-да, бир кўтаришда ичиб юборди.\n— Хоним, — деди шу маҳал унинг ортидан келган Петка, — ёнингизда менга ҳам жой топилса керак.\nЮлдуз ўз йигитларининг даврасига қўшилаётганида Петка боя Жамол билан Бекни орқасига қайтарган барзангилар билан гаплашиб қолганди.\n— Бемалол, — деб Юлдуз Шоҳруҳга қараб қўйди.\nУнинг нима демоқчилигини англаган Шоҳруҳ дарров ўрнидан туриб, Петкага жой бўшатди.\n— Мана шу йигитинг, — деди Петка ўтирганидан кейин Шоҳруҳга юзланиб, — бошқаларига сира ўхшамайди. Ҳайронман, аввал нега олиб юрмасдинг? Бундай болаларни захирада тутиб бўлмайди.\n— Сенга совға! — деб жавоб қилди Юлдуз Петкага еб қўйгудек тикилиб.\n— О-о, совға! Совғаларни жуда яхши кўраман. Айниқса, тиригини!\nШоҳруҳнинг бирдан қони кўпчиди. Қўлини мушт қилиб, тишларини бир-бирига босди. Зеро, у илгари четга йигит-қизларни алдаб олиб бориб, сўнг сотиб юбораётганлар ҳақида кўп эшитганди. “Вой, ифлос, ҳали шу ниятда мени олиб келганмидинг? — дея хаёлидан ўтказди у. — Сендай гўзал шунақа ишлар билан шуғулланади, деса биров ишонмайди. Лекин хато қилдинг. Мени осонликча тўрингга туширолмайсан”.


Энди Paynet орқали маблағингизни вақф қилиш имкони яратилди - UzNews.uz\n"Вақф" хайрия жамоат фонди томонидан бугунги кунда кўплаб хайрли акция ва лойҳалар йўлга қўйилмоқда.\nУшбу лойиҳаларни амалга оширишда саҳоватпеша ватандошларимизнинг кўмаги алоҳида аҳамият касб этмоқда. Юртдошларимиздан келиб турли тўлов усуллари орқали келиб тушаётган эҳсонлар ўз ҳақдорларига етказилмоқда.\n8 мингдан ортиқ кузатувчиларга эга бўлган "Вақф" хайрия жамоат фондини қўллаб-қувватловчиларнинг Телеграм мессенджеридаги @vaqfuz канали ва @vaqfuzguruhi гуруҳларида билдирилган таклифларни инобатга олган ҳолда Фонд томонидан яна бир оммалашган тўлов усули орқали тўдаш имконияти яратилди.\nPaynet тизими орқали эндиликда тўлаш қулай бўлади. Ўзингизга яқин жойда жойлашган Paynet шохобчаси орқали маблағингизни вақф қилишингиз, закотни тўлашингиз, хайрия акцияларига маблағ ўтказишингиз мумкин бўлади.


12:30 / 01 май 1030 pdf Ўқиш режими + -\nРамазон ойи ҳам яқинлашиб қолди. Бу ойнинг улуғлиги кўпчиликка маълум. Бу ойда бажариладиган амалларнинг савоби бошқа ойларга қараганда кўпайтириб берилишини ҳам яхши биламиз. Нақадар баракотли ой экани ҳеч кимга сир эмас. Хўш, мана шундай улуғ ойни қандай ўтказмоқчисиз?\nРамазон ойи 30 кун ёки 29 кундан иборат. Йилга қиёслаганда жуда оз. Шу бир ойни тоат, поклик, зикр, тиловат билан ўтаказа олмаймизми? Аллоҳнинг изни ва ёрдами билан, албатта ўтказа оламиз. Бу муборак ойнинг ҳар бир сониясини ғанимат билайлик! Бир сониямиз ҳам зикрсиз ўтмасин! Зеро, рўзадор одам зокир ҳисобланади.\nБу ойда ҳар бир солиҳ амалнинг савоби кўпайтириб берилади. Бунинг учун ўша амаллар риёдан холи бўлиши керак. Нафлга фарзнинг, фарзга бошқа ойлардаги етмишта фарзнинг савоби берилиши айтилган. Шу боис ҳамма ўзини ибодат, садақа, эҳсонга уради. Кўп савобга эга бўлишга интилади. Келинг, бу ойда эринчоқлик, дангасаликни йиғиштириб, енгни шимариб, белни маҳкам боғлаб, ибодатлар, солиҳ амалларни кўпайтириш ҳаракатида бўлайлик! Ҳадислардан бирида: «Одам боласининг ҳамма амали (савоби) кўпайтириб берилур. Бир яхшиликка унинг ўн мислидан то етти юз баробаригача. Аллоҳ азза ва жалла: «Магар рўза Мен учундир. Унинг мукофотини Мен берурман. У (Одам боласи) шаҳвати ва таомини Мен учун тарк қилур», деди» дейилган.\nҒанимат ойда кўпроқ солиҳ амал қилиб қолиш учун бошқа ишларни бир оз камайтириш даркор. Улфатлар билан гаплашиш, телефонларни кавлаш, интернетдан фойдаланиш, ижтимоий тармоқларда соатлаб ўтириш, турли суҳбатлар билан вақт ўтказиш, телевизор томоша қилиш, кўчаларни кезиш, истироҳат боғларига бориш, кўнгилочар масканларга ташриф буюриш ва бошқа шу кабиларни озайтириб, тоат-ибодатга киришайлик! Вақтимизни беҳуда совурмайлик! Зеро, бу ой яшин тезлигида ўтиб кетади. Кейин афсусда қолмайлик!\nҲадиси шарифда шундай ривоят келган: «Фаришта Жаброил алайҳиссалом: «Эй Муҳаммад саллоллоҳу алайҳи васаллам, Рамазон ойи кириб, гуноҳлардан пок бўлмаган киши хор бўлсин» – деди. «Ва мен: «Омин» – дедим».\nБу ойда ота-она, қариндош, қўни-қўшниларимиз ва бошқа диндошларимизга кўпроқ эътибор берайлик!\nОта-онамизнинг хизматларини қилиб, дуоларини олишга бу ойда кўпроқ интилайлик! Ифторлик, саҳарликларда хизматларида бўлайлик! Отамизнинг барча намозлар, таровеҳга масжидга боришлари учун қулайлик қилиб берайлик! Ўзимиз ҳам бирга борайлик!\nҚариндошлик алоқаларини мустаҳкамлаш – силаи раҳмни бу ойда кучайтирайлик! Қариндошларнинг орасида ночорлари, етимлари бўлиши мумкин. Уларнинг шароитини яхшилашга, муаммо ва ғамларсиз, инсонларга муҳтож бўлмай рўза тутишларига имкон қилиб берайлик! Бу ишда кўп савобларга эришамиз. Яъни, садақанинг савоби, силаи раҳмнинг савоби ва Рамазоннинг баракаси сабабли улкан ажрларга сазовор бўламиз.\nБизнинг зиммамизда қўшниларимизнинг ҳақлари ҳам бор\n«Рамазон ойики, унда одамларга ҳидоят ҳамда ҳидояту фурқондан иборат очиқ баёнотлар бўлиб, Қуръон туширилгандир» (Бақара сураси, 185-оят).\nБу ойда, аввало Қуръони каримни ўқиймиз, кейин рўзанинг ҳукмларига оид китобларни қўлга оламиз. Тутаётган рўзамизга доир ҳукмларни яхши билиб олишга интиламиз. Чунки, биз рўзамизнинг мукаммал, нуқсонлардан холи бўлишини истаймиз. Рўзага оид китобни ўқиб бўлсак, кейин ақийда, ҳадис, фиқҳ, ижтимоий одоблар каби мавзулардаги китобларни ўқишни йўлга қўямиз.\nФарзандларга Рамазоннинг улуғлигини англатайлик!\n«Эй иймон келтирганлар! Сизлардан аввалгиларга фарз қилганидек, сизларга ҳам рўза фарз қилинди. Шоядки тақводор бўлсангиз» (Бақара сураси, 183-оят).\nАллоҳ таолонинг «шоядки» дегани «албатта» деганидир!\nАллоҳ таоло барчамизни ихлос билан рўза тутиб, кечалари бедор бўлиб, гуноҳлари кечириладиган ва тақво малакасига эга бўладиган бандаларидан қилсин!\n10:10 / 01 май 270\n13:50 / 01 май 998\n1623 07:00 / 06.12.2018\n2614 20:04 / 12.12.2018\nБаро розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади .Қачон Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан бир киши рўзадор бўлсаю, ифтор вақтида ифтор қилмай, ухлаб давоми...\n547 19:30 / 10 май\n2084 14:30 / 19 апрель


28 февраль, 2021, 17:36\nМиллий чемпионатимиз якунига етди.\nУч кун давомида Фарғона шаҳри мезбонлик қилган кураш бўйича катталар ўртасида Ўзбекистон чемпионатида республикамизнинг барча ҳудудларидан келган кучли полвонлар иштирок этиб, қандай маҳоратга эга эканликларини намойиш қилишди. Жами 15 та вазн тоифаси бўйича кечган баҳсларга барча полвонлар жиддий тайёргарлик билан келганликлари, мусобақанинг нуфузини ошириш баробарида уни янада қизиқарли ва муросасиз ўтишини таъминлади.\nМусобақанинг сўнгги кунида оғир вазнли иштирокчилар гиламга чиқди. Аёллар ўртасида -87 кг вазн тоифасида Сурхондарё вилояти вакиласи Юлдуз Муҳаммадиева хоразмлик Раҳимахон Йўлдошевани ҳалол баҳоси билан мағлубиятга учратди. -87 кг дан юқори вазн тоифасида эса пойтахтлик Санам Эркинбоева қашқадарёлик Обида Алмадўстовага ҳеч қандай имконият қолдирмади.\nЭркаклар ўртасида -100 кг ҳамда ундан юқори вазн тоифаларида гиламга чиққан полвонлар ўртасидаги беллашувлар ҳам ишқибозларнинг диққат марказида бўлди. Унда номдор полвонларимиздан қашқадарёлик Шерали Жўраев ҳамда Сурхондарё вакили Муҳсин Ҳисомиддинов шоҳсупанинг энг юқори поғонасидан жой олди.\nМусобақа якунида ғолиблар тантанали тақдирланди. Ўзбекистон чемпионатида кучли учликдан жой олган спортчиларга медаль, диплом ва эсдалик совғалари топширилди. Шунингдек, мусобақада фаоллик кўрсатган бир гуруҳ спортчилар ва ҳакамлар ҳам федерациянинг мукофотларига сазовор бўлди.


