O Concello abre a inscrición nos obradoiros gratuítos de estimulación cognitiva para maiores de 60 anos | Concello de Valdoviño\nO Concello abre a inscrición nos obradoiros gratuítos de estimulación cognitiva para maiores de 60 anos\nSubmitted by Comunicación on Fri, 14/09/2018 - 12:56\nO Concello de Valdoviño, a través da Concellería de Cultura, vén de abrir o prazo de inscrición nos obradoiros de estimulación cognitiva para persoas maiores de 60 anos. Unha actividade gratuíta que se desenvolverá nas parroquias de Valdoviño e de Meirás. As persoas interesadas en tomar parte deben anotarse na Casa da Cultura, de luns a venres de 10 a 13 horas.\nOs talleres celebraranse na Biblioteca Municipal de Valdoviño os martes en horario de tarde –de 17 a 18,15 horas- e no local da AVV de Meirás os xoves –de 9,30 a 10,45 horas-. A previsión é iniciar a actividade en outubro.\nAs actividades formativas a realizar serán traballos para mellorar a fixación e tamén as memorias a curto e longo prazo, sensorial, semántica, episódica, de recoñecemento, declarativa e procedimental; traballos de nivelación cultural, e xogos lúdicos de estimulación cognitiva.\nObradoiros estimulación cognitiva


Prólogo - Olás de Vilariño\nA 16 km. de Ourense, a medio camiño entre A Merca e Celanova, pola estrada vella (C-540), xusto ao pasar a ponte do río Arnoia en Pontefechas e ca impresionante vista da ladeira norte do Monte de O Castro o fronte, descubrimos os fermosos paraxes da Parroquia de Olás, cruzada pola Ruta do Arnoia no Itinerario Comarcal da Terra de Celanova.\nSanta María de Olás de Vilariño é unha das doce Parroquias que forman o Concello de A Merca, pertencente á Comarca da Terra de Celanova, na Provincia de Ourense. A Parroquia está constituída polos lugares de A Medorra, Pazos, San Pedro, A Barreira, As Pereiras, Campos, O Curro, Xen de Arriba e o propio Olás.\nCrúzao polo Norte o río Arnoia, que fai límite ca Parroquia de Faramontaos, xunto ca Parroquia de Entrambosríos, ámbalas dúas tamén do Concello de A Merca. Polo Sur atópase Soutomel e Podentes (do Concello de A Bola), Polo Este está Zarracos e Corvillón (tamén de A Merca) e polo Oeste o regato de Fechiñas fai de límite con Fechas (do Concello de Celanova).\nA súa altitude varía dende os 280 metros na parte mais baixa da ponte do regato de Fechiñas, ou os 375 metros do lugar de A Medorra ata os 621 metros no alto do Monte de O Castro.\nO sector primario foi sempre a base da economía desta parroquia, aínda que foi berce tamén de grandes canteiros ou carpinteiros, hoxe en decadencia pola elevada idade da súa poboación. Exemplos claros temos na cantidade de pazos, pombais ou canastros espallados polos diferentes lugares, así coma na Capela de San Pedro feita polos homes de oficio da parroquia.\nO preocupante descenso da poboación dende os anos 80, parece non preocupar o noso Concello, que durante os derradeiros 30 anos non tomou medida algunha que frease este brusco descenso. Así, a principios do ano 2008, contaba con 153 habitantes, polos 171 do ano 1997, ou os 285 do ano 1986. A este ritmo, e tendo en conta o envellecemento da poboación, no ano 2050, será Olás unha parroquia fantasma.\nA pesares que algún topónimo (A Medorra) fainos pensar que no 3000 a. de C., xa tiñamos poboadores na nosa parroquia, ou que os restos atopados no Monte do Castro lémbranos á Cultura Castrexa da época dos Celtas, a verdade é que non conservamos outros vestixios ata o Medievo, onde destacan os Pazos de Vilariño, cos seus escudos, as súas fontes e tanques, pombais ou canastros que reflexa o esplendor dalgúns do lugar naquela época. Non embargante, o laborioso traballo de restauración de algúns dos veciños amosan tamén toda a fermosura de outras construcións posteriores (século XIX ou incluso XX) coma auténticas xoias. Outros vestixios, aínda que relixiosos, atopámolos na Capela de San Pedro (retablo e tallas de estilo Barroco) ou na Igrexa de Santa María (tamén có retablo maior e con algunhas das tallas Barrocas).\n¿Ondé está a parroquia de Olás de Vilariño?


Esperan que no primeiro trimestre do 2019 estea habilitado o espazo gastronómico do mercado - Pontevedra Viva\nXoves 27 de Decembro, 2018 ás 18:00 do Xoves 27 de Decembro, 2018\nA concelleira de Promoción Económica e da Cidade, Anabel Gulías, achegouse ao primeiro andar da praza de abastos co fin de ver o avance da obra que está en marcha e comprometeuse a que, dende o goberno local do Concello de Pontevedra, "faremos todo o posible para que no primeiro trimestre de 2019 o mercado estea funcionando".\nMentres a obra avanza, a tramitación das bases para a definición dos usos e a adxudicación dos postos segue o seu curso. Nestas bases recóllense horarios, os prezos do canon a pagar, a relación de 24 postos, 16 de eles con extracción de fumes, asi coma outras condicións das concesións.\nA reforma foi adxudicada á empresa Acevi por 218.682,22 euros, nun proxecto financiado nun 80% polos Fondos Europeos de Desenvolvemento Rexional (FEDER).\nAnabel Gulías salientou que os mercados foron evolucionado e "o de Pontevedra non podía permitirse seguir ancorado nos usos tradicionais". A proposta na que se está a traballar é converter o primeiro andar da praza nun espazo gastronómico no que a xente veña a mercar e a degustar produtos preferentemente do propio mercado, pero tamén un espazo onde innovar e dar a coñecer outras cociñas, no que acoller actividades gastronómicas, educativas, culturais, artísticas e musicais.\nUnha das propostas complementarias é o "Mercadolab" que é o programa cultural permanente do mercado, que sirará arredor da cultura gastronómica, a tradicional e a contemporánea, a local e doutras partes do mundo.\nSeguirá a iniciativa "O Ganapán", o espazo de lecer con obradoiros infantís, roteiros e actividades que poñen en contacto á cativada cos alimentos e os produtos da praza; e tamén continúa a "Setima Feira", un mercado da moda e arte que ocupa a praza un sábado de cada mes.\nA versatilidade de uso deste espazo é posible tamén grazas á creación de diferentes puntos de almacenaxe, de cara a poder mover parte do mobiliario cando sexa necesario e gardar equipos audiovisuais, ademais de tarimas para eventos, faladoiros, conferencias, recitais, entre outras ideas.\nA concelleira de Promoción Económica puxo a énfase tamén nos traballos de reforma e adecuación do espazo que se están a realizar, coma o sistema de extracción de fumes, o traslado dos elementos decorativos e o mobiliario obsoleto que había, poñer a nivel o chan, o pintado de todos os postos que estaban precarios ou a instalación de abastecemento de auga para as conexións temporais coa zona central.


