MANUEL ÁLVAREZ TORNEIRO RECIBE O PREMIO NACIONAL DE POESÍA POR “OS ÁNGULOS DA BRASA”\nO escritor Manuel Álvarez Torneiro (A Coruña, 1932) foi galardoado co Premio Nacional de Poesía 2013 pola súa obra "Os ángulos da brasa", publicado na colección Tambo do selo Faktoría K, da editorial KALANDRAKA. É a primeira vez que esta distinción que concede o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte recae nun autor por unha obra en galego.\n"Os ángulos da brasa" xa recibira o Premio da Crítica Española 2012, o Premio Ánxel Casal de Poesía 2012 que outorga a Asociación Galega de Editores e o Premio da Asociación de Escritores en Lingua Galega 2013.\n"Os ángulos da brasa" será un dos libros expostos no stand de KALANDRAKA na Feira Internacional do Libro de Frankfurt, que comeza mañá.\nConsta de 67 composicións divididas en tres seccións -Trama de vida, Terreal e sagrado e Tapiz de cinsa- nas que Manuel Álvarez Torneiro reflexiona sobre a cotidianeidade, as emocións íntimas e os pensamentos existenciais, xogando coa dimensión simbólica da palabra.\nManuel Álvarez Torneiro traballou durante moitos anos como xornalista para o diario La Voz de Galicia. Con 50 anos publicou o seu primeiro libro de poesía, "Memoria dun silencio". Dende entón a súa traxectoria literaria suma outros sete títulos, polos que obtivo o Premio Esquío (1995), o Premio González Garcés (1999) e o Premio da Crítica Española en dúas ocasións: en 1999 por "Luz de facer memoria" e en 2012 por "Os ángulos da brasa". Tamén foi finalista do Premio Nacional de Poesía en 2003 por "Epicentro".\nO Premio Nacional das Letras Españolas na categoría de poesía -dotado con 20.000 euros- distingue o conxunto do labor literario, en calquera das linguas oficiais, dun autor cuxa obra estea considerada como parte integrante da literatura española actual.\nNo xurado desta edición participaron a directora xeral de Política e Industrias Culturais e do Libro, Teresa Lizaranzu; a subdirectora xeral de Promoción do Libro, Mónica Fernández; Inés Fernández-Ordóñez, Basilio Losada, Amaia Jauregizar, Susana Rafart, María Isabel López, Juan Ángel Juristo, Juan José Lanz, Ramón Sánchez-Ocaña, María Ángeles Egido, Jaime Siles e os dous últimos galardoados co Premio Nacional de Poesía, Antonio Carvajal e Francisca Aguirre; por último, Alicia García, do Servizo de Promoción das Letras, en calidade de secretaria.\n'CONTOS POR TELÉFONO', CANDIDATO Á LISTA DE HONRA DA IBBY NA CATEGORÍA DE TRADUCIÓN\nO libro "Contos por teléfono", publicado por KALANDRAKA, é un dos candidatos da Organización Española do Libro Infantil e Xuvenil (OEPLI) a formar parte da próxima Lista de Honra da Organización Internacional do Libro Xuvenil (IBBY, nas súas siglas en inglés) na modalidade de tradución, polo traballo de Carlos Acevedo, un dos fundadores da axencia de tradución Rosetta. "Contos por teléfono", de Gianni Rodari, xa fora galardoado co Premio Isaac Díaz Pardo 2011, concedido pola Asociación Galega de Editores, polas ilustracións do artista plástico galego Pablo Otero.\nA Lista de Honra da IBBY é unha selección bienal de libros propostos nas categorías de escritores, ilustradores e tradutores. Formar parte desa escolma redunda nunha maior divulgación e coñecemento das obras distinguidas por parte de editores doutros países, xa que os títulos incluídos forman parte dunha publicación que se distribúe por todo o mundo e tamén se expoñen nas principais feiras internacionais, como as de Boloña e Frankfurt.\nVarios libros do catálogo de Kalandraka figuran nas Listas de Honra da IBBY de edicións anteriores: na relación de 2011 os seleccionados foron "Kembo" polas ilustracións de Miguel Calatayud, e a tradución ao éuscaro da obra "Que bonito é Panamá!" de Janosch, realizada por Ainhoa Irazustabarrena co título "Zein polita den Panama!". Antes destes, tamén foran elixidos "Pepito, el habitador de los tejados" polo texto do galego Manuel Janeiro, na categoría de autor, e "29 historias disparatadas" pola tradución de Susana Fernández e Franck Meyer.\nAdemais, a edición de "Fálame" en italiano ("È non è"), de Marco Berrettoni e Chiara Carrer, que trata sobre o autismo, foi escollida para formar parte da lista de "Libros Destacados para Xóvenes con Discapacidade 2013", que publica o Centro de Documentación IBBY.\n"Contos por teléfono" é un libro maxistral que consta de 70 relatos breves que combinan a intriga, a ledicia, a reivindicación da paz e a reflexión; un clásico incuestionable da Literatura Infantil e Xuvenil que destaca polo seu sentido do humor, o xogo de palabras, a imaxinación e o surrealismo das historias.\nO italiano Gianni Rodari (1920-1980) foi un dos principais renovadores da LIX; político, xornalista, pedagogo e escritor. Entre os galardóns que recibiu ao longo da súa traxectoria sobresae o Premio Andersen en 1970. É un dos autores destacados do catálogo dos Libros para Soñar de KALANDRAKA, do que tamén se publicaron a "Gramática da fantasía" e os álbums "Confundindo historias", "Inventando números" e "Que fai falta?".\nCONVOCATORIA DO VI PREMIO INTERNACIONAL CIDADE DE ORIHUELA DE POESÍA PARA NENOS\nA concellería de Educación do Concello de Orihuela (Alacante) e Faktoría K, un selo editorial de Kalandraka, convocan o VI Premio de Poesía para Nenos Cidade de Orihuela, un certame de ámbito internacional cunha dotación de 5.000 euros.\nO prazo de presentación dos traballos rematará o 19 de setembro de 2013 ás 12:00 horas e o fallo do xurado darase a coñecer arredor do 30 de outubro, data que coincide co aniversario do nacemento do poeta oriolano Miguel Hernández.\nPoderán participar autores maiores de idade que presenten un libro inédito en castelán, de poesía infantil, non premiado anteriormente en ningunha outra convocatoria literaria; a obra -que terá unha extensión mínima de 300 versos e máxima de 500- presentarase baixo lema ou seudónimo e por quintuplicado, mecanografada a dobre espazo e escrita por unha soa cara.\nOs datos personais dos participantes adxuntaranse no interior dun sobre pechado en cuxo exterior se anote o título da obra e o seu lema oy seudónimo. Os traballos enviaranse ou entregaranse no Rexistro Xeral do Excmo. Concello de Orihuela (c/ Marqués de Arneva, nº 1. 03300 Orihuela).\nFaktoría K editará a obra que designe o xurado, formado por profesionais de recoñecido prestixio. A publicación, prevista para o 21 de marzo de 2014, coincidirá co Día Mundial da Poesía.\nDende a súa creación, o "Premio Internacional de Poesía para Nenos Cidade de Orihuela" suma xa cinco poemarios: "El secreto del oso hormiguero", de Beatriz Osés, que foi ilustrado por Miguel Ángel Díez; "Ciudad laberinto", de Pedro Mañas, coas ilustracións de Silvina Socolovsky; "Los versos del libro tonto", de Beatriz Giménez de Ory, coa proposta estética de Paloma Valdivia; "Palabras para armar tu canto", de Ramón Suárez Caamal, que ilustrou Cecilia Rébora; e "El idioma secreto", de María José Ferrada, ilustrado por Zuzanna Celej.\nTIAGO MANUEL OBTÉN UNHA MENCIÓN ESPECIAL DO PREMIO NACIONAL DE ILUSTRACIÓN DE PORTUGAL POLA ANTOLOXÍA POÉTICA DE MÁRIO DE SÁ-CARNEIRO\nO artista plástico Tiago Manuel (Viana do Castelo, 1955) foi galardoado cunha mención especial no Premio Nacional de Ilustración 2012 de Portugal pola obra "Mário de Sá-Carneiro: Antologia Poética", publicada por Kalandraka Editora Portugal. O xurado destacou que "a ilustración de Tiago Manuel comparte a poética de Mário de Sá-Carneiro, asumindo as dúbidas e arelas do poeta, e desmultiplicándose en alegorías sombrías onde o trazo sólido debuxa, coma un berro, reixas, caveiras e sombras ata caer nun universo de memorias sen fondo".\nO exceso e a dispersión son algunhas cualidades literarias desta antoloxía que a colección Treze Luas do selo Faktoría K lle adica ao principal poeta do Modernismo portugués, admirado polo seu imaxinario lírico e polo cromatismo dos seus versos, ilustrados de forma vehemente e carismática por Tiago Manuel.\nO xurado do Premio Nacional de Ilustración estivo formado por Adriana Baptista, profesora da Escola Superior de Educación de Porto; Manuel San Payo, profesor da Facultade de Belas Artes de Lisboa, artista plástico e ilustrador; e Cristina Grácio, en representación da Direção-Geral do Livro, dos Arquivos e das Bibliotecas.\nA ilustradora Ana Biscaia foi a gañadora desta 17ª edición do Premio polo libro "A cadeira que quería ser sofá". André Letria, pola obra titulada "Mar", obtivo outra mención especial. Ao certame presentáronse 78 obras publicadas o pasado ano por 45 editoriais.\nPor recibir esta distinción, a obra de Tiago Manuel vaise expoñer na próxima Feira Internacional do Libro Infantil e Xuvenil de Boloña.\nNon é o único título destacado da colección Treze Luas: a obra de André da Loba para o libro "Bocage: Antología Poética", tamén recibiu unha mención especial do Premio Nacional de Ilustración 2010 e o poemario forma parte do Plano Nacional de Leitura de Portugal. Igualmente, figura no Plano Nacional de Leitura "Cesário Verde: Antologia Poética", cuxas imaxes, de José Manuel Saraiva, recibiron outra mención especial do Premio Nacional de Ilustración 2011. A colección complétase con outras dúas antoloxías poéticas adicadas a Fernando Pessoa e a Florbela Espanca, ilustradas por Pedro Proença e Joana Rêgo, respectivamente.\nO libro "La niña de rojo", con texto de Aaron Frisch e ilustracións de Roberto Innocenti, publicado por KALANDRAKA, foi galardoado co Premio Llibreter 2013 de Álbum Ilustrado. "O feito de que o premio o concedan os libreiros cataláns, un dos gremios máis antigos a nivel estatal, cáusame unha grande emoción", explicou Roberto Innocenti, que viaxou dende Florencia ata Barcelona para asistir á lectura da acta do xurado durante a presentación dos premios e para recoller o galardón. Ademais, Roberto Innocenti visitará a Feira do Libro de Madrid este sábado e a partir das 12:00 horas asinará exemplares dos seus libros na caseta 172 de KALANDRAKA.\n"La niña de rojo" é unha versión moderna do clásico de Carapuchiña Vermella na que as ilustracións de Innocenti non só destacan polo detallismo que caracteriza o seu estilo, senón por representar a historia e os personaxes nun contexto urbano e contemporáneo, lanzando unha ollada crítica sobre o consumismo, o abuso da tecnoloxía e a incomunicación nunha sociedade caótica e desigual.\n"A miña Carapuchiña está ambientada nos barrios periféricos e degradados, onde vive un terzo da humanidade", precisou o ilustrador italiano. "Non quixen inserir ningunha connotación ligada ao territorio para facer un libro destinado a lectores de todo o mundo: o bosque transfórmase nun centro comercial e o lobo nun motorista, mentres que o perigo represéntano o consumismo, a tentación continua de ter cousas inútiles que nos provocan insatisfacción", engadiu Innocenti.\n"Os nosos nenos xa non dialogan co bosque e co lobo", sinalou Roberto Innocenti, de modo que "se queremos explicarlles relatos significativos e que saiban que deben ter coidado cos descoñecidos, temos que facer historias actuais para que as recoñezan".\nRoberto Innocenti amosouse "feliz e honrado" por este galardón, a primera distinción que recibe "La niña de rojo" e que se suma aos prestixiosos recoñecementos obtidos ao longo da súa traxectoria: Mazá de Ouro na Bienal de Ilustración de Bratislava, Medalla de Prata da Sociedade de Ilustradores de Nova York e Premio Hans Christian Andersen 2008.\nO Gremio de Libreiros de Cataluña instaurou o Premio Llibreter no ano 2000 como mostra de recoñecemento profesional aos creadores das obras seleccionadas, en cuxa promoción se volvan todas as librarías adscritas ao colectivo. Dende hai tres anos elixen os títulos máis destacados do ano nas categorías de álbum ilustrado, literatura en catalán e outras literaturas.\nNa historia do Premio Llibreter, os Libros para Soñar de KALANDRAKA estiveron representados en varias edicións: "Mateo", dos galegos Paula Carballeira e Pablo Otero, recibiu unha mención especial no 2000 e "Onde viven os monstros", de Maurice Sendak, foi finalista. "Avós", de Chema Heras e Rosa Osuna, foi Premio Llibreter en 2003. Noutras convocatorias tamén foron finalistas "Gato Guille e os monstros", de Rocío Martínez; "A viaxe do bisavó", de Marta Farias e Aitana Carrasco; e "Son un cabalo", de Gonzalo Moure e Esperanza León.\nÁ presentación dos Premios Llibreter 2013, que se celebrou na Biblioteca Jaume Fuster, asistiron o presidente do Gremio de Libreiros de Cataluña, Antoni Daura; os voceiros do xurado, Lali Diumaró, Josep Cots e Jordi Gisbert; o ilustrador Roberto Innocenti co director de Kalandraka, Xosé Ballesteros, e coa editora de Kalandraka Italia, Lola Barceló; e representantes das editoriais Quaderns Crema, Símbol Editors e Sexto Piso, que tamén foron galardoadas.\nMostrando resultados 21 a 25 de 118\n<< Primeira < Anterior 6-10 11-15 16-20 21-25 26-30 31-35 36-40 Seguinte > Última >>


