Expertos alertan da urxencia de fomentar a actividade física para combater a obesidade na infancia | Universidade de Vigo\nExpertos alertan da urxencia de fomentar a actividade física para combater a obesidade na infancia\nDesenvólvese en Pontevedra o XV Congreso Internacional de Ciencias do Deporte e da Saúde\n16 conferencias integran o programa dun foro que reúne 200 persoas\nBenavides, Soto, Fernández Lores e Arufe\nO profesor da Universidad de Cantabria Oliver Ramos\nArufe falou da experiencia de gamificación que desenvolveu a partires de 'Fortnite'\nO profesor da Universidad de Granada Isaac Pérez\nJosé Luis García Soidán, xunto ao responsable da conferencia de apertura, Antonio Fraile\nEduardo Muñiz DUVI Pontevedra 08/11/2019\nPreto do 20% dos nenos e nenas que cursan educación primaria no conxunto de España presentan sobrepeso e outro 15% padecen obesidade. Este foi un dos datos que se puxeron sobre a mesa para incidir na importancia de promover a actividade física na infancia na primeira xornada do XV Congreso Internacional de Ciencias do Deporte e da Saúde. Impulsado polas universidades de Vigo e A Coruña, o Concello de Pontevedra e a asociación Sportis, este congreso reúne, este venres e sábado, preto de 200 persoas no Pazo da Cultura, co propósito de afondar en aspectos como as “novas urxencias” da educación física escolar, as vinculacións do deporte coas estratexias de aprendizaxe ou a planificación de exercicio físico en pacientes oncolóxicos.\nEspecialistas, investigadores, estudantes e profesionais de diferentes partes de España, pero tamén de Colombia, México, Chile e Arxentina asisten a este congreso que reúne no seu programa 16 conferencias centradas nos eixos da educación física, a saúde, o deporte, o rendemento e a nutrición. Na mañá deste venres, este congreso internacional foi inaugurado polo alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores; o vicerreitor do campus, Jorge Soto, o xefe provincial de Deportes da Xunta de Galicia, Daniel Benavides; o profesor da UDC e director xeral do congreso, Víctor Arufe, e o presidente do comité organizador e profesor da Facultade de Ciencias da Educación e do Deporte, José Luis García Soidán. Todos eles puxeron en como, despois de 15 anos este congreso é xa “un referente”, que pon o foco “na actividade física, a saúde e, por extensión, o benestar de todos nós”, como salientou Soto. Na súa intervención, o vicerreitor puxo de relevo a importancia de que “estas tres palabras” formen parte da axenda de todas as institucións para facer fronte a problemáticas como o sobrepeso e o sedentarismo, xa que “unha parte importante das respostas están no deporte na actividade física”, como salientou Soto. Nesa mesma liña, Fernández Lores, puxo de relevo a importancia que o Concello outorga á promoción da actividade física, aspecto no que tamén incidiu Benavides, quen defendeu “a promoción do deporte” como unha das “obrigas das administracións”.\nA “urxencia” de impulsar a educación física nas escolas\nEntre os conferenciantes nesta primeira xornada atopábase o investigador da Universidad de Cantabria Oliver Ramos, que centrou o seu relatorio nas “novas urxencias da educación física”, motivadas polas “taxas desbordantes” de obesidade e sobrepeso na infancia. Ramos sinalou ao sedentarismo como “o factor con máis incidencia” nestas problemáticas e alertou nese senso de que a este problema se lle suma “o abandono da actividade física que se produce na adolescencia” e o feito de que os nenos e nenas con sobrepeso e obesidade terán maior tendencias a “ter estes mesmos problemas na súa vida adulta, con todas as enfermidades asociadas”. Para combatelas, Ramos defendeu a necesidade dunha “educación física centrada na saúde”, dando conta na súa conferencia da experiencia que levou a cabo como docente dun centro de primaria en Cantabria, onde a través dunha reorganización de horarios logrou que nenos e nenas conten “cunha hora de educación física ao día”. Algo que ao seu xuízo é “absolutamente necesaria”, tendo en conta que a OMS recomenda “cando menos 60 minutos de actividade física ao día” e que “oito de cada dez nenos non fan actividade física fóra dos centros educativos”.\n‘Xogo de Tronos’ ou ‘Fortnite’ para motivar cara o exercicio\nEntre as conferencias desta xornada figuraba tamén que a Arufe centrou na iniciativa pola que esta semana era recoñecido co Premio á Innovación Educativa Simo á mellor experiencia de gamificación. Valéndose do videoxogo Fortnite, no que unha serie de xogadores compiten por ser os últimos superviventes, Arufe desenvolveu unha actividade “na que simulamos as dinámicas do xogo”, e na que, empregando pelotas de espuma, as e os participantes compiten tamén por ser os últimos en ser eliminados, aínda que neste caso, explica, promovendo “a cooperación, a cohesión de grupo, o respecto e a tolerancia”. Trátase, sinala, dunha proposta que “unha rede de 25 profesores” levou ás súas aulas en centros de primaria e secundaria e que “motiva moito ao alumnado cara a práctica de exercicio físico”.\nMotivar ao seu alumnado foi tamén o que levou ao profesor da Universidad de Granada Isaac Pérez a desenvolver unha experiencia de “gamificción”, na que fai uso da “adaptación dunha referencia fílmica para construír experiencias de aprendizaxe realmente significativas e enriquecedoras”. Na súa conferencia, Pérez deu conta de como fixo uso de series como Xogo de Tronos para desenvolver as competencias das súas materias. “Os alumnos distribuíanse por casas e tiñan que tentar lograr o trono de ferro”, relatou Pérez da iniciativa que levou a cabo o pasado curso e na que, por unha banda, as e os participantes tiñan que realizar actividade física para “moverse dun territorio a outro” e, por outro, mostrar “as evidencias da aprendizaxe que desenvolveron ao longo do camiño para poder gañar as súas batallas cos outros reinos”.\nDous días, 16 conferencias\nO congreso que abriu unha conferencia do profesor da Universidad de Valladolid Antonio Fraile sobre a importancia da avaliación formativa na educación física, trata tamén nesta primeira xornada temáticas como o desenvolvemento da intelixencia a través da actividade física ou as necesidades psicolóxicas básicas no deporte. Xa o sábado, terán lugar outras oito conferencias, centradas no deporte escolar, o adestramento en deportes de equipo, os programas de exercicio físico en persoas con sobrepeso e obesidade ou as dietas das e os deportistas. Entre os relatorios desta xornada figuran tamén o que a investigadora do Instituto Profesional de Educación Física y Cáncer Aida Tortola centrará na planificación de exercicio físico en pacientes oncolóxicos ou que Ismael Fernández, da Hannover Medical School, dedicará á aplicación de termografía infravermella na prevención o seguimento de lesións.


Lucía Pérez en concierto en Riveira | Turismo Galicia\nLucía Pérez en concierto en Riveira\nLucía Pérez chega a Riveira para presentar as súas cancións nun concerto didáctico orientado ás novas xeracións\nLucía Pérez entrega o Premio Panxoliña de Nadal en Riveira este venres\n• A artista do Incio estará en concerto este venres 26 de febreiro ás 20.00h no Auditorio Municipal da capital do Barbanza.\n• Acompañada de Chema Purón, Xavier Vizcaíno e David Taboada, entrega o Premio Panxoliña de Nadal ao Colexio Grupo de Riveira.\n• O concerto é con entrada libre até completar aforamento.\nXa pasaron trece anos desde que Lucía Pérez (O Incio, 1985) publicou o seu primeiro álbum “Amores y amores” que logrou o Disco de Ouro Galego. Cinco anos antes, viamos como Lucía representaba a España en Eurovisión co tema “Que me quiten lo bailao”. Tras presentar o seu último disco, titulado “Quitapenas”, Lucía Pérez presentou unha composición propia do Nadal: “A festa do Belén”. Por mor deste novo tema, Lucía e o seu equipo tiveron unha idea: “Por que non expomos un concurso entre os escolares de Galicia, para que interpreten eles mesmos a súa panxoliña de Nadal?”. Entre ducias de vídeos presentados e tras unha dura deliberación, finalmente o colexio gañador é CEIP Plurilingue O GRUPO de Riveira.\nO venres 26 de febreiro ás 20.00h, o Auditorio Municipal de Riveira vestirase de gala para recibir a Lucía Pérez xunto con Chema Purón, Xavier Vizcaíno e David Taboada, nun concerto didáctico aberto ao público. Previamente, Lucía estará a partir das 12.30h no Auditorio para realizar a entrega do premio “Panxoliña de Nadal” aos alumnos de 5º e 6º de Primaria. Lucía xunto co seu grupo, compartirá con eles a súa experiencia musical: todo o traballo, esforzo, dedicación e sacrificio que supón traballar no mundo da música e todo aquilo que o rodea. Este certame, que se celebrou por primeira vez en 2015, ten vocación de continuar. Así o expresa Lucía: ”Sorprendémonos coa cantidade de propostas que recibimos dos alumnos dos centros, a implicación dos docentes e a creatividade e talento que desbordan as futuras xeracións”.\nLucía Pérez conta cunha traxectoria de centos de concertos en España, Sudamérica e Europa, viaxando cos seus discos “Volar por los tejados”, “Cruzo los dedos” e o seu último elepé: “Quitapenas”. O concerto está organizado polo Concello de Riveira e producido por Abella Creativa.


La Otra – Creciendo – Balea\nMario Vilariño· 16 Febreiro, 2018 ·0\nNormalmente, á hora de entrar a escoitar un álbum como o que ofrece La Otra tería as miñas dúbidas. Musicalmente, se escoitas sen atención, poderías pensar que estamos ante, unha vez máis, un simple disco dunha cantautora máis, quizás menos coñecida, tentando saír a un mercado feroz e no que hai que facerse sitio a empuxóns. Porque temos esa idea preestablecida. Pero nada máis lonxe da verdade. De feito, La Otra propón tanto a nivel musical como lírico romper con moitas das ideas preestablecidas que temos. Ao noso ritmo, nun proxecto no que a formación debe ser continua e sen cesar para que o día de mañá sexamos mellores con nós mesmos e con aquelas que nos rodean. Creciendo, en resumo. E o resultado é auténtico.\nFalaba antes das cuestións musicais. Ben, en xeral, a liña é bastante clara, xogando coa música cantautor, a trova e, sobre todo, o reggae, creando un resultado soberbio, onde as guitarras impactan, gritan enerxicamente. As baterías acompañan marcando o ritmo, sempre tentando que sexa o máis bailable posible, aínda sen chegar a asoballar. Chamando a un baile lento, sentido, no que cavilar polo camiño.\nNon é un disco, tampouco, sen obxectivos. Creciendo fala da necesidade da colaboración entre individuos, da colectividade, do empoderamento feminino, da sororidade, do feminismo en xeral e da necesidade de avanzar ideoloxicamente. Tampouco resulta sisudo, senón que transmítese todo nunha viaxe polos sentimentos de La Otra. Son moitos, senón en todos os temas, nos que La Otra acerca os pensamentos ideolóxicos necesarios a tratar de forma persoal, acercándonos a ela e permitíndonos empatizar. En Perdóname, a artista canta “Perdóname por no llegar a cada tiempo cada vez que tropezaste”, e tras novas reflexións volve a cantar “Perdóname porque este mundo ya funciona demasiadas veces reproduciendo lo que nos chupa la sangre”, entre cantos nos que fala de que o seu ritmo de cambio “No para ya”. A través de experiencias persoais, La Otra tenta falarnos de como se da conta de que a realidade e a sociedade reproducen roles nela mesma, e como tenta deixar de lado estas cuestións. Faino, ademais, dende unha postura persoal, tentando que a canción explique os seus sentimentos e as súas experiencias persoais, que a levaron a cometer erros no pasado por como esta sociedade funciona, e como quere saír dese buraco negro.\nLa Otra ofrécenos un disco emotivo, sentimental e co cal empatizar, pero á vez marcado por un destacado mensaxe político moi necesario, culminando nunha obra completa e a destacar, creando aquí un dos, posiblemente, máis destacados albumes estatais deste 2018, e co cal, sen dúbida algunha, todas podemos crecer.


