Os fillos de Hegel - Praza Pública\nOs fillos de Hegel\nHegel, o filósofo que manexando a Aristóteles e a Kant demostra a marcha da historia como un avance racional; que entroniza a razón como a estrutura lóxica de todo o existente e da culminación da especie humana, foi de quen recolleu Marx o núcleo da súa filosofía: a dialéctica. O concepto de plusvalía vai explicar a relación económica entre a empresa e o traballador. Máis tarde tomará de Hegel a idea da alienación, que Marx enfocará no traballo rutineiro e obrigado onde se perde a capacidade humana.\n"Produto dun longo proceso histórico, os servos da gleba liberados dan en viláns", habitantes dos burgos, de aí a burguesía, que pasará da manufactura á gran industria. "A burguesía xogou un papel revolucionario e desgarrou os valores emotivos e sentimentais que cubrían a familia e desvelou a realidade económica das relacións familiares". (Desta reflexión de Marx, na que non vai incidir despois, deriva a miña teima da clave económica o sistema privado, da que deriva a explotación das mulleres, o desprezo social, o poder sexual masculino e o holocausto feminino. Foi unha liña dialéctica que non seguiu, un xardín minado no que preferiu non introducirse. Limitouse ás forzas produtivas do sistema público, ao proletariado). "As armas coas que a burguesía derrubou o capitalismo, volvéronse contra ela". Na mesma proporción na que se desenvolveu o capital, desenvólvese tamén o proletariado, que, segundo Marx, acabará con el. "Toda a historia é unha loita de clases".\nSon moitas as figuras históricas, de diferentes estados, as que participarán en maior ou menor medida destas ideas. Citemos a Engels, Bujarin, Gramsci, Rosa Luxemburgo, Karl Liebknecht, Kautsky, Trotsky, Lenin, A. Kollontai, Clara Zetkin, etc. Críticos coa propiedade privada xa foran os socialistas utópicos que sentaron moitas bases nas que se apoiará o marxismo. Fillos de Hegel foron tamén os anarquistas, curmáns dos socialistas. Teóricos como W.Godwin, M. Stirner, Proudhon, Bakunin, B. Tucker. Debo citar o vigués Ricardo Mella ou o catalán que nomea unha rúa viguesa, Pi i Margall.\nDa Ilustración derivan os dous: O anarquismo tomou como bandeira a liberdade, mentres que o marxismo fixo fincapé na igualdade social, no comunismo.\nO comunismo é unha palabra con mala prensa. Xa o dixeran Marx e Engels no seu Manifesto: "Un fantasma percorre Europa: o fantasma do comunismo. Todas as potencias da vella Europa uníronse nunha Santa Alianza para encurralar ese fantasma". Así comeza un texto de mediados do s.XIX, e a palabra continúa hoxe sendo o demo. Por un lado, coñécense moitas ditaduras que quixeron impoñelo pola forza, as purgas, o castigo, a morte…\nNon se fai publicamente o mesmo con outras teorías, nas que se derramou moito sangue ou nas que o comportamento dos seus membros, non é un paradigma de virtude, como o catolicismo, por exemplo. Neste caso soen refutar que unha cousa é o comportamento humano e a súa debilidade, e outra a doutrina.\nO comunismo só se xulga pola errónea aplicación da teoría, pola revolución e o emprego da forza no intento de conseguilo. Mais o significado, relacionado co ben común, coa igualdade, compartir en comunidade, non pode ser máis edificante. Tamén altruísta e utópico, si. O ser humano non está preparado para iso. Ninguén, tanto se teñen moito como pouco. Lembro que Carrillo, na primeira campaña, tranquilizaba os labregos así: "Non temades, non vos quitaremos as vacas nin as mulleres". As mulleres, naturalizadas, eran e son, a forza de traballo máis importante. O comunismo, non llas ía retirar, claro está. Non sei cal sería o argumento para convencer os “lobos da terra”, dos Bancos ou dos Gobernos.\nO único sistema que temos para igualar un chisco a sociedade chámanse impostos. Trátase de conseguir un método xusto de impoñelos e de retribuílos.\nMarx predixo utopías. Tamén o prognóstico de que o capitalismo afogaría na propia crise, foi un grande erro. Agora sabemos que en cada crise, a base da pirámide económica, esmagada, sofre un duro retroceso, mentres os do cumio da pirámide económica saen fortalecidos. Mellor é que non haxa crise do capital, porque temos que pagala.\nMalgré tout, moito aprendemos dos discípulos de Hegel e dos discípulos dos discípulos, que nesta etapa fan investigación científica e seguen tendo a razón como faro.\nSexa como for, o comunismo queda como unha fermosa aspiración, e para que os poderosos "perdan as gañas de predicar moral ás vítimas e o humor para burlarse delas", escribiu Karl Kraus.


