Escola de Espiritualidade: 31 de maio: Domingo da Santísima Trindade\nA Trindade máis ca unha teoría sobre Deus é unha práctica posible en Deus, desde Deus. Que Deus sexa trinitario, como afirmamos no noso credo, quere dicir cousas substanciais, fondas: que o noso Deus é Deus, que o noso Deus é Deus en relación, que sae de si permanentemente e se vincula con toda a creación, con todos e cada un dos homes e mulleres que xeración tras xeración fomos e imos compoñendo a humanidade; que se vincula con toda a creación, e con todos e cada un dos seres que a compoñemos, non desde unha simple aparencia ou dunha distancia prudente, senón desde unha case identificación, desde unha case unidade, que nos permite sermos en Deus, e que lle permite a Deus ser El mesmo en nós.\nDeus é sempre, polo tanto, un Deus feito carne, feito mundo, feito historia, antes e despois de que contundentemente realizase isto na persoa do seu fillo Xesús. Xesús, encarnación de Deus, é o que nos abre os ollos para que nos decatemos de cal é a realidade máis fonda e determinante de cada un de nós: somos tamén encarnación de Deus, e estamos chamados a desenvolver o mesmo dinamismo de presenza do divino en nós que Xesús viviu. De nada nos valería crer na encarnación de Deus en Xesús, se non cremos nesa mesma encarnación de Deus en cada un, en cada unha de nós, e se non lle deixamos a Deus ser Deus nas nosas vidas miúdas.\nTodo isto son redes fondas de identidade humana, crente, de identidade social e cósmica, que se tecen e se desenvolven no Espírito, o cal non quere dicir que sexan algo caprichoso, algo sen fundamento. O Espírito é este vínculo fondo, creador, dinamizador que nos permite andar en rede, andar vinculados, andar en comunidade, andar en solidariedade ao redor desde foco de luz, de amor e de solidariedade que é Deus.\nEn Deus, pois, somos todos, todas, persoas trinitarias tamén. A Trindade non é algo alleo a nós, é a nosa mesma condición de vida: somos encarnación de Deus no Espírito. Somos fillos, fillas, no Fillo, no Espírito. E isto vívese, realízase, fortalécese, experiméntase sempre que deixamos que as nosas vidas se tezan con fíos de comuñón, de solidariedade, de dependencia positiva, de interdependencia, superando egoísmos, superando obsesións por considerarnos a cada un, cada unha de nós, coma o centro de non sabemos qué, rompendo coa praxe do ‘sálvese quen poida’, e abríndonos a todo o que cree vínculos e nos descubra e potencie coma membros dun todo común, dun todo único, que é ese Alguén, a quen, sen saber moito o que dicimos, chamamos Deus.\nA Trindade non se entende desde unha mesa de estudo, senón desde a práctica da vida. Non se sabe lendo libros, senón tratando persoas, tratando a Deus. Non se percibe desde o illamento, senón desde a construción de vínculos, de pontes, de relacións. Sempre é tempo para vivir en trindade, pero os tempos que vivimos sono moi especialmente. Reeditar o trinitario, descubrindo as redes fondísimas que nos unen, e pensando e actuando en comunitario. O paro do veciño ou veciña é o meu paro; a súa angustia é a miña, os seus temores son os meus. O cancro da Luísa é o meu cancro. Pero tamén é miña a ledicia de quen atopa traballo, e a ledicia de quen se ve ben atendido na casa polos seus, e a ledicia de quen se soubo considerada, aínda sendo pobre e non estudada, etc. Un mundo marabilloso, un mar de tenrura a base de pequenas pingotas de gozo ou de dor que tamén poden saír dos nosos ollos humanizados, divinizados.\nEU ESTAREI CONVOSCO ATA A FIN DO MUNDO\nPorque precisamos de ti para saír de nós mesmos/as e interesarnos por calquera dor ou gozo que estean vivindo os nosos veciños/as. Acollemos a túa promesa, Xesús.\nPorque precisamos de ti para descubrir a Deus nas nosas vidas, e deixarlle construír en nós o ser humano comunitario, solidario, que El quere. Acollemos a túa promesa.\nPorque precisamos de ti para poder ilusionar a outras persoas coa fe que ti nos deches, coa vida comunitaria que nós coidamos no teu nome. Acollemos a túa promesa.\nPorque precisamos de ti para soñar e construír sociedade nova, agora que estamos vendo que a vella sociedade capitalista dá de si tantas desigualdades e corrupcións. Acollemos a túa promesa.\nPorque precisamos de ti para vivir o día a día con paz, con ilusión, con alegría, gozando das cousas que temos, gozando cos irmáns e irmás que nos rodean. Acollemos a túa promesa.\nEscóitame, mírame, ábreme,\nestou á túa porta,\ncon todo canto son,\ncon todo canto teño,\ndisposto a regalar, a compartir,\na encher o teu baleiro coa miña presenza,\na iluminar os teus ollos cansos,\na erguer o teu corpo abatido.\nÁbreme, por favor cho pido!\nTráioche un obsequio grande,\no máis grande que atopei no meu corazón:\ntráioche o rostro de cada ser humano\ncomo cousa miña, túa, de todos/as;\ne con cada rostro un pan debaixo do brazo:\na forza do Espírito\npara que non vexas nunca a ninguén\ncoma alleo e menos coma inimigo,\npara que o vexas e sintas coma irmá e compañeira.\nÁbreme a porta, amiga/o,\ncomamos xuntos, bebamos xuntos,\nconvertamos xuntos este mundo de illotes decadentes\nnun espazo familiar denso\nonde abunde o pan e reine a ledicia,\nonde a dita de vivir\nse espalle coma unha onda de esperanza\npolos rostros angustiados dos meus fillos/as máis pisados/as.\nÁbreme, que somos un,\nque sen ti nin podo nin sei vivir!\nQue te levo escrito/a na palma da man,\ndebuxada/o no meu corazón con trazos de tenrura,\ná espera da hora ditosa do amor\ncando o mundo estoupe en luces de mil cores\na forza de tanto mirar un pola outra!\nÁbreme, por favor cho pido,\nque vou, meu amor, dentro de ti,\nque vas, meu amor, dentro de min!\nCalquera cousa que signifique comuñón, totalidade compartida: lazos, redes, grupos, conxunto de cores, arco da vella, ...\nCalquera cousa que desde o pequeno integrado faga soñar no grande: gran, area, pinga, folla, corazón solto...\nCalquera cousa que suxira soño, inmensidade, plenitude...\nPublicado por Escola de Espiritualidade ás 00:29


15 de xaneiro de 1622, 15 de outubro de 1622 e xaneiro de 1622\ndramaturgo, actor de teatro, poeta, satirico, director teatral, dramaturgo e escritor\nLes fourberies de Scapin, Le Bourgeois gentilhomme, O enfermo imaxinario, Le misanthrope, Tartufo, Dom Juan ou le Festin de Pierre, L'école des femmes, Esganarelo ou O Cornudo Imaginário, Psyché, sen etiquetar, Mélicerte, Monsieur de Pourceaugnac, The Blunderer, or the Counterplots, The School for Husbands, L'Impromptu de Versailles, L'avare, L'Amour médecin, Les Précieuses ridicules, Les Fâcheux, Les Femmes Savantes, sen etiquetar, sen etiquetar, Le Médecin volant, Le Médecin malgré lui, Marriage by Compulsion, Lovers' quarrels, Princess of Elis e sen etiquetar\nEn 1642, toma as súas licenzas de dereito na universidade de Orleáns e volve a París onde se inscribe na avogacía durante seis meses. Logo substitúe ao seu pai que quere deixarlle a súa carga e ve con malos ollos as súas relacións cos Béjart. Acompaña a corte de Luís XIII a Narbona.\nNo xaneiro de 1643, Jean-Baptiste renuncia ao cargo do seu pai e este córtalle os subsidios. Madeleine Béjart dá a luz unha nena, Armande, que o duque de Modène recoñece como filla. O 13 de xuño asínase o acto de fundación da compañía de teatro, o Illustre Théâtre (Teatro Ilustre), baixo a dirección de Magdalena Béjart.\nA tropa creba en 1645 e Molière está encarcerado no Châtelet durante algúns días, logo o seu pai paga as débedas da tropa para facerlle saír e, unha vez liberado, a tropa vaise por Francia adiante e atópase con outra tropa dirixida polo comediante Charles Dufresne, ao servizo do duque de Épernon, gobernador de Guyenne (antigo nome da rexión actual de Aquitania). Entre xaneiro de 1646 e marzo de 1657, a tropa actúa en Nantes, Albi, Tolosa, Carcasona, Poitiers, Vienne, Narbona, Agen, Pézenas, Grenoble, Lión, Montpellier, Dijon, Aviñón, Bordeos, Béziers e Ruán. En 1653, a tropa pasa ao servizo do príncipe de Conti, irmán do gran Condé e novo gobernador de Guyenne. Pero este acaba por ceder ás presións relixiosas do momento e efectúa unha conversión de "relixiosidade". O teatro vólvese entón para el sinónimo de perdición e bota fóra da súa casa a tropa que pasa entón ao servizo do gobernador de Normandía.\nTartuffe ou l'Imposteur Comedia en cinco actos e en versos. 12 de maio 1664 Tartufo. Traducido por Henrique Harguindey\nLe Médecin malgré lui Comedia en tres actos e en prosa. 6 de agosto 1666 O menciñeiro á forza. Traducido por Xosé Manuel Carballo.\nUnha parte das obras de Molière está traducida ao galego e é representada ao público por compañías do país.\n↑ 3,0 3,1 3,2 O texto desta peza perdeuse.\n↑ 7,0 7,1 Agás as entradas do ballet que están en verso.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Molière&oldid=5992003»\nA última edición desta páxina foi o 16 de febreiro de 2022 ás 11:37.


Concello de Lugo | O Concello de Lugo aposta pola formación como medida de inserción laboral\nSonia Méndez informou que este luns comezan os primeiro cursos do Lugo Emprego Activo 2\nPola súa parte, Esther Muñóz, lembrou que as probas de selección foron moi complicadas xa que se presentaron máis de 1600 persoas para 420 prazas\nA primeira fase está composta por 7 cursos de formación en diferentes sectores que se desenvolverán ata finais de ano\nA Concelleira de Economía, Emprendemento e Autónomos, Sonia Méndez, e a Concelleira de Educación, Formación e Orientación Laboral, Esther Muñóz, deron a benvida ás máis de 100 persoas seleccionadas para a realización dos 7 cursos da primeira fase do Lugo Emprego Activo 2. Estes comezarán de forma escalonada e os primeiros en facelo serán o próximo día 2 de xullo os cursos de Monitor/a de turismo activo, Atención sociosanitaria a persoas dependentes en institucións sociais, e o de Monitor/ a de ludotecas.\nSonia Méndez agarda que estes cursos “teñan un resultado satisfactorio para todos vós” xa que o Concello “leva moitos anos realizando este tipo de cursos que teñen un compoñente moi practico en empresas e que en edicións anteriores tiveron moi bos resultados”. A responsable da área de Economía, salientou que “estes cursos formativos teñen un nivel de inserción laboral aceptable e ademais proporciona unha experiencia laboral”. Ademais explicou que dende o Concello se aposta e se fai un gran esforzo por crear e manter este tipo de cursos, a través de financiamento europeo, xa que son de suma importancia para entrar no mercado laboral.\nPola súa parte, Esther Muñóz, explicou que se fixo un traballo moi duro de selección, xa que se presentaron máis de 1.600 persoas para as 105 prazas que corresponden con esta primeira fase, ”o que requiriu un gran esforzo por parte desta administración”. Tamén se referiu a que son cursos pensados para combinar a práctica coa teórica e quixo transmitirlles unha mensaxe optimista “xa que canto mellor está un preparado máis posibilidades ten de atopar traballo”.\nNo mes de agosto comezarán os cursos de Técnico/a en transporte sanitario, Instalación e mantemento de xardíns e zonas verdes e de Encuestador/a. Finalmente, no de setembro iniciarase o de elaboración de produtos lácteos.\nO proxecto Lugo Emprego Activo 2, cofinanciado polo Fondo Social Europeo a través do programa Adaptabilidade e emprego, é un proxecto integral de mellora da empleabilidade e a formación. Nel desenvólvense distintas actividades, dende talleres de formación transversal, formación en diferentes sectores demandados polo mercado laboral, orientación e intermediación laboral e acompañamento por parte dos técnicos do Espazo>Lab, ao longo de todas as accións do proxecto. Con este plan integral favorécese ás persoas que teñen máis dificultades para acceder ó mercado laboral co obxectivo de dar formación e axudar a buscar traballo a veciños de Lugo\nLugo Emprego Activo 2 está dirixido a 420 beneficiarios finais que participarán en 28 accións formativas diferentes. Este programa, que terá diferentes fases, conta cun presuposto total de 1.144.340,60 euros, dos cales o Fondo Social Europeo financia o 80%, e finaliza en decembro de 2014.