Уйга кетишаркан иккаласи ҳам ўз хаёллари билан банд эди. Эр қандай қилиб хотинига таскин беришни, унинг кўнглини кўтаришни ўйласа, аёл эса бу хабарни қайнона-қайнотасига қандай айтишни билмасди. Ҳовлига киришлари билан чорпояда овқатланиб ўтирган йигитнинг ота-онаси уларга умидвор термулишди.\n— Шифокор нима деди? — ўғлини сўроққа тутди ота келини ичкарига кийимларини алмаштириш учун кириб кетиши билан. Исмоил индамай ерга қаради.\n— Яхши хабар айтишдими, ишқилиб? — тоқати тоқ бўлди онанинг.\n— Нима дейишди ахир?\n— Келинингиз бир умр она бўлолмас экан..\nБу хабардан кенг ҳовли бир муддат сукунат ичра қолгандек бўлди. Она кўз ёш тўкди, ота эса чуқур уф тортди.\n— Унда хотининг билан ажрашасан, ўғлим, — деди ниҳоят ота бир қарорга келгандек.\n— Нималар деяпсиз ота?! Ахир...\n— Ахир-пахирни йиғиштир ўғлим. Хотининг билан ажрашасан, тамом-вассалом!\n— Мен келинингиз билан ажрашолмайман. Уни қон йиғлатиб бахтли бўлармидим, ота?! Ўйлаб гапиряпсизми?!\n— Бизни-чи?! Бизни қон йиғлатмаяпсанми, ўғлим? — гапга қўшилди онаси, — ахир набира кўришни, уларни эркалаб суйишни, мана бу ҳовлида уларнинг қийқириб югуриб юришларини отанг иккаламиз неча йиллардан буён орзу қиламиз. Неча йиллардан буён Худодан набира сўраймиз. Наҳотки бизни ўйламасанг?!\n— Йўқ, мен Ирода билан ажрашолмайман! — кескин рад этди ўғил.\n— Унда яна битта хотин оласан! Агар аёл бемор ёки туғмас бўлса, эркак киши иккинчи аёлга уйланиши шариатда бор экан.\nОтасининг бу гапидан Исмоил бир муддат қотиб қолди.\n— Ўйлаб гапиряпсизми, ота? — деди сўнг тили аранг айланиб.\n— Ота-она фарзандининг тақдири ҳақида ҳамиша ўйлаб гапиради, ўғлим. Қарорим қатъий, эътирозга ўрин йўқ!\nОрадан кунлар ўтди. Ота-онаси қанча мажбурлашмасин Исмоил Ирода билан ажрашмасликка ва иккинчи аёлга ҳам уйланмасликка қатъий қарор қилганди. Унинг тақдиридан хавотирга тушган ота-она нима қилишни билмас, қанча кенгашмасин бу тақдирга чора йўқдек эди. Ниҳоят, улар ҳамма фарзандларини бир жойга жамлаб, маслаҳатлашмоқчи бўлишди.\n— Биласизлар, Исмоил неча йиллардан буён бир тирноққа зор. Қанча қистамайлик, ажрашишга эр-хотин иккаласи ҳам рози бўлишмаяпти. Сизларни чақирганимдан мақсад, бирорталаринг фарзандларингни укаларингга берасизларми, дегандик.\nОтанинг бу гапидан йиғилганлар бир-бирларига қараб олишди. Исмоилнинг поччаси “сен рози бўлма” дегандек опасига имлаб қўйди. Янга ҳам гоҳ эрига, гоҳ қайнотасига қараб, типирчилай бошлади.\n— Бирингизда учта, яна бирингизда тўрттадан фарзанд бор. Хўш, бирортангиз ўз фарзандингизни жигарингиз Исмоил учун беришга розимисиз? — қайта сўради ота.\n— Бу гаплардан Исмоилнинг хабари борми ўзи? — сўради ака.\n— Йўқ, ҳали унинг ўзига айтмадик. Олдин ўзимиз обдон пишитиб, келишиб, кейин унга айтсакми, деб ўйлагандим. Қизим, укангни чақир-чи...\n— Бекор ака-опаларимни овора қилибсиз, ота, — деди Исмоил бу гаплардан хабар топгач, — биз келинингиз билан маслаҳатлашиб болалар\nуйидан фарзанд асраб олишга қарор қилгандик.\n— Ана масала ҳал, — қувониб кетди почча.\n— Йўқ! — кескин рад этди ота, — болалар уйидаги боланинг насл-насабининг тайини бўлмайди. Қолаверса, яхши ота-она боласини ташлаб кетмайди.\n— Болалар уйида катта бўлган қизни келин қилиб, товбамизга таяниб ўтирибмиз ўзи, — орага қўшилди она.\n— Отажон, мен болаларимдан бирини укам учун беришга розиман, — деди опа. Бу гапдан поччанинг жаҳли чиқиб кетди.\n— Ўйлаб гапиряпсанми?! Оиланинг хўжайини менман. Шундай экан, болалар учун мен жавобгарман.\n— Унда укам бир умр қон йиғлаб ўтсинми?\n— Нега қон йиғлаб ўтади?! Туғмас хотиннинг жавобини бериб, бошқага уйлансин, масала ҳал!\nКуёвининг бу гапидан отанинг боши хам бўлиб қолди.\n— Ёғ еганда ёт яхши, қон ютганда қариндош, деган гап бежизга айтилмаган эканда, — деди афсус билан. Сўнг сен-чи, дегандек катта ўғли Умарга нигоҳ ташлади.\n— Мен болаларимдан бирини укам учун беришга розиман, — деди ўғли Умар ҳам бироз иккиланиб. Аммо шу пайт унинг хотини бир сапчиб тушди.\n— Ўйлаб гапиряпсизми, дадаси? — деди безовта бўлиб, — бизнинг болаларимиз эсли бўлиб қолган. Ана қайнсинглим Азизахон чақалоғини берса бўлади-ку!\n— Гапни чувалаштирма, хотин. Укам тирноққа зор бўлиб юрганда биз битта боламизни ундан аясак, бу ишимиз Худога ҳам хуш келмас ахир.\n— Тўғри, тўғри, лекин овсиним бирор марта болаларимни эркалаб, ўпганини кўрмаганман-да. Қандай қилиб бемеҳр аёлга боламни бераман?!\n— Йўқ, келин сиз нотўғри ўйламанг. Овсинингиз болаларингизни жуда яхши кўради.\n— Тунов куни сизларникидан кўзи кўкариб борди-ку?!\n— Йиқилиб тушганди, болам.\n— Менга янгам урди, деди-да.\n— Қўйинг, келин болангизни бермаслик учун баҳона қидиряпсизми?!\n— Мен боламни беролмайман, ойижон!\n— Ўчир овозингни! Мен бераман дедимми, бераман! – жаҳли чиқди Умарнинг.\n— Агар боламни берсангиз сиз билан ажрашаман!\n— Бу нима деганингиз?! — келинининг гапидан қайнона-қайнота иккиси ҳам ўрнидан туриб кетишди.\n— Нима?! Ҳали шунақами?! — жаҳли чиқди Умарнинг, — Бўпти сен билан ажрашганим бўлсин!\n— Товба, денглар, товба денглар! Оғзингиздан чиққан гапларга товба денглар! — дея зор қақшади она, — ҳар бир айтилган гапга фаришталар омин, дейди ахир!\n— Исмоил! — дея бақирди ота.\n— Лаббай ота!\n— Бошқа чора йўқ! Уйланасан!\n— Уйланасан дедимми уйланасан! Гап тамом-вассалом!\nИрода ўйлай-ўйлай ахийри эрини ўзи уйлантириб қўйишга қарор қилди. Аммо кимга? Эрини қайси қизга уйлантирса у билан бир ҳовлида опа-сингилдек аҳил-иноқ бўлиб яшаркин?! Ахир бир ҳовлида кундош билан яшашнинг ўзи бўлмайди. Ирода қанча ўйламасин эрига ҳам, ўзига ҳам маъқул келадиган қизни кўз олдига келтиролмасди. У ҳар куни ишга тирик мурдадек бориб келаркан ўзи билан бирга ишлайдиган қиз — Фаридани кўз остига олиб қўйди. Фақатгина шу қиз унга кундош бўлишга муносиб номзоддек эди. Фарида унисини ўпоқ, бунисини сўпоқ деб вақтида турмушга чиқмаган, ёши ўтиб қолган қизлардан эди. Шу боис энди унга бўйдоқ йигитлардан совчи келмас, икки дугона гурунглашган пайтларда Фарида кўпинча шундан ҳасрат қилар, “менга ҳам турмушга чиқиш, фарзандлар кўриш насиб қилармикин”, дея хафа бўларди. Фарида эри учун энг муносиб жуфтдек туйилди Иродага ва бир куни пайт топиб, бу ҳақда дугонасига сўз очди.