Vieiros: Galiza Hoxe - As Fragas do Eume ameazadas por un proxecto mineiro\nOS GUERRILLEIROS DAS FRAGAS ESIXEN QUE SE RESPECTE A LEXISLACIÓN MEDIOAMBIENTAL\nAs Fragas do Eume ameazadas por un proxecto mineiro\nO grupo ecoloxista Guerrilleiros das Fragas ve unha ameaza para o Parque Natural das Fragas do Eume no proxecto de explotación de andalucita. Por esta razón, presentou unha serie de alegacións perante a Consellería de Medio Ambiente nas que se reflicten os máis graves impactos que este proxecto producirá no espazo natural protexido. Os Guerrilleiros das fragas-FEG solicita a retirada do Estudo de Impacto Ambiental, do Proxecto sectorial de aproveitamento de andalucita no termo municipal d'As Pontes e a creación dunha comisión de traballo na que estean representadas todas as partes interesadas, incluídos ecoloxistas, coa fin de facer un proxecto da mina consensuado por todos.\n- 06:29 05/05/2005\nComo se pon de manifesto no proxecto esta mina ocupará máis de 779.127 m2 do Parque Natural das Fagas do Eume durante a vida útil de dita explotacion, máis de 54 anos. Tal intrusión no mellor bosque costeiro atlántico europeo non pode ser de ningunha maneira permitida por unha sociedade que se di desenvolvida. Pistas asfaltadas, balsas de decantación de lodos, escombreiras de 900.000 m3, escavacións con tecnicas de extracción de ripado en 5 ha, modificación do Rego de Cernada mediante unha balsa para suministro de auga...todo elo nun lugar de alto interes faunístico, perto de zonas de cria e campeo do Lobo e de uso do Moucho Real, entre outras especies protexidas.\nA Lei 9/ 2001, de conservación da natureza di no artigo 12: "Os parques son áreas naturais, pouco transitadas polas actividades humanas, que, en razón da beleza dos seus sitios, da representatividade dos seus ecosistemas ou da singularidade da súa flora, fauna ou formacións xeomorfolóxicas, posúen uns valores ecolóxicos, educativos ou científicos dos que a súa conservación merece unha atención preferente.[..] Nos parques poderase limita-los aproveitamentos dos recursos naturais, prohibíndose en todo caso os incompatibles coas finalidades que xustificasen a súa creación".Parece pois evidente que esta obra o xerar un forte impacto no Parque Natural das Fragas do Eume, a Consellería de Medio Ambiente como responsable da xestión dos espacios da Rede galega de espacios naturais protexidos, ten que denegar o permiso de explotación.\nAs afeccións á fauna e vexetación non son as que se indican no estudo, xa que para empezar non se reflexan moitas especies existentes, sobre todo as de maior valor en conservación. Se cadra porque precisamente onde se trata o tema falta unha páxina, algo que denota ademais de incompetencia unha deixaded intolerable o xogar con espacios protexidos pola lei.\nA prospección arqueolóxica é claramente insuficiente, pola súa inexistencia\nO plan de seguemento e vixiancia é moi escaso e pouco adecuado, por exemplo, non prevé situacións de emerxencia ante a rotura dunha balsa de decantación.\nNo tocante as instalacións de tratamento e os reactivos a empregar atopamos unha insuficiente explicación, sendo un dos aspectos que maior impacto pode causar ante unha hipotética filtración, rotura de balsa ou verquido de reactivos, solo se citan alguns reactivos como o preparado ferrosicílico e suspensións pero sen indicar nin sequera os reactivos líquidos e floculantes que se pensa usar. E moi importante coñecer os ácidos decapantes que se van a usar na separación do mineral para coñece-lo seu posible impacto.Tampouco se reflexa como será alimentado o secador , dise que pode ser con gasoil ou propano, nin sequera se teñen en conta modelos de producción de enerxía respetuosos co medio, propoñendo enerxias alternativas.\nEn canto os verquidos, en ningún momento se caracteriza de ningunha maneira os verquidos a balsa de estériles, definíndoos como elementos inertes sen ningún perigo cando parte do mineral a extraer procede de asociacións quimicas con metais pesados como arsénico, de gran poder contaminante. Por tanto o proxecto elude caracterizar químicamente os lodos a verter na balsa de estériles dada a perigosidade da súa composición e non ofrece alternativas de tratamento, nin métodos de neutralización desos compostos. Dada a composición claramente tóxica e perigosa destos residuos os que o estudo quere chamar inertes, deberían ser tratados por tanto como residuos tóxicos e perigosos. Por outra banda para o diseño da balsa non ofrece datos clarificadores de si dalgun modo se pode chegar a saturación da mesma e producirse un episodio de contaminación moi grave. Non se di con que frecuencia, nin como será a limpeza das balsas.\nE polo menos neglixente a inexistencia dun estudio hidrolóxico adecuado as características da explotación proxectada, a existencia de estructuras susceptibles de producir contaminación freática e fluvial e as dimensions e localización da obra nun Parque Natural fan ó noso xuizo imprescindible tal estudio.\nUnha mostra máis do pouco riguroso deste estudio é a ausencia de Bibliografía e estudios rexionais e locais, así como o feito de que en ningún momento se fai referencia os catálogos rexionais de especies ameazadas nin a lexislación autonómica.\nQueremos calificar de insultante que a única medida que se toma no proxecto por factores ambientais, e o compromiso de manter unha masa de pino para o seu uso como efecto pantalla, para producir un impacto visual nulo se dice.\nO proxecto xustifica a explotacion como de utilidade pública e social polo artigo 2 da ley de minas, parece máis que superado este tema coa cantidade de lexislación autonómica que protexe o Parque Natural dende a sua declaración por decreto 218/1997 do 30 de xullo,a incidencia supramunicipal do proxecto tamén a poñemos en dubida co artigo 4 do decreto 80 /2000 que dispon : "...hai que ter en conta entre outros criterios os efectos positivos que produza no medio ambiente, paisaxe rural e no patrimonio cultural..." Non vemos por ningún lado estes efectos positivos.\nSi vemos como algo positivo os postos de traballo xerados pola empresa pero se o Parque Natural tivera unha xestión apropiada, coa creación dun equipo de educación ambiental específico, co aumento do servicio de vixiancia, seria necesario un número superior de empregados ós ofrecidos pola mina.\nOs Guerrilleiros das fragas-FEG solicitan por isto: A retirada do Estudo de Impacto Ambiental, do Proxecto sectorial de aproveitamento de andalucita no termo municipal de As Pontes e a creación duna comisión de traballo na que estean representadas todas as partes interesadas, incluídos ecoloxistas, co fin de facer un proxecto da mina consensuado por todos. Ou que a perceptiva Declaración de Impacto Ambiental sexa NEGATIVA, e que en consecuencia non se permita a construcción do proxecto.


O PP insta á Deputación a "atender as queixas dos veciños das Nogais" e reparar as estradas LU-P-4503 e LU-P-0707 - Xornal de Lugo " />\nO PP insta á Deputación a “atender as queixas dos veciños das Nogais” e reparar as estradas LU-P-4503 e LU-P-0707\nPPestradasDeputaciónConcello das Nogais\nAs queixas veciñais polo mal estado da rede de estradas dependentes da Deputación son constantes. Os alcaldes e portavoces do PP nos distintos concellos fanse eco destas protestas dos veciños e adoptan iniciativas para que o goberno provincial execute un plan de mellora das vías provinciais. O pasado martes celebrou pleno a Deputación, e o alcalde de As Nogais, Jesús Núñez, presentou un rogo, queixándose ao goberno polo mal estado das estradas provinciais; neste caso de dúas das que pasan polo seu concello: LU-P 4503, de San Pedro por Busnallán y Villasol a Nullán e a LU-P 0707 de Armesto por Torés a As Nogais.\nO portavoz provincial do PP, Javier Castiñeira, sinala: “Segundo o alcalde, hai queixas veciñais ao longo de todo o ano, porque as deficiencias das calzadas crean moitos problemas e incomodidades. Entre os afectados está o servizo de bus escolar, que ten que seguir pasando e ten moitas dificultades”.\nO mal estado das estradas inflúe en moitos aspectos da vida dos veciños de As Nogais e tamén nas posibilidades de promoción do municipio. Castiñeira indica: “Agora que estamos no verán, hai que lembrar que As Nogais ten recursos turísticos importantes, como é o núcleo de Torés, que ten elementos arquitectónicos moi interesantes”.\nCastiñeira declara: “Lamentablemente temos que repetirnos unha e outra vez nestas queixas polo mal estado das estradas da Deputación en toda a provincia e especialmente nos concellos máis pequenos; máis aínda nos gobernados polo PP. De feito parece como se houbera algunha estratexia para arranxar antes as estradas nos tramos de concellos gobernados por outros partidos, intentando deixar de lado aos do Partido Popular”.


OiaCeive: O desastre ecolóxico polas verteduras ás pozas naturais de Burgueira acaba coa pesca da troita en Oia\nO desastre ecolóxico polas verteduras ás pozas naturais de Burgueira acaba coa pesca da troita en Oia\nPublicado por OiaCeive en 10:32 . 24 de junho de 2008\nA vertedura de toneladas de area do encoro de Vilachán non só tapou unha decena de pozas naturais de Burgueira, senón que tamén arruinou a pesca nesta parroquia do municipio de Oia. A acumulación de lodos impide que as troitas poidan subir río arriba e non permite a desova, causando o malestar de numerosos afeccionados que se dedican a este deporte no río Tamuxe.\nFuentes da Consellería de Medio Ambiente afirmaron onte que abriron un expediente sancionador á empresa Hidrotide Agrupación Económica, con sede social no municipio de Tui.\nA Xunta abriu unha investigación que podería desembocar nunha sanción á empresa se chega a demostrarse que houbo intencionalidade na apertura das comportas do encoro, como sostén a comunidade de montes de Burgueira.\nA contía económica será establecida en función dos danos ocasionados e dos beneficios para a empresa ao infrinxir supostamente a autorización que tiña para a limpeza do encoro e que tiña que facerse efectiva desde o próximo 8 de xullo.\nA Confederación Hidrográfica do Norte autorizou o pasado mes de maio a Hidrotide para baleirar os sedimentos do encoro. O organismo esixiu entre as condicións evitar todo enturbiamiento das augas do río durante a realización dos traballos de limpeza, non debendo arroxarse ao mesmo os materiais de refugallo, nin depositalos nas súas marxes.\nO responsable de Hidrotide nega que abrise a presa\nO representante da empresa Hidrotide Agrupación de Interese Económico, Ramón Rosada González, negou onte que abrisen as comportas do encoro de Vilachán para liberarse dos residuos. A comunidade de montes de Burgueira acusou a esta entidade de provocar o desastre ecolóxico, tanto ante a Garda Civil, como ante Medio Ambiente e a Confederación Hidrográfica do Norte. Con todo, Ramón Rosada sostén que todos os materiais que arrasaron as pozas foron produto da decantación da presa debido ás choivas recentes.