Videoxogadores hipócritas | Memoria Pixelada\nPor: Skaltum Venres, 1 de Maio de 2009\nTodos somos conscientes de que o mundo dos videoxogos está relacionado con inmadurez, infantilización, agresividade, e outros termos erróneos, os cales a xente emprega sen ningún tipo coñecementos, cando se queren referir a este mundo.\nPois eu preguntome, a quén se referirán concretamente?\nPorque igual que pasa no resto das materias, a hipocrisía que rodea a esta cultura, é moi elevada.\nPuxéstesvos a pensar algunha vez, a cantos que teñen videoconsola lles gusta os videoxogos realmente?.A moi poucos.\nDende hai xa anos, os videoxogos pasaron de ser motivo de divertimento a convertirse nunha moda lonxeva. Unha moda que está respaldada polos medios de comunicación, os cales nos meten na cabeza que se non tes unha videoconsola, xa non vas ser o “nonvaimáis” do instituto.Por suposto, todos obedecen sen ningún tipo de problema. Cantas casas teñen unha Wii ou unha DS?Moitas.\nE agora a pregunta de século:\nCantos das millóns de persoas que son posuidoras dunha consola, disfrutan realmente dos videoxogos?\nA xente unha vez que adquire unha videoconsola, xa cumpríu, xa pode presumir de ter un consola, xa pode alardear de ter unha Playstation 3, Xbox ou a que sexa, xa está metido no círculo hipócrita que degrada o mundo dos videoxogos.\nComo moito, os primeiros días mercará un xogo e incluso ata lle pasará o final ( isto cun pouco de sorte).\nSe algún día lle prestan algún outro videoxogo, botaralle un vistazo, saltaralle diálogos ( total qué lle importa o argumento), saltaralle os vídeos de presentación ( total, do que se trata é de pulsar botóns, non de perder o tempo en mirar vídeos), comezará a mover o protagonista, e como se trabe nun lugar concreto ou lle custe pasar dunha de terminada fase, como se lle pida un mínimo de paciencia e un mínimo de intelixencia, abandonará o videoxogo de inmediato.\nSupoño que coñeceredes a xente así, pero estes non se poden considerar xogadores, no fondo ( ou non tan fondo), non lle gustan os videoxogos, son hipócritas, vítimas dun sistema que nos fai actuar da forma que lles dá a gana.\nE preguntarédesvos, o que escribe pasoulle exactamente o mesmo…\nExiste unha minoría, os cales tratan os videoxogos, como un cinéfilo trata os filmes, como un lector trata os libros, dunha forma obxetiva, tentando fuxir da basura que se programa en forma de videoxogos, e buscando as grandes obras de arte que se crean neste mundo.\nSaboreando cada videoxogo de principio a fín, convertindo cada xogo nun novo mundo,tratando aos videoxogos como cultura.\nPero por desgraza quedamos poucos, moi poucos…\n3 Comentarios a “Videoxogadores hipócritas”\nDomingo, 3 de Maio de 2009 ás 10:57\nSi, por desgracia esta e a cruda realidade, a mayoría da xente ten a consola de adorno no salón.moi boa a entrada.\nDomingo, 3 de Maio de 2009 ás 14:18\nE esta xente é a que converte o mundo dos videoxogos nun simple xoguete.\nOs xogos deberíanse tomar como forma de vida e non como moda, e con isto non me refiro a converterse nun ser fanático e desprezábel que defende a súa consola á morte (que por desgraza hainos a montón), refírome a entender os videoxogos, disfrutalos, vivilos e tentar afastarse dos desfeitos interactivos que crean algunhas compañías.\nPor certo moitas grazas por comentar, a ver se vai collendo máis forza o blogue.\nLuns, 4 de Maio de 2009 ás 08:52\nSi a ver se a xente vaise animando a entrar blog, ke esta moi ben, eu non o coñecia, entrei porke vin unha entrada no blog de Marcus e gustoume. Bo traballo. saudos


Fálame de San Sadurniño - Casa da Cultura de San Sadurniño\nMarqués de Figueroa, San Sadurniño, 1999\nNos anos setenta, o párroco de San Sadurniño, Ramón Díaz Raña proxectou a creación dun Fogar interparroquial nos terreos do antigo Igrexario ao carón do Convento do Rosario. O proxecto tiña como obxectivo crear un lugar de encontro da veciñanza para celebrar todo tipo de actividades culturais e sociais. Mais a idea non saíu adiante.\nA creación dunha Casa da Cultura será unha reivindicación permanente de todas as corporacións municipais durante as décadas dos oitenta e noventa. Será co alcalde Lamas cando o O centro sociocultural comezou a tomar corpo mediante un Convenio co Bispado para a cesión de terreos o sete de xuño de mil novecentos oitenta e nove, diante do notario Fernando Máiz Cal.\nAo fin, nos tempos do alcalde Constantino Bedoya, comezaron as obras en xaneiro de 1995 a cargo da empresa Guillermo Sanmartin e tras varios retrasos, en maio de 1999, abriu as súas portas o Centro Socio Cultural de San Sadurniño. Nel está instalada a Biblioteca municipal, a Aula Cemit, salas de exposicións e xuntanzas e un completo salón de actos con capacidade para 250 persoas. Natalia Balseiro, primeira técnica de cultura do Concello, fálanos das diferentes actividades e espectáculos que se facían nos seis primeiros anos de funcionamento nos que a programación cultural da casa de Cultura de San Sadurniño se considerou un referente en Galicia.\nDende o ano 2006, a Casa da Cultura está xestionada polo técnico de cultura e deportes Agustín Pérez.\nNatalia Balseiro, técnica de cultura\nGrupo de ximnasia de Naraío\nInauguración da Casa de Cultura no ano 1999 polo alcalde Constantino Bedoya\nPlaca da inauguración do centro sociocultural\n"Os domingos ó de teatro" ano 2001\n"Os domingos ó de teatro", ano 2002\nActividades ano 2003\nActividades culturais ano 2004\nCartel da actuación de Chévere na Casa de Cultura\nComezo obras da Casa de Cultura.17.1.1995\nAnuncio da construcción da Casa de Cultura 11.7.1993\nconvenio co Bispado LVG para a cesión de terreos para Casa de Cultura 13.12.1989\nEntrevista a Natalia Balseiro (Diario de Ferrol,5/6/2005)\nTemas: lecer, San Sadurniño (Concello), teatro, música\nAutor/a: Natalia Balseiro


Oroso e Arzúa discriminan aos veciños por negarse a baixar o recibo do lixo | PP Coruña\nHome›ultimas noticias›Oroso e Arzúa discriminan aos veciños por negarse a baixar o recibo do lixo\nOs candidatos do Partido Popular ás alcaldías de Oroso e Arzúa nas eleccións municipais que se celebrarán no mes de maio, Alexander Doval e Rafael Rivadulla, criticaron hoxe que os seus municipios se quedasen fóra da bonificación que Sogama pon ao dispor daqueles concellos adheridos ao programa para a xestión e tratamento de residuos urbanos.\nOs populares lamentan que o “pasotismo” dos seus executivos locais deixe sen a rebaixa no canon (69,83 euros + IVE por tonelada de bolsa negra), nun 10%, que se aplicaría a aqueles concellos que se comprometeran coa redución da produción de residuos e/ou o fomento da reciclaxe dos envases lixeiros (depositados no contedor amarelo) e que trasladasen esta rebaixa ao recibo dos veciños.\n“Estaría ben que os dous alcaldes explicasen aos veciños porque Oroso e Arzúa serán os únicos concellos da zona adheridos ao modelo de Sogama que non se van a beneficiar desta rebaixa”, apuntan os populares, que non atopan “explicación coherente”para que os seus municipios perdan esta oportunidade.\nO prazo do que dispoñían os concellos para solicitar a redución do canon no 10% concluíu o pasado 25 de febreiro, sen que ningún dos dous alcaldes o solicitase. Ademais da propia publicación no DOG, a empresa pública remitiu cartas a todos os concellos adscritos ao seu sistema explicando a iniciativa, e que se reforzaron posteriormente con correos electrónicos nos que se profundizaba na mesma. Tamén se fixo eco da resolución, desde unha dimensión pedagóxica, en diferentes medios de comunicación con cobertura autonómica. Así mesmo, persoal da entidade, comezando polo propio presidente, púxose a disposición dos concellos para clarificar dúbidas e aportar información adicional.\n“Non teñen escusas, se non se sumaron ao plan foi porque consideraron que non merecía a pena o aforro para as arcas municipais, ou o que sería máis grave, porque nin se preocuparon por facelo”,afirman os dous candidatos do Partido Popular.\nEn total, a bonificación do canon de Sogama beneficiará a preto de 2 millóns de galegos e galegas que residen en 229 concellos cun aforro global estimado en máis de 4,7 millóns de euros.\nPor último, Doval e Rivadulla explicaron que a bonificación do 10%, xunto cos condicionantes establecidos para acceder á mesma, constitúe un instrumento co que dar forma a unha xestión dos residuos máis eficiente, intelixente, responsable e sostible, evidenciando a plena aposta dos concellos pola xestión xerarquizada do lixo da que se fai eco a normativa vixente e que debe comezar pola prevención e a redución, continuar coa reutilización e a reciclaxe, proseguir coa valorización material e/ou enerxética da parte non reciclable, e culminar co vertido, opción menos desexable polo seu negativo impacto sobre o medio ambiente e a saúde.


Ryanair terá que indemnizar a dúas pasaxeiras con dous mil euros polo atraso de seis horas dun voo Santiago-Madrid - Nós Televisión\nRyanair terá que indemnizar a dúas pasaxeiras con dous mil euros polo atraso de seis horas dun voo Santiago-Madrid\nA aeroliña terá que aboar preto de dous mil euros como indemnización por orde dun xulgado da Coruña\nUnha sentenza do xulgado da Coruña obriga á liña aérea Ryanair a indemnizar a dúas asociadas da Unión de Consumidores de Galicia (UCGAL) con preto de dous mil euros polos danos e prexuízos derivados do atraso de seis horas dun voo da compañía entre Santiago e Madrid.\nO atraso do voo impediu que as socias da UCGAL chegasen a tempo a outro voo que formaba parte dun paquete turístico. Malia que a compañía aérea irlandesa abonou a indemnización correspondente pola demora (250 euros) negouse a aceptar ningunha outra responsabilidade derivada do incumprimento do horario establecido de voo. Desde a perspectiva desta asociación, Ryanair non só tiña que aboar os correspondentes 250 euros senón tamén facerse cargo dos custes derivados da demora e dos danos morais ocasionados pola mesma. Nun primeiro momento, a aeroliña irlandesa negouse a facerse cargo dos custes reclamados argüíndo que a compañía non está obrigada a garantir enlaces con outros transportes contratados. Ante esta situación, desde a entidade que defende os intereses e dereitos das persoas consumidoras iniciouse un procedemento xudicial en nome das socias afectadas.\nA sentenza lograda, firme e contra a que non cabe recurso, establece que “quedan obrigados á indemnización de danos e prexuízos causados os que no cumprimento das súas obrigacións incorresen en dolo, neglixencia ou morosidade,…”. Así que, o atraso de seis horas no voo, incorre no incumprimento da obriga asumida por Ryanair coas persoas usuarias do seu servizo.\nArtigo anterior“Imos facer do San Froilán a grande festa do outono galego e que artistas lucenses teñan o protagonismo”\nSeguinte artigoFerido grave un traballador de Reymogasa, contratista de Alcoa, considerada responsable da morte dun operario en 2017