A #PrazadosLibros bate marcas de facturación - Carballo - Que pasa na costa\nCultura libros praza dos libros\nPRAZA DOS LIBROS Carballo 2019\nCheo de vida estivo o Xardín Municipal durante os 4 días da Feira da creatividade cultural A Praza dos Libros. Unha cita que serve para sacar os libros á rúa, e enchela de actuacións. Máis de 20 actividades, dende o pregón reivindicativo de María Reimóndez (que puxo os libros e a cultura galega como único antídoto ante o capitalismo voraz) ata o Festifolk, onde Treixadura deixou patente a súa potencia.\nO mercado do xoves e a feira dominical maridan ademais á perfección con esta proposta. Así o demostra o deito de que os moletiños de pan, que se regalaban con cada compra dun libro, se esgotaran en case todas as casetas das librarías.\nUnhas librarías que non puideron máis que valorar como excelente a Feira, pois volveron bater o seu record de facturación nos 12 anos de feira, chegando a un total de 18.600 euros, correspondentes á venda de máis de 1.400 libros.\nA literatura galega acapara o 65% da demanda, e unha vez máis os que máis tirón teñen son os títulos que se presentan na feira. Nesta edición o libro para adultos máis vendido foi “Nas cortinas do tempo”, de Xosé Antonio Andrade, e os tres seguintes tamén levan a sinatura de autores que estiveron presentes na Praza dos Libros: “Un peixe no parqué”, de Moncho Vilar; “Contra todo isto”, de Manuel Rivas, e “Infamia”, de Ledicia Costas. En literatura infantil arrasou “O vello dos chupetes”, de Fernando Calvo.\nPor outra banda, entre o 35% dos libros vendidos en castelán atopamos “El mal sin cura de la Costa da Morte”, do carballés Manuel Rey Pan.


(I) Piranesi: escenografías de soidades dende as que ceibar o realismo máxico\nIntroducción á vida e á obra do gravador, Piranesi, con motivo dunha mostra súa en Fonseca (Compostela). Prototipo da Ilustración e da suxestión persoal, que aporta ao neclasicismo e á Arqueoloxía notable documentación gráfica sobre a Roma Antiga\nMerece asumir a dimensión social, formativa e informativa da estampa, a máis do seu valor artístico para a impresión a través diferentes técnicas coas que gravar e aplicar os riscos de tinta sobre papel. Obras que teñen como base o debuxo, por algo esenciais entre as artes decorativas e aplicadas. Arte do gravado, transmisor de técnicas, de ideas, de éticas e estéticas, mesmo complemento inspirador pra todas as artes, base da Ilustración.\nO Século das Luces, o XVIII, o do racionalismo, o da esperanza no progreso, supuxo grandes avances para as técnicas do gravado, as que se perden no tempo e na China para maduraren a partires do 1440 cando a través da imprenta se mecaniza a súa seriación. Lembremos as pescudas de Durero a aplicación do gravado para a catequización relixiosa (1471-1528) as mudas na temática como as denuncias de Callot ( 1592-1635). Aparece e madura a litografía, a serigrafía... o gravado profesionalízase, acólleno creadores como Wattteau, Fragonard... que ademais pasan a ser ilustradores de obras literarias. O paso dado por Goya (1746-1828) acollendo temas populares e sociais, no experimento das técnicas é de xigante, como o son os intentos de Gainsborough arredor das paisaxes, os de Gericoult sobre a composición de masas e o corpo humano... Cimas do Barroco, dun xeito de ilustrar, bases da Ilustración, cando o texto e a imaxe se complementan para meternos en escenografías sobre as que maxinar ambientes, operas da vida. Velaí a obra sobre paisaxes e arqueoloxías de Marco Ricci (1676-1730), as urbanas de Canaletto (1697-1768), o tema costumista tratado por Hogarth, por Rowlandsson precursores da banda deseñada, abrindo a pasados, a reconstrucións, a caprichos, a fantasías sen límites. Mesmo velaí a esoutro venecián de