\n— Нималар деяпсиз?! — ҳайратдан кўзлари каттариб кетди Фариданинг, — ахир қандай қилиб?! Қандай қилиб, кундошлик азобига рози бўляпсиз?\n— Бошқа чорам йўқ, дугонажон!\nБошқа чорам йўқ!\n— Чунки мен бепуштман, туғмас хотинман! Мени деб эрим бу оламдан тирноққа зор бўлиб ўтишини истамайман. Эрим жуда яхши инсон. Шунчалар яхшики, ҳатто чумолига ҳам озор бермайди.\n— Ахир қайси юрак билан ўз бахтингизни менга бермоқчисиз, Ирода?\n— Ҳа, сизга ўз бахтимни қўшқўллаб бермоқчиман, Фарида! Шунга мажбурман! Агар сиз тегмасангиз эрим бошқасига уйланишга мажбур бўлади. Ўзим танимаган-билмаган аёл билан битта ҳовлида қандай яшайман ахир?! Қандай?\nИрода дугонаси Фарида билан гапни бир жойга қўйгач, эрига шу ҳақда сўз очди.\n— Нима?! Дугонангга уйлантирмоқчимисан? Ўзинг-а? — ҳайратланди Исмоил.\n— Ҳа, ўзим. Нима бўпти, Фарида яхши қиз, у билан бир ҳовлида кундош бўлиб яшай олишимга кўзим етади.\n— Кундош сўзининг маъносини биласанми ўзи?\n— Қаранг-а, шу ҳақда ўйлаб кўрмаган эканман. Кундош сўзи ҳам худди синфдош, курсдош деганидек бир сўз бўлса керакда. Муҳими, кундошларнинг дарди, қайғуси бир бўлади. Биз Фаридахон билан опа-сингилдек бўлиб яшаймиз ҳали.\n— Мен бошқа қизга уйланишим учун қонуний ажрашишимиз керак ахир? Шуни биласанми ўзи?\n— Майли, розиман. Менга шаърий никоҳимиз ҳам етади.\nБу гапдан Исмоил кулиб юборди.\n— Ҳа, мойдек ёқдими, дейман? — ҳазил қилди Ирода.\n— Ҳа, ўз хотининг, ўз ихтиёри билан гўзал бир қизга уйлантириб қўяман, дейди-ю, мойдек ёқмайдими? — ҳазилга ҳазил билан жавоб қайтарди Исмоил.\n— Сочингизни битталаб юлиб олмай тағин...\nНиҳоят, Исмоил билан Фариданинг тўйи бўлди. Жони минг бир бўлакка бўлинса-да, Фарида бу тўйда елиб-югуриб хизмат қилди, эрига сидқидилдан бахт тилади. Тўй тугаб, эри гўшангага кираётганда Иродани рашк азоби жисму жонига олов пуркай бошлади. Шундагина у қилган иши нақадар аянчли эканлигини, ҳар қандай аёл бу азобга дош беролмаслигини англаб етди. Энг яқин дугонаси Фарида кўзига балодек кўринди. Чимилдиққа киришдан олдин дугонасига эрининг феъл-атвори ҳақида тушунтирар экан, назарида Фарида унинг устидан кулаётгандек, “энди Исмоил ака фақат меники бўлади”, деяётгандек туйилаверди.\n— Ирода, безовтадексиз? — хавотирланиб сўради Фарида.\n— Нимадан безовта бўлай? Ахир бугундан бошлаб эримга сиздек дилдор ҳамроҳ бўляпти-ку?!\n— Менга ғалатироқ кўринаяпсизда? Рашк оловида ёнаётган бўлманг яна?\n— Йўғ-э, нега рашк қилай? Ахир сизга ўзим рози бўлиб эримни уйлантираяпман-ку!\n— Эр бермоқ, жон бермоқ дейдилар.\n— Пичинг қиляпсизми, Фарида?\n— Бу пичинг эмас, ҳақиқат...\nКечагина эримизни бир-биримиздан рашк қилмаймиз деган дугонасининг бирданига ўзгариб қолиши Ироданинг юрагига тиғ санчгандек бўлди. У ўз хонасига кириб, қамалиб оларкан “ишқилиб, бу азобга юрагим дош беролмай ўлиб қолмасайдим”, деб ўйларди. Ана эри Фарида турган уй томон юрди. Юзида ҳаяжон, кўзлари порлаётгандек. Ахир чимилдиқда ўн беш кунлик ойдек келин кутиб турса, қайси эркакнинг кўзи чақнамайди. “Мен унутилдим, мен эскирдим. Исмоил акам мени энди кераксиз буюмдек кўчага улоқтиради” дея талвасага туша бошлади Ирода.\nЭри чимилдиққа кириши билан унинг жисму жонига ўт туташди гўё. Аламдан қовриларкан тинмай Яратгандан ўзига сабр ва фақат сабр сўрарди...


Имомали Раҳмон тез-тез учрашувлар ўтказиш тарафдори\n18 сентябрь куни икки кунлик расмий ташриф билан Қирғизистонга келган Тожикистон президенти Имомали Раҳмон қирғиз ҳамкасби Қурманбек Бақиев билан тор доирада учрашув ўтказди.\nҚирғизистон ва Тожикистон иқтисодий имкониятлари бир-биридан фарқ қилмайдиган, гидроэнергетика ресурларига бой давлатлардан ҳисобланади. Яна бир ўхшашлик - ҳар иккала давлатнинг бир миллионга яқин фуқароcи Россия ва бошқа хорижий давлатларда меҳнат қилади. Ҳар икки давлат ҳам гидроэнергетика ресурсларидан унумлироқ фойдаланиш борасида бир-бирини қувватлаб келади.\nҚирғизистон ва Тожикистон президентлари учрашувида ҳам шу жиҳатлар эсга олиниб, икки мамлакат ўртасида сиёсий келишмоқчиликлар йўқ экани маълум қилинди.\nҚирғизистон президенти Қ.Бақиевнинг айтишича, И.Раҳмон билан музокаралар чоғида имзоланган ҳужжатлар нафақат давлатлар, балки фуқаролар учун ҳам ўта манфаатлидир.\n“Кўчиб келиш жараёнини тартибга солиш ва кўчиб келувчилар ҳуқуқларини ҳимоя қилиш тўғрисидаги ҳужжат Тожикистондаги этник қирғизлар ва Қирғизистондаги этник тожикларни қўллаб-қувватлаш борасидаги ягона давлат сиёсатини юритиш омили бўлиб хизмат қилади”, - деди Қ.Бақиев.\nУ томонлар чегара ҳудудларида савдо-сотиқни ривожлантириш, сувдан фойдаланиш, сармоялар ётқизиш, конкрет энергетик лойиҳалар ва бошқа масалаларни муҳокама этганини билдирди.\nТожикистон президенти эса чегара масаласи ҳам кун тартибида бўлганини маълум қилди.\n“Биз ҳудудий бўлиниш каби мураккаб масалани ҳам четлаб ўтмадик. Биз тарихдан мерос бўлиб қолган чегара масаласини ҳал этишда совуққонлик ва зиддиятларга киришмаслик принципини қўллашга келишиб олдик”, - деди Имомали Раҳмон.\nАйни пайтда Қирғизистон сиёсатчилари мамлакатдаги тожик экспанциясидан ташвиш билдирмоқда.\nҚирғиз парламенти депутатларининг таъкидлашича, Қирғизистоннинг Тожикистон билан чегарадош вилоятларидаги айрим қишлоқлар Тожикистон фуқаролари томонидан ноқонуний тарзда ўзлаштирилмоқда. Маҳаллий ҳукуматларнинг бу муаммони бартараф этиш борасидаги уринишлари натижа бермаётир.\nҚирғизистон бош вазири ўринбосари Нур Дўсбол ўғли матбуотга бу муаммо президентлар учрашувида муҳокама этилиши мумкинлигини билдирган эди. Бироқ президентлар ўз чиқишларида бу масала тўғрисида гапирмади. Айни пайтда Қирғизистон президенти учрашув чоғида муҳокама қилинмаган муаммолар ҳам талайгина эканини айтди.\n“Муаммолар кўп. Ўйлайманки, Тожикистон президентининг ташрифи икки давлат ўртасида ҳал этилмай қолаётган муаммолар бартараф этилишига туртки бўлади”, - деди Қ.Бақиев.\nТожикистон президенти эса ҳал этилмай қолаётган муаммоларни жой-жойларда норасмий учрашувлар ўтказиб муҳокама этишни таклиф қилди.\n“Мен кўпроқ учрашиб туришни таклиф қилдим. Албатта, расмий учрашувлар ўтказиш шарт эмас. Вилоятларда, шаҳар ва қишлоқларда норасмий учрашувлар ўтказиб, муаммоларни ҳал этишимиз мумкин”, – деди Имомали Раҳмон.