A esquerda galega contra a independencia de Cataluña (III). Mudalo todo para que nada cambie - Cartas - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nLuís Redondo Gaona 18 xullo 2019 17:46 h.\nSocios preferentes do PSdeG, no que nos detivemos na entrega anterior, En Marea repite a parodia que fora ata a súa disolución en tempo récord AGE. A até hai nada alianza política de Anova, Esquerda Unida e Podemos, finalmente non deu dixerido que o aparello de En Marea acabara “sendo tomado” polos que crían fantoches seus. Posverdades aparte, o certo é que os Luís Villares e os Mario López Rico que agora reciben as rabechas do chamado “sector crítico” de En Marea, foran colocados nese papel protagonista precisamente polos mesmos partidos fundadores aos que remataron por botar da coordinadora nacional.\nXa costa abaixo e sen freos, son o exemplo último do relato sobre “os traidores ao espírito orixinal” que permite botar balóns fóra á hora de reformular unhas novas siglas electorais: a “tiránica UPG” cando formaban parte dun BNG do que cumpría excindirse para “mudalo todo” coa esquerda españolista, e os “irrespetuosos coas distintas sensibilidades” Villares e dirixentes de Cerna despois de que gañaran o último plenario de En Marea facendo pública a súa división interna. O conto do nunca acabar oportunista.\nCoa promesa de non repetir a liorta polo control de cadeiras no Parlamento que fora AGE, En Marea nacía dunha autodeclarada “vontade cidadá” como “a plasmación política nacional do pobo galego”. Garantía tal cousa, aseguraban, o abrir as súas listas de candidatas a asembleas cidadás alleas aos acordos entre direccións de partidos coma acontecera con AGE (Anova e EU), conformar a alianza como un “partido instrumental”, e o aval fundador das mareas municipalistas “dende abaixo”.\nNaturalmente, nada disto aproximouse nunca a unha realidade moito menos fantasiosa, na que as novas diarias de En Marea eran as declaracións públicas entre rivais do suposto partido instrumental, no que uns e outros rifaban por teren praza nun órgano de dirección, o control dos cartos que chegaban polas súas representantes nas institucións, ou a quen se enchufaba ou non nun posto. Tampouco tivo nunca moito sustento a tentativa de facer pasar por “asembleas populares fiscalizadoras do traballo nas institucións” o que nunca deixaron de ser pequenas xuntazas protocolarias das diversas militancias que recollou o novo partido.\nAgardar un resultado diferente partindo de replicar unha experiencia previa na que xa se daban estas mesmas dinámicas de identidade coa institución e as súas formas, só evidencia unha vez máis a hipocresía de quen teima en vender boas intencións no canto de feitos concretos. Mal se poden xustificar dende logo as “boas intencións” de quen, coñecendo perfectamente os límites de gasto municipal aos que se tiñan que axustar segundo a lexislación vixente, prometeron en campaña grandes remunicipalizacións, a paralización dos desafiuzamentos, a mellora do transporte público ou das rendas sociais.\nA saída das mareas foi, como sabemos, culpar de todo a La Voz de Galicia, o ministro Montoro, o sectarismo do BNG ou ata aos mesmos funcionarios municipais cando non se cumpría nada do prometido e, ainda máis, seguiron a venta en Compostela do Hospital Vello, os enfrontamentos co movemento asociativo coma o CSO A Insumisa na Coruña, ou os desencontros en Ferrol coas viciñas de Santa Mariña e o Ensanche. A cesión a Unidos Podemos do grupo electo de En Marea no Congreso dos Diputados, só foi unha oportunidade máis para anticipar o que viría despois.\nCo conto de frear a un PP que acabou revalidando a súa maioría absoluta no Parlamento, a “creba democrática” galega rematou dando un bandazo á dereita análogo á española: a idea de que a súa proposta política ten que facerlle regates e convencer o votante de dereita, ao mesmo tempo que non descontenta a súa militancia. Unha esquerda á que lle escandaliza que se repartan carnés, pero que admite sen reparo a economía de mercado dada como único sistema marco capaz de organizar a produción de bens e servizos, do que só cabe solicitar algún edulcorante de Estado de Benestar vago e sen precisar.\nO xiro lingüístico e crer que o discurso articula a realidade que defende a Unidade Popular, tráenos a unha situación inverosímil hai só uns anos, na que mesmo se propón abertamente roubarlle a extrema dereita o seu discurso que “conecta co profundo sentir do cidadán de a pé”. Exemplo disto son o apoio de Podemos á xestación subrogada, ou a aposta de modelo de estado unionista que comparte con Esquerda Unida “contra todos os nacionalismos”, opondo a reivindicación dunha patria española que xa case nin se esforza en disfrazar de “republicana e federal”.\nO asalto aos ceos (do Parlamento) xustificaba e xustifica para Anova todo o camiño percorrido. A escisión da socialdemocracia nacionalista galega con Beiras á cabeza, rematou compartindo mesa e prato co españolismo de esquerda contentándose con tentar forzar certa ambigüidade aos seus novos dirixentes dende o seu estreado status como lobby de opinión do laboratorio político da Complutense.\nCompañeiros dende o comezo mesmo da travesía, a FPG de Méndez Ferrín ao tempo que se defende “comunista e independentista”, non atopa razón de peso ningunha para abandonar a “Unidade Popular” con quen a diario lanza proclamas a manter a unidade territorial do Estado e o respecto á Lei. A súa disolución como partido nas dinámicas institucionais, identificándose como Anova dende a súa mesma fundación, é tal que mesmo xa non resulta un escándalo entre as súas filas que se evitara solicitar dende os seus representantes parlamentarios a retirada do 155 en Cataluña.\nValedores dun falso comunismo análogo ao do PCG en EU, a UPG no BNG, ou Anticapitalistas en Podemos, afastado hai xa décadas da teoría marxista sobre o Estado, a revolución e a ditadura do proletariado, para unha “máis realista” vía de pacto e reforma; fan seu o centrismo liberal doutras tradicións da esquerda ignorando, quizáis, que hai unha continuidade entre este e o pensamento máis reaccionario. Que a decadencia do primeiro prepara o terreo do segundo, e que existe unha intrínseca comunión de intereses económicos e políticos entre ambos.\nA tensión da continuidade-rutura entre o centrismo e a dereita máis reaccionaria (puidérase ler como apuntabamos, “hipocresía e cinismo políticos”) ten, mal que lle pese ás defensoras da “rexeneración interna” destas organizacións, unha base material na situación económica xeral. Dende logo, é importante na análise política identificar fenómenos concretos do seu desenrolo: entender as súas propias lóxicas e efectos, non perderse na estrutura, e saber apuntar responsables con nome e apelidos. Mais tamén é importante (e máis ainda, visto o panorama cheo das recurrentes “xustificacións” aludindo a casos individuais illados, etc. que criticabamos hai uns parágrafos) pescudar a que responden, debullar o contexto económico no que xurden.\nSe a “nova cultura política” aseméllase tanto á vella socialdemocracia nas súas formas e propostas, quizáis sería prudente cuestionarse se estas son realmente ou non froito dunha conspiradora decisión voluntarista. Seguindo as teses da columna semanal de Ferrín no Faro de Vigo, haberá quen vexa nesa figura da “conxura traidora” explicación abondo da dexeneración histórica da esquerda revolucionaria, e que polo tanto, non considere necesario extraer lección ningunha: se se considera que o político ten plena autonomía, é lóxico chegar pensar que tales xiros políticos pódense revertir con outro xiro voluntarista de igual forza e sentido contrario.\nOutro xeito de velo, co marxismo, é comprendermos que estes xiros son en realidade a resposta necesaria dun desenrolo previo máis xeral, e que a superación das continuas frustracións ás que levan, pasará inevitablemente por atender as bases económicas que os sustentan. Non se trata aquí soamente de despexar espexismos, senón de rematar á vez coa roda mesma do “primeiro como traxedia e logo como farsa”: comprender a necesidade da revolución fronte ao ciclo keynesianismo-liberalismo da reforma.\nen marea CATALUÑA


Como interpretar correctamente o resultado da súa proba de sangue? - A miña fácil saúde | Filippo Colca\nComo interpretar correctamente o resultado da súa proba de sangue? Para a maioría de nós, a información que podemos ler sobre os resultados dunha proba de sangue parecen jeroglíficos. Os números, as letras e as abreviaturas combináronse case incomprensiblemente e non sabemos interpretalos. Hoxe, imos axudar a comprender as indicacións principais.\nCando imos ao médico para un exame de rutina, o protocolo inclúe a miúdo unha proba de sangue e unha mostra de orina. A proba de sangue consiste nunha taxa que é entón analizada no laboratorio. O que generalmente revelan os resultados dunha proba de sangue?\nO noso sangue contén glóbulos vermellos, glóbulos brancos e plaquetas. A análise mide o número e os tipos de células no sangue, controlando e coñece máis sobre a súa saúde xeral.\nNo caso dunha proba de sangue clásico. Os datos máis xerais hematolóxicos e bioquímicos son necesarios (glicosa) , colesterol, triglicéridos, etc.). Nalgúns casos particulares, o médico pode complementar a análise por outros datos como ferro, fibrinóxeno, etc.\no equilibrio de sangue completo. Indica o número de glóbulos vermellos, glóbulos brancos, plaquetas e hemoglobina. Revela casos de infección, anemia, coagulación … Esta é a proba máis común.\npanel metabólico básico. Mide os produtos químicos presentes no sangue usando o plasma. Trae información sobre ósos, músculos, corazón, fígado e riles.\nEstudo de enzimas cardíacas. Unha proba que mide os niveis de enzimas e proteínas de troponina i e t no sangue. Pode detectar un ataque cardíaco.\nproba de coagulación. Determina o nivel de coagulación. Un resultado cun nivel anormal pode representar un risco de sangramento ou coagulación nos vasos sanguíneos.\nAnálise para diagnosticar enfermidades cardíacas. Examine as sustancias presentes no sangue cargado para o transporte de colesterol. Se os resultados son anormais, o paciente pode estar exposto a un risco de enfermidade cardíaca.\nInterpretar os resultados dunha proba de sangue\nOs resultados dunha análise son xeralmente acompañado dunha serie de números, que se chama valores de referencia ou valores normais. Están baseados nos resultados considerados normais para un grupo saudable de persoas e mostran o que un resultado “normal” debe ser similar.\nUn hemograma de hemograma ou a proba de sangue, mide os diferentes compoñentes e características do sangue:\nhematiers (RBC) ou eritrocitos.\nson os glóbulos vermellos, cuxa función é transportar os pulmóns de osíxeno a todas as células do corpo. Estas son as células máis numerosas do sangue. No interior hai hemoglobina (HB), que é responsable do transporte de osíxeno e dá sangue a súa característica cor vermella. En caso de anemia, por exemplo, o número de glóbulos vermellos e os niveis de hemoglobina son baixos.\nEste parámetro tamén permite analizar outros datos como o corpuscular medio Volume (VGM, que se refire ao tamaño dos glóbulos vermellos), a hemoglobina media (TCMH, que indica a cantidade de hemoglobina en cada calor) ea concentración corpuscular media en hemoglobina (CGMH, asociada á cantidade de hemoglobina na hematie ). Os valores considerados normais para os glóbulos vermellos son de 5 a 6 millóns por microlitorio (μL) en homes e 4 a 5,5 millóns por microlitro (μL) en mulleres.\nson os glóbulos brancos e reflicten a actividade de defensa da organización. O número de leucocitos aumenta en infeccións e algunhas enfermidades inflamatorias. Polo tanto, este parámetro xeralmente permite avaliar a posibilidade dunha infección. Existen varios tipos de leucocitos, neutrófilos, linfocitos, monocitos e eosinófilos. Cada un deles desempeña un papel específico na defensa contra os microorganismos. Nas infeccións bacterianas, por exemplo, o número de neutrófilos é maior. Os valores normais están entre 4.000 e 11.000 / mm3 para homes e mulleres.\nParticipan na coagulación de sangue.Se o seu número é demasiado baixo (normal está entre 130.000 e 450.000 / ml), significa que pode haber un problema como as enfermidades hematolóxicas e os trastornos do fígado, dúas das principais causas da alteración do seu número.\nOs parámetros que se medirán cos datos bioquímicos son:\né un pigmento amarillento resultante da degradación de glóbulos vermellos .. O fígado descompón para que poida ser expulsado polo taburete. Permite avaliar a función hepática e biliar. Os niveis son altos cando o fígado non pode metabolizar correctamente (hepatopatías) ou en presenza de problemas de excreción biliar (por exemplo, cálculos biliares). Nalgúns casos, pode producir unha complexión amarelada (ictericia). Os valores normais de bilirrubina están entre 0,3 e 1,3 mg / dl.\nmide a función renal e o grao de hidratación. Ofrece información sobre a función renal. Os niveis están entre 7 e 20 miligramos por deciliter (mg / dl).\nEste composto orgánico é filtrado polos riles e excretados na urina. Este valor permite comprobar o funcionamento dos riles. Os valores normais están entre 0,7 a 1,3 mg / dl en homes e 0,5 a 1,2 mg / dl en mulleres.\ntamén Participa no estudo da función renal. Analiza os valores de sodio, potasio e cloro. Son xeralmente identificados polo símbolo da táboa periódica (NA, K e CL, respectivamente). Os valores normais de sodio están entre 135-145 millóns por litro (MEQ / L), os valores de potasio entre 3,5-5 milimas por litro (mmol / L) e valores de cloro entre 100-105 mmol / l.\nProducido no noso corpo despois de metabolizar nutrientes e compoñentes de sangue. Unha alta concentración pode estar ligada a gout ou cálculos renales. Os valores normais de ácido úrico están entre 2,4 – 6 mg / dl para mulleres e 3.4 – 7 mg / dl para homes.\nEstas enzimas están dentro das células do fígado. Utilízanse para detectar patoloxías potenciais en funcións hepáticas. Os valores indícanse do seguinte xeito: Got / Alt (valor normal entre 5 – 50 unidades por litro (U / L) en homes e 5 – 35 U / L en mulleres; GPT / AST (0 – 41 U / L) e GGT (11 – 50 U / L). Se son máis altos, isto pode ser un sinal de inflamación e pode ir de hepatite aos efectos tóxicos do alcohol ou certas drogas.\nindica a cantidade de carbohidratos (azucre) presentes no sangue. Considérase a principal fonte de enerxía das células. Os niveis poden variar dependendo da hora do día cando a mostra é eliminada. os niveis normais varían de 70 mg / dl para 110 mg / dl. permite diabetes para diagnosticar cando os niveis de xaxún son máis elevados.\nanaliza as graxas ou os lípidos e algunhas das súas fraccións están estudadas: o” bo “colesterol (HDL, lipoproteínas de alta densidade) eo colesterol” malo “(LDL, Lipoproto Ines de baixa densidade). Debido ao seu personaxe de graxa, non é soluble no auga do sangue, polo que necesita unha lipoproteína para axudar: LDL e HDL son os máis comúns. O primeiro transporta colesterol aos tecidos (de aí o nome “malo”) eo segundo elimínase (“bo”). Considérase que un nivel de colesterol de sangue correcto é inferior a 200 mg / dl de colesterol total.\nTen en conta que os datos poden variar segundo o laboratorio, a idade, o sexo, a aptitude ou a dieta. O seu médico axudaralle a ler e interpretar os seus resultados segundo as súas peculiaridades.\nNon esqueza a importancia do cheque médico regular para comprobar o seu estado de saúde xeral e consternación das posibles patoloxías. Unha dieta sa e exercicio regular axudarache a sentirse mellor e evitar posibles enfermidades.