Estás en Opinion Escolainas Vocabulario\n- Hai que acabar co “vale, tío; isto mola; daquilo paso”. ¿Non vos decatades de que moito do que lles dicimos pasa voando por riba das súas cabezas? Ás veces por falta de interese, pero en moitas ocasións porque non nos entenden. Falamos idiomas distintos.\nE conta o que lle pasou traballando coa prensa. Un artigo cultural falaba de que o Mariscal Pardo de Cela morrera decapitado. O alumno preguntoulle en que época sucedera e, cando llo contou, quedou asombrado:\n- Pero, ¿cómo puido morrer decapitado se daquela non había xornais?\nPor un inexplicable cruce de significados coidaba que “morrer decapitado” equivalía a “morrer e saír a noticia en letras grandes” no xornal.\nCalquera docente pode atopar ducias de anécdotas capaces de apoiaren a opinión de Breixo. E non digamos se incluímos a ironía, perigosa arma de dobre fío que hai que manexar con coidado pois é doado que o alumno a entenda como verdade irrefutable (¡díxoa o profesor!). Como cando un pai me ofreceu dous xamóns para que o seu fillo aprobase o inglés de oitavo: eu dixera que un xamón non abondaba para acadar esa meta.\nO meu colega Breixo está embarcado nunha cruzada que acapara toda a súa atención e monopolízalle a conversa. Difícil cruzada, pero importantísima. Para animalo cóntolle unha das miñas primeiras experiencias pedagóxicas, cando dedicaba as tardes a darlles clases particulares a alumnos con dificultades. E faleille de Antón, tímido e lento, unha cousa consecuencia da outra, supoño. Non era quen de comprender aquilo tan sinxelo de “suma por diferenza igual a diferenza de cadrados”. Sabía dicir a lei de memoria pero, á hora de resolver un exercicio práctico, non era capaz. Despois de preguntarlle se entendía perfectamente o enunciado e ante a súa resposta afirmativa, decidín comprobalo e, como resultado da miña pescuda, cambieillo: “suma por resta igual a resta dos cadrados”. Nunca esquecerei o momento no que se fixo a luz naquela cabeza, unha luz capaz de cambiar a fasquía da persoa, unha luz alegre e bulideira que viña dende moi dentro, tal vez dende un abismo vencido pola palabra.


"A poesía de Xela Arias acelera o pulso como a música"\n15 noviembre 2021 18:19 h.\nTeresa Cuíñas. JAVIER CERVERA- MERCADILLO\nTeresa Cuíñas, é xornalista, e investigou a relación de Xela Arias coa escena musical máis que ninguén. E é a co- comisaria de 'CantáMola en galego'\nXerais acaba de publicar ‘Cancións’ recompilando todas as letras que Xela Arias escribiu para o grupo de rock Desertores. Para iso serviu tamén este ano dedicado á poeta, para recuperar as súas cancións.\nE se cadra para moitísima xente isto é unha sorpresa. Porque nin sequera a propia autora lle deu demasiada difusión. Moi poucas persoas coñecían que existía este material, así que apenas fora lido. Efectivamente este ano foi a oportunidade de sacalo á luz co motivo feliz do Día das Letras Galegas.\nVostede é a autora do prólogo deste libro porque a recuperación destas letras, algunhas inéditas, partiu da súa investigación sobre a relación de Xela Arias coa música.\nEla foi unha autora moi celosa do seu material. É sabido que hai máis libros inéditos da súa autoría, mesmo algún poemario que quedou finalista nalgún concurso importante, pero que ela decidiu non publicar. No caso das letras de cancións pasa algo parecido. Hai máis, pero dalgunhas, por exemplo, a autoría non é fácil de determinar ao cento por cento. Así que o que decidimos foi publicar as letras que xa foran recollidas nos discos e outras inéditas que ela lle entregou ao grupo, pero que non se incluíron nos dous discos que publicaron naquel momento. Respectamos desta maneira escrupulosamente a vontade da autora de que se coñeza só o que ela quería que se coñecera.\nEra unha roqueira, como di a súa biógrafa Montse Pena?\nAbsolutamente. A min, que as roqueiras me gustan moito e que algunha vez soñei con ser tamén unha, latéxame forte o corazón cando leo a Xela Arias. Porque si que o era: de actitude, de corazón, de sensibilidade e de apariencia.\nAutora moi do seu tempo, moi marcada polo espazo e polo momento no que viviu, mostrouse crítica co que se deu en chamar "a movida viguesa»", da que, pese a todo, parece ser filla.\nEla é crítica con iso como o era con todo. A súa reflexión sobre o mundo e sobre todo o que a rodeaba era sempre dende un punto de vista crítico. A movida non ía ser menos. Tampouco podemos esquecer que ela estaba posicionada na órbita da cultura galega e a movida estaba bastante distanciada dese ambiente. A maiores, vía moita pose en todo aquilo. Pero claro que é filla do seu tempo. Era unha muller que quixo probalo todo. Dá a sensación de que non se cortaba para nada e de que metía os fuciños nun montón de sitios como poucas se atrevían. Eu penso que non hai moitas como Xela. Non sei se fixo todo o que lle apeteceu, pero dende logo cabe pensar que actuou con moita liberdade.\nLiberdade e rebeldía. "A rebelión, onde se encontran a poesía e o rock, é unha teima dotada con idéntica carga explosiva", escribe no prólogo de Cancións.\nÉ así totalmente. Volvemos á actitude crítica ante o mundo, ao non aceptar as cousas como veñen, á protesta. Ao tempo é unha autora contraditoria, como se apreza nos seus propios versos. As súas cancións, por exemplo, son moi canónicas. Axústanse a esa rebeldía do rockeiro, do vou no coche a toda velocidade, da perdición dos bares, da perdición dos amores, da noite, das adiccións... Parece que quere cumprir con todos os clixés. Pero tamén deixa aquí plasmadas a súa intimidade e a súa coraxe. Quero dicir que tampouco é ningún disfraz: ela entra na música con todo o que ela é. Que os versos das cancións non son tan alambicados como os dos poemas, non. Que as metáforas non son tan audaces, seguro. Que a sintaxe e a gramática non están tan tensionadas, por suposto. Pero hai pegadas de todo iso nas cancións.\nDende Lou Reed, Chick Corea ou Juan Eduardo Cirlot, como referencias documentadas, ata esa teima final por facer unha versión musicada do seu último poemario, non se pode entender a Xela Arias deixando a música á marxe.\nNon. Forma parte da súa pulsión creativa: dende a inspiración ata esa forma de construír os versos e esa búsqueda constante do ritmo. Ten unha sonoridade tan potente que, cando a les, todo retumba na cabeza. É moi evocadora. Paréceme que consegue esa aceleración do pulso e do sangue que sentes cando escoitas unha canción que che chega á alma. Xela provoca esa electricidade que provoca a música. Goza desa potencia.\nCancións presentarase en Culturgal [26-28 de novembro], onde tamén estará a exposición ‘CantáMola en galego’, da que é comisaria xunto a Pepe Cunha. Este proxecto é un encargo do Concello de Pontevedra a Pepe Cunha.\nComo somos amigos, compartimos esta tolemia pola música e xa tiñamos feito algunha colaboración xuntos, convidoume a participar. A idea era facer unha exposición, destinada á mocidade, que mostrase que a música en galego era unha realidade moi viva. Centrámonos en facer unha compilación dos fitos dos últimos 20 anos e descubrimos que había moito máis do que imaxinabamos. E felizmente xa está quedando incompleta. Agora mesmo está xirando polos institutos e efectivamente estará en Culturgal. Tamén estivo no MUMi, o encontro transfronteirizo de músicas de Galicia e Portugal. Queremos falar de normalidade. Desgrazadamente a nosa cultura enfronta moitas dificultades neste sentido, a máis importante relacionada cos prexuízos que seguimos arrastrando. Aquí o que se trataba de mostrar é que unha canción pode ser tan mala ou tan boa en galego, en inglés ou en rumano. Hai que conseguir que o público se achegue con total naturalidade ao que cantan Grande Amore ou as Tanxugueiras\nVuelve a Italia el niño superviviente del teleférico secuestrado por su abuelo\nPablo Piñeiro presenta o seu monólogo con moito amor e con humor\nBelén López 04/12/21\nAlexander Vórtice: "Todo verso é trincheira"\nBelén López 03/12/21\nSargadelos reabre en Madrid una "embajada" de su modo de crear artesanía


Campus de Ourense - DUVI - Diario da Universidade de Vigo\nComezo > Campus de Ourense\n'Videogamificación e sexualidades' celebrarase os días 28 e 29 de novembro\nUnhas xornadas para avanzar na igualdade na industria do videoxogo\nOrganizadas por profesoras de Ciencias da Educación e de Enxeñaría Informática\n“A industria do videoxogo segue lonxe dos estándares de igualdade que debería manter”. Tendo en conta esta premisa e a importancia dos videoxogos no ocio e na formación na sociedade actual e co obxectivo de contribuír a mudar o papel da muller neste sector, as profesoras María Isabel Doval, da Facultade de Ciencias da Educación, e Alma Rodríguez, da Escola Superior de Enxeñaría Informática, organizan os días 28 e 29 de novembro as xornadas Videogamificación e sexualidades: identidades, xéneros e discursos interactivos. Consecuencias para a industria e a educación.\nxoves 16 de novembro de 2017\nA terceira das andainas deste curso celebrarase o día 18 de novembro\nAs rutas culturais continúan cun paseo polos ríos de Mondariz\nArredor de 80 persoas participarán no percorrido\nA programación de rutas culturais que este curso organiza a Área de Benestar, Saúde e Deporte da Universidade de Vigo continúa este sábado, 18 de novembro, cunha andaina polos ríos de Mondariz. O terceiro dos roteiros que se celebran consistirá “nun percorrido moi suave e precioso, sempre camiñando á beira do río e gozando da paisaxe da zona”, segundo explica José García-Calvo, Willy, coordinador das rutas desde o campus de Ourense.\nCo obxectivo de ver como se articula a asistencia sanitaria en emerxencias\nAlumnado do Programa de Maiores coñece a base do 061 en Piñor\nA visita xa forma parte da programación anual deste ciclo\nUnha das características do Programa Universitario de Maiores no campus de Ourense é que ofrece ao seu alumnado a oportunidade de realizar diferentes actividades fóra do eido universitario que teñen como obxectivo que coñezan in situ institucións, servizos, empresas e espazos de diverso tipo. No marco desta aproximación á contorna, este xoves un grupo de estudantes sénior do campus achegouse á base de Urxencias Sanitarias de Galicia-061 no Hospital de Piñor.\nO prazo para inscribirse na competición está aberto ata o día 21 de novembro\nSen argumentos para non apuntarse á V Liga de Debate\nPode participar alumnado dos diferentes centros da Universidade de Vigo\nA Liga de Debate da Universidade de Vigo está de novo en marcha. O alumnado dos diferentes centros interesado en participar xa pode inscribirse na súa quinta edición. Dirixida desde a Facultade de Dereito do campus de Ourense polo profesor de Filosofía do Dereito Pablo Raúl Bonorino, a actividade volve un ano máis a apostar por fomentar entre os estudantes a capacidade de diálogo, de argumentación e de debate co obxectivo último de mellorar as súas capacidades, habilidades e formación.\nAmparo Moreno pechou este mércores o ciclo 'Pensar o Cine' cunha conferencia sobre este tema\nPara rematar, unha reflexión sobre a toma de decisións importantes sobre sexualidade por parte das adolescentes\nA iniciativa contou nesta novena edición con oito sesións sobre problemáticas relacionadas co xénero\nDesde o pasado 4 de outubro e de xeito aproximadamente semanal, a novena edición do ciclo Pensar o Cine suscitou entre o alumnado da Facultade de Dereito asistente ás súas sesións a reflexión e o debate arredor de temas de actualidade relacionados coa sexualidade, a muller e a igualdade. Este mércores a actividade clausurouse abordando a cuestión da toma de decisións transcendentais sobre a súa sexualidade no caso das adolescentes.\nA Facultade de Historia acollerá o día 24 unha xornada sobre os catro grandes elementos\nUnha visión do mundo que vai alén da xeografía\nExpertos de diversas disciplinas falarán de diferentes aspectos da terra, da auga, do aire e do lume\nAproximadamente cada ano, a Área de Xeografía Física da Universidade de Vigo organiza na Facultade de Historia unha xornada que ten como obxectivo que o alumnado do centro “coñeza outras visións sobre o mundo no que vivimos”, tal e como sinala Miguel Ángel Álvarez, investigador desta área e organizador xunto a Elena de Uña desta actividade. Neste ocasión, a cita reunirá o día 24 de novembro a expertos procedentes de diversas áreas para abordar aspectos relacionados cos catro grandes elementos.\nA ferramenta pretende mellorar a información ao público de catro xacementos romanos\nAlumnado de Historia pon a proba a primeira versión da aplicación que se está a realizar no marco do proxecto europeo CrossCult\nCon visitas aos balnearios de Lugo e Chaves que participan na iniciativa\nA Facultade de Historia do campus de Ourense e a Escola de Enxeñaría de Telecomunicación do campus de Vigo participan con outros dez socios no proxecto europeo CrossCult. Nel, investigadores e investigadoras da área TIC, das ciencias sociais e as humanidades únense para, aproveitando a tecnoloxía da web semántica, fomentar a reutilización de contido dixital que xa existe para diseminar a cultura e a historia. Alumnado da Facultade de Historia está a colaborar este mes na iniciativa pondo a proba a primeira versión da aplicación que se está creando na Universidade de Vigo no marco deste proxecto, que conta con financiamento do programa H2020 da Unión Europea.\nA iniciativa é unha das novidades da programación deste cuadrimestre no campus\nO programa 'Deporte e Muller' arranca con actividades de solo pélvico e ioga\nEstá destinado a mellorar o benestar físico e mental das participantes\nEntre as novidades da programación da Área de Benestar, Saúde e Deporte da Universidade de Vigo está este cuadrimestre a posta en marcha no campus de Ourense dunha iniciativa que, baixo o título Deporte e Muller, propón un programa de actividade física e exercicio dedicado exclusivamente a este colectivo. Cada semana, as mulleres interesadas poden unirse ás sesións que se desenvolven na Ludoteca e nas que nas que na actualidade se realizan actividades de solo pélvico e ioga, estando previsto a ampliación a defensa persoal.