ЎзА - Оммавий ахборот воситаларида ҳозиржавоблик, таъсирчанлик ва холислик етишмайди\n01.12.2017 17:42 Чоп этиш версияси\nТермизда Президентимиз Шавкат Мирзиёевнинг 2017 йил 3 август куни ижодкор зиёлилар билан учрашувидаги “Адабиёт ва санъат, маданиятни ривожлантириш – халқимиз маънавий оламини юксалтиришнинг мустаҳкам пойдеворидир” ҳамда жорий йил 15 ноябр куни ҳуқуқбузарликлар профилактикаси ва жиноятчиликка қарши курашиш борасида белгиланган вазифалар ижроси, бу борада мавжуд муаммолар ва уларни ҳал этиш масалаларига бағишланган видеоселектор йиғилишидаги “Тартиб-интизом ва масъулиятни кучайтириш, жиноятчиликнинг олдини олиш муҳитини мустаҳкамлаш – ҳуқуқбузарлик профилактикаси самарадорлигининг асосий омилидир” номли маърузаларида оммавий-ахборот воситаларига юксланган устувор вазифалар ижросига бағишланган давра суҳбати бўлиб ўтди.\nВилоятдаги оммавий ахборот воситалари раҳбарлари, ёзувчи ва шоирлар, марказий оммавий ахборот воситаларининг вилоятдаги мухбирлари, тарғиботчилар иштирок этган тадбирда Сурхондарё вилояти ҳокими ўринбосари Р.Чориев, Ўзбекистон Матбуот ва ахборот агентлиги бош директори Л.Тангриев ва бошқалар Президентимиз раҳнамолигида мамлакатимизда ижодкор зиёлиларга алоҳида эътибор қаратилиб, уларнинг истеъдод ва изланиши, халқимиз маънавиятини юксалтириш йўлидаги хизматлари муносиб рағбатлантирилаётганини таъкидлади.\nДавлатимиз раҳбарининг Ўзбекистон ижодкор зиёлилари вакиллари билан учрашуви адабиёт, маданият ва санъатни янги босқичда ривожлантиришнинг истиқболли йўлларини белгилаб берди. Президентимизнинг соҳага оид қатор фармон ва қарорлари қабул қилинди. Бундай юксак эътибор ижодкор зиёлиларни юртимизда юз бераётган ўзгариш ва янгиланишларга ҳамоҳанг, халқимиз, айниқса, ёшларнинг маънавий дунёқарашини янада бойитишга масъуллик туйғуси билан яшашга ундамоқда.\nБу жараёнда оммавий ахборот воситалари ҳам жамиятимизда амалга оширилаётган ислоҳотларнинг туб моҳиятини кенг жамоатчиликка етказиш йўлида сидқидилдан хизмат қилмоқда. Мамлакатимиз равнақи, юртимиз тараққиёти йўлида рўй бераётган янгиланишларни, одамлар турмуши ва руҳиятидаги ўзгаришларни кенг ёритишга интилмоқда. Миллий қадрият ва урф-одатларимизни тарғиб қилишга алоҳида аҳамият бермоқда. Ҳуқуқбузарликлар профилактикаси ва жиноятларнинг олдини олишга қаратилган тарғибот ишларини олиб бормоқда. Бироқ, бу борада амалга оширилаётган ишлар таҳлилига кўра, оммавий ахборот воситаларининг миқдор кўрсаткичини сифат кўрсаткичига айлантириш талаб даражасида эмас.\nИккита телевидение, битта радио, ўттиздан ортиқ босма оммавий ахборот воситаси, битта нашриёт фаолият кўрсатаётган вилоятда малакали кадрлар муаммоси долзарб бўлиб қолмоқда. Босма нашрларда таҳлилий, ўқишли мақолалар жуда кам. Янгиликка интилиш сезилмайди. Вилоятда амалга оширилаётган илоҳотларни, юз бераётган янгилик ва ўзгаришларни аҳолига холис ва тезкор етказишда сусткашлик мавжуд. Айрим оммавий ахборот воситалари жамият олдида, Ватан олдида сўз айтиш масъулиятини чуқур ҳис этмаётир. Сурхондарё вилояти телерадиокомпанияси ва “Ишонч” телевидениесида мамлакатимизда қабул қилинган қарор, қонун ва бошқа меъёрий ҳужжатлар номи, қабул қилинган санаси нотўғри талқин этилаётгани, бу каби камчиликларга босма оммавий ахборот воситаларида ҳам йўл қўйилаётгани ачинарлидир.\nҲуқуқбузарликлар профилактикаси ва жиноятларнинг олдини олишга қаратилган аксарият кўрсатув, эшиттириш ва мақолаларда мавзу чуқур таҳлил қилинмайди, таъсирчанлик етишмайди. Юз берган жиноятнинг сабаб ва омиллари очиб берилмайди.\n– Ҳаётимиз катта ўзгаришларга юз тутмоқда, – дейди Ўзбекистон Журналистлари ижодий уюшмаси вилоят бўлими раҳбари Н.Тўраев. – Шунга монанд одамлар руҳияти ҳам ўзгармоқда. Лекин, оммавий ахборот воситаларида бундай улуғвор ишлар тўлақонли акс этган таҳлилий мақолалар йўқ. Ҳуқуқбузарликлар профилактикаси ва жиноятларнинг олдини олиш мавзусида берилаётган материаллар сифати талабга жавоб бермайди. Туман ҳокимликлари нашрлари мазмунан саёз. Вилоятда мавжуд бундай муаммоларга чек қўйиш ва оммавий ахборот воситалари таъсирчанлигини ошириш учун журналистларимизни қайта тайёрлаш, уларнинг ихтисослашувига эътиборни кучайтириш, жойларда ўқув-семинарлари ташкил этиб, энг яхши таҳририят ва ижодкорлар тажрибасини оммалаштириш йўлга қўйилиши даркор.\nДавра суҳбатида миллий ахборот медиа маконини ривожлантиришда журналистнинг ўрни ва масъулияти, маънавий юксалишда китобнинг ўрни ва китобхонлик маданияти тарғиботи масалалари ҳам муҳокама этилиб, тегишли тавсиялар ишлаб чиқилди.


Омон Матжон: Сени яхши кўраман! (“Ўтганлар ёди” туркумидан) | ДУНЁ ЎЗБЕКЛАРИ | Mobile Version\nОмон Матжон: Сени яхши кўраман! (“Ўтганлар ёди” туркумидан)\n10/29/2020 Ismat Khushev Адабиёт\nЎзбекистон халқ шоири Омон Матжон: Сени яхши кўраман!\nАДАБИЁТ | 07/12/2017 16:04- 30496 МАРТА ЎҚИЛДИ | ТАҲРИР ҚИЛИШ\n14 феврал — Атоқли ва ардоқли шоир Омон Матжон 70 ёшга тўлди.\nОмон Матжон ХХ аср ўзбек шеъриятида ўз изини қолдирган,ўз сўзини айтган шоирлардан бири. Унинг шеърлари ва достонлари адабиётимиз хазинасидан муносиб жойини топган. Бугун атоқли ва ардоқли шоиримизнинг муборак 70 ёшлари билан чин юракдан қутлаймиз.\nОмон Матжон 1943 йилда Хоразм вилоятининг Гурлан туманида туғилган. Ўрта мактабни тугатгач,Самарқанд Давлат университетида таҳсил олган.”Очиқ деразалар”(1970), ”Карвон қўнғроғИ”(1973), ”Ёнаётган дарахт” (1977), ”Ярадор чақмоқ”(1979), ”Ҳаққуш қичқириғи”(1979), ”Сени яхши кўраман”(1983), ”Гаплашадиган вақтлар”(1986),”Имон ёғдуси”(1994), ”Сайланма”(1997) ва бошқа шеърий китоблари нашр этилган. 1993 йилда “Ўзбекистон халқ шоири” унвони билан тақдирланган.\nОдам бир кун\nҒўла ихтиро этди.\nТешик топди ўйлаб,\nЎқ ҳам биркитди.\nТопиб у аранг,\nАрава кашф этди.\nЎз йўлига яна\nҚушлар кўчиб кетди қошимдан,\nТушлар чўчиб кетди ёшимдан,\nҲушлар учиб кетди бошимдан,\nХазонлар тўп бўлди йиллаб мен учун,\nОсонлар йўқ бўлди йиллаб мен учун,\nАрмонлар кўп бўлди йиллаб мен учун,\nҒамларнинг барига тўздим — чидадим,\nНамларнинг баҳрида суздим — чидадим,\nДамларнинг шаҳдидан ўздим — чидадим,\nКунларим ҳижронга ўқдек ёққанда,\nРуҳим оти қонга чўғдек ботганда,\nСўнгги ўқни жонга ўзим отганда,\nСен келдинг узр сўраб…\nСен келдинг нечун?!\nКўзларингни яширгин мендан,\nЎтиб кетай ёнингдан бефарқ,\nЎтиб кетай ёнингдан бедард,\nКўзларингни яширгин мендан.\nМени деб тинчингдан айрилма,\nНомим бўлса қалбингда агар,\n…Ҳар куни ўт шу йўлни топтаб,\nНомим бўлса қалбингда агар.\nКуз ёйса ҳам йўлларга хазон,\nҚор кўмса ҳам борлиқни бутун,\nКўклам келиб,урса ҳам хандон,\nЭшигингдан ўтаман бир кун.