A Xunta destinou en tres anos máis dun millón de euros a combater a violencia de xénero fóra das fronteiras españolas, no ámbito da cooperación internacional | Cooperación Galega\nA Xunta destinou en tres anos máis dun millón de euros a combater a violencia de xénero fóra das fronteiras españolas, no ámbito da cooperación internacional\nA conselleira de Emprego e Igualdade, María Jesús Lorenzana, destacou onte que no último ano se desenvolveron, no marco dos fondos do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero actuacións na República Democrática do Congo, Uganda e Palestina.\nLorenzana sinalou o traballo de entidades como Acnur, Unicef e UNRWA coa poboación refuxiada en territorios hostís para as mulleres.\nA Xunta de Galicia vén de destinar nos últimos tres anos máis dun millón de euros contra a violencia de xénero no marco da cooperación internacional para loitar, tamén fóra das fronteiras españolas, contra a violencia sexual, a violencia de xénero, o matrimonio infantil, a discriminación ou a violencia económica e psicolóxica, entre outras lacras. A conselleira de Emprego e Igualdade, María Jesús Lorenzana, acompañada do director xeral de Relacións Exteriores e coa Unión Europea, Jesús Gamallo, fixeron onte balance dos proxectos activados por ambos os dous departamentos neste tempo dentro das actuacións desenvolvidas en Galicia do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero.\nAsí, nos 2019, 2020 e 2021, a Consellería de Emprego e Igualdade, a través da Secretaría Xeral da Igualdade, transferiu á Dirección Xeral de Relacións Exteriores e coa Unión Europea un total de 1.004.000 euros para a financiación de proxectos que permitiron dar resposta a diferentes necesidades en Uganda, O Líbano, Bangladesh, Kenia, O Salvador, Honduras, Guatemala, México, Níxer, República Democrática do Congo e Palestina.\nLorenzana destacou o alcance destas actuacións de “gran transcendencia e impacto nas persoas, as verdadeiras beneficiarias”. “A violencia de xénero é unha lacra universal, non entende de fronteiras, pero hai países onde é especialmente perigoso ser muller”, engadiu. A Xunta defende a importancia de que a cooperación internacional integre a perspectiva de xénero en cada unha das súas iniciativas e programas, ademais de traballar sobre o terreo con proxectos que permiten mellorar a condición das mulleres e das nenas e acabar coas situacións de violencia.\nO director xeral de Relacións Exteriores e coa Unión Europea destacou que o IV Plan Director da Cooperación Galega, do mesmo xeito que nos tres anteriores, identifícanse como ámbitos estratéxicos de actuación a acción humanitaria, a igualdade de xénero e o empoderamento da muller e, por iso, prevese o apoio á acción humanitaria mediante ONGD e entidades vinculadas a organismos internacionais que traballan neste ámbito nos países afectados.\nGalicia está a traballar para dar cumprimento a cada unha das 292 medidas recolleitas no Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero. Dúas delas, a 36 e a 37 animan ás comunidades a promover que no marco da cooperación internacional se destinen recursos para activar medidas específicas contra a violencia machista dentro dos protocolos de actuación en campos de refuxiadas e refuxiadas para estas persoas, en tanto que se atopen en tránsito como en destino. A comunidade é ademais pioneira, na posta en marcha e mantemento desde o ano 2019 deste tipo de medidas.\nJesús Gamallo agradeceu a participación doutras organizacións que, ademais das representadas na reunión, colaboraron no primeiro ano na implementación de proxectos dun xeito máis puntual como foron: Médicos del Mundo, Farmacéuticos Mundi, Entreculturas Fe y Alegría, Fundación Educación y Cooperación (EDUCO), Asociación AIDA, Ayuda, Intercambio y Desarrollo e Asamblea de Cooperación Por la Paz (ACPP).\nO Comité Español do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados (Acnur), a Asociación Comité Español da Axencia das Nacións Unidas para os Refuxiados Palestinos (UNRWA) e Unicef estiveron representadas no acto como destinatarias dos fondos (252.000 euros, 84.000 para cada unha) do último acordo de colaboración entre a Consellería de Emprego e Igualdade e a Vicepresidencia Primeira e Consellería de Presidencia, Xustiza e Turismo no ano 2021.\nGrazas a este marco de colaboración, Acnur continuou co programa Loita contra a violencia sexual e a discriminación socio-económica das mulleres na República Democrática do Congo; Unicef desenvolveu a iniciativa Servizos integrados de prevención e resposta á violencia de xénero e protección infantil para nenas e nenos refuxiados en Uganda; e UNRWA dirixiu a actuación Combatendo a violencia machista nos campos de poboación refuxiada de Palestina na Franxa de Gaza: protección e atención ás mulleres superviventes de violencia de xénero.\nCon estas iniciativas, impúlsase o liderado social das mulleres refuxiadas centroafricanas na provincia congolesa de Nord-Ubangui e se está a mellorar o entorno de protección da infancia e poboacións de acollida nun dos asentamentos de refuxiados máis grande de Uganda, Bidibidi. Tamén estase a garantir o dereito das mulleres refuxiadas de Palestina, na Franxa de Gaza, á liberdade, á seguridade e a vida, libres de violencia machista.


Cataluña, polo camiño da súa soberanía\nCataluña, polo camiño da súa soberanía - 27/11/2012\nCataluña, unha vez mais, mostrou esa enorme capacidade de ser un pobo profundamente plural, que non vai detrás de acenos ou de seguir a tramposas cenorias. Isto parece que a dereita de CiU e a do PP, non o perciben –os dous nacionalismos opostos- e, curiosamente, esa pluralidade cidadán, soubo esclarecer os episodios que se agachan na coartada oficializada de CiU sobre o soberanismo, para camuflar a realidade de múltiples retallos que o goberno de Artur Mas realizou neste derradeiro ano. Ter o control da Generalitat, do Concello e da Deputación de Barcelona, coidaron que todo estaba baixo control. E todo ese poder ditatorial indixestounos. Así que a cidadanía catalá respondeu unanimemente indo ás urnas e restando as manipulacións e propósitos maliciosos de Mas.\nTal como están as correlacións de forzas, sobre todo na posición que ficou Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), non lle vai ser fácil gobernar a CiU sen o consenso ou o permisismo de ERC. Dado que este partido foi sempre moi fundamentalista no tema do soberanismo e da independencia de Cataluña. E se ese soberanismo oportunista e escurantista que promoveron os converxentes, nestas circunstancias de agora, terán que apandar con outro mais veraz e contundente, o que ERC promove e nunca ocultou.\nSabemos todos que Cataluña, maioritariamente, é soberanista e ten razóns de peso para selo. Sobre todo polos agravios e inxurias que se cometeron contra os dereitos que ten como nación asoballada. E nestas eleccións mostrase a contundencia do soberanismo, cando os votantes de CiU transbordan o voto cara unha opción mais de esquerdas e soberanista, que veu denunciando os retallos do goberno de Artur Mas, como é o caso de ERC. Pois ninguén dubida que os once escanos que recupera ERC forman parte dos doce que perde CiU, convertendo aos republicanos na segunda forza no parlamento catalán.\nPor tanto, se contabilizamos os cincuenta escanos de CiU, vinte e un de ERC, tres de CUP, estaremos falando dun maioría soberanista ben folgada de setenta e catro escanos soberanistas e, aínda coa dispoñibilidade de ICV-EUiA no que toca á autodeterminación de Cataluña que reivindica. O nacionalismo españolista está encarnado polo PP, Ciutadans e por un PSC que sae moi tocado polas incoherencias de clase e polos súas torpezas sobre soberanismo. Pois estas tres forzas suman corenta e oito escanos. Unha diferenza bastante clara con respecto aos setenta e catro escanos das forzas soberanistas.\nNunhas eleccións tan pluralistas como as que se acaban de dar en Cataluña, sempre xurde un amplo ventallo de lecturas sobre diversas posturas e problemáticas que a sociedade trata de resolver. Por tanto a subida estrepitosa de ERC, a moderada de ICV-EUiA, mais esa forza emerxente do independentismo de esquerda que encarna CUP, fan saber que o tema social terá un revulsivo importante na cámara parlamentaria, sen descoidar, por tanto, ao PSC.\nNo tema social, veremos a unha Converxencia resentida polas directrices do seu opositor mais inmediato, ERC? A un PP co raca e raca do anticatalanismo? Seguro que si. De certo, os Ciutadans acompañarán a tocata pepeira dado que se incautaron de posíbeis votos de arrepentidos do PP que os aproximará. Neste caso, o PP non pode cantar vitoria, quedou como estaba na gran batalla mais crucial que é Barcelona, cun escano mais en Girona, non pode sacar rendibilidade, a non ser para silenciar seus fracasos nunhas eleccións que lle foron adversas. Nesta campaña, o PP nada falou de temas tan graves como son os recortes que empobrecen a unha sociedade en desfeita e con índices de miseria. Esta elocuencia fixo que os electores proclamasen algo apoteótico que ben sendo a decadencia do goberno de Rajoy.\nA sociedade catalá falou, e continuará falando. Como dixo un dos seus fillos mais preclaros, Josep Palau i Fabre: “Em sembla molt que els països, com els individus, són grans en la mesura que saben veure els problemes que els assetgen i que saben escometre’ls de cara.”