Como se nacese aquí\nEste texto, que máis ca un artigo é un relato breve, escribino en 2001 para a Revista de Estudos Miñoranos, dentro da sección "O meu Val Miñor" e refere a miña relación co lugar no que vivo hoxe, Peitieiros. Estes días foi publicado na web do Instituto de Estudos Miñoranos.\nComo se nacese aquí.\nComo se nacese aquí levo o nome da avogada dos imposibles á que miña nai se encomendou unha madrugada de chuvia. Unha madrugada en que Peitieiros botaba os fogos da festa do patrón, a festa cristianizada da exaltación da recolleita e a vendima. Porque fun nacer o día do patrón, e vin a luz por primeira vez mentres homes e mulleres que hoxe son os meus veciños percorrían o adro agradecendo a Deus a boa colleita de millo, uvas, castañas, patacas, rabaquetas ... e tantas outras cousas.\nNon sei por que viñemos parar a este lugar do sur, non sei iso como non sei por que nacín onde meus pais naceron, nin por que ao pasar os anos, e despois de adaptarme a outras cidades, a miña vida deu un xiro radical para devolverme ao sur, ao lugar por onde corre o río Morgadáns co que tantas veces me identificaría.\nAntes diso, e durante moito tempo, Peitieiros era o refuxio da guerreira, único lugar do mundo en que as rosas nacían no mes de decembro para regalar á miña alma unha paz inexistente. Confundíame co río chegando tan manso ao mar para logo revolverme e rebelarme contra os cons da costa que baixa cara a Viana, de onde o meu sangue vén.\nAínda antes de me dar en adopción a estas terras do Miñor, xa procuraba nelas o paraíso necesario para quen se entrega a miles de guerras cada día. E atopábao. En calquera lugar desta aba da Serra do Galiñeiro atopei o acougo que me faltaba e fun construíndo un imán que me atraeu definitivamente cando mudou o vento e tiven de pechar as portas da casa compostelá para alicerzar unha nova casa no mesmo lugar en que o día en que nacín caían as canas dos foguetes da festa.\nA memoria loitou por recuperar as lembranzas da nenez no Val Miñor, pero tantas guerras crearan a estratexia do esquecemento e tiven que volver repasar cada lugar e, ás veces, cada rostro, algúns xa irrecuperables.\nVolver polos camiños de Prado cara ao Aloia, ou polo curso do río cara a Murxido, volver polos camiños de Gonda, San Roque, Peroleira, San Cibrán, VIlaza, A Torre ... Volver para me dar conta de que son moitos os tesouros que agocha a terra que nós pisamos, este lugar fermoso como poucos e tan descoñecido.\nAínda hai pouco, estando lonxe de Galiza, fixen o que fago tantas veces cando me preguntan de onde son. Podería responder que son de Vigo ou do sur da provincia de Pontevedra, e o meu interlocutor quedaría satisfeito. Pero eu sempre respondo que son de Gondomar, só para comprobar a estrañeza do outro e como un grande interrogante se debuxa no seu rostro.\nFágoo a propósito, só para ter que falar de Gondomar e poder dicir que aquí se atopa un dos pazos máis fermosos de Galiza, cuns xardíns que poderían constituír un magnífico xardín botánico. Ou para dicir que aquí naceu un dos homes máis ilustres da súa época: D. Diego Sarmiento de Acuña, Conde de Gondomar, primeiro embaixador do estado español en Londres, que tivo para si a encomenda de defender os dereitos pesqueiros dos nosos mariñeiros con máis orgullo e mellor empeño có de moitos políticos de hoxe.\nOu para dicir que somos un dos lugares de Galiza poboados desde o principio dos tempos como o certifica a nosa ricaz toponimia, e como o explica a benignidade do noso clima e a xenerosidade da terra.\nOs nomes de lugar, que tan marabillada me teñen. Durante anos pregunteime cal era a orixe de Peitieiros, pensei en varias posibilidades, e mesmo creo que cheguei a saber cal é a súa verdadeira orixe, pero, sen dúbida, a explicación que máis me convenceu foi a que me deu unha amiga. Aquí, neste lombo de terra que as augas forman ao converterse en ríos, as mulleres, que adoitaban levar os cabelos extremamente longos, baixaban cada tarde ao río, o amado río, para peitear os seus cabelos cos cardos que foran recollendo polo camiño. E de aí, dese acto ritual de peitear os cabelos no río, vén o nome desta parroquia.\nO Val Miñor foi sempre o meu lugar de acougo e de paz, por iso non houbo dúbidas cando o regreso, só podía retornar aquí, e aquí quero que medre o meu fillo, aquí quero que reciba en herdanza esa lingua agochada, que se vai desfacendo co paso dos anos, como o seixo que a rodea, esa lingua en que por veces aínda podemos escoitar a fermosa fonética do sur de Galiza e ese vocabulario que nos identifica e permite que nos recoñezan alá onde imos.\nTamén eu quero para min esa lingua, e será especialmente fascinante poder escoitala despois da derradeira viaxe, cando xa non sexamos nada máis ca cinzas, cinzas enterradas ao pé dun castiñeiro no camiño que sobe ao Curro Vello, un castiñeiro vello desde o que poida seguir vendo o mar.\nAsí llelo deixei escrito.\nComo escrito queda, estrado por tantos poemas e libros, o meu amor por esta terra. Desde o primeiro libro, que comecei a escribir nos anos oitenta, un libro en que se recollen moitos textos que falan do afastamento do mar, do afastamento da benignidade destas terras, instalada nunha cidade de pedra en que o orballo, a poalla, está presente a cada hora e apenas se pode adiviñar o sangue do sol no caer da tarde.\nLibro tras libro ata redefinir o concepto de Sur, sur deste país, da nosa terra, da nación á que pertencemos, lugar de alfándega que foi camiño de exilio e rota de pobreza, río de dor que meu avó atravesou tantas veces, só por se recoñecer noutro sotaque distinto.\nE entre o río e o mar a miña herdanza e este lugar pequeno, tan inmensamente grande, en que me oculto. De onde xa non son capaz de saír, porque me pesan os pés e todos os camiños me parecen longos, extremadamente longos, porque só levan a lugares distantes, fríos e sen luz.\nComentarios (2) - Categoría: textos editados - Publicado o 05-09-2012 22:14\nReflexión sobre a poesía galega nos 90\n?É innegable a presencia da muller, o seu incremento numérico, a calidade da súa produción, a innovación á que está sometendo a poesía desde unha óptica feminista que afecta aos temas tratados e a forma en que se tratan: o amor, a recuperación das antepasadas, en coherencia coa reivindicación do papel da muller, a linguaxe non sexista ... Sen embargo teño pánico da alegría con que en ocasións se fai referencia a este feito, como algo consolidado e acadado, como o final da loita pala adquisición\ndun nicho poético. E penso que non se trata diso e que aínda hai moito que facer, porque aínda non somos tantas, ... E ese feito de encaixonarnos, "poesía de muller" , falar da poesía producida por mulleres como representativa da liña poética de "poesía de muller", e que estas mulleres non aparezan despois cando se fala doutras liñas poéticas, é un ha sensación estraña de ghetto, de nicho poético ao que somos destinadas sen poder competir coa universalidade dos poetas da nosa literatura, homes, mulleres ou androides. Estamos aquí e queremos compartir opcións poéticas con homes e mulleres, queremos feminirrevolucionar o mundo da poesía e está molo facendo, e tamén queremos ser consideradas polo que dicimos e polo que escribimos, sen que entren en combinación outros parámetros innecesarios.?\nFragmento do artigo ?Poesía nos noventa? publicado en 1997 en Vento do Leste. Revista de Cultura, Arte e Sociedade, número 4, nas páxinas 17-18.\nRecupéroo hoxe porque foi recompilado no Dossier Autopoéticas da páxina www.poesiagalega.org, dentro do apartado poéticas grupais na páxina 294.\nDebo dicir que sigo afirmando o que entón dicía (hai quince anos en plena década dos 90), e que subliño de novo ese termo que inventaba entón: feminirrevolucionar. Neste caso feminirrevolucionar a poesía e ... todo o que se poña por diante.\nNa foto, de esquerda e dereita: Rafa Villar, Emma\nCouceiro, Yolanda Castaño, Marta\nDacosta, Eduardo Estévez e Paco Souto\ntras un recital realizado na Aula de Cultura\nComentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 29-08-2012 10:00\nManuscrito en Caderno da Crítica\nHai uns días, Ramón Nicolás convidábame a enviarlle un manuscrito para unha nova sección do seu Caderno da Crítica. Aceptei gustosa e días despois preparei algún material para enviarlle. Nese material estaba a primeira versión manuscrita do poema que ten por primeiro verso ?non foi suficiente?, publicado en Acuática Alma o pasado decembro de 2011.\nComo se pode ver na imaxe o poema está escrito case de corrido, con algunhas riscadelas que mostran a vacilación no momento da escrita. Como sempre que escribo a man consta a data en que o fixen, neste caso 24 de marzo de 2008. Hai algún tempo comecei anotar tamén datos significativos, neste caso o motivo que deu lugar ao poema, un asasinato horripilante dunha muller. Terrorismo de xénero.\nAlgunha das veces que lin este poema en público dixen que o seu tremendismo non tiña nada de esaxerado, pois a realidade fora aínda moito máis cruel. E a nota que figura ao lado da data, dá conta diso.\nAté chegar á súa forma definitiva, mais desta volta sen manuscritos que o demostren, houbo aínda algúns cambios, como se pode ver na versión publicada definitivamente. Vicio de autora, que pasa e repasa e nunca está conforme, a pesar de que moitos poemas sexan escritos dunha tirada.\nSó me resta agradecerlle a Ramón Nicolás esta fermosa iniciativa, este vernos un pouquiño máis por dentro, a través da nosa caligrafía e as nosas dúbidas.\nComentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 14-08-2012 13:10\n1964 Día das letras por Castelao\nHai uns meses pedíronnos desde a AELG un breve texto, 70 caracteres incluíndo os espazos, para realizar unha colección de carteis ilustrativa e conmemorativa do 50 aniversario do día das Letras Galegas. O proxecto naceu pola colaboración de distintas entidades, entre elas a Academia Galega, a AELG, a asociación de libreiros, deseñadores, etc.\n"As palabras e as imaxes son os lugares da cultura, esa é a masa que nos une. Porque somos as letras que lemos e as nosas son as que nos escriben, as que nos describen, as que nos pensan e nos fan pensar; son as que din quen somos, como galegos, tamén como individuos.\nSomos o que lemos e estas son as Letras que nos fixeron, as que aínda nos fan."\nEste é un fragmento do manifesto As letras que nos fixeron co que se abre esta publicación e que foi escrito conxuntamente por Marcos Dopico, presidente da Asociación Galega de Deseñadores DAG, Cesáreo Sánchez Iglesias, presidente da Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega, Jacobo Bermejo, presidente da Asociación de Empresarios de Artes Gráficas de Galicia, Manuel Bragado, presidente da Asociación Galega de Editores, Xurxo Patiño Pérez, presidente da Federación de Libreiros de Galicia, María Xesús Álvarez, presidenta da Asociación Profesional de Bibliotecarios Municipais de Galicia, Olimpia López Rodríguez, presidenta de Anabad-Galicia.\nA min correspondeume escribir un texto pequeno sobre Castelao e eu quería condensar nel a obra de quen non pode ser resumido. As frases que escribín teñen esa medida exacta: 70 caracteres con espazos. A penas unha ducia de palabras. Entón pensei en xogar cos significados das palabras procurando que a combinación das súas referencias desen unha imaxe aproximada do que o Irmán Daniel foi para as galegas e os galegos. Foi difícil. Se cadra non o conseguín.\nEste foi o resultado. Un cartel deseñado por Javier Pérez López e cinco significados centrais: amor, idea, obra, pobo, Galiza.\nNeste enlace pódense descargar os cincuenta carteis.\nComentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 19-05-2012 19:51\nVinte puntos de fuga\nSegundo recolle Teresa Seara, editora deste volume, na súa introdución, en 2006 a editorial El perro y la rana propúxolle publicar en papel a antoloxía realizada para a revista virtual Enfocarte, engadindo catro autores máis. Deste xeito publicouse Veinte puntos de fuga, poesía gallega contemporánea en 2011, en Caracas.\nHai uns meses, as e os autores agardabamos coñecer a publicación, unha vez que esta lle chegase a Teresa Seara, mais aínda non foi recibido por ela ningún volume, e por tanto tampouco por nós, as vinte autoras e autores que figuramos no libro, como o título anuncia.\nMais nestas voltas que o mundo dá, sucedeu que un compañeiro do sindicato, Manuel Mera, estivo en Venezuela e alí foi agasallado coa tal antoloxía, que viaxou na súa maleta ao noso país. É así como chega a min este exemplar, da man de Manuel Mera.\nO meu xeito de compartila é colocar aquí a súa portada e deixar escrito o meu desexo de que non tarden moito en chegar os exemplares que todos queremos ter. E agradecerlle a Manuel que me permitise coñecela antes que os demais.\nCon esta autopoética ábrese a escolma de poemas da miña autoría:\nComa esa fonte, esa que nace nunha volta do camiño, baixo un castiñeiro.\nA auga nace fría, moi fría, e percorre a pedra até chegar a unha folla de magnolio desde a que cae en fervenza contra o chan. De onde virá esta auga? Sei que vén de lonxe, dunha mina profunda no monte e que percorreu un longo camiño, entre a terra e as raíces, oculta á luz e ao coñecemento. Sei que naceu do paso do inverno, das chuvias que atravesaron a cúpula vexetal e empaparon a terra, empuxando os pequenos gomos ocultos.\nSei que escavou o seu leito unha e outra vez, durante días e días, unha e outra vez, unha e outra vez... sen deterse, buscando un oco para saír á luz e desbocarse, como as eguas que agallopan ese mesmo monte sobre o mar, fronte ás illas.\nComentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 02-05-2012 21:16\nO amigo Xosé Manuel Millán nomeoume na súa proposta para As Escollas electivas. Moitas grazas Millán.\nEu pola miña parte cumprín o encargo que isto significa e realicei a miña propia proposta, achegando novos nomes, despois de revisar os xa citados, procurando agrandar o máis posíbel a relación de autoras e autores que formen parte desta páxina.\nAs escollas electivas é unha iniciativa de Suso Díaz e Maripaz Paz que se puxo en marcha o día en que se cumprían 100 anos do nacemento de Celso Emilio Ferreiro. Segundo eles mesmos sinalan na primeira anotación do caderno:\n"(As escollas electivas) nace (...) coa idea de xunguir aos poetas contemporáneos de Galicia.\nAs escollas electivas é unha inciativa privada, inspirada noutros proxectos similares (que puxo en marcha o arxentino Alejandro Méndez), e que teñen como único fin amosar a poesía dos autores vivos galegos.\nA Suso Díaz e Maripaz Paz, como contribuintes a este proxecto, móvenos o interese que temos pola poesía, e cremos que este é un bo medio para defundir a poética que se está a escribir no país, coa idea de que sexa divulgada e coñecidos os seus autores. É a nosa humilde aportación en prol da lingua, que é o horizonte que nos move, e o vieiro que non queremos perder como seña da identidade do noso pobo."\n«Mais o lume que alampea / xamais o veredes morto».\nGrazas por esta iniciativa.\nComentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 06-04-2012 12:44\nHai uns días falaba da publicación dun poema inédito no 2º número de La revista Áurea do Ateneo de Madrid, que dirixe Miguel Losada.\nCómpre dicir que neste número hai un capítulo para a poesía galega: "Cinco poetas en lengua gallega", no que se recollen poemas de Yolanda Castaño, Marga do Val, Maite Dono, Olga Novo e eu mesma.\nO poema publicado foi o seguinte:\naprendemos a lingua do colonizador\ncomo se fose a nosa lingua propia\nadestrándonos na súa áspera pronuncia\nmemorizando todas as palabras alleas\nque couberon na cunca do leite con galletas\nensarilladas na súa torpe pronuncia\nxogabamos alleas ás nosas propias vidas\nsen nos recoñecer nos lugares que nos rodeaban\nsen entender as voces nos camiños\nfoi un tempo de mundos paralelos\na televisión e a escola construíndo un futuro imperfecto\nunha rúa que se afastaba dos valados e o ouvear dos cans\nno retorno á casa afastada entre os piñeiros\nmundos que non se tocaban\nrealidades diverxentes en que non había espellos\nporque nos pariran protoalbaneis dunha vida nova\nque xurdía da nada e descoñecía\nque, exactamente, a colocara nese lugar do mundo\ncomo espertamos? Picando as pernas nas pugas dos toxos\nou descubrindo a humidade das follas que durmían no chan\ncomo foi? Caendo sobre as laxes do chan no camiño vello\nque levaba a un cruceiro abandonado ou esmagando morotes\nnunha cunca vella tintada de viño?\nbotando sucre nas sopas de cabalo canso mentres o fume\ninvadía o espazo desde o centro da lareira?\narrefriando as papas de arroz coloreadas de canela moída?\nensaiando o amor mentres o frío se ía cravando nos ósos aínda non danados?\nse cadra foi no barolo dos libros que non estaban nos andeis\nporque non tiñan a encadernación de pel que os igualaba\npara adornar o moble a prazos do salón\nou mesmo na soidade urbana nacida nun arrecendo a salitre\nque chegaba nunha volta do vento\nque non podía pulsar os laios das árbores ausentes\ntal vez na humidade dos teus beixos nun xardín botánico calquera\nonde as raíces vexetais profundaban nas nosas entrañas\npara descubrirnos a un tempo\na saiba que nutría a súa altura de sombras reparadoras e cómplices\ncomo maceiras novas enxertadas no estripeiro\nrecompuxemos as células leñosas e comezamos chuchar da terra\npara preñar de flores brancas e rosadas, madurar despois\nbaixo o sol e a chuvia dos presentes sucesivos\naos que nos entregamos\nfoi así?, desaprendendo asperezas e halando\ndo fondo da memoria cada palabra pronunciada para que non escoitáramos?\nfoi así como recuperamos o sanguiño e as ervilles\no tormentelo ou o poexo?\na artesa gardaba o formento e a fariña terceada\naté que erguemos a súa tampa e descubrimos\nque aquel era o pan que nos saciaba\nunha fame vella\nque traíamos herdada na larinxe\ngarda sempre unha presadiña de masa\ne sementa centeo e trigo, millo\npara que a fame amaine\npara que o vento encontre as árbores nas rúas\npara que a rúa teña valados e cans que ouvean\npara que xoguen a seren arquitectos\ndun futuro que entenda as voces dos camiños\nun futuro que se recoñeza\nComentarios (3) - Categoría: textos editados - Publicado o 20-02-2012 12:31\nURBANO é o título do libro dixital editado hoxe mesmo con motivo da celebración do día de Lugrís.\nO colectivo Nave das Ideas realizou esta publicación e pediume un poema para ilustrar o cadro botella e barco. Velaquí o tedes.\nO libro podedes lelo e descargalo aquí.\nUn barco nunha botella\na todo vapor o barco navega\npersegue o seu horizonte\nno mar aberto, profundo\nmar de ondas contra a costa\nde vela inchada o barco navega\no vidro que rodea o seu mundo de mentira\nque nada hai baixo a superficie das augas\nque non hai peiraos en que atracar\nnin cantís, nin ondada\nnin illas para soñar\nsobre as escumas do engano\ne ti que o ves\nna fermosura do barco\nno interior da botella\nese mundo fráxil\na habelencia da man\nque tan ben soubo\nComentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 17-12-2011 11:24\nNON PODEMOS ESQUECER.\nTal día como hoxe, non podemos esquecer.\nEste poema foi escrito para ler no remate da MARCHA EN DEFENSA DO MAR ante as Illas Sisargas, cabo da Hemida de Santo Hadrián. Esta marcha celebrouse en Malpica o 8 de xuño de 2003, convocada por colectivos ecoloxistas e apoiada pola Plataforma Nunca Máis, na conmemoración do día mundial do Medio Ambiente.\nA foto fíxena o 22 de febreiro. Desde finais de novemebro de 2002 comezaron aparecer animais petroleados e mortos, nun auténtico andazo que durou meses e meses.\ná esquerda das areas de Seaia\nsentide o berro que nace do fondo da terra,\ndo mesmo centro do planeta.\nE un berro espiral,\nun arrecendo imposíbel que nos abre a memoria,\nque nos trae a esperanza de loitar contra as serpes,\na liberación da terra\nnas mans do ser humano.\nMirade as Sisargas,\nnas súas pedras nace a risa.\nnon son illas, son\nun tesouro agochado,\nunha hucha herdada por nós\nhabitantes desta terra emprestada.\nunha hucha para a risa do océano\ne as centáureas,\nunha pedra magnética\nque marca o extremo sur dun camiño imaxinado,\ninventado e andado polas lobas do mar,\nas pequenas exploradoras do Atlántico,\nas fillas de Ith, que volve.\nHoxe non é un día máis,\nhoxe é outro día\nna loita contra a serpe,\na descomunal serpe negra da mentira,\na fedorenta serpe negra do capital,\na desprezábel serpe negra dos desleigados.\nA mesma serpe negra que lanzou contra as rochas\no corpo vivo da balea\nnos cantís e nos cons das Sisargas\nnon estará o arao,\nsacrificado no nome da cobiza,\npor iso aquí\ná esquerda de Seaia\nonde os arroaces soñan un mar de peixe,\ncando a mañá camiña cara ao sur,\ndebe continuar a loita\ncontra a serpe e o veleno,\nComentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 13-11-2011 12:20