sona, Tiépolo (1699-1770) quen se baixa da estada sobre os que pinta os grandes murais pacegos pra pousar na mesa e experimentar no proceso do augaforte: a prancha de cobre, cubrila de cera e gravala co tema desexado pra logo verter unha solución de auga e ácido nítrico sobre o debuxo incisos no verniz de cera deica corroer a prancha de metal. Placa impresa en tinta sobre a que se poñerá o papel pra prensala mediante os tórculos ou pesados rolos ate conseguir unha estampación limpa, na reproducir desas series de anciáns, de deuses e venus nos seus olimpos que caracterizaron a Tiépolo. Velaí as bases dese seu paisano, tamén do Véneto, quen hoxe nos trae aquí, Giovanni Battista Piranesi (1720-1778)\nFonseca, orixe da Universidade Compostelán , espalla a lección da unidade na diversidade\nOs gravados de Piranesi - os máis de gran tamaño para este tipo de reproducións, aproximadamente de 63x50 cmts. - naceron coa vocación ilustrada de informar para formar, non so pra ensinar arqueoloxías, grandezas romanas que parecían perderse, se non tamén pra abrir as fronteiras do maxín, o que fai convidando ao espectador a un xeito de ascese ou peregrinación a través de chanzos , pórticos e escaleiras ascendentes, entre a vexetación espontánea. Algunhas destas súas obras, propiedade da Fundación Museo de Artes, do Gravado á Estampa dixital ( Artes, Ribeira) neste 2021 de incertezas, móstranse en Compostela, no vello salón de grados do que foi Colexio Maior de Santiago Alfeo. Continente que chama e harmoniza con determinados contidos. Edificio que é fundación de Alonso III de Fonseca e Ulloa (1475-1534), humanista e mecenas das artes, arcebispo de Santiago e logo de Toledo. Construción do século XVI que abandona a retórica plateresca por liñas proporcionadas, puristas, clasicistas, proxectada por Xoán de Álava e Alonso de Covarrubias Espazos nos que están as orixes da Universidade Compostelán, onde o mesmo Erasmo poido ter cátedra. Ámbito pois pra propagar esa unidade da diversidade que significa a Universidade, encrucillada no confín, a carón dunha Tumba e onde sempre aquecen renacementos, sabendo que todos os camiños levan ou poden mover Roma con Santiago.\nAprender a antiga Roma, a Arqueoloxía e avivar o maxín a través dos gravados de Piranesi\nNunha viaxe de Paso de Ecuador das máis alumnas que alumnos de Historia de Arte da Universidade Compostelán realizada a Roma no 1973, o catedrático de Historia Antiga e Arqueoloxía, Alberto Balil Illana guiounos a través da Arqueoloxía da Cidade Eterna. Balil era un querido e admirado profesor , amante de Galicia, sendo catalán, de entretidas clases nas que, entre o aroma e misterio que lle daba o fume de tabaco que saía da súa pipa , proxectaba imaxes da Roma Arqueolóxica, en contraste cos gravados de Piranesi . Pois naquel primeiro contacto con Roma, xunto con algunhas compañeiras servimos de testemuña como aquel inesquecible profesor, nun dos acougos despois das visitas, pediunos acompañalo pra ir a visitar un vello seu coñecido, anticuario, dos arredores do Panteón. Como encantados metémonos nunha película que podía ser de Visconti, nun escenario de esculturas de mármore, de marcos dourados, de libros forrados de coiro, esferas do mundo e carpetas con estampas de gran tamaño. Balil sabía o que buscaba despois dalgún tempo, atopouno novamente, colleu con delicadeza aquel gravado, tendeuno nunha mesa de mosaico cosmatesco que estaba no sitio preciso naquel paraiso de antiguidades e ben lle aquecía á merancia que sobre dela se pousaba. O profesor solicitou a lupa e de arriba abaixo comprobaba a autenticidade. Chegou o diálogo cun expresivo anticuario, prototipo da xestualidade italiana, remarcando a beleza do gravado apertando os dedos das mans cara arriba... apartámonos, seguía