A xogar! – Salas Infantiles BIBLIOTECAS MUNICIPAIS DA CORUÑA\nMediante o xogo as e os bebés poden expresar as súas emocións, os seus pensamentos e os seus sentimentos, tamén lles serven para relacionárense co mundo que as/os rodea, achegándolles benestar e un desenvolvemento positivo. Co xogo estimulan o desenvolvemento: social, afectivo, cognitivo, motriz e lingüístico.\nSegundo Piaget, desde o nacemento ata os dous anos é a etapa sensomotriz. Etapa que se define pola interacción física coa contorna. O desenvolvemento cognitivo, neste momento, articúlase a través dun xogo que é experimental e que se pode asociar tamén a certas experiencias que xorden da interacción con persoas, obxectos ou animais.\nPodemos dicir que un xoguete é calquera obxecto ou material que o/a neno/a emprega nos seus xogos e que lle permite desenvolver as súas capacidades de aprendizaxe e estimula a súa imaxinación, fantasía e creatividade.\nÁ hora de elixir os xoguetes para as e os bebés da etapa 0-2 anos debemos ter en conta as seguintes recomendacións:\n1.- Debe ser adecuado para a etapa de desenvolvemento cognitivo en que se encontra.\n2.- Ten que ser seguro.\n3.- Non será utilizado para reproducir estereotipos sexistas.\n4.- Debe potenciar o desenvolvemento da creatividade e da imaxinación.\n5.- Debe atraer a súa atención.\n6.- Debe permitirlle desenvolver a psicomotricidade fina.\n7.- Debe permitir realizar actividade física.\n8.- Debe axudar no desenvolvemento da linguaxe para interactuar coas demais persoas.\nXoguetes NON recomendados para a etapa 0-2 anos:\n1.- Aqueles onde o/a bebé se converte en suxeito pasivo e non é capaz de interaccionar nin cos pais nin con outros/as nenos/as interferindo no desenvolvemento da atención, concentración e autocontrol.\n2- Xoguetes electrónicos.\n4.- Xoguetes que non estean convenientemente etiquetados coa marca CE (Conformidade Europea). CE é un distintivo obrigatorio en todos os xoguetes comercializados na Área Económica Europea mediante o que o fabricante indica que o xoguete cumpre os requisitos establecidos na lexislación comunitaria.\nSegundo di Álvaro Bilbao: “Canto máis fai o xoguete, menos se activa o cerebro do/a neno/a”, é dicir, con poucos xoguetes e adecuados, as nenas e os nenos xogan máis e mellor.\nA continuación deixámosvos unha guía de lectura para ás/os máis peques sobre a tématica do xogo. Todos os documentos os podedes atopar no catálogo online das Bibliotecas Municipais da Coruña. Agardamos a desfrutedes!\nanimación á lectura,Bebeteca Forum,bforum,novembro2021,promocion lectora


Foz, campionatos de hostalería en streaming\nA Fundación TIC da Deputación de Lugo emitirá en directo o XI Campionato Internacional de Baristas de Escolas de Hostalería de Foz, o VI Campionato Internacional de Catas de Cafés de Escolas de Hostalería e o VI Campionato Internacional de Baristas Profesionais, que se celebran do 21 ao 23 de febreiro. Alumnos da Escola de Imaxe e Son serán os encargado do streaming, que poderá verse a través de Facebook e YouTube. O patrón da TIC e Deputado de Relacións Institucionais,\nO xoves, de 9:30 a 14:00 h. será a segunda e última xornada do campionato de Baristas das Escolas participantes e a entrega de premios e e diplomas de participación. E, por último, o venres celébrase o campionato de profesionais a partir das 9:30. Ás 14:00 Juanjo Barquilla e Víctor Couto impartirán unha charla titulada “A infusión, a ovella negra da hostalería”, e ás 14:30 será a clausura coa entrega de trofeos.\nÁlvaro Santos, acompañado polo director do IES de Foz, Nicolás Asensio, e o coordinador das competicións, Xosé Ríos, presentou a nova colaboración nun acto no que un alumno de hostalería do centro focense preparou unha degustación de cafés.


Ámbitos de TERRAS - Cobre San Rafael\nCobre San Rafael aposta por un uso sostible da auga e o coidado das mesmas, particularmente nunha comarca vertebrada pola presenza do Río Ulla, onde esta é unha fonte de riqueza, biodiversidade e desfrute dos seus habitantes. Por todo iso, o primeiro dos ámbitos de TERRAS é o relacionado co Ulla, e oriéntase a velar pola calidade das súas augas.\nUnha das iniciativas que se levará a cabo é a creación dun Observatorio pola Conservación das Augas do Ulla, co obxectivo de realizar un seguimento da información dispoñible en materia de calidade e conservación do Ulla. Así, realizaranse os pertinentes informes técnicos e poñeranse en marcha unha serie de accións centradas na conservación e mellora das augas do río.\nO obxectivo é recoller as inquietudes dos axentes implicados, e ser transparentes sobre as técnicas e os métodos que se utilizarán para garantir a calidade das augas e a non afectación ao río Ulla.\nEsta iniciativa está destinada a institucións públicas e comunidades e poboacións en relación co contorno do Río Ulla.\nDesde a perspectiva de Responsabilidade Social de Cobre San Rafael, valórase o Camiño de Santiago non só como parte da idiosincrasia da comarca, senón como un activo clave que ten o potencial de engadir maior valor á comunidade. Así, este ámbito de TERRAS centrarase en establecer sinerxias entre minería e Camiño, entre outras cousas para multiplicar o atractivo turístico da zona.\nEntre outras iniciativas proponse a creación dunha Mesa pola Valorización da Historia do Camiño e a Minería, para poñer en valor esa relación.\nTrátase de poñer en valor a vinculación entre minería e Camiño e que a actividade mineira, como ocorre noutros lugares, sexa utilizada como reclamo turístico, completando a oferta cultural dos peregrinos e peregrinas que pasan polas comarcas mineras.\nAxentes do sector turístico, Administración Pública e asociacións encargadas da protección e difusión do Camiño de Santiago.\nCobre San Rafael está comprometido coa sustentabilidade dos fluxos económicos e o benestar dos habitantes da comarca durante e despois da actividade mineira. Por iso, está interesado en apoiar as iniciativas que promoven o desenvolvemento socioeconómico desta, e a diversificación das súas actividades produtivas.\nApoio á creación de Plan Estratéxico Touro – O Pino (PETOP), para promover o impulso socioeconómico dos municipios, que recolla os retos para que se convertan en lugares atractivos para investir e vivir.\nA reactivación de produción de cobre na mina desprega unha capacidade tractora que xunto co chan industrial existente, debe permitir consolidar un Clúster Industrial de Touro e O Pino. O obxectivo é que as empresas consideren a zona atractiva para o investimento e que estas alcancen niveis de competitividade que lles permitan sobrevivir á explotación. Outro dos obxectivos será buscar, de xeito participativo, oportunidades para o aproveitamento da restauración da mina.\nAdministracións públicas, comunidades e poboación e sector empresarial.\nCobre San Rafael é consciente da súa responsabilidade como actor produtivo na zona e por iso quere participar naquelas actividades de carácter social como parte do seu compromiso coa contorna e a poboación.\nElaborarase un Programa Anual de Patrocinios e Colaboracións de TERRAS de Cobre San Rafael.\nTrátase de apoiar á súa contorna máis inmediata, naquelas accións de carácter social, asistencial, educativo, cultural, deportivo e de calquera outra índole, grazas a colaboracións con entidades ou colectivos da comarca que teñan un labor recoñecido nestes ámbitos.\nEsta iniciativa está destinada á comarca de Arzúa e Santiago.\nTERRAS DE VIDA\nCobre San Rafael ten un compromiso coa excelencia en materia ambiental de saúde e de seguridade, realizando as súas actividades dentro dos mellores estándares nestes ámbitos. TERRAS pretende poñer en mans das partes interesadas información suficiente sobre os indicadores ambientais relacionados coa actividade mineira, buscando marcos de participación, colaboración e compromiso en materia ambiental, de saúde e de seguridade.\nEntre outras cousas, poñerase en marcha un Foro sobre saúde, seguridade e minería, e unha Mesa observatorio sobre saúde e seguridade en Touro e O Pino.\nO obxectivo é darlle a oportunidade á comunidade de que expertos independentes respondan ás principais dúbidas sobre a saúde e a seguridade derivadas da reapertura da explotación de cobre na mina de Touro, coas premisas da transparencia e a cooperación.\nContorno da comarca de Santiago, entidades e institucións públicas e privadas con competencia e interese en materia ambiental, de saúde e de seguridade.