Filosofía « O Outro Lado do Espello\nXov 19 Mar 2015\nPosted by A Raíña Vermella under Filosofía, Historia\nComentarios desactivados en Un pasado diferente\nNestes tempos escuros nos que fanáticos relixiosos destrúen obras de arte e restos arqueolóxicos, dende Europa temos a tendencia a mirar estes feitos un pouco por enriba do ombro, como se a nós, aquí, nunca se nos dera por tratar de destruír un pasado que non nos conviña. Mirar as relixións dos outros como se fosen bárbaras ou fanáticas é un xeito moi cómodo de esquecer os mil cincocentos anos de destrución cultural e humana do cristianismo. O mesmo que agora fan os islamistas co seu pasado histórico pagán, fíxoo o cristianismo co pasado clásico.\nEstes días estiven lendo o Antimanual de Filosofía, de Michel Onfray, que vos recomendo a todos ferventemente. Sobre todo a aqueles que, coma min, pasaron tres meses da súa vida estudando Platón para selectividade, mentres viades que os presocráticos, que parecían sorprendentemente modernos e interesantes ( O átomo? A evolución das especies? No século V a.e.c???) se despachaban en tres liñas. Non quedan case documentos, era a explicación que se daba, máis ou menos. Non quedan case documentos non, señor profe de filosofía da miña eu de 17 anos, os cristiáns dedicaron séculos á destrución sistemática, rolo por rolo e tixolo por tixolo, non só dos textos, senón dos lugares de reunión e posiblemente das persoas que puideran dar conta deste pensamento. O que non puideron destruír, deturpárono, convertendo os xardíns filosofais da Antigüidade clásica nunha especie de prostíbulos ao aire libre. Queda a dúbida de se os sabios cristiáns que dan conta destes feitos mentían á mantenta ou sinxelamente, na súa fanática visión do mundo, un lugar no que homes e mulleres se xuntaban a falar e debater tiña que ser necesariamente un antro de perdición.\nA tese que mantén Onfray é a da importancia relativa de Platón e Sócrates na Antigüidade clásica. Se ben eran coñecidos e importantes, non constituían nin moito menos a corrente filosófica principal, nin tampouco son exactamente posteriores os presocráticos, senón contemporáneos. Incluso esta denominación axuda a consideralos un magma indefinido e prehistórico do que xorde a verdadeira filosofía. Porén, semella que os gregos da época estaban realmente moito máis preocupados polo átomo e a esencia da realidade que polo mundo das ideas. Incluso, podería falarse dunha certa desmitificación da sociedade, ou polo menos das clases cultivadas, nas que xa non era común dar creto ás explicacións mitolóxico-relixioso da realidade, porque se presupoñía que as causas debían ser de tipo natural, aínda que non fosen coñecidas. Neste sentido, Platón incluso podería ser considerado algo anticuado…\nCando o cristianismo acada o poder no Imperio Romano, esta corrente de pensamento élles profundamente incómoda polo que ten de materialista e potencialmente atea. Así que, sen ningún tipo de problema, destrúena ata que non queda nin rastro. E non só iso, senón que constrúen unha historia da filosofía ad hoc, unha filosofía clásica censurada para cristiáns, que é a que hoxe seguimos a estudar no instituto.\nLevounos dous mil anos volver descubrir o átomo, volver falar da orixe das especies. Os xardíns están perdidos para sempre, nunca saberemos o que Leucipo ( que non queda claro se era home ou muller) pensaba realmente sobre o mundo. Pero pensar que estas cousas só lles acontecen a outras persoas, noutros países e con outras relixións, achéganos perigosamente, un pouquiño máis, a volver queimar bibliotecas e xardíns. Con persoas dentro, se cadra.\nMar 21 Xan 2014\nComentarios desactivados en Vintage só en moda, por favor\nE aínda así, con coidado. Hai uns días, alguén fíxome notar que nunca escribira no blog sobre a enfermidade mental. En concreto, sobre as bases biolóxicas da esquizofrenia, que tanto están dando que falar ultimamente. “Ben, nunca escribín porque é algo obvio, non?”, contestei. Pois parece que non. Facendo memoria, ocórrenseme varios exemplos de libros ou artigos deste ano que continúan a repetir teses dos anos setenta.\nA min gústame o retro como a que máis. Gústame Jane Austen, Sherlock Holmes, os chalecos, as chisteras e os reloxos de peto. O stempunk e Dickens. Mola. Pero en ciencia, o antigo non só non é mellor senón que é claramente peor. Mal. Caca. Non podes citar un traballo de hai corenta anos e quedar tan ancha/ancho. Por que? Porque todo avanza a un ritmo absolutamente vertixinoso, e corenta anos noutro eido poden non ser moito, pero no coñecemento científico e máis ou menos como se falas da teoría dos humores.\nExplícome: non é que o coñecemento acadado no pasado non teña valor (a teoría da Evolución enunciouse hai máis de cen anos e aí está) pero cada década trae tal avalancha de novos datos que é moi probable que sexa inexacto ou que xa estea superado. Se non é así, perfecto, nese caso haberá novos datos que o confirmen.\nNo caso concreto da enfermidade mental grave (esquizofrenia, trastorno bipolar, trastornos do espectro autista…) o grande salto foi o Proxecto Xenoma Humano. Dende entón, nada volveu ser o mesmo, e ideas que previamente eran só hipóteses, contrapostas a outras hipóteses diferentes, acharon confirmación. Centrándonos na esquizofrenia, existen un conxunto de xenes implicados na súa xénese, cun patrón de herdanza probablemente multixénica (con multitude de xenes implicados, como a diabetes ou o Alzheimer, por exemplo) dos que aínda non coñecemos en profundidade o seu funcionamento. Pero que existan lagoas no coñecemento científico non significa que non saibamos nada. Sabemos que existe unha base xenética, que está afectado o neurodesenvolvemento e que se herda. Xa é moito saber!\nPorén, continúan repetíndose unha e mil veces ideas tomadas do movemento da antipsiquiatría, como que os afectos destas enfermidades son en realidade disidentes sociais, persoas que sinxelamente non encaixan na norma social dominante, pero que non lles pasa nada. Non lles pasa nada no cerebro, implicitamente. Vaia por diante o meu respecto ao que significou a antipsiquiatría (moitos deles psiquiatras en exercicio) como movemento en favor dos dereitos dos pacientes, da súa dignidade e da súa integración social. As bases morais das que parten son completamente defendibles tamén hoxe en día, pero as bases científicas estaban erradas. Non pasa nada, isto é ciencia, a xente equivócase, recoñéceo e sigue adiante. Pero neste caso concreto, as teses da antipsiquiatría deron o salto ao terreo da filosofía e do pensamento, e foron defendidas por autores multicitados, especialmente Foucault e Lacan. Ambos son fillos do seu tempo, e fan de altofalante ás ideas preponderantes na súa época, pero a súa época, por sorte, non é a nosa. Polo tanto, citar a Foucault para defender a orixe social da esquizofrenia é un completo anacronismo, o equivalente a citar a Tales de Mileto para defender que todo é auga.\nPor que se repite unha e outra vez neste erro? A miña impresión é que os científicos pasamos mil de Foucault, en liñas xerais, e os humanistas non len Science. Unha vez máis, o desinterese noutras disciplinas que non sexan a propia xera monstros conceptuais. Que os científicos non lean filosofía é un problema grave, como defende razoablemente Mario Bunge, entre outros, pero non é menos grave que para escribir un traballo filosófico no que se vai facer mención á esquizofrenia a ninguén se lle ocorra a extravagante idea de mirar a ver que teñen que dicir as neurociencias ao respecto, e fique unicamente coa idea preponderante da filosofía de hai corenta anos.\nTeoría da Mente (I)\nComentarios desactivados en Teoría da Mente (I)\nO outro día, explicando o que era a Teoría da Mente (de agora en diante TOM, abreviado do inglés) decateime de que era un nome tan grandilocuente e pretensioso como o da famosa Teoría do Todo ou M, da que xa falei algunha que outra vez aquí. Pero peor, en realidade, porque a Teoría do Todo si que o explicará TODO unha vez apareza o maldito bosón de Higgs, mentres que a Teoría da Mente non pretende, nin moito menos, explicar a mente no seu conxunto. O único que explica a TOM é que, para relacionarnos cos demais, é imprescindible partir da teoría de que tamén teñen mente.\nIsto, que semella tan estúpido, queda claro no sensacional exemplo de Sally e Ann. Para adaptalo á nosa realidade sociocultural, vámoslles chamar Uxía e Jennifer. Supoñamos que Uxía e Jennifer teñen unha caixa e unha cesta, e que nesta última gardan unha pelota. Uxía sae do cuarto e Jennifer mete a pelota dentro da caixa. Cando Uxía volve entrar, onde buscará a pelota? Obviamente, calquera de nós diría que Uxía vai buscar a pelota na cesta, onde a deixou cando saíu do cuarto. Un autista, en cambio, podería dicir que Uxía vai buscar a pelota na caixa, que é onde realmente se atopa.\nCal é a diferenza entre os dous tipos de razoamentos? A diferenza estriba en que un autista non posúe teoría da mente, é dicir, non comprendería que os contidos mentais de Uxía poden ser diferentes dos propios ou, en casos extremos, nin sequera chegaría a comprender que Uxía posúe unha mente propia. Uxía vai buscar a pelota na cesta porque ela pensa que está na cesta, aínda que realmente está na caixa, e nós sabémolo. É dicir, a mente de Uxía posúe contidos diferentes dos nosos, e polo tanto chega a unha conclusión diferente.\nA TOM postula que, nas nosas interaccións con outros seres humanos, facemos a comprobación inconsciente e sistemática de cales poden ser os contidos da súa mente. Existe unha comunicación non verbal constante coa que nos facemos unha idea aproximada (unha teoría) do que as outras persoas pensan ou senten.\nPoderiades dicir que non podemos saber o que os outros pensan. O exemplo de Jennifer e Uxía demostra que determinados contidos de pensamento son susceptibles de ser deducidos polo contexto: se Uxía non ve a Jennifer cambiar a pelota de lugar, non pode saber onde está realmente. Se non existise teoría da mente, non sería posible mentir, pero tampouco interpretar ou producir creación artística, porque non poderiamos diferenciar o real do finxido, e tampouco a ironía, ou o dobre sentido.\nA TOM tamén describe como a nosa mente é quen de funcionar en varios niveis sucesivos, como se fose un xogo de bonecas rusas: sei que ti sabes que eu sei. Ou ao revés, fago que ti creas que eu creo. Por suposto, todo se basea nunha aproximación á realidade, que é moito mais complexa do que podemos captar, pero tamén a nosa propia percepción de identidade non deixa de ser unha aproximación útil de algo moito mais complexo. O cerebro humano funciona dese xeito: xeramos hipóteses e comprobámolas continuamente, refinándoas ata o límite da nosa capacidade de interpretación da realidade. Pero sempre será a mellor aproximación posible ata o momento, porque como dixo Lyall Watson, se o cerebro fose tan simple que puidésemos entendelo, seríamos tan parvos que non o entenderíamos.\nO rottweiler de Darwin (I)\nEn 1882, Henry Huxley, co-descubridor da teoría da evolución, leva a ombros o cadaleito de Darwin, demostrando que na investigación científica non todo é competencia despiadada. Huxley chegou á mesma conclusión que Darwin pouco antes da publicación da Orixe das Especies, e escribiulle facéndoo partícipe dos seus traballos. Darwin mencionou os estudos de Huxley no seu libro, e así comezou unha colaboración prolífica e intensa, que lle valeu a Huxley o apodo de Darwin’s Bulldog, por defender o darwinismo con apaixonamento nos debates nos que o mestre, xa ancián, non podía estar presente.\nDarwin necesitou no seu momento un defensor mais novo e enérxico ca el mesmo, sobre todo sendo a súa teoría tan incómoda e revolucionaria como resultou. Os tempos de Darwin e Huxley non son os nosos, pero semella que o mestre continúa a precisar defensores.\nRichard Dawkins tamén gañou por méritos propios o alcume de Darwin’s Rottweiler, en recordo daquel outro apaixonado defensor do darwinismo. Un alcume, por outra banda, que se nalgún momento pretendeu ser ofensivo, resulta en realidade profundamente afagador. É necesaria hoxe por hoxe unha defensa da evolución tan enérxica como a que levou a cabo no século XIX o primeiro bulldog de Darwin? Pois por desgraza, e aínda que pareza incrible, semella que si. Se cadra no ámbito europeo resúltanos estraño que algueń poña en dúbida a evolución, pero o 40% dos estadounidenses cren no deseño intelixente, e as cifras elévanse arrepiantemente cando se trata de Sudamérica.\nEn calquera caso, tamén en Europa cocemos fabas, e aínda que aquí non estea tan en boga o creacionismo, non estamos libres tampouco dunha certa visión relativista do coñecemento científico, e dunha mal chamada tolerancia relixiosa qu e nos leva a dicir que debe ser respectada calquera idea, por disparatada que sexa, se se expresa como un dogma de fe. Como dixo Dawkins: “sostemos a conveniente ficción de que as opinións relixiosas posúen certa clase de dereito a ser respectadas automaticamente e sen cuestionamentos”. Dende a propia esquerda, ás veces temos medo de parecer dogmátic@s ou reaccionari@s cando defendemos argumentos científicos e o seu valor de feito demostrado por riba de opinións, crenzas ou ideas pseudocientíficas. Semella que é de mal gusto facer notar que non, non é unha opinión, e non, a ciencia non é equiparable a outras formas de coñecemento “revelado”, pola sinxela razón de que a ciencia funciona. Outra frase gloriosa de Dawkins: “As teorías sobre a creación do ser humano anteriores a 1859 (en referencia á data de publicación da Orixe das Especies) están moi ben, salvo porque non son certas”. Se alguén defende unha opinión contraria á selección natural, está no seu dereito de facelo, só que non é certa! E o mesmo vale para a cristaloterapia, a homeopatía, a terra plana ou a arca de Noé. Estás no teu dereito de crelo, pero non é certo!\nAsí que, polo que a min respecta,á pregunta de se é necesario un ateísmo militante, a respota é: por suposto. Non serve de nada esta actitude falsamente tolerante que se nos quere obrigar a adoptar. Neste tema, non se trata de tolerancia ou intolerancia, senón de feitos comprobados e outros que non o están. Hai que dar a batalla, entrar nos debates e converternos tod@s, un pouco en rottweilers de Darwin, ou do pensamento científico se o preferides, dende unha postura de esquerdas e progresista, e non permitir que o fundamentalismo relixioso, a supersitición ou as paraciencias nos gañen a partida porque non puxemos a suficiente paixón en defender as nosas posturas. Como di o rottweiler, é tempo de enfadarse.\nLun 4 Xul 2011\nSupoño que hai que resignarse: Zizek é o filósofo que nos tocou de oficio. Igual que Sartre foi o filósofo do maio do 68, Zizek é o filósofo da nosa xeración, para ben ou para mal. O filósofo de twitter, de Wikileaks e de Lady Gaga, o marxista do século XXI como Sartre o foi do XX. Claro que é un filósofo co que temos unha relación algo ambivalente. É como o papá de moitos de nós. Non como o meu, que mola a saco, pero si como moitos papás que coñezo: querémolo, estamos orgullosos del porque ao fin e ao cabo é de esquerdas, ten o seu punto divertido, pero ás veces di inconveniencias diante dos nosos amigos, fai comentarios homófobos que nos sacan os colores (ou se non que llo digan a Judith Butler) ou se pasa coas gotas do café nas comidas familiares e queremos que nos trague a terra. Cando o vemos no debate con Assange, que vai sempre tan arregladiño el, e Slavoj con esa camiseta cotrosa e esas chirucas, pensamos “pero Papá, non tiñas unha camisa planchada???????” E se estivera aquí, seguro que se miraría e diría “boh, ben vale ésta”.\nAsí que nesas estamos. Tocounos, non o escollimos, igual que che toca a familia, non é o que mais nos gusta e ás veces é un pouco rancio e hai cousas que non entende, pero podería ser peor. Podería ser Cioran. Por exemplo, ralla a dolor con esa teima de Lacan, que está pasadísima de moda e xa a ninguén lle interesa, e ademais, dende o de Sokal xa a ninguén lle cola a retórica psicanalítica e hermética, pero el segue aí. Non entende os movementos polos dereitos individuais, e fártase de dicir que o feminismo é unha chorrada e o verdadeiramente importante é a loita de clases, e non hai xeito de facerlle entender que teñen que ser a mesma cousa, pero polo menos indígnase contigo polo de Boloña e lévate ás manis e vaite buscar.\nAdemais, tampouco soporta aos “multiculti” nin os rollos alternativos e new age aínda que nese tema hai que telo un pouco de ollo por se se pasa e queda de racista, aínda que nós sabemos que non o é (pero sempre rematamos dicindo “en realidade non pensa iso…”) e opina, coma nós, que a crecente despolitización da sociedade e a aceptación do capitalismo como inevitable, ata o punto de consideralo xa como o único sistema posible (ou peor, nin sequera un sistema, por oposición a outros sistemas, senón sinxelamente o xeito no que o mundo funciona) é o problema principal e vainos pasar factura, así que podemos ter interesantes conversas de sobremesas e enfrontarnos á rama dereitosa da familia cando nos xuntamos, que iso, queiras que non, une moito, e mamá sempre nos di que a montamos, e que nos poñemos como energúmenos e que non se nos pode levar a ningún lado.\nE despois, ademais, gústalle Hitchcock e Clint Eastwood cando era duro, e últimamente Lady Gaga, aínda que isto non o acabamos de entender moi ben, pero mola, e vas no coche escoitando Bad Romance cando te vai recoller á parada do bus. Así que podería ser peor. Podería ser Camela.\nXov 23 Xuñ 2011\nSan Xoán: mode ON\nPosted by A Raíña Vermella under Filosofía, Mitoloxía\nIsto da atención selectiva é o que ten, que estes días teño o dial atencional posto de novo en modo estructuralista ON, mal que me pese. Será a proximidade de San Xoán e ler cousas que implican batallas a espada e árbores sagradas, o caso é que se me ven á cabeza de novo “A Ponla Dourada“, as chifladuras de Graves e Levis Strauss, así todo por xunto. É que realmente, a idea dun antigo culto paneuropeo, que deixa os seus rastros ao longo da historia, impregnando incluso o catolicismo nunca ben asumido por estes lares do norte, é innegablemente atra ctiva. E xa se lle das un rollo protofeminista tipo Graves, con deusas brancas e tal, convírteste fixo. O pequeno problema é que é indemostrable, pero como molar, mola.\nSi, xa sei, os de ciencias estamos tod@s colgado@s co da falsabilidade. Sempre cargándonos teorías chulas e internamente coherentes, en plan augafestas. Por desgraza, que algo pareza certo non abonda para que sexa certo, pero as fogueiras de San Xoán, tan primitivas e tan inconfundiblemente precistiás (a verdade é que tampouco se esforzaron moito para que colara, coa Semana Santa currárono mais) estendidas como un regueiro de lume e paganismo por toda Europa, fanlle a unha preguntarse se nalgún momento non existiría esa relixión primixenia de culto ao lume, ao mar e ás pedras, cunha deusa-nai de dúas caras, que tanto purifica como queima e tanto protexe como afoga.\nNo espazo de quince días, por toda Europa prendemos fogueiras e tiramos flores ao mar para a Virxe do Carmo (outro exemplo de capa mais que superficial de barniz católico) ou para a Io que devora mariñeiros ou agasalla peixe, segundo lle dea, as sardiñas de San Xoán mesmamente.\nProbablemente nunca haberá probas que confirmen ou desmintan a teoría do culto único, da deusa nai nin da orixe de todos estes ritos que sobreviven ás sucesivas conquistas, ás diferentes relixións, á postmodernidade e á era dixital. En calquera caso, a de San Xoán é unha das poucas tradicións, se non a única, que sigo fielmente a pesar do meu fervoroso ateísmo, até o punto de busca (e saltar!) unha cacharela en plena Capital Imperial, cando me pillou fóra.\nMér 23 Feb 2011\nMarlene e Platón\nPosted by A Raíña Vermella under Filosofía, Idas de olla\nEsta semana caín na conta de dúas verdades fundamentais:\n1. calquera cousa que se che ocorra, por orixinal que che pareza, xa se lle ocorreu antes a un tipo grego.\n2. hai cousas que son tan obvias que da vergoña dicilas pero, aínda así, hai que dicilas. Incluso repetilas.\nE aínda unha terceira:\n3. moi probablemente, o tipo grego sexa Platón.\nEsta semana andiven a voltas cun concepto tan vello como o propio Platón, a idea da androxinia. Para el implicaba a separación esencial á que fomos sometidos os humanos no mundo das ideas, a fractura que nos cercena da nosa outra metade, á que buscamos no mundo material para completarnos. Curiosamente, a outra metade non tiña por que se do xénero oposto, os andróxinos platónicos podían estar tamén compostos por dous homes ou dúas mulleres. Pero o concepto de androxinia platónico non é o que me interesa, senón a reinterpretación contemporánea desta señora, psicóloga ela.\nA idea de androxinia de Bem é a converxencia, nun mesmo individuo, de características socialmente atribuídas ao rol de xénero feminino e ao masculino. Non ten que ver con levar tacóns ou garavata, aínda que tamén poda molar, senón con trazos de personalidade que a nosa sociedade “decide”, de xeito mais ou menos sutil, que son apropiadas para os homes ou para as mulleres. Hai algunhas moi evidentes, como a agresividade ou a tenrura, pero hai algunhas outras bastante mais perversas e sutís. Por exemplo, considerar que a defensa das propias ideas é un rasgo caracteristicamente masculino se cadra non está tan claro de entrada, pero só hai que observar como se comportan a maioría das mulleres nas discusións sobre política para que nos quede clarérrimo cal é o papel social que se agarda de nós: calar e escoitar, no mellor dos casos, ou afastarse e falar das ofertas de conxelados, no peor.\nAgora vén a obviedade. Esta boa señora, fantástica e feminista, aínda que despois houbo moito que dicir sobre as atribucións de xénero, vai e descubre a pólvora: resulta que os individuos andróxinos, aqueles que se atribúen características de ambos roles, son mais flexibles, funcionan mellor e teñen respostas mais adaptativas ás diferentes situacións da vida.\nPara min alomenos, a conclusión é obvia: a ideoloxía de rol é en última instancia o que sustenta a desigualdade, é a esencia mesma do patriarcado e limita e restrinxe a todas as persoas, aínda que as mulleres levemos a peor parte. A idea de que existen características e cualidades inherentes a homes ou mulleres, e non a individuos concretos, impide unha verdadeira liberdade, tanto para uns como para as outras, e aínda mais a de persoas trans ou interxénero, obrigad*s a encaixar nos estreitos corsés do que a sociedade considera que é “masculino” ou feminino”. E mentres non logremos ser libres, nunca poderemos ser verdadeiramente iguais.\nDom 4 Xul 2010\nHeidegger ou o estraño caso do filósofo disociado\nHoxe estiven vendo un documental sobre Martin Heiddeger, un tipo que nunca me interesou moito como filósofo (sempre o considerei membro do que eu chamo “filosofía de sobremesa”, a saber, aquela que se fai co bandullo cheo, a poder ser tomando un coñac, e que non pretende ter mais utilidade que a de solazarnos na nosa propia intelixencia) mais que pola súa relación con Sartre. O documental non se centraba na súa obra filosófica, senón na súa relación co nazismo, e formulaba a eterna pregunta: pode a obra desconectarse da persoa que a escribe? É dicir, pode Heidegger ser considerado un xenio a pesares de ser nazi?\nA resposta á que chegaron algúns, incluídos Jaspers e Arendt, foi que si. Hannah Arendt, en concreto, reivindicou a figura do seu antigo mestre e amante en Estados Unidos, aínda a pesar de ser xudea, e de ter que abandonar Alemaña no 33 sen recibir nin o mais mínimo apoio deste. Jaspers, polo seu lado, foi consultado sobre o castigo que debería pesar sobre Heidegger trala guerra polo seu decidido apoio ao réxime, e propuxo un modestísimo período de 5 anos afastado da docencia. A explicación que deron ambos foi que Heidegger era un grande filósofo, pero era un tolo no tocante ao nazismo.\nPor outra banda, o seu fillo negaba o antisemitismo de Heidegger apoiándose en que tiña amigos xudeos. Amigos xudeos, por certo, aos que non dubidou en traizoar, como a Arendt, ou expulsar da Universidade, como a Husserl, co agravante de que foi este, o seu antigo mestre, quen o introduciu no ensino e falou ao seu favor para conseguirlle a plaza de profesor. Con amigos así quen quere inimigos, non si, Martin?\nA miña resposta á tal pregunta é plenamente galega: depende. Podo aceptar que alguén sexa un xenio noutro eido, como a música ou a literatura, aínda que teña que mirar para outro lado no plano político. Halffter é un compositor brillante a pesar da súa covardía ao converterse no músico do réxime franquista, aproveitando a coxuntura que supuxo o exilio masivo de intelectuais. Tamara de Lempicka fascíname aínda que fora unha aristócrata trepas e conservadora.\nPero pódense desvencellar dous aspectos do pensamento dalguén que se adica, precisamente, ao pensamento? Sobre todo cando a teoría filosófica, esencialista, conservadora e reaccionaria, casa tan ben co pensamento político? Se alguén alega que Sartre, por exemplo, tamén tivo as súas miserias, direi que non é o mesmo. Pódense denunciar incongruencias nun marxista que se comportou en ocasións coma un déspota, pero no caso de Heidegger non hai tal incongruencia: era un nazi que pensaba e se comportaba como tal. Apoiou públicamente a Hitler, denunciou a compañeiros e intelectuais, abandonou á súa sorte á súa muller trala guerra mentras el se refuxiaba no campo e nunca tratou de retractarse publicamente das súas ideas. Tratar de ver as súas simpatías de ultradereita como unha excentricidade, e non como parte integrante do seu pensamento, é dunha benevolencia candorosa. Tamén non deixa de ser un signo de como moita xente, incluso xente intelixente, considera que unha cousa é a política e outra a vida. Eu sempre digo, con Simone, que o persoal é político.\nO Outro Lado do Espello is powered by\tWordPress 4.9.5 and delivered to you in 0.541 seconds using 52 queries.