o regateo que rematou cunha aperta de a amigo. Aquel gran folio adquirido, con esa pátina sepia dos anos, representaba o Foro Romano, era de Piranesi. De seguido e buscando unha trattoria para o xantar este feito serviu d nova lección co profesor, esta vez ante unha “tagliere di “salami” . Explicounos que era un vello desexo que viu cumprido e celebraba con nós e cunha birra. Teima, admiración por Piranesi do querido profesor, a que enlazaba co sentir do seu admirado mestre, o arqueólogo sienés, antifascista e marxista - pese a terlle explicado Roma a Hitler na súa visita- Bianch Bandinelli (1900-1975). Así, e máis hoxe, xa dende as perspectivas do tempo fómonos decatando do valor social da Arqueoloxía e de canta fonte documental contribúe a esclarecer con obxectividade a Historia. Non caeu en van o feito, pois así comezamos a aprender a valorar as “vedutas”, as estampas con vistas urbanas e máis sendo de pasados romanos. E tamén quixeramos ter un Piranesi.\nA obra de Piranesi complementa compendios de Arqueoloxía Clásica, ilustra salóns de eruditos, prestixia, como xoias a anticuarios, mesmo a museos ou a coleccións, galegas tamén, as que gozan e presumen deles. Gravados que son exercicio de teoría e praxe científica, arqueolóxica.\nPiranesi, a Ilustración, a estampa e o coleccionismo\nGalicia, confín aberto ao mundo a través de portos e camiños é país de xentes de ires e vires, entón de levares e traeres, onde se erguen templos, mosteiros ou pazos, así pois onde por tradición se lle da culto especial ás reliquias, tamén a recordos ou “souvenirs” traídos de andanzas polo mapamundi para ennoblecer aqueles sitios. Así naceron importantes e variadas coleccións, as que mesmo puideran ser base de museos ou enriquecelos. Aínda que o paso dos anos e das herdanzas tamén puido propiciar o desmantelamento das mesmas. Algunha colección perdura, outras nacen e enriquécense, namentres as administracións aínda non aprenderon a significación cultural e económica das mesmas. A nova Lei de Museos 7/2021 de 17 de febreiro, define e contempla algo ao respecto das coleccións visitables, museográficas, faltan medidas respecto ao seu fomento.\nGalicia, dende os tempos de Guttemberg gozou de imprentas, esencialmente pra difundir devocións, como ten estudado e reunido unha importante colección nos arquivos do Museo de Pontevedra, Filgueira Valverde. Querenzas e actividades que fai que este sexa un país de fotógrafos, de especialistas nas artes gráficas, de reprodutores de estampas e de coleccionistas das mesmas. A solicitada estampa, souvenir esencial , ven a ser un xeito levar a casa un anaco de algo querido, de socializar as imaxes e con elas o saber, a educación. Estamos pois nun capítulo importante, base da era na que vivimos, a da imaxe.\nA exposición antolóxica de Piranesi en Fonseca, ofrécennos a posibilidade de enredarnos en terreos filosóficos e principios que necesariamente radican no clasicismo. Grecia e Roma como alicerces de renacementos aos que sempre se retorna e por algo será, porque neles está o humanismo. É humanismo é comprender e por en practica a inconmensurabilidade do ser humano e seu compromiso individual e colectivo, aprendendo do pasado, con canto o arrodea e ten a misión de transmitir en legado ao futuro para un continuo proceso de madurez.\nPiranesi síntese atraído e arela compartir a través da estampa as vedutas, as vistas reais, as antichita ou as reconstrucións inventadas da antiga Istria, de Pompeya, Herulano, Paestum e as que máis, as de Roma: do foro de teatros, acuedutos, atrios, pórticos, fontanas, sartegos, columbarios, obeliscos, estatuas, xerros, columnas, epígrafes, capiteis, espolia en equilibrio inusitado...vistas de igrexas, pazos, prazas e rúas do seu tempo. Autor de deseños pra decorar estancias, chemineas, mobles...algo que perdura e sobre o que se recrea nese proceso inagotable da arte. Creador tamén de obras sobre as que deixar voar o maxín do espectador, as Carceri, como psicografías.