Os Concellos xa poden solicitar as axudas para a dinamización da lingua galega - Costa da Morte - Que pasa na costa\nOs Concellos xa poden solicitar as axudas para a dinamización da lingua galega\nCosta da Morte quepasanacosta axudas lingua galego campaña\nVén a abrir a Xunta de Galicia, a través da Secretaría Xeral de Política Lingüística, a convocatoria de subvencións para promover o uso do galego desde o ámbito municipal. Unha axudas que servirían para que os Concellos poidan manter os Servizos de Normalización Lingüística, tan denostados nos últimos tempos.\nNa bisbarra están a funcionar colectivamente o grupo de SNL de Carballo, Malpica, Ponteceso e Zas, pero o resto de concellos apenas traballan nesta liña.\nOs municipios que xa colaboran coa Xunta nesta tarefa a través da Rede de Dinamización Lingüística terán prioridade na concesión das axudas. Ademais esta convocatoria de axudas está prantexada para os concellos ou agrupacións de concellos de 3.000 ou máis habitante\nO prazo de solicitude está aberto desde mañá ata o 4 de febreiro e non ata o 5 do vindeiro mes.\nA orde consta de catro modalidades de axuda. A primeira e a segunda están dirixidas a crear un servizo lingüístico a través da contratación de persoal técnico, nun caso para un concello e no outro para un agrupamento de concellos. As entidades locais que xa teñan un servizo lingüístico en funcionamento e queiran mantelo (dotándoo de continuidade) ou reforzalo (contratando máis persoal técnico), poden solicitar a terceira modalidade.\nEstas tres modalidades de axuda inclúen a planificación e o desenvolvemento de actividades de dinamización lingüística, xa que son funcións derivadas da prestación dos servizos lingüísticos. Para aqueles concellos que, malia non contaren con servizo lingüístico, tamén levan a cabo programas de dinamización do uso do galego, a convocatoria inclúe unha cuarta modalidade de subvención.\nA orde de axudas está dotada cunha contía de 520.000 euros. Poderán ser obxecto de subvención as actividades realizadas entre o 1 de xaneiro de 2011 e o 15 de outubro de 2012. Polo tanto, como xa adiantara a secretaría xeral, esta nova convocatoria permite tamén a imputación do gasto de 2011, por mor da anulación da orde de axudas publicada o 4 de marzo de 2011. O prazo de solicitude está aberto desde mañá ata o 5 de febreiro.\nVitaminas para o galego: Convírtete nun mecenas dos medios en galego.\nA Costa da Morte tamén chora a perda de Isaac Díaz Pardo.\nOs Reis Magos coñecen ao Apalpador cos SNL.\nA Costa da Morte ve triplicada a súa inútil Rede Natura


Boborás, único concello da provincia que retrocede a nivel 2 de restricións a partir do próximo venres. Punxín pasa a nivel 3. | Copecarballiño.es\n2, Marzo 2021 Cope Carballiño\nFinalmente confírmase o que viñemos avanzando dende esta emisora de radio, o empeoramento da incidencia acumulada (IA) de novos positivos nos últimos dias no concello de Boborás leva a este concello a retroceder ao nivel 2 de restricións, o nivel intermedio entre o nivel 3 - o máis flexible- no que estaba dende a pasada semana e o nivel 1, o de restricións máis duras.\nAsi o decidíu na reunión semanal o comité clínico que agora asumirá a Xunta para que as novas medidas para Boborás sexan efectivas a partir das 00:00 horas deste próximo venres dia 5 de Marzo. Desta maneira, Boborás será o único concello da provincia que estará en nivel 2, xa que todos os demáis -sen excepción- estarán no nivel 3, incluidos os que se manteñen aínda en nivel 2, como é o caso dos concellos de Punxín e Beade.\nBoborás empeorou hoxe os datos da incidencia acumulada tanto a 14 dias (+ de 250 casos por 100.000 habitantes) como a 7 dias (+ de 125 casos por 100.000 habitantes) e rexistra 7 contaxios activos.\nO cámbio do nivel 3 ao nivel 2 de restricións a partir do próximo venres, e como mínimo unha semana, siñificará o peche perimetral do concello, con mobilidade restrinxida, sen poder sair ou entrar no municipio non sendo con causa xustificada. Ademáis, a hostelería non poderá atender no interior dos establecementos, tan so poderán facélo en terraza.