A filosofía a debate: Primeiro encontro galego de novas e novos pensadores - Praza Pública\nA filosofía a debate: Primeiro encontro galego de novas e novos pensadores\nFacultade de Filosofía © USC\nA Facultade de Filosofía da USC acolle entre o 6 e o 8 de xullo o I Encontro galego de novas e novos pensadores, organizado pola asociación cultural para a promoción da filosofía contemporánea en galego Proxecto Derriba e o proxecto europeo campUSCulturae. As xornadas tratarán as estratexias de visibilización das culturas minorizadas. A inscrición e asistencia son libres e gratuítas.\nO encontro quere pensar a peculiar situación da filosofía en Galicia, situada nunha dialéctica entre a asunción acrítica do foráneo e a reivindicación dalgunhas figuras autóctonas que non sempre eran merecedoras do excesivo recoñecemento que recibiron\nPor unha banda, o encontro quere pensar a peculiar situación da filosofía en Galicia, situada nunha dialéctica entre a asunción acrítica do foráneo —as grandes figuras do pensamento filosófico europeo que destacaban en cada época— e a reivindicación dalgunhas figuras autóctonas que non sempre eran merecedoras do excesivo recoñecemento que recibiron. Pola outra, nas sesións búscase trasladar esta situación a un campo máis xeral para pensar como operan outras disciplinas e sobre todo outros grupos minoritarios para acadar representatividade nunha situación inicial claramente de inferioridade.\nO obxectivo final é pensar como funcionan os grupos culturais e lingüísticos minoritarios na súa interacción coas correntes e linguas predominantes e tamén investigar que tácticas de resistencia se poden poñer en marcha para facerlle fronte a unha situación de colonización cultural; en definitiva, traballar por unha interacción máis xusta coas correntes e grupos hexemónicos sen abandonar aquelas características que definen as minorías como formas de vida orixinais e peculiares. O encontro divídese en sete mesas: Comunidade, Periferia, (Post) colonialismo cultural, Empoderamento, Subalternidade, Minoría e Precariedade, nocións que estarán de xeito transversal no centro do debate ao longo dos tres días.\nO encontro divídese en sete mesas: Comunidade, Periferia, (Post) colonialismo cultural, Empoderamento, Subalternidade, Minoría e Precariedade, nocións que estarán de xeito transversal no centro do debate ao longo dos tres días\nO tratamento da feminidade nas prácticas discursivas contemporáneas será estudado pola filóloga Lara Rozados e pola filósofa Adela Díaz, o obradoiro sobre a situación da filosofía dentro e fóra da institución contará entre outras coas achegas do profesor de filosofía da USC Óscar Horta e a reflexión sobre as novas prácticas culturais cooperativas con membros da Universidade invisíbel da Coruña (Antón Fernández Rota), da Universidade Cromática das virtudes (Mon Búa Soneira), o Proxecto Deriba (Abraham Rubín) ou os proxectos Montenoso (Fran Quiroga) e o laboratorio de software Algalab (Manu Cebral).\nA profesora da USC Comba Campoy pensará o teatro de títeres como medio de comunicación e resistencia popular, mentres que o xornalista Óscar Iglesias ofrecerá unha valoración crítica do panorama cultural galego e Isaac Lourido reflexionará sobre o sistema literario galego centrándose na súa peculiar situación de conflito coa literatura en lingua castelá.\nReflexionarase sobre o tratamento da feminidade nas prácticas discursivas contemporáneas ou sobre as novas prácticas culturais cooperativas\nEntre os relatores atópanse membros de diferentes editoriais libres cun longo percorrido de traballo a favor da cultura en galego, como as editoras Axoúxere e Estaleiro, de asociacións culturais como o Cineclube Compostela ou o coordinador do ciclo cultural Escrit(a)s, o poeta e carteiro Claudio Pato, entre outros.\nDurante o encontro actuarán ademais o actor e director teatral Carlos Santiago cun monólogo título “As cinzas de Pasolini” e proxectarase a película “Equí y n’otru tiempo” do director asturiano Ramón Lluís Bande. A conferencia inaugural será impartida pola antropóloga da universidade nova de Lisboa Paula Godinho, quen reflexionará acerca do celtismo como política de creación de identidade e práctica cultural.


Pingas de Orballo: Na miña contra | Galicia Digital\nPingas de Orballo: Na miña contra\nDe camiño ó café carguei as pilas para falar na miña contra. Non me caen os aneis porque me poña a parir ou porque cuspa para arriba. Non podo ir dicindo por aí que quero ser astronauta cando non sei nin vestir unha camisa. O traxe de astronauta ten o seu aquel. Tampouco sabería desenvolver certas ecuacións físicas e químicas porque eu, na realidade, son máis de letras. É complicado convencer a alguén do que non se sabe, do que non se domina. Coñezo a fondo a nugalla e nela me baseo para non facer nada. Así de simple e así de sinxelo.\nNon me importa entón facer crítica dos meus actos. Non podo intentar convencer á xente de que a mellor flor é a do toxo, cando eu ando doente e perdido por un bosque de rosas. Máis ben un xardín, no que ulo ou cheiro algún que outro desexo. Tampouco podo aconsellar coa filosofía da vida, cando eu mesmo non sei en que consiste. Se digo branco, alguén seguro que me rebate, que me refuta que é negro. Logo, despois, máis seguro que sexa gris ou vermello. Sería cuestión entón de facer dobre crítica ou crítica dobre.\nXa no café déixome arrastrar polo folio en branco e tras de min quedan regos ou pegadas que nin eu mesmo entendo e que, por suposto, non sabe ler ninguén. Non se pode ler o que non se sabe expresar! Pero é igual; derrúbome, estombállome sobre as rosas do xardín e desexo que os seus pétalos se peguen ó meu peito. E, en silencio ou con ruído, soño co orgasmo do insulto, do devezo.


O PP de Vilalba pide explicacións sobre os contratos das limpiadoras, convocadas a unha concentración - TERRACHAXA\nAs traballadoras e traballadores da limpeza e ordenanzas do colexio Insua Bermúdez de Vilalba están convocados a unha concentración polo impago de salarios (9 mensualidades) e a non subrogación dunha traballadora pola nova adxudicataria Tragsa. A concentración será diante do Concello de Vilalba o xoves día 29 ás 12:00 horas.\nSegundo explica a CIG, aos empregados débenselles 9 mensualidades, e califica ao Goberno Municipal de Vilalba de “cómplice” e a empresa de servizos García Galgar de “culpable do roubo dos salarios ás traballadoras”.\nEngaden que Tragsa, a nova adxudicataria, négase a subrogar a unha das traballadoras, según din, “porque unha empresa pública non pode facerse cargo de contratos en fraude de Lei, este criterio non o utilizan en todos os casos, será que aquí non hai fillos dealcaldes ou altos cargos das administracións involucrados. Resulta curioso saber que o empresario pirata, o que non paga os salarios ás traballadoras, si que foi subrogado por Tragsa”, explica o sindicato.\nO Grupo Municipal do PP de Vilalba pide a comparecencia “urxente e inmediata” do goberno municipal, a través da señora alcaldesa ou do encargado da concellería correspondente, para dar conta do procedemento polo que se encargou á empresa pública Tragsa a prestación do servizo de limpeza de centros escolares e outras instalacións públicas dependentes do Concello de Vilalba.\nOs populares condenan “a absoluta falta de transparencia que xa parece unha norma de conduta” e tamén que “este tipo de adxudicación se faga ás agachadas, sen ofrecer información de ningún tipo nin aos grupos da corporación nin á cidadanía”. Polo tanto, “ao carecer por completo de información”, esixen explicacións sobre “as razóns de urxencia e necesidade que xustifiquen recorrer a Tragsa para a prestación do servizo”.\nO voceiro do Grupo Municipal Popular, Agustín Baamonde, explica que “as dificultades económicas da anterior concesionaria xa eran coñecidas e o goberno municipal tivo a ocasión de atallar o problema dispoñendo doutra licitación; dado que o contrato correspondente vencía a finais do curso 2019-2020. Non se fixo así, e utilizouse o recurso da prórroga de facto, coas consabidas consecuencias: a principios de ano xurdiron as faltas de pagamento ao persoal e a alarma sobre a situación da empresa, feitos dos que o equipo de goberno era coñecedor a través dos embargos por parte da Seguridade Social e Facenda. Nese momento fíxose unha licitación precipitada, da que tampouco se facilitou información, e que ao final resultou deserta”.\nNeste sentido, os populares esixen tamén a través da moción explicacións sobre os motivos polos que quedou deserta esta nova licitación e por que non se acudiu a Tragsa nese momento encargándolle a prestación ata final do curso escolar.\nXa que Tragsa é unha empresa participada pola Deputación Provincial de Lugo, dende o Grupo Municipal do PP “supoñemos que existe un convenio entre o Concello e a institución provincial” e, polo tanto, esixen información sobre o contido do mesmo.\nA outra información que solicitan os populares é a relativa aos servizos concretos aos que se refire o convenio e cales son as instalacións ou edificios que abrangue; así coma “o tempo de duración da prestación que, polas connotacións que implica recorrer a Tragsa, se entende que só debe ser o tempo imprescindible para resolver a situación de emerxencia”.\nIgualmente, cren que o goberno socialista debe dar explicacións sobre o prezo da prestación, se o vai pagar a Deputación ou o Concello, e neste último caso, baixo que criterios o fixa. Tamén queren coñecer se se subrogou a contratación de traballadores/as dos servizos afectados, a que persoal exacto abrangue e, en todo caso, cal é a situación en que quedan as persoas implicadas. Así mesmo, interésanse por saber se se asumiron as débedas da anterior empresa concesionaria.\nOs populares consideran que “estas prácticas do equipo de goberno son inadmisibles, principalmente, por dúas razóns: por unha banda, a tensión social debido á situación de desamparo do persoal e, por outra, o evidente desastre na xestión polo que se ve obrigado a abdicar das súas competencias -tanto a xestión coma a xerencia do servizo- noutra administración pública debido á súa inutilidade por prever o que, como todos sabiamos, era a crónica dunha morte anunciada”.


Mulleriñas (1949) - Viaxes O Lóstregho\nO outro día botaron na televisión a versión fílmica máis antiga de "Mulleriñas", dirixida por Mervin LeRoy e baseada na novela de Louise May Alcott.\nPenso que xa a vira anteriormente completa, pero apetecíame vela outra vez. Aínda que é algo ñoña e a historia e visión da sociedade semella bastante conservadora, paréceme interesante a diverxencia de caracteres dos seus personaxes, principalmente das catro irmás.\nNesta ocasión chamoume a atención (parece que as outras veces non me decatara tanto) a "desaparición" da irmá pequena, que morre enferma, pero non se ve nas imaxes a súa agonía. Simplemente, nun determinado momento deixa de aparecer, e inmediatamente se lle dedican obras e comentarios que deixan claro que xa non está.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-12-2019 16:24


Rafa Domínguez aposta por 'novas ideas' en turismo e por potenciar o Camiño Portugués - Pontevedra Viva\n© Fundación Amigos Camiño Portugués\nMartes 18 de Setembro, 2018 ás 13:57 do Martes 18 de Setembro, 2018\nO portavoz do PP en Pontevedra, Rafa Domínguez, avanzou este martes que apostará por "ideas novas" para mellorar a política turística do municipio de Pontevedra, entre as cales se atopa potenciar o Camiño Portugués.\nDomínguez entende que esta ruta de peregrinación é "un dos nosos grandes aliados" á hora de potenciar o turismo en Pontevedra "e non se está aproveitando o suficiente" por parte do goberno municipal.\nOs populares, acompañados por representantes da asociación Amigos do Camiño Portugués, percorrerán este domingo o tramo que discorre por Pontevedra para comprobar o estado no que se atopa o traxecto, "o que nos permitirá coñecer as súas deficiencias e tamén aqueles puntos interesantes que debamos potenciar", segundo o líder do PP.\nO percorrido iniciarase na parroquia de Ponte Sampaio, desde a antiga ponte romana, e transcorrerá por Tomeza, centro de Pontevedra, parroquia de Alba, para finalizar en Cerponzóns.\nRafa Domínguez explica que desde o Concello débese apoiar o Camiño Portugués impulsando puntos de interese ao longo do traxecto, mellorando as zonas polas que transcorren os peregrinos e "propoñendo iniciativas".


