Catoira programa dúas actividades para fomentar a igualdade entre os seus escolares\nArousa: Catoira programa dúas actividades para fomentar a igualdade entre os seus escolares\nAlumnos da ESO do colexio Progreso asistirán á proxección do documental Arte+Muller+Galicia e coñecerán o proxecto plástico Músicas Galegas Ilustradas\nFomentar a igualdade entre o alumnado do colexio Progreso. Este é o obxectivo co que o Concello de Catoira programa este mes no auditorio municipal as actividades Arte+Muller+Galicia e Músicas Galegas Ilustradas.\nDirixida aos alumnos de terceiro e de cuarto da ESO do C.P.I. Progreso, a primeira delas trátase dun documental que será proxectado o venres 23 deste mes no que se recolle unha aproximación a aquelas artistas femininas cuxa obra resulta fundamental para entender o desenvolvemento da historia da arte contemporánea en Galicia, caso de Menchu Lamas, de Berta Cáccamo ou de Mónica Alonso. Unha aproximación, explican desde o Concello vikingo, ás súas diferentes vidas, obras e circunstancias que as marcaron.\nO último venres deste mes, día 30, serán os alumnos de primeiro e de segundo da ESO do colexio Progreso os que pasen polo auditorio municipal de Catoira. No seu caso, para descubrir en Músicas Galegas Ilustradas mulleres músicas do país, con escasa presenza inda nos festivais, o grande escaparate da profesión. Un proxecto de Laura Romero, ilustradora, debuxante urbana e baixista da veterana banda de rock galega Zënzar, que tira da súa formación plástica para visibilizar tantas cantantes e instrumentistas que coñecía e as que foi coñecendo a raíz dun proxecto que as personaliza con cadansúa ilustración.


Actividades | CEIP O Grupo\nPRESENTACIÓN DO LIBRO "O GRUPO, 60 NO CORAZÓN DE RIBEIRA"\nO PASADO VENRES 19 DE NOVEMBRO PRESENTOUSE O LIBRO DA HISTORIA DO GRUPO\nO prezo do libro é 15 euros, e podédelo mercar no propio centro; Ceip O Grupo (Miguel Rodríguez Bautista, 22) e nestas librarías de Ribeira:\nLibraría León de Padín\nQuiosco da plaza de Benetton\nAccede á galería para ver as fotos\nO GRUPO, 60 ANOS NO CORAZÓN DE RIBEIRA\nACTO HOMENAXE AOS MESTRES XUBILADOS\nEste sábado 8 de maio vimos de celebrar dentro das actividades de conmemoración do 60 aniversario da creación do noso centro un acto para homenaxear a todas aquelas persoas que traballaron no corazón de Ribeira, no Grupo.\nClica na ligazón para entrar á galería de imaxes do evento\nPola presente teño o pracer de convidalo/a, ao acto de homenaxe as mestras e persoal non docente xubilado do CEIP O Grupo. Este vai ter lugar o vindeiro Sábado 8 de maio de 2010.\nPara eso temos previsto o seguinte calendario de actividades\n11:00 Recepeción no Conservatório Municipal.\n11:30 Benvida a cargo do director do CEIP O Grupo, don Anxo Corbelle Magariños.\n11:40 Conferencia “Vivencias como mestras do Grupo” a cargo de dona Dolores Rodríguez, dona constantina Reiriz e dona Amalita Méndez. As 3 son mestras xubiladas do CEIP O Grupo.\n12:05 Lectura do poema a cargo do mestre e ex-director do Grupo don Pedro Rovira Magariños.\n12:10 Entrega de Placas aos docententes e persoal de servizos do CEIP O Grupo.\n13:00 Descubrimento da Placa homenaxe do 60 aniversario na fachada do edifício. Breves palabra do director e das autoridades presentes (Xefa Territorial, Deputada Provincial e alcalde).\n13:30 Baile galego a cargo do Grupo de Baile do Grupo no hall.\n13:40 Visita guiada ao colexio ensinando as dependéncias.\n14:00 Pinchos de confraternización.\n15:00 Comida só para mestres.\n- Vai ser no restaurante do Clube Náutico de Ribeira .\n- Precísase reservar con antelación, antes do 4 de maio, facendo un ingreso de 40 €uros na conta de Caixa Galicia 2091-0303-89-3040019116. Ao facer o ingreso haberá que dicir o nome e apelidos para confirmar a reserva,\n- Poderase traer acompañante facendo o ingreso pertinente.\n- A cada asistente á comida entregaráselle un agasallo conmemorativo.\nEsperando contar coa súa presenza, saúdalle:\nAnxo Corbelle Magariños\nDirector do CEIP O Grupo\nCONFERENCIA "EDUCACIÓN EN RIBEIRA NOS ANOS 50"\nO próximo día 10 de decembro de 2009 estades invitados á conferencia impartida por D. José M. Pérez Lustres "Chenel" E José Antonio Otero Sobrido que se celebrará no Conservatorio Municipal ás 19:00 horas. O título da conferencia "Educación en Ribeira nos anos 50". Ao rematar proxectaranse imaxes das escolas de Ribeira da época.\nAgardamos contar coa vosa presencia, estades todos/as invitados/as!.\nPresidente da Comisión do 60 aniversario do CEIP O Grupo de Ribeira.\nUNHA FESTA FIN DE CURSO DE 60 ANIVERSARIO\nO fin de curso 2008-09 celebramos unha festa inimaxinable, á altura de todo un 60 aniversario.\nNa imaxe superior vemos unha escolma dalgunhas das actividades realizadas e dende aquí agradecemos a colaboración do Concello de Ribeira a través de Concellería de Educación e Cultura, da Deputación da Coruña, da Academia de perruquería Yara, da Academia de baile Tomasón, das mamás da ANPA, dos mestres/as colaboradores/as e de todo o alumnado.\nContamosvos aos que non estivestes o que fixemos:\nO venres 19 de xuño tivemos as seguintes actividades:\n- A obra de teatro "O GRANDE TESOURO MARIÑO" ao que asistiu en varias quendas todo o alumnado do centro. A obra foi escrita e Dirixida por Fina Outeiral, colaboraron varios mestres/as de infantil e primaria: Gena, Loly Iglesias, Luis Teira, Elena Varela, O atrezzo foi elaborado pola coidadora Estefanía. A intrepretación estelar foi dun equipo de mamás da ANPA.\n- Ao rematar as quendas do teatro realizouse un encontro de Brilé mestres/as.\nO luns 22 de xuño tivemos todas estas actividades:\n- Obradoiro de Cociña cos cociñeiros Manuel Rivas e Saúl Framiñán. Onde nos ensinaron algunha obra de arte coas froitas e verduras e onde tamén elaboramos deliciosas e fresquiñas brochetas de froita.\n- Obradoiro de maquillaxe. A mamás de dúas alumnas do centro axudaron co persoal da súa perruquería Yara, neste obradoiro de maquillaxe, onde todolos alumnos/as se convertían en fachendosas obras de arte facial.\n- Obradoiro de comida tenebrosa. O Equipo de Infantil elaborou unha sesión de elaboración e degustación de comida tenebrosa: arañas, dedos de momia, osos de morto, ataudes varios... Se disfrutamos elaborandoas, máis aínda ao comelas, non quedou nin unha faragulla.\n- Karaoke. Na aula de PT2 habilitouse un grandioso e catártico karaoke onde neos e maiores afinaron mellor ou peor as cancións de hoxe e de onte solicitadas.\n- Actuación do Mago Romarís. Este famoso mago deixou a propios e extraños coa boca aberta ao manexar con abraio cartas, cordas, botellas máxicas...\n- Actuación do grupo de Baile rexional do cole. O noso grupo de folcklóricos galegos interpretou varias pezas no palco habilitado no patio do centro, dirixidos con acerto pola mestra Teté.\n- Exhibición de Baile Latino da Academia Tomasón. alumnos da academia e do noso centro interpretaron con mestría latina varias pezas deixando aos espectadores absortos cos movementos coordinados da cadeira.\n- Solo de Flauta do alumno Carlos Calvo. Unha vez máis o alumno de 6ºB, Carlos Calvo interpretou un solo de frauta.\n- Entrega de Premios dos Certames das Letras Galegas 2008-09.\nPara rematar deixamosvos o mellor de todo:\n- Hinchables. Duante toda a mañá e respectando rigurosamente as quendas disfrutamos de tres hinchables. Descalzarse, saltar, xirar, chocar, trepar e deslizarse. Unha pasada!.\n- Reparto da revista Alborada polo Capitán Benito Souto e Grumeta Quilla. Estes personaxes do noso cole repartiron unha revista novidosa, inclúe o clásico formato en papel e un DVD con música, moitas imaxes, video e incluso varios xogos. Este DVD é para uso no PC e é importante ter instalado no PC o programa Flash.\nConferencia " A Construcción do Grupo"\nO 28 de maio de 2009 numerosos mestres e anteriores mestres/as, representantes do concello, pais e nais do noso cole asistiron á conferencia que levaba por título:"A Construcción do Grupo".\nAo redor das 19:30, no salón de actos do Conservatorio Municipal de Ribeira, D. Emilio Rodríguez López (Erolo) e D. José Antonio Otero Sobrido nos ilustraron con datos curiosos e anécdotas divertidas nunhas ponencias amenas ao redor da historia da creación do noso cole e da Educación en Ribeira que se pecharon cunha pequena quenda de preguntas dos asistentes aos conferenciantes.\nA Comisión xa está a preparar outra conferencia para próximas datas, da que faremos mención nesta páxina e a través das canles habituais.\nClica para ver imaxes da galería\nExposición: "Os Documentos Do Grupo"\nDentro do ciclo de Actividades organizadas pola Comisión do 60 Aniversario do centro, o 28 de Maio celebramos unha exposición no edificio principal do cole titulada "Os Documentos do Grupo". Coa inestimable colaboración do Concello e da documentación facilitada polo arquiveiro municipal xunto coa dispoñible no centro organizamos unha mostra de documentos "curiosos" que teñen que ver coa orixe e evolución do noso centro. A mostra seguirá aberta os próximos días para que a poida visitar máis xente da comunidade educativa interesada. Invitámosvos a vela.\nExposición "As Cousas do Grupo"\n"As Cousas do Grupo"\nO xoves 23 de abril de 2009 inauguramos na nosa escola a exposición de material didáctico e mobiliario escolar da época dos nosos avós. Para esta exposición, en colaboración co CEFORE, o Mupega cedeunos mobiliario para recrear como era unha escola nos anos 60. Do mesmo xeito incrementamos a mostra con material pertencente a este centro desde as súas orixes e tamén con mostras cedidas temporalmente pola familias do nosos alumn@s.\nSeguidamente, grazas as xestións do CEFORE de Santiago, sección da Pobbra, organizamos a primeira das conferencias programadas con motivo do 60 aniversario do centro.\nSobre as 19:00, no salón de actos do conservatorio de Ribeira tivemos a conferencia a cargo do catedrático de historia da Educación da USC, D. Antón Costa Rico, titulada "A Escola Nacional Católica: ideoloxía, mitos, poucos saberes e boa conduta".


Grupo DKV Seguros pertence a Munich Health, a división que agrupa as compañías especialistas en saude de Munich Re desde 2006. O grupo asegurador Munich Re, no ámbito da saude, combina o seu coñecemento global en seguros e reaseguros, incluidos os servicios.\nMunich Re, que integra no seu modelo de negocio seguros e reaseguros, comezou a sua estratexia de saude internacional en 2006. En maio de 2009, agrupou as suas compañías especializadas en saude en unha organización independiente baixo a nova marca Munich Health, da que forma parte DKV Seguros e donde o grupo combina o seu know how mundial.\nEn constante crecemento\nO volumen de primas de DKV Seguros obtidas no exercicio 2011 alcanzou os 625 millons de euros, o que supuxo un crecemento do 3% sobre o ano anterior.\nAmplia rede de oficinas e consultorios\nO Grupo DKV está implantado en todo o territorio nacional, con case 2.000 empregados prestando servizo a cerca de 2 millons de clientes. A sede central encontrase en Zaragoza e concentramos a nosa maior cota de mercado na metade norte da península, cunha presencia especialmente relevante en Cataluña.