Xoán Rubia | domingo, 28 de febrero de 2021, 00:30\nE todos á voz de ¡a lavar! puxéronse á faena na crenza de que co lavado sistemático o lustre sairía a relucir logo de frotar arreo. Pois sinceramente creo que a encomenda a estas alturas pode resultar unha misión imposible por moito empeño que poñan algúns en darlle duro.\nTemos unha Monarquía que non atravesa por un bo momento, dende hai tempo, todo hai que dicilo: algo por dentro cheira e delata unha certa podremia dentro da casa, e eu que non son monárquico entendo que isto non é nada bo para un país que pretende estar no lugar dos estados asentados nas modernas democracias, e a Monarquía malia non ser elección democrática debera colaborar en que as cousas avancen por aí .\nHerdamos unha Monarquía imposta e ademais o seu máximo representante empeñouse en adoptar comportamentos nada exemplares por deshonestos e desleais co pobo ao acubillo desa premisa de que o rei mentres é rei é irresponsable, e dicir que non asume compromiso polos seus feitos sexan os que sexan e...pasou o que pasou.\nO pasado 23 tivo lugar o 40 aniversario do intento de golpe de Estado e celebrouse un acto no Congreso dos Deputados co propósito, estou convencido, de lavar a imaxe do exmonarca que non pode pasar a proba do algodón resistindo incluso ao túnel de lavado por tantos “deméritos” acumulados a través do seu peculiar reinado. É normal que os seu fillo na súa intervención o situase no olimpo dos salvadores patrios e lembrase canto debémoslle por librarnos da que nos librou. Os empregados da lavandería usaron ese deterxente pero nin con esas porque na medida en que pasa o tempo ímonos dando conta desa estratexia e semella pouco crible que un golpe de Estado como mandan os manuais o poida frear un rei por moito uniforme que se poña a non ser que exista o convencemento de que aquilo non vai a ningures e mande parar. Hai documentos aínda reservados que cando saian a luz poderán aclarar moitas cousas e quizá poñan a cada quen no sitio que lle corresponde. Xa están tardando.\nPodo entender o desacougo producido nos monárquicos polos deméritos do exmonarca: é natural, o desengano é notorio no resto da cidadanía tamén. O que resulta máis complicado de asumir é ver como vaise, co PSOE á cabeza, a por todas no lavado sen ambaxes da figura do “campechano” e do que representa ancorándose no espírito dunha Transición que xa transitou o seu.\n“Cousas veredes amigo Sancho que farán falar as pedras” dixolle don Quixote ao seu escudeiro e... ¡xa as estamos vendo!\nOpinión ¡ lavar do exmonarca unha Monarquía e non


Carta Xeométrica: Curriculum vitae dunha profesora\nA escola concertada Laia do barrio de San Andreu, en Barcelona pechou boa parte das súas unidades e 73 alumnos quedaron sen centro e 7 profesores no paro. Núria Fusté Massana foi unha desas profesoras que quedou sen traballo e decidiu presentar este orixinal curriculum vitae en vídeo.\nSería posible que en Galicia un profesor presentara o seu curriculum vitae en galego para acceder a un posto de traballo nun centro de ensino privado? Para telo moi en conta.\nEtiquetas: Cataluña, Educación, Normalización, vídeo\nAnónimo 13:15 do 23 de xullo de 2012


O Berce Escola Infantil está especializada na Educación Infantil. Ofrece un servizo educativo regulado, dirixido a poboación infantil entre os 0 e 3 anos(1º ciclo). Para o 2º ciclo(3 a 6 anos) dispón de servizo diúrno complementario.\nEn O Berce Escola Infantil os seus fillos son o máis importante por iso poñemos a súa disposición un sólido proxecto educativo, cun enfoque bilingüe (galego-castelán), un profesorado altamente cualificado e con ampla experiencia, unhas instalacións seguras, un horario amplo e flexible e todo o noso cariño, nun entorno natural e tranquilo. No Berce intentamos facilitar a conciliación entre a vida familiar e laboral.\nTamén somos conscientes de que ai pais que necesitan que atendan os seus fillos durante unhas horas por diversas razóns, por elo, tratamos de cubrir estas necesidades participando na educación dos vosos nen@s e sendo conscientes de que necesitan relacionarse con outros nen@s da súa idade.\nIsto supón dar un valor educativo durante a primeira etapa da vida d@ nen@. Deixando atrás o termino de “gardería” e dando paso á “Escola Infantil”, onde traballamos sobre un proxecto educativo.\nEn O Berce Escola Infantil os nen@s xogan, disfrutan, crean e descobren cousas novas, facendo que cada día sexa unha aventura que os axuda a medrar, e sempre en contacto coa natureza e os animais, nun entorno natural e tranquilo. As primeiras vivencias e aprendizaxes de cada nen@ marcarán a súa personalidade e as súas actitudes durante toda a súa vida.\nPara nós é moi importante converternos nun apoio para ós nen@s e ós seus pais. Isto supón ofrecer ós pais confianza, tranquilidade e transparencia mendiante un trato familiar e próximo no día a día, ofrecendo consellos para a educación e o coidado dos vosos fill@s e toda a información que os pais desexen.\nO noso persoal está altamente cualificado. O equipo docente integrado por mestres e técnicos especialistas en Educación Infantil ten a titulación axeitada e unha experiencia de máis de 12 anos, ademais dunha probada vocación.\nPor elo, o noso persoal non escatima en esforzos para poder levar a cabo o seu cometido coa máxima eficacia; mantendo en todo momento un ambiente alegre, acolledor e de cariño para que todos os nen@s se sintan queridos e atendidos.\nEn O Berce a labor diaria faise dunha maneira individualizada para cada un dos nen@s, apoiándonos nunha relación de colaboración coas familias e no intercambio de información cós pais no día a día e mediante informes trimestrais e sempre que os pais ou ó equipo docente o considere oportuno.\nSemper lectus sociosqu magna a\nLacinia nisi egestas curabitur platea orci, vitae lacinia sapien sagittis himenaeos, at cras torquent consectetur. Tortor aliquet aliquam magna libero commodo lacus adipiscing ullamcorper, vehicula faucibus condimentum lectus cras ad himenaeos. Interdum curabitur adipiscing curae neque tellus sem tempus, gravida integer luctus sem aliquet netus ultrices ac, conubia tincidunt aliquam consequat vulputate vehicula.


Premio Extraordinario da ESO – bibliolucus\nEtiqueta: Premio Extraordinario da ESO\n7 Novembro, 2020 / maghoi / 0 Comments\nA alumna do IES Lucus Augusti, Antía Castro Díaz, acadou o premio de extraordinario educación secundaria secundaria obrigatoria ao rendemento académico corresponden ao curso 2019/20.\nEste premio foi convocado pola Orde do 4 de novembro da Consellería de Cultura, Educación y Universidade. O galardón reflicte o traballo e esforzo realizado e ten máis mérito, se cabe, por ter sido acadado en plena crise.\nDende aquí, mandámoslle os nosos parabéns.\n25 Abril, 2019 / maghoi / 0 Comments\nNo seu momento, xa se informara que un alumno noso, Pedro Ferreiro Rega, conseguira o Premio Extraordinario da ESO (pódese recordar aquí).\nAgora, temos aquí unhas fotos nas que vemos a recollida do premio en Santiago, xunto con outros compañeiros e as autoridades educativas do país.\nE se premes no título da imaxe que vén abaixo, poderás ler a entrevista que lle fixeron, hai uns días, no xornal “El Progreso“.\nPedro Ferreiro Rega, no vestíbulo do centro (Foto: Xesús Ponte. El Progreso).\n8 Novembro, 2018 / maghoi / 1 Comment\nVén de publicarse a listaxe de alumnos e alumnas que conseguiron o Premio Extraordinario da ESO ao rendemento académico, e énchenos de orgullo que un dos nosos alumnos estea entre eles. Trátase de Pedro Ferreiro Rega, a quen, dende aquí, queremos felicitar polo esforzo realizado e o éxito acadado.\nDeixamos, tamén, a ligazón á entrevista que lle fixeron no xornal “La Voz de Galicia” na edición de Lugo, de onde collimos esta fotografía na que posa subido á escaleira da nosa Bibloteca.