CIG San Caetano: A Xunta amplia a subvención aos medios de comunicación privados ata chegar aos 1.675.000 €\nA Xunta amplia a subvención aos medios de comunicación privados ata chegar aos 1.675.000 €\nNo DOG do 22 de abril publícase a ampliación da subvención aos medios de comunicación privados galegos ata chegar aos 1.675.000 €. É posible así agardar obxectividade e independencia nas novas que falan da Xunta?\nEstas subvencións non teñen unha finalidade pública específica, senón simplemente soster os gastos de empresas de comunicación privada polo simple feito de existir, en función do alcance de lectores, oíntes ou visitas ás súas páxinas web, tal e como figura nas bases da convocatoria publicada no DOG do 19 de xaneiro.\nNa convocatoria incial destas subvencións de concorrencia non competitiva destinouse un orzamento inicial de 1.135.000 € que coa resolución actual vén ampliarse en 540.000 € ata un total de 1.675.000 €, algo que xa contemplaba a convocatoria inicial. Esta estrataxema xa foi aplicada en idénticas cantidades nas subvencións do ano pasado, a ver se así pasa máis desapercibido.\nMínimo un 8% de galego\nPero o que chama a atención destas axudas é o pouco nivel de esixencia do Goberno galego. Entre os poucos requisitos a nivel informativo que se piden é que os xornais ou radios utilicen como mínimo un 8% de galego nas súas informacións.\nE como deben acreditalo? Pois con varios documentos que se repiten ano tras ano sen que, ningún dos medios “aumente” o uso do galego. Entre estes informes comúns que teñen que presentar está unha declaración responsable indicando a porcentaxe do emprego da lingua galega nas publicacións, informacións ou emisións do ano natural anterior ao da convocatoria e compromiso futuro expreso de que vai manter ou incrementar esta durante o ano da correspondente convocatoria.\nTamén outra declaración responsable que indique a porcentaxe de publicacións, informacións ou emisións orientadas á normalización da lingua, á defensa da identidade de Galicia, á promoción dos seus valores e á defensa da súa cultura no ano natural anterior ao da convocatoria.\nEstas axudas contrastan coas publicadas tamén no DOG 20 de xaneiro (e ampliadas tamén no DOG do 22 de abril) destinadas ás publicacións feitas integramente en galego e que si teñen unha finalidade específica consonte ás bases: "a expansión e difusión do galego normativizado e da cultura nas tarefas de información xornalística". Eran e seguen sendo máis de 8 veces inferiores en contía ás anteriores (201.341,00 €)\nFeijóo dará todo o orzamento de 2016 aos medios de comunicación afíns\nA Xunta paga outros 840.000€ en convenios coa prensa para comprar xornais en papel e outras cuestións