Fábrica e fabricantes de rodamentos de esferas de China Deep Groove | Yong superficial\nShandong Qianyong importación e exportación trade Co, Ltd é un fabricante de rodamentos científicos e tecnolóxicos que integra I + D, produción e vendas. Foi fundada en 1987 e rexistrada como Shandong qianyong import and export trade Co., Ltd. en 2019, trata principalmente de rodamentos non estándar, especiais e xerais.\nO rodamento de esferas de ranura profunda é o tipo de rodamento máis común. O rodamento básico de esferas básicas consiste nun anel exterior, un anel interior, un xogo de bolas de aceiro e un conxunto de marco de suxeición. A súa estrutura é sinxela, fácil de usar, é a produción máis común, o tipo de rodamento máis utilizado. Os rodamentos de esfera profunda poden utilizarse en instrumentos de precisión, caixas de cambios, instrumentos, motores, electrodomésticos, motores de combustión interna, vehículos de transporte, maquinaria agrícola, maquinaria de construción, maquinaria de enxeñaría, yo yo, etc.\nHai dous tipos de rodamentos de bolas con ranura profunda: fila única e fila dobre. A estrutura da bola de ranura profunda tamén se divide en selo e estrutura aberta. O tipo aberto significa que o rodamento non ten estrutura de selado e que a bola de ranura profunda selada divídese en selo de po e selo a proba de aceite. O material da tapa do selo de po é a estampación de placas de aceiro, que só pode evitar que o po entre na pista de rodamentos. O tipo a proba de aceite é o selo de contacto, que pode evitar que a graxa do rodamento desborde.\nO rodamento de esferas de ranura profunda pertence a un rodamento non separable, a súa estrutura é sinxela e é moi utilizada. Ademais do tipo básico, o rodamento de bolas de ranura profunda tamén ten varias estruturas variantes, tales como: rodamento de bolas de ranura profunda con funda de po, rodamento de bolas de ranura profunda con anel de selado de goma, rodamento de bolas de ranura profunda con ranura de parada, bola de ranura profunda con carga completa rodamento con gran capacidade de carga e fenda de carga de bolas.\nO rodamento de esferas de ranura profunda leva principalmente carga radial, pero tamén pode soportar carga radial e axial. É adecuado para operacións de alta velocidade. Cando só soporta carga radial, o ángulo de contacto é cero. Cando o rodamento de bolas de ranura profunda ten un gran espazo radial, ten o desempeño dun rodamento de contacto angular e pode soportar grandes cargas axiais. O coeficiente de rozamento do rodamento de esferas é moi pequeno e a velocidade límite é alta, pero non é adecuado para soportar cargas pesadas. Cando o espazo radial é maior, a capacidade de carga axial aumenta e o ángulo de contacto é cero baixo a forza radial pura. Cando hai forza axial, o ángulo de contacto é maior que cero.\nO rodamento de esferas de ranura profunda leva principalmente carga radial, pero tamén pode soportar carga radial e axial. Cando só soporta carga radial, o ángulo de contacto é cero. Cando o rodamento de bolas de ranura profunda ten un gran espazo radial, ten o desempeño dun rodamento de contacto angular e pode soportar grandes cargas axiais. O coeficiente de rozamento do rodamento de esferas é moi pequeno e a velocidade límite tamén é moi alta.\nSeguinte: Rodamento de cubo