DÍA INTERNACIONAL DE LOITA CONTRA A SIDA | vgomez\nDÍA INTERNACIONAL DE LOITA CONTRA A SIDA\nPublicado: 01/12/2015 11:49 por vgomez en OUTRAS COUSAS\nCada 1 de decembro, Día Mundial de Loita Contra a SIDA, persoas de todo o mundo suman esforzos para xerar unha maior conciencia do que supón o VIH/SIDA e mostrar solidariedade internacional ante a pandemia. Calcúlase que hai en España entre 130.000 e 160.000 persoas con VIH, unhas 7.000 en Galicia, e case un terzo non o saben.\nPero realmemente coñecemos que é esta enfernidade? Vexamos...\nQue é a SIDA?\nA sida é unha enfermidade transmisible producida por un virus que coñecemos por "VIH" (Virus da Inmunodeficiencia Humana). Preséntase cando o virus destruíu as defensas do organismo ata tal punto que facilita a aparición de infeccións oportunistas e dalgúns tipos de cancro. Ao entrar o virus no corpo, xeralmente non aparece ningún síntoma de enfermidade ou estes son moi inespecíficos. Pero as persoas infectadas polo virus producen anticorpos fronte a este e estes poden ser detectados no seu sangue mediante unha análise. Non obstante, é necesario que pasen anos ata que aparezan infeccións oportunistas ou determinados cancros, asociados á infección por VIH, momento no que dicimos que a persoa con VIH ten sida. Por agora a infección por VIH non ten un tratamento curativo eficaz, pero existen tratamentos que frean a actividade do virus e na maioría dos casos permiten ás persoas vivir moitos anos sen complicacións graves. Aínda así hai que recordar que a sida é unha enfermidade moi seria, potencialmente mortal e que na maioría dos contextos, é frecuente causa de exclusión e discriminación.\nO VIH transmítese por:\nRelacións sexuais con penetración vaxinal, anal e oral sen preservativo.\nCompartindo un obxecto punzante sen esterilizar que estivese en contacto con sangue infectado: xiringas, agullas, instrumentos para acupuntura, tatuaxes, piercing, etc.\nE dunha nai con VIH ao seu fillo/a durante o embarazo, o parto ou a lactación.\nNon se detectou transmisión a través dos seguintes mecanismos:\nBicos, a brazos, darse a man ou tocarse\nPicaduras de insecto ou mosquitos.\nSaliva, suor, bágoas.\nConvivencia habitual no fogar, traballo e na escola.\nDoar ou recibir sangue en países onde estea axeitadamente controlado.\nA transmisión/adquisición da infección depende polo tanto do comportamento de cada persoa, aínda que o devandito comportamento está á súa vez condicionado por cuestións sociais e culturais que fan que algunhas sociedades, grupos de poboación e individuos se encontren nunha situación de maior vulnerabilidade á transmisión do virus. A desigualdade entre homes e mulleres, a discriminación que sofren algúns colectivos, o estigma das persoas afectadas ou a pobreza son factores determinantes na aparición e repetición destes comportamentos que poñen en risco as persoas.\nFONTE: somospacientes.com e madrid.org


A candidata do BNG, Olalla Rodil, deu comezo ao ciclo político este domingo en Meira |\nHome Política A candidata do BNG, Olalla Rodil, deu comezo ao ciclo político este domingo en Meira\nLugo, 20 de outubro de 2019. A candidata do BNG ao congreso pola circunscrición de Lugo visitou Meira e, dende alí, afirmou “estas novas eleccións temos que poñer a Galiza e a Lugo no mapa”.\nTamén sinalou a importancia da candidatura do BNG nestas eleccións, debido á importancia de que Galiza actualmente fica orfa nas Cortes, xa que non existe ningunha forza política na que se faga e defenda unha axenda de país, onde os intereses das galegas e dos galegos estean por diante, dándolle voz e voto.\n“Esta orfandade pódese ver nos últimos Orzamentos Xerais do Estado onde Galiza tivo unha discriminación frutificada polo PSOE e o apoio de Podemos, cunha baixada de máis dun 20% do orzamento para Galiza, mentres noutros territorios aumentaban” reiterou a ribeirega.\nA nacionalista tamén reflectiu que o BNG pon todo o seu empeño e traballo nestas eleccións para que sexan unha oportunidade, na que pódese deixar dun lado o circo político que as forzas españolas fixeron neste tempo, e o BNG é unha forza con solvencia, capacidade e rigor.\nA nacionalista foi acompañada por parte da candidatura como tamén de membros do BNG de Meira, Castro de Rei, Pastoriza e Pol que axudaron a facer un reparto de información.


Celso Currás Fernández - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Celso Currás")\nCelso Currás Fernández, nado en Trabada o 17 de xullo de 1953, é un político galego.\nFillo de Celso Currás López. É doutor en Ciencias da Educación e diplomado en Psicoloxía e Maxisterio. Foi Director Xeral de Formación e Emprego da Consellería de Familia e deputado do Parlamento de Galicia. O 28 de maio de 1996 o presidente da Xunta de Galicia Manuel Fraga Iribarne nomeouno Conselleiro de Educación, en substitución de Juan Piñeiro Permuy. Permaneceu nese cargo durante varias lexislaturas até a perda da maioría absoluta do PPdG nas eleccións autonómicas de 2005.\nXestión como conselleiro[editar | editar a fonte]\nImpulsou a Oferta Inicial de Ensinanzas postobrigatorias nos Centros de Ensino Público de Galicia, a figura do Centro público integrado, como resposta á dispersión e caída da poboación no espazo rural galego, e as denominadas axudas á escolarización. Apoiou a educación musical mediante proxectos de novos conservatorios e axudas e subvencións aos centros de música. Abriu varios Centros de Formación e Recursos para o profesorado. Puxo en marcha o Sistema de Información da Educación Galega e o Museo Pedagóxico de Galicia. No eido universitario deseñou un Programa de Financiamento e creou a Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia. Así mesmo, estableceu un Plan de promoción e estabilidade do profesorado.\nNo ano 2004 o Presidente da Xunta, Manuel Fraga Iribarne, encárgalle a sinatura do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, negociado con múltiples sectores e que acadou a unanimidade de todas as forzas parlamentarias.\nXoán Piñeiro Permuy\n↑ Galicia 2003, Xunta de Galicia, pp. 218 a 250 ISBN 84-453-3459-X\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Celso_Currás_Fernández&oldid=4973701"\nA última edición desta páxina foi o 3 de novembro de 2018 ás 19:53.


Antonio Piñeiro: O cronista plástico de Ribeira\nL. MARTÍNEZ / A.l. RIBEIRA / LA VOZ\nInaugurou no Lustres Rivas unha exposición dedicada ao dolmen de Axeitos\n08 ago 2018 . Actualizado a las 05:00 h.\nCando o escritor Antonio Piñeiro se referiu ao seu amigo e pintor Antonio Pérez coma «o cronista plástico de Ribeira», ninguén se atreveu a discutir a pertinencia deste título. Nin sequera a modestia do propio artista: «Eu penso que esaxera, pero o certo é que é unha boa forma de resumir a miña traxectoria». Sucedeu na presentación da última mostra que o artista ribeirense inaugurou no centro Lustres Rivas da súa vila natal. Desta vez, este narrador visual quixo rexistrar para a historia un dos emblemas da cidade barbancesa que, sorprendentemente, aínda non aparecera na súa dilatada obra: o dolmen de Axeitos.\nA exposición componse de 33 obras que reproducen o monumento megalítico a través da mirada de pintores senlleiros da arte universal. Axeitos representado como o farían o Goya, Picasso, Matisse, Renoir ou Van Gogh. Pero Antonio Pérez tamén fai un aceno aos creadores locais. Xerardo Crusat, Manolo Ayaso, Maralla Paz e Xoán Fernández ven plasmados o estilo, simboloxía e personaxes característicos dos seus lenzos no dolmen. «Coñecía ben a obra destes catro compañeiros e fun probando a introducir os seus sinais de identidade na propia estrutura do megálito. Creo que o resultado final é moi bo», afirma o artista, que obsequiará a cada un dos seus amigos co cadro correspondente. Outros dous irán parar ás coleccións do Concello de Ribeira e da Deputación da Coruña.\nHomenaxe ao dolmen de Axeitos é a consecuencia de darlle unha segunda oportunidade ás ideas, que se poden reciclar incluso unha década despois. «O xerme desta serie de obras naceu no ano 2006, cando gravei un pequeno dolmen e lle debuxei por riba uns personaxes inspirados na literatura do escritor Valle-Inclán. Non me convenceu e tíveno gardado ata fai dous anos», explica Antonio Pérez. A curiosidade dun dos alumnos aos que lles imparte clases de pintura recuperou a peza do esquecemento e fixo rexurdir a inspiración logo de tantos anos.\nCon esta mostra, o artista arrinca unha das poucas espiñas que tiña cravadas na súa vida profesional, xa que para Antonio Pérez o monumento de Axeitos supera a categoría de tesouro megalítico: «É como escoitar unha canción de Chavela Vargas ou como ver un cadro de Rembrant en vivo e en directo».\nNesta ocasión, o ribeirense troca de rexistro e abandona a temática mariñeira para meterse no mundo megalítico a través da técnica do gravado, pero tamén de outras moitas que lle permitiron chegar ao produto desexado: «Non intentei imitar as metodoloxías que empregan os autores nos que me inspiro, senón que simplemente busquei a mellor maneira de chegar a onde eu quería». Unha traxectoria de máis de 30 anos permítenlle a este mestre dos pinceis dominar o traballo con acuarelas, óleos, pasteis, tintas ou lapis. Poucas cousas lle quedan por probar, pero a súa paixón pola pintura impídelle colgar a paleta: «Vívoo con moita intensidade; é como unha cousa enfermiza. Non se pode explicar».\nO próximo reto de Antonio Pérez pasa por continuar a súa investigación coas tintas de gravado e combinalas para acadar creacións máis vangardistas. Do éxito deste experimento, que ocupará o tempo do ribeirense ao longo deste ano, vai depender a apertura dunha nova mostra do artista. Para os curiosos que aínda non coñezan o seu traballo, o pintor exhibirá proximamente nunha sala pobrense unha retrospectiva da súa obra.\nOnde e cando. As máis de 30 pezas que compoñen esta mostra pódense visitar de luns a sábado, e ata o 1 de setembro, no centro cultural Lustres Rivas de Ribeira.\nObsequios. O artista vai doar un dos cadros ao Concello de Ribeira e outro á Deputación da Coruña, ademais de regalar aos pintores Maralla, Xoán Fernández, Ayaso e Crusat as creacións inspiradas nos seus respectivos estilos.\nArchivado en: Dolmen de Axeitos Diputación de A Coruña Pablo Picasso Chavela Vargas Ribeira


BASES DO “VI FESTIVAL PRIMAVERA DO CINE EN VIGO 2017” | Vigocultura\nBASES DO “VI FESTIVAL PRIMAVERA DO CINE EN VIGO 2017”\nA sexta edición do Festival Primavera do Cine presentou as bases para concorrer ao certame, que terá lugar entre o 5 e o 14 de maio na cidade de Vigo. A A.C. Reencanto Produccións, como entidade organizadora, en colaboración coa Concellería de Cultura, manterá a súa aposta polo audiovisual galego e lusófono, consolidando así o carácter internacional da cita fílmica.\nAsí mesmo as actividades paralelas ao festival continuarán coa vontade de orientación de servizo público, visibilizando, en palabras da organización, «proxectos de xustiza histórica e promovendo valores como a ecoloxía e a sostenibilidade, facendo posible, así, un cinema comprometido». As proxeccións terán lugar no Auditorio Municipal do Concello (praza do Rei, 1) como sede principal, no Instituto Camoes e no Marco.\nO período de recepción de filmes abranguerá dende o día 12 de xaneiro ata o día 21 de febreiro. As produtoras e cineastas interesados en enviar os seus traballos, poden acceder ás bases e ao formulario de inscrición a través da web "www.primaveradocine.com"\nXov (12/01/2017) a Mar (21/02/2017)\nAta as 23:59 h do 21 de febreiro de 2017\nA.C. Reencanto producións, colabora a Concellería de Cultura\nbases_festival_primavera_cine_2017.pdf 201.06 KB