El nombre de la rosa | Erregueté\nCando Umberto Eco quixo escribir unha novela que lle gustase tanto á crítica como ao público adoptou técnicas tipicamente posmodernas: pastiche de homenaxes e outras intertextualidades sen renunciar a unha erudición neoclásica que situase o libro nunha especie de limbo entre o popular e o culto. Nin de masas nin de elites, O nome da rosa pasou á historia como exemplo do que os integrados podían facerlle a un mundo apocalíptico. Despois, a industria cinematográfica, voraz como poucas, fixo a súa versión do libro. E o experimento fixo ‘pop!’.\nSemella que a intención desta primeira adaptación teatral do famoso best-seller oculta moitas das súas intencións. É unha teatralización do libro ou da película? Certas pistas confunden a resposta.\na) Todo na posta en escena apunta cara ao formato audiovisual. O afán rítmico, acompasado por unha banda sonora maxestosamente épica, contribúe a xerar un suspense máis sensitivo ca intelectual. Porque xa se sabe que un travelling pode dicir moito máis ca un revelador diálogo.\nb) O uso da escenografía (non) crea unha sensación de espectacularidade. É destacable o deseño: un xigantesco libro do que agroma o mundo, un mamotreto en constante movemento que intenta evocar as diferentes estancias da abadía na que ten lugar a acción. Con todo, o máis interesante é o movemento en si mesmo, xa que a maioría de escenas poderían terse dado sen eses repetitivos e aparatosos cambios de decorado que en realidade nada cambian.\nc) A interpretación pretende crear a sensación de que visualizamos un filme. Os actores parecen escollidos pola súa capacidade vocal e polo seu impacto visual. O protagonista (Juan Fernández) ten un parecido sospeitoso a Sean Connery e non é o que realiza a actuación máis orgánica, aínda que o protocolo lle regale a maioría dos aplausos.\nd) Nun conxunto tan convencionalmente fílmico, no que abunda o clixé comercialote, destacan as interpretacións máis teatrais: o Salvatore quasimódico feito por un esforzado Cipri Lodosa, cun traballo xestual e vocal mediante o que acada unha metamorfose equilibrada, e o Umbertino da Casale que nos brinda José Mari Asín, cuxa presenza ilumina todo o conxunto coa forza dunha actuación verdadeiramente inspirada.\nO certo é que aínda coa mesma intención é posible facer un produto máis sólido: a adaptación que fixo Xulio Lago d’As actas escuras de Vidal Bolaño, un texto cun pé no libro de Eco e outro nos trhillers de Hollywood, pretendía crear (e non imitar) sensacións cinematográficas con ferramentas teatrais. A escenografía era igual de crucial pero si recreaba a maxia do movemento e a aventura.\nOu sexa, e parafraseando a Johan Cruyff: teatro é teatro. Porque hai que saber contra quen competir, de que referente depender (os semióticos chámanlle heteronomía), ou de se tería sido mellor independizarse. Que ao final sempre está a posibilidade (é que existe outra que non sexa esa?) de que o público saia debatendo que está mellor: o libro ou a película. Un misterio que non desexabamos resolver.\nAdaptación: Garbi Losada / Jose Antonio Vitoria\nElenco: Juan Fernández, Guillermo Barrientos, Miguel Munárriz, José Mari Asín, Pedro A. Penco, Javier Merino, Kandido Uranga, David Gutiérrez, César Novalgos, Jorge Mazo, Inma Pedrosa, Cipri Lodosa.\nIluminación: Xavi Lozano\nMúsica orixinal: Javier Asín\nEscenografía: Marcos Tomás\nVestiario: Tytti Thusberg\nProdución: Ados Teatroa / Tres Tristes Tigres / La Nave Producciones / Al Revés Producciones\nAuditorio Abanca, Santiago de Compostela. 24 de xaneiro de 2015.\nNeste artigo falamos de: Garbi Losada