\nСочларингга тушса ҳамки оқ,\nПешанангни босса ҳам ажин,\nКирганда ҳам гавдангга титроқ,\nМайли,шунда танимасанг ҳам,\nЁки десанг кўрмайин турқин,\nЁшим ютиб,бошим қилиб хам,\nМени демай юмсанг ҳам кўзинг,\nХонанг қолса зулматга тутқун,\nХотирангга шам бўлиб ўзим,\nВақтим этиб чиқса бу жоним,\nДардларимга ясалса якун,\nБу дунёни тарк рате оним\n“СЕНИ ЯХШИ КЎРАМАН” ТУРКУМИДАН\nКўп кезма дарахтзор боғлар ичинда,\nДарахтлар дил дўстинг бўлолмас сенинг,\nЧорласанг келолмас,ёниб қучолмас,\nСен фақат менинг бўл,\nКўп қолма жаранг сув булоқ бўйинда,\nБулоқ ҳам дил дўстинг бўлолмас сенинг,\nҚайнашим чашмадан теран жойдандир,\nКўп титма муҳаббат китобларини,\nКитоблар дил дўстинг бўлолмас сенинг,\nБу ишқнинг тарихи менинг қалбимда,\nУмр ўтар,вақт ўтар,\nХонлар ўтар,тахт ўтар,\nОмад ўтар,бахт ўтар,\nЛекин ҳеч қачон чиқмас ёдимдан\nСенинг юришларинг,сенинг кулишларинг.\nБаҳорда боғ на гўзал,\nҚор тушса тоғ на гўзал,\nБу ёшлик чоғ на гўзал,\nСўзсиз қарашларинг,ҳолим сўрашларинг.\nОй чиқар гоҳ заҳоли,\nДўстлар кўпдир вафоли,\nҲаёт шундан сафоли,\nСокин сўзлашларинг,пинҳон излашларинг.\nУмр — йўл, қайрилиш кўп,\nУчрашиш, айрилиқ кўп,\nЎша кулишларинг,ўша келишларинг…\nОчил, эй гул, гул вақтинг бўлди,\nУйғон, эй дил, дил вақтинг бўлди.\nЕтар минг бир кеча эртага,\nТонг сирларин бил, вақтинг бўлди.\nЎз ҳаққини билмаган қулдир,\nШукр этган ҳам қул, вақтинг бўлди.\nНоминг азиз, ўзингга бек бўл,\nЭл бўл энди, эл вақтинг бўлди.\nОгоҳ этар соатсиз қисмат,\nҲаракатинг қил, вақтинг бўлди.\nТилни қутқар тиллар бандидан,\nТилга киргин, тил вақтинг бўлди.\nЎзбекистон, фалак буржига\nЮрагангни ил, вақтинг бўлди.\nЎртамизда биргана олма –\nОлам ичра юмалоқ илинж.\nЎртамизда биргина олма –\nБалки ғам у ё балки севинч.\nЎртамизда биргана олма,\nЯрми қизил, ярми оч-яшил.\nҲаё туғёнидан қизил у,\nУ соғинчнинг рамзидир асил.\nЎртамизда биргина олма,\nБармоқ учи тегса товланар.\nАлвон иффат, яшил ташналик\nБир сенга, бир менга довланар.\nГард тегмаган, бирам покиза.\nҲозирча у рангин бир ҳавас,\nЛаб тегса бошланар мўъжиза…\nЯратганга шукур, сен яна келдинг,\nҲамма қонунларнинг ўзгарди кучи.\nМен сенга узундан узун от қўйдим:\n«Эй, эски дардларни янгилатувчи!»\nБармоқлар бармоқлар учини сезди,\nКўнгил бир илоҳнинг кучини сезди,\nЮрак алланенинг ўчини сезди,\n«Эй, узоқ йўлларни яқинлатувчи!»\nЯна икки кўздан сирқилди намлар,\nБиллурни ювдилар покиза ғамлар.\nҚани ул Сир, Аму мавж урган дамлар,\nЭй, сен денгиз тубин долгалатувчи?!\nАсли, қайда бўлсанг, мен кўнгли тўқман,\nКунчиқарим ишқтсир, нур ўчса — йўқман,\nБиламан, кимгадир жуда суюкман,\nЭй сен, хотирани поклантирувчи!\nКим айтди, йўл анча ўтилди дея,\nКелган кетди, кутган кутилди дея,\nШодман — яна менга дуч бўлди дея,\nИшқи омонларни яшартиргувчи!\nСенга мен узундан узун от қўйдим:\n«Эй, кўҳна дардларни янгилатувчи!»\nДилимнинг рангини гул билса бўлди,\nМенинг кимлигимни эл билса бўлди.\nОлис юлдузларга сиррим айтмирам,\nНолишимни тонгги ел билса бўлди.\nУчарга ҳар қушдан пар топинмадим,\nПарвозлар ҳадисин дил билса бўлди.\nЖаҳолат меҳроби тошин ўпмадим,\nЎшал бафи тошим тил билса бўлди.\nДамлар шиквасига учма, омон бўл,\nФазлу камолингни эл билса бўлди.\n«Нега мен?!» достонидан парча\nДунёга синчиклаб тикилган кўзлар\nМушкул бир ҳолатни пайқашга тушди.\nҚай томонга боқманг, бари — йўлсизлар,\nТолелар айқашу уйқашга тушди.\nЕтмиш йил эл яшаб қуръон, тавротсиз,\nЭрлар ночор қолди, аёл авратсиз,\nЗамон дурадгори, асбоб-яроқсиз,\nИлма-тешик томни ямашга тушди.\nҚор қора ёғмоқда, ёмғир заъфарон,\nДарёлар ўрнида оқмоқда армон,\nҲар подшо ўзича чиқариб фармон,\nҚолганлар бир-бирин булғашга тушди.\nЁқиб бўлакелдик газни, кўмирни,\nЗимистон айлаймиз тез она-эрни,\nКўк ютар бундайин улкан қабрни,\nОдамнинг сояси қуёшга тушди.\nҲар ерда ҳоким ҳақ, арбоблар ғолиб,\nҚонун шуларники, шуларда қолип,\nЭнг катта айбдор бир ёқда қолиб,\nЖазони бошқалар ўташга тушди.\nНа майхона қолди юртда, на меҳроб,\nНа муқаддас қаср, на азиз китоб,\nНе-не олтин бошлар кўролмай офтоб,\nНадомат тунида мудрашга тушди.\nҲайронман сен ўзбек деган миллатга,\nЕрингни тўлдирдинг мараз, иллатга,\nНе жавоб айларсан бундай кулфатга,\nҚара, пойдеворинг нурашга тушди?\nҚани элни яктан этган донолар,\nҚани уй файзини тутган момолар,\nҚани «Бирлаш! Тиклан!» деган нидолар,\nҒафлат оғусими ё ошга тушди?!\nНа шомда ишинг бор, на тонгда ёдинг,\nАроқ, уйқу бўпти бор эътиқодинг,\nЖаҳон саҳнасидан ўчмоқда отинг,\nНомингдан бошқалар сўзлашга тушди.\nКўкда йўқ Улуғбек очган юлдузлар,\nКўҳна Урганчингни емоқда тузлар.\nЕр ости ганжларинг бегона кўзлар\nИзлаб, ковлаб, ташиб, гизлашга тушди.\nНечун қоралайсан сен ўз ўтмишинг,\nАмир ҳам ўз кишинг, ҳон ҳам ўз кишинг,\nКўрарманми сенинг униб-ўсишинг,\nНечун парвоналар оташга тушди?\nБойқаронг қотилмиш, Темуринг хунхўр,\nМангубердинг зобит, хор, манглайи шўр,\nНе хароб миллатсан, борми бирон зўр,\nУстунлар тикланмай қулашга тушди?!\nЖаннат Ўзбекистон, жаннатинг қани,\nШунча меҳнат қилдинг, меҳнатинг қани,\nСиғинган, суянган давлатинг қани,\nҲар дайди ит сени талашга тушди?\nҲеч ким ўз молига қўёлмас баҳр,\nБору йўғимизни билмайди дунё,\nҲеч кимдан сўрамай-нетмай не юҳо\nБу юртдан қурбонлик ямлашга тушди.\nЎзинг бўлсанг эдинг ўзингга қози,\nҲар оғир-энгилга бўлардик рози,\nЕтти ётлар қўйиб носоз тарози,\nОқу қорангни каж ўлчашга тушди.\nБилганинг-кўрганинг пахта бўлибдир,\nАқлинг, тафаккуринг ахта бўлибдир,\nЮз сариқ, жигаринг сўхта бўлибдир,\nЎзин, элин, тилин нақд сотган ким у,\nБир танда уч сотқин яшагани шу,\nБуни шараф билиб нечалар ёҳу,\nДаврондан мукофот тилашга тушди.\nДавр деворида Қодирий қони,\nШимолга қулади жануб Чўлпони,\nЗаҳр ичди биллур жом тутган Усмонинг,\nҚонли базм соқийни сўрашга тушди.\nХўш, бугун-чи, йўқми ҳеч пок тийнат\nЎн жойга хатланар сал фаол инсон,\nКим у, ҳар сўқмоққа қўйиб юз қопқон,\nҲар йўлни ким обдон боғлашга тушди?!\nКиммиш! Ўзимизнинг булар палидлар,\nБулар ўзимизнинг абдуллатифлар,\nЮлдузлар таъмидан бебаҳра итлар\nОйни ялоқ билиб увлашга тушди.\nКим эмиш! Барин гоҳ сотган ўзингсан,\nБир-бирингни ғажиб ётган ўзингсан,\nКим бош тикласа тош отган ўзингсан,\nАхир, ўз бошинг ҳам шу тошга тушди.\nКелди Маҳтумқули айтган бир замон,\nУнутди «Яхшилик» сўзини ёмон,\nОбрў талашмоқда қурт билан илон,\nФиллар пашша билан савашга тушди.\nИлм, бу аслида тангрининг нури,\nҲаммага тенг аён эмасдир сири,\nКўпни олим этиб қамчининг зўри,\nШогирд устоз билан курашга тушди.\nКимнинг эри қаттол, кимнинг аёли,\nШундан бир-бирида эмас хаёли.\nРом этиб ўткинчи тулпорнинг ёли,\nКўпларнинг кўзлари ўйнашга тушди.\nАзиз нимамиз бор аёлдан бошқа,\nКуйиб бўлсалар-да ишда, қуёшда,\nНечун кирмакдалар яна оташга,\nҚандай шармандалик бу бошга тушди?!\nТортилиш кучидан собитдир олам,\nҚуёш теграсида сайёралар жам,\nАслида меҳрдан яралган одам\nБурч юкидан бўйин товлашга тушди.\nИнсон бир туғилар, қайта туғилмас,\nАзал бунёдкори қайта уринмас,\nАсли рост нарсалар қайта қурилмас,\nАхир, сув бошқаю ўт бошқа тушди.\nНе кўрдинг Сталин бўлганда «отанг»,\nНе берди довдирбой, парфеъл Никитанг,\nГўё Брежнев ҳам сенинг ўз хатонг,\nТирноғингни кимлар ковлашга тушди?!\nРуснинг уйига ҳам кирди дарз, алкаш,\nШунданми режалар, йўллар гоҳ чалкаш,\nШунданми ўз жойин ташлаб беоташ,\nҚайда иссиқ кўрса тарқашга тушди.