UN TOTAL DE 126 ALUMNOS E ALUMNAS DE GRAO DE ENFERMARÍA E TÉCNICOS COMEZAN O SEU PERÍODO DE PRÁCTICAS NA ÁREA SANITARIA FERROLÁ\nUn total de 126 alumnos e alumnas de Grao de Enfermaría das Universidades de A Coruña e Santiago, e Técnicos de Ciclo Medio e Superior comezan o seu período de prácticas na Área Sanitaria de Ferrol. Así, un total de 37 alumnos de cuarto de Enfermaría incorporábanse o pasado 20 de setembro; os 29 Técnicos de Ciclo Medio e Superior incorpóranse entre o pasado venres e esta semana; e esta mañá facíano os 60 alumnos de terceiro de Enfermaría.\nA supervisora de Formación Continuada, Marisa Fraga Sampedro; e a coordinadora de Técnicos de Coidados Auxiliares de Enfermaría, Angélica Mosconi Domínguez, encargábanse, tanto o pasado venres coma hoxe, de darlle a benvida a estes novos integrantes da Área, xunto cos profesionais que coordinarán a súa formación.\nEn concreto, os alumnos e alumnas do Grao de Enfermaría, ós que se recibía esta mañá, adquirirán coñecementos nos ámbitos tanto médicos como cirúrxicos. Estarán divididos en grupos que se incorporarán ós distintos departamentos en diferentes períodos temporais ó longo do total do seu curso académico. Estes alumnos e alumnas estarán acompañados nos centros polos seus titores. Posteriormente, en cuarto, incorporan tamén unha formación máis practica no ámbito da Atención Primaria nos centros de saúde, na área maternal (partos, tocoloxía e matrona), na área infantil (pediatría, prematuros, UCI pediátrica, e Urxencias de Pediatría); e Unidades de Críticos (como UCI, Reanimación e Urxencias).\nNo caso dos 29 alumnos Técnicos de Ciclo Medio e Superior, incorpóranse 17 Técnicos en Coidados Auxiliares de Enfermaría, do IES Leixa; 5 Técnicos Superiores de Laboratorio de Análises Clínicas e Biomédico, tamén do IES Leixa; 4 de Administración e Finanzas (2 do CIFP Rodolfo Ucha de Ferrol e 2 do IES Terra de Trasancos de Narón); 1 de Anatomía Patolóxica do CIFP Ánxel Casal Monte Alto; 1 de Sistemas microinformáticos e redes e 1 de Administración de Sistemas Informáticos en Rede, ámbolos dous do CIFP Rodolfo Ucha.\nNo acto de benvida, as claves foron recordar que o importante é o paciente, a responsabilidade que iso leva consigo; e lembrar que o secreto profesional e a confidencialidade non son só unha cuestión ética, senón regulada por lei. Tanto Marisa Fraga como Angélica Mosconi adiantáronlles consellos prácticos no día a día, e invitáronos a manter unha continua formación e unha relación estreita tanto co paciente como cos profesionais doutras categorías.\nFalaron, entre outras cuestións, do importante da hixiene e lavado de mans; do obrigado coñecemento dos protocolos de accidentes biolóxicos; da importancia de estar identificado; da actitude como elemento clave; de familiarizarse cos espazos e os profesionais; da protección dos datos de carácter persoal e da confidencialidade; e de garantir o dereito e, a dignidade e a intimidade do paciente.\nComo xa sucedeu coa benvida ós alumnos de sexto de Medicina e ós Residentes que se facía en semanas anteriores, a Covid, tamén foi protagonista, incidindo nas medidas básicas de hixiene e distanciamento que hai que ter constantemente. Aconselláronlles a limitación dos contactos sociais durante as estadías. Ademais, explicóuselles tanto a actitude a seguir ante a posibilidade de ser contacto dun positivo, como que facer no caso de ter síntomas compatibles coa Covid. Marisa Fraga recordoulles esta mañá que agora son “axentes sociais da saúde e teñen que ser responsables e facer educación sanitaria na comunidade”.


Talía Teatro, Víctor Mosqueira e María Lado nominados para os María Casares\tVenres 28 Agosto 2015 PUBLICIDADE\nCee, Cultura, Ponteceso\nUbaldo Cerqueiro - 2 Marzo 2012 - 19:35 | 4 Comentarios\nTalía Teatro, Víctor Mosqueira e María Lado nominados para os María Casares\nOs nominados para os Maria Casares 2012 - Atopen aos Víctor Mosqueira, Maria Lado e Artur Trillo...\nUn ano máis, a Asociación de Actores e Actrices de Galicia prepara os XVI Premios de Teatro María Casares. E dos 30 espectáculos presentados, son 11 os que saíron nomeados en algunha das 13 categorías.\nUnha imaxe de Pelos na lingua de Talía Teatro\nE a participación costeira será nutrida. En 2 categorías participará a compañía costeira Talía Teatro coa obra Pelos na Lingua. A obra está nominada ao Mellor Texto Orixinal, desenvolto por Avelino González, María Ordóñez, Artur Trillo e Sechu Sende; e á Mellor Dirección, ao polivalente Avelino González.\nMaría Lado é actriz ademais de poeta\nTamén, a poeta ceense María Lado, é candidata ao galardón de Mellor Actriz Secundaria por Oeste Solitario.\nAdemais, tamén estará o cormelán Víctor Mosqueira, un habitual xa nestas lides. E o fará como candidato ao Mellor Actor Secundario, por Opera dos Tres Reais, do Centro Dramático Galego.\nVíctor Mosqueira na Opera dos tres reás\nChévere e o Centro Dramático Galego como favoritos\nCitizen Total, de Chévere, e A Ópera dos Tres Reás, do Centro Dramático Galego, obtiveron 8 nomeados. Son as obras que contan cun maior número de finalistas.Oeste Solitario, de Produccións Teatráis Excéntricas obtivo 6 nomeados, e “E.R.” Algún día traballaremos xuntas, de Teatro do Atlántico, 4.\nO Florido Pénsil, de Eme2 emoción&arte, Tango, de Sarabela Teatro, e Piratas, de Teatro do Noroeste, conseguiron 3 cada unha.\nEstaremos atentos á gala de entrega dos XVI Premios María Casares, que será o 3 de abril, no Teatro Rosalía de Castro da Coruña. I é que os nosos nunca veñen de baleiro destas galas. O ano pasado foron a actriz de Talía Marta Ríos e o malpicán Santi Romay os galardoados; no no 2010 foi a obra Palabras encadeadas a triunfadora para os premios á Toño Casais como Mellor Actor e Artur Trillo como director; e no 2009, os premiados eran precisamente Artur Trillo e Víctor Mosqueira.\nEsperamos repetir éxito este ano, pois.\nAAG: Os XVI Premios de Teatro María Casares xa teñen finalistas.\nTalía Teatro puxo o peche a unha nova e abarrotada Mostra de Teatro de Cee.\nTalía Teatro non ten “Pelos na lingua”.\nEtiquetas: cee, corme, costa da morte, maria casares, María Lado, premios, talia, talia teatro, teatro, victor mosqueira\nEste artigo foi publicado o 2 Marzo 2012 as 19:35 e foi arquivado en Cee, Cultura, Ponteceso.\n[...] este venres Cee ten unha cita cunha das artistas. A poeta e actriz María Lado (lembren que está nominada para os Premios María Casares) estará este venres, 9 de marzo, xunto con Lucía Aldao, na taberna O Rodelo de [...]\nPingback por María Lado volve a casa co seu espectáculo poético-musical con Lucía Aldao — 8 Marzo 2012 @ 10:00 [...] Talía Teatro, Víctor Mosqueira e María Lado nominados para os María Casares. [...]\nPingback por Entrevista con Santi Romay, un malpicán en todos os “fregaos” — 19 Marzo 2012 @ 09:32 [...] 02-03-12: Talía Teatro, Víctor Mosqueira e María Lado nominados para os María Casares. [...]\nPingback por Talía Teatro e Vicente de Souza traen dous novos premios á Costa duns María Casares máis reivindicativos ca nunca — 4 Abril 2012 @ 00:30 [...] 02-03-12: Talía Teatro, Víctor Mosqueira e María Lado nominados para os María Casares. [...]\nPingback por Toño Casais, novo Presidente da Asociación de Actores e Actrices de Galicia — 9 Xullo 2012 @ 11:40 Canal RSS dos comentarios da entrada.\nOUTROS TITULARES A #AxendaCostaDaMorte despide agosto por todo o alto