A fusión das cooperativas de Aira sae adiante coa baixa de Leira - Campo Galego\nInicio / Leite / A fusión das cooperativas de Aira sae adiante coa baixa de Leira\nA fusión das cooperativas de Aira sae adiante coa baixa de Leira\nAgris, Coelplan, Cogasar, Icos e a propia Aira intégranse nunha única entidade, tras obter un respaldo maioritario nas súas asembleas xerais. O proxecto botará a andar o 1 de xaneiro do 2018\nAira pasa a ter unha participación maioritaria en Dairylac, a industria láctea ubicada en Melide.\nO cooperativismo galego segue a dar pasos para reducir o minifundio no que se movía. O primeiro gran movemento fixérono as cooperativas que se fusionaron en torno a Clun (Feiraco, Os Irmandiños e Melisanto) e hoxe culminou un segundo proceso baixo o paraugas da cooperativa de segundo grao Aira, que se transforma nunha cooperativa de primeiro grao.\nEn Aira quedarán integradas as cooperativas Agris, Coelplan (Becerreá), Cogasar (Sarria), Icos (Chantada-Silleda) e a propia Aira (Taboada). A fusión pechouse hoxe na asemblea xeral de Aira, logo de que as respectivas asembleas de cada unha das cooperativas desen a súa aprobación maioritaria á integración. A única baixa foi a de Leira (Paradela), que rexeitou participar no proceso por unha ampla maioría de votos, que rondaron o 80%.\nDesde Aira, o seu director xeral, Daniel Ferreiro, destaca o apoio á fusión case unánime na maioría das cooperativas que se integran, coa salvedade de Leira, que fora a última en incorporarse ó proceso. “O resto de cooperativas levabamos alomenos 6 meses de traballo conxunto para preparar a integración e en todas había un bo coñecemento do proxecto” -salienta Ferreiro-. “Quizais en Leira faltou ese tempo de traballo conxunto, pero tampouco estiven na súa asemblea e non podo valoralo”, matiza.\nEn canto ás outras dúas cooperativas que eran socias da cooperativa de segundo grao Aira, Lemos e Coafor (Forcarei), que xa estaban á marxe do proceso, deberán agora decidir se continúan como socias de Aira, unha vez que se formalizou a súa transformación nunha cooperativa de primeiro grao.\nAs perspectivas das cooperativas fusionadas pasan por comezar a funcionar como unha única entidade a partir do 1 de xaneiro do 2018. Ata entón, terán que ir preparando a integración e os sistemas de traballo en conxunto. O obxectivo é ambicioso, pois hai que unificar servizos e coordinar 13 centros de traballo con arredor de 200 empregados.\nAira, que naceu hai unha década para fabricar pensos en conxunto, convírtese coa integración nunha cooperativa que aposta pola industrialización e comercialización conxunta do leite. A consolidación de Dairylac, a industria láctea de Melide na que ostenta unha participación maioritaria, constitúe o seu gran reto.


Unha persoa resulta ferida en Castro de Rei despois de colidir dous vehículos | Noticias Vigo\nUnha persoa resulta ferida en Castro de Rei despois de colidir dous vehículos\nPublicado por Noticias Vigo o día 12/05/2020 na sección de Sucesos\nUnha colisión entre dous vehículos saldouse cunha persoa ferida no municipio lucense de Castro de Rei. Ata o lugar, desprazáronse os Bombeiros de Vilalba para liberar á persoa, que quedou atrapada no interior dun dos vehículos.\nO Centro Integrado de Atención ás Emerxencias (CIAE) 112 Galicia tivo constancia do accidente, sobre as 12:00 horas deste mediodía. Foi un particular quen, a esa hora, informou ao 112 Galicia dun accidente na N-640, á altura de Ludrio, na localidade citada. Aínda que nun primeiro momento, o alertante asegurou que non eran necesarios os medios de excarceración, unha vez no punto, os servizos de emerxencia alí desprazados comprobaron que unha persoa si estaba atrapada no interior dun dos vehículos.\nAdemais do Servizo de Urxencias Sanitarias de Galicia-061, o 112 Galicia puxo os feitos en coñecemento dos Bombeiros de Vilalba, de Lugo e dos axentes de Tráfico.\nFinalmente, os Bombeiros comunicaron que cando chegaron a persoa xa fora liberada. Indicaron ademais, que o furgón onde se encontraba o ferido contiña botellas de gases medicinais, unha delas afectada debido ao impacto, polo que procederon a liberar o contido do recipiente.