¿QUERES SER APALPADOR POLO NADAL?\nAPALPADORES DE 1º B\nComentarios (0) - Categoría: Cousiñas do noso colexio - Publicado o 08-06-2012 23:34\nNO NADAL TODOS SOMOS APALPADORES\nAPALPADORES 1º A\nComentarios (1) - Categoría: Cousiñas do noso colexio - Publicado o 08-06-2012 23:10\n127. Pregunta evidente\n¿ Onde están as canarias?\nComentarios (3) - Categoría: Pasatempos - Publicado o 06-06-2012 21:05\n126. Un enigma mollado\n¿Que é o que secando, móllase?\nComentarios (2) - Categoría: Pasatempos - Publicado o 06-06-2012 21:03\n125. Caso curioso\nQuen ten entradas e non pagou por elas?\nComentarios (4) - Categoría: Pasatempos - Publicado o 06-06-2012 20:59\nPREMIOS CONTOS DE MEDO:\nO MISTERIO DO CEMITERIO EMBRUXADO\nHai moitísimos anos había un pobo pequeno e gobernado por un malvado rei chamado Pablo, este tiña unha filla moi boa, chamada Antía.\nUn día toda a xente do pobo protestou contra el. O rei estaba tan furioso que decidiu facer un cemiterio embruxado que arrodease todo o pobo.\nUnhas rapazas chamadas Bea, Ana, Duna, Nadia e Yanira ían ir ao cemiterio. No cemiterio viron tumbas escachadas e árbores vellas. Entón dixo Duna:\n- Imos separarnos.\nAna e Nadia non estaban moi seguras, pero Bea dixo:\n- Tranquilas, imos intentalo.\nYanira e Bea encontraron unha cova, foron investigar e? de repente escoitaron unha voz:\n- Volve comigo, volve comigo.\nBea e Yanira sairon correndo. Logo, Nadia como era máis Valente quixo ir soa. No medio do bosque encontrou unha caveira moi grande que dixo:\n- Morreredes todos!\nNadia saiu correndo.\nDuna e Ana encontraron un rapaz. Ana preguntoulle:\n- Ola, sabes onde vive o rei?\nDe repente ao rapaz puxéronselle os ollos vermellos, xirou a cabeza e dixo:\n- Non o sei, non o sei!\nAna e Duna correron ata máis non poder. Máis tarde encontráronse todas e dixeron Bea e Yanira:\n- Estase facendo noite. Millor será que encendamos o lume, collamos algunas provisións e saquemos o saco de durmir.\nDe repente escoitaron unha risa así:\n- Ji ji ji ji ja ja ja! ? e a continuación xurdiron unha bruxa cos ollos avermellados e un vampiro cos colmillos cheos de sangue.\nBea, Duna, Nadia e Yanira berraron:\n- Aaaa, a correr ? dixo Nadia.\nCando se deron conta estaban nunha cabana pero elas non sabían que alí vivía a Fada da Escuridade. A fada viunas e dixo:\n- Um, que ben ulides!\nPero de súpeto apareceu a filla do rei e a fada cesou. Antía díxolles:\n- O meu pai vive aló do deserto do cemiterio.\nBea, Duna, Nadia, Ana e Yanira, por fin, chegaron ao castelo. Había un labirinto xigante e adivirtíronse. Tania e Ana atoparon a cociña e aproveitaron para comer. Logo Bea e Nadia deron co soto, atoparon dous baúles vermellos, abriron un e dalí sairon morcegos comendo a unha persoa. Logo abriu Bea o outro e apareceron polo menos unas cincuenta ratas vermellas.\nNadia e Bea tiñan moito medo do soto.\nDespois Duna, por fin, encontrou o cuarto do rei, pero tiña as portas pechadas. Bea preguntou:\n- Que está pasando aquí?\nDe súpeto apareceu o rei que as quería matar, pero Ana colleu un martelo e golpeouno.\nAna déralle tan forte que o matou, logo veu Antía e fixéronse moi amigas.\nEncima do cemiterio fixeron un parque, pero aí debaixo segue o rei cos seun monstros, e seguro que volverán.\nComentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 02-03-2012 17:20\nO MORCEGO ASASINO\nUn día de outono vimos un morcego no monte cando íamos de excursión a buscar castañas.\nEstabamos xogando ao trombo e de súpeto apareceu un moucho que nos dixo:\n-\tTede coidado que hai un morcego asasino.\nOs nenos non lle fixeron caso ao moucho. Entón empezou a chover e todos foron a unha cova. E alí vivía o morcego. Os nenos escoitaron:\n?NON TEÑADES MEDO, EU SON UN MORCEGO BO!?\nOs nenos empezaron a berrar:\n-\t? Socorrooooo!? Aquí vive o morcego do que nos falou o moucho.\nEntón o morcego dixo:\n-\tO que dixo sobre min é mentira! Eu só quero que sexades os meus amigos.\nPero cando os nenos estaban agochados xogando con el, o morcego mordeulles no pescozo a todos.\nE todos se converteron en zombis e ti que estás lendo tamén te vas converter en zombis.\nA partir dese momento, todos os nenos e nenas que escoiten este conto se converteran en zombis- dixo o morcego.\nCLASE DE 2º D CEP VENTÍN\nComentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 02-03-2012 17:17\nA PERSECUCIÓN CIBERNÉTICA\nUn día uns científicos estaban traballando nun invento cun ordenador. Cando finalizaron, probárono, pero o ordenador e o invento se sobrecargaron e de pronto saiu un monstro do ordenador. Os científicos intentaron atrapalo pero o monstro escapou e foise a unha cafetería. Na cafetería todos tiñan moito medo. Cando o monstro terminou de destruir toda a cafetería todos se foron correndo menos un, ao que o monstro atrapou. Intentou escapar pero era imposible. O monstro matouno.\nAo día seguinte correuse a voz daquel monstro. O máis normal era que os miedicas chamasen á policía e a detectives e algúns chamaron a detectives moi famosos. Entre todos ían resolver o caso. Prepararon unha trampa: dous policías eran o cebo, levárono ata a trampa e todos estaban disfrazados de arbustos. O monstro caeu na trampa. Atrapárono e devolverono ao ordenador.\nIAGO RODRÍGUEZ CARRACEDO\n3ºB CEIP RECIMIL\nComentarios (2) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 02-03-2012 17:11\nO SACAÚNTOS ASUSTANENOS\nUn día a medianoite o Sacaúntos foi asustar aos nenos. Achegouse máis e máis ata que ¡Uuuuu! E os nenos sairon correndo pero o sacaúntos atrapounos e quitoulles a graxa do bandullo e despois foi buscar máis e máis para que se quedaran esqueléticos e ao final atrapou catro máis e quedaron todos os amigos esqueléticos.\nALEJANDRO VIZOSO 1º B CEIP RECIMIL\nComentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 02-03-2012 17:08\nUn día unha velliña foi levar unas flores á tumba da súa filla que estaba no cemiterio e atopou a un home que lle resultaba coñecido. Entón a vella preguntoulle:\n- Quen é vostede? Creo coñecelo.\nDaquela o home desapareceu.\nAo día seguinte, cando foi coller o bus para visitar a unha amiga case a atropela o bus. Cando chegou á casa da súa amiga o teito afundiuse e case as aplasta. Parecía que a morte as perseguía.\nCando volveu á casa oiu unha musiquiña? Era a caixa de bailarina preferida da súa filla. A velliña toda asustada correu á súa habitación? De súpeto as alarmas da casa comezaron a soar. Como non sabía que facer gritou:\n- Hai alguén aí?\nUnha voz misteriosa respondeu:\n- Si, e non te preocupes que pronto saberás que son.\nE esa cousa misteriosa foise.\nA vella saiu da súa habitación e foi ao salón a ver se lle roubaran as cousas de valor que tiña, pero sorprendeuse porque todo estaba no seu sitio. Agora decatárase de que non era unha persoa a que a perseguía.\nAo día seguinte a vella chamou á súa amiga para pedirle consello, pero cando colleron o teléfono oiuse unha voz que dicía:\n- A seguinte es ti! Ja, ja, ja!\nEntón colgaron. A vella saiu á farmacia para pedir un calmante xa que todo podía ser imaxinación súa. Cando ía abrir a porta para saír da farmacia o mesmo home que atopara no cemiterio deulle unha carta. De camino á casa a velliña abriu a carta. Dentro poñía:\n- Quérote ver no cemiterio ás doce da noite para ofrecerche un trato. Se non vés ti e todas as persoas que queres e coñeces morrerán.\nA vella intentou buscar ao home que lle dera a carta para facerlle unas preguntas, pero non o atopou. Ás doce menos cuarto a vella saíu da súa casa para chegar puntual. Ás doce en punto chegou o home rodeado de moitas persoas vestidas de negro. A vella preguntoulle:\nEntón as persoas vestidas de negro convertéronse en ? espíritos! Que dicían:\n- Vas morrer, vas morrer?\nA vella saiu correndo pero debido á súa avanzada idade o que se di correr non corría, máis ben andaba. Cando os espíritos a rodearon o home tamén se convertiu nun espírito e o espírito díxolle que se superaba unas probas lle outorgaría un desexo a cambio da súa vida, e que se se negaba ou non superaba todas as probas toda a xente do mundo morrería. A vella aceptou.\nA primeira proba consistía en atravesar un río de lava por unha ponte na que se pisaban a táboa incorrecta afundíase.\nA vella empezou ben pero? a falta de cinco táboas pisou unha táboa incorrecta pero en vez de afundirse a táboa a ponte descolgouse pola parte que comezara a proba; ela atemorizada intentou escalar ata o cumio,e? conseguiuno!\nXa estaba na segunda proba, ainda que tiña moitas feridas no corpo. A segunda proba consistía en adiviñar un acertixo:\n- No teu corpo está mais ti non a ves, se atopas un espírito xa non a tes.\nA vella nerviosa respondeu:\n- É a alma!\nE acertou. A vella pasaba á terceira proba. A terceira proba consistía en elixir unha das tres portas que apareceran de súpeto. A primeira era escura e gris, a segunda era colorida e bonita, e a terceira era de cristal. A vella elexiu a terceira, e fíxoo porque cada unha das portas representaba un futuro malo ou bo pero ela pensaba que cada un elixe o seu futuro, e a de cristal non tiña ningún futuro, fixo se non unha oportunidade de decisión, e entón a vella acertou!\nDe súpeto apareceu o espírito e díxolle:\n- Cal é o teu desexo?\nDaquela a vella respondeu:\n- Que a miña filla volva á vida e sexa feliz.\nEntón o espírito arrincoulle a alma á vella e devolveu á vida á súa filla.\nDaniel Yánez 5º A\nComentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 02-03-2012 17:06


Curso de “Implantación da Certificación Forestal PEFC e procesos de auditorías en monte e industria” - Campo Galego\nInicio / Axenda / Curso de “Implantación da Certificación Forestal PEFC e procesos de auditorías en monte e industria”\nCurso de “Implantación da Certificación Forestal PEFC e procesos de auditorías en monte e industria”\nData inicio: 18/10/2019\nData fin: 19/10/2019\nLugar: Feuga. Fundación Empresa - Universidad Gallega, Santiago de Compostela, España\nOs días 18 e 19 de outubro impartirase en Santiago de Compostela un curso de “Implantación da Certificación Forestal PEFC e procesos de auditorías en monte e industria”. A acción, de carácter gratuíto, terá lugar no edificio FEUGA, no Campus Vida, e está dirixida á industria forestal, enxeñeiros forestais e de montes, consultorías, estudantes,…\nO curso permitirá obter unha formación na implantación da certificación forestal PEFC en Xestión Forestal Sustentable e en Cadea de Custodia, na mellora do procedemento de certificación da empresa ou en auditorías internas e externas, así como na correcta aplicación do Sistema de Dilixencia Debida, entre outras cuestións.\nImpartirá o curso Arturo Sánchez Manzano, enxeñeiro técnico forestal, auditor de cadea de custodia e xestión forestal sustentable e responsable de certficación Forestal de CONTROL UNIÓN.\nAs prazas son limitadas. Para poder inscribirse é preciso enviar un correo a [email protected] ou chamando ao teléfono 981523 736\nVelaquí o programa completo:\nTecidos a partir de celulosa de eucalipto, un sector en auxe a nivel mundial\nXornada este venres en Santiago sobre creación de tecidos a partir da madeira\nCriterios da Consellería de Economía sobre actividades esenciais no ámbito forestal\nRecomendacións de trampeo de raíñas de vespa asiática e da couza dos buxos