O ollo do corvo | Pequenas historias da vida vistas con outros ollos | Paxina 2\nPequenas historias da vida vistas con outros ollos\nPublicado o 22 de Setembro de 2014 por Duncan\nA semana pasada acabo de asinar o contrato de edición do que será a miña segunda publicación de este ano despois do segundo volume d’As Crónicas de Bran. Nesta ocasión trátase dunha novela curta de terror que mistura capítulos oníricos coa desacougante realidade que vive o protagonista da historia. Non podo negar a influencia, unha máis vez, do mestre Poe neste conto que ten lugar nun vello hostal mais, se houbo algo que determinou o ambiente psicodélico do texto foi a novela “Entre los muertos” do escritor estadounidense Edward Bryant que tiven a sorte de atopar, nunha libraría da miña aldea, un verán de hai xa trinta anos. Non é un libro longo (como puido ser a triloxía de Bran que se achega ás 1000 páxinas nos seus tres volumes) pero penso que a trama non o precisa xa que, capítulo a capítulo, a novela vai deixando pistas e imaxes ao lector que o conducen ata o desenlace final e que, xusto esa pingueira de claves agochadas, requiren un espazo curto e concreto para non perder ningunha delas de vista. Un mozo que escapa da súa casa, un amigo que o axuda e que non aparece, un hostal no que se refuxia e onde coñecerá aos habitantes das outras cinco habitacións. Cada un dos residentes do hostal é un microuniverso, unha entidade autónoma e illada do resto que ten moito que ver coa memoria, fragmentada e esquecida, do protagonista. Unha fuxida que non é máis que un enclaustramento para non enfrontarse á realidade. Nun par de meses sairá á luz da man de Urco e xa temos reservada unha data para presentala n’A Coruña na Libraría Suévia e, a primeiros de Decembro, iremos ata o Culturgal para promocionala. Por suposto, tan pronto estea en formato ‘físico’, subirei máis información sobre ela. Espero que guste aos que lle dean unha oportunidade e que a estancia neste escuro hostal logre acelerar o seu pulso e deterlles a respiración.\nPublicado en Novelas\nComezamos a soñar de novo…\nPublicado o 29 de Agosto de 2014 por Duncan\nDespois desta morna (e bastante pasada por auga) pausa do mes de Agosto, achégase o intre de volver a escribir. Retomarei o meu proxecto de ‘Negruña’ dando un gran paso atrás e comezarei a ler o texto que levo escrito desde a páxina 1. O punto onde deixei a trama préstase moito a facer este ‘flashback’ xa que, tralas 70.000 palabras que van ata o de agora, tódolos personaxes están posicionados nos seus respectivos lugares para afrontaren os capítulos finais sen necesidade de maior complexidade argumental. Ademais, aínda que a historia se comportou de xeito moi coherente desde o seu inicio, aproveitarei para facer algúns cambios en comportamentos e motivacións que se foron enriquecendo co devir da novela. Iso si, teño un desafío persoal por diante. Os últimos capítulos (agás un) estarán ambientados nese futuro próximo desa cidade escura e perversa que é Negruña. Polo de agora, os meus ‘test-readers’ están máis a favor dos capítulos que acontecen no pasado histórico-fantástico (a Rusia dos anos vinte, A Coruña no século 18, a Segunda Guerra Mundial…) que os que transcorren na noxenta sociedade ‘negruñesa’. Así que teño que subir o listón e preparar un final espectacular. Volvemos a escribir, volvemos a soñar…\nPublicado o 25 de Xullo de 2014 por Duncan\nMañá, Sábado 26, terei a honra de participar na Feira do Libro de Rianxo. Pode parecer unha parvada pero me fai sentir feliz. Se un fai balance das cousas boas que están a pasaren nestes dous anos que transcorreron desde que publiquei a primeira parte d’As Crónicas de Bran, sen lugar a dúbidas esta é unha das mellores. Non bateríamos records de vendas, non apareceríamos en ningún blogue de crítica ou recensións literarias mais, que o teu pobo natal conte contigo para presentar o teu libro, é o mellor premio. Así que, mañá, entre a charla na Casa do Concello ás 13:00 horas e participar coa Librería Aenea no seu stand para asinar algún exemplar, vai ser unha boa xornada.\nNeste ano tomamos a decisión de só ir ás librarías que nos mostraron apoio incondicional durante todo o ano pasado e nos achegar ó Brea Segade e á Biblioteca de Rianxo. Dentro desta pechada (e moito máis razoable que o ano pasado) xira, tamén temos previsto achegarnos a algunha que outra feira. Esta de Rianxo será a segunda (despois da de Compostela na que formamos parte da ‘lexión’ de Contos Estraños) e aínda nos quedan dúas citas máis. Pechar o 10 de Agosto a Feira do Libro d’A Coruña (si, estaremos nese miniespectáculo de apariencia que permite o Sr. Negreira para que as festas ‘rexionais’ teñan o seu oco na miña cidade de acollida) e, seguramente, finalizaremos o ano no Culturgal onde, se todo vai ben, presentarei a miña nova novela de terror.\nEspero que nestas citas que nos quedan por diante poida ver caras non coñecidas e atopar novos lectores (que está moi ben ver ós amigos nas presentacións pero, cando ves sempre as mesmas caras, iso da que pensar…)\nMudei de blogue\nNos manuscritos de ‘Caderno da Crítica’\nPreparando a inauguración do noso ‘hostal’\nE xa apareceu ‘A Porta de Annwn’\nNovo proxecto para o 2014\nVídeo da presentación de ‘Contos no nicho’ no Culturgal 2013\n‘Sombras de morte’ no libro “Contos no nicho”\nEmocións que depara o futuro próximo\nFoto e vídeo do Samaín 2013\nTaller de escritura n’A Coruña\nFollas de Outono, Letras de Inverno\nVisita ao Concello de Rianxo\n‘A mensaxe’ – 2º Exprés literario dos Editores de Compostela\nUnha pausa…para gozar do momento.\nTomando aire…antes de botar a correr.\nsOmBrAs no bErcE\nA piques de chegar “Sombras no berce”\nChega o fin deste ano..\nEstou na lavadora…\nAs bágoas de Neixón (3/3)\nI never drink… wine\nCriticalia: Armando Requeixo\nOs abismos da noite eterna


O BNG propón que a Xunta destine 20 millóns de euros para intervir Alcoa\nD.V. 27 diciembre 2020 13:04 h.\nBng A Mariña Alcoa\nVista de Alcoa. JOSÉ Mª ÁLVEZ\nNas enmendas aos orzamentos do 2021 solicitan máis fondos para atención sanitaria primaria na zona\nNo mesmo día en que os traballadores da fábrica de aluminio de Alu Ibérica da Coruña comezaban unha folga indefinida —con acusacións cruzadas de coaccións e represión—, deputados e cargos orgánicos e institucionais compareceron onte en Foz para alertar da situación anguriante que vive a comarca da Mariña e os traballadores da fábrica de Alcoa en San Cibrao.\nA intención era presentar as enmendas aos orzamentos da Xunta para o 2021, con medidas concretas para que o Goberno autonómico "participe conxuntamente co Estado na intervención pública de Alcoa, algo ao que o PP votou a favor no Congreso". Os nacionalistas póñenlle números a tal iniciativa e propoñen "que a Xunta destine 20 millóns de euros a tal fin".\nQueren unha solución de futuro para San Cibrao que na Coruña os traballadores non atopan logo do apagado de cubas e venta daquela factoría de aluminio primario. Na argumentación para aportar fondos á intervención da fábrica, o deputado mariñán do BNG, Daniel Castro, quixo recordarlle ao PP, que "A Mariña representa o 33% do PIB na economía provincial e sen embargo non chega nin ao 20% dos investimentos, e isto non o podemos consentir".\nPor outra banda, os nacionalistas puxeron o acento en medidas que non se ven reflectidas nos orzamentos da Xunta como é o reforzo da atención primaria na Mariña. Segundo Ana Ermida, se necesitarían dous millóns de euros máis para pediatras, enfermeiras escolares ou especialistas en obstetricia e xinecoloxía. O BNG reclama fondos para un centro de día e o polígono do Valadouro, a ampliación da escola infantil e o dragado en Foz, concentración parcelaria en Mondoñedo, nova Edar en Burela, dragaxe do encoro de Rúa, saneamento costeiro en Barreiros e outra Edar en Reinante.\nO BNG propón que a Xunta destine 20 millóns de euros para intervir...\nEl Hospital Asilo de Ribadeo suma seis casos al registrarse otros tres contagios\nColas de dos horas para hacer pruebas PCR en el Hospital da Mariña este sábado


Mónica V. Cristina, portavoz de Shale Gas España | Consumer\nO fracking é seguro, non hai que desinformar aos cidadáns\nImaxe: Shale Gas España\n“Hai moita desinformación e mitos sobre o ‘fracking‘, porque o seu uso sustentable e seguro garántese por lei e as boas prácticas da industria”. Así o destaca Mónica V. Cristina, portavoz de Shale Gas España, unha asociación creada en datas recentes polas empresas que queren utilizar a técnica da fracturación hidráulica no noso país. Cristina sinala o gran potencial enerxético e económico do shale gas ou gas lousa extraído mediante “fracking”: en Estados Unidos e Canadá logrou case un millón de novos postos de traballo en cinco anos, ademais de reducir o prezo do gas natural á metade. As empresas estiman que os recursos prospectivos potenciais de gas (convencional e non convencional) en España equivalen a 70 anos de consumo. A portavoz de Shale Gas España lembra que os proxectos propostos nas diferentes comunidades autónomas son para explorar as posibilidades reais e non para extraer, e asegura que o “fracking” non frea o desenvolvemento das enerxías renovables, senón doutros combustibles fósiles máis contaminantes como o carbón.\nO shale gas, ou gas lousa, abre novas posibilidades enerxéticas. Que ten de especial?\nÉ un gas natural como o usado nas nosas cociñas. Denomínase gas non convencional por estar atrapado en formacións rochosas e arcillosas de moi baixa permeabilidade, non porque teña características novas. As técnicas para extraelo e explotalo son as mesmas que co gas convencional, incluída a fracturación hidráulica, utilizada nos pozos de gas e petróleo convencionais desde hai décadas.\nCada vez máis movementos cidadáns e ONG ecoloxistas cargan contra a fracturación hidráulica, ou “fracking”. Hai unha alarma social inxustificada?\n“O ‘fracking’ utilízase desde hai máis de 60 anos en centos de miles de pozos de todo o mundo, 300 deles en Europa”Entendemos e escoitamos as inquietudes dos cidadáns, pero cremos que hai moita desinformación e mitos. Ningunha fonte de enerxía ou actividade industrial ten “cero risco”. A clave reside en coñecelos e poder e saber xestionalos. O desenvolvemento sustentable e seguro do shale gas está garantido pola lei e polas mellores prácticas da industria. España e Europa contan cunha das lexislacións ambientais máis garantistas do mundo. Ademais, todos os proxectos de exploración pasarán estudos de impacto ambiental completo. As empresas terán que demostrar caso por caso que os poden desenvolver de maneira segura e sustentable para as persoas e o medio ambiente.\nAlgunhas comunidades autónomas españolas prohibiron esta técnica no seu territorio. Noutras que apoiaran as investigacións retráctanse, ou polo menos, xa non sacan o tema. Tentaron convencer aos responsables institucionais para que non se boten atrás?\nA industria está comprometida a ofrecer información e respostas ás administracións, os cidadáns ou calquera colectivo interesado. Países como Reino Unido, Alemaña, Holanda ou a mesma Comisión Europea levaron ou levan a cabo rigorosos estudos con expertos independentes para esclarecer calquera dúbida. É o camiño que España debería seguir. Chegou o momento de abrir un debate serio, inclusivo, honesto e transparente, baseado en feitos científicos contrastados e non na desinformación.\nOs detractores desta técnica aseguran que destrúe o medio ambiente, é nociva para a saúde das persoas da contorna e non crea postos de traballo local, senón que mesmo os destrúe. Están desinformados?\n“Os recursos potenciais de gas en España equivalen a 70 anos de consumo”Cada vez máis organismos técnicos e científicos en España analizan, debaten e pronúncianse sobre os proxectos de exploración e a técnica da fracturación hidráulica. Entre eles, o Consello Superior de Colexios de Enxeñeiros de Minas, o Ilustre Colexio oficial de Geólogos, o Colexio e a Asociación de Enxeñeiros Industriais de Madrid, o Instituto da Enxeñaría de España, a Real Academia de Enxeñaría ou a Federación de Industrias Téxtil – Pel, Químicas e Afíns do sindicato Comisións Obreiras. Todos os seus documentos, informes ou comunicados, dispoñibles en Internet, converxen: o desenvolvemento seguro do shale gas pasa pola información transparente, unha lexislación ambiental estrita e a aplicación de boas prácticas, como a correcta construción do pozo con distintas capas de aceiro e cemento que garanten que sexa estanco, ou a redución ao mínimo das emisións de gas metano. Hoxe en día é posible grazas aos avances técnicos e á ciencia dispoñible.\nEn EE.UU., o “fracking” mobiliza un movemento moi activo na súa contra, mesmo con documentais como ‘Gasland‘ e películas como ‘Terra prometida‘. As dramáticas imaxes que mostran manipulan a realidade?\nTomemos o documental ‘Gasland’, por exemplo. Unha das escenas máis espectaculares mostra a un home abrindo unha billa de auga. Achégalle un chisqueiro e xorde unha gran labarada. Poucos saben que o metano da auga é similar ao producido nos vertedoiros de residuos sólidos urbanos. Nada ten que ver co “fracking”. Así o recoñeceu a autoridade estatal encargada de supervisar o aproveitamento dos recursos naturais en Colorado. Temos que contrastar a información e tomar en conta os estudos ou datos científicos actualizados.\nCre que a poboación non entende en que consiste esta técnica?\nA fracturación hidráulica, ou “fracking” en inglés, pode soar como unha técnica nova, pero utilízase desde hai máis de 60 anos en centos de miles de pozos de exploración e produción de hidrocarburos en todo o mundo, 300 deles en Europa. Tamén se usa para o aproveitamento da enerxía xeotérmica. Combinada coa perforación horizontal, a estimulación mediante fracturación hidráulica mellora a extracción dos hidrocarburos almacenados en rocas con baixa permeabilidade, como o gas de esquisto.\nComo llo explicaría a alguén sen coñecementos técnicos?\nConsiste en producir pequenas fracturas na roca para permitir que o gas flúa cara ao pozo e de aí ata a superficie. Para iso inxéctase auga e area (99,5%) e unha mínima porción de aditivos (preto do 0,5%) a elevada presión e a gran profundidade (a máis dun quilómetro). Fórzaa da auga provoca gretas no núcleo da roca e os grans de area axudan a manter abertas estas fisuras para que o gas poida fluír.\nOs detractores do “fracking” destacan o perigo dos aditivos químicos pola súa capacidade para contaminar a contorna, como os acuíferos para abastecer de auga potable.\nFálase de cifras astronómicas, pero en realidade utilízanse ata 12 aditivos diferentes, e nalgúns casos dous ou tres. Estes aditivos son correntes en produtos de limpeza do fogar ou se empregan na industria alimentaria. Doutra banda, deberán aprobarse e regularse pola lexislación española e europea (REACH). As técnicas de construción dos pozos tamén avanzaron moito.\nQue datos destacaría sobre o gas lousa no mundo?\n“Explorar os recursos de gas non convencional en España pode durar de tres a catro anos”En EE.UU. e Canadá, o desenvolvemento da industria do shale gas supuxo unha auténtica revolución. En cinco anos creou case un millón de postos de traballo e prevese o dobre en 2020. O prezo do gas reduciuse á metade, e está a xerar unha nova industrialización do país. Segundo o último informe da Axencia Internacional da Enerxía, EE.UU. será en 2017 o primeiro produtor de gas e petróleo do mundo, por diante de Rusia e Arabia Saudita. Aínda que os mercados e as condicións son diferentes, Europa tamén ten potencial. Polonia é o país que máis apostou cos proxectos de investigación máis avanzados. Suecia e Dinamarca tamén o fan polo gas lousa, igual que Reino Unido, onde o seu presidente dixo hai pouco que pretende que o país sexa un dos motores desta industria.\nO seu potencial está insuficientemente explorado, de aí o obxectivo dos proxectos de investigación en marcha: coñecer a riqueza do subsolo. A industria calcula que os recursos prospectivos potenciais de gas (convencional e non convencional) equivalen a 70 anos de consumo en España. Aínda que son estimacións, cantidades potencialmente recuperables, demostran unha oportunidade única para coñecer mellor o seu potencial enerxético.\nCando se podería extraer ese gas?\nNa actualidade atopámonos nunha fase de exploración, non de produción. Os proxectos pretenden investigar canto shale gas hai e a viabilidade técnica, económica e ambiental do seu desenvolvemento. Esta fase pode durar de tres a catro anos.\nAlgúns expertos aseguran que co potencial de enerxías renovables desaproveitadas en España, non faría falta shale gas. Que opinan vostedes?\nÉ un falso dilema. O gas natural, o combustible fósil máis limpo dispoñible hoxe en día, complementa ás enerxías renovables: cobre as intermitencias de fontes como a eólica ou a solar e permite unha fácil adaptación aos picos de demanda. A experiencia en EE.UU. demostra que o desenvolvemento do shale gas non frea o desenvolvemento das renovables, senón máis ben doutros combustibles fósiles máis contaminantes como o carbón.\nHai algunha outra técnica diferente ao “fracking” que podería aproveitar o gas lousa?\nAínda que se investigan alternativas, neste momento é a técnica que permite a extracción do gas de esquisto. Sen a fracturación hidráulica estímase que o 80% da produción non convencional de gas non existiría. A fracturación hidráulica é unha técnica probada. Utilízase desde a década de 1940 en EE.UU. e de 1970 en Europa, e evolucionou moito.