Sabería como usar un desfibrilador para salvar unha vida?\nProxecto SalvaVidas\tTV / Radio\t Xaneiro 22 2014\t Visitas: 7705\nCada ano morren 30.000 persoas en España por parada cardiorrespiratoria, ter un desfibrilador é o único elemento que pode salvar unha vida. Instrucións para actuar en caso de ter que usar un desfibrilador externo, a nosa intervención nos próximos 5 minutos é decisiva para non deixar secuelas.\nSe tivese un paro cardíaco, sabería como usar un desfibrilador externo?\nCando se produce unha parada cardiorrespiratoria, temos entre 5 e 7 minutos para actuar, tempo suficiente para que cheguen os equipos de emerxencia, por iso é fundamental que toda a poboación en xeral saiba que usando un desfibrilador podemos salvar unha vida.\nAnte un paro cardíaco, o primeiro que debemos facer é chamar a emerxencias médicas ao 112, unha vez que chamemos ao 112, non din os pasos a seguir. Tire o desfibrilador da súa localización e colócao xunto á vítima.\nUn desfibrilador é sinxelo de usar e incluso un neno sabería usalo, é un equipo médico portátil que non estea conectado á rede eléctrica, pero leva a súa propia batería de litio, un dispositivo que pode ser movido en calquera lugar.\nSimplemente abrindo o desfibrilador comezará automaticamente e contaranos os pasos que debemos seguir.\nAdif instala desfibriladores externos nas estacións ferroviarias de Cataluña, Andalucía, Aragón e Madrid\nAdif instala desfibriladores externos nas principais estacións ferroviarias de Cataluña, en total son desfibriladores 23 distribuídos polas estacións de tren de Andalucía, Aragón, Cataluña e Madrid.\nAdif decidiu instalar desfibriladores externos nas súas estacións de alta velocidade como unha cuestión de responsabilidade social corporativa e proporcionar un servizo aos usuarios de trens e de alta velocidade, ao final quen está na estación ferroviaria pode sufrir parada cardiorrespiratoria e ter un desfibrilador preto pode axudar a salvar a súa vida.\nSó o 7% dos españois saben como usar un desfibrilador externo\nO público en xeral non sabe o que é un desfibrilador externo e como usalo, a ignorancia sobre a súa función e uso é un dos motivos polos que o proxecto Lifeguard colabora na información e difusión da importancia de ter e saber usar un desfibrilador. desfibriladores externos DEA Desa automática automático e semi están deseñados para que calquera pode usalos, a Sociedade Española de Cardioloxía promove un proxecto de formación en ressuscitação cardiopulmonar básica.\nEn España, só 7% da poboación sabe como executar CPR, en Finlandia 80% da poboación se coñece-los, realizar o adestramento de primeiros auxilios nas escolas.\nDesde o proxecto Salvavavidas poñemos á túa disposición o Pulseras salvavidas para que os centros educativos e deportivos poidan adquirir o desfibrilador, inclúe a formación do persoal sen custo para a institución ou a empresa.


Dúas propostas en positivo - Manuel Herminio Iglesias - La Región | Diario de Ourense y su provincia, fundado en 1910.\nDúas propostas en positivo\nNon é un acontecer recente. Tampouco é algo que non se anunciara con tempo. Mais nada se fixo, ou mellor dito, dende as diversas administracións públicas nada se aportou para remediar o tema da despoboación do rural galego e a conversión dunha importante parte do sector primario en mato degradado, en silveiras e, en definitiva, en abandono.\nSi houbo predicamentos e promesas como a do Sr. Feijoo, presidente da Xunta afirmando que esta lexislatura sería a do rural. Verbas valeiras de contido alomenos ata o momento.\nO certo e que diante tal asunto, aínda que sexan poucas as iniciativas, xa hai algunhas que son realidade e mesmo poden ser modelos a seguir. Claro, foron proxectos que iniciaron uns poucos veciños rompendo o individualismo e buscando ese modelo comunitario que sempre caracterizou o noso agro, e que poderían ser un espello para moitos pobos e aldeas esquecidos que morren pasto do máis tristeiro abandono.\nVeciños de Seixalbo, nas excursións culturais que fai a Asociación Cultural Agromadas, tivemos a oportunidade de visitar un pobo, que levaba camiño de ser comido polas silvas. Pois ben, nun pobo do concello de Castrelo de Miño, máis en concreto no lugar das Bouzas, os veciños foron quen de xuntar as súas terras e facer unha única finca de 30 hectáreas. Para iso chimparon os marcos e crearon a sociedade Solaina Minei que plantou un gran viñedo. E co apoio técnico e financeiro da consellería valorizaron o pobo asentaron poboación nel, crearon emprego e teñen a viña en pleno funcionamento o que lles permite ser hoxe posiblemente a viña máis grande de todo o Ribeiro. Seguramente houbo atrancos, e os haberá, pero puidemos comprobar que a terra pode ser produtiva si se traballa con intelixencia. Alí probamos un viño delicioso chamado Nove Queipos e puidemos comprobar como se supera a estrutura do minifundio e se lle saca rendibilidade ó sector primario creando emprego e fixando poboación no que era un pobo que estivo a piques de quedar deshabitado. Todo un exemplo que debera ser potenciado desde a Xunta para o resto do rural galego. Seguindo a viaxe polo Ribeiro coñecemos case ó Coto de San Cibrao, coa emblemática viña Costeira dunha sociedade Cooperativa que, a día de hoxe, é a industria vitivinícola de máis capacidade do Ribeiro. Con toda atención, soubemos da súa evolución e adaptación ós tempos nos seus cincuenta anos de vida, coñecemos moitas distintos procesos de elaboración, e probamos uns magníficos viños, todos de gran calidade. A cooperativa que ten arredor de 600 socios a día de hoxe e recolle case a metade de toda a uva do Ribeiro, polo que é un dos principais motores económicos desa zona ourensá.\nEstas dúas iniciativas que nós puidemos ver, modelos asociativos vinculados ó sector primario, son exemplos de como se pode salvar o noso rural para que este non se converta en casas derruídas e nun lugar sen habitantes cheo de mato e silveiras improdutivas. E nisto ten moito que dicir o poder político, pois debía incentivar, potenciar e animar á superación do minifundio con estruturas empresariais semellantes, e así evitar a despoboamento do mesmo para darlle un futuro máis esperanzador.