Revisión como estaba o 22 de abril de 2019 ás 19:58\n108 bytes engadidos , hai 1 ano\nengado ligazóns internas\nRevisión como estaba o 22 de abril de 2019 ás 19:34 (editar)\nRevisión como estaba o 22 de abril de 2019 ás 19:58 (editar) (desfacer)\nm (engado ligazóns internas)\n'''Lodz''' é unha cidade [[Polonia|polaca]] situada no centro do país, a 121 Km ó suroeste da capital.. Trátase da terceira cidade máis poboada de Polonia, con 742400 habitantes segundo un informe do 2018, despois de [[Varsovia]] e [[Cracovia]].\nO escudo da cidade representa unha barca, dándolle nome á cidade, tradución literal do polaco <<Łozd>>.\nMoitos dos seus habitantes fixeron grandes fortunas na produción de teas e no [[comercio]], contribuíndo ó desenvolvemento da cidade. Actualmente conta cunha ruta turística que mostra algúns dos sitios históricos que se asocian coa orixe industrial de Lodz.\nLodz foi un pequeno asentamento que apareceu por primeira vez en rexistros escritos arredor de 1332, nun documento no que se facía entrega da vila de Łodzia ós bispos de Włocławek. En 1423 se lle concedeu o título de cidade. Dende entón e ata o século XVIII foi un pequeno asentamento, propiedade de bispos e clérigos kuyavianos, situado nunha ruta comercial entre [[Mazovia]] e [[Silesia]]. Por aquel entón a maioría da poboación era agricultora.\nEn 1793, como resultado da [[segunda partición de Polonia]], Lodz foi anexionado por [[Reino de Prusia|Prusia]], tomando o nome pruso de Lodsch. En 1806 uniuse ó [[Gran Ducado de Varsovia]], creado por [[Napoleón I de Francia|Napoleón I]] co fin de restablecer o estado polaco, e nove anos maismáis tarde, en 1815, pasou a formar parte de [[Imperio Ruso|Rusia]].▼\nEn 1423 se lle concedeu o título de cidade.\nDende entón e ata o século XVIII foi un pequeno asentamento, propiedade de bispos e clérigos kuyavianos, situado nunha ruta comercial entre Mazovia e Silesia. Por aquel entón a maioría da poboación era agricultora.\n▲En 1793, como resultado da segunda partición de Polonia, Lodz foi anexionado por Prusia, tomando o nome pruso de Lodsch. En 1806 uniuse ó Gran Ducado de Varsovia, creado por Napoleón I co fin de restablecer o estado polaco, e nove anos mais tarde, en 1815, pasou a formar parte de Rusia.\nCara 1820 xurdiu un movemento por parte dun ilustre polaco, Stanisław Staszic, que rematou por converter Lodz no principal centro de produción téxtil de todo o imperio ruso. A cidade pasou a ser coñecida como Terra Prometida por inmigrantes de todas partes de Europa. Polacos, xermanos e xudeus foron os tres pobos que mais contribuíron ó desenvolvemento da cidade.\nEn 1850, a abolición dos aranceis nas aduanas entre Rusia e Polonia deu lugar a un importante crecemento industrial en Lodz, converténdoa na segunda cidade máis grande de Polonia. Pero o desenvolvemento industrial mais grande da historia da cidade produciuse no período entre 1870 e 1890, grazas a inauguración do ferrocarril que comunicaría a cidade con Varsovia e Viena.\nLodz converteuse nun dos centros do movemento socialista, e a pesar da crise precedente á Primeira Guerra Mundial medrou constantemente ata 1914, chegando a ser unha das cidades industriais mais poboadas do mundo.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/wiki/Especial:MobileDiff/5126651"


Por un monte vivo: non mates raposos, arrinca eucaliptos\nA Asociación Cultural “Vagalumes” de Tabeirós-Terra de Montes quere manifestar o seu rexeitamento á celebración do XXVI Campionato provincial de caza de raposo na nosa comarca co apoio do concello de Cerdedo-Cotobade, a Xunta de Galiza e ENCE.\nEntendemos que desde estas institucións e empresa se queren desviar os tiros cara este membro da nosa fauna autóctona como un xeito de canalizar o descontento dos cazadores pola continua redución de coellos no noso monte. Tratan de poñer o punto de mira no raposo como responsábel e ao mesmo tempo como alternativa á desaparición das presas tradicionais da caza, vinculadas orixinariamente a complementar a alimentación. Mais precisamente os auténticos culpábeis da morte do noso bosque autóctono e a súa biodiversidade son os que financian este evento.\nNon resulta estraño neste sentido que apareza no cartel o logo da empresa que dita a política forestal neste país e o partido que a executa, e que ten reservadas no seu consello de administración cadeiras para os conselleiros e ministros que están xa desde a administración a traballar para eles.\nA eucaliptización do país promovida por ENCE e o PP está a destruír o noso medio rural, e non o raposo. Mais poñendo cartos públicos e privados cara o fomento disto tamén se pretende facer fronte a unha cada vez maior sensibilización do conxunto da sociedade fronte a provocar dor gratuíta aos animais. Tratan de facerlle fronte deste xeito á repulsa que cada vez é maior na nosa mocidade contra o sufrimento doutras especies co único propósito de divertirnos os seres humanos. É unha estratexia que nin sequera beneficia os propios cazadores, aos que se pretende enfrontar contra os ecoloxistas e animalistas, pois o que fai é precisamente xerar cada vez máis animadversión contra todo tipo de caza e contra este colectivo.\nPor iso pedimos aos responsábeis da actividade que suspendan a celebración desta provocación.\n10/1/2019 12:13:27 am\nLuchemos por que estas actividades se terminen.


Alérxico a simplismos e debedor das teses foucaultianas sobre o control e a disciplina nos estados capitalistas modernos, Colmenero alerta da deriva “excepcionalista” da lexislación e de como esta busca non só reprimir se non tamén “fabricar inimigos”. O modo de funcionamento do sistema, engade, é “moito máis complexo” do que adoita supor o movemento antirrepresivo.\nO autor presentará Vidas culpáveis, publicado por Edicións Laiovento, no centro social A Comuna da Coruña esta quinta feira ás 20.30 horas, a sexta feira ás 20.00 horas na Fundaçom Artábria, e a quinta feira 30 de novembro na Gentalha do Pichel en Compostela.\n– Cal é o sentido común dominante sobre o sistema penal e carcerario?\n– Existen dúas visións. A primeira é a, digamos, progresista, que se impón a partir da II Guerra Mundial e que está baseada no principio de resocialización. Así o recolle a Constitución española e outras constitucións europeas. Mesmo a dos Estados Unidos. Mais, na práctica, o Estado emprega o sistema carcerario como forma de xestión da exclusión social. A prisión entendíase como un depósito de persoas excluídas. Agora, o Estado enténdea desde o neoliberalismo e analiza o custo beneficio económico. Así se explica o descenso da poboación reclusa dos últimos 15 anos no Estado español. Pasou dos 75.000 ás 60.000 persoas.\n– Pero cal é a percepción social? Non ten a impresión de que domina unha visión reaccionaria?\n– Non o comparto. Formalmente existe o principio da resocialización. Na práctica, a visión dominante é a economicista.\n– No libro, porén, refírese á “deslexitimación do modelo rehabilitador” dos cárceres.\n– O gran pacto sobre a inclusión social, segundo o que as persoas presas tamén son responsabilidade do Estado, opera sobre dúas patas. A primeira, o principio de resocialización. Sectores progresistas denuncian, desde hai anos, que non se cumpre. E a segunda, o papel disciplinador da sociedade que, e aquí sigo a Michel Foucault, inclúe tamén a escola, a fábrica, etcétera, como dispositivos de inclusión social. Cando o Estado do benestar ten problemas, derivados da reacción neoliberal e neoconservadora iniciada nos anos 70, para manter esas axencias inclusivas, o resto do sistema é ineficaz. Tamén o cárcere. E as persoas deben pasar a responsabilizarse de si mesmas, de acordo á ideoloxía neoliberal.\n– Vostede analiza en Vidas culpáveis un penalismo cuxa transformación está en curso, non é un proceso acabado.\n– O libro deriva das investigacións que fixen para a tese de doutoramento. O meu propósito era intentar ver os cambios que se estaban dando na lóxica penal. Porque desde a visión crítica máis superficial sempre se fala do carácter disciplinario, totalitario -non no sentido político, senón no sentido en que se ocupa de toda a existencia- do Estado. Porén, esa lóxica está sendo ultrapasada por lóxicas gobernamentalistas que cadran co proxecto neoliberal. En calquera caso, non se trata de modelos puros. Nas prisións segue habendo módulos de corrección que conviven con módulos de respecto, que responden á lóxica neoliberal. Ao tempo, o Estado Leviatán, o Estado monstro -polo seu tamaño-, desprega dinámicas de excepcionalidade penal e carceraria.\n– Mais haberá unha dominante.\n– A dominante é a lóxica economicista, que se inicia co neoliberalismo nos anos setenta e eclosiona a partir da Gran Recesión. E máis no Estado español, que se incorpora de maneira serodia por mor da Ditadura.\n– Diagnostica o “fracaso da institucionalidade welfarista”. Canto houbo de fracaso e canto de derrota política?\n– Bebo da tese de David Garland, que estudou o welfarismo penal. El considera que as prisións fan parte do sistema welfarista e que, para comprender o seu funcionamento, cómpre unha análise completa do chamado Welfare State. Pero é certo que sufriu unha derrota político ideolóxica a mans dos que o combateron con éxito, o neoliberalismo e a súa disrupción neoconservadora. Con todo, o penalista italiano Luigi Ferrajoli fala de que houbo tamén un fracaso real e o sistema de benestar non foi capaz de conseguir o obxectivo da resocialización das persoas presas. É dicir, fracasou e ademais a crítica neoliberal, en base á ineficacia e á presunta carga económica, tamén lle afectou.\n– Hai unha involución autoritaria do Estado español que se materializa na lexislación?\n– Creo que para facer unha crítica axeitada do sistema é preciso comprender a súa complexidade. De feito, a reforma do Código Penal de 2015 o que fai é principalmente despenalizar delitos. O que sucede, ao meu ver, é que o Estado xira cara ao economicismo. Descárganse os cárceres. Facilítanse mecanismos de acceso á liberdade. Nos últimos anos houbo récords de sentenzas condenatorias sen entrada en prisión. Mais esta lóxica convive coa lóxica da excepcionalidade.\n– Ao mesmo tempo, houbo un récord de delitos relacionados co terrorismo, xusto no intre en que o terrorismo ten un menor impacto na sociedade española. Por que? Porque hai un xiro excepcionalista na lexislación cando esta se dirixe a grupos sociais específicos: a aqueles que poñen o sistema en cuestión, aos migrantes… Por exemplo, os CIE [centro de internamento de migrantes], onde de encerra os migrantes e prohíbense os seus dereitos fundamentais apenas por un problema administrativo, dado que a migración ilegal no Estado non é un delito penal. Ao tempo que se despenalizan delitos e descárganse as prisións, aparece a prisión permanente revisábel aplicada a determinados casos…\n– Son lóxicas compatíbeis.\n– Conviven en función do sector social ao que se dirixe o Estado.\n– A mirada de Vidas culpáveis difire dos lugares comúns críticos sobre o cárcere.\n– O libro quere ser crítico co poder e as elites en todos os sentidos. Pero tamén coas certezas do movemento antirrepresivo, que ten unha visión unidimensional desta problemática. É moito máis complexo. Nin sequera as experiencias de gobernos democrático radicais -porque máis alá non houbo- apenas introduciron cambios na política penintenciaria. Non tiñan en conta esta complexidade.\n– Asegura que a sociedade se atopa nunha “crise de lexitimación”. A xulgar pola argumentación do seu libro, non resulta doada de detectar…\n– Se entendiamos que as sociedades contemporáneas baseaban a súa lexitimación no pacto social, as elites rompérono. Non teñen interese en que se renoven os consensos, se non en xestionar os conflitos. Da responsabilidade do Estado pásase á responsabilidade do eu, á xerencia do público a partir do new public management [nova xerencia pública].\nFonte: Sermos Ga\n← Shell apoiou tortura e violação dos direitos humanos, acusa Amnistia Internacional\nA cara B das acusacións dos fiscais por enaltecemento en redes sociais →


Unha das primeiras cousas que Jenn fixo cando chegou a DK New Media foi deseñar tarxetas para enviar aos nosos clientes e socios. Sinceramente, non o pensara antes ... Estaba demasiado ocupado e o correo electrónico era demasiado sinxelo. Non obstante, iso é o xenial de enviar tarxetas, non si?\nAcabamos de recibir un paquete de vacacións dos nosos amigos en Dittoe PR que foi totalmente personalizado, empaquetado e enxeñosamente documentado só para nós. Un agasallo xenial que tardou moito en deseñarse e significa moito para a nosa empresa que fixeron iso. Faime intensificar o meu xogo ... Poño a Jenn ao seu cargo. 🙂


A Lareira Máxica: ** Reflexións Primaverales\nO amor é como a política local, a veces chámante estúpido (inda que se decilo expresamente) e se amas a ese partido calas pero se non é así os pos a parir.\nPara que non te sintas tan sóa pasa pola páxina (se non o fiseches xa) http://veigadescalza.blogspot.com/\nMaría, a lectura do teu artigo prodúceme unha dobre impresión: por unha parte é moi conmovedor e está cheo de sentimentos; por outra parte non me gusta que leer frases tan duras, non me gusta que digas que te sintes soa ou que afastas a xente que queres de ti. Non creo que sexa así. A vida está chea de sinsabores, de xente que disfruta facendo sufrir, é certo, pero, gracias a Dios, tamén existen persoas maravillosas. Nos malos momentos hai que lembralo, non fuxir senón refuxiarse á beira dos que queremos e dos que nos queren. Hai un dito que dí: a soidade é mala compañeira e peor conselleira. Non teñas dúbidas, tolerar un insulto, un trato despectivo ou vexatorio non é amar. Será o que sexa, pero amor non, qué clase de amores son eses, non serán amores que matan. Ah, aproveito para lembrarche que pola ALM querémoste moito, que o sepas. Unha aperta, Mariam\nHola Maria gustariame comentar o teu artigo estou de acordo con Mariam penso que ti non afastas a nadie eu podo decilo pq te conozo un pouco pero dis unhas cousas que me fan sentir mal estas chea de xente que te quere a teu aredor xente que te aprecia moito e iso e moi bonito nesta vida tamen quero que sepas que sempre me teras o teu caron pa o que necesites anque penses que non sempre estarei velando por ti chao un beso e non penses esas cousas.