\nУмидсиз шайтон деб такрорлаб оят,\nЁлғиз умид билан яшаш жиноят,\nЧунки Ёлғон яна тўқиб ривоят,\nЎзин «янгилаш»га, бўяшга тушди.\nСўнгги бор ўз ўғил-қизингга ишон!\nБугун шулар сени ўйлашга тушди!\nАсли сендан зўрроқ қандай киши бор?!\nБугун Сайёрада «Ўзбек иши» бор!\nҲали ўзбекнинг бир ҳайқириши бор,\nҚара, томирларинг титрашга тушди!\nБузиб сарҳадларни, ғовларни олиб,\nБори дунё билан қилғил ошнолик,\nЙўқса, ўтмишинг ҳеч кўрмай рўшнолик,\nКелажак бир жойни топташга тушди.\nҚаранг Янгиланиш деган пешани,\nАртди у Халқ Руҳи маҳкум шишани,\nБугун қайта англаб Азал ишини,\nКўплар орқа-олдин ўнглашга тушди.\nЗамон бир Ленинга қайтсайди, дейман,\n«Ҳаммангиз эркин!» деб айтсайди, дейман,\nПланли зулмни отсайди, дейман,\nЯна План элни қийнашга тушди!\nАзизлар, дўстларим, қавму қардошим,\nИстиқбол не бўлар, қотди-ку бошим,\nКўзимга ғилтиллаб келмакда ёшим,\nДеманг: «Шоир яна йиғлашга тушди!»\nШоир жола тўкса ўпинг манглайин,\nУнинг хабари бор бир гапдан тайин.\nКимнингки дийдаси қотгани сайин,\nБилингки, қалби ҳам музлашга тушди!\nШеърдаги тушкунлик дил гавҳаридир,\nСадаф мавқеи ҳам денгиз қаъридир,\nКим деса: «Бу гаплар мендан наридир!»,\nУмрини бошқалар яшашга тушди.\nНега мен бу ўтга жонни тикамен,\nНега мен бу ўтии бекор титамен,\nҲақнинг дийдорини ўтдан кутамен,\nЎзи олов кўнглим не ғашга тушди?\nИстагим, бугунми-эртагами, бас,\nЎзбекнинг йўлими-қўлидами, бас,\nЮрагим рангида бир не бўлса бас,\nКўнглим шуни фақат тилашга тушди.\nЧарх авзойи бу дам аввалгиларға ўхшамас,\nКотибу давру рақам аввалгиларға ўхшамас,\nЭнди инсон қадри ҳам аввалгиларға ўхшамас,\nКўнглум ичра дарду ғам аввалгиларға ўхшамас,\nКим ул ойнинг ҳажри ҳам аввалгиларға ўхшамас.\nНе учар юлдузлар ўтди чалғитиб элни жуда,\nНеча авлод йўли-ю умидин айлаб беҳуда,\nДавр мезони билан тортай бу кун ўзимни-да,\nНе ситамким қилса раҳм махфий эрди зимнида,\nЭмди қилса не ситам аввалгиларға ўхшамас.\nБул Жаҳон тун бирла тонг баҳс этар бир ҳужраким,\nВоҳ, қуёш савдосиға шамлар нечук бўлди ҳаким,\nИшқ, бу — ўз умрим, анга нечук қасамлар ичмаким,\nДемангиз Ширину Лайли онча бор ишқ ичраким,\nХўбликда ул санам аввалгиларға ўхшамас.\nҚай кишиким бир улуғ ишга этибди жон нисор,\nШиддати пасту баланд келганда ҳам бўлмайди ор,\nЭй фалак, ҳеч кимни этма бесамар йўлларда хор,\nЖавридин эрди аламлар, эмди тутмиш ўзга ёр,\nЎлмишамким, бу алам аввалгиларға ўхшамас.\nОна Шарқ тожин киюр! Зулматда ушлатманг мени,\nБодайи ҳақ мастиман, ёлғонга уйғатманг мени,\nЎз хаёлимға қўйинг, ўзгага ишлатманг мени,\nИшқ аро Фарҳод ила Мажнунға ўхшатманг мени,\nКим бу расвойи дажам аввалгиларға ўхшамас.\nҲар кима ҳар хил ёзур Арш Мирзоси сана,\nАйланур ойина бу, ҳеч битта иш топмас пана,\nНафс ипига боғлидур руҳ ипларин узган тана,\nКўйининг эҳромидан кўнглимни ман этманг яна,\nКим анга азми ҳарам аввалгиларға ўхшамас.\nСўкмак ўтганлар ишин нотавонлар расмиким,\nЎз замонин рост этар қавми марддир асли ким,\nШу ҳаёт тилсимларин очмоқ омонлар касбиким,\nЭй Навоий қилма Жамшиду Фаридун васфиким,\nШоҳ Ғозийга карам аввалгиларға ўхшамас.\nТонг отди, оламда минг расм кўрдим,\nМеҳрли кўзларни пок, маъсум кўрдим.\nҲеч ким заҳар сепиб, бол йиққан эмас,\nГул кирган уйларда табассум кўрдим.\nЭй зот, ханжар билан сен дам талашма,\nОлам уйиндасан, олам талашма.\nМенинг ўз дардимдир элимнинг дарди,\nЎз дардинг бўлмаса, қалам талашма.\nБирлик — кўнгил билан гулнинг бирлиги,\nБирлик — виждон билан тилнинг бирлиги.\nБирлик — тўқсон икки бовли ўзбекнинг –\nЭртадан умидвор элнинг бирлиги.\nОлам кўзгусида минг синар кўзгу,\nЎзимники эмас, ҳатто туш, уйқу…\nБу нурларга тартиб ким берар экан,\nҚачон бир идишга тушар бор оғу?!\nЙўқ дерлар, иши бор бор билан йўқнинг,\nБўшлиқдан ўтар-ку йўли ҳар ўқнинг,\nКучлилар кучсизга қўл узатсалар,\nҚадри ортар эди ҳар енган чўғнинг.\nБу йўлда биз неча қўрғондан ўтдик,\nАдирлар, қумлардан, дарғондан ўтдик.\nШошмай, лекин қайтмай, ҳақ деб ҳар доим,\nБиздан анча олдда борғондан ўтдик.\nТанинг ҳеч тинмасин ўрганган ишдан,\nКўнглинг — ўзи суйган, ўртанган ишдан.\nАқлинг элаб турсин бори оламни,\nШунда умринг тинмас янгиланишдан.\nШимолда биз ёздан хазонга тушдик.\nБу — жануб. Яна «Ё рамозон!»га тушдик.\nҒарбга кетдик — тубсиз қозонга тушдик.\nШарққа юрдик, яна озонга тушдик.\nСен мени ёлгончи дединг, эй аҳмоқ,\nШу сўздан ўлишим билибсан бироқ.\nҲақ деб жон берурлар, сенинг мақсадинг\nЁлғончи дунёда кўпроқ яшамоқ!\nДеҳқон ўз хирмонин кўрмасин ҳеч кам,\nДўстлар йиғилсинлар эрта ҳам, кеч ҳам.\nЎз ер, ўз жойида яшасин эллар,\nЎз эркин бошқадан сўрамай ҳеч ҳам!\nСЕН ФАҚАТ МЕНИНГ БЎЛ\nСен фақат менинг бўл, меники, менинг.\nСокин сўзлашларинг, пинҳон излашларинг.\nУнутиш, айтилиш кўп,\nЎша кулишларинг, ўша келишларинг…\nОМОН МАТЖОН БИЛАН СУҲБАТ\nСуҳбат BBC радиосининг ўзбек хизмати томонидан 2011 йили тайёрланган\nЎзбек шеъриятининг забардаст вакили, Ўзбекистон Халқ шоири Ўзбекистон халқ шоири Омон Матжон 1943 йил 14 февралда Хоразм вилояти Янгибозор тумани Боғолон қишлоғида дунёга келган. Ўрта мактабни тугатгач, у Самарқанд Давлат университетида таҳсил олади. Омон Матжон 1969 йил олийгоҳни якунлаганидан сўнг, 2002 йилгача Ғафур Ғулом номли Адабиёт ва санъат нашриётида муҳаррир, бўлим бошлиғи, сўнгра «Ёшлик» журналида бош муҳаррир, «Чўлпон» нашриётида директор бўлиб ишлаган.\nОмон Матжон болалагиданоқ шеърлар ёзишни машқ қилгани ва илк шеърлари эса, мактаб деворий газеталарию туман газеталарида чиқиб турганини айтади.У ўзбек шеъриятига 1960-йилларда ўз йўли ва оҳангги билан кириб келади. 1970 йилда шоирнинг «Очиқ деразалар», деб номланган илк шеърий тўплами нашрдан чиқади.«Кейин «Карвон қўнғироғи», «Қуёш соати», «Ярадор чақмоқ» каби китобларим, «Беруний» драматик достоним, Паҳлавон Маҳмуд ҳақидаги достоним, «Ҳаққуш қичқириғи» деган қирқ афсонадан иборат китобим, «Дарахтлар ва гиёҳлар китоби» деб номланган экологик мавзудаги китобларим кетма-кет босмадан чиқди», дейди шиорнинг ўзи.\nОмон Матжоннинг шеърлари Евгений Евтушенко каби буюк рус шоирлари томонидан таржима қилинган.\nШунингдек, 1991- 2011 йиллар ўртасида шоирнинг «Иймон ёғдуси», «Эркин ҳаволарда», «Ардахива» ва «Халоскор Руҳ» каби китоблари чоп этилган. Омон Матжон бугунгача ҳам фаол ижоддан тўхтамаганини айтади. Унинг «Дийдор Азиз» деб номланган янги китоби шу кунларда дунё юзини кўрган. «Шайх Нажмиддин Кубро, Тўрабекахоним ҳақидаги қиссаларим,истиқлолимизнинг 20 йиллигига бағишланган шеърларим «Дийдор Азиз» номи билан шу кунларда чиқди. Суюкли рафиқам Мақсудахонимга бағишланган китобим бу», дейди шоир.\nОмон Матжон 1991 – 1993 йиллар Ўзбекистон Президенти Девонида масъул ходим, 1993 — 1998 йилгача Давлат Матбуот Қўмитасида раис муови лавозимларида ҳам фаолият олиб борган. Шоир адабиёт соҳасидаги хизматлари учун Ҳамза номидаги Республика Давлат мукофотига сазовор бўлган. 2006 йилда Омон Матжонга Ўзбекистон Халқ шоири деган унвон берилган.\nБи-би-си: Бу галги Би-би-си меҳмони Ўзбекистон Халқ шоири Омон Матжон бўладилар. Ассалому алайкум Омон ака, Би-би-си дастурига хуш келибсиз!