O circuíto de A Pastoriza acolle a primeira proba do Challenge de Cross Country o sábado 22 de maio | Radiofusion - A programación das Emisoras Municipais Galegas\n18 de Maio, 2010 - 12:00 h. | Publicada por Radio Lugo\nO ruído dos motores, a habilidade dos pilotos e os fermosos carenados das motos de enduro tomarán os montes de Saldanxe e de A Pastoriza, na primeira proba puntuable do Challenge de Cross Country que se organiza neste Concello Chairego. A cita partirá do circuíto de karting da vila lucense contra as 12.30 da mañá do sábado 22 de maio e celebrará dúas mangas de 15 quilómetros por un circuíto polas fragas do municipio. O evento prese\nA inscrición para poder participar está xa pechada e contará cuns 30 pilotos que deberán comparecer nas instalacións da vila chairega contra as 9.15 da mañá para os controis e verificacións técnicas, que durarán ata as 11.15 horas. Posteriormente, contra as 12.30 dará comezo a primeira das mangas, que terá unha hora de duración aproximada, que será o tempo que lle levará aos participantes percorrer o circuíto de 15 quilómetros entre o circuíto de karts e os montes de A Pastoriza e Saldanxe. Ademais, desde a organización informouse de que se habilitará unha zona especial para o público nos arredores do circuíto, con obstáculos e dificultades que terán que pasar os motoristas e que será “moi espectacular”. Xa para a tarde, a partir das 16.00 horas, quedará a segunda manga. A entrega de premios será ás 18.00 horas.\nAntón Bao, vicepresidente primeiro e responsable da área de Cultura e Deportes da Deputación, amosouse esperanzado de que “probas como a que se levará adiante o fin de semana en A Pastoriza sexan un primeiro paso para que estas disciplinas deportivas, como o caso do Cross Country, avancen na provincia de Lugo e en Galicia”. Ademais, o responsable provincial falou da importancia de “consolidar o deporte no motor en Lugo, porque ten moitísimos seguidores, por iso estamos a apoiar e desenvolver eventos que contan cunha gran participación, tanto de pilotos como de público, para que teñan unha boa penetración na poboación e poidan ter un bo futuro”.\nPola súa banda, Elba Carreira, primeira tenente de alcalde de A Pastoriza, manifestou a súa ledicia “por ter unha proba destas características no noso concello, porque pensamos que non todo é fútbol, hai que diversificar os deportes nos concellos, e competicións coma estas son unha excelente oportunidade”. A edil do BNG non se esqueceu de agradecer a axuda da deputación, “por traer eventos coma este , ademais de apoiar a construción do noso campo de fútbol e da piscina, que acaba de comezar as súas obras”.\nO principal organizador e presidente do club HP, Carlos Zapata, afirmou que “esta competición está pensada para que poidan participar aqueles que son mais profesionais e buscan facer bos tempos e ter unha gran clasificacións e os que o que queren e pasar unha boa xornada de motociclismo con toda a seguridade e organización para non ter que pensar en nada mais que desfrutar da actividade e a paisaxe”. O propio Zapata cifrou en 30 o número de participantes na proba.\nPor último, o responsable do circuíto chairego, Antonio Solozano, admitiu que estiveron “sempre abertos a apoiar esta competición, porque pensamos que é importante para promover os deportes do motor, polo que é bo para todos, para o circuíto para o Club HP, a Deputación e o Concello”.