Quintela: A Señora Ubalda de Torbeo: unha testemuña do paso do tempo\nA Señora Ubalda de Torbeo: unha testemuña do paso do tempo\nNoutro capítulo falei de Torbeo, das súas tabernas e dos taberneiros que máis saben da vida desta parroquia nos últimos cincuenta anos. Lembro que me acheguei por vez primeira a esta aldea cando aínda era un rapaciño, pois fora á xeira dun veciño de Quintela cunha xugada de vacas. Este home precisaba axuda para subir tres carros cargados con trabes que sacara dos soutos que tiña en Torbeo para construír unha casa en Quintela. Para extraer dos soutos as trabes había que realizar un enorme esforzo pola gran pendente pola que había que arrastrar as enormes trabes ata o cargadoiro. Lembro perfectamente que para subir estes tres carros cargados fomos da miña aldea todos os homes e moitas parellas de vacas e de bois. Cando os carros cargados subían cara á miña aldea, ademais da pendente había que sortear unha chea de dificultades a través daqueles camiños. Recordo que, cando chegamos a unha curva, as trabes eran longas de máis e o carro non podía rousar, o que obrigaba a aqueles homes sabios e curtidos a desenganchar as vacas do tiro e poñelas enganchadas ao recadén para que non escapase o carro pola ladeira, mentres os homes coa forza dos seus brazos xiraban o carro ata sortear a curva e, logo, volvíanse enganchar as vacas para seguir co tiro por aquel camiño empinado. Se aquelas escenas se filmasen, darían para un bo documental, xa que nos amosaría o esforzo titánico complementado entre xugadas de animais e homes que ían a unha xeira; homes solidarios coas necesidades dun veciño.\nOutra das veces que fun a Torbeo foi á vendima dos da Turneira. Estes eran uns veciños de Quintela que tiñan os viñedos nesta parroquia. Era eu un mozo duns quince anos e recordo como cargaba os cestos de uvas que había que transportar subindo «patao» tras «patao» ata chegar ao lugar onde estaba o carro. Alí botabamos os acios do cesto na «arca» e logo, unha vez rematada a vendima, varias xugadas de vacas tirarían do carro por aqueles camiños que levaban a Quintela. Tamén lembro que fun a unha «pisa» de castañas e, logo de golpear os sacos un home por cada lado contra o «pisoto», baleirábanas despois no bandoxo, que era unha especie de cribo que se adaptaba á cintura, e deste xeito podían mover as castañas para separar a castaña da casca ou «muíña» e separar, á súa vez, os «picós» ou castañas partidas das boas; despois enchíanse os sacos e á tardiña cargábanse no carro para transportar as castañas ata a miña aldea. Eu era ben novo e os traballos que levabamos a cabo eran duros; pero o feito de ir en compañía de xente para recoller estes prezados froitos tiña algo de festa solidaria entre os propios veciños.\nPero non todo foi traballo. Naqueles anos da miña mocidade, antes de emprender o camiño da emigración, fun a Torbeo algunha que outra vez co cabalo branco para mercar viño na casa do señor Aurelio dos Vilares. Lembro que levaba unha bota, pois na miña casa non tiñamos ribeira e nos traballos da seitura, da carrexa ou da malla había que ter viño para os labregos que realizaban os traballos.\nTamén acudín durante dous ou tres anos a Torbeo en compañía dos mozos e das mozas da miña parroquia á «Festa do quince». Esta festa celebrábase o día 15 de agosto e era unha das máis populares que había nas nosas parroquias. Faciamos o percorrido tanto para ir á festa pola tarde como cando volviamos a altas horas da noite andando polos camiños ladeiros e cheos de po mentres non caese unha forte treboada. Os rapaces das distintas aldeas da parroquia coincidiamos no cruzamento da pena do Xastre. Percorrer ese camiño hoxe parecería un tremendo sacrificio, pero daquela o traxecto que andabamos os mozos, as mozas, os matrimonios menos novos e os cativos xa representaba para nós unha verdadeira festa.\nPor todas estas experiencias vividas na miña xuventude, polas horas que convivín en amigables conversas coa xente de Torbeo, sobre todo cos taberneiros, e ademais porque a miña avoa paterna era de Moreiras de Arriba, nestes últimos anos considero que Torbeo é unha parte importante da miña identidade que tan enraizada está con ese mundo rural tan depauperado nos últimos anos.\nPero ademais desas experiencias vividas en distintas etapas da miña vida e da vinculación familiar, o meu amor por Torbeo acentúase pola fermosura desta parroquia. Posúe unha igrexa do século XII que, como vixía, preside o fermoso e amplo val no que se sitúan pequenos lugares e aldeas. Alí estaban as tabernas; os amigos Leandro, o gaiteiro; os irmáns ferreiros Andrés e Silvino; e tamén outro ferreiro que facía de todo, Luís «O Purrelo» etc. Xusto detrás da igrexa empeza a costa e o camiño que nos conduce ata a parroquia de Mazaira e seguindo a pena do Xastre, o camiño da vila do Castro. Seguindo esa costa atopamos varias aldeas da parroquia: A Ventosa, Figueiro, Os Vilares, Moreiras de Abaixo, Moreiras do Medio, Moreiras de Arriba, As Cortes, As Pozas, San Lourenzo e San Martiño. Abaixo de todo, onde o Sil forma espectaculares meandros, está A Covela. Na parte máis fermosa que é o val atopamos os lugares de Paredes, do Carballiño, do Barrio, do Outeiro, de Campos e de Lama de Paio. A paisaxe e as vistas que se poden contemplar desde calquera recanto desta parroquia son espectaculares cando ollamos cara a abaixo o Sil e, do outro lado do río, a paisaxe aberta da Terra de Lemos. Convén que a xente non esqueza visitar os abundantes, impresionantes, variados, centenarios ou quen sabe se milenarios castiñeiros nunha ampla zona de soutos e sequeiros en ruínas e que un día foron as vivendas temporeiras para os caldelaos que ían coidar do viño aos lagares ou ían recoller e secar as castañas nos sequeiros.\nTorbeo é unha das parroquias máis grandes da provincia de Lugo. Hoxe esta parroquia ten moitas casas baleiras porque a emigración masiva fixo que moitos veciños emprendesen o camiño da diáspora e non retornaron; outros asentáronse nas vilas ou nas cidades como Monforte de Lemos ou Lugo.\nA riqueza paisaxística, o clima da ribeira, que favorece a produción de excelentes viños, os abundantes soutos de castiñeiros nas distintas pendentes que dende Moreiras de Arriba ata San Lourenzo e camiño da ribeira do Sil conforman un contorno paisaxístico único. Todos estes lugares ladeiros de viñas con «pataos» que aguantan as terras e soutos tamén pendentes nos que había que facer «arelladas» e onde quedaban os billotes cando pingaban os ourizos contrastan coa planicie do val, onde se sitúan os lugares xunto cos lameiros e as hortas. Pero Torbeo conta cun rico patrimonio arquitectónico e cultural. O fermoso barrio do Carballiño ten un interesante pazo en non moi bo estado de conservación que foi levantado entre os anos 1750 e 1780 por don Lucas Casanova e Varela. Este pazo é coñecido popularmente como «A Casa das Cubanas». En fronte deste pazo atopamos unha nova edificación: un albergue. Este precisou para a súa construción un importante investimento e que, como en tantas obras feitas con cartos públicos, unha vez feito non se sabe cal será a súa utilidade... Durante a Guerra Civil en Torbeo había xente progresista e, simplemente por iso, por ser de esquerdas e progresistas, o réxime franquista pasou unha tremenda factura de represións obrigando a que moitos veciños tivesen que converterse en «fuxidos».\nPero, sen dúbida ningunha, o buque insignia desta parroquia é a igrexa de Santa María de Torbeo. Data dos séculos XII-XIII e pertence ao antigo Priorato dos Frades de San Bieito, de transición do románico rural galego ao oxival. Conserva a planta primitiva con pequenas adicións, como a sancristía con bóveda de crucería no muro. É interesante a proporción e harmonía do conxunto. As capelas laterais son do século XVII e a sancristía do século XVI. Dos retablos e das imaxes orixinais non queda nada como consecuencia dun incendio provocado no ano 1936 e que logo se foi reparando ata o ano 1945. Hoxe Santa María de Torbeo pertence á diocese de Lugo, á que se agregou no 1955 procedente da de Ourense.\nActualmente están derribados o mosteiro e a casa consistorial anexos á igrexa pola parte dereita e que se utilizaron como ampliación do cemiterio que arrodea a igrexa. Como na maioría dos cemiterios das parroquias rurais da zona, hai medio século só contaban con catro ou cinco nichos construídos en pedra da zona. A maioría dos veciños eran enterrados en sepulturas feitas na terra. Pero hoxe está cheo de panteóns de varias plantas, construídos con ladrillo e con frontes adornados con pedra granítica do Porriño de variadas cores. Hoxe en Torbeo, como na maioría dos cemiterios da zona, todo o mundo que vive aquí ou na emigración construíu o seu nicho dun xeito no que se estableceu unha pequena competencia para ver cal é mellor. Con frecuencia é máis luxosa a edificación que servirá de última morada que a que un día foi ou aínda é a casa da aldea.\nTorbeo ten unha historia e datos suficientes que poderían recollerse nun libro. Sería interesante que o fixesen os investigadores novos e persoalmente estaría disposto a colaborar na publicación dese traballo como editor.\nAgora imos falar dunha persoa que durante un tempo e aínda hoxe grazas á súa existencia deu a coñecer o nome de Torbeo. Esta persoa foi Filomena Arias (1865-1938), máis coñecida como A Bruxa de Torbeo. Falei desta bruxa no meu traballo Antropoloxía Cultural da Terra de Caldelas e, como non había nada escrito daquela, fundamentei parte da investigación en experiencias das persoas das aldeas que a coñeceran ou foran á súa «consulta». Tiven a sorte de coñecer en Torbeo a Ubalda Doval Arias, unha muller que durante o século XX viviu distintas experiencias na vida destas aldeas e ademais coñeceu de cerca a Filomena, pois vivía ao carón da súa casa.\nConta a Señora Ubalda como a bruxa se transformaba cando entraba en transo e como deixaba á parte o galego para comezar a falar nun perfecto castelán e dar nesta lingua o veredicto da consulta dos seus clientes. Seica foi posuída por varios espíritos. No libro parroquial consta que foi exorcizada. Logrouse que expulsase dous espíritos, pero deixaron un dentro por medo a provocar danos irreparables na súa saúde. Parece ser que ese que quedou dentro era o que lle transmitía o poder de curar e de ter visións. Filomena acadou sona de curandeira e adiviña. Esta sona foi máis alá das fronteiras da parroquia de Torbeo e fixo que acudisen ata a súa consulta persoas de toda Galicia, Castela e Portugal, así como moitos emigrantes galegos residentes no estranxeiro. Conta a Señora Ubalda como un home que veu pedindo pola aldea se converteu no amante e publicista de Filomena.\nEntrevista coa Señora Ubalda Doval Arias\nEn primeiro lugar, permítame que lle faga algunhas preguntas sobre vostede. Dígame o seu nome, lugar de nacemento e ano.\nChámome Ubalda Doval Arias e nacín en San Martiño, en Torbeo, no ano 1917.\nCónteme cousas daqueles anos...\nDaquela viviamos como Deus o mandara: uns ricos e outros pobres.\nAínda hoxe é así.\nA xente traballaba moito, pois non había todas estas cousas que hai hoxe. Pola mañá iamos por leña. Filomena naceu no barrio e xa era maior cando lle deron os ataques. Antes era unha persoa normal. Lembro que estaba no fiadeiro, alí nunha corte no San Martiño. Xuntábanse alí as mulleres no fiadeiro, entre elas, miña nai; pero eu o liño non o fiaba. Fixen moitos amigos. Son pobre e fun pobre sempre, para que vou dicir que son rica, pero naqueles tempos pasados non pasei fame, esa é a verdade. Meu pai andaba coa roda, era afiador, e foi ata Andalucía e logo marchou para Cuba. Era do Courel e tiña un irmán en Vilardá. Despois casou e comprou esta casa e, logo, outras máis.\nVeu de Cuba e trouxo cartos.\n¿Lémbrase en que ano foi iso?\nFoi antes da Guerra, tiña dezanove anos. Na década de 1920 andaba polo mundo. Foi comprando aos poucos. Mercou unha ribeira de castañas; logo, unha viña; sementaba pan e liño. Na casa sempre tiñamos pan. Naqueles anos, cando había fame, a xente viña por un ferrado de pan e dáballe catro.\nCónteme que recorda vostede da Guerra.\nUns anos antes da Guerra foi cando queimaron a igrexa. No 36 comezou a Guerra e moita xente foi encadeada...\nHoubo dous bandos.\nCertamente, pero nós non sabiamos quen eran os bos nin quen eran os malos. Se viamos os gardas ou o cura por aí, tiñamos medo... O meu padriño traballaba onda o cura vello todo o día, e alí foi onde eu me criei. Logo viñemos para aquí; meu pai xa regresara de Cuba. Cando morreu o cura vello, que era da Gudiña, repartiron o capital, quen sabe o que tería; antes a xente que quería ter un bo enterro dáballe o que tiña. Meu pai comprou a casa e fomos vivindo.\n¿Había escola aquí en Torbeo?\nHabía unha mestra. Os homes colocábanse nun lado e as mulleres, no outro. Tiña eu seis anos cando me veu a meninxite. Estaba alí deitada sobre unha colcha nova e a señora Emilia, que sempre andaba comigo, dicíalle á miña nai: «Ai, Mercedes, tápalle un ollo que penso que non ve». O médico de San Clodio non se dera conta daquela e eu non notara nada tampouco; pero un día díxenlle a miña nai: «Ai mamá, moito che me doe por aquí», e quedei sen vista. Cando precisabamos ir ao médico, tiñamos que ir a San Clodio, igual que agora.\nE, cando era pequena, e despois de moza, aínda pasando moitas necesidades, vivían con alegría, ¿non?\nBen... Lembro que sentaba na casa pola noite coa miña nai e con outras mulleres, que fiaban alí. Falábase, por exemplo, de ir mercar o gas para alumear. Naqueles anos facíase de todo e falabamos uns cos outros. Hoxe en día ningún dos meus netos sabe dos eidos nin de ningunha das cousas que pasaron aquí. Recordo que iamos ás festas descalzas a Vilariño, ao Castro de Abaixo, a Vilardá, ao Santo Antón. Antes de entrar na igrexa limpabamos os pés cun trapiño, poñiamos as medias e logo o calzado. Polo camiño, tanto na ida coma na volta, pasabámolo ben. Cando chegaba o 15 de agosto, raro era o día da festa que non iamos de casa en casa para beber un pouquiño de viño, pois outra cousa non había. Alguén podíache ofrecer un anaquiño de roscón, un cachiño de pan... Quen podía facía unha ou dúas empanadas.\nO día da festa, o 15 de agosto, ¿que era o típico que se facía para comer?\nO que tiña ovellas mataba unha; outros facían un cocidiño de garavanzos, verdura... Pero o que tiña polos non os mataba, xa que eran para vender. Antes o que comía ovos era rico. Lembro cando ía eu cun ovo á casa da estanqueira por un mataquinto para o home. Daquela valía unha perriña. Naqueles anos as mulleres non fumaban; aínda que si había unha que o facía, a Maruxa.\nNaqueles anos a xente era máis respectuosa, ¿non?\nSi. Antes si. Era outra cousa. A xuventude tíñalle máis respecto á xente maior. Os vellos eran apreciados en todas as casas. Antes saudábase «bos días, boas tardes, o que fose», e agora nada.\nAntigamente a maior parte da ribeira era dos caldelaos, ¿non?\nSi. Eles tiñan máis no souto. Levabámonos todos moi ben. Tiñan o viño e facíano moi ben.\n¿Como lembra a vida naqueles tempos en Torbeo? ¿Había moitos mozos?\nNaqueles tempos había moita mocidade e moitas festas. Comezábase no Aninovo, logo iamos cantar os Reis polas casas e dábannos unhas perriñas ou unha presa de castañas; despois viña o Entroido. Lembro que nos disfrazabamos de quincalleiros e iamos polas aldeas coas caras tapadas tanto os rapaces coma as rapazas.\nAquí mataron un cura. ¿Que nos podería dicir del?\nSei que se chamaba Alberto. Matárono alá embaixo, indo para o Castro de Abaixo. Era do Carballiño, de Ourense. Pegáronlle un tiro. Isto foi despois da Guerra e despois de queimar a igrexa, que foi antes da Guerra, polo ano 31 ou 33, e sábese quen foi. Foi xente de aquí. Alberto, o cura, tiña unha cuñada que marchou para Cuba e non se soubo máis dela; el tiña dúas irmás e enterrárono onda elas. Nos anos da Guerra viñeron por aquí os soldados e logo veu a Garda Civil. Os veciños non tiñamos problemas con eles: iamos facerlles as camas, lavabámoslles a roupa e, por riba, tiñamos que mantelos. Recordo que foron unha vez xunto a un señor de Moreiras de Abaixo para pedirlle un carneiro e, coma el era falanxista, non quixo darlles aos soldados o carneiro e entón foi cando os sacaron de aquí.\n¿Que comían naquela época nas casas?\nCastañas, patacas, caldo... Había moitas castañas e patacas; pero pan, pouco.\nCambiando de tema, ¿preguntoulle moita xente polo tema da bruxa?\nVoulle contar unha cousa. Un día chegou un rapaz novo de Monforte, periodista, con outro e díxome: «Cóntenos, cóntenos...». Ensineilles a fonte, o fiadeiro, en San Martiño, e despois contaron o que quixeron. Todo mentira. Eu dixen o que me parecía a min; xa saíra no periódico e na televisión.\nFálemos, polo tanto, de Filomena, a bruxa. ¿Cando a coñeceu, que facía e que pasou no fiadeiro con ela?\nA bruxa, daquela era unha moza, saíu do fiadeiro, foi beber a unha fonte que lle chaman a Cruz e, cando volveu entrar na corte, en vez de facelo de fronte, entrou de costas —eu cóntollo como mo contou a min miña nai—. Logo, tirouse ao monte e deixou de ir pola casa —ela tiña dúas irmás—. Xuntáronse uns homes, arredor de sete, e o cura díxolles que a ver se a podían traer. E trouxérona como puideron, atada. Fóra do camposanto —no cemiterio ela xa non entraba—, os homes decidiron deitala no chan e tivéronse que poñer todos enriba dela mentres o cura comezaba a recitar un texto dun libro e sacoulle dous «cadelos» da boca, porque tiña cinco —os «cadelos» eran os espíritos—. Ela falaba igual ca nós, e ao darlle o mal comezaba a falar en castelán. Despois levárona á casa e dicían que a ver se tendo familia se centraba. Tivo un pequeno, chamado Domingo, o pai do David. Máis tarde veu un tal David, que era de Vigo, pedindo por aí —todo isto despois de que lle sacasen a ela os espíritos—, e quedou a vivir con ela. Morréronlle os pais e quedou durmindo na casa do «Terratrás», que non era a casa da Filomena, e empezou a escribir cartas dicindo que había unha bruxa e que acertaba. Daquela comezou a vir a xente e, cando lle daba o mal, todos os días, de día e de noite, volvíase tola. Convén dicir que na Guerra quedou soa, e o David xa chegara antes. Cando viña a xente, a uns curábaos, e ela cobraba sempre en diñeiro, daquela cinco pesetas, que eran moitos cartos, e el vendía evanxeos. Logo, ela botaba un mes ou dous nunha aldea de Sarria, marchaban os dous, o David e mais ela. Aquí viña xente dos arredores e tamén de Madrid. Naqueles tempos fixeron moitos cartos e, na Guerra, como el coñecía xente de esquerdas, foi un día á Covela e nun souto os gardas matárono.\nDeixou de vir xente e ela, ¿de que comía? Como a nora tivera dous fillos e Filomena xa era moi maior e estaba soa, o David gañaba unhas perriñas e diso vivían. Como o do Cotelo e mais el eran moi amigos, díxolle que viñera por ela, e, naqueles tempos el mandáballe quince pesos para min para que mirase por ela. O Manolo veu por ela na cabalería e montouna nela diante del e marchou con ela. Alá estivo seis ou sete meses. Falábase de onde morrera ela se habería menores, se quedarían os espíritos na casa, pero non a botaron da casa. Manolo díxolle a unha sobriña, que se chamaba Aurita, que viñese pola tía, que estaba moi maliña e que ía morrer. Aurita foi por ela, montárona nun camión, deitárona sobre un feixiño de palla e, cando chegaron á Pobra, dixo: «Xa morreu». Pero non foi así. Ela morrera diante da porta do cemiterio.\n¿Vostede vivía aquí ao carón dela?\nEu cando vin para aquí, ela vivía nunha casa, abaixo, en Campos. Ela era do barrio de abaixo, nacida aquí en Torbeo, da familia dos «Terratrás».\n¿E vostede estivo diante nalgún dos seus actos?\nNon. Cando ela atendía, non podía estar ninguén. O David si, porque era quen a suxeitaba. E a xente comentaba que acertaba... Un día veu un señor, que viñera de Cuba, era da parte de Sarria ou de Monforte, e dixera que perdera o reloxo —un reloxo de cadea, de peto—. ¿Cantas voltas dera aquel home para atopar o reloxo? Isto dixéramo el a min. E díxolle ela: «Tes que mirar no peto doutro pantalón que alí quedara». E foi certo que alí lle quedara. Cando volveu outra vez, tróuxolle un cabrito.\nOutro día chegou unha señora dicindo que lle faltaba un tenreiro da corte dende había tres días e que percorrera toda a aldea e que non o atopaba. Díxolle ela: «E mirou vostede naquela carballeira, preso no carballo». E, certamente, como estaba preso, ela non o podía atopar...\nA un señor roubáronlle uns xamóns e ela díxolle: «Teste que mover e de présa, se non, vas quedar sen eles». Foi a Rairos, pediu un bocadillo de xamón e déronlle o del. Dixéronlle: «Toma un bocadillo de xamón de Torbeo». Era o del.\nA ela menciñas non lle daba, ¿non?\nA ela dáballe herbas, non me lembro dos nomes, pero eran moitas. Cando lle daba o mal, xemía coma se tivese dor; despois ouveaba coma os cans; e por último, poñíase a falar en castelán; pero ela normalmente falaba galego coma nós.\nE, ¿durante cando tempo estaba ela así?\nHabía veces que estaba máis de dúas horas bramando. Non se lle entendía nada... Desde que marchou David, na Guerra, non consultou máis. Ela morreu entre 1938 e 1939.\nEntón, o David este, ¿como apareceu?\nApareceu pedindo, xa era un mozo. Tiña o mal da gota e tamén ataques epilépticos. Pedía e foi durmir alí e a escribir cartas. Lémbrome del e puido botar aquí máis de dezasete anos. Moita xente viña en cabalerías e outra camiñando. Non pedían cita e, ás veces, pasaban a noite ou o tempo que fose necesario, ata que a ela lle dese o mal. Todos diciamos: «¿Onde quedarán os espíritos, onde quedarán...?»\nTiñan medo se quedaban...\nClaro. Miña nai, que en paz descanse, daquelas eramos dous, o meu irmán, que está en Asturias, e mais eu... Ela, cando estaba normal, non dicía nada, non sabía nada, faláballe á xente polo que fora e non se lembraba de nada. O David sempre estaba con ela consultando.\n¿Ela ía á igrexa? ¿Tiña relacións cos curas?\nEla, non, non. Con velos de lonxe, xa se poñía nerviosa. Viña xente de Lemos, de Caldelas. Eles como viñeran falando polo camiño, ela xa o sabía. Sabía quen a criticaba e quen non. Cos animais, sabíao ben. Dicía: «Non lle fagas nada, non gastes os cartos, que non hai nada que facer». E así era.\n¿E enfadábase se lle chamaban bruxa?\nNon. Ela non sabía nada de todas esas cousas...\n¿Sabe vostede se alguén ten algunha fotografía dela?\nE o David, ¿levábase ben coa xente da aldea?\nSi. E ela tamén. Ela tiña o defecto de que era moi celosa, pensaba que lle levaban o David, e el, para enfadala, dicíalle: «Pero muller... o que non se lave que o parta un raio».\nAntes falábase destas cousas na cociña cos pais, cos avós, cos netos, ¿e agora...?\nCando morramos todos os vellos, ningún dos fillos vai saber das cousas que aquí pasaron. O meu fillo aínda sabe algo polo que eu lle teño contado. O outro día veu un rapaz que naceu aquí, que se criou aquí, e que agora ten un piso en Quiroga e díxome: «Vouche preguntar unha cousa. ¿Canta familia tiña a miña avoa?» Non o sabía, nin tan sequera cando morreran os seus avós. Cando eu era pequena, iso xa o sabía. Díxenlle: «Mira, a túa avoa tiña un medio irmán e o seu avó viña do barrio, así que mira se tes familia».\nE, vostede cos anos que ten, ¿por onde pensa que camiña o mundo?\nDígolles eu moitas veces aos rapaces, «Ai, se pasásedes o que pasei eu». Traer desde a ribeira do río sacos de castañas na cabeza. Os ovos eran para vender na feira, que era o que había, pero froita, non. Para ter dúas vaquiñas... ¿cantos veciños estaban sen nada? Moita xente non tiña nin unhas ovelliñas... Eu andei polo monte cunha cabra que tiñan os meus pais, que xa era un capital, pero viviamos.\nÁ xuventude de hoxe en día non lle interesan as cousas dos maiores. Semella que lles chega coa televisión e non queren coñecer a realidade máis inmediata, a historia do seu pobo, da súa aldea, da súa xente...\nAgora non saben tratar unha persoa maior.\nEu deixei de contar moitas cousas porque dicían que era unha mentirana.\nNós temos a vantaxe de que vivimos e somos da aldea, sabemos moitas cousas, non tantas coma vostede porque somos un pouco máis novos...\nAntes viñamos pola noite, andabamos todo o día por fóra ou na escola, iamos ao monte coas ovellas; pero agora estes rapaces de hoxe non saben nada nin queren saber.\nPublicado por Olegario Sotelo Blanco en 13:54\nMoitas gracias por deixar escrito iste testemuño antes de que se perda como tanta cultura do pobo se perdeu.\nSi como vostede dice algun decidese a escribir sobre Torbeo , a aldea do meu pai, xa ten un lector dese libro.\n(Perdón por o meu galego pero a milla formación foi en catalán).\nÉ unha marabilla que alguén recolla esas vivencias, as testemuñas de alguén que nos achegue unha realidade que moitos non vivimos nin de lonxe e que se nos fai moitas veces difícil de imaxinar. Gracias e Noraboa\nA Señora Ubalda de Torbeo: unha testemuña do paso ...