Entrevista a Ugia Pedreira – Folque\nTranscribimos unha entrevista feita por Carlos Crespo a Ugia Pedreira para a sección de Lecer e Cultura do xornal La Voz de Galicia aparecido o 16 de maio de 2014. Podes ler a versión dixital aquí. Interesantes reflexións e personais ideas nunha conversa aberta e sinceira onde se fala do pasado, presente e futuro dunha das voces e personalidades máis características da música popular actual na Galiza.\nDurante vinte anos a vida de Ugía Pedreira xirou en torno á música. Desde múltiples vertentes e facetas. Como solista, como ideóloga de moi dispares proxectos, como directora -con só 27 anos- do Conservatorio de Música Tradicional e Folque de Lalín, como impulsora dese vangardista centro de estudos da tradición que é aCentral Folque, como compoñente de Nordestinas ou de Marful… Pero sempre coa música como eixo vertebrador. Dende hai doce meses a vida de Ugía Pedreira xira en torno á súa filla, Lúa, afectada por unha parálise cerebral.\nA artista anuncia que tralo verán retirarase dos escenarios sen pensar unha data de volta.\n-¿Por qué toma agora esta decisión?\n-Se te dedicas ao mundo da arte chega un momento no que lle tes que facer caso ao corpo, e o corpo dime que xa din moito nos escenarios e agora mesmo non vexo por que teño que subir a un palco. A situación que eu vivín neste último ano ensinoume moitísimo e obrígame a ter un nivel de esixencia brutal a nivel mental e corporal para entrar no mundo de Lúa e tentar traela a este. Eu levo anos dicindo que música é saúde. Pois é aí a onde a teño que aplicar agora mesmo. Porque se Lúa fixo moitas cousas que non lle corresponderían pola súa enfermidade foi grazas a música. É a música o que a fai estar tan viva. E iso é o que realmente me interesa, seguir compoñendo pola inspiración que me da ela e seguir estudando e escribindo.\n-¿Iso é de todo incompatible con seguir na escena musical?\n-Teño que dividir a enerxía. Non lla podo aplicar a todo. Entón voume centrar neste camiño que se me abre de investigación cara a Lúa, que absorbe música todos os días. E, por certo, non lle vai calquera. Unhas lle serven para unhas cousas e outras lle serven para outras. Creo que con iso teño investigación e música para rato.\n-¿En que consiste o método que están a seguir?\n-Trátase de neuromovemento. Seguimos a liña de Anat Baniel, alumna directa de Feldenkrais, a través de Juan Carlos Concha. É un método que esixe moito tempo e dedicación. Dende logo, se as unidades neonatais tiveran máis en consideración o micromovemento e a música gañaríamos en saúde todos. Creo que a revolución real que aínda está por facer é aunar a medicina tradicional e as alternativas, pero isto aínda non convén.\n-¿Que supón hoxe para vostede subir a un escenario?\n-É un peso demasiado grande. Porque levo moitas cousas enriba. Eu levo nisto da música dende os 25 anos. E non só na parte compositiva e creativa senón tamén na executiva, de produción, de idear proxectos… De todo o que ten que ver co oficio. E non, agora mesmo non me enche.\n-¿Como van ser os concertos que lle quedan?\n-Agardo que moi lindos. Teño un con Sés en Burela, un ou dous con Marful e outro soa en Allariz que me apetecía moitísimo facelo e que é o que me pon as pilas.\n-Aparte da súa situación persoal, ¿ten algo que ver na súa decisión o estado no que se atopa a industria musical neste país?\n-Claro, é que eu tamén sinto un cansazo colectivo. Pero fundamentalmente eu estou pensando en min. Ao longo da miña traxectoria musical andei en moitos círculos, andei en moitas cousas. Pero o que agora necesito é volver a encherme e necesito facelo dunha maneira saudable. A música para min está collendo outra dimensión que ten moito máis que ver coa saúde que co escenario.\n-¿Síntese ou sentiuse decepcionada nalgunha ocasión?\n-Neste oficio é dificilísimo non sentilo. Moitas veces a xente pensa que chegas, sobes ao escenario e todo é felicidade. Pero se realmente coñeceran o que hai detrás entenderíanse moitas cousas. Por suposto que hai desilusións, traizóns e envexas. Pero todo o contrario tamén. En calquera caso, non tiveron nada que ver coa miña decisión.\n-¿Esas traizóns das que fala chegáronlle dende dentro da profesión?\n-Si, si, eu vivín todo iso dende dentro da profesión… É que eu vivín moi dentro da miña profesión. Si.\n-¿E traizóns políticas?\n-Pero é que políticos somos todos. Eu son a primeira que considero que fago política.\n-¿Que vai pasar co proxecto de Marful?\n-Tomarémonos un descanso. Marful é unha familia. E entenden que hai que tomarse este descanso.\n-¿E con aCentral Folque?\n-Ui! aCentral ten moita xente detrás. Eu pode que fora a persoa máis visible, pero hai alumnos, hai profesorado… Hai xente moi potente porque sementamos moitísimo. É certo que o equipo mermou por cuestións económicas, pero as ideas aí seguen. E hai xente moi capacitada para desenvolvelas. aCentral deu moitísimas concepcións vangardistas para que outros as seguiran. Foi e é un viveiro. E iso vai seguir. Comigo ou sen min. Eu non teño ningún problema egocentrista ao respecto. E se aCentral non pode seguir sen min é que eu algo fixen mal. En calquera caso eu vou a estar dende A Mariña de Lugo axudándolles no que poida.\n-¿É á Mariña a onde se pensa retirar?\n-Non sei se retirar (rise) pero si que é onde penso descansar. Alí foi onde me criei e onde teño a casa familiar.\n-¿Botará de menos viaxar?\n-Seguiremos facendo viaxes a Bretaña, que é de onde é o pai de Lúa. E despois a onde ela nos leve. Ela é o noso oráculo particular.\n-¿Este afastamento da escena musical vai implicar tamén, por exemplo, deixar de seguir ao día o que está pasando no mundo da cultura galega?\n-Ultimamente xa me interesaba bastante menos o que está pasando no mundo da cultura. Porque mira, cultura somos todos. A miña veciña dame unha vida cultural interesantísima nas conversacións [rise]. Digamos que eu agora estoume interesando máis por conversas de alto risco e alto nivel. Veñan de onde veñan.\n-¿Da medo enfrontarse a esta nova etapa?\n-¿Medo?… Eu vivo no pánico. Eu vexo a músicos compañeiros meus que van a velocidade de cruceiro. Eu non. Eu son alpinista. Xa dende hai tempo. E agora moito máis. Eu coñezo o medo e o pánico. E ás veces danme a man e me protexen e outras me traizoan.\n-¿Aínda hai lugar para o optimismo?\n-Na miña vida sempre fun vendo que aínda que sexa con dor e sufrimento, o que teña que ser, será. Nada podes controlar, aínda que penses que si. Eu tiven que aprender a vivir día a día e a coller as cousas como veñen, vivas na situación que vivas. E ao final dáste conta de que non somos máis que unha bomba de emocións envolta nun corpo.\n-Supoño que agora vai a escoitar mil veces que se foi un referente. ¿Que pensará entón?\n-Eu non teño moita visión de min mesma, do que a xente ve en min. Aí pérdome. Ando bastante pola lúa e polas nubes. Pero si que fun, e vou seguir sendo, moi feliz cando alguén me diga que a miña música lle funcionou para isto ou para o outro. Que lle fixo ben para algo. Pero neste momento vexo que non me fan falta os aplausos entendidos como un abrazo sonoro. E isto non é un tema de soberbia. Se puiden axudar en algo cos oito discos feitos, pois xenial.\n-De todos ese ámbitos, de todas esas facetas nas que se involucrou en todos estes anos, ¿de cal se sinte especialmente satisfeita?\n-Eu me sinto súper, súper satisfeita dos anos vividos en Lalín, no Conservatorio de Música Tradicional e Folque. Emociónome só de pensalo. Foi unha explosión de boa música, de improvisación… Foron oito anos espectaculares. De alí saíu xente que aí segue, no mundo da produción e da composición musical. E eu, como boa mamá, considéroos os meus fillos. Eu en Lalín deixei mogollón de teta.\n-¿Qué sinte que lle queda por facer no terreo da música?\n-Quédanme por facer máis cancións. Dicía Fernando Pessoa que a verdadeira música é a que fica eternamente sen tocar. ¿O formato? Dáme igual. Pero para poder ofrecer boas cancións, que volvan a sanar, hai que parar, sentarse e reflexionar.\n-¿Hai algunha razón que puidera facerlle reconsiderar a súa decisión de tomarse este descanso?\n-Agora mesmo ningunha. Neste momento o único que estou desexando é que se acabe o verán e pasar a outra etapa. E logo xa se verá. Ao mellor dentro dun tempo sinto a necesidade de facer un disco importante polo tema que sexa. Pero agora mesmo é imposible que reconsidere a miña decisión. O que quero é irme para A Mariña e entrar noutra dimensión.\n-Dicía Mercedes Sosa aquilo de «si se calla el cantor se calla la vida»…\n-Hai moitas formas de falar e non todas teñen por que pasar polo palco. Agora mesmo hai un grupo de xente nova que está facendo unhas cousas marabillosas no país e que teñen moitas cousas que dicir. E mira, eu o das momias nunca o levei moi ben. Eu nunca crin nas cousas para toda a vida. E este descanso en realidade é unha rexeneración. E voume rexenerar grazas a ese diamante que se chama Lúa.\n« Letras Galegas na Fundación Risco\naCentral Folque convidada em Lisboa »


Novas archivos - Páxina 4 de 4 - Galicia es +\nNacen os “Bonos Galicia es +”\nSeguimos con novidades! A todos gústannos os tratos especiais, verdade? Sentirnos diferentes? Pois desde Galicia é + pensamos en crear os “Bonos de Galicia é +” Serán bonos que crearemos con diferentes temáticas (experiencias e excursións, escapadas, eventos…) que che enviaremos por correo electrónico e cos que conseguirás prezos especiais, descontos… Ademais, serás o primeiro en enterarte das nosas novidades. Cos bonos de Galicia é + integraraste na nosa comunidade, coa opción de formar parte dun grupo de whatsaap e…\nExperto en ornitoloxía de Galicia, novo colaborador de Galicia é +\nGalicia é… paisaxe. Por iso, desde Galicia é + ofrecemos unha serie de viaxes para descubrir a natureza incluíndo a observación de aves. Contamos cun biólogo experto en ornitoloxía de Galicia: Xabier Vázquez Pumariño, que nos comenta o seguinte: “Ben coñecida pola súa cultura, tradicións, gastronomía e viños únicos, Galicia é tamén un excelente lugar para observar aves, así como flora e fauna en xeral. A nosa gran variedade de paisaxes e ambientes fan que sexa perfecta para visitar en calquera…\nMércores 21 de xuño, día do solsticio de verán, tivo lugar a presentación de “Camiños Sacros” e de “Galicia é +” no Auditorio do Museo de Peregrinacións de Santiago de Compostela. María Luisa Ferreiro Veiga cofundadora de Galicia é + e propulsora dos Camiños Sacros, abre o evento presentándoos. Galicia posúe unha rede de camiños que conducen á alma. Estes camiños desde os nosos devanceiros proporcionaron en quen os camiña, numerosos beneficios ao beber das súas fontes, gozar das súas…\nGalicia enerxética, porque Galicia é +\nHoxe queremos escribir sobre os beneficios do viaxar nas persoas, sobre os efectos que nos produce. Pensastes por que os peregrinos do Camiño de Santiago repiten e repiten? Por que cando facemos unha viaxenos sentimos tan ben (ou tan mal)? Por que chega un día no que nos apetece desconectar e saír correndo a un lugar para estar sós, atoparnos connosco mesmos, co noso ‘yo’ interno? En Galcia es + decidimos crear un novo concepto de viaxes por Galicia e o…\nGuía de Arousa, colaborador de Galicia es +\nSemana de novidades… seguimos compartindo noticias. Hoxe queremos anunciar outro membro de Galicia é +, un novo colaborador. Un medio con alma… que realiza difusión de noticias por varias canles e espazos para dirixirse aos diferentes tipos de público. Falamos da Guía de Arousa liderada por Diego Alcaine, a súa ialma. Para os que coñecedes ese medio, algún de vós é capaz de imaxinar a Guía de Arousa sen Diego? E os que non o coñecedes, animámosvos a que o…


A candidata verde recada máis de 3 millóns para revisar os resultados das eleccións nos EUA - INTERNACIONAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nA candidata verde recada máis de 3 millóns de dólares para un novo escrutinio en Pennsylvania, Michigan e Wisconsin\nH.V. 25 Novembro 2016 10:35 h.\nAs eleccións nos EUA poderían non estar aínda fechadas. Sectores do Partido Demócrata, formalmente non respaldados por Clinton, axitan a ideia de que se producise un ciberataque en Pennsylvania, Michigan e Wisconsin -os estados chave na vitoria de Trump- a prol do republicano.\nA lexislación estadounidense permite a recontaxe dos votos dun dado estado sempre que se asuman os custos do novo escrutinio e existan indicios racionais de irregularidades. Quen está a recadar o diñeiro preciso para acometer a tarefa é Jill Stein, a candidata do Partido Verde. A súa campaña leva xa recadados máis de tres millóns de dólares. A cantidade, segundo fontes da súa formación, é aínda insuficiente. Pagar a minuta dos despachos de avogados e do persoal que tería de realizar a contaxe manual dos votos emitidos podería ascender a unha cifra superior aos 6 millóns de dólares.\nO prazo para demandar unha revisión do escrutinio varía en función dos Estados: en Wisconsin conclúe esta mesma sexta feira, a próxima segunda feira remata en Pennsylvania e o último momento para o recurso en Michigan será as 24 horas da cuarta feira 30 de novembro.\nEn Michigan a diferenza entre Trump e Clinton é de apenas 0,2 por cento dos sufraxios (10.704 votos), mentres que en Wisconsin o abano se abré até chegar ao 0,8 (22.525). A vitoria en Pennsylvania xa é ben máis clara para Trump, cunha marxe do 1,2 por cento e un marcador a favor do republicano de 70.010 votos.\nSectores do partido demócrata -detrás dos que se acharía o polémico secretario de imprensa de Clinton, John Podesta- alentan a sospeita de que o voto electrónico fose hackeado nos tres estados chave da vitoria de Trump. Afirman que os resultados do republicano naqueles condados en que o sufraxio se puido emitir através dunha máquina foron notoriamente superiores a aqueles en que o voto era en urna. Nisto non existe consenso entre os expertos. Hainos que afirman que as diferenzas non son distintas ás do resto dos EUA -e que teñen máis a ver con cuestións como a raza ou o nível económico- ao tempo que alegan a extrema dificuldade técnica de realizar un ciberataque destas características, sendo que o sistema informático está moi descentralizado e que os Estados reforzaron o sistema de ciberseguranza nas vésperas do 8N.\nMais existe un caldo de cultivo para a hipótese conspiranoica, nomeadamente despois de a Administración Obama ter apontado diretamente Moscova como responsábel hai semanas do hackeo do sistema informático dos cuarteis xenerais do partido demócrata e da administración eleitoral de diversos estados. A CIA está persuadida de que foron os servizos secretos rusos os que forneceron a Wikileaks os correios electrónicos de Clinton filtrados pola plataforma de Julian Assange durante a campaña. Na correspondencia da candidata demócrata aparecía, entre diversos materiais, a súa vinculación con Goldman Sachs -escrebeu discursos pagos pola financeira-, unha noticia que reforzou o seu perfil como abandeirada do establishment.\nA esta altura non é nada probábel, aliás, que Clinton dea o paso de respaldar a campaña de Still para recontar os votos en Pennsylvania, Wisconsin e Michigan, aínda que só sexa porque para conseguir dar a volta ao resultado a demócrata tería de se facer coa vitoria en todos e cada un deles. A marxe pola que perdeu en Wisconsin e Michigan foi realmente pequena, mais en Pennsylvania cedeu perante Trump por un 1,2 por cento, unha distancia aparentemente insalvábel.\nA elección de Trump como presidente só se producirá materialmente se o colexio eleitoral, a se reunir o próximo 19 de decembro, lle outorga a maioría de votos. De acordo cos resultados do 8N, o republicano contaría con 290 votos eleitorais face os 232 de Clinton.