Piden 17 anos de prisión para tres mozos independentistas que participaron na Jornada de Luita de Briga\nA Fiscalía acusa os tres mozos de participaren en "graves altercados" o 24 de xullo de 2011, véspera do Día da Patria. A organización xuvenil independentista Briga convocou para este 8 de novembro unha concentración nos xulgados de Compostela, onde van ser procesados estes tres militantes.\nManifestación de Briga\nO 8 de novembro comeza nos xulgados de Compostela máis un xuizo contra militantes do independentismo. Nesta ocasión trátase de Simom, Brandam e Raúl, tres mozos que forman parte de Briga, organización xuvenil independentista, e para os que a fiscalía solicita en conxunto 17 anos de prisión. Unha petición que responde a que a procuradoría considéraos responsábeis de "graves altercados" vencellados á Jornada de Luita que Briga desenvolveu o 24 de xullo de 2011, na véspera do Día da Patria. O propio 8 de novembro, ás 9:30 horas, terá lugar ante os xulgados unha concentración de apoio aos acusados e de denuncia dun "xuízo político".\nAs penas solicitadas pola fiscalía fan referencia aos delitos de "desordes públicas, danos e atentado á autoridade" dos que responsabiliza os tres mozos.\nNun comunicado, Briga sinala quea organización é, "na figura destes companheiros, vítima dumha duríssima perseguiçom policial amparada pola procuradoria de Compostela", para alén de afirmar que o que vai acontecer o día 8 nos xulgados de Compostela é "um julgamento político em que o que está em causa é o seu compromisso. O objetivo: acovardar a juventude nesta sinistra maré de miséria com que Espanha se abate sobre as nossas costas".\npolítica na anos jornada piden prisión\nPiden 17 anos de prisión para tres mozos independentistas que participaron na Jornada...\nOrozco alenta a aspiración de Besteiro de liderar o PSdeG\nA lei de impulso demográfico da Galiza chega ao Parlamento


Desviación e control social\nAsignatura (*) Desviación e control social Código 615G01302\nDescrición xeral Presentación das ferramentas teóricas e prácticas para o estudo da desviación social desde unha perspectiva sociolóxica.\nPlan de continxencia 1. Modificacións nos contidos Non se realizarán cambios 2. Metodoloxías *Metodoloxías docentes que se manteñen - Sesión maxistral - Discusión dirixida (computa na avaliación) - Proba mixta (computa na avaliación) - Atención personalizada *Metodoloxías docentes que se modifican 3. Mecanismos de atención personalizada ao alumnado - Correo electrónico: Diariamente. De uso pra facer consultas, solicitar encontros virtuais para resolver dúbidas e facer o seguimento do traballo realizado. – Moodle: Diariamente. Segundo a necesidade do alumando. Dispoñen de “foros temáticos asociados aos módulos” da materia, para formular as consultas necesarias. Tamén hai “foros de actividade específica” para desenvolver as “Discusións dirixidas”, a través das que se se pon en práctica o desenvolvemento de contidos teóricos da materia. – Teams: 1 sesión semanal en gran grupo para o avance dos contidos teóricos e 1 sesión semanal de discusión dirixida en grupos (ate 15 persoas) nas franxas horarias que ten asignada a materia no calendario de aulas da facultade. Esta dinámica permite facer un seguimento normalizado e axustado as necesidades da aprendizaxe do alumando para desenvolver o traballo da materia. 4. Modificacións na avaliación Mantense o mesmo sistema de avaliación que no curso presencial *Observacións de avaliación: Mantéñense as mesmas que figuran na guía docente. A proba mixta equivalente ao exame final realizarase a través de Moodle. 5. Modificacións da bibliografía ou webgrafía - Non se realizarán cambios. Xa dispoñen de todos os materiais de traballo da maneira dixitalizada en Moodle.


Unha breve historia do tempo. Unha proposta de Agasallo.eu\nensaio historia rosalía língua sonárbore infantil poesía conto feminismo cancións biografía galego banda deseñada música\nInicio » Catálogo » Unha breve historia do tempo\nTradución de Jorge Mira\nPrólogos de José Edelstein e Jorge Mira\nOs clásicos —da literatura e a ciencia, da pintura, da música...— provocan tan intensa sensación de inexorabilidade, tal certeza de que tarde ou cedo serían escritos, pintados ou compostos, que un mundo sen eles resulta inconcibible. É coma se sempre existisen. Malia recoñecerlles unha data de nacemento, persiste a sospeita de que xa estaban alí e os seus creadores apenas se limitaron a escribir, pintar ou compoñer sobre trazos preexistentes. Rozan cotas de perfección que as fan case inhumanas e constitúen puntos de inflexión na historia da cultura que xeran novos paradigma.\nEste é o caso d’Unha breve historia do tempo, unha obra fundacional, que semella non beber de fonte algunha nin estar contaminada pola influencia de textos anteriores; unha obra na que Stephen Hawking senta as bases do que habería de ser a divulgación científica para centos de libros posteriores, tanto polo estilo e a ousadía de escribir nunha linguaxe accesible sobre conceptos moi abstractos da física de fronteira como polo sinal que deixou sobre moitos outros físicos profesionais. Ninguén mellor ca Hawking para afrontar o desafío de escribir a maior e máis enigmática das biografías: a do Universo observable; do nacemento, o devir e a morte do espazo-tempo. Lonxe de facelo como un historiador fóra de escena, que coñece todos os detalles e se limita a expoñelos con erudición, Hawking detense fronte ás preguntas máis perentorias e difíciles, debullándoas con profunda intelixencia e xuvenil desenvoltura: como naceu o tempo? Por que o Universo ten estrutura? Que ocorre con aquilo que cae nos buratos negros?\nNo ano do falecemento de Hawking, a colección «Clásicos do Pensamento Universal» enriquécese incorporando á lingua galega un dos textos fundamentais da ciencia de todos os tempos, que foi, ademais, un dos célebres best-sellers do século xx.\nÁ venda en librarías e tamén en liña.


Luz Pozo recibe unha homenaxe no seu 95 aniversario pola súa "beleza"\n21 julio 2017 21:45 h.\nsociedad Literatura A Mariña Cultura RAG Luz Pozo Garza\nA RAG celebrou unha homenaxe literaria e musical a Luz Pozo Garza no seu 95 aniversario\nO mundo das letras outorgalle á poetisa ribadense un caluroso recoñecemento coa lectura de parte da súa obra\nMáis dun centenar de persoas renderon este venres homenaxe á poetisa Luz Pozo Garza, da que lembraron a súa autenticidade, elegancia e beleza con motivo do seu aniversario número 95.\nPozo Garza (Ribadeo, Lugo, 1922) é a decana dos poetas galegos en activo e, tras oito décadas de creación de versos, a Real Academia Galega (RAG) acolleu este venres un acto para homenaxear a esta académica desde 1950 que á marxe da súa faceta literaria, dirixiu revistas e foi profesora de secundaria.\nPertence á Promoción de Ligazón, situada entre a xeración do 36 e os poetas da primeira posguerra, e escribe en galego desde mediados da década de 1970, un traballo que non terminou, pois o ano pasado publicou Rosa Tántrica e agora traballa en Pazo de Tor.\nAo longo da súa traxectoria publicou dezaseis poemarios, coa maioría en galego, pero tamén un bilingüe e varios en castelán.\nO presidente da RAG, Víctor Fernández Freixanes, incidiu na "autenticidade, elegancia e beleza" dunha autora que "pon todo en fermosas palabras nas que ás veces un verso explica o mundo".\nXesús Alonso Montero, anterior presidente da Academia, subliñou na súa intervención que Luz Pozo é "unha poetisa do amor con maiúsculas".\n"Na súa extensa e dilatada obra poética, Luz constrúe, esencialmente, un peculiar universo amoroso que, dunha maneira ou doutra, sempre ten que ver con ela ou sempre aborda as súas experiencias, fantasías ou recordos amorosos", comentou.\nClaudio Rodríguez Fer destacou a "luminosidade carnal e espiritual dun poeta metade erótica e metade mística", como é a decana dos literatos galegos.\n"Ten unha poética simbolista da totalidade, astralmente expresada no título radiante da súa poesía galega reunida: Memoria solar", engadiu.\nA propia Luz Pozo Garza ao final do acto agradeceu o traballo da Academia, pois se preguntou que sería dela se esta institución non a acollese "con tanto amor e agarimo".\n"Todas as linguas son boas, fermosas, necesarias pero distintas, porque a través dela interpretamos o mundo, o pensamento. Galicia acolleume con este agarimo da Academia e xa son de Rosalía", concluíu.\nDurante a homenaxe, que contou con música clásica en directo, recitaron poemas seus Marilar Aleixandre, Xosé Luís Franco Grande, Manuel Rivas, Xosé María Álvarez Cáccamo, Pilar Pallarés, Eva Veiga, Olga Patiño, Yolanda Castaño e Olga Novo, nun acto dirixido pola súa editora literaria, Olivia Rodríguez, que substituíu na lectura ao académico Salvador García-Bodaño, cuxa saúde non lle permitiu acudir á homenaxe.\nTodos os textos e comentarios deste venres están recollidos nun volume editado pola RAG con motivo destes aniversarios da poetisa lucense.\nJosé Ribagorda: "La gente ha pasado de alimentarse a sentir placer gastronómico"\nDos historiadores aseguran que la 'Mona Lisa' murió de sífilis


Cancelada a XIV Baixada de Carros de Bólas de Camos - ValmiñorTV\nInicioGALEGOCancelada a XIV Baixada de Carros de Bólas de Camos\nA Asociación Eixotolo comunicou que queda cancelada a XIV Baixada de Carros de Bólas de Camos, prevista para o próximo 15 de agosto. Segundo informan a través das redes sociais o motivo é o protocolo que esixe a Xunta de Galicia polo Covid-19. “Resúltanos imposible levalo a cabo nese evento. Sentímolo moito pero primeiro é a seguridade de todos. Grazas por confiar en nós e esperámosvos o ano que vén. Esperamos volver con máis forza”. A tradicional baixada de carros de bólas na parroquia de Camos foi recuperada fai cinco anos polo Centro Cultural A Camoesa, o Concello de Nigrán e Eixotolo tras máis dunha década sen celebrarse.