A noiva de Frankenstein é Johansson | NOVA FANTASIA\nInício Cinema A noiva de Frankenstein é Johansson\nScarlett Johansson será a protagonista de Bride, un thriller de ciéncia-ficción co que a corporación Apple tentará adaptar o clásico filme de James Whale Bride of Frankenstein, que protagonizaron Boris Karloff e Elsa Lanchester en 1935.\nNo filme Johansson interpreta a unha muller creada para ser unha esposa ideial, a singular obsesión dun brillante empresário. Nombergantes, rexeita ao seu creador e é obrigada a fuxir da súa prisión, enfrontándo-se deste xeito a un mundo que a mira coma un monstro.\nNa fuxida deberá atopar a súa verdadeira identidade, o seu abraiante poder e a forza que a converte a si mesma na súa própria creación.\nO realizador de A Fantastic Woman, Sebastian Lelio, será o director a partir dun guión que el mesmo escribiu xunto a Lauren Schuker Blum e Rebecca Angelo (The Wolfman). Johansson e Jonathan Lia serán os produtores.\nArtigo anteriorKinberg escribe a nova Galactica\nSeguinte artigoMais voces para NEW-GEN\nO spinoff da Viúva Negra


E de súpeto, a vida parou? ou non? A ciencia confinada - La Opinión A Coruña\nE de súpeto, a vida parou? ou non? A ciencia confinada\nmaría pardo pérez | investigadora i3ns miguel servet (sergas)* 27.04.2020 | 02:08\nVarios trabajadores en el Laboratorio del Centro Militar de Farmacia de la Defensa de Madrid. Óscar J. Barroso\nVarios trabajadores en el Laboratorio del Centro Militar de Farmacia de la Defensa de Madrid.\nHoxe, 23 de abril, levo 42 días dende que a vida quedou xeada, ou esa foi a sensación inicial. Agora que o extraordinario xa é rutina, vense as cousas con un pouco máis de perspectiva, se é posible; porque o que antes era claridade e control, e organización, de súpeto converteuse en incerteza e incredulidade. Aínda teño presente cando nos comunicaron o confinamento e nolo tomamos sen moita consciencia, case con actitude un pouco de broma sen saber o que viña. Pero o que veu, foi realmente malo? Obviamente non me refiro aos estragos que ese virus causou, e causa cada día no mundo, senón na revolución que provocou en cada un de nós, paseniño, segundo a segundo, minuto a minuto, día tras día.\nDurante as primeiras tres semanas espertaba cada mañá pensando que ao mellor fora todo un mal sono, un pesadelo que se esvaecía coa saída do sol; porque si quentou moito o sol nas primeiras semanas, sol liberador, raios xeradores de optimismo nunha situación tan surrealista, na que a vida se mudou para quedar nun mundo paralelo. Os primeiros días era todo caos, descontrol, loucura, dando voltas pola casa sen saber moi ben por que estábamos así, sen aviso? como puidemos ser tan ilusos; como foi posible que a miña mente acostumada á ciencia e a estudar os eventos naturais, nin me permitira imaxinar que isto ocorrería. A vida na casa, teoricamente nun ecosistema cálido e amable, converteuse nun pavillón de carreiras de fondo onde tivemos que converternos en persoas multitarefa, nais a tempo completo, amas de casa, mestras, psicólogas, e no meu caso, científica. Tivemos que reinventarnos, e como case sempre xa en situacións normais, e máis en crises, as mulleres levamos a peor parte, ou ao menos, a nosa mochila destaca polo seu volume. As persoas que nos adicamos a esta profesión, a ciencia, tan pouco recoñecida e valorada neste país, estamos acostumadas á flexibilidade, ao traballo en condicións de todo tipo, moitísimas veces baixo situacións moi precarias. Estamos acostumados a traballar na casa, a calquera hora, os fines de semana, é algo intrínseco á nosa profesión, pero sen embargo, esta nova experiencia desbordoume. O que mellor describe esta situación é falta de concentración e esgotamento mental aderezado cun enorme sentimento de culpa, enorme, por non ser capaz de controlar a situación e continuar como se o mundo aí fóra non estivera en estado de alarma. Estado de alarma! Pouco a pouco fóronse facendo rutinas, familiarizámonos coas tarefas escolares, as plataformas online, as rutinas domésticas, as visitas ao supermercado que en vez de ser liberadoras pola oportunidade de respirar, introdúcenos nunha película de zombis apocalíptica da que estás desexando escapar. Pero debaixo de todo iso, debaixo, houbo remodelamento neuronal, penso? houbo un reset vital, un atoparse de novo, un cúmulo de reflexións. Eu pensaba nas moitas veces que me sentín soa nos últimos anos debido a unha situación persoal, e como ese sentimento parece agora tan nimio. E non é que agora me sinta especialmente soa, ao contrario, a vida adquiriu outra perspectiva, a revolución mental foi tal, que todo o que pase despois deste confinamento, dende este prisma, parece ou da a sensación de ser máis doado; será máis doado? Penso moitas veces no momento tan especial que estamos a vivir, un momento histórico que nos converte en animais de experimentación social, incluso me produce ansiedade pensar que non estamos aproveitando ben a experiencia, que non estamos escribindo e comunicando dabondo as sensacións tan extraordinarias e únicas; teño medo ao seu esvaecemento ou a súa distorsión despois de que todo remate. Así, gustaríame relatar as emoción sentidas como o medo, a ansiedade, as ganas de chorar así de súpeto, o nerviosismo que se tinguía con expresións de odio e ira nas redes; non deixa de sorprenderme a verborrea de moitos/as ousados/as, ignorantes atrevidos, expertos epidemiólogos, xente con moi poucas miras e mínima empatía, por non falar dos liberadores de bulos. Por saúde mental, decidín facer un bloqueo das redes e incluso dos diarios centrando a miña atención nas comunicacións científicas sobre a Covid-19. Como bióloga, unha das miñas materias preferidas durante a carreira foi a viroloxía, así que enseguida intentei poñerme ao día co bicho, coa súa estrutura, os posibles fármacos e os distintos test. Unha das cousas que máis me chamou a atención nestes días foi a cantidade de xente disposta a crer todo tipo de noticias conspiranoicas sen ningunha base científica; que falta de cultura científica e crítica temos neste país! E aí atopei un nicho, deime conta que podía axudar a entender e explicar os distintos tipos de probas de diagnóstico baseadas en técnicas de BIOLOXÍA MOLECULAR que utilizo cada día para o desenvolvemento do meu traballo de investigación. Pero como é posible que tendo o tecido investigador que temos aquí, os científicos estamos na casa? Como é posible que dende o día cero ofrecemos as nosas mans, experiencia e equipos, e a resposta da administración é de algúns colectivos médicos é que somos o plan B?\nO plan B deberían ser todas esas persoas que se adicaron a desmantelar o noso sistema público, e non só o sanitario, sino o sistema de I+D+i do noso país coa escusa da crise; a escusa da crise! xa é ridícula a expresión per se por motivos obvios. Estamos poñendo en evidencia de maneira moi xusta a precariedade do sistema de saúde e dos seus traballadores/as, pero apenas escoito falar dos miles de científicos/as que en este país nin sequera temos recoñecemento da nosa profesión con contratos laborais alegais (si, aquí levo 10 anos enlazando contratos por obra e servizo no Sergas), ou simplemente sen contrato, ou en condicións mais que precarias. Moitos deses que se lles acusa de perder o tempo, de adicarse a unha afección, de vivir nunha zona de confort, están agora loitando na procura dun fármaco antiviral ou no desenvolvemento dunha vacina, e con sorte, se os intrusismos laborais o permiten, facendo PCR diagnósticas; pero non hai aplausos para eles, invisibles a unha sociedade que vive de costas á ciencia, que espera o éxito rápido e se escuda nesa falsa excelencia para que no sistema público de investigación xoguen só Messis; con uns niveis de esixencia propio dos sistemas de investigación e universidades máis potentes do mundo, pero cunha financiación das máis baixas de Europa. Eu penso que os xestores deste país están neste senso quedando en clara evidencia e deberían ter as meixelas máis que vermellas de vergoña, e nun futuro, cando todo pase, deberíamos pedirlles responsabilidades. Pero para rematar en positivo, de todo isto quédome co sorriso da xente que nin coñeces cando coincides esperando a liña no mercado ou tirando o lixo, quédome co enxeño e creatividade dunha sociedade que en xeral mostra unha madurez sen precedentes e que espero que dunha vez por todas, valoren o que realmente é importante e esencial. Démonos conta todos ou a maioría, que podemos vivir, e de maneira moi satisfactoria, con menos cousas, con menos consumo superfluo, contaminando menos, espertando un interese por un mundo mais sostible, onde as relacións persoais e as redes de amizade e solidariedade gañan relevancia cada día. Démonos conta que moitas decisións deben ser tomadas dende a ciencia e non sobre crenzas e fes, démonos conta de que o que non parecía importante, e sobre o que tivemos a tentación de non apostar, agora é a nosa salvación, a ciencia.\n*María Pardo Pérez, investigadora I3NS Miguel Servet (Sergas), líder do Grupo Obesidómica, Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago de Compostela (IDIS)\nConfinamento e lecturas.\nReflexións sobre a Organización Mundial da Saúde e outras institucións supranacionais.\nPoñéndolle 'pasado' ao 'futuro': propostas sobre como construír a cidade.