A RÚA XUDEA: El pétreo silencio de Ribadavia\nPublicado por Xoán Salgado en 3:39 a. m.\nA segunda fotografía é dunha casa dun particular ribadaviense que nada ten que ver cun monumento histórico. Varias placas que aparecen ao lado da porta poñen que é alí líase a Torá na época dos xudíos, e tamén hai varios escudos. Da rabia que se mostren estas fotos de Ribadavia cando toda esa escenificación é falsa. Hai moutras outras casas que sí posen blasóns ou teñen un pasado acreditado. Esa é dalguén que se debe aburrir e non ten que facer. Dende logo, non é o primeiro lugar que mostran a este lugar como un exemplo da xudería ribadaviense, e como veciña de alí, pido, por favor, que se corrixa.


Aos de sexto costounos un pouquiño máis participar. Non fixemos moitos traballos, pero os que presentamos... fixémolos o mellor posible. Clicade sobre o enlace para ollalos.\nFEIRA MEDIEVAL - 2009\nEn 5º B tamén nos esforzamos moito por facer uns bos traballos. Clicade sobre o enlace e ... xulgade por vós mesmos.\nDi a nosa profe que fixemos uns traballos marabillosos (míranos con bos ollos). Clicade sobre o enlace, ollade e lede a presentación e podedes decidir por vós mesmos.\nPROXECTO VOZ NATURA: Venres, 13 de marzo\nRECUPERANDO O NOSO CONTORNO\nO pasado venres, 13 de marzo, os alumnos e alumnas de 5º e 4º de Primaria traballaron a terra do espazo onde ímos plantar arbustos e flores.\nFoi unha mañá divertida, pero tamén dura. Unha alumna exclamaba: agora entendo ao meu pai¡\nSe queredes ollar máis fotos clicade sobre o enlace ou íde á galería de imaxes.\nDÍA DEL PADRE... GRACIAS\nPOR HACER DE MI INFANCIA,\nPORQUE A TRAVÉS DE TUS OJOS,\nCON PAPÁ VOY RECORRIENDO.\nLenda de Artabán\nUnha lenda conta que houbo un cuarto rei mago chamado Artabán. Era un mago persa, moi rico que vendeu todo para ir a ver ao neno Xesús.\nAo neno leváballe un zafiro, un rubí e unha perla. Polo camiño atopou moitos problemas: primeiro, un home enfermo que lle pediu axuda, logo rescatou a un neno que ía matar Herodes, e o rubí supuxo a súa liberdade, ca perla resolveu o terceiro problema. Era o único que lle quedaba e empeñouna para salvar unha doncela que ía ser vendida como escrava.\nArtabán non puido chegar a Belén, pero pagou a pena.\nManuel Casanova Vidueira\nJulián está a rematar as prácticas de Música no CEIP de Monforte.\nChegados a estas datas, as miñas prácticas escolares no C.E.I.P. de Monforte de Lemos van chegando ó final. Foi un mes cheo de novas e agradables experiencias no que un alumno en prácticas coma min, ten que sentirse agradecido de te-la oportunidade de desenvolve-las suas prácticas nun centro coma este, tan familiar para miña persoa.\nSó me queda mostrar o meu grandísimo agradecemento a todo o alumnado do centro, do que tanto aprendín; e tamén dar as grazas a todo o profesorado e a dirección do centro, especialmente a José Antonio, que tanto me axudou en todo.\nBlog 4º A (40)\nBlog 4º B (15)


Xavier Vence: Setembro 2013\nManifestación 15 Setembro: Por unha Patria Soberana\nInmenso pobo, inmensa nación!\nQuen dixo fraqueza?, quen dixo desalento?, quen dixo resignación?\nGaliza está viva,\nestá viva por todo o país, de Ortegal ao Miño, do Bierzo a Fisterra.\nMais, hoxe aquí, vibra, aquí latexa, porque vos sodes o corazón de Galiza.\nAcabamos de escoitar 12 voces que nacen do fondal deste pobo.\nSon 12 berros de indignación, pero tamén de esperanza.\nHai sufrimento, pero tamén hai rebeldía.\nComa en tantas ocasións, esta Quintana milenaria é testemuña da Galiza que non se resigna, da Galiza insubmisa, da Galiza que quere ser dona de seu, da Galiza que aspira a un futuro de dignidade e de liberdade.\nConvosco, Galiza ten futuro\nEstamos atravesando un dos anos máis duros e dramáticos das últimas tres décadas.\nPor un lado, este é o sexto ano dunha crise e, o que é peor, dunhas políticas económicas destinadas a rescatar a banca especulativa que están a destruír a nosa economía produtiva, o emprego e as conquistas sociais que custou décadas acadar.\nCal é o resultado?: paro masivo, precariedade extrema, recorte dos dereitos e servizos básicos, marxinación, pobreza e, sobre todo, falta de futuro.\nNós non podemos resignarnos a ter un 52% da xuventude en paro, mais a sangría migratoria; non podemos resignarnos a ter un país con 290.000 parados, un país con 92.000 fogares con todos os seus activos en paro.\nIsto non é unha crise, é unha desfeita!\nNon podemos resignarnos a que sigan pechando empresas, nin pequenas nin grandes, nin comercios, nin negocios autónomos.\nNon podemos resignarnos ao abandono do noso medio rural, pechando explotacións a tal ritmo que hoxe temos menos emprego agrario que a provincia de Murcia.\nEste abandono sen control é o que fai arder o país, de punta a punta.\nResulta patético ver como o Presidente da Xunta pretende escorrer o vulto da súa responsabilidade alegando que estamos ante un problema de orde público, obra de “pirómanos enfermos e desalmados”. Algún haberá, pero iso non explica o que está pasando.\nNon, señor Feijóo, o monte arde porque está abandonado, porque vostede e os seus fomentaron e fomentan o abandono das terras, pero non mudan a estrutura da propiedade, nin teñen unha política forestal e agraria á altura do país.\nA verdadeira política contra o lume é o aproveitamento da terra, o cultivo agrario ou forestal, os froitos ou os pastos, os cogomelos ou o lecer.\nPor moito que se agoche estes días, Feijóo non pode agochar a histórica responsabilidade deste PP especializado en administrar a desfeita.\nO Monte Pindo é hoxe a metáfora de todo o país.\nA catástrofe da vaga incendiaria nace do seu desgoberno e agrávase por unha austeridade irresponsable, que pagamos moi cara todos os galegos e as galegas.\nGastamos en apagar o que non gastamos en prevención, e aínda por riba quédanos o país carbonizado.\nHai pirómanos por acción e “pirómanos por omisión”, Feijóo é pirómano por omisión.\nFeijóo está deixando o país reducido a cinzas, e non só no monte.\nO esmorecemento agrario e industrial, o roubo do noso aforro non son pragas bíblicas, son a consecuencia de políticas impostas desde Madrid e Bruxelas e que o PP ocupante da Xunta aplicou e aplica con total entrega e submisión.\nA única fábrica que a Xunta ten a pleno rendemento é a “factoría de mentiras de Montepío”. Alí, os seus 46 asesores persoais facturan 7 Millóns de euros ao ano de mentiras e placebos. Como esa boutade da “extraordinaria campaña da loita contra os lumes”. Pero os galegos e as galegas non poden vivir de mentiras narcotizantes e non lles pagan para iso.\nO país está nunha situación limite, pero non podemos aceptar que nos rouben o futuro.\nPara empezar, non podemos soportar máis este agresivo proceso de recentralización do Estado, no político e no económico, que se plasma no ataque máis radical ás institucións de autogoberno desde que foran creadas.\nA un Estado das autonomías cicateiro, que non recoñece os nosos dereitos como pobo, súmase agora unha ofensiva neocentralista, empeñada en laminar o noso incipiente autogoberno.\nE todo feito a maior gloria de Madrid e dos seus poderosos lobbies económicos, que veñen financiando ao PP de xeito ilegal.\nToda a lexislación dos últimos tempos, -cinicamente chamada “programa de reformas”-, supón unha regresión en termos sociais e en termos de dereitos da cidadanía. Ao mesmo tempo, impón unha arquitectura abertamente centralizadora.\nCando digo toda a lexislación, digo toda, desde as leis relativas ao sistema financeiro, a lei de unidade de mercado, o decreto de horarios comerciais, a lei de costas, a supresión dos servizos ferroviarios, a lei de reforma local, a lei de planta xudicial, a lei da cadea alimentaria, o desenvolvemento centralizador da PAC, ou a lei Wert, esa perla declaradamente confesional e españolizadora, antisocial e antigalega.\nO “chencho” do Margallo chega ao extremo de dictar leis para prohibir as relacións internacionais das Comunidades Autónomas, e mesmo obriga aos seus presidentes a pedir permiso a Madrid para saír fora.\nTrituran o Estatuto e logo teñen o santo cinismo de saír en procesión en todos os concellos para erixirse nos seus defensores e anatemizar aos que reivindicamos máis autogoberno e soberanía.\nPero esta ofensiva centralizadora afecta a todo e tamén ao corazón da nosa economía.\nA laminación dos escasos instrumentos de autogoberno provocan tamén unha continuada destrución das bases produtivas do país, recortan os servizos públicos e cercenan a capacidade para endereitar a situación.\nPara completar o cadro dantesco, vemos como o magma da corrupción anega o panorama político, cubrindo de lama as principais institucións do Estado e do noso país.\nTodo o que empezou a ventilarse cos casos Gürtel e Bárcenas revela moito máis que unha suma de corruptelas ou unha crise institucional e política. Revela unha auténtica crise de lexitimidade deste réxime.\nO financiamento ilegal do Partido Popular, tamén en Galiza, destapa como a élite económica e financeira de Madrid converteu este partido no instrumento para impor as súas políticas liberais, e para vampirizar o orzamento público e, xa de paso, impoñer a recentralización política e económica no seu propio beneficio.\nTodo para encher o enorme burato negro madrileño.\nGaliza está no límite, pero non está rendida.\nTemos ben aprendidas aquelas verbas de Manuel María cando escribía:\n“O que nos diga que temos\nou é que pensa en mandar!”\nHai desleixo culpábel dun PP sen alma galega, pero tamén hai vontade de derrotalo.\nHai desfeita executada milimetricamente coa complicidade cipaia de Núñez Feijóo, pero tamén hai alternativa.\nA xenerosa militancia do BNG foi motor incansábel da organización da rebeldía, desde a rúa, desde o Parlamento e desde os Concellos. Si, VÓS, a militancia do BNG, déstes corpo e azos a todos eses movimentos de resposta organizada:\nØ contra os recortes da sanidade e contra a súa privatización,\nØ contra os recortes do ensino e a súa rancia españolización,\nØ contra os recortes na investigación e o estrangulamento das universidades,\nØ contra o roubo das preferentes e subordinadas,\nØ contra as sancións inxustas aos pensionistas retornados da emigración\nØ contra a reforma laboral da xungla inhumana,\nØ contra esa minaría colonial que abre o país en canal para deixar bombas de cianuro e contaminación,\nØ contra o desmantelamento definitivo do naval....\nØ contra os recortes nos dereitos das mulleres,\nØ contra o acoso do noso idioma, no ensino, nos medios, nos libros, e agora até nos letreiros das estradas e das autovías.\nE nesas seguiremos, porque temos organización e somos indomábeis. Non nos paran con multas nin con represión.\nNinguén nos vai desviar ou entreter na nosa loita democrática por un país con futuro.\nNin as intrigas e intoxicacións do PP, nin os incautos e insensatos que lle queiran facerlle o xogo.\nA indignación é necesaria, pero a nosa aposta ten que ir un paso máis aló.\nNós erguemos un proxecto con ideas e propostas, para converter o cabreo en esperanza, que é a materia prima do futuro.\nNós temos unha folla de ruta para construír unha Galiza nova, unha Galiza de seu, unha Galiza con futuro.\nUn futuro de economía produtiva, traballo, dignidade e benestar nesta Terra.\nNon podemos vivir coas mans atadas. Xa sabemos moi ben como nos atan no naval, na pesca ou no agro, pero permitide que me deteña en tres asuntos da máxima actualidade.\nNon podemos aceptar que os grandes oligopolios eléctrico, enerxético, telefónico dicten, a través dun goberno central corrupto, políticas contra os usuarios. Temos que reclamar competencias e instrumentos para regular estes sectores en interese da nosa cidadanía e do noso país. Sería un cambio radical, pero é un cambio posible.\nNon podemos aceptar que Madrid estableza unha tarifa eléctrica bonificada para grandes empresas, que deixa fóra e pon contra as cordas, pequenas e medianas empresas do noso país, como está a pasar con MEGASA. Unha tarifa eléctrica galega, sería un cambio radical, pero é un cambio posible.\nNon podemos aceptar que Madrid impoña o parón ás enerxías renovábeis, e de paso leve por diante empresas punteiras como Gamesa, Alsthon, ou T-Solar. Decidir por nós a estratexía das enerxías renovables, sería un cambio radical, pero é un cambio posible, como xa demostramos no Goberno.\nMañán mesmo abren formalmente o proceso de venda anticipada e acelerada de NGB.\nNon podemos quedar impasíbeis diante do desmantelamento do noso sistema financeiro decidido en Madrid. Non podemos aceptar o espolio dunha NGB, rescatada cos nosos impostos e cos nosos aforros. Nada menos que 9.000 millóns de recursos públicos, -o equivalente ao orzamento anual de Galiza-, aos que hai que sumar os 564 millóns roubados polas preferentes.\nO FROB e o Goberno Central, co silencio de Feijóo para non incomodar a Botín e compañía, ultiman o saqueo definitivo. A complicidade de Feijóo é unha traizón ao país de consecuencias catastróficas.\nGaliza non pode renunciar a ter un sistema financeiro propio, a menos que renuncie a ter futuro. Nós, dun xeito ou doutro, imos batallar até garantirlle a este país esa ferramenta vital. E a mellor de todas é unha banca pública galega, para tratar aos aforradores como persoas, e garantir o uso dese aforro para dar crédito e investir no país. Ter unha banca pública galega sería un cambio radical, pero é un cambio posible.\nQueremos impulsar un consumo de proximidade e sostíbel, queremos a soberanía alimentar. Non imos calar ante unha Política Agraria Común que arrasa o noso rural, e que Madrid utiliza para converternos en importadores e en clientes das grandes cadeas. Ter capacidade real para regular o noso comercio e a nosa distibución, é un cambio radical, pero é un cambio posible.\nPorque, en palabras de Celso Emilio:\n“Nunca virá de fora\nremedio ou esperanza”.\nQueremos as mellores armas para defender a nosa economía produtiva, para defender a clase traballadora, para defender a nosa xente. E esas armas son as armas dun Estado.\nQueremos un parlamento soberano, que cando decide anular as quitas das preferentes, os seus acordos vaian a misa.\nQueremos un parlamento soberano que cando decide que en Fene se poden construír barcos ninguén poida vetalo.\nQueremos que cando nós decidamos sacar Ence da ría de Pontevedra, non veña unha lei de costas do Estado a impedilo.\nQue se nós decidimos que as deputacións deben desaparecer, por disfuncionais e antidemocráticas, desaparecen e xa está.\nQue somos nós quen decidimos como prestan os servizos de proximidade os concellos do país.\nQue non vai vir Wert reespañolizar o ensino, pero tampouco vai ter cabida quen desde aquí pretenda tratar o galego como idioma estranxeiro.\nNós sabemos que esta nación, como dicía Uxío Novoneira, aínda está a tempo “de ser outra cousa”.\nQue ninguén se equivoque: a soberanía non é un asunto exclusivamente identitario, nin tan sequera é algo que interese só aos nacionalistas. A soberanía é cousa de todas as xentes que habitan este país. Porque a soberanía é condición para un futuro digno para todos e todas, nacionalistas e non nacionalistas. É a precondición para poder aplicar políticas de esquerda.\nDesde logo, non hai esquerda posíbel sen soberanía, máis aínda, non hai democracia real sen soberanía.\nPrecisamos o marco de competencias soberanas para romper cos mercados globais, e orientar as políticas económicas, sociais e culturais na procura da xustiza social, do recoñecemento e da autoestima de todos os seres humanos que, coa a nosa diversidade, habitamos este vello e torturado solar galaico.\nAmigos e amigas nacionalistas, temos que explicarlle isto aos que non son nacionalistas, aos que naceron aquí e aos que naceron fora, aos que falan galego e aos que falan calquera outra lingua.\nCompañeiros e compañeiras: A unidade é importante para todos os compartimos o norte soberanista.\nO nacionalismo ten que alargar a súa base, precisamos un vasto exército con medio millón de papeletas nas súas mans para estarmos en condicións de dar o grande salto adiante.\nPero, amigas e amigos, para que poidamos avanzar no plano político e institucional é preciso “petar na ialma do pobo”, como nos pedía Castelao, tocando todas as teclas: as do corazón, as do espirito e as da prosaica vida.\nPor iso apoiamos con decisión a plataforma Galiza pola Soberanía. Desexamos que voe libre e que vaia dando pasos para converterse nun auténtico movemento cívico multicor, que alente a conciencia nacional deste país, desde abaixo, desde a base.\nDesde aquí proclamamos ben claro: nós non temos inimigos no nacionalismo, nin temos tampouco inimigos na esquerda.\nOs nosos inimigos son os poderes económicos que estrangulan o noso país, os oligopolios capitalinos e os políticos mercenarios que os serven.\nO noso pior inimigo é a falta de confianza en nós propios, o pesimismo antropolóxico, aceitar o tópico que de nós tratan de construír para apoucarnos.\nO que non podemos compartir é a volta atrás e renunciar ao camiño percorrido polo nacionalismo ao longo de décadas. Non podemos seguir o camiño dos que agarrados á quimera da “creba democrática estatal” abeiran a loita pola soberanía. Non podemos debilitar a autoorganización e contribuír a reforzar a presenza das forzas estatais.\nNon hai que ter medo á maioría de idade, non hai que ter medo a tomar as nosas propias decisións. O perigo está cando outros toman as decisións por nós, o que quere dicir que normalmente son contra nós.\nOs países que se erguen gañan. Aí está o exemplo dos nosos amigos latinoamericanos, aí está a recente epopeia soberanista de Ecuador, Bolivia, Venezuela, Uruguai e os demais. Aí están os exemplos da dúcia de pobos europeos que nos últimos vinte anos conquistaron a liberdade, aí están os que seguen o seu ronsel hoxendía: Escocia, Flandes, Euskadi, Catalunya.\nAmigas e amigos, mañá 16 de setembro cumpriranse 80 anos do recoñecemento internacional de Galiza como nación, naquela Asemblea da Sociedade de Nacións celebrada en Berna no ano 1933. Aquel logro colectivo, xestionado por Plácido Castro e outros galeguistas, é hoxe forza e inspiración para reivindicar o noso papel como nación no mundo.\nO futuro non se mendiga, tómase.\nNon nos queda outra, ou soberanía ou declive.\nNós apostamos pola soberanía, paso a paso.\nCon decisión, Galiza ten futuro.\nDeixade que remate en ton poético e acendamos os nosos corazóns cos versos épicos que Alfredo Brañas colocara, hai máis dun século, no seu Deus Fratesque Gallaecia:\n“Cantai galegos o himno xigante,\ndos pobos ceibes dos pobos grandes,\nda independencia da nosa Patria”\nCompostela, 15 de setembro de 2013.\nPublicada por Xavier Vence à(s) 21:34 Sem comentários:\nEtiquetas: Banca Pública, Crise e conflitos de clase, Discursos, Galiza, Nacionalismo, Soberanía\nSoberanía, Diada, NGB, Pescanova: Entrevista en Via V\nManifestación 15 Setembro: Por unha Patria Soberan...\nSoberanía, Diada, NGB, Pescanova: Entrevista en Vi...