Curar unha ferida ao gato en cinco pasos | Consumer\nCurar unha ferida ao gato en cinco pasos\nA ferida do gato pode curarse en casa, con soro para limpar o corte, gasa e unha disolución de iodo\nMARTÍN As feridas nos gatos non son estrañas, sobre todo se o animal ten acceso ao exterior ou pode pelexarse con outros felinos. Estes cortes necesitan ser limpados e desinfectados para evitar infeccións e maiores perigos para o animal. Pero, como curar a ferida do gato en casa dun modo sinxelo? Neste artigo explícase o procedemento, que leva un dez minutos, paso a paso: limpar o corte, desinfectar a ferida con iodo diluído, deixar secar ao aire libre, usar unha pomada cicatrizante para felinos nos cortes de maior gravidade e repetir a limpeza só unha vez ao día.\n1. A ferida do gato é grave?\nAs feridas do gato poden producirse tras un accidente, unha pelexa entre felinos con dentadas ou arañazos e, mesmo, como consecuencia do paso do animal polo quirófano. Os cortes sanguentos, con todo, necesitan curarse e, para iso, o peludo amigo precisa nosa axuda. Pero, como curar unha ferida do gato en casa?\nO primeiro paso é valorar a gravidade da ferida ou do corte sanguento. Por iso, cando o dano é importante, o mellor consello é acudir ao veterinario, co fin de que poida coidar ao animal da maneira que necesita e co menor risco.\n“A falta de aireación da ferida explica que, de non curarse do modo correcto, poidan aparecer bacterias que infecten o corte do felino, polo que se agravará”, explica a Fundación de Gatos Winn, un colectivo que realizou un estudo sobre as feridas en gatos e as posibles consecuencias para a súa saúde. A infección da ferida, ademais, non tardará en aparecer: os primeiros sinais da contaminación adoitan mostrarse só 12 ou 24 horas despois de producirse o corte.\nA ferida do gato debe curarse con soro e iodo diluído en auga, pero antes convén cortar un pouco a pelame, para facilitar a manipulación\nO segundo paso para sanar a ferida do gato é a hixiene. “O máis importante para curar unha ferida é limpala, eliminar os restos de sucidade que puidesen quedar adheridos ao corte e revisar que non quede ningún obxecto estraño no corte”, explica a Asociación Madrileña de Veterinarios de Animais de Compañía.\nDespois, hai que limpar a ferida con axuda de soro fisiológico abundante e unha gasa limpa. O líquido arrastrará a sucidade que quedase retida na ferida, mentres que a gasa (sempre utilizada con extrema delicadeza) permite quitar os restos de area ou pel seca máis resistentes.\nO terceiro paso para curar a ferida do gato é limpar o corte cunha gasa e un desinfectante de iodo diluído. Podemos usar a solución de iodo que teñamos en casa para nós, pero é moi importante diluíla antes en auga.\n“A proporción máis adecuada é disolver unha parte de solución de iodo en nove de auga (1:10)”, explica a veterinaria Natalia Pérez. Como facer isto en casa de maneira sinxela? “O truco é coller un recipiente, enchelo de auga e botar un chorretón de iodo. A mestura estará preparada cando a auga adquira o ton da solución de iodo, amarelado, de forma lixeira”, engade a experta. Isto será suficiente para desinfectar a ferida do felino. A razón é que estes produtos están ideados para ser empregados polas persoas, e o noso pH é moi distinto ao pH do gato (máis básico).\nEste procedemento para desinfectar feridas en animais serve para cortes en felinos, arañazos e feridas posoperatorias, como a deixada pola operación de esterilización do felino, unha vez que o veterinario xa quitou os puntos.\n4. Curar unha ferida ao gato con pomada cicatrizante\nAs pomadas cicatrizantes -recetadas polo veterinario- están pensadas para acelerar a cura. Hai que aplicalas unha vez que a ferida do gato xa está desinfectada coa solución de iodo. “O modo máis simple é utilizar unhas luvas de látex, aplicarse unha pequena porción no dedo e estendela con coidado pola ferida”, apunta Pérez.\nA non ser que o veterinario indique o contrario, o máis recomendable é deixar que a ferida seque aoaire . Pero, para iso, hai que asegurarse antes de que o corte está ben protexido.\nO seguinte paso para curar a ferida do felino é importante: o gato con ferida non debe poder alcanzar o corte. Se o lame, atrasará a cicatrización, retirará e abrandará a pel incipiente formada e, en consecuencia, atrasará ou imposibilitará que a ferida se cure.\n“Cando hai máis dun gato en casa, hai que vixiar que ningún dos animais faga de enfermeiro do animal ferido. Se pomos o colar isabelino, pero deixamos que outra mascota lle lama a ferida, non estaremos a facer nada”, advirte Pérez. O acto pode parecer moi voluntarioso e estar cargado de amor felino, pero provocará máis mal que ben ao gato coa ferida.\nLimpar a ferida do gato unha vez ao día (mellor á mesma hora) adoita ser suficiente para mantela libre de sucidade e favorecer a súa cicatrización. A razón é que se se molla en exceso, a capa ou pel de cicatrización se reblandecerá, polo que será máis complicado que o ferida peche de forma adecuada.\nO proceso hai que repetilo a diario durante unha semana ou dez días. Unha vez transcorrido ese prazo, convén volver ao veterinario para unha revisión. Leste recomendará se seguir as curas ou non.\nmascotas animais arañazos de gatos cicatrizar feridas de gatos como curar feridas a gatos consellos para curar feridas de felinos curar feridas a gatos curar feridas de gatos en casa desinfectar aos gatos gatos con heridas-gl infecciones en gatos-gl limpiar heridas de gatos-gl medicinas para gatos-gl noticias-gl peleas de gatos-gl saúde de gatos tendencias trucos veterinarios


Séchu Sende protagoniza hoxe no Antigo Hospicio unha nova sesión do Club de Lectura de Poesía - Ferrol - Diario de Ferrol\nSéchu Sende protagoniza hoxe no Antigo Hospicio unha nova sesión do Club de Lectura de Poesía\nO Club de Lectura de Poesía que desde hai once anos se vén desenvolvendo no marco das actividades da Biblioteca Municipal da Praza de España baixo a coordinación de Karlotti mudará hoxe o seu escenario habitual debido ao peche temporal do devandito espazo.\nTAGS: no club do nova hoxe lectura\nSéchu Sende, en imaxe de arquivo\nSerá pois o salón de actos do Antigo Hospicio, situado na rúa Méndez Núñez, nº 11, o lugar que esta tarde, ás 19.30 horas, acolla unha nova sesión desta iniciativa. Desta volta, contarase coa participación do escritor Séchu Sende, que lerá algúns dos seus poemas ante os asistentes á sesión, de entrada libre e gratuíta.\nOs comezos de Sende na poesía están vinculados ao Colectivo Poético Serán Vencello, formando parte da xeración dos 90, erixíndose máis tarde tamén como un dos narradores de principios do século XXI. Así o avalan, entre outras cousas, os diferentes premios literarios acadados ao longo da súa traxectoria, como o Premio Blanco Amor en 2003 coa súa novela “Orixe” ou o Ánxel Casal ao Mellor Libro do Ano en 2007 co libro de conxunto de relatos curtos “Made in Galiza”.\nA lingua, ecoloxía, igualdade de xénero e historia de Galicia son algúns dos temas fundamentais na ampla obra do autor, licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa.


A nova ferramenta sustitúe ás dúas de menor dimensións que operaban ata o dagora\nO servizo municipal de limpeza incorpora unha barredora de maior capacidade e prestacións\nO servizo municipal de limpeza de Ferrol vén de incorporar unha barredora compacta en sustitución das dúas de menor tamaño que estaban operativas ata o momento e que xa foron amortizadas. A nova maquinaria conlevará unha serie de melloras técnicas que repercutirán no desenvolvemento das tarefas de limpeza.\nActores da compañía ferrolá Oquetiqueiras\nAdaptación teatral de “La boda de Chon Recalde” de Torrente Ballester\nA compañía de teatro ferrolá Oquetiqueiras actuará este domingo ás 19.00 horas no Centro Cívico de Caranza no marco do XI Ciclo de Teatro Afeccionado Domingos a Escena, organizado polo Concello de Ferrol. Así o avanzou esta mañá a concelleira de Cultura, Mercedes Carbajales, quen informou da obra que a dita agrupación porá en escea: “Las hermanas Recalde”, unha peza dramática dirixida por Luis G. Ramos e baseada na novela “La boda de Chon Recalde”, de Gonzalo Torrente Ballester -a adaptación foi realizada por tres integrantes da agrupación: Belén González, Óscar Rodríguez e Marián Rey-. A entrada para asistir á función será libre e de balde.\nAlejandro Leis e a súa dona\nO tributo a un exemplo de solidariedade e defensa da liberdade\nO último alcalde republicano de Serantes, Alejandro Porto Leis, e os seus veciños Avelino Landeira Maneiros, Jesús Miño Lourido e Modesto del Río Polo, recibirán este venres unha homenaxe por parte do concello de Ferrol, aos que lles adicará un monolito. Unha distinción que aprobaba o pleno en novembro de 2010 a instancias da Asociación Cultural Fuco Buxán ao ser considerados exemplo de solidariedade e defensa de liberdade, e vítimas da intolerancia, xa que foron asasinados na ditadura franquista en febreiro de 1938. O acto celebrarase, ás seis da tarde, fronte ao Centro de Saúde de Serantes (antiga casa consistorial de Serantes). Nel participarán familiartes dos homenaxeados.\nCase 700 persoas solicitaron a bolsa de emprego posta en marcha polo concello\nInformando e asesorando aos desempregad@s\nPerto dun milleiro ferroláns e ferrolás en situación de desemprego recibiron información e orientación laboral no Centro Municipal de Emprego, ubicado na rúa Sagrada Familia, ao longo de 2010. Segundo o concelleiro de Promoción Económica e Emprego, Ramón Veloso, o Centro de Emprego, entidade colaboradora do Servizo Público de Emprego, realiza desde o ano 2008 diversas accións de información, orientación e asesoramento laboral. Acticidades relacionadas co seguemento e actualización da normativa laboral, sondaxe das fontes de información, recollida e clasificación, recursos formativos existentes en toda a comarca, diagnose do perfil sociolaboral das persoas demandantes de emprego ou apoio e seguemento do proceso de búsqueda de emprego a través dos Itinerarios Profesionais de Inserción.\nCartaz da representación\n“Las hermanas recalde”, crítica á hipocresia da sociedade\nO Centro Cívicco de Caranza acolle, o domingo 13 de febreiro, dentro do ciclo “Domingos a escena”, a representación de “Las hermanas Recalde” polo grupo de teatro ferrolán Oquetiqueiras. Trátase dunha adaptación da novela de Gonzalo Torrente Ballester “La boda de Chon Recalde”. Será ás sete da tarde con entrada de balde.


interdisciplinariedade – Ciención de Breogán\nPozos de coñecemento: o problema da profundidade\n27 de Setembro de 2018 27 de Setembro de 2018 Saúl IglesiasDeixar un comentario\n[Esta é unha tradución adaptada do artigo orixinal de 2 de marzo de 2017 Pozos de conocimiento: el problema de la profundidad, de Pepe Cervera, que pode lerse nesta ligazón.]\nHai un proverbio con moitas atribucións que di que un especialista é alguén que cada vez sabe máis sobre cada vez menos ata que o sabe todo sobre nada. E isto é un problema, como dixo o científico e inventor Nikola Tesla: «Hoxe os científicos pensan con profundidade no canto de claridade. Un ten de estar cordo para pensar con claridade, pero pódese pensar con profundidade e estar bastante tolo». Desde a invención da escritura que tanto preocupara a Platón e, especialmente, desde a descuberta da lectura en silencio por santo Ambrosio a cultura occidental confundiu o coñecemento coa profundidade, facéndoos sinónimos. É así como se desenvolveron unhas ciencias nas cales a especialización en nichos cada vez máis estreitos coñecidos con cada vez maior detalle se converteu na norma. O único xeito de avanzar é profundizar; a carreira profesional e a achega dun científico soamente son posibles cando este escava empurrando os límites do coñecemento uns milímetros máis alá de onde estaban.\nCuaderno de Cultura Científica,Filosofía da cienciainterdisciplinariedade, Jose Cervera, sobreespecialización


ANUNCIO. Aprobación inicial do suplemento de crédito 3/2021. - Concello de Cee\nANUNCIO. Aprobación inicial do suplemento de crédito 3/2021.\nO Pleno do Concello de Cee, en sesión ordinaria celebrada o 28 de maio de 2021, adoptou o seguinte acordo:\nPRIMEIRO.–Aprobación inicial do suplemento de crédito n.º 3/2021, e, en consecuencia, destinar 66.960,32 € do\nremanente para gastos xerais a incrementar as seguintes aplicacións orzamentarias:\nAPLICACIÓN PRESUPUESTARIA IMPORTE CONCEPTO\n165/169.00 66.960,32 € Alumeado xeral. Inversión\nTOTAL 66.960,32 €\nSEGUNDO.–Aprobado inicialmente o expediente polo Pleno da Corporación, exporase ao público, previo anuncio no Boletín Oficial da Provincia de A Coruña, por quince días, durante os que os interesados poderán examinalo e presentar reclamacións ante o Pleno.\nTERCEIRO.–Entenderase definitivamente aprobado polo Pleno do Concello, de non existir reclamacións no prazo outorgado, logo da súa publicación definitiva. En caso de existir reclamacións, o Pleno disporá dun prazo dun mes para resolvelas.\nEn Cee, o 31 de maio de 2021\nAlcaldesa Concello de Cee\nPrazo de presentación de alegacións:\nDende o 07/06/2021 ata o 28/06/2021\nAprobación Inicial do Suplemento de Crédito 3/2021\nCategorías Actualidade, Avisos Etiquetas anuncio, BOP, Suplemento crédito Navegación de artigos