KDE - Vista previa tecnolóxica de Plasma 2 1.2.0 e Plasma Media Center 1.2.0\nVista previa tecnolóxica de Plasma 2 1.2.0 e Plasma Media Center 1.2.0\n20 de decembro de 2013. A comunidade KDE está orgullosa de anunciar dous logros dos espazos de traballo de Plasma.\nVersión preliminar de Plasma 2 — Unha primeira ollada á evolución dos espazos de traballo de Plasma\nCentro multimedia de Plasma 1.2.0 — Moitas funcionalidades novas e melloras da experiencia de usuario do centro multimedia de Plasma.\nVista previa tecnolóxica de Plasma 2\nO equipo de Plasma de KDE presenta unha primeira visión da evolución dos espazos de traballo de Plasma. A versión preliminar de Plasma 2 demostra o estado actual do desenvolvemento. As interfaces de usuario de Plasma 2 están construídas con QML e execútanse sobre software con gráficos acelerados completamente por hardware mediante Qt 5, QtQuick 2 e un grafo de escena de OpenGL(-ES). O intérprete de ordes de espazo de traballo converxente Plasma 2 permítelle executar e cambiar entre interfaces de usuario para distintos formatos de pantalla, e fai que o espazo de traballo se adapte ao dispositivo de destino correspondente. O espazo de traballo que se demostra nesta versión preliminar é o escritorio de Plasma, unha evolución visual progresiva dos coñecidos paradigmas de escritorio e portátil. A experiencia de usuario pretende manter os fluxos de traballo existentes intactos, ao tempo que fornece melloras progresivas tanto visuais como interactivas. Máis información…\nCentro multimedia de Plasma 1.2.0\nA comunidade KDE ten un agasallo de nadal para vostede! Alédanos anunciar a publicación da versión 1.2.0 do centro multimedia de Plasma de KDE, o mellor para multimedia e entretemento creado polos elfos de KDE. Deseñámolo para fornecer unha forma fácil e cómoda de ver vídeos, examinas as coleccións de fotos e escoitar música, todo desde un mesmo lugar. A nova versión 1.2.0 do centro multimedia de Plasma mellora a súa navegación no modo de música, a obtención das portadas dos álbums, a vista previa das imaxes ao navegar por cartafoles, compatibilidade con varias listas de reprodución, mellora dos atallos de teclado e un novo deseño. Máis información…\nKDE anima á xente a difundir información na internet social. Envía historias a sitios de noticias, usa canles como delicious, digg, reddit, twitter e identi.ca. Envía capturas de pantallas a servizos como Facebook, Flickr, ipernity e Picasa, e publíqueas nos grupos axeitados. Cree vídeos e envíeos a YouTube, Blip.tv e Vimeo. Etiquete as publicacións e os materiais enviados con "KDE". Isto facilita atopalos e permite ao equipo de promoción de KDE analizar a cobertura destas versións do software de KDE.


Vieiros: Galiza Hoxe - O Deza: as eleccións no quilómetro cero\nO Deza: as eleccións no quilómetro cero\nA comarca, conformada polos municipios de Lalín, Silleda, Vila de Cruces, Rodeiro, Agolada e Dozón, conxuga a súa vocación agrogandeira cunha poxante industria téxtil e do metal.\nRamon Vilar - 09:48 15/05/2007\nDende que o ex conselleiro Xosé Cuíña tivera que abandonar a primeira liña da política galega, o alcalde de Lalín, Xosé Crespo, foi collendo con sixilo o liderado dos conservadores da comarca. Poucos dubidan que o 27-M volva lograr a maioría absoluta no municipio. Na actualidade o PP conta con 14 dos 21 concelleiros, os socialistas teñen 4 e os nacionalistas 3. Porén, os partidos da oposición están seguros de que os conservadores va deixar algún edil polo camiño.\nCrespo centrará unha vez máis o seu discurso no crecemento urbanístico e industrial de Lalín. O rexedor gábase a miúdo de que o municipio é o único (de quitado as urbes) que medra no interior do país. Con pouco máis de 20.000 habitantes, Crespo repite unha e outra vez que a capital da comarca pode entrar a medio prazo no grupo dos dez municipios máis poboados do país. A diferencia doutros colegas, optou intelixentemente por non enfrontarse por sistema ao novo Goberno, xogando un papel mediador dende a Fegamp. Pola contra, dosifica arteiramente as súas reivindicacións na gratuitade da autopista até Santiago (unha das máis caras de Galiza) ou a necesidade dun hospital comarcal.\nMais para a oposición o panorama é ben diferente. Nacionalistas e socialistas acusan aos populares de manter un sistema clientelar, especialmente nas parroquias máis rurais (que concentran algo máis da metade do censo) e de subordinar as necesidades diarias a proxectos máis faraónicos: nova casa consistorial ou o Lalín Arena (recinto multiusos). O potente sector téxtil (Florentino, Montoto, Toypes...) non atravesa o seu mellor momento. De feito, os sindicatos denuncian que o próspero Lalín industrial ten tamén outra cara ben menos agradábel e visíbel: a inestabilidade e a precariedade laboral. A oposición tamén acusa ao alcalde de erguer a bandeira da AP-53 e do hospital agora e de falar en voz baixa cando os seus correlixionarios estaban en San Caetano.\nA sinuosa relación Cuíña-Crespo\nPola capital do Deza sobrevoaron hai meses as pantasmas dunha crise interna no PP local. As relacións entre Crespo e os cuiñistas non pasaban polo seu mellor momento. Este últimos consideraban que o rexedor non se “mollara” abondo á hora de apoiar ao de Filgueira na loita pola sucesión de Fraga. As especulacións sobre a posibilidade dunha candidatura independente auspiciada polo cuiñismo non chegaron a callar. O alcalde conseguiu integrar ao que fora o seu mentor na lista e acalar o ruxe-ruxe.\nA sombra de Cuíña segue, catro anos despois, a ser incómoda para determinados sectores populares. Ninguén se atreve, e menos na súa patria pequena, a dalo por finiquitado politicamente. O 27-M vai ser o primeiro exame serio para Núñez Feijoo, uns resultados peores ca en 2003 poderían ser o mellor estimulante para o antigo barón do Deza.\nSilleda e Rodeiro, as primeiras fendas\nO municipio de Silleda, con algo máis de 9.000 habitantes, é o segundo en importancia na bisbarra. En 2003, o alcalde Xosé Fernández Viéitez (PP) logrou unha apretada maioría absoluta grazas ao voto emigrante (7 concelleiros PP, 3 independentes, 2 BNG, 1 PSdeG). A súa xestión é moi cuestionada debido á forte débeda que paraliza practicamente ao concello e a medidas impopulares como as abusivas taxas por consumo de auga. Aínda que lle sobran inimigos internos, a súa amizade persoal co presidente da Deputación de Pontevedra, Rafael Louzán, propicioulle unha nova oportunidade.\nA dirección provincial socialista é consciente de que no municipio trasdezao é moi factíbel un cambio de goberno. Por iso, non dubidaron en fichar a unha xove arquitecta, Paula Fernández, e en integrar na lista xente da segunda forza local (CIS), organización independente que no seu momento fomentaron militantes críticos co alcalde conservador. O BNG volve confiar en Carme Fidalgo para intentar chegar á alcaldía.\nRodeiro é outro municipio onde os socialistas cren ter opcións de rachar a hexemonía da dereita. Practicamente imposíbel semella unha alternancia nos municipios de Vila de Cruces, Agolada e Dozón. Neste último concello goberna con man de ferro o peculiar Adolfo Campos. O veterano rexedor vese rodeado con facilidade de polémicas. Un exemplo é o caso dun matadoiro da súa propiedade que está no punto de mira constantemente por verter a un río ou as denuncias xudiciais da CIG por acoso laboral a unha funcionaria. O ano pasado os xornais locais fixéronse eco doutras súas múltiples “extravagancias”: o asfaltado dunha pista que conduce a un “night club” e a aprobación dun PXOM que nin viran diante os edís opositores. Sexa como for, Campos Panadeiro mantén o tipo e semella non importarlle o máis mínimo a controversia que xera a súa xestión.\nLalín estuda un proxecto para levar internet, telefonía e televisión ás parroquias do rural\nComo superar a fenda dixital nun país onde a poboación rural segue a ter un notábel peso? Esta pregunta anda tamén por Lalín. O Concello está...\nA Asociación do Conservatorio de Música Tradicional e Folque de Lalín celebra o Entroido por cuarto ano co magnánimo cocido Pantagruelic07. A...\nPleno ao trece: Acertan diante de notario os gañadores das oposicións municipais en Lalín\nHai case tres anos que en terras luguesas os socialistas atinaran 45 dos 46 vencedores en prazas de oposición da deputación, pero o recente caso de...\nO Lalín Arena xa está licitado\nActo de protesta en Lalín pola pervivencia de símbolos franquistas na vila\n"Estes días andei bastante liado coa elaboración da lista. O certo é que é un dos momentos máis complexos para un político. Eu atópome especialmente satisfeito. Adianto neste blog que para min é unha honra que Cuiña aceptara pechar a candidatura ocupando o posto número 21", Xosé Crespo, do seu blog.\n"Deixen de facer oposición ao Bloque e de ser o tonto útil de Crespo. O noso único e humilde obxectivo é facer forza para sacar a Crespo da alacaldía e pídolle ao PSOE que só sexa oposición do PP", o portavoz dos nacionalistas, Francisco Vilariño, dirixíndose aos socialistas nun pleno.\n"Non malgastaremos o tempo nin os cartos dos lalinenses en obras faraónicas feitas para alimentar o ego dun alcalde megalómano e soberbio, endeusado no seu olimpo". Palabras de Manuel González Aller (PSdeG) no acto de presentación da súa candidadura diante dos veciños.\nO blog de Xosé Crespo\nO blog de Francisco Vilariño\nPáxina do PSdeG de Lalín\nResultados nas pasadas eleccións en Lalín\nCrespo, entre Cuiña e Feijoo\nFrancisco Vilariño, candidato do BNG\nGonzález Aller é o número un dos socialistas en Lalín