\nОмон Матжон: Ваалайкум ассалом!\nБи-би-си: Олмониядан хат ёзган Шуҳратжон исмли тингловчимиз: «Шеърга таъриф берсангиз», деб сўрабдилар. Умуман, шеър ўзи нима?\nОмон Матжон: Энди шеъри дилга солинадиган туйғу. Уни сатрларга тушиши, тузилиши энди касб-кордай сеҳри ҳам бор-да, сўзни билиш, тилни билиш…ҳаммаси ўша Ҳақ таоло тарафидан берилган…Нур томонидан илоҳий берилади, ҳар ким уни бир шаклларда қоғозга туширади. Менимча, шу нимаси…\nБи-би-си: Бугунги ўзбек шоирлари кўпроқ қайси мавзуларда ижод қилишмоқда. Умуман, шоир мавзуни танлаб ёзиши мумкинми?\nОмон Матжон: Энди бу — фақат шахсан шоирнинг иши. Ўзининг билими, руҳий дунёси, дунёқараши, эл-юртининг тарихини билиши, урф-одатларини билиши, ҳаммаси шу билан боғлиқ-да.\nБи-би-си: Ўзингиз ҳозир, масалан, қайси мавзуларда ижод қиляпсиз?\nОмон Матжон: Менинг асарларимда бир фахр туйғуси бор, бир нарсадан: жуда улуғ сиймолар ҳақида ёзганман. Паҳлавон Маҳмуд, Беруний ва яна келаверади…Янги китобим мана қўлимда турибди. «Дийдор Азиз» деган китоб. Бу истиқлолимизнинг улуғ байрами 20 йиллигига бағишланган шеърларим бор. Бу ерда Шайх Нажимиддин Кубро, Тўрабекахоним каби халқимизнинг тарихидаги улуғ сиймоларга бағишланган асарлар бор. Шайх Нажимиддин Кубронинг жасоратини икки бор аввалроқ ҳам ўқиб чиқиб, ҳозир яна бир ўқиб чиқиб, кўзларимдан ёш қалқиб кетди. Қандай буюк сиймолар бўлган бизнинг атрофимизда.\nБи-би-си: Тарихий асарларим чиқди, деб айтаяпсиз. Кўп тарихий мавзуларга мурожаат қилаётганингизга сабаб нима?\nОмон Матжон: Биздек, ўзбек халқидек бой, шундай буюк сиймолар ўтган ва бунга конкрет аниқ мисоллар бўлган миллатни айтиб беринг менга. Бунинг ёнида давлатимиз, юртимиз шунча, кўнглингга чиққунча маърифатни бериб қўйган бўлсаю, у тарихий сиймоларини билмай, уларни тарғиб қилмай, қандай яшаш мумкин?! Менинг мақсадим битта: ҳамма билган, кўрган, ўша буюк тарихий сиймолар ҳақида мен бир, майли, кичкина бўлсин, катта бўлсин асар ёзиб қўйсам, эртага, бугун, индинга келажак авлод биронтаси, биттасига назар қилиб, қизиқадику ахир. Бу катта тарихий жараён, адабий жараён, руҳий жараён, гўзалликнинг давом этиши, руҳий маънавиятнинг ривожланиши шундай бўладику ахир.\nБи-би-си: Шуҳратжон яна сўраяптилар: «Бугунги ўзбек адабиётини кимлар мисолида кўрасиз?» Қаердан эканларини ёзмаган Жаҳонгир Эргашев ҳам: «Ассалому алайкум Омон ака. Бугунги ўзбек шеъриятига чақмоқ бўлиб кириб келаётган ёш шоирлар бўляптими?» дея савол йўллаганлар. Умуман, ўзбек адабиётининг бугуни ҳақида фикрингиз қандай?\nОмон Матжон: Энди бу жуда узлуксиз, гўзал жараён. Адабиётимиз, улуғ адибларимизнинг гўзал давоми ҳам бор-да. Дейлик, Чўлпон, Фитрат, Усмон Носир, Ғофир Ғулом, Ойбек, Зулфия, Шуҳрат, Одил акалар, Пиримқул акаларнинг меҳнатлари кўз олдимизда туради. Кейинги ёшларни ҳам бу нафис воқеотга айтсам, дейлик, Акмал Тошев, Даврон Ражаб, Дилрабо, Насиба, Беҳзод, Бектемир, Аъзам…буни бир тимсолий айтсам, бу — гўзал бир камалакнинг товланишлари.\nБи-би-си: Олмониядан хат ёзган Шуҳрат наср ва назмда — ўзбек ва жаҳон адабиётида кимни яхши кўриб ўқишингиз ҳақида сўрабдилар.\nОмон Матжон: Мисол учун, биз ҳар куни гоҳ Алишер Навоий ҳазратларининг бирон китобларини, жилдларини ўқиб қўямиз, варақлаймиз. Мен яқиндагина яна бир марта, яна бир марта, яна бир марта азиз китобимиз Қуръони Каримни ўқиб чиқдим бир чеккадан. Алишер Навоийнинг «Муножат» китобларини яна қайта-қайта кўриб чиқаяпман. Болалагимда «Мюнхаузеннинг бошидан кечирганлари»дан тортиб, Даниель Дефогача, у ёқда Кабо Абенинг «Женщина в песках»дан тортиб, ўзимизнинг Чингиз Айтматов асарларини, Одил Ёқубов, Пиримқул Қодировнинг асарлари…Ҳозир сиз телефон қилган жойда мана ўзимнинг ички кутубхонамда ҳам дунё шоир, ёзувчиларининг китоблари тахланиб турибди. Қомусий китоблар, ўзбекча, русча…\nБи-би-си: Айни пайтда Шуҳрат марҳум Рауф Парфига муносабатингизни билишни истаганлар ва саволга имкон қадар кенгроқ жавоб беришингизни илтимос қилиб қолганлар. Марҳамат!\nОмон Матжон: Мен талабалик йилларимдаёқ Рауф Парфининг шеърларини ўқиб чиққанман. Жудааа ёққан менга. Уни кўргим келган ҳатто. Кейин Тошкентга Ғофир Ғулом нашриётига ишга келганимдан кейин Рауф Парфини топиб, унинг биринчи китобини нашриёт режасига киритиб, ўзим нашр қилиб берганман. У ниҳоятда бир гўзал, ниҳоятда лирик деймизми, ҳам фалсафий йўналишда ижод қилган. Ҳамда туркий дунё, бошқа дунё шоирларидан жуда кўплаб таржималар қилганди. Мен уларни чиқаришга қатнашганимдан хурсанд бўламан руҳан…\nБи-би-си: Салим исмли тингловчимиз: «Мен сизнинг шеърларингизни бошқача овоз борлиги учун ёдлаб юраман, масалан, «Ёлғоннинг умри», «Мудом чиқмас ёдимдан» сингари…», деб ёзганлар. Омон ака, мана Сизнинг «Умр ўтар…», «Менинг кимлигимни эл билса бўлди» каби қатор шеърларингиз таниқли ҳофизлар тарафидан ижро этилган. Мана шу «Умр ўтар..» номли шеърингиз ҳақида гапириб берасизми, шеърнинг яратилиш жараёни ҳақида.\nОмон Матжон: «Умр ўтар..» шеърим 80-йилларда ёзилган. Бу шеърнинг ёзилганига анча вақт бўлиб кетган, шунинг учун буни айтган ҳофизлар ҳам кўп. «Умр ўтар, вақт ўтар»ни ўзини 15-20га яқин ҳофиз айтган. Бир гуруҳ одамлар Ортиқ айтганини жуда севиб эшитишади, бирови Отажон айтганини, бири Ғуломжон Ёқубнинг айтганини, бирови бошқа-бошқа… Муяссарнинг овозлари бениҳоя улуғ. Лекин, биринчи уни, доим эслайман, ниҳоятда буюк овоз бор эди, Отажон Худойшукуров айтган. Менимча Отажонни билмайдиган одам йўқ. Ундан кейин яна мен буни эслаб, уни улуғлаб, унинг овозига, унинг шаънига бир шеър ёзганман, «Учинчи дарё» деб.\nГоҳи мен Сирдарë сайрига борсам,\nКўнглимга келади қизиқ бир туйғу,\nГўë шу яқин жойдан ўтиб ëтгандай,\nСирдарëдан кўра каттароқ бир сув.\nШу ҳолга тушаман Хоразмда ҳам,\nБуюк Амударë бўйида туриб,\nГўë Жайҳундан ҳам баҳайбат наҳр,\nЯқингина жойдан оқар ўкириб.\nБу нима, қандайин сирли овоз бу,\nЕрданми кўкданми келар бу садо,\nНаҳот тупроғимда кўзга ташланмай,\nОқиб ëтган бўлса учинчи дарë.\nБилмадим, мени кўп таъқиб этади,\nШу сирли акс-садо, шу илоҳий ун,\nРуҳим жуда юксак бўлар шу кезлар,\nВужудим заминга жудаям яқин.\nБи-би-си: Катта раҳмат, Омон ака! Ўшдан Муҳаммадазим: «Ассалому алайкум! Домла, диний таълимни неча ёшингизда, кимдан олгансиз?» деб ёзибдилар.\nОмон Матжон: Менга ҳеч ким диний таълим берган эмас. Мактабда ўқимаган эмасман ҳам. Лекин, азиз китобларимизни кўз олдимизда, рўпарамизда қўйиб, уйда сақлаб ўтирамиз. Чунки, Ҳақ таоло берган дини иймон, руҳнинг гўзаллиги бебаҳо. Бу ниҳоятда олий хазинани асраш керак. Оллоҳ таолога шукримиз беададдир.\nБи-би-си: Тошкентдан Абдуманноп сўрабдилар: «Нима деб ўйлайсиз, ҳамма нарсани ўз вақти бор шундайми, ёшлар китоб ўқимай қўйди дейишади. Лекин, ёшлар замон билан юришни яхши кўришади, вақтида китоб оммалашди, газета, телевидение, радио, ҳозир интернет, балки келажакда интернет ҳам қолар…бунга фикрингизни билмоқчи эдим, балки китоб ва шеърларни янги талқинда ишлаш керакдир?»\nОмон Матжон: Техника, ҳалиги прогресс деган нарсанинг ҳар замонда, ўзининг турли, ранг-баранг йўллари бор. Айниқса, тинчлик замони, шундай имкониятлар яратилиб қўйилгани болаларимиз учун, бу жуда чексиз бахт. Мени куни кечагина бир мактабда болалар билан учрашувга таклиф қилишганда тарихий сиймолар ҳақида гапирганимда ҳам, ҳозиргилари ҳақида гапирсам ҳам, фантастик темаларда гапирсам ҳам, ҳаммаси ҳайрат билан, севинч билан, чуқур қизиқиш билан дилдан шунга эътибор қилишини сездим. Болаларимизнинг китобга, маърифатга бундай қарашининг ўзи биз учун катта бойлик, неъмат.\nБи-би-си: Салим исмли тингловчимиз ёзадилар: «Сиз ҳам Абдулло Орипов ва Эркин Воҳидовлар каби Каримов режимини қўллаб-қувватлайсизми?»\nОмон Матжон: Эркин ака, Абдулло акаларим, булар менинг устозларим, акаларим. Уларни кўрсам кўнглимда шодлик доим мавж уради. Ҳар бир китобим, ҳар бир асаримни у кишилар билан ўртоқлашаман. Шунинг учун, булар адабиётимизнинг фахригина эмас бундай қараганда, элимиз, юртимизнинг фахри.\nБи-би-си: Омон ака, Би-би-си тингловчиларига тилакларингиз бўлса, марҳамат!\nОмон Матжон: Менга мурожаат қилган инсонларга Алишер Навоийнинг бир байти билан раҳмат айтиб, яхши истаклар тилаб қўймоқчи эдим.\nЖумлаи ашёға бўлдум ошиқу ошуфта ҳол,\nОламу одам юзин чун қилди миръот ул жамол.\nҲаммага Ҳақ ёр бўлсин. Яхши кунларда гўзал Ўзбекистонимизда, дунёда учрашмоқ насиб этсин. Истиқлол шарафи муяссар бўлсин. Юртимизнинг улуғ байрамини кўрмоқ, эшитмоқ, тингламоқ ҳаммага насиб этсин! Омин.\nБи-би-си: Би-би-си билан суҳбатга рози бўлганингиз учун катта раҳмат!Яхши ниятларингиз ўзингизга ҳам ҳамроҳ бўлсин!\n(Tashriflar: umumiy 1 070, bugungi 1)\nТанишинг: “Гўрўғли султон бир ён, Тўра Сулаймон бир ён”…\nОртиқбой Абдуллаев: ЯХШИ НИЯТ ҚИЛИНГ, ШОИРЛАР!\nРАУФ ПАРФИ ҲИКМАТЛАРИ\nУлуғ ёзувчи Одил Ёқубов умр йўлдоши Марям ая хотираларидан (21-23)\nУлуғ ёзувчи Одил Ёқубов умр йўлдоши Марям ая хотираларидан (26-27)\nМуҳаммад РАЖАБ: МАЛАКАЛИ МУҲАББАТ (Ҳикоя)\nМУСЛИМБЕК ЙЎЛДОШЕВ: БИР ДЎСТИМ БОР ЭДИ… (Абдумўмин Ўтбосаров ёди)\n17 МАЙ – ҲАЛИМА ХУДОЙБЕРДИЕВА ТАВАЛЛУД ТОПГАН КУН\nБошга синовли кун тушиб (Устоз Миртемир ёди)\nЭР БОШИГА ИШ ТУШСА… (Буюк Одил Ёқубов ёди)\nФарҳод Бобоназаров: Устоз Ўлмас Жамол хотирасига…


Шанба, 23 Октябр\nБугун, 23 октябрдан Осиё қитъасида 2022 йил Ўзбекистонда ўтадиган 23 ёшлилар ўртасидаги Осиё чемпионати саралаш баҳсларига старт берилади. Қитъанинг 39та мамлакат жамоаси Ўзбекистонда ўтадиган финал босқич баҳсларининг 15та йўлланмаси учун кураш олиб боради.\nОФК расмий сайти саралаш старти олдидан 11та гуруҳга бўлиниб йўлланма учун кураш олиб борадиган жамоалар орасидан турнирда порлаши кутилаётган 8 нафар футболчини саралади. Улар орасида «Насаф» ҳамда Ўзбекистон ёшлар жамоаси ҳужумчиси Ҳусайн Норчаев ҳам бор.\nҲусайн Норчаев (Ўзбекистон)\n«Насаф» ҳужумчиси 2021 йилги ОФК Кубогининг асосий қаҳрамонларидан бири ва тўпурари бўлиб турибди. 19 ёшли форвард мусобақанинг 6та ўйинида 7та гол уришга эришди ва тўпурарлар пойгасида яққол пешқадамга айланган. Ҳусайн ноябрда ўтадиган финалда «Насаф»нинг 10 йил аввал қўлга киритган ушбу совринни яна ўз уйига олиб кетишга ёрдам бериши мумкин.\n19 ёшли форвард жарима майдони ичидаги ажойиб ҳаракатлари, тезлиги ва якуний зарбаси билан алоҳида ажралиб туради. Норчаев Суперлигада ҳам клубининг энг яхши тўпурари саналади», - дея ёзади ОФК расмий сайти футболчи ҳақида.\nШунингдек, ОФК расмий сайти порлаши кутилаётган ўйинчилар қаторига Холид Ал-Ғаннам (Саудия Арабистони), Юта Гоке (Япония), Нгуен Ван Тоан (Вьетнам), Али Солиҳ (БАА), Чои Жун (Ж.Корея), Амирали Содиқи (Эрон) ва Манучеҳр Сафаров (Тожикистон) сингари ўйинчиларни тилга олган.\nЭслатиб ўтамиз, Темур Кападзе қўл остидаги Ўзбекистон U21 жамоаси саралашнинг «D» гуруҳида иштирок этиб, Саудия Арабистони, Бангладеш ва Кувайтга қарши ўйинда майдонга тушади. Ўйинлар Тошкентда ўтказилиб, 27 октябрдан 2 ноябрь кунигача ўтказилади.\nМаълумот учун, ОФК сайтида ушбу номзодлар орасида ўтказилаётган сўровномада Ҳусайн Норчаев ҳозирча 3-ўринда бормоқда. Қуйидаги манзил орқали ОФК сайтига кириб, ўзбекистонлик ҳужумчига овоз бериш мумкин.\nФИФА ОФК Осиё чемпионати-U23


Худованднинг хизматчиси — Dilkashradio.com\nАссалому алайкум ҳурматли радио тингловчи мухлислар. Яна сиз азизлар билан эфир орқали дийдор учрашиб турганимиздан бағоят миннатдормиз. Мен Ғолиббек микрофон қаршисидаман. Бизнинг буюк Худовандимиз, керак бўлса, жамоатларни Ўзи хоҳлаганича ўзгартира олади.\nУ янгидан баён этилган ва қўлланилаётган равшанлик жамоатни асосигача титратишга қодирдир. Балки айрим жамоатлар худди уйқусираб турган боладек нима қилишини билмай тургандир. Балки айрим жамоат чўпонлари орқасидан эргашиб келаётган қўйларни қандай яйловга олиб боришни тушунмаётгандир. Лекин Худованд ўз вақтида тўғри йўл кўрсата олади.\nКерак бўлса янги йўл бошловчи ҳам беради. Жамоат бошлиғи шундай бўлиши керакки, у жамоат орқали ёнгандек, жамоат хизмат туфайли яшаши лозим. Жамоат ўзи учун яшамайди. Агар жамоат ўзи хоҳлагандек йўл тутса нима бўлади? Ўзининг манманлик ҳоҳишларига эрк беришда ифодаланадиган бу баёнат пешонама-пешона инжилий масиҳийликда ақл-идрок билан ҳукмронлик қилаётганларга дуч келади.\nЖамоатдаги оддий имонлилар билан суҳбатлашиб кўринг ва жамоат ҳақида тўлиқ маълумотга эга бўлишингиз мумкин. Агар жамоат Масиҳга итоат қилишни хоҳласа, бу уларнинг ютуғидир. Жамоатнинг ўзгариши, қолаверса ҳар биримизнинг ҳаётимиздаги ўзгаришлар ҳам биринчи бўлиб итоат қилишдан бошланади. Агар жамоат Худовандга итоаткор бўлса ҳар хил кераксиз режалар ортиқча бўлиб қолади.\nЧунки Худованднинг Ўзи жамоатни ва чўпонларни бошқариб туради. Аввалом бор чўпон ўзининг моддий тарафи ҳақида эмас, балки жамоатнинг руҳий аҳволи ҳақида кўпроқ бош қотириши лозим. Лекин ҳозирги кунда кўпчилик биродарлар моддий тарафдан бақувватроқ бўлган жамоатларда хизмат қилишни хоҳлашади.\nСабаби, ҳар биримизга аён. Менинг бир дўстим чет элга, аниқроқ айтадиган бўлсак Европага бир дўстининг уйига меҳмон бўлиб борибди. Ўша биродаримиз масиҳий инжил иниститутини тугатиб энди бирон бир жамоатда чўпон бўлиб хизмат қилмоқчи экан. Айрим жамоатларга қунғироқ қилиб хизмат сўрабди. Бир жамоат кўнглига ўтирди шекилли узоқроқ суҳбатлашиб қолибди.\nОхири қанча маош берасизлар? Чўпон яшайдиган уй нечта хонали? Хизмат учун машина борми? Бир йилда неча кун дам олиш учун таътилга чиқиш мумкин деб сўрабди. Шунда менинг дўстим ўзича ўйлабди: “ Бу биродар Худовандга хизмат қилмоқчими ёки ўзи ва оиласи учун комфортроқ ҳаёт излаяптими”, деб ўйланиб қобди. Ҳа, азиз радио тингловчи, шунақаси ҳам бўлиб туради.\nБалки бу айтганларимиз Европа мамлакатлари учун оддий бир ҳолдир. Лекин Худовандга хизмат қилмоқчи бўлган инсон ҳеч нарсага қарамай чин юракдан хизматини олиб борса, Худовандга маъқул бўлади. Худованд қачон ва кимни марҳаматлашни биздан кўра яхшироқ билади. У ҳеч кимни ёдидан чиқармайди. Азизлар, шунинг билан бугунги эшиттиришимиз ўз поёнига етди, хайр соғ бўлинг.\nХудо билан бошлаш