A Fundación Rosalía e o Museo do Pobo piden dignidade para o Panteón de...\nOs presidentes das organizacións, Anxo Angueira e Justo Beramendi, realizaron unha ofrenda florar co gallo do 130 aniversario do traslado dos restos de Rosalía ao mausoleo\nJusto Beramendi e Anxo Angueira no acto. (Foto: Cedida)\nRedacción 17:30 do 25 de maio de 2021\nCo gallo do 130 aniversario do traslado dos restos de Rosalía de Castro ao Panteón de Galegos Ilustres, os presidentes da Fundación Rosalía de Castro e do Museo do Pobo Galego, Anxo Angueira e Justo Beramendi, respectivamente, realizaron na mañá de hoxe unha ofrenda floral no mausoleo dentro da igrexa de San Domingos de Bonaval en Compostela.\nNa rolda de prensa posterior ao acto que lembraba a consagración de Rosalía como emblema nacional, os presidentes cualificaban de “raro” o Panteón de Galegos Ilustres porque “nestes 130 viviu nun baleiro normativo absoluto, xa que non existe unha norma municipal, autonómica ou estatal que regule o funcionamento e a financiación do mausoleo que está a vivir unha situación indigna dun monumento símbolo da identidade galega”, aseveraba o presidente do Museo do Pobo Galego.\nTanto Beramendi como Angueira reclamaron o desbloqueo da Proposta de Lei do Panteón da Galiza que, por iniciativa do Museo do Pobo Galego, presentou o Consello da Cultura Galega en 2011, consensuada con outras institucións culturais como a Real Academia Galega, a Fundación Alfredo Brañas e a Fundación Castelao, ademais do propio Museo do Pobo Galego e a Fundación Rosalía.\nNesta proposta estabelecíase que o Panteón “quedaba baixo a tutela do Parlamento da Galiza, regulaba as condicións e mecanismos de acceso de figuras ao lugar, expondo que non podía pasar menos de 50 anos desde a morte até que se propuxese o seu traslado, indicando que a igrexa e o que a circunda fose rehabilitada adecuadamente, mais tamén que non todas as mulleres e homes ilustres galegos merecedores están congregados no mausoleo”, resumía Beramendi.\nPola súa banda, o presidente da Fundación Rosalía de Castro salientaba a importancia do aniversario do traslado dos restos da escritora, “un acto que orixinou o Panteón e que mesmo vinculou unha vez máis o mundo da emigración coas grandes conquistas feitas na Galiza”.\nAngueira insistiu en que "as circunstancias actuais do mausoleo non son dignas e por iso nos xuntamos, para chamar as institucións coa fin de que velen polos símbolos galegos como é este lugar".\nAdemais, puxo enriba a mesa a idea de poder chegar a un acordo co arcebispado de Compostela para poder darlle dignidade ao Panteón. "Hai espazos eclesiásticos que teñen unha actividade civil que non sempre ten que ver coa cultura e, entre todos, debemos darlle a dignidade que merece a este espazo", concluíu.\nfundación aniversario rosalía panteón de galegos ilustres restos\nO Poder Xudicial di que a "apoloxía do franquismo" está amparada pola lei


Twitter recomenda contidos en divehi ou esperanto mais non en galego\nA rede social discrimina as e aos galegofalantes nas recomendacións de contidos, pois non contempla o idioma propio da Galiza. Isto provoca, entre outras cuestións, que na cronoloxía se impoña a axenda española fronte á galega.\nUnha mostra dos idiomas que contempla Twitter para contidos recomendados.\nRedacción 09:06 do 9 de outubro de 2020\nDanés, divehi, esloveno, esperanto, estonio, euskera, finés, francés, galés... son moitos os idiomas que contempla a rede social Twitter para a selección de contidos recomendados, mais entre eles non se atopa o galego.\nPrezado @TwitterEspana, estaría ben sabermos por que os galegofalantes non podemos especificar a nosa lingua nas preferencias de contido. E, desde logo, non é porque se use menos aquí que algunhas destas que tedes na lista. Vós saberedes por que nos discriminades. pic.twitter.com/pAesiIYcXp\n— Manuel Gago (@magago) October 8, 2020\n“Non hai posibilidade de dicirlle a Twitter que queres que che recomende contidos na túa lingua”, denunciaba nesta rede social o profesor da USC e escritor Manuel Gago, un dos máis especialistas na blogosfera en galego.\nUnha das consecuencias de que Twitter obvie o idioma propio da Galiza nas recomendacións de contidos é que o ‘time line’ ou cronoloxía estea ateigada de informacións sobre España, e máis concretamente, debido á actualidade, sobre Madrid.\nNo mesmo fío, o webmaster de Código Cero, Marcus Fernández, lembraba que o galego leva anos en versión beta, é dicir, na versión preliminar.\nO galego leva unha barbaridade de tempo en beta, e mentres non muden a situación temos moitas limitacións. Que tampouco teñamos as aplicacións móbiles en galego é para facelo mirar, pois as traducións fainas a comunidade. pic.twitter.com/aaNhW4iJS5\n— Marcus Fernández (@marcusfernandez) October 8, 2020\nIsto, advirte o director da publicación tecnolóxica, provoca “moitas limitacións” aos usuarios e usuarias de Twitter que queren empregar a rede en galego. “Que tampouco teñamos as aplicacións móbiles en galego é para facelo mirar, pois as traducións fainas a comunidade”, explica.\ngalego idioma Twitter aplicación tecnoloxía\nXosé Lino Vidal: "A toponimia axúdanos a preservar a nosa identidade e fainos sabedores de onde vimos"\nO programa 'Falamos' de Pontevedra comeza con 171 persoas inscritas