\nDa Venecia a Roma. O debate sobre o barroquismom ou a esencialidade clásica\nOs anos da vida de Piranesi acontecen entre atraentes fastos e o florecer artístico do ambiente creado polo Papa Albani, Benedito XIV, “O Papa dos sabios”, como o cualificaba o enciclopedista e precursor do liberalismo, Montesquieu, autor das influentes “Consideracións sobre as causas da grandeza e decadencia dos romanos”, obra que, entre tantos atrae e inspira a Piranesi para elaborar un catálogo con titulo semellante. Sigue a Benedito XIV o veneciano Clemente XIII, Piranesi verase igualmente favorecido polos encargos papais.\nEra a Roma barroca unha atractiva cidade que reunía a bulideiros e competitivos mozos aprendices, bolseiros mecenados pro estudo das artes. O ambiente é inspirador, a obra do arquitecto tamén orixinario do véneto Palladio (1508-1580) está nas miras dos mozos, tamén de Piranesi. Estéticas que supoñen un retorno ao sentimento grecolatino, o que expresan teóricos da arte como Johann Joachins Winckelman (1717-1763) reivindicador da Hélade. O debate Grecia-Roma está moi presente nos parladoiros cultos. Saberes que Piranesi comparte co seu paisano o escultor Antonio Corradini.\n“Vedute di Roma Antica e Moderna” (1745), “Le Antichitá Romane” (1748), son encargos papais a Piranesi e ao editor Bottari e coas que deixar constancia das coleccións vaticanas, un bo e exemplar principio pras nacentes ciencias da Arqueoloxía e da Museoloxía\nOs gravados de Giovanni Battista Piranesi (1720-1778) no somentes son transmisores do seu humanismo integral, de filósofo, investigador, senón tamén como un xeito de psicografías a través das que deixa voar o maxín do espectador que as comparte. Piranesi é debuxante con vocación de arquitecto, pese a que unicamente exerceu como tal no proxecto da igrexa de Santa María do Priorato, en Ripa, arquitectura e decoración que resumen o seu sentir, onde ten sepultura. Debuxante inquedo, ansioso de facer preguntas e de entrar na orixe das cousas, precursor entón da Ilustración e polo tanto da ciencia da Arqueoloxía, a que naquel entón maduraba arredor das escavacións e abraiantes achados de Pompeia e Herculano. Debuxos feitos coa ansia de compartir, de ensinar para querer e defender os herdos do pasado. Obras que son como xanelas abertas ao mundo pasado, para a través do seu estado da cuestión ilo descubrindo, co temor de que este legado se perda. Asuntos que ben aproveitou o historicismo romántico incitando a lanzarse á aventura polos camiños do mapamundi, en busca de cidades perdidas, de antigüidades. Viaxeiros coa habilidade de debuxar e contar o que descubrían.\nOs gravados de Piranesi son leccións de Arqueoloxía, necesarios documentos de Historia. Enxergalos envicia, xa que uns levan a outros, a un pasado que dalgún xeito estará sempre nun presente actual e futuro. Pois o clasicismo ven a ser iso mesmo e nas obras de Piranesi habitan as pantasmas de luz, espíritos que nos levan a profundar, mesmo a maxinar para rehabilitar e revitalizar clasicismos...e esa ansia non prescribe e enriquece o humanismo.\nO seu xuvenil ambiente veneciano e a Roma de acollida, a onde conducen todos os camiños, como cidades abertas que son por portos e camiños, contribuíron a formar unha mentalidade tamén aberta e que saber contar , como ben saben os viaxeiros . Estratos arqueolóxicos, realidade que moven o maxín que propician a fantasía e sobre os que prende esa tendencia a adubar aconteceres de realismo máxico, asuntos ben sabidos nesta Galicia cargada de pasados.