Os chanzos: Berlín Alexanderplatz\nA primeira información que tiven sobre “Berlín Alexanderplatz” foi alá polos anos oitenta do século pasado gracias a unha serie de televisión que non vin, pero que gozou de certa sona por aquel tempo.\nAtoparía máis información sobre o texto e o autor xa andados uns anos deste século lendo un ensaio de Günter Grass titulado “Sobre o meu mestre, Döblin”, onde facía un percorrido pola obra do escritor berlinés de quen se confesaba discípulo e admirador.\nLogo lin a documentada introdución de Muguel Sáenz á súa tradución do texto de Döblin, onde situaba a novela entre as máis importantes do século XX. Comparábaa, pola materia argumental, co “Ulises”de Joyce e o “Manhattan Transfer” de Dos Passos, para dicir que, “formalmente Joyce é insuperable, pero a súa temática non é atraínte”. En canto a Dos Passos, “as súas personaxes non teñen a densidade sentimental das grandes personaxes novelescas”, aspectos ambos nos cales foran superadas por “Berlín Alexanderplatz”.\nCambiando aparentemente de terzo: Nestes días pasados acabei de ler “O anarquista e outros relatos” de Conrad. Cando cheguei ó titulado “A Bestia” admiroume particularmente a convicción e a naturalidade con que o autor nos introduce, sen alardes, no ambiente dunha historia náutica, o cal me trouxo á cabeza o recordo de cando aínda non hai moito tempo se falaba por aquí das carencias da nosa literatura. “Non temos novela negra” (agora si), “non temos novela de kiosco”, “non temos novela do mar”...\nNovela do mar. ¿Cómo a iamos ter, carecendo de outores con verdadeira experiencia marítima? (e que me perdoen Alfredo Conde, Valentín Carrera e algúns máis novos), o que me fai retomar o nome de Alfred Döblin. O escritor berlinés, antes de escribir esta súa máxima obra, publicara entre outros títulos “Os tres saltos de Wang-lun” e “Manas”, de peripecia e ambientación exótica. Falando de “Berlín Alexanderplatz” dixo: Coñezo Berlín Este desde hai decenios, porque me criei aquí, fun ó colexio e, máis tarde, empecei a exercer a miña profesión. Mentres que antes concedía grande importancia á fantasía (...) no último deceniou agudizouse a miña visión, en realidade a miña conciencia, do meu propio entorno e da paisaxe onde me movía: o Berlín Oriental. Puiden observar esa clase de homes (...) e observeina da única forma verdadeira: vivindo, tratando e sufrindo con eles (...) O libro ofrece unha mostra de cómo vin a aqueles homes. “ Podemos tomar nota.\nE agora, para combater a xermanofobia que nestes últimos tempos se vén apoderando de min diante da actitude do goberno alemán, disposta a machacar a Grecia co aplauso servíl dos restantes países da Unión Europea, no que xa se pode considerar o inicio da Terceira Gran Guerra, unha guerra na cal en lugar de utilizar a maquinaria bélica se bota man da arma da economía capitalista, tanto ou máis letal á hora de orixinar miseria, desesperación e morte nos países agredidos. Para combater ese sentimento xermanófobo, digo, poreime a ler “Berlín Alexanderplatz”, de Alfred Döblin.


Rianxo: o chupitaso abre unha das mellores festas de Galicia, Festa a Festa en Faro de Vigo\nRianxo: o chupitaso abre unha das mellores festas de Galicia\nAta o próximo xoves terán lugar as festas da Guadalupe en Rianxo e, por se fose pouco, o venres Festa da Mocidade con DJs e dúas grandes orquestras\nO mes de setembro ten marcadas algunhas das mellores festas de Galicia: A Barca de Muxía, o Nazareno da Pobra, a Virxe da Saleta en Cea, e... como non, a Guadalupe de Rianxo, unha das principais celebracións galegas que este ano trae algunhas novidades.\nDesde hoxe venres e ata o vindeiro xoves celebraranse as festas máis importantes de Rianxo e posiblemente do Barbanza; ou polo menos as de máis tradición. Numerosos actos, concertos, verbenas, a feira mariñeira, os fogos de artificio, procesións e, o último día, a celebración das bengalas, un dos actos máis emotivos, que fan a Rianxo centro do universo festeiro por uns minutos.\nTrece orquestras para a Guadalupe e dúas para a Festa da Mocidade do próximo venres. Espectacular cartel verbeneiro en Rianxo\nAs orquestras comezarán a desfilar pola praza Castelao o sábado e ata o xoves. Todos os días dúas formacións musicais e tres o último día, como é tradición: OCÉANO e SALSA ROSA (sábado), MASTER e PANAMÁ (domingo), ABANICO e GRAN PARADA (luns), PALLADIUM e PHILADELPHIA (martes), CINEMA e ACHÉ (mércores) e para rematar o xoves ORQUESTRA DA TV NORDÉS, SOLARA e PANORAMA.\nA Comisión de Peñas Juadalupeñas organiza o chupitaso con música dunha discoteca móbil, o ROCK IN RIAN do sábado e a Festa da Mocidade do próximo venres\nE aquí está a principal novidade, o recorte de 1 día que fai que a última xornada se pase a celebrar o xoves e non o venres, como viña sendo habitual. De todos os xeitos non deixa de ser un simple cambio técnico, pois o venres volverá haber festa en Rianxo, esta vez non na praza Castelao senón abaixo nas inmediacións do Auditorio, en terreos portuarios. Dúas grandes orquestras e algúns DJs de renome darán vida á primeira Festa da Mocidade, organizada polas Peñas Juadalupeñas. De novo a orquestra PHILADELPHIA estará en Rianxo tres días despois da súa primeira cita en Rianxo, pero esta vez acompañada da PARÍS DE NOIA, polo que a festa estará garantida e volverá a rexistrar, ben seguro, cifras de asistencia similares á xornada anterior.\nO Feirón Mariñeiro de 1911 é outro dos actos principais e máis vistosos da Guadalupe\nA feira mariñeira de 1911 (mércores), circo na rúa, charangas, bandas de música, djs, a actuación da CÉ ORQUESTRA PANTASMA, hip hop, bailes de salón, etc... completan o cartel de Rianxo para esta Guadalupe 2011. Un cartel de grandísimo nivel en todos os aspectos e que, un ano máis eleva as festas de Rianxo ao máis alto e converte a vila mariñeira en punto de mira durante sete días.\nFesta a Festa intentará estar en varias xornadas festeiras da Guadalupe, e desde o Barbanza animamos a todos aqueles que aínda non coñezan estas celebracións, a visitar Rianxo calquera dos días de festa (especialmente o xoves), e aos nosos veciños rianxeiros desexarlles moi boa festa da Guadalupe!!!\nToda a información na páxina web das festas: guadaluperianxo.org