O meu iPhone non vibra. Aquí tes o verdadeiro arranxo. - Iphone\niphone 6 activado pero negro de pantalla\no contrasinal do correo de voz do iphone 5 segue aparecendo\na pantalla do iphone 8 non se acende\ncomparación de plans de teléfono móbil 2016\nO meu iPhone non vibra. Aquí tes o verdadeiro arranxo.\nSacas o iPhone do peto e ves tres chamadas perdidas da avoa. Seguro que o fixeches vibrar, pero non podías sentir o zumbido. Uh-oh: o teu iPhone deixou de vibrar. Neste artigo, amosareiche como solucionar un iPhone que non vibra e que facer se o motor de vibración está roto .\nPrimeiro: primeiro proba o motor de vibración do teu iPhone\nAntes de comezar, vexamos se o motor de vibración do teu iPhone está acendido. Gire o interruptor Silent / Ring do seu iPhone cara adiante e cara atrás (o interruptor está por riba dos botóns de volume do lado esquerdo do iPhone) e sentirá un zumbido se está activado 'Vibrar no anel' ou 'Vibrar no silencio' en Configuración. (Vexa a seguinte sección para obter detalles sobre como funciona o interruptor.) Se non sente que o seu iPhone vibra, non significa que o motor de vibración estea roto, significa que necesitamos botar unha ollada dentro de Configuración.\nComo funciona o interruptor silencioso / anel co motor de vibración\nSe 'Vibrar no timbre' está activado en Configuración, o teu iPhone vibrará ao tirar o interruptor Silent / Ring cara á parte frontal do teu iPhone.\nSe está activado 'Vibrar en silencio', o iPhone vibrará cando empuxe o interruptor cara á parte traseira do seu iPhone.\nSe ambos están desactivados, o iPhone non vibrará cando gire o interruptor.\nCando o teu iPhone non vibre en modo silencioso\nUn problema común ao que se enfrontan os usuarios de iPhone é que o seu iPhone non vibra en modo silencioso. Os iPhones doutras persoas non vibrarán cando se active o timbre. Afortunadamente, estes dous problemas adoitan ser fáciles de solucionar dentro de Configuración.\nComo activar a vibración en silencio / anel\nAs dúas opcións que imos ver son Vibrar no anel e Vibra en silencio . A configuración Vibrar en silencio permitirá que o teu iPhone vibre cando estea en modo silencioso e a configuración Vibrar en ton permite que o teu teléfono soe e vibre ao mesmo tempo. Toca o interruptor do lado dereito de calquera dos dous axustes para activalo.\nOutros pasos de solución de problemas de software\nActiva a vibración na configuración de accesibilidade\nSe a vibración está desactivada na configuración de accesibilidade do teu iPhone, o teu iPhone non vibrará aínda que o motor de vibración sexa completamente funcional. Ir a Axustes -> Accesibilidade -> Preme e asegúrese de que o interruptor situado ao lado Vibración está activado. Saberás que o interruptor está activado cando está verde.\nAsegúrese de que seleccionou un patrón de vibración\nÉ posible que o teu iPhone non vibre porque configuraches o teu patrón de vibración en Ningún. Abre Configuración e toca Sons e Hápticos -> Ton de chamada e toca Vibración na parte superior da pantalla. Asegúrate de que haxa unha marca de verificación xunto a calquera cousa que non sexa Ningunha !\nO meu iPhone non vibra en absoluto.\nSe o teu iPhone non vibra, pode que haxa un problema de software co teu iPhone. Un xeito de solucionalo é restablecer a configuración do teu iPhone. Se fas isto, non se borrará ningún contido do teu dispositivo, pero si vontade devolve todos os axustes do iPhone (incluída a vibración) aos valores predeterminados de fábrica. Recomendo encarecidamente facer unha copia de seguridade do seu iPhone con iTunes ou iCloud antes de iniciar este proceso.\nComo restablecer todas as opcións\nToca Restablecer todas as opcións e confirma que desexa continuar. Se tes un, terás que introducir o teu código de acceso. Despois de facelo e reiniciar o iPhone, proba o iPhone para ver se vibra. Se non o fai, segue lendo.\nSe probaches todos os pasos anteriores e o teu iPhone non vibra, é hora de facer unha copia de seguridade do teu iPhone e siga o noso tutorial sobre como restaurar DFU o seu iPhone . Unha restauración de DFU borra todo o contido e a configuración do dispositivo e é o final para solucionar problemas de software do iPhone. Isto é diferente dunha restauración estándar de iTunes xa que limpa o software e configuración do hardware do seu dispositivo.\nO meu iPhone Aínda así Non vibra\nSe o teu iPhone aínda non vibra despois dunha restauración de DFU, probablemente esteas a ter un problema de hardware. Xeralmente isto significa que o motor de vibración do seu iPhone xa morreu e necesita ser substituído. Este é un proceso moi implicado, polo que non recomendamos que tente esta reparación na casa.\nFai unha parada na Apple Store\nConcerta unha cita en Genius Bar na túa Apple Store local. Asegúrese de facer unha copia de seguridade completa do seu dispositivo antes de dirixirse á súa cita, porque se o seu iPhone necesita ser substituído, necesitará unha copia de seguridade dos seus datos para poñer o seu novo iPhone. Apple tamén ten un excelente servizo de correo se non vive preto dunha Apple Store.\nBuzz Buzz! Buzz Buzz! Imos concluír.\nE aí o tes: o teu iPhone zumba de novo e sabes que facer cando o teu iPhone deixa de vibrar. Sempre saberás cando chama a avoa (ou o teu xefe) e iso pode aforrarlle a dor de cabeza a todos. Deixa un comentario a continuación sobre que solución funcionou para ti e, se che gustou este artigo, envialo aos teus amigos cando os escoites facer a vella pregunta: 'Por que o meu iPhone non vibra?'


Cuestionario Proust: Patricia A. Janeiro – Caderno da crítica\nRamón Nicolás 2 Novembro 2017 2 Novembro 2017 Divulgación, Literatura galega\n-Penso que é a retranca. Sáeme soa, mesmo que tente dicir algo positivo. Cando era máis nova miña nai sempre me dicía que era incapaz de morder a lingua. Agora tento pensar máis antes de falar, pero sigo a ter a lingua máis rápida nesta beira do Pecos.\n-Hai uns anos diría a cultura, foi como me educou o meu pai. Agora penso que a bondade. Non sinto respecto ningún por alguén que é burro a conciencia, podendo remedialo, pero valoro máis a bondade, a boa intención.\n-Sempre me sorprenden. Se lles pido dez, danme mil, así que o que non sei é o que non agardo delas.\n-Non navego ben os conflitos. Gústame resumilo dicindo que son unha covarde, pero é moito máis ca iso. Paralízame a confrontación, se che teño que plantar cara por algo, por trivial que sexa, doulle mil voltas e tento zafarme porque o paso moi mal.\n-Andar nos biosbardos.\n-Unha paparotada coa familia e os amigos.\n-Deixar de celebrar paparotadas coa familia e os amigos, porque nos falte alguén, porque xa non nos queiramos…\n-Cando xogo a isto cos meus alumnos de inglés sempre lles digo que guionista de series en Hollywood, pero en realidade gústame ser o que son, non o cambiaría por Hollywood.\n-Quen me coñece sabe que son fisicamente incapaz de pasar a noite fóra de Compostela, non digamos vivir. Podería pasar tempadas en Lisboa ou en Roma, pero tería que levar a media familia e amigas comigo.\n-A camelia. Cando casei quixen levar un ramo de camelias, pero foi imposible porque murchaban nada máis cortalas da póla. Creo que esa fugacidade é parte do seu atractivo.\n-Calquera que estea lonxe. Hai anos vivín cun tipo que tiña paxaros en gaiolas: periquitos, agapornis, pimpíns… mesmo un loro. Non sei se é porque estaban pechados e tiñan unha vida de merda, pero ás veces mataban as súas propias crías a peteiradas. Xa nunca me chistaran os paxaros, nin ceibos nin moito menos presos, pero desde aquela non os podo ver.\n-Leo moita narrativa norteamericana por defecto, foi o que estudei na carreira: Shirley Jackson, John Steinbeck, Upton Sinclair, Ray Bradbury, Joyce Carol Oates… Adoro polo menos a metade do que escribe Stephen King, aínda que sei que iso fai arquear máis dunha cella nos círculos “literarios”. Tamén me gusta moito Stefano Benni, un contista italiano que escribe con moita retranca sobre a decadencia da sociedade capitalista. Agora acabo de rematar Sangue 12 de Cris Pavón, que me sorprendeu moito, e estou con Luns, de Eli Ríos.\n-Esta é difícil. Sempre tiven prexuízos coa poesía, que é iso de non encher as liñas até o final? Empeñeime en que non me gustase e case o consigo. Do que estudei só lembro os poemas de Celso Emilio, porque falaban de cousas que eu entendía. Pásame o mesmo con Daniel Salgado e con Lorena Conde. Tamén hai un poema que descubrín, precisamente, por Stephen King e que leo cada pouco porque me ten cativada: Falling, de James L.Dickey.\n-A teoría King Kong, de Virginie Despentes. Recomendoumo unha amiga e cando o lin foi como se alguén collese todo o meu pensamento feminista (polémicas incluídas) e o puxese nun libro. Agora recoméndollo eu a todo o mundo.\n-Sempre tiven un aquel polos detectives perdedores, de Sam Spade ao Flanagan de Andreu Martín e Jaume Rivera.\n-Buffy Summers, a cazavampiros imaxinada por Joss Whedon para darlle a volta ao tópico da animadora que sempre morre de primeira nas películas de terror adolescente. Teño pendente unha tese sobre o tema.\n-O punk-rock dos 70, sobre todo The Clash, Dead Kennedys e Ramones. E os grupos da Gridalo Forte italiana: Banda Bassotti, Senza Sicura, Radici nel Cemento…\n-Son moi fan das acuarelas de María Meijide e dos debuxos de Gonzalo Vilas.\n-Teño moitas heroínas, a primeira miña nai.\n-Maruxa. Sempre me pareceu eufónico.\n-Andar a gobernar a vida dos demais.\n-Os anuncios nos que saen bebés, a teima que teñen algúns columnistas en explicarlles “lo gallego” aos de fóra, o Windows 10, o cancelo #GraciasAmancio…\n-Agora mesmo, os apóstolos da transición española.\n-A revolución americana. Mesmo que a súa definición de “liberdade” fose moi limitada, sempre me fascinou que a súa Declaración de Independencia incluíse a procura da felicidade como un dereito inalienable.\n-Gustaríame ser resolutiva, saber que facer nas situacións difíciles.\n-Como as parellas do episodio da mousse de salmón en The Meaning of Life dos Monty Python, fitando á morte nos ollos e preguntándolle se teño que levar o coche ou o deixo aparcado.\n-Estou entre o “malo será” da miña nai e o “isto ten fácil solución” da miña irmá.\nCuestionario Proust,Patricia Janeiro\nAnterior Vigo 1972\nSeguinte Caracteres, de Teofrasto


Por que triunfará a discriminación horaria da luz en 2019 | Consumer\nPor que triunfará a discriminación horaria da luz en 2019\nCambiarse á mellor oferta da tarifa eléctrica con discriminación horaria supón un aforro de máis de 230 euros ao ano\nData de publicación: Luns, 18deFebreirode2019\nDos distintos tipos de tarifas da luz, non todos son igual de convenientes para a nosa casa. Por iso, dedicarlle uns minutos a revisar cada modalidade para entender o seu funcionamento permitiranos aforrar un bo tanto a final de ano. Pero canto? Existe unha versión que se poida axustar ben á maioría dos fogares? Neste artigo facemos un breve repaso do que se coce no sector e explicamos por que a modalidade que divide o día en varios tramos, a discriminación horaria (DH), será a que mellores resultados dará neste 2019.\n3 tarifas eléctricas para un fogar\nAo ter que contratar a nosa próxima tarifa de electricidade, debemos ter moi claro o tipo de uso que lle daremos. E é que, por moi similares que nos resulten todas, as especificacións de cada clase poden supor un desaxuste económico a final de mes.\nNa actualidade, existen tres tipos de tarifas da luz para particulares:\nTarifa por horas. A coñecida como Prezo Voluntario ao Pequeno Consumidor (PVPC) aplícanos un custo diferente ao kWh segundo o día e a hora; é dicir, a nosa factura dependerá do noso consumo e do mercado almacenista.\nTarifa de prezo fixo. É a de toda a vida. No momento da súa contratación dirannos o custo do kWh para todo o ano. Desta clase existe unha versión con discriminación horaria, coa que o día se divide en dúas ou tres franxas, cada unha delas cun prezo diferente para o kWh.\nTarifa plana. Para os que queremos pagar mes a mes o mesmo, independentemente do noso consumo, está a opción de fixar un orzamento exacto. Esta versión bríndana poucas compañías e ten certas particularidades que nos poden prexudicar.\nCon que tarifa eléctrica quedamos?\nPara elixir entre unha destas opcións podemos fixarnos no prezo ou as vantaxes. No entanto, o máis conveniente é que o primeiro paso deámolo pensando no uso que lle daremos ou se temos unha situación particular en casa que nos permita acollernos a algunha axuda social.\nDespois, debemos ver cando utilizamos os electrodomésticos que máis gastan. Se non temos unhas rutinas marcadas e igual pomos a lavadora tanto ás 11:00 horas como ás 12:00 horas, o máis probable é que unha tarifa de prezo fixo as 24 horas sálganos a conta. En cambio, se por traballo ou por simple teima desterramos os labores do fogar a últimas horas da noite ou primeiras horas da mañá (de 22:00 ás 12:00 horas), a modalidade con discriminación horaria sería a mellor opción.\nPor último, no relativo á nosa situación familiar, todo redúcese a se podemos acollernos ao bono social da luz. Neste caso, se a resposta é afirmativa, non nolo pensemos demasiado: a tarifa regulada por horas é a mellor no noso caso, por moi complexa que nos resulte.\nO aforro real da discriminación horaria\nSe estamos no grupo que ten a tarifa eléctrica fixa e non sabemos se talvez interesaríanos apostar pola versión con discriminación horaria, desde a Administración téñeno claro: é o momento de dar o salto. Por que? A tarifa con discriminación horaria ofrécenos dous prezos diferentes para o kWh. Se botamos unha ollada ás tarifas actuais, fixas e con DH, atopámonos os seguintes importes:\nMellor tarifa da luz con prezo fixo: 0,12 euros/kWh.\nMellor tarifa da luz con discriminación horaria: 0,16 euros/kWh en horario pico (de máximo consumo) e 0,07 euros/kWh en horario val (de consumo moderado).\nÉ dicir, durante as horas económicas podémonos aforrar un 42 %. Isto significa que unha persoa que faga o maior uso durante as horas vale e que teña unha potencia de 3,3 kW e un consumo mensual de 250 kWh, pagaría 52,52 euros/mes coa primeira tarifa, mentres que coa discriminación horaria só abonaría 45,14 euros/mes. Isto supón unha diferenza de case 90 euros ao ano.\nPor suposto, estamos ante as tarifas máis económicas de ambos os tipos. Agora ben, se pasásemos da oferta máis cara de custo fixo que atopamos en febreiro (64,52 euros/mes), o cambio á mellor oferta con DH suporía un aforro de máis de 230 euros/ano.\nSempre sae a conta esta versión?\nVista a diferenza de prezo, parece obvio que as tarifas que dividen a xornada en dous tramos son as máis convenientes. Pero é certo? O máis idóneo para aproveitar esta modalidade é que o 70 % do noso uso da electricidade fagámolo durante as horas vale. No entanto, tal e como puidemos comprobar, abonda con que a metade do noso consumo realicémolo de 22:00 a 12:00 horas para que nos salga rendible a oferta con discriminación horaria.\nPara facernos unha mellor idea, se tomamos como referencia ao mesmo usuario e supomos que o seu consumo en horario nocturno é só do 50 %, a final de mes a factura sería de 50 euros; por tanto, 5 euros máis que cando o consumo neste tramo é do 70 % e dous euros ao mes menos que coa proposta fixa.\nEn conclusión, sempre sae a conta? Desde o noso punto de vista, si. E é que, aínda que pasemos todo o día en casa, basta con utilizar os aparellos de gran consumo durante a mañá ou as últimas horas do día para que a factura redúzase.