As crebas » Congresos\nCongresosArchive for the '' Category\nSobre a proxección exterior da literatura galega\nPublished by Miro Villar under Congresos,Encontros,Estudos literarios,Lingua,Versións ou traducións\n(Estalotes, bitácora do Centro de Estudos Galegos de Varsovia. Premer na imaxe para agrandar o tamaño)\nAlertaba, máis unha vez, Manuel Bragado, director literario de Edicións Xerais, da necesidade cada vez máis urxente de dotármonos na literatura galega de proxección exterior coa creación dunha Oficina da Literatura Galega. Lembrouno na mesa redonda sobre «A literatura e o audiovisual galegos e a súa proxección internacional» do Encontro Festlatino 2012 do Consello da Cultura Galega e tamén na súa interesante e veterana bitácora Brétemas. Velaquí apenas un fragmento:\n«Experiencias exitosas como a catalá ensinan que para desenvolver unha extratexia internacional no eido literario e cultural é imprescindible contar cunha institución pública que a xestione. Así o prevía o borrador da “Lei do Libro e a lectura”, redactado pola Mesa do Libro e a Lectura, coa creación do Instituto Galego Rosalía de Castro destinado a promover a lingua e literatura galega no mundo. Magoadamente esta cuestión foi retirada da lei aprobada (por unanimidade) en decembro en 2006. Dende entón, teño proposto en varios foros con ánimo construtivo, seguindo o modelo de funcionamento do Ireland Literature Exchange (ILE), a creación inmediata dunha Oficina da Literatura Galega ou Oficina do Libro Galego no Exterior como organismo da Secretaría Xeral de Cultura, apoiado pola Secretaría Xeral de Política Lingüística, polo Consello da Cultura Galega e por todo o entramado asociativo do sector do libro (AGE, AELG, Pen Club, Galix, ATG, AIEG)».\nConcordamos totalmente. E, ao fío, dun comentario a unha anotación desta nosa bitácora, que fixo a profesora Ana Garrido dende Varsovia, non estaría de máis lembramos o labor adoito esquecido, por descoñecemento as máis das veces, que se realiza nos lectorados de Lingua e Literatura Galega espallados polo mundo, nomeadamente por Europa. Vén á miña memoria a celebración daquelas magníficas xornadas de estudo sobre a obra de Antón Avilés de Taramancos nas que participei, xunto a outros especialistas, organizadas na cidade irlandesa de Cork, na súa University College, polo profesor David Mackenzie e o poeta noiés Martín Veiga, daquela lector de galego e que foi o meu compañeiro de aulas en Filoloxía.\nO comentario de Ana Garrido levoume desta volta a descubrir o labor do lectorado no Centro de Estudos Galegos da Universidade de Varsovia e a súa bitácora estalotes. O recoñecemento ao seu traballo faise extensivo a todas estas “pequenas” oficinas da literatura galega, que non teñen a dimensión que podería ter ese organismo demandado por Manuel Bragado, co que concordamos, mais que realizan esforzos titánicos, sen case orzamentos, para divulgar a nosa lingua e a nosa cultura. Parabéns e obrigado.\nComentarios desactivados en Sobre a proxección exterior da literatura galega\nAdeus emocionado a Isaac Díaz Pardo\nPublished by Miro Villar under Arte,Congresos,Ensaio,Estudos literarios,Historia,Narrativa,Premios\n(Fonte: Consello da Cultura Galega)\nNon principia ben este ano 2012 para a nosa cultura. Hoxe temos que dicirlle adeus ao artista, emprendedor e intelectual galeguista Isaac Díaz Pardo (Santiago de Compostela, 22 de agosto do 1920- A Coruña, 5 de xaneiro do 2012), fillo do artista “paseado” en 1936 Camilo Díaz Baliño, e acontece na mesma xornada que morría a Consellaría de Cultura do noso Goberno para ficar nunha Secretaría Xeral dependente do nefasto e antigalego conselleiro de Educación. Esquezamos esta última nova, unha máis na desfeita da nosa identidade de País, para centrármonos no noso emocionado adeus a Isaac Díaz Pardo, con quen temos falado en ocasións na súa galería Sargadelos da compostelá Rúa Nova ou no seu Instituto Galego de Información, espazos que lle foron “roubados” por manobras empresariais (cría corvos…). Nos próximos días hanse escribir moitas páxinas sobre a súa obra e a súa persoa, mais recomendamos estas dúas análises de urxencia, a primeira é o programa especial do Diario Cultural da Radio Galega, que se emitiu esta tarde, con numerosos testemuños e coa reprodución dunha longa e interesante entrevista que lle fixera a directora do programa, a poeta Ana Romaní. E doutra banda o especial, tamén de urxencia, que elaborou o Consello da Cultura Galega na súa páxina culturagalega.org, que reproduce varios videos e outros materiais. Entre os testemuños quero lembrar unhas palabras do presidente da RAG, Xosé Luís Méndez Ferrín, cando sinala que «Isaac Díaz Pardo foi editor de publicacións que nunca se editarían».\nNeste faceta de editor quero testemuñar a miña eterna gratitude e o meu recordo, pois no selo editorial que creou co nome de Edicións do Castro (outra empresa que fixeron desaparecer os corvos) publicouse a miña Tese de Licenciatura. A presenza da miña obra nos catálogos desta desaparecida editorial veñen de atrás e principian coas miñas colaboracións naquela revista denominada Luzes de Galiza, que dirixía Manuel Rivas. Neses anos tamén se publican en Edicións do Castro os libros dos sucesivos certames de narracións curtas “Modesto R. Figueiredo”, que convoca anualmente o Patronato do Pedrón de Ouro. Dous relatos da miña autoría gañaron este certame: Augas de silencio na edición de 1985, que se publicou no volume colectivo Premios Pedrón de Ouro 1985 / 1986 [Sada: Edicións do Castro, 1987. ISBN 84-7492-346-8], e o relato Verbas cruzadas con Amaranta na convocatoria de 1987, que apareceu no volume colectivo Premios Pedrón de Ouro 1987 [Sada: Edicións do Castro, 1988. ISBN 84-7492-412-X]. Malia que na miña obra sobrancea a poesía, sen estes premios e sen a súa publicación no Castro talvez non chegase a desenvolver a miña escrita.\nCon todo, a miña maior débeda e tamén gratitude cara a Isaac Díaz Pardo está no feito de publicar na colección Ensaio/Filoloxía a miña Tese de Licenciatura, que dirixiu o profesor Xesús Alonso Montero, A poesía galega de Xervasio Paz Lestón. Edición e estudio [Sada: Do Castro, 1998. ISBN 84-7492-906-7]. Eu ben sei que este volume de 600 páxinas nunca vería a luz se non fose porque Díaz Pardo amosaba especial receptividade a calquera traballo que abordase a obra de autores relacionados coa diáspora ou co exilio republicano. Alén diso, sobre o poeta muxián aínda publiquei nesta editorial a comunicación “Xervasio Paz Lestón (1898-1977), paradigma do compromiso dun poeta emigrante co exilio e cos súa literatura”, recollida en Axeitos, Xosé Luís e Portela Yáñez, Charo eds. (1999). Sesenta anos despois. Os escritores do exilio republicano. Actas do congreso internacional celebrado na Universidade de Santiago de Compostela. Sada: Do Castro, 1998. [ISBN 978-84-7492-931-7].\nObrigado. Moitas grazas polo teu exemplo. E que a lentura da terra desta nosa vella Nación che sexa leve, meu vello editor!\nComentarios desactivados en Adeus emocionado a Isaac Díaz Pardo\nXan 04 2012\nPublished by Miro Villar under Congresos,Estudos literarios,Poesía\nConmemórase hoxe, 4 de xaneiro do 2012, o centenario do nacemento do poeta celanovés Celso Emilio Ferreiro. A súa obra sempre foi do meu interese, tanto é así que ocupou varios traballos literarios da miña autoría.\nA primeira achega veu cando estaba a traballar como bolseiro de investigación (xa rematada a carreira de Filoloxía Galego-Portuguesa) no proxecto do Dicionario da Literatura Galega, que publicou Galaxia, coa coordinación da crítica e profesora Dolores Vilavedra. Daquela estaba a compilar información nas bibliotecas e hemerotecas para as fichas do volume II. Publicacións periódicas, e batín na hemeroteca do Museo de Pontevedra cun poema non compilado na súa obra completa. Publiquei ese texto e un comentario crítico no Boletín Galego de Literatura 17, 1997, baixo o epígrafe «Rogo a Yavé, un poema en galego non recompilado de Celso Emilio Ferreiro», que leva este resumo previo: «O artigo iníciase cun achegamento á situación da literatura en lingua galega durante a época da posguerra. Baséase nas declaracións de autores como Alonso Montero ou Xosé Luís Méndez Ferrín e comenta as causas polas que, probablemente, Celso Emilio Ferreiro non publicou nada en galego neste período. A continuación, céntrase na análise dun poema titulado «Rogo a Yavé» que reproduce ó principio do artigo. Despois dun detallado estudo temático e formal da citada composición, conclúe afirmando que, debido ás súas semellanzas con traballos posteriores, debeu pertencer ao grupo de poemas que Celso Emilio compuxo durante os anos da posguerra e que, máis tarde, publicaría nos poemarios O soño sulagado (1954) e Longa noite de pedra (1962)».\nDeseguida publiquei a guía Unha lectura de O soño sulagado [Vigo: Xerais, 1998. ISBN 84-8302-226-5], de cuxo malfado xa teño falado abondo nesta bitácora, xa que incluso non aparece en ningún dos diferentes catálogos de Xerais, a editora que me encomendara aquel estudo literario en profundidade.\nA terceira aproximación veu novamente no proxecto do Dicionario da Literatura Galega, que publicou Galaxia. Participei dos tres primeiros volumes (Autores; Publicacións periódicas e Obras) e no terceiro, cuxa primeira edición é de maio do 2000, ocupeime das fichas dos seus tres libros de poemas fundamentais: O soño sulagado; Longa noite de pedra e Onde o mundo se chama Celanova, aínda que no Dicionario as entradas non van asinadas polos redactores.\nA cuarta achega foi o relatorio “A intertextualidade en O soño sulagado” presentado nas Xornadas sobre Celso Emilio Ferreiro celebradas en Vigo do 28 ao 30 de outubro de 2004 e organizadas pola Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo. No devandito relatorio recollido nas actas do congreso limiteime a resumir e reproducir unha parte da miña guía de lectura sobre ese libro.\nE a quinta e última achega foi unha breve monografía escrita a pedimento da Asociación de Escritores/as en Lingua Galega (AELG), que nunca se publicou en papel (alomenos que eu saiba) e que se pode ler na propia páxina da entidade nesta ligazón, en galego, español, alemán, francés, inglés e italiano. Neste traballo tamén fixen uso do material que xa tiña elaborado con anterioridade.\nSon pois cinco contribucións ao estudo da obra poética de Celso Emilio Ferreiro, autor sobre o que teñen escrito moito e ben nomes importantes da nosa literatura e de quen temos un excepcional especialista, o crítico e profesor Ramón Nicolás, compilador da súa obra completa e de quen se anuncia xa unha monumental biografía que agardamos con voraz apetito lector, sabedores da súa rigorosidade. No entanto tamén podemos asomar ás numerosas notas que sobre o poeta de Celanova está publicar Moncho Nicolás na súa bitácora cadernodacrítica.