4 CLUBS OFERTAN 40 PRAZAS DE INCLUSIÓN SOCIAL ACOLLÉNDOSE ÁS AXUDAS PARA O FOMENTO DO DEPORTE BASE DO CONCELLO DE LALÍN | Lalín, quilómetro cero de Galicia\nLuns 14 de Novembro de 2016 - Son o Balonmán Lalín, o Rugby Lalín, a Escola de Fútbol e Basketdeza, que ofrecen 10 fichas gratuítas cada un. O concello de Lalín incluíu por vez primeira a reserva de prazas de inclusión social como plus para optar a unha maior axuda municipal.\nCatro conxuntos deportivos do municipio ofertarán 40 prazas de inclusión social para menores pertencentes a familias con escasos recursos. Isto débese, tal e como explicaron os concelleiros de Deporte, Nicolás González Casares, e Miguel Medela, a que por vez primeira, o Concello de Lalín incluíu nas bases das subvencións municipais ao deporte unha liña para entidades e clubs que fomenten o deporte de base. Dentro desta liña e, como unha das principais novidades, estableceuse que a reserva de prazas de inclusión social para menores por parte dos clubs sería un plus para obter unha maior axuda económica municipal.\nAsí, o Club Balonmán Lalín, a Escola de Fútbol de Lalín, o Club de Rugby Lalín e o Club Basketdeza, foron as 4 entidades deportivas que decidiron incorporar estas prazas, ofertando 10 cada unha e incrementando, deste xeito, ao mesmo tempo, a axuda recibida por parte do Concello. Estas licencias de base serán totalmente gratuítas, feito polo que González Casares e Medela puxeron de relevo a importancia desta iniciativa “xa que o deporte en ocasións non é totalmente de balde pero iso non debería ser un impedimento para que calquera menor puidera practicar o seu favorito”. Neste sentido sinalaron que dende o departamento de Servizos Sociais “se fai moito fincapé na necesidade do deporte como elemento de integración social, xa que é unha auténtica escola de vida e de cidadanía que debe ser de acceso universal para todos e todas”\nO Concello de Lalín vén levando a cabo importantes esforzos no mantemento das instalacións deportivas municipais, co obxectivo de mantelas nas mellores condicións posibles para o seu uso e desfrute por parte da cidadanía. Dentro destas actuacións, nos últimos días destacan os traballos realizados no pavillón municipal, onde se colocaron novos aros e taboleiros nas canastras, ademais de instalarse novas porterías debido ao desgaste das anteriores. Así mesmo, estanse a pintar as oficinas, os pasillos e o ximnasio. Por outra banda,continuan as actuacións no campo de rugby de Barcia, coa pasada dun pisón para eliminar as irregularidades do terreo, tal e como demandaban os clubs que empregan a instalación. En días anteriores xa se arranxaran as porterías e as deficiencias na iluminación e nos vestiarios. Así mesmo, nos próximos días está previsto que se instale unha nova caldeira, xa que a actual ten unha capacidade moi limitada para subministrar auga quente.


El toupo que fuza: 01/04/10 - 01/05/10\nLeo na prensa unha reportaxe sobre a censura durante o franquismo, con chamativos comentarios sobre algún escritor de sona.\nTeño diante de min un texto de Uxío Novoneira que alude ó mesmo tema, ó seu xeito. Trátase do “Requiem das tachaduras” e publicouse en Galicia, unha ollada no ano 72, un libro colectivo editado polos alumnos do instituto de Ribadeo en 1972 para recadar fondos para unha viaxe e de paso facer unha análise da Galicia do momento desde a perspectiva de varios galeguistas.\nParece que Novoneira celebraba ó seu xeito ó remate daqueles tempos de censura. Non sei, non sei...\nA Xunta de Galicia vai dedicar 800.000 € para realizar actividades que promovan o galego en 942 centros de esino.\nPor outra banda, seica van dedicar 1.000.000 de euros para publicitar o novo decreto do galego. Podemos sumar os 300.000 que se gastaron na realización das enquisas a finais do curso pasado. O malo é que aínda han dicir que este millón e pico de euros se investiu no fomento do galego.\nPrioridades no gasto.\nFOTO: Castro de Laro, a primeira imaxe que me entrou polos ollos cada mañá durante bastantes anos.\nHabía tempo que tiña gana de colgar este texto*. Porque si.\n─ ¿e a Quimera?\ntamén o leopardo de moitas azas\n─ ¿e cantabas?\ncantaba Delfina Eydé apañando corvo no centeo\n─ ¿e Elías?\n“eu estaba na casa de Laro, e vinos, aos atracadores\nsacáronlles a metralleta e\ne a Esfinxe recitaba enigmas e violaba aos mozos agonizantes,\ne esta Helena, a destructora de naos\ne a muller que dicía ser provedora de lunares azuis da raíña das illas de\ne estaba dentro dunha botella, e tiña un xardín, moi en desorde\ne nas árbores, pendurados de pinzas de roupa de plástico translúcidas, os oráculos\ne dicía que cada un collese o seu\ne ó seu carón medraba a mandrágora e o fiúncho\n─ ¿e había Circo?\npois todo é na Burata dos Infernos\n(Chus Pato: A ponte das poldras)\n*NOTA: Graciñas a Eva, que mo descubriu hai xa ben tempo.