DIET LITE en Almería compre dende 39€\nComo mercar un cóctel Diet Lite en Almería por 39€\nO cóctel Diet Lite é un sistema de adelgazamento rápido súper eficaz. Deixa unha solicitude para aclarar o pedido e organizar a entrega ao enderezo. A composición natural do cóctel axudará a calquera persoa con sobrepeso a gañar unha figura delgada. Podes solicitar un cóctel en Almería cun desconto actual na páxina web oficial. Para encargalo a un prezo atractivo, cómpre introducir o seu número de teléfono e o seu nome no formulario de solicitude do cuestionario. O xestor chamaráche e asesorarache. Podes pedir Diet Lite en España a un custo atractivo sen levantarte do sofá. Vostede paga o paquete só despois de recibir a mercadoría do correo ou por correo na oficina de correos.\nOnde podo mercar en Almería Diet Lite\nCompra o cóctel adelgazante Diet Lite en Almería\nCocktail Diet Lite é un sistema súper eficaz para a perda de peso rápida, podes pedilo en España na páxina web oficial. Para iso, só tes que cubrir a solicitude e o especialista en call center contactará contigo para confirmar o pedido. Pode recibir e pagar a mercadoría na oficina de correos ou no correo que lle entregará o paquete. O custo exacto final do envío dun paquete por correo ou mensaxería pode variar segundo a cidade. España ofrece a entrega por correo ou por correo da droga. O cóctel garante unha rápida perda de peso.\nVaia ao sitio web oficial do fabricante e enche unha solicitude no sitio web, indicando o seu nome e número de teléfono, indique Almería na columna da cidade.\nSó hoxe desconto -50%, ten tempo para obtelo a un prezo reducido. Apresúrate a conseguir o súper po Diet Lite para a perda de peso rápida cun desconto. Este único suplemento de super adelgazamento vén cun prezo baixo. Podes mercar un cóctel en Almería por só 39€.\nPedir en Almería Diet Lite


Vilariño instalará un parque acuático inchable na...\n8 de junio de 2021, 21:13\nDende o concello subliñan que as iniciativas na área recreativa poden atraer a un turismo máis familiar\nO Concello de Vilariño prepárase para o verán buscando iniciativas para a área recreativa. Entre elas encóntrase a instalación dun parque acuático inchable nesa zona. Para a alcaldesa Melisa Macía esto pode axudar a que comence a haber turismo familiar e que os cativos salgan das súas casas tras un ano complicado.\nA súa vez recorda que dende os colexios de Valdeorras están a chamar ao consistorios para subir ata a localidade a realizar actividades, buscando a mellor maneira de encaixar a oferta ca posible demanda.\nMalia iso a falta de servizos merma as posibilidades turísticas de Vilariño. Macía recorda que actualmente traspásase un bar na propia praza do pobo, salientando a importancia de ter un mínimo de posibilidades para poder ofertar aos visitantes un lugar onde comer ou poder descansar.\nPor elo anima a todo aquel que desexe emprender no concello a acudir as oficinas municipais e dende alí buscarán unha opción viable para axudar a crear novos negocios. Macía recorda que nas últimas datas moitas familias animáronse a preguntar por vivendas para mercar ou alugar.\nmacía vilariño Melisa ACTUALIDAD VILARIÑO


Estradas que xeran enerxía | Consumer\nDiversas propostas aproveitan a enerxía cinética, eólica ou solar que se xera en autoestradas ou supermercados\nAproveitar o movemento dos vehículos, o sol ou o vento para xerar enerxía nas estradas. É a idea de varios sistemas que se proban en diversos lugares do mundo, no asfalto de vías urbanas, áreas portuarias ou supermercados. Grazas a eles poderíanse manter os farois, os sinais luminosos ou os sistemas de ventilación e calefacción, en especial, en zonas illadas da rede eléctrica.\nEstradas con enerxía cinética\nO enxeñeiro británico Peter Hughes propón un invento con boas vibracións. A “Electro Kinetic Road Ramp” é unha rampla rectangular de varios metros de longo e ancho, cunha serie de paneis que sobresaen do chan un centímetro e medio. Ao pasar o tráfico, os paneis soben e baixan. O movemento transmítese a un motor que produce a enerxía mecánica. A rampla pódese colocar tanto en bandas de deceleración como no chan liso, sen que se note a súa presenza.\nCada aparello xera uns 30 quilowatts (kW) de electricidade cada hora en condicións normais de tráfico, aínda que varía segundo o número de ramplas, o seu tamaño, a cantidade de vehículos, o seu peso e frecuencia de paso. Segundo o seu creador, catro destas ramplas serían suficientes para fornecer enerxía aos farois, os semáforos e demais sinais de tráfico luminosas nunha rúa dun quilómetro e medio de longo. Outras propostas inclúen o mantemento de sistemas de calefacción para combater o xeo no inverno, a ventilación nos túneles ou para zonas illadas onde non chega a rede eléctrica. O sistema funciona cando o vehículo pasa a unha velocidade de entre 5 e 90 km/h, é silencioso e non dana aos vehículos nin a ciclistas ou motoristas.\nCatro ramplas con paneis oscilantes fornecerían enerxía aos farois e demais sinais de tráfico luminosas nunha rúa dun quilómetro e medio\nO prezo dunha destas ramplas oscila entre 24.000 e 66.000 euros, en función do tamaño e a capacidade de xerar enerxía, que se amortiza nun período de tres a catro anos. Hughes creou unha empresa, Highway Energy Systems, para comercializar o invento no seu país.\nVarios condados británicos, como o de Ealing, ao oeste de Londres, unha área portuaria e unha cadea de supermercados na localidade de Gloucester, realizan varias probas do sistema desde 2009. As ramplas situadas no parking do centro comercial proporcionan a electricidade ás caixas rexistradoras. No caso da zona portuaria, a xeración de enerxía pode ser maior, xa que os camións producen 40 veces máis enerxía que un coche. Dous empresarios navarros crearon unha compañía, Eco Raec, para comercializar e distribuír este dispositivo en España e en Portugal.\nA empresa de Hughes ten competidores. A estadounidense New Energy Technologies deu a coñecer un proxecto piloto, denominado “MotionPower Energy Harvesters”, que se basea nun sistema de ramplas atrapa-enerxía. Segundo os seus responsables, é capaz de crear 2 kW de electricidade a partir dun coche que pase polo sistema a unha velocidade dun 8 km/h. Os seus responsables próbano nun establecemento de comida rápida de Nova Jersey. Ademais da rampla, experimentan con varios dispositivos para almacenar a enerxía.\nUn equipo da Universidade de Michigan (EE.UU.) desenvolve varios prototipos, denominados “Parametric Frequency Increased Generators” (PFIG), que almacenan a enerxía cinética creada polo tráfico, o movemento humano nas rúas ou mesmo a actividade das máquinas nas fábricas. Os aparellos teñen varios tamaños e son capaces de xerar enerxía para pequenos dispositivos como reloxos, marcapasos ou sensores inalámbricos.\nEE.UU. podería conseguir a enerxía que necesita se cubrise as súas estradas con paneis solaresEn Israel, enxeñeiros do centro tecnolóxico Innowattech crearon un novo tipo de material para estradas, baseado nuns cristais piezoeléctricos, para aproveitar a enerxía cinética do paso dos vehículos. O material pode estenderse por todo tipo de superficies de tránsito cun grosor moi fino. Os seus responsables calculan que pode xerar uns 400 kW por quilómetro.\nEnerxía solar e eólica en estradas\nSubstituír o asfalto das estradas por paneis solares especiais. É a proposta dun enxeñeiro estadounidense, Scott Brusaw, que se basea nunha estimación do enxeñeiro químico da Universidade norteamericana de Caltech, Nate Lewis. Segundo este experto en enerxía solar, EE.UU. podería conseguir a enerxía que necesita se cubrise o 1,7% da súa superficie con conversores solares que lograsen unha eficiencia do 10%. Dado que a rede nacional de autoestradas interestatais alcanza unha superficie similar, Brusaw considera que as súas “estradas solares” poderían lograr este obxectivo.\nPara tratar de facer realidade a súa idea, fundou en Idaho unha empresa, Solar Roadways. A estrada solar basearíase en tres capas sobrepostas: paneis solares, unha rede distribuída eléctrica para fornecer enerxía ás vivendas e unha rede de cables de fibra óptica para televisión e Internet de alta velocidade. Segundo os seus cálculos, o custo de produción dos paneis solares implicaría un investimento duns 3.550 millóns de euros. O Departamento de Transportes de EE.UU. asinou con el cun contrato de 100.000 dólares para pór en marcha un prototipo de panel solar.\nA idea de aproveitar o sol nas estradas ten máis seguidores. En Reino Unido, Francia ou Holanda, próbanse diversos sistemas que se basean en diferentes instalacións solares ou de chan radiante para producir enerxía.\nOutras propostas baséanse na tecnoloxía eólica. Un dos finalistas do premio Next Generation de 2006, Mark Oberholzer, presentou un proxecto para integrar aeroxeradores de eixo vertical nas barreiras que dividen o tráfico na autoestrada estadounidense de Nova Jersey. Ademais do vento natural que puidese soprar na zona, aproveitaríase o xerado polo movemento dos automóbiles. Os estadounidenses TAK Studio suxiren unha idea similar, aínda que serían uns postes de luz con aeroxeradores verticais, de maneira que as súas lámpadas acenderíanse coa enerxía xerada. Mentres, o proxecto Green Roadway (Autoestrada Verde) propón a localización de pequenas turbinas eólicas ao longo da estrada.\nUn estudante de arquitectura da Universidade de Arizona propuxo para a autoestrada norteamericana de Phoenix a instalación de estruturas similares aos paneis informativos situados encima da estrada, só que neste caso substituiríanse por dúas turbinas eólicas de eixo vertical. O seu responsable calcula que cada turbina podería xerar 9.600 kW por hora ao ano.\nDesafíos destes sistemas\nEste tipo de propostas están en fase de deseño ou, como máximo, en fase experimental. Por iso, necesitan un maior desenvolvemento para a súa xeneralización. Ademais, cabe lembrar as dificultades técnicas e financeiras de instalalos en infraestruturas como as estradas.\nOutros expertos critican que se promocionen estes dispositivos. David MacKay, profesor da Universidade de Cambridge, explica que a súa capacidade de xerar enerxía é moi pequena e deberíase dar prioridade a outro tipo de tecnoloxías. Ademais, considera que poden dar unha falsa imaxe e facer crer que o transporte privado sería máis ecolóxico ao utilizar estes sistemas.\ncinética eólica enerxías renovables solar