BIBLIOTECA XOÁN FARIAS A biblioteca do CEIP de PAZOS: XADREZ NA BIBLIOTECA\nPois nin máis nin menos, así de claro o tiñan cando á volta dos Encontros de BBEE en Santiago, vexo o cartel para anunciar a Semana do Xadrez na Biblioteca, colgado no corredor que dá ao patio. Cartel, fichas para repasar teoría, normas, e diplomas preparados!!! Iso si que é eficacia!\nFoi unha semana moi condensada, con moitas partidas e incluso algúns momentos de tensión, pero todo moi deportivo, tamén hai que dicilo. O gañador absoluto foi Borja Laplaña Crespo, de 6º; e a segunda vencedora, Sabela Fernández González, de 6º tamén.\nTemos que felicitar ás organizadoras -Elia, Alejandra, Sofía e Irene- por ser quen de poñer en marcha elas soas este pequeno proxecto; por organizarse e por promover esta actividade. E claro, felicidades a Sabela. Non sei se os vencidos pedirán un desquite para antes de que acabe o curso...\nEtiquetas: Recreos na Biblioteca, Xadrez


A liortas por Superman | NOVA FANTASIA\nInício Vários A liortas por Superman\nA liortas por Superman\nOs problemas legais entre Brian Quintana e Jon Peters, os dous produtores da nova entrega cinematográfica de Superman, que debía levar por título Superman: Man of Steel, foron moi graves este pasado decembro. Daquela, seica Quintana demandou a Peters non só para lle reclamar uns cartos que lle debía, senón tamén por acoso sexual e por lle pedir de xeito moi violento que lle axudase a facer unha série de cousas, entre as que estaban o perxúrio, falsificación de sinaturas, procura de drogas ilegais, fraudes fiscais e contábeis e a axuda e ocultación de comportamentos sexuais extremos.\nAdemais, entre as demandas que seixa interpuxo Peters contra Quintana estaba a petición de encubrimento da violación da filla de Peters.\nSegundo publicou esta semana o xornal americano The New York Post, Peters foi condeado a se manter afastado 100 iardas (91 metros) de Quintana, e todo porque Peters lle espetou literalmente a Quintana “vou cruzar esta mesa e che vou partir a puta cara, vou-te patear o cú“, todo no decurso dunha declaración que tivo lugar diante do mesmísimo xuiz o pasado 12 de agosto en Los Angeles mentres se discutía o caso de suposto acoso sexual polo que Quintana acusa a Peters.\nQuintana presentou unha denúncia ante a Policía o 14 de agosto na que se di que “O señor Peters ameazou con me partir as pernas. Teño medo, estou nervoso e desacougado e temo que Jon Peters vaia facer-me dano ou matar-me“. O 19 de agosto, o xuiz condeceu a Quintana unha orde afastamento para evitar que Peters poidera “ameaza-lo, asalta-lo ou acosa-lo“.\nO avogado de Peters, Joe Yanny, afirma que a orde de afastamento non ten xustificación e que a perda dos nervos de Peters foi debida a que Quintana lle tirou biquiños a Peters mentres que esta estaba declarando perante o xuiz.\nEste 9 de setembro houbo unha nova vista na que se deberá decidir por canto tempo mais a orde de afastamento ficará en vigor.\nArtigo anteriorUn Rambo de CF?\nSeguinte artigoTerror a pares


Google presenta novos produtos de electrónica de consumo - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nGoogle presenta novos produtos de electrónica de consumo\nGoogle presentou hoxe novas versións dalgúns dos seus produtos de hardware máis populares, como son os seus móbiles, os seus altofalantes conectados e o seu Chromecast, introducindo cambios bastante importantes que fan que poidamos falar de renovacións en vez de simples actualizacións.\nNo caso dos smartphones deron a coñecer a versión con 5G doo Pixel 4a, así como tamén presentaron o Pixel 5 (que xa vén directamente con 5G) que preséntanse como un xeito asumible de acceder á conectividade 5G, aínda que cómpre advertir que ningún destes dispositivos está previsto que chegue oficialmente a España (aínda que si poderase conseguir en países próximos como Francia, Alemaña, Irlanda, e Reino Unido, de xeito que é probable que poidan conseguirse con certa facilidade a través de terceiros.\nEstes móbiles renovan o seu apartado fotográfico, combinando unha cámara traseira dual-pixel de 12 Mpíxeles cunha de ultra grande angular de 16 Mpíxeles con numerosos efectos (modo nocturno, HDR+ en directo, retrato iluminado, paneo cinematográfico, un modo retrato nocturno e incluso un novo editor fotográfico en Google Fotos (que permite editar os efectos aplicados nos retratos iluminados).\nA tecnoloxía de Duplex tamén se integra neste móbil para permitir un acceso anticipado a unha nova funcionalidade que permiten que o móbil atenda as chamadas cando nos poñan en espera, para avisarnos cando a comunicación se retoma.\nAínda que ambos móbiles confórmanse cun procesador bastante discreto (o Qualcomm Snapdragon 765G, presente en moitos móbiles de entre 300 e 400 euros de prezo), que conten con pantallas Full HD+ non moi grandes (6 polgadas o Pixel 5 e 6,2 polgadas o Pixel 4a 5g) podemos entender que as capacidades das súas baterías (4.080 e 3.885 mAh respectivamente) achegarán por fin unha boa autonomía, que nos últimos anos era o grande defecto dos móbiles da familia Pixel.\nOs prezos destes novos smartphones en Francia serán de 499 euros para o Pixel 4a con 5G e de 629 euros para o Pixel 5, o que supón un salto de prezo importante con respecto ao Pixel 4a (á venda en España por 389 euros), pero tamén quedan lonxe do Pixel 4 XL (que partía dos 899 euros).\nA renovación dos altofalantes conectados de Google supoñen un cambio máis discreto, por ser o seu predecesor, o Google Home, un produto pouco popular (tendo maior presenza no mercado a súa versión mini). O Nest Adio é un altofalante que busca ofrecer unha boa calidade sonora, especialmente na reprodución musical, que presume de ter un 75% máis de potencia que o Google Home e un 50% máis de intensidade nos baixos, ou sexa, que estamos nunha actualización que supón unha mellora na calidade do son e a adopción dun novo aspecto externo. Sairá á venda o vindeiro 15 de outubro e poderá atoparse na tenda en liña de Google e en tendas como El Corte Inglés, Fnac e MediaMarkt a un prezo de 99,99 euros.\nVídeo promocional do Google Nest Audio\nPero a presentación realmente importante da xornada foi a do novo Chromecast, que deixa de ser un receptor parvo de streaming para converterse nun dispositivo con Google TV (plataforma que collerá o relevo de Android TV), de aí que conte cun mando a distancia de seu, converténdose nunha das opcións máis interesantes para dotar a unha pantalla con HDMI con prestacións avanzadas de Smart TV.\nO Chromecast con Google TV poderá mercarse a partir do 15 de outubro na tenda en liña de Google, en El Corte Inglés, en Fnac, en MediaMarkt e en Orange, entre outras tendas, a un prezo de 69,99 euros, de xeito que pode verse como un competidor directo do Fire TV Stick 4K de Amazon, que sen ofertas véndese a 59,99 euros, de aí que leve bastante tempo ocupando un espazo que Google deixara libre.\nEste novo Chromecast permite acceder a numeroso contidos audiovisual das principais plataformas de vídeo baixo demanda; pode controlarse co mando e incluso integra o Asistente de Google para poder manexalo coa voz; ofrece unha saída de vídeo 4K con HDR de até 60 imaxes por segundo e son Dolby; e incluso está previsto que dentro duns meses poidan funcionar como cliente de Stadia para gozar de xogos na nube.\nTamén conta coa función de Google Cast que caracterizaba aos vellos Chromecast, para amosar os contidos indicados dende aplicación no móbil, na tableta ou no ordenador.\nPese a ser un dispositivo que normalmente conéctase na parte traseira do televisor, véndese en tres cores distintas (branco neve, rosa amencer e azul ceo).


Una nova planta de biomasa en Málaga transformará en electricidade os residuos de oliva | Consumer\nUna nova planta de biomasa en Málaga transformará en electricidade os residuos de oliva\nEsta iniciativa resolve o problema ambiental da eliminación de refugallos da oliva\nPor mediatrader 30 de Agosto de 2002\nA empresa andaluza BECOSA construirá na localidade malagueña de Fonte de Pedra una planta de biomasa que permitirá aproveitar o poder calorífico do orujillo da oliva como fonte de xeración eléctrica. Isto posibilitará ao mesmo tempo solucionar o problema ambiental da eliminación dos residuos da oliva, segundo explicou Manuel Pimentel, presidente de BECOSA. Esta planta é a segunda da provincia de Málaga -a primeira construíuse en Villanueva de Algaidas- que permite o aproveitamento enerxético do óso da oliva.\nAs instalacións estarán listas dentro de dous anos paira producir sete megawatts de enerxía, ou o que é o mesmo, o equivalente ás necesidades enerxéticas dunha poboación de entre 8.000 e 10.000 habitantes.\nAdemais desta planta de produción eléctrica, está a concluírse una primeira planta de secado de alperujo, de onde se extrae o orujillo que posteriormente se queima paira producir enerxía, que estará lista en dous meses.\nEstes proxectos, segundo os seus promotores, culminan as actuacións de mellora enerxética e ambiental iniciadas mediante acordos coa Sociedade Orujera Interprovincial. En Andalucía prodúcense anualmente unhas 3.200.000 toneladas de alperujo e a nova planta procesará anualmente 52.300 toneladas de orujillo, suporá a creación de doce postos de traballo directos e dez indirectos, máis os 45 que se precisarán paira a súa construción.\nBECOSA promociona outras instalacións de enerxías renovables, como dez parques eólicos e varias plantas de biomasa, xa que se dedica a construír e explotar plantas de enerxía renovable e ao aproveitamento de residuos e os investimentos que ten proxectadas ou realizadas a curto e medio prazo supoñen 540,91 millóns de euros.\nElectricidade oliva residuos\nOnde se tiran as maquinillas de afeitar desechables?\nResiduos sanitarios: a pegada da pandemia no medio ambiente\nOs Residuos Sólidos Urbanos\nO automóbil de aire


Concello, Ministerio de Fomento e Xunta amosan o seu total acordo na construción da estación do AVE e os seus accesos | Noticias Vigo\nConcello, Ministerio de Fomento e Xunta amosan o seu total acordo na construción da estación do AVE e os seus accesos\nAbel Caballero: “É un momento fundamental na cidade. Hai luz verde a todo convenio para a estación de Thom Mayne”. Alcalde, ministro de Fomento, presidente de ADIF e conselleira de Infraestruturas mantiveron esta tarde un encontro en Madrid para avanzar neste proxecto.\nPublicado por Noticias Vigo o día 31/10/2017 na sección de Concello de Vigo,Galicia,Vigo\nO alcalde de Vigo, Abel Caballero, desprazouse este martes a Madrid para entrevistarse co ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, o presidente do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (ADIF), Juan Bravo, e a conselleira de Infraestruturas, Ethel Vázquez, reunión na que todas as partes pecharon o acordo para a “execución dos accesos e nova vialidade urbana” na gran estación de Urzáiz. Logo da reunión, o alcalde de Vigo amosou a súa satisfacción porque “é un momento fundamental na cidade. Hai luz verde a todo o convenio para a estación de Thom Mayne”.\nÁ proposta do goberno de Vigo, explicou Caballero, o convenio de colaboración a asinar entre o propio Concello, a Xunta de Galicia e ADIF incluirá unha nova solución para os accesos á terminal e ao centro comercial Vialia, enmarcado na gran estación do AVE de Vigo deseñada polo prestixioso arquitecto Thom Mayne.\nA planificación global dos accesos -elemento central do acordo- divídese en cinco proxectos que totalizan un investimento de 10,7 millóns de euros, tal e como avanzou o alcalde. O 62% do importe total correrá a cargo de ADIF, o 22% polo Concello e o 16% restante, pola Xunta de Galicia.\nUn primeiro proxecto corresponde ao tramo de 110 metros en túnel desde a rúa Lepanto ata a futura estación de autobuses, a executar polo Concello cun orzamento de 2,6 millóns a pagar ao 50% por Vigo e ADIF. O segundo será a conexión da terminal de autobuses coa AP-9, un treito de 550 metros cun custe de 3,7 millóns a satisfacer ao 58% por ADIF e ao 42% pola Xunta, que acometerá a obra.\nO terceiro proxecto incluído no convenio recolle o enlace entre a AP-9 e o centro Vialia, que correrá a cargo de ADIF integramente, cun presuposto de 2,6 millóns de euros para os 1.020 metros de lonxitude do traxecto. O cuarto é a demolición do paso elevado de Alfonso XIII, que executará e pagará o Concello de Vigo cun orzamento de 875.000 euros.\nO quinto e último dos proxectos do convenio atinxe ás instalacións e balizamentos e presenta un importe de 855.000 euros a abonar entre as tres administracións: o 60% a cargo de ADIF, o 21% pola Xunta e o 19% polo Concello de Vigo. O Administrador de Infraestruturas Ferroviarias adicará amais 72.000 euros para a redacción dos cinco proxectos.\nO obxectivo é aprobar estes proxectos antes de que remate o presente ano. Concello e ADIF prevén iniciar as obras no 2018 para poder así acompasalas aos traballos de construción do centro comercial de Thom Mayne, que presenta un prazo de execución de 24 meses. Unha vez concluídas as obras, o Concello será o titular das mesmas e o encargado da súa xestión.\nO proxecto do centro de Thom Mayne e os novos accesos serán tramitados polo procedemento establecido na Lei 3/2016. Así, o Concello de Vigo xa someteu a información pública o proxecto e a relación de bens e dereitos afectados pola expropiación -uns 350 metros cadrados- e emitiu asi mesmo un informe municipal favorable.\nO Concello promove as expropiacións necesarias para…