Calleiro - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPara a sobremesa véxase: Calleiro (sobremesa).\nO calleiro ou abomaso é o verdadeiro estómago dos animais ruminantes. Chámase tamén estómago glandular porque nel ten lugar a secreción de zumes gástricos e, por conseguinte, comeza a dixestión bioquímica, a diferenza do que ocorre nos preestómagos (rume, retículo e libro), onde ten lugar unha dixestión mecánica e fenómenos de fermentación microbiana. A existencia destes tres órganos previos explica que por veces se describa o calleiro como o cuarto estómago.\nAs distintas partes do estómago dos ruminantes: en primeiro plano, o calleiro ou abomaso\nConsiste nun saco lonxitudinal de forma de longa pera, curvado ventralmente, acaroado pola súa cara esquerda ó rume, mentres que a cara dereita contacta co diafragma e a parede abdominal. O extremo inicial, o máis ancho, sitúase baixo o libro. Logo, a víscera vai estreitando e ascendendo ata rematar no píloro, co que comunica co intestino delgado, á altura do bordo ventral das costelas 9 a 11.\nA mucosa é lisa, branda e húmida, e forma pregos lonxitudinais de 13–14 cm de lonxitude por 5 cm de altura (na vaca), que nacen na zona onde comunica co libro e seguen unha disposición espiral segundo reducen a súa altura cara o píloro. Nestes pregos, a musculatura da parede da víscera está reforzada. A zona dos pregos, chamada corpo ou fondo do abomaso, mostra unha cor vermella, mentres que a zona máis próxima ó píloro é de cor amarelada e superficie arrugada.\nNo calleiro realízanse os fenómenos dixestivos propios dun estómago típico, característicos dun animal monogástrico. Continúase a trituración do alimento, grazas ós pregos da mucosa e á musculatura das paredes, e comeza a dixestión química mediante a secreción de ácidos gástricos e enzimas dixestivos.\nA situación e suxeición do calleiro, suspendido do bordo dorsal do rume e na parte dereita da cavidade abdominal, pode facilita-la aparición de accidentes por desprazamento á esquerda ou á dereita ou torsións sobre o seu eixo. Entre as causas destes problemas están as dietas ricas en concentrados e pobres en forraxes (que son as que achegan volume ó contido gastrointestinal) ou a diminución da motilidade do abomaso por hipocalcemia. Estes desprazamentos son máis frecuentes en vacas acabadas de parir polos cambios de situación que sufriron tódalas vísceras abdominais durante a xestación.\nA gravidade e prognóstico destes procesos dixestivos son variables, desde un cambio de dieta que permita a recolocación espontánea da víscera ata a intervención cirúrxica.\nO calleiro non é unha víscera comestible como o son os anteriores preestómagos, pero aprovéitase o contido ácido das glándulas das paredes para calla-lo leite e elabora-lo queixo. Por iso dá os nomes de callo, calleira e calleiro, ou ben presoiro, ás substancias utilizadas a tal fin, mesmo cando non teñan esta orixe, así como ó recipiente onde se calla o leite. Cando este callo se facía a partir do calleiro dos becerros, ou doutros animais lactantes, cortábase en anacos e deixábase macerar en auga, utilizando como substancia coagulante o líquido resultante.\nO calleiro utilizábase tradicionalmente como molde para facer unha sobremesa co mesmo nome, o calleiro, esta tradición do uso do calleiro foi desaparecendo a medida que se foron popularizando outro tipo de moldes de vidro, metal e outros materiais, pero esta sobremesa segue a realizarse en diferentes zonas de Galicia.\n↑ Tamén existen as variantes calleira, coallar, cuallar, cuelleiro e presoiro.\n↑ Sabes o que é o calleiro? Come a Comarca, TVG, 02/06/2020.\nFERRO RUIBAL, Xesús: O libro da vaca. Monografía etnolingüística do gando vacún. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, Santiago de Compostela 2010.\nGLOOBE, Hanan: Anatomía aplicada del bovino \nKOLB, Erich: Fisiología veterinaria. Acribia, Zaragoza 1976.\nSCHWARZE, E.: Compendio de anatomía veterinaria. II: Sistema visceral. Acribia, Zaragoza 1970.\nSistema dixestivo dos ruminantes (en castelán)\nAnatomía e fisioloxía do aparato dixestivo dos ruminantes (en castelán)\nO estómago do pequeno ruminante (en castelán)\nAnatomia do aparato dixestivo dos ruminantes (en castelán)\nCompactación do abomaso (en portugués)\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Calleiro&oldid=5743242»\nÚltima edición o 12 de abril de 2021 ás 18:27\nA última edición desta páxina foi o 12 de abril de 2021 ás 18:27.


UNHA BIBLIOTECA CHEA DE TESOUROS: 2014\n"Hora do conto" na Biblioteca Municipal de Ferrol\nEste venres, ás 18.00 horas na sala infantil e xuvenil, a Biblioteca Central del Ferrol acolle unha sesión de contacontos coa narradora Noelia Soriano.\nA lectura debería ocupar un lugar importante no noso tempo de lecer, polo tanto animámosvos para que aproveitedes esta oportunidade que ofrece a Biblioteca Municipal.\nA disfrutar coa lectura.\nPublicado por Anónimo en xoves, novembro 20, 2014 Ningún comentario:\nPublicado por Anónimo en luns, novembro 17, 2014 Ningún comentario:\nTen a Lúa unha cara oculta?\nPublicado por Anónimo en sábado, novembro 15, 2014 Ningún comentario:\nGalileo Galilei, o pai da Astronomía.\nA biografía de Galileo Galilei en tres capítulos.\nPublicado por Anónimo en venres, novembro 14, 2014 Ningún comentario:\nEsperando a visita de Leandro Lamas\nPronto teremos con nos a un dos nosos ilustradores preferidos, referímonos a Leandro Lamas. Pero se xa queredes gozar coas súas ilustracións, premede aquí.\nPublicado por Anónimo en sábado, outubro 18, 2014 Ningún comentario:\nTempo de refráns.\nComenzou o xogo dos refráns e das adiviñas, por iso vos deixamos este material onde poderedes atopar un montón delas. SORTE!\nCorrección de erros: na páxina 11 onde di " votar as patacas", debería dicir "botar as patacas"\nPublicado por Anónimo en xoves, outubro 02, 2014 Ningún comentario:\nPublicado por Anónimo en martes, maio 27, 2014 Ningún comentario:\nPublicado por Anónimo en domingo, maio 18, 2014 Ningún comentario:\nPublicado por Anónimo en xoves, maio 15, 2014 Ningún comentario:\nPublicado por Anónimo en sábado, maio 10, 2014 2 comentarios:\n"El caso Winslow". David Mamet\n"Ai daquel que apoia ao forte ignorando ao débil"\nDeíxovos o trailer dunha película basada na obra do gran dramaturgo inglés Terence Rattigan, basada nun feto real. Moi interesante para ver en familia. Neste enlace atoparedes a ficha da película.\nPublicado por Anónimo en domingo, abril 27, 2014 Ningún comentario:\nXan López Domínguez, un ilustrador con letras maiúsculas.\nXan López Domínguez, un dos grandes da ilustración actual, acaba de publicar en Edelvives o seu último libro titulado "Las aventuras de la bruja Fritanga".\nUnha entrevista na Fundación GSR.\nPublicado por Anónimo en luns, abril 21, 2014 Ningún comentario:\nWilliam Steig e o "Doutor de Soto".\nEste ano queremos homenaxear durante a "Semana do Libro" a aqueles ilustradores que andan polos andeis da nosa biblioteca e que empezaron a publicar a súa obra nos anos 80/90, moitos deles mestres e inspiradores das novas promesas. Por citar algúns deles: Xan López Domínguez, Jesús Gabán, Roser Capdevilla, etc. Case todos os libros que formarán parte da exposición pertencen aos fondos que había no colexio antes de crear a nova biblioteca, así que algúns están un pouco deteriorados polo paso do tempo, e xa se sabe que o alumnado destas idades amosa unha certa predilección polos libros "frescos, limpos e novos", por iso queremos colocalos nun lugar preferente para achegalos a eles e axudarlles a descubrilos e a valoralos . Tamén imos expoñer obra de autores máis novos que están adquirindo moito peso no mundo da ilustración actual.\nPara ir facendo boca, sen descubrir os eventos da semana, deixo este vídeo que hai moito tempo que andaba na súa procura e que hoxe, por causalidade, atopei…\nSeguro que todos coñecedes a SHREK, pois este é o seu creador, WILLIAM STEIG (1907-2003), debuxante, escultor e escritor americano de literatura infantil.\nPero do que xa non estoy tan segura é de si coñecedes esta preciosísima obra, que publicou no ano 1982, titulada "Doctor de Soto".\nA historia conta que o Dr. de Soto é un rato dentista, moi afamado e bo, que non atende na súa consulta a ningún animal que poida ser "perigoso para os ratos", mais un día un zorro chega cunha dor tremenda e pídelle que, por favor, lle quite aquela dor que o está matando. O doctor, que é unha boísima persoa e tamén moi intelixente, accede a atendelo, pero toma unha serie de inxeniosas precaucións…, porque un zorro sempre é un zorro.\nAsegúrovos que vos vai encantar, ademais os debuxos son unha verdadeira\nEsta é a versión de debuxos animados fixo Michael Sporn en 1984, que foi nominada pola Academia como o mellor corto de animación.\nPublicado por Anónimo en sábado, abril 12, 2014 Ningún comentario:\nPublicado por Anónimo en mércores, xaneiro 08, 2014 Ningún comentario:


Tecnoloxía 3D para coñecer o estado de saúde do Dolmen de Dombate - Historia de Galicia\npor Redacción · 11 Mar, 2018\nOs catedráticos en Prehistoria da Universidad de Álcala de Henares, Rodrigo de Balbín e Primitiva Bueno, xunto co profesor da Escola Superior de Conservación e Restauración de Galicia, Fernando Carrera, participaron hai uns días na supervisión dos traballos de escaneado que se están a realizar sobre os gravados inscritos nas lousas do Dolmen de Dombate.\nUn escaneado que serve para contribuir a ampliación do coñecemento sobre a xénese e a historia do dolmen. Os traballos de escaneado láser das lousas do monumento megalítico, coordinados polo enxeñeiro, Roberto Cabeceira, tamén permitirán valorar cal é o estado de conservación actual dos elementos que o integran.\nFernando Carrera con Rodrigo de Balbín e Primitiva Bueno no escaneado dixital do Dolmen de Dombate / QPC\nA actuación reconstruirá dixitalmente unhas litografías que até o de agora non foran sometidas a un exhaustivo estudo. Unhas indagacións que si se realizaron sobre as pinturas prehistóricas presentes no conxunto arquitectónico. Neste sentido, os achadegos que deriven das investigacións actuais, serán incorporadas ao estudo realizado polo CSIC sobre as manifestacións pictóricas de Dombate.\nOs traballos sobre o conxunto artístico fican escadrados dendro do proxecto de investigación “Rebuilding Megalithic memories”, unha iniciativa que está a ser financiada e coordinada pola Universidade de Álcala de Henares (UAH). Tirado do medio QPC.\nTemas: Costa da MorteCSICDolmen de DombateFernando CarreraPrimitivo BuenoRoberto CabeceiraRodrigo de Balbín\nSeguinte Monforte, a vila á que a Xunta non lle recoñece o seu excepcional pasado medieval\nAnterior Un millón de euros para xeolocalizar todo o patrimonio arqueolóxico galego


O Arenteiro regresa de Redondela con derrota e 3 lesionados | Copecarballiño.es\nO Arenteiro regresa de Redondela con derrota e 3 lesionados\n18, Marzo 2018 Cope Carballiño\nDe nada valeu o golazo de Iker Hurtado que empataba un partido que moi pronto, aos 6 minutos, se puxo favorable para os locais nunha tarde inspirada do futbolista local Ricar, que conseguíu un hat trick e fixo que o Arenteiro regresase de vacio da súa visita a Redondela ao caer derrotado por 3-1.\nO Arenteiro empataba o partido no minuto 13 tras unha gran acción persoal de Iker Hurtado, o 9 do Arenteiro sorprendía ao porteiro local Cortegoso cun gran tiro dende fora da área que se colou pola mesma escadra da portería do Choco.\nPero pouco lle durou a alegría aos numerosos seguidores do Arenteiro desplazados a Redondela, porque apenas dez minutos despois do gol do empate, un libre directo de Ricar sobre a portería de Pachi, cun tiro a media altura e parecía que fácil para o porteiro, foise directo ao fondo da portería. Na segunda parte, Ricar completou o seu triplete, no minuto 64, e partido finiquitado.\nE para colmo de males, no minuto 38 tiña que abandoar o terreo de xogo Rubén Arce, lesionado nun xeollo, o seu sustituto Martín González tivo que facélo despois de estar apenas media hora no campo de xogo, ao sufrir unha contractura. Tamén Carlos de Dios regresou aqueixado de molestias. Un parte de lesións moi preocupante, no que xa figuran Igor Sevivas, Dani Chimpin e Saúl.