Chegar a fin de mes | Galicia Digital\nChegar a fin de mes\nQue os fogares tiveron sempre dificultades para chegar a fin de mes é cuestión asumida xa que o número de membros tradicionalmente viña ser en razón inversa ás posibilidades económicas, polo que a maior número de membros da unidade familiar máis dificultade para remontar os longos meses e, de xeito especial, a longuísima costa de xaneiro. Este ano, xa ninguén fala desta costa, asumindo que agora a dificultade costenta afecta a todos os meses do ano.\nChegar a fin de mes significaba poder pechar as contas familiares sen signos negativos, podendo afrontar o mes seguinte partindo de cero que en moitos casos se presentaba como tarefa difícil.\nEn épocas de bonanza como as que disfrutamos antes do 2008, deixouse de falar deste concepto de chegar a fin de mes, que mal que ben se ía conseguindo, pero neste último cuatrimestre volve plantearse esta cuestión, existindo mesmo estatísticas oficiais que nos axuda a situalo no seu xusto termo.\nO Instituto Galego de Estatistica ven de facer unha enquisa conxuntural aos fogares, referida ao último trimestre de 2011, que deu como resultado que arredor do setenta e un por cento dos fogares galegos chegan con dificultades a fin de mes, sendo case un once por cento os que chegan con moita dificultade. Só algo menos do trinta por cento dos fogares falegos chega a fin de mes sen problemas,\nChegar a fin de mes, durante moito tempo, foi unha pura expresión para evidenciar os apuros que unha familia media pasaba para administrar os ingresos habituais. Neste caso, cuantificando e comparando con datos anteriores, evidencia unha situación dramática para moitos galegos, e de xeito especial para as casi 24.000 familias nas que non existe ningún tipo de ingreso por rendas de traballo, xa que todos os seus membros están en paro.\nSuperado ese tempo prudencial que a maioría de nós se impuso nun clima de confianza de cara a un goberno que comeza con aspecto de querer mellorar a situación xeral, é o momento preciso para que xurdan normas que animen a economía, os fluxos bancarios, fomenten as contratacións laborais, e alixeiren as pesadas cargas das familias.\nCoñecemos as disposicións para a restricción do gasto e aumento dos ingresos das administracións públicas. Falta que se concreten as solucións do emprego e todos os demais problemas familiares, e reestructuración e normalización da vida política coa restricción dos custos dos políticos e das administracións que gobernan. Entón, estaremos polo labor de sacrificarnos colectivamente, de arrimar o ombreiro, e participar na tarefa común.\nSó así poderemos tolerar as dificultades para chegar a fin de mes. Cando saibamos que esas dificultades son coñecidas por todos, asumidas por todos e que se está loitando desde todos os poderes públicos por mellorar a situación.