Compre Prostaline en Granada\nCompre cápsulas Prostaline en Granada\nAs cápsulas Prostaline son rentables en Granada\nEn breve o xestor porase en contacto contigo en breve para aclarar o pedido e organizar a entrega ao enderezo.\nComo mercar en Granada Prostaline\nAs cápsulas Prostaline son o mellor competidor para a prostatite crónica. As cápsulas teñen un custo bastante baixo en comparación cos análogos. Antes, numerosos representantes do sexo forte decidiron obter cápsulas de prostatite en Granada (España). Realiza un mellor traballo no concepto de rescate, contén unha fórmula totalmente natural que promove rapidamente niveis excelentes de atracción e unha excelente saúde da próstata.\nEncargar cápsulas Prostaline en Granada\nPara comezar o tratamento da prostatite: cubra o formulario para mercar con éxito un remedio en España a un custo reducido, pódese facer na páxina web oficial do fabricante. Ao principio, enche os teus datos no formulario de solicitude a través do sitio web indicando o teu nome e número de teléfono. Espera unha chamada do xestor para aclarar os detalles. Lembre, pode pagar o pedido despois de recibilo por correo ou dun correo, ou acepta o pedido e pagalo só despois de recibir en Granada. Recolle a mercadoría no momento indicado e conveniente para vostede. O prezo da entrega por correo ao enderezo que especificou pode variar dependendo da cidade onde recollerá a mercadoría.\nSó agora podes pedir cun desconto do 50%. Podes mercar Prostaline ao prezo máximo reducido 39 € na páxina web.\nPedir Prostaline en Granada 50% cada un


O PP pechou a súa campaña cos mítines de Vilamor e Sta. María Maior\nO conselleiro de Medio Rural, Samuel Juárez, arroupou esta tarde, nun acto celebrado na Casa de Mañas, á candidata á alcaldía polo PP de Mondoñedo, Elena Candia.\nA alcaldable trasladoulle ó popular as necesidades do rural mindoniense e solicitoulle que estudie e axilice a situación na que se atopan as concentracións parcelarias de Sasdónigas e de Mondoñedo norte.\nConsciente dos catro anos perdidos, Candia reincidiu na necesidade de optimizar a vida no rural e de motivar os proxectos daquelas persoas que desexan asentar o seu modo de vida no campo. Ante esta situación, a candidata mindoniense presentoulle ó conselleiro a necesidade de continuar co proceso de acondicionamento de fincas e camiños que quedan por abrir, de mellorar o firme e desbroce nas pistas e de traballar por un plan de emerxencias que contrarresten os danos dos incendios.\nAdemáis, Elena Candia pediulle ó titular do departamento da Xunta que impulse as festas de As San Lucas e con elo ó mundo do cabalo, así como a tradicional rapa das bestas.\nPola súa parte, Samuel Juárez amosouse consciente das necesidades prioritarias no rural en época de crise e comprometeuse a traballar pola resolución das concentracións parcelarias e polo arreglo das vías de comunicación e da implantación de Internet no rural. O conselleiro tamén resaltou o traballo realizado durante os catro anos na oposición por Elena Candia, a quen dixo coñecer dende fai tempo polo contacto que tivo con el e outros membros do seu departamento, a quenes se dirixiu co obxectivo de resolver problemáticas do rural mindoniense.\nO mitin de peche de campaña celebrouse na casa da escola de Santa María Maior ata onde se desprazou o deputado autonómico e secretario do Parlamento de Galicia, Xosé Manuel Balseiro, así como a tamén deputada rexional, Emma Álvarez.


Si, máis ou menos como todo o mundo, entereime hai uns anos que un tal Edward Snowden, que traballaba na CIA (ou algo así) decidiu desvelar parte do traballo que estaban facendo, para que o mundo soubese o sucio que estaba xogando o goberno americano coa seguridade e a privacidade da información en Internet.\nSendo unha historia moi interesante, recoñezo que tampouco lle prestei maior atención. Supoño que a razón principal é que non me sorprendeu demasiado. Non quero irme de listo, pero entre que era previsible, e que ese país me parece o cancro máis importante que hai no planeta, tampouco me puxen a chorar da decepción, simplemente confirmou o que xa sospeitaba.\nPero mira ti por onde, que hai unhas semanas, na mesma fin de semana, vin un documental e unha película que trataban sobre ese tema. E decidín velos, para enterarme mellor da cousa, porque claramente a historia ten moita chicha. O sábado pola tarde vin o documental no Fórum Metropolitano da Coruña e o domingo pola noite botaron a película na televisión. Conxunción astral.\nPrimeiro foi o documental "Citizenfour", dirixido por Laura Poitras. Conta como se pon en contacto (de forma moi discreta, claro) Edward Snowden con esta directora de documentais, para comentarlle o que quere desvelar. Aparecen por alí varios xornalistas ingleses que colaboran no protocolo para revelar esta información, que acaban publicando The Guardian e The Washington Post.\nTodo o documental é moi interesante. Pero chamáronme a atención varias cousas que pasaron no hotel de Hong Kong onde se coñeceron. Snowden é unha persoa obsesionada coa súa privacidade e discreción, como é obvio. Pois nos días que estivo alí, e nos que foron desvelando cousas, gradualmente, pasaron "cousas estrañas" no hotel. Como que soou a alarma de evacuación de incendios varias veces, e resulta que estaban facendo probas. Ou que recibía estrañas chamadas na habitación. Ou sexa, que todo soaba a paranoia.\nA película "Snowden" conta basicamente o mesmo, pero con actores e actrices, obviamente. Agás que ao final sae a imaxe real de Snowden dende Rusia, a onde se exiiliou despois de escapar de Hong Kong. Pero amplía algo máis o foco, e aí vese que el intentou formar parte do exército, pero era máis feble fisicamente e decatouse que podía axudar ao seu país dende outros postos máis e mellor adaptados ás súas capacidades.\nTodo isto está moi ben, pero a min hai algo que non me cheira demasiado ben. Tanto no documental como na película déixase caer a idea de que Snowden (e algunhas das persoas que traballaban con el, tamén xente nova) se sorprenderon que o país máis espiado nas redes de vixilancia das que eles formaban parte eran os Estados Unidos. Empezaron a rascar, e viron que, a pesar do que se dicía, a espionaxe era indiscriminada e a todo o mundo, tanto dentro como fóra dos Estados Unidos, pero especialmente dentro do seu país. E parece que iso foi o que lle indignou. Que se espiara moito aos outros países ou aos estranxeiros que vivían en Estados Unidos non lle indignaba o máis mínimo. Pero el era moi patriota e non lle parecía nada ben espiar aos seus compatriotas sen razón. Buf, a min isto non me cheira nada ben tampouco.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-06-2018 14:55\nTamén no Bababar puiden ver actuar, por fin, á Banda Crebinsky, que xa tiña ganas dende hai algún tempo. Entereime de casualidade, porque actuaron ao día seguinte de Aldaolado, así que estiveron a piques de escapar outra vez.\nPero esta vez conseguino. E non foi pouca proeza meter é banda no pequeno escenario do Bababar. Como vedes, son oito, e tiveron que apretarse bastante, sobre todo tendo conta que o cantante, Sergio Zearreta, non para quieto en ningún instante.\nPois si, como vedes, fan unha música bastante movida, así que o pasamos ben coas súas cancións e ritmo, non houbo queixa. Tocan música con certo aire balcánico, e din que teñen moitas influencias de Emir Kusturica e o seu grupo, por se vos serve de rerefencia.\nA banda é moi potente, e ten moitos músicos de nivel. Ademais de Sergio Zearreta na voz, están entre outros, o bielorruso Vadim Yuknevich ao acordeón, Miguel Queixas á batería, Pablo Pérez ao baixo, Fernando Abreu nos clarinetes, etc. Non é ningunha coña.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-06-2018 13:57\nMáis conferencias sobre Maio do 68\nDame a impresión que o ciclo de conferencias sobre os 50 anos das "revolucións" do Maio do 68 que estaba facendo a Agrupación Cultural Alexandre Bóveda xa rematou. Non podo aseguralo porque a maioría das charlas foron anunciadas con poucos días de antelación, pero non creo que prosiga xa a estas alturas.\nRematou o ciclo con dúas charlas máis, pero que falaron pouco sobre o sucedido hai 50 anos, senón que se centraron nos conceptos de revolución dende varias perspectivas. A conclusión final é que, das catro charlas programadas, só unha tratou exclusivamente sobre aquela época, e concretamente sobre o que pasou na Universidade de Santiago en marzo do 68.\nA penúltima charla deuna Antón Losada, e tratou sobre se no mundo actual segue habendo revolucións, sobre todo no primeiro mundo. Como é un magnífico comunicador, transmitiu moi ben a idea de que agora xa non hai case nada diso, porque está todo moi controladdo.\nPero tamén dixo que nos últimos tempos houbo neste país (neste caso, España) varias pequenas revolucións que supuxeron cambios sociais (ou están en camiño diso) bastante fortes con respecto á estabilidade habitual nestes casos.\nOs tres exemplos que puxo foron o 15-M, o feminismo e os pensionistas. Dixo que Internet foi clave para esas pequenas (ou non tanto) revolucións, e que por moito que digan agora moitos analistas, ninguén as veu vir e sorprenderon a boa parte da sociedade.\nA min gustoume moito a forma de expoñelo e convenceume bastante, pero seguro que precisaría unha exposición e documentación máis longa para convencerme máis. Pero houbo algunha persoa no público que non parecía tan convencida. Paréceme a min que, sobre todo, non lles parecía que o 15-M producira un revolcón político tan considerable, que era a tese que Antón Losada defendía. E sospeito que era porque esas persoas falaban dende a ideoloxía do nacionalismo galego, que en xeral é bastante escéptica e contraria ás novas forzas políticas que emerxeron nos últimos tempos, dicindo que non son ningunha "nova política", e que recordan moito á "vella política".\nUns días máis tarde deu unha charla a catedrática de filosofía María Xosé Agra, que falou sobre revolución e feminismo. Non se pode negar que as ideas que pretendía transmitir eran moi interesantes, pero está claro que non comunica tan ben como Antón Losada (o referente máis cercano que tiñamos no ciclo), e por esa razón, a charla resultou bastante máis insulsa.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-06-2018 13:49\nHai unhas semanas celebrouse na Coruña e comarca, auspiciado pola Deputación, un festival que pretendía reivindicar o papel da muller galega na arte, e que por esa razón, recibía o nome de "Elas son artistas".\nFoi unha semana moi intensa de actividades e eventos culturais, que tivo a ben comezar cun novo recital-concerto de Aldaolado no Bababar da Coruña. Ou sexa, María Lado e Lucía Aldao facendo as marabillas habituais.\nO local estaba ata os topes, como é habitual nas súas actuacións, e non fixeron nada especial nin moi diferente ao que fan sempre, pero é que non o necesitan, porque os seus recitais son, ao mesmo tempo, sempre iguais e diferentes. Sabemos ao que imos, e sempre nos sorprenden con algo novo, así que non faltaremos nunca, sempre que sexa posible.\nDéixovos o vídeo da súa famosa actuación no Luar, que elas reivindican constantemente.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-06-2018 13:34