De Vacas fronte a Páramo Pictures: cal dos Despacitos galegos gústache máis? (ollaos no post e vota) | AliciaG\n6 Setembro, 2017 Sen categorizar 0\nRemata o verán pero quedará unha canción, a que ano tras anos e dende non se sabe xa cantos, se converte irremediablemente na canción do verán. Poucas pasan a historia pola súa calidade, pero teñen o seu momento de gloria.\nEste ano, gustos á marxe, hai unha que se repite en case todas as listas publicadas ao longo dos últimos meses: Despacito. Cando menos, soou ata aburrir. O tema de Luís Fonsi atopou en Galicia, ademais, dúas das mellores versións que se levan feito e escoitado ata o momento. Diría incluso que as dúas, cada unha á súa maneira, melloran notablementea orixinal, pero iso tamén é cuestión de gustos e, sobre todo, de sentido do humor.\nEn todo caso, son dúas versións completamente distintas, pero igual de orixinais e divertidas. A primeira en ver a luz foi (como non!) a dos Páramo Pictures, que leva por título “Alcolito”. Daniel Moreiras e Iván Capón volveron sorprender, desta volta cunha versión enxebre, rural e, sobre de todo, ecolóxica do Despacito de Fonsi, na que defenden as árbores autóctonas fronte ao invasor eucalipto.\nA segunda versión galega non ten nada que ver nin no fondo nin no contido. Chámase “Amodiño” e está interpretada por De Vacas, tres mozas ás voces (Paula, Inés e Faia) e un curtido guitarrista (Guillerme Fernández, ex-Berrogüeto) que alumearon un pedazo de tema moito máis sensual, explícito e picante que o orixinal. E mellor tamén, que carafio!\nAs dúas son por méritos propios as cancións do verán en Galicia, aínda que non figuren en ningunha lista. Polo número de visualizacións dos seus vídeos en youtube, a vantaxe é clara para o “Alcolito” de Páramo Píctures, pero con cal quedas ti? Vota por unha delas e saiamos da dúbida.\nAlcolito, de Páramo Pictures:\nAmodiño, de De Vacas:


Peza clave da historia de Galiza Consello de Administración Equipo editorial Galaxia en cifras Historia da revista Grial\nsaído do prelo en 1963 A revista Grial tivo o seu antecedente na Colección Grial, que iniciou a súa andaina ao tempo que a Editorial Galaxia. En 1951 apareceu o primeiro caderno dos catro que se chegarían a publicar. Cando Juan Aparicio foi nomeado Director Xeral de Prensa (no diario Pueblo xa escribira un duro ataque contra os cadernos), unha das primeiras medidas que tomou foi prohibir a colección.\nA partir de 1963, coa promulgación da Lei de prensa e imprenta, e baixo a constante ameaza de expedientes administrativos e xudiciais, inicia os corenta anos ininterrompidos de contacto permanente con lectores e subscritores. Dirixida por Ramón Piñeiro e Francisco Fernández del Riego, tiña por obxectivos servir de canle á produción cultural galega e ser testemuña da súa existencia autónoma, tanto fóra como dentro de Galicia, erixíndose como un espazo de comunicación entre a cultura galega e as culturas do mundo. Ademais, pretendía servir de ponte entre as vellas xeracións do galeguismo e a mocidade que se incorporaba, coas dificultades propias da época, ao discurso cultural galeguista. Naqueles tempos formaban o seu consello de redacción: Ricardo Carballo Calero, Domingo García-Sabell, Celestino Fernández de la Vega, Xosé Manuel López Nogueira, Marino Dónega Rozas, Camilo González Suárez-Llanos, Basilio Losada Castro e Ricardo García Suárez.


Bilbo Bulseiro - Wikipedia, a enciclopedia libre\nO Outeiro de Hobbiton, onde está a casa de Bilbo\nBilbo Bulseiro é o protagonista d'O Hobbit, novela de J. R. R. Tolkien. Aparece tamén n' O Señor dos Aneis, famosa novela do mesmo autor. É o primeiro na historia da Terra Media en dar voluntariamente o Anel Único.\n1 Bilbo n'O hobbit\n2 Bilbo Bulseiro nos diferentes idiomas\n3 Xenealoxía de Bilbo (e relación con Frodo) por parte de nai\n4 Xenealoxía de Bilbo (e relación con Frodo) por parte de pai\nBilbo n'O hobbit[editar | editar a fonte]\nÉ fillo de Bungo Bulseiro e de Beladona Tuk.\nSe ben ó principio na Comarca tívoselle por un hobbit normal e con bo sentido común, a súa vida mudou por completo no ano 2941 da Terceira Idade tras recibir unha visita inesperada de Gandalf e dunha compañía de ananos. Sen previo aviso, foron chegando á súa casa a tomar té Dwalin, Balin, Kili e Fíli, Dori, Nori, Ori, Óin e Glóin, e por último, Gandalf (ó que si invitara), acompañado de Bifur, Bofur, Bombur e Thorin Escudo de Carballo.\nOs Ananos, liderados por Thorin, necesitaban un membro máis, un saqueador experto, para poder levar a cabo o seu plan: alcanzar a Montaña Solitaria, derrotar ó gran dragón Smaug e recuperar o Reino Baixo a Montaña.\nIan Holm, intérprete de Bilbo Bulseiro vello na triloxía cinematográfica d`O Señor dos Aneis e na triloxía d'O Hobbit.\nMartin Freeman interpreta a Bilbo Bulseiro(novo) na triloxía d'O Hobbit.\nGandalf recomendáralles para esta misión a Bilbo, e deste modo o Hobbit viuse envolto nunha aventura que xamais imaxinara. Polo camiño lograron a duras penas (e grazas á axuda de Gandalf) escapar dos Trolls, e foi na súa gorida onde atopou un coitelo dos Elfos de Gondolin (como máis tarde lles contaría Elrond), que se converteu na súa espada, á que chamou Aguillón.\nNo seu paso polas Montañas Bretemosas, Bilbo atopou un anel máxico, que ata ese momento estaba en poder dunha criatura misteriosa chamada Gollum. Bilbo ten que xogar a vida con Gollum nun torneo de adiviñas, do que sae vitorioso, pero non do modo máis "ortodoxo". Bilbo descobre casualmente que o Anel confire a invisibilidade e grazas a isto, logra escapar e reunirse cos seus compañeiros.\nPolo camiño, Bilbo e os seus compañeiros son perseguidos polos Orcos, rescatados polas grandes aguias, axexados e capturados polas Grandes Arañas e tras ser liberados grazas a Bilbo, os Ananos son pechados nos alxubes do Rei dos Elfos do Bosque (que non era outro que Thranduil, o pai de Legolas, como se saberá por O Señor dos Aneis). Grazas ó enxeño de Bilbo, logran fuxir e chegar finalmente á Cidade do Lago.\nDesde aí encamíñanse á Montaña Solitaria, onde Bilbo invisible grazas ó Anel, entra na sala onde Smaug