Barrios 81 | Periódico Barrios\nPor redaccion el 17 enero, 2019 No Comments\nXa temos na rúa o primeiro número de 2019 da publicación Barrios.\nNa portada anunciamos a perda de poboación da provincia, pasando de 311.680 aos 309.293. O conselleiro de Medio Rural, José González, visitou a empresarios do sector agrogandeiro da Limia para falar de diversos temas entre os que estaban o regadío da zona. Unha gran racha leva a Club Ourense Baloncesto a ocupar postos de playoff. Os orzamentos xerais do Estado crearon balbordo na provincia pola partida para Ourense.\nOurense pecha 2018 con 19.099 parados; mentres a CEO ve o dato como positivo, dende os sindicatos destacan a precariedade e a temporalidade dos contratos. A praza San Marcial contará con 16 novas árbores; substituriranse seis que se atopan en mal estado. «Nin un paso atrás», maniféstase; a plataforma oponse a que formacións políticas negocien sobre violencia de xénero.\nBarbadás conta desde este ano cun CIM, ubicado no antigo centro de saúde. O Concello de Barbadás implantará un sistema de entrada e saída aos seus traballadores.\nVilar de Santos analiza as axudas para vivendas; o rexedor mantivo unha reunión coa conselleira de Vivenda.\nProtección Civil de Xinzo presenta a súa memoria anual; os voluntarios de Xinzo realizaron case 900 saídas.\nAlumnos dos Blancos fórmanse en robótica participando este curso nun programa introductorio.\n“Ourense recopila” arrancou en Allariz; a campaña pretende concienciar á cidadanía sobre a reciclaxe.\nRebulir entregou os seus premios; o Concello de Celanova foi un dos galardoados pola romaría Raigame de Vilanova dos Infantes.\nEn deportes, en Terceira división de fútbol, a UD Ourense métese en promoción, o Ourense CF vence ao Compostela e Barco e Arenteiro empatan no derbi. En fútbol sala seguen con boa dinámica o Sala Ourense, Ourense Envialia e Cidade das Burgas, en 2ª B, Primeira e Segunda división, respectivamente.\nArtigos, clasificados, axenda e máis, no novo número de Barrios.\n81, Barrios, ourense


Boletín informativo das 13:00 horas do día 02/01/18 | Axega\nBoletín informativo das 13:00 horas do día 02/01/18\nUnha muller foi evacuada con síntomas de intoxicación pola mala combustión dunha bombona en Camariñas\nUnha veciña de Camariñas foi trasladada esta mañá ao Hospital Virxe da Xunqueira por mor dunha posible intoxicación por monóxido de carbono provocado pola mala combustión dunha bombona.\nSegundo a información facilitada ao 112 Galicia, a muller sufriu un esvaecemento que fixo sospeitar sobre unha posible intoxicación por inhalación dalgún gas no domicilio, así, en canto os servizos de emerxencias puideron acceder á vivenda, realizaron as correspondentes medicións, que confirmaron a concentración de monóxido de carbono.\nFoi unha veciña quen contactou co Centro Integrado de Atención ás Emerxencias (CIAE) 112 Galicia despois de escoitar os berros da muller afectada, que tendida no chan, era incapaz de abrir a porta.\nSucedeu ás 8:30 horas de hoxe nun piso da Ponte do Porto, no concello coruñés de Camariñas e ata alí se desprazou un equipo de Urxencias Sanitarias, así como os efectivos do Servizo de Prevención, Extinción de Incendios e Salvamento de Cee e as forzas da orde.\nUnha ambulancia sofre un accidente cando trasladaba a un doente en Boiro\nUnha ambulancia sufriu un accidente cando trasladaba a un doente e á súa familia en Boiro. Ocorreu pouco antes das doce deste mediodía na estrada que une o municipio coruñés co de Noia, ao paso polo lugar de Beluso.\nSegundo puido saber o persoal do 112 Galicia, a ambulancia saíuse da vía posiblemente a causa da chuvia e foi parar a un lameiro con risco de escorrer por un desnivel. Con todo, as persoas que viaxaban no interior (o equipo médico, doente e familiares) resultaron ilesas e puideron abandonar o vehículo unha vez que os bombeiros conseguiron estabilizalo.\nPara iso, engancharon a ambulancia ao seu camión e a arrastraron ata un lugar seguro para facilitar a evacuación dos ocupantes.\nPor outra banda, o Centro Integrado de Atención ás Emerxencias (CIAE) 112 Galicia atendeu esta mañá outro accidente de tráfico rexistrado en Salgueiroas, no concello coruñés de Santa Comba.\nUnha vez recibida a alerta sobre as 9:30 horas de hoxe, o persoal do 112 Galicia pediu a colabroación dos bombeiros de Santa Comba, así como aos profesionais sanitarios e forzas da orde.\nTamén en Lalín outro vehículo se saíu da vía e acabou envorcado na PO-533, á altura das Tecedeiras. A muller que conducía o turismo presentaba diversas lesións polo que foi evacuada nunha ambulancia de Urxencias Sanitarias ao centro médico máis próximo.\nPese a quedar envorcado o vehículo, a ferida estaba liberada e puido ser atendida polos profesionais sanitarios sen problema. Non obstante, o persoal do 112 Galicia pediu a colaboración dos membros do GES de Lalín e informou aos bombeiros do Deza.\nO accidente rexistrouse minutos antes das dez desta mañá.


06/08/2020 15:27 h\nEste prato de Bolboretas no bandullo adoita encontrarse en moitas baiucas galegas xa que é tradicional da nosa terra, aínda que na actualidade xa se asentou como tapa en moitísimos bares do resto da península. Na Coruña, iso si, parece que aínda ten maior éxito e mesmo existe algún local que dedica o nome a este manxar.\nCerto é tamén que existen diferentes versións para os elaborar, como pode ser cunha salsa similar á bechamel, despois pasada pola tixola ou gratinada ao forno. Porén, consideramos que esta mantén a tradición e a orixe do nome, coa presenza dese picante que o converte nunha delicia saborosa mais tamén ameazante. Todo vai tamén en función do gusto de picante de cada persoa. Nesta receta botamos bastante para lograr o efecto desexado. Con todo, non é un picor deste que fica na boca durante minutos, senón que vén e vai rapidamente.\nPara comezar, temos de limpar os mexillóns e abrilos nunha pota cun chisco de auga. Reservamos.\nDe seguir, imos rustrir a cebola e os dentes de allo, picados finamente, en dúas culleradas de aceite.\nQuitámoslles unha cuncha aos mexillóns e colocámolos no prato ou onte en que imos servir o prato.\nBotamos un pouco de salsa por enriba dos mexillóns e xa estarían preparados para comer.


O Observatorio da Mariña pola Igualdade avoga por nomes de mulleres para os colexios - SOCIAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nO Observatorio da Mariña pola Igualdade avoga por nomes de mulleres para os colexios\nRedacción 24 novembro 2017 17:01 h.\nO CEIP Antonio Pedrosa Latas, en Celeiro (Viveiro). Foto: cedida.\nO CEIP Antonio Pedrosa Latas, na localidade viveirense de Celeiro, aprobou en consello escolar e claustro a mudanza do seu nome, o dun afamado falanxista lucense, en cumprimento da Lei de Memoria Histórica. O debate prendeu e o Observatorio da Mariña pola Igualdade vén de difundir un comunicado público no que parabeniza o centro pola decisión.\nda mulleres igualdade observatorio avoga colexios\n“Desde a nosa organización entendemos que están exercendo con responsabilidade a súa obriga de ofrecer unha educación integral ao alumnado e por iso non podemos menos que felicitalos”, declara. A asociación feminista insta ademais ao colexio, e a todos os centros da bisbarra, a que adopten nomes de muller. “Só o 25% dos centros de Galiza levan nome de muller, e esta estatística contabiliza incluso nomes de virxes e santas”. O nome “é a parte máis visíbel e un elemento moi sensible ante a comunidade na que se integran”.\n“A escolla dun nome feminino servirá de referente e modelo para as rapazas e rapaces que estudan no centro e tamén para toda a comunidade da contorna”, considera o Observatorio. Avoga pola visibilización das mulleres e das achegas destas á sociedade. “É algo prioritario e de xustiza na educación, non só analizando o valor coeducativo da iniciativa, senón tamén porque a educación foi e é un terreo intensamente feminizado”, resume a entidade, que tamén se dirixiu por escrito á alcaldesa de Viveiro e á concellaría de Muller para que exerzan máis medidas proactivas de cara a igualdade.\nO Observatorio mariñán contabilizou que, de 39 centros educativos que existen na comarca, “tan só un leva nome de muller, o IES María Sarmiento de Viveiro”, amais dos 3 centros con nome feminino de referencia relixiosa. “En Viveiro existen exemplos de mulleres que serían dignas representantes e valedoras dos principios educativos do CEIP, e por iso alentamos a que desde o concello se impulse a escolla dun nome de muller”, conclúen.