Miranda examina a actualidade da colectividade galega residente en Uruguai co presidente da Federación de Institucións Españolas | GaliciaAberta - Secretaría Xeral da Emigración\nMiranda examina a actualidade da colectividade galega residente en Uruguai co presidente da Federación de Institucións Españolas\nO secretario xeral da Emigración mantivo unha xuntanza con quen tamén foi o máximo responsable do Centro Galego de Montevideo Jorge Torres Cantalapiedra.\nNa imaxe, Torres e Miranda, durante a reunión celebrada no despacho deste último en Santiago de Compostela\nO secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez Miranda, examinou a actualidade dos galegos e galegas residentes en Uruguai co presidente da Federación de Institucións Españolas, Jorge Torres Cantalapiedra, quen, ademais, ostentou durante moitos anos a máxima representación do Centro Galego de Montevideo.\nO responsable autonómico recibiu información de primeira man sobre as diferentes asociacións de españois e españolas residentes no país rioplatense integradas na federación, que aglutina aos socios e socias de todas as comunidades autónomas españolas.\nO cuarto país con máis poboación galega do exterior\nMalia o seu tamaño, Uruguai é o cuarto país con maior volume de cidadás e cidadáns galegos residente no exterior do mundo. Un total de 41.111 galegas e galegos viven en territorio uruguaio, segundo os datos do INE a data 1 de xaneiro de 2017, o que o convirte nun dos principais destinatarios dos programas que a Secretaría Xeral da Emigración deseña especificamente dirixidos ás e aos emigrantes galegos.\nMiranda reúnese co novo embaixador do Uruguai por primeira vez desde a súa chegada ao país andino 25.06.2019


(24/09/2012 | 19:59)\nO MUPEGA presente na exposición do IES Otero Pedrayo de Ourense sobre Moreno López\nO profesor gaditano Eduardo Moreno López (Cádiz, 1870/ Ourense, 1911) deixou unha pegada profunda na sociedade ourensá de comezos de século XX tanto pola súa calidade profesional coma polas súas profundas conviccións políticas e sociais. O IES OTERO PEDRAYO membro da REDE MUPEGA inaugurou unha espléndida exposición monográfia arredor da vida e obra deste ilustre profesor e excepcional cidadán. Comisariada polo profesor David Cortón,a mostra percorre a través de didácticas láminas e dunha coidada selección de textos, a apaixoante tarefa docente e a súa entusiasta obra social. A exposición cumprimentase coa edición facsimilar de tres pequenos opúsculos do autor, editados con coidado e gusto pola Organización.\n(24/09/2012 | 19:40)\nO MUPEGA colabora e asiste á inauguración da escola-museo de Muimenta (Lugo).\nNunha tarde engalanada coa voz e a música dos poetas chairegos e cunha ampla representación veciñal, a Asociación Cultural e Veciñal "XOTRAMU" de Muimenta (Lugo), abriu as portas da súa pequena escola, que aló polo 1904, outro grupo de veciños conseguira levantar para dar acubillo e luces aos rapaces e rapazas daquela fermosa terra. Un percorrido poético, unha emocionada visita á escola restaurada, que conta con mobiliario cedido en depósito polo MUPEGA, unha interesante e documentada conferencia do profesor Narciso de Gabriel da UDC e un recital musical do grupo A QUENLLA conformaron un programa que quedará para sempre na memoria emocionada da veciñanza que por uns minutos volveu a lembrar aqueles tempos de pedra nos que este pequeno templo esparexeu luz e ledicia nas súas mentes e corazóns novos.\n(18/09/2012 | 13:23)\nPrograma Didáctico de visitas 2012-2013\nUn ano máis convidamos a toda a comunidade educativa galega e á sociedade en xeral, a facer un paseo da nosa man pola vella escola de Galicia, a través da emocionada e reflexiva contemplación dos seus enseres, dos seus obxectos, do conxunto rico e variado do enxoval escolar, pero tamén da mirada, das imaxes que nos achegan á vida, ao pensamento e ao quefacer cotián dos seus verdadeiros protagonistas. O MUPEGA cumpre este outono 12 anos de vida, oito deles, abertos ao mundo, exposto ás miradas e ás críticas dos case 60.000 visitantes que nos acompañaron neste tempo. Doce anos é a vida dun neno que remata o ensino básico, a ensinanza primaria, aquela á que todos fomos chamados. Por iso, un museo centrado basicamente nese tipo de escola e nos seus actores, quere festexar como se merece esta efeméride. Para isto, configuramos un amplo programa de visitas didácticas orientadas a satisfacer a curiosidade dos nosos usuarios, así como a alimentar o seu anceio de coñecer como foi a escola dos seus maiores, como mudou ese entrañable tempo escolar. (...)\n(13/09/2012 | 11:55)\nO MUPEGA presente na Feira do Moble da Estrada\nA nosa aula itinerante, que coñecemos co nome de Espazo Mupega, está presente no pabellón central da Feira Exposición do Moble da Estrada, recibindo moitas visitas e despertando moita curiosidade. Dende aquí agradecemos á Organización do evento a súa consideración con este centro ao convidarnos a expoñer o noso patrimonio nun recinto privilexiado que está recibindo un elevado número de visitantes.\n(07/09/2012 | 13:49)\nO MUPEGA asina un convenio de colaboración coa Facultade de Ciencias de Educación da Universidade de Sevilla\nNa liña de colaboración que o MUPEGA mantén con distintas institucións educativas de dentro e fóra da nosa Comunidade, o pasado mes de xullo asinouse un convenio de colaboración co MUPEAN- Museo Pedagógico Andaluz- adscrito á Facultade de Ciencias da Educación da universidade hispalense, por medio do que o noso centro cede en depósito diferente mobiliario museístico pertencente ao seu rico fondo patrimonial. En próximas datas os colegas sevillanos inaugurarán a sede permenente do seu museo pedagóxico, e o MUPEGA estará alí representado como o está en moitos outros museos ou centros interpretativos da nosa terra. Desexamos dende aquí toda clase de éxitos aos rectores e traballadores do novo centro andaluz que xa viñan demostrando unha frenética e interesante actividade investigadora arredor do seu patrimonio histórico-educativo.\n(07/09/2012 | 13:27)\nO MUPEGA pecha un novo verán de moitas visitas individuais\nComa vén sendo habitual nos últimos anos o Museo Pedagóxico de Galicia recibiu un considerable número de visitas, sobre todo a título individual. Coincidindo coa súa estadía en Compostela foron moitas as persoas que deixaron constancia no noso libro de visitas da agradable e interesante sensación que lles causou o percorrido polas nosas salas expositivas. Nos próximos días o MUPEGA enviará aos centros educativos a súa nova oferta didáctica para o curso que acabamos de encetar, confiando en que seguiremos contando coa fidelidade demostrada ano tras ano.\n(07/08/2012 | 16:20)\nOutro campamento de verán no MUPEGA\nUnha ampla representación de nenos e nenas do concello de Santiso acompañados polos seus monitores visitaron o MUPEGA na mañá do venres 4 de agosto completando así unha xornada máis do seu programa estival. O MUPEGA segue a recibir visitas de distintos campamentos de verán organizados por diversos colectivos. As nosas instalacións ao aire libre deseñadas para a realización dun amplo abano de xogos populares son valoradas en moita estima polos responsables destas actividades de lecer.\n(27/07/2012 | 17:26)\nNenos e nenas dun campamento urbán do concello de Oroso visitan o Mupega\nOutro simpático grupo de nenos e nenas visitou esta mañá as instalacións do MUPEGA, dentro do programa de actividades de verán que organiza o concello do Oroso. Divertironse recreando a escola dos avós e xogaron tanto na ludoteca coma no patio exterior.


Blog | Page 8 | Antela Saúde\n09.03.2015 Síndrome do piramidal: a doenza dos corredores de cros O músculo piramidal está na parte posterior de cada hemipelvis, por debaixo dos glúteos. Polo seu bordo inferior pasa o nervio ciático e describíronse até seis tipos distintos de variacións da posición do músculo en relación ao nervio ciático e no 20% dos casos atopouse que o nervio ciático perfora... Ler máis Novas /\n03.03.2015 Novo grupo de Tonificación en Antela O anxo amosa bíceps. BABA GOZUM/FLICKR No noso centro do barrio do Couto, en Ourense, temos un equipo de fisioterapeutas que sempre lle está a dar á cabeza na procura de programas de exercicios que teñan un efecto terapéutico sobre o corpo. Terapéutico non só porque axudan a corrixir lesións ou... Ler máis Novas /\n02.03.2015 A coliflor, protector natural contra o cancro de colon Coliflor. DANI ARMENGOL GARRETA A coliflor é unha desas hortalizas de inverno que alcanzan co frío o mellor dos seus sabores. Amais das súas propiedades gastronómicas e a versatilidade que ten para enriquecer moitísimas receitas, ten propiedades salutíferas que debemos aproveitar. Comer coliflor é... Ler máis Novas /\n24.02.2015 Discos vertebrais, delicadas pezas de enxeñaría Hai freos de disco e discos mecánicos que se atopan en moitas pezas de maquinaria. Mais hoxe imos falar doutros discos, que temos no noso propio corpo e cuxa misión é moi importante: os discos intervertebrais. O disco intervertebral é unha estrutura que se atopa entre dúas vértebras e que está... Ler máis Novas /\n23.02.2015 50% de desconto en Fisioterapia para novos pacientes de Antela Coñécenos, mira como traballamos e benefíciate do desconto do 50% na primeira sesión de Fisioterapia no noso centro do barrio do Couto, en Ourense. Até o final do mes de marzo lanzamos esta oferta para novos pacientes de Antela que queiran probar o noso método de tratamento e atención no eido da... Ler máis « primeira


O BNG solicita obras de mellora na estrada AC-415 en Arteixo - Novas - BNG de Arteixo\nO BNG solicita obras de mellora na estrada AC-415 en Arteixo\nA estrada AC-415 precisa melloras como o pintado, sinalización, visibilidade pasos de peóns e cumprimento de accesibilidade.\nFoi transferida do goberno galego ao concello de Arteixo en 2015 logo da solicitude da administración local e sen ningún tipo de mellora.\n14 out. 2021 - 15:10\nO BNG de Arteixo solicita obras de mellora na estrada AC-415, de titularidade municipal. Os nacionalistas reclaman actuacións como o pintado da estrada, a sinalización horizontal e vertical, a visibilidade dos pasos peonís así como o cumprimento da accesibilidade.\nNesta estrada, que atravesa Meicende, Pastoriza e Oseiro e é moi concorrida, tanto por tráfico particular como por transporte público e pesado, a día de hoxe pódense observar pasos de peóns que nin se ven (con iluminación insuficiente ou moi perigosa), liñas que están completamente borradas, barreiras arquitectónicas, etc. Para o BNG urxe a realización de obras de mellora, tendo en conta ademais a chegada do inverno, cando as choivas farán esta estrada máis perigosa.\nA estrada AC-415 foi transferida ao concello de Arteixo no ano 2015. A infraestrutura, que era de titularidade da Xunta, foille entregada ao Concello de Arteixo logo da solicitude da administración local e sen ningún tipo de mellora.\nO BNG esixe agora as obras ao Concello de Arteixo, pois as condicións da cesión eran claras: “todas as actividades de xestión, mantemento, conservación e explotación do treito sinalado, así como o exercicio das funcións de disciplina viaria e calquera outra que poida corresponderlle como nova administración titular”.\nOs nacionalistas levarán o tema ao vindeiro pleno municipal de Arteixo.


Cales son os beneficios e o ROI da optimización de motores de busca? | Martech Zone\nSábado, 25 de febreiro de 2017 Sábado, 13 de febreiro de 2021 Douglas Karr\nMentres revisaba artigos antigos que escribira sobre optimización de motores de busca; Descubrín que xa levaba máis dunha década dando dirección. A optimización de motores de busca alcanzou o seu punto álxido hai uns anos, unha industria multimillonaria que se disparou pero que logo caeu da graza. Mentres que os consultores de SEO estaban en todas partes, moitos levaban aos seus clientes por un camiño dubidoso no que xogaban ao motor de busca en lugar de utilizalo con eficacia.\nIncluso escribín o artigo estándar, tópico, iso O SEO estaba morto para horror dos da miña industria. Non foi que pensei que os motores de busca estaban mortos, seguían aumentando en relevancia e impacto nas estratexias de mercadotecnia dixital corporativas. É que a industria estaba morta ao perderse o camiño. Deixaron de centrarse no mercadotecnia e, no seu lugar, centráronse nos algoritmos e intentaron enganar o seu camiño cara á cima.\nTodos os días recibo solicitudes que solicitan, suplican ou incluso queren pagar vínculos de retroceso. É enloquecedor xa que mostra unha completa falta de respecto pola comunidade coa que traballei para crear valor e confiar na última década. Non vou poñer isto en risco para a clasificación de ninguén.\nIso non significa que aínda non me preocupe por manter o meu sitio optimizado para os motores de busca ou os dos meus clientes. A optimización de motores de busca segue a ser a base de todos os nosos esforzos cos nosos clientes, pequenos e grandes.\nHarris Myers desenvolveu esta infografía, SEO: Por que a túa empresa o precisa AGORA?, que inclúe seis razóns polas que cada empresa debe ter unha estratexia de busca orgánica.\nA experiencia en liña comeza coa busca - O 93% dos consumidores actuais emprega un motor de busca para buscar produtos e servizos\nO SEO é moi rendible - O 82% dos comerciantes ven o SEO como cada vez máis eficaz, cun 42% observando un aumento significativo\nSEO produce tráfico elevado e altas taxas de conversión - 3 millóns de persoas buscan en Internet todos os días con palabras clave que conducen a buscas intencionadas altamente relevantes e dirixidas.\nO SEO é a norma na competición na actualidade - A clasificación non é só un indicador das capacidades de SEO dunha empresa, é un indicador da autoridade xeral da súa empresa no seu sector.\nSEO atende ao mercado móbil - O 50% das buscas móbiles locais levan a unha visita a unha tenda\nO SEO está en constante cambio e as súas oportunidades tamén - Os motores de busca continúan mellorando os seus algoritmos e personalizando e axustando os resultados para maximizar a experiencia do cliente. SEO non é algo que vostede do, require unha atención continua para controlar tanto os cambios nos motores de busca como os esforzos dos seus competidores.\nO primeiro que hai que recordar sobre o retorno do investimento para SEO é que vai fluctuar co paso do tempo. Se continúas optimizando e producindo contido notable, o retorno do investimento aumentará co tempo. Como exemplo, produce unha infografía nun prazo moi competitivo e o investimento é de 10,000 dólares en investigación, deseño e promoción. No primeiro mes, executa a campaña e obtén algúns leads e quizais incluso unha conversión cun valor de 1,000 $ de beneficio. O seu ROI está ao revés.\nPero a campaña aínda non conseguiu o seu máximo rendemento. No mes dous e tres, a infografía inclúese en varios sitios web de alta autoridade e publícase nunha parella. O crédito resultante aumenta a autoridade do seu sitio para o tema e comeza a ocupar un posto alto en decenas de palabras clave nos próximos meses. A infografía e as páxinas ou artigos relacionados comezan a obter centos de clientes potenciais con decenas de peches cada mes. Agora estás vendo un ROI positivo. Ese ROI pode seguir aumentando nos próximos dous anos.\nTemos unha infografía para un cliente que segue chamando a atención sete anos despois de publicala por primeira vez. Sen mencionar que empregamos o contido para garantías de venda e outras iniciativas. O ROI desa infografía xa está en miles.\ntags: beneficios de SEObusca orgánicaránking de busca orgánicaSEObeneficios SEOserp


Tocina - Wikipedia, a enciclopedia libre\n9.486 hab. (2020)\nTocina é unha localidade andaluza, da provincia de Sevilla. En 2005 tiña 9.114 habitantes.\nA súa extensión é de 14 km² e ten unha densidade de 651,0 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 36' N, 5º 44' W. Atópase situada a unha altitude de 27 metros sobre o nivel do mar e a 37 quilómetros ao noroeste da capital de provincia, Sevilla. Tocina atópase na ribeira do río Guadalquivir, e ten dous núcleos principais, Tocina e Los Rosales.\nSituada ao pé da vía do tren que une Sevilla con Córdoba, a súa economía vira ao redor da produción de azucre.\nOs restos arqueolóxicos permiten afirmar que o que hoxe é Tocina estivo poboado dende bastantes séculos atrás, con trazos neolíticos, romanos e árabes. Logo da invasión cristiá conformouse definitivamente un núcleo habitado, baixo o dominio da Orde de Malta, que o mantivo ata o século XIX nun conxunto de territorios que se estendían polas dúas ribeiras do Guadalquivir. O núcleo estaba baixo o dominio dun comendador que foi o encargado das repoboacións e de estabelecer alcaldes. A poboación viviu do agro e dos traballos temporeiros, e sufriu tamén a crise alimentaria de comezos do século XIX. En 1860 inaugúrase a estación do ferrocarril, que lle dá un novo pulo á economía da vila e que configura un novo núcleo de poboación: Los Rosales. En 1926 comeza a practicarse o regadío extensivo e a producir azucre.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Tocina\nPáxina do concello de Tocina\ncódigo INE: 41092\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Tocina&oldid=5768504»\nA última edición desta páxina foi o 2 de maio de 2021 ás 10:27.


Carlos Muiños Reboredo - Wikipedia, a enciclopedia libre\nCarlos Muiños Reboredo\nCarlos Muiños Reboredo, tamén coñecido coma Carlos Dula, nado o 17 de agosto de 1941 en Redondela é un ex-futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro. É primo do tamén futbolista Germán Muíños.\n17 de agosto de 1941 (65 anos)\n→ CD Choco Cedido\nPontevedra CF 5 (0)\nComezou a xogar a fútbol en varios equipos infantís de Redondela o mesmo tempo que practicaba outros deportes coma a natación é o waterpolo, chegando a ser campión galego dos 200 m bolboreta en 1957.\nEn 1955 pasou a formar parte do equipo xuvenil do CD Choco, co que participou no campionato de España de 1957. Ese mesmo ano acadou o subcampionato galego de afeccionados co equipo sénior do club. Tras un ano no Zeltia de Porriño ficha polo Celta de Vigo no ano 1960, porén antes de comezar a tempada sae cedido ao seu club de orixe, o Choco CD recentemente ascendido á Terceira División, o ano seguinte repetiría cesión co mesmo detino.\nNo verán de 1962 ficha polo Pontevedra CF, equipo co que acada o ascenso a Primeira División e consegue debutar na máxima categoría a pesar de non contar con demasiadas oportunidades. En 1964 pasa ao Racing de Ferrol, no que milita durante cinco tempadas, ao final das cales ficha polo CD Choco onde se retira do fútbol.\nPerfil do xogador en bdfutbol.com (en catalán)\nPáxina sobre o xogador no blog yojugueenelcelta.com (en castelán)\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Carlos_Muiños_Reboredo&oldid=5181231"\nÚltima edición o 24 de xuño de 2019 ás 20:35


A Muralla que nos une | Deputación de Lugo\nUn gran anel de pedra recíbenos á nosa chegada ao centro histórico de Lugo. Aquí, nas cotas máis altas da cidade, unha impoñente muralla romana álzase imperturbable ao paso do tempo.\nConstruída entre os séculos III e IV da nosa era, nun momento convulso para o imperio romano, a muralla constitúe un auténtico modelo desde o punto de vista construtivo, xa que no seu deseño seguíronse os canóns marcados por un dos principais tratados de arquitectura da época. A estrutura da muralla, situada orixinalmente entre un foso e un corredor interior ou intevallum, xunto cos materiais empregados na súa construción, convertérona nun elemento de defensa perdurable no tempo e practicamente imbatible. O deseño construtivo, a base dunha sucesión de cubos semicirculares e cortinas, xunto cun enxeñoso sistema de escaleiras de acceso, facían de Lugo unha cidade preparada para resistir ante calquera ataque.\nCoa chegada do século XIX, a expansión demográfica e urbanística das cidades deu lugar á construción de ensanches que supuxeron a demolición das murallas que encerraban os núcleos históricos. Esta expansión, non obstante, non afectou á muralla de Lugo, que se foi adaptando aos cambios da cidade mediante a apertura de diferentes portas que daban acceso a novos servizos e zonas emerxentes da urbe, circunstancia que permitiu a conservación do monumento ata os nosos días.\nActualmente, a muralla conta con dez portas que permiten entrar e saír do centro histórico da cidade. Destas portas, cinco considéranse orixinais de época romana. Igualmente, dos 85 cubos que inicialmente rodeaban a muralla, consérvanse 63, entre os que destaca a emblemática torre da Mosqueira, que conserva dúas fiestras orixinais. Con todo, a pesar dos cambios que evidencian unha constante adaptación da muralla aos novos tempos, o monumento segue conservando íntegro o seu perímetro, circunstancia que o fai único no mundo.\nA Muralla de Lugo foi declarada Patrimonio Mundial da Humanidade no ano 2000, un recoñecemento ao seu significado e á súa traxectoria como testemuña de excepción no desenvolvemento histórico e urbanístico da cidade que creceu e evolucionou baixo a sombra dun monumento concibido para a eternidade.\nHoxe a muralla segue xogando un papel esencial na cidade de Lugo, aínda que a súa función social substituíu á defensiva, converténdoa nunha realidade inseparable da vida cotiá de todos os lucenses.


Os prazos do Prever e o despezamento | Consumer\nOs prazos do Prever e o despezamento\nPodo acceder ás bonificacións se son propietario desde fai menos de nove meses dun vehículo que se vai a despezar? Que prazo teño paira adquirir un novo tras efectuar o despezamento?\nO artigo 6 da Lei 53/2002 suprimiu, desde o 1 de xaneiro de 2003, o requisito de ser propietario durante polo menos nove meses dun vehículo que se vai despezar paira poder acceder á subvención. Este prazo eliminouse tanto paira automóbiles de turismo como paira vehículos de até 6 Tm.\nSegundo explica a Asociación Nacional de Vendedores de Vehículos a Motor, Reparación e Recambios GANVAM nun dos seus boletíns, o vehículo novo haberá de adquirirse nun prazo de seis meses a partir da baixa oficial do usado. En todo caso, a idade do automóbil dado de baixa deberá ser superior a dez anos paira acceder ao Prever. Si a primeira matriculación non tivo lugar en España, esíxese, ademais, matrícula española desde polo menos seis meses antes do despezamento.\nO plan contempla bonificacións de até 480,81 euros que poden chegar a 721,21 si o vehículo despezado non é apto paira utilizar gasolina sen chumbo e substitúese por outro provisto de catalizador. A axuda paira vehículos industriais, até 489,81 euros, concédese ao fabricante a través dun desconto na súa cota do Imposto de Sociedades.\nO plan Prever finaliza o 31 de decembro de 2003. O nove principais asociacións do sector, reunidas no Foro Atopo do Sector da Automoción solicitaron un novo plan paira o 2004, sen obter resposta oficial até o momento.\nbonificación coche plan Prever-gl


Unha chea de familias | Tardes Divertidas\nComo ben sabedes, un dos recursos que se soe utilizar en Tardes Divertidas, son os contacontos. Con esta dinámica, pretendemos cumprir moitos obxectivos (espertar o pracer pola lectura, espertar a imaxinación e a fantasía, mellorar o dominio do vocabulario, e un longo etcétera, pero entre eles destacamos a crítica e a reflexión sobre as historias narradas)\nNas últimas semanas, como observamos que os nenos e nenas estaban falando moito sobre as diferenzas das súas familias, pareceunos moi interesante dedicar unha dinámica sobre esta temática.\nAsí, utilizamos como base o libro de Xosé A. Neira Cruz, titulado “Unha chea de familias”, para falar da gran diversidade familiar actual, das diferenzas que poden existir entre unhas familias e outras; pero tamén das semellanzas. Sendo tan diferentes as familias, que teñen en común? Que as une a todas? Que nos gusta da nosa familia?\nPara dinamizar esta estupenda historia grazas á cal, os lectores e lectoras comprenden que as “fronteiras” das familias son amplas e están abertas; utilizamos unha simple caixa de cartón, que se convertiu no edificio onde vive Mariña, a protagonista do libro. A rapazada participante de tardes, convertíronse en pintores e pintoras de brocha gorda para decorar o edificio… Unha vez rematada a obra, vimos que todo o bloque estaba cheo de inquilinos. Así que durante un ratiño, fomos abrindo as portas de todos os pisos e coñecendo as historias de vida que estaban alí agochadas… Eran historias moi, pero que moi diferentes… pero tiñan algo moi importante en común? Animádesvos a adiviñar??