Os veteranos de Celta e Casa Paco celebran o 40º do club redondelán - Radio Redondela 94.9FM\nOs veteranos de Celta e Casa Paco celebran o 40º do club redondelán\nA pandemia está a condicionar as actividades previstas polo Grupo Casa Paco 81 co gallo do seu 40 aniversario. Boa parte das celebracións tiveron que aprazarse por mor da crise sanitaria, pero no club confían en poder retomalas “cando a situación mellore”, explica o presidente Manuel Conde. Teñen pendente presentar a canción da entidade composta por Xoán Alonso “Pipa”, e a entrega das placas de recoñecemento polo seu traballo en Redondela ao longo da pandemia á Cruz Vermella, Policía Local e Nacional, Protección Civil, SEIS e Servizo de Urxencias.\nManuel Conde confía en poder celebrar os actos do 40º do club cando a situación sanitaria mellore\nO que si puideron celebrar foi o partido amigable entre veteranos do Celta de Vigo e ex xogadores de Casa Paco. O encontro disputouse o pasado domingo en Santa Mariña. Alí os máis pequenos do club fixéronlle o corredor aos xogadores nunha xornada “de moita ilusión para xogadores que se coñecen desde nenos”. A calidade do equipo vigués fixo que levaran o partido “cunha pequena malleira para o Casa Paco”, sinala Manolo, quen recoñece que o resultado “era o de menos”.\nO amigable entre veteranos do Celta e Casa Paco puido disputarse en Santa Mariña\nNa cita de Santa Mariña o presidente entregou a insignia do club a Carlos Cabanas, un dos colaboradores da entidade desde os seus comezos. Conde salienta que sen el “Casa Paco non sería posible” porque desde o comezo traballou “facendo de todo, desde tarefas de limpeza ata adestrar aos rapaces ou levalos nos desprazamentos”.\nNo partido o presidente entregou a insignia do club a Carlos Cabanas\nO partido tivo tamén o seu lado solidario, xa que se recolleron alimentos non perecedoiros para Cáritas dentro da campaña que Casa Paco realiza cada ano. As doazóns poden facerse tamén no Multiusos da Xunqueira e no pavillón de Reboreda, onde xogan as categorías base do club. Son en total 80 nenos e nenas os que conforman o club, con 7 equipos. Conde amósase moi satisfeito de poder seguir con este traballo da base “porque desde que comezou a pandemia o traballo multiplicouse con todos os protocolos, e a labor da directiva e adestradores é fundamental”.\nO club conta con 80 nenos e nenas nunha temporada moi complicada polos protocolos Covid\nPrevAnterioresCen parados poderán formarse no Plan de Emprego da Asociación de Empresarios\nSeguintesSoutomaior estrea nova área de descanso para veciñanza e peregrinosNext


Nota de prensa XPAP: Xunt@s por As Pontes non acudirá ao Pleno Extraordinario de mañá – Asociación Informática Amigus\nNota de prensa XPAP: Xunt@s por As Pontes non acudirá ao Pleno Extraordinario de mañá\nMañá celebrarase un Pleno Extraordinario para volver a APROBAR INICIALMENTE a modificación puntual das Normas Subsidiarias municipais no ámbito do Poboado das Veigas.\nO motivo: no pleno celebrado o pasado mércores NON se acadou o quórum preciso para aprobar o documento.\nSegundo a normativa vixente é precisa MAIORÍA ABSOLUTA (a metade máis un dos membros da corporación), que no noso concello se fixa en 9 votos a favor. Tan só estaban presentes 8 dos 11 concelleiros do PSOE.\n¿Qué implica isto? Que o documento NON está aprobado e, polo tanto, tampouco comezou o prazo de 2 meses para exposición pública e alegacións.\nA concelleira María Chao e o concelleiro Alberto Pellón cumpriron coas obrigas que lles esixe o seu cargo:\n– acudiron ao Pleno cando se lles convocou (pese a ser mércores 17 de xaneiro, un día laborable ás 10:00h), expuxeron a posición desta plataforma veciñal e procederon á votación.\n– Todo, sen ter acceso á información coa antelación suficiente (tan só 6 días antes) e tendo en conta a complexidade das normas urbanísticas.\n– Lembrando que realizan o seu traballo de xeito gratuito, sen cobrar ningún tipo de retribución, invertindo o seu tempo persoal para a asistencia aos plenos e previa preparación.\nPor isto, NON asistirán á sesión plenaria extraordinaria de mañá.\nNon é culpa dos nosos concelleiros nin desta plataforma veciñal que o PSOE local non se organice do xeito debido para cumprir coa lei. Como teñen por costume, convocaron o pleno para o día que a eles lles conviña. E sabían perfectamente da maioría que precisaban, pois levan moito tempo traballando este asunto (dende 2012).\nSe non estaban dispoñibles, puideron fixar a sesión calquera outro día. É máis, dende Xunt@s por As Pontes propuxemos xa dende os inicios da lexislatura, que os plenos se celebrasen nas últimas horas da tarde ou na fin de semana, para favorecer a conciliación laboral e familiar. O PSOE local negouse sempre a acceder á nosa petición.\nDende esta plataforma veciñal queremos amosar o noso descontento e indignación co proceder do equipo de goberno local. Con esta, asistimos a unha mostra máis do seu descaro e falta de respecto, tanto á veciñanza coma á institución, provocado polo poder da maioría absoluta á que xa non lle poñen límites.\n** Na nosa web pódese consultar a posición de Xunt@s por As Pontes en relación coa aprobación inicial da modificación puntual das NNSS municipais no ámbito do Poboado das Veigas, a documentación e os videos do pleno do pasado 17 de xaneiro.\nMáis información en Xunt@s por As Pontes


O Club de Remo da Pobra celebra este sábado a súa asemblea xeral de socios (precedida dunha regata de bateis) – O Barbanza\nO Club de Remo da Pobra celebra este sábado a súa asemblea xeral de socios (precedida dunha regata de bateis)\nO Club de Remo da Pobra do Caramiñal (Club Remo Puebla) comunicou que este sábado 5 de febreiro de 2022 está prevista a celebración da súa asemblea xeral de socios. Será ás 19:00 h. en primeira convocatoria e ás 19:30 en segunda convocatoria. A xuntanza de traballo terá lugar na nave de usos náuticos.\nA entidade deportiva engadiu que “xusto antes da asemblea celebraremos unha regata de bateis amistosa entre os clubs da comarca”. Está previsto que dea comezo ás 16:30 h. A regata está destinada a dar experiencia ao mais novos (categorías alevín, infantil e cadetes).\nVolvendo á asemblea, terá a seguinte orde do día:\nAprobación contas 2021.\nAprobación liña de crédito.\nInformes de directiva e novas inversións.


A concurso o proxecto de expropiación do Parque da Barbanza – Ribeira\nDomingo, 28 Setembro 2008 - Leave a Comment\nA CONSELLERÍA DE VIVENDA E SOLO SACA A CONCURSO A REDACCIÓN DO PROXECTO DE EXPROPIACIÓN DOS TERREOS NOS QUE SE VAI DESENVOLVER O PARQUE EMPRESARIAL DO BARBANZA POR 80.000 €\nAs empresas interesadas poden presentar as súas ofertas ata o 15 de outubro nas oficinas de Xestur A Coruña, empresa pública adscrita á Consellería de Vivenda e Solo\nA Consellería de Vivenda e Solo saca a concurso a redacción do proxecto de expropiación dos terreos necesarios para o desenvolvemento do Parque Empresarial do Barbanza, que se emprazará entre os municipios de Ribeira e Pobra do Caramiñal. As empresas interesadas deberán presentar as súas propostas ata o 15 de outubro ás 14:00 horas nas oficinas de Xestur A Coruña, empresa pública adscrita á Consellería de Vivenda e Solo, situadas nas Ronda de Nelle nº 12 bis, 1ª. Toda a documentación sobre este concurso pode consultarse na propia sede de Xestur ou na páxina web www.xesturcoruna.com.\nO proxecto do Parque Empresarial do Barbanza foi declarado de incidencia supramunicipal polo Goberno galego a principios deste mes de setembro. Esta declaración vén motivada pola magnitude da actuación – que se desenvolverá sobre 1 millón de metros cadrados – e porque dará resposta ás necesidades de solo produtivo na comarca do Barbanza, detectadas no estudio de viabilidade medioambiental, técnica e económica no que se analizaron 10 millóns de metros cadrados de terreo.\nNeste momento, o Proxecto Sectorial e o correspondente Informe de Sustentabilidade Ambiental (ISA) do Parque Empresarial do Barbanza permanecen en exposición pública. As persoas interesadas poden consultar a documentación e presentar posibles alegacións na sede central da Consellería de Vivenda e Solo en Santiago de Compostela e nos concellos de Ribeira e a Pobra ata o 22 de outubro. O obxectivo de que o Proxecto Sectorial deste parque estea aprobado no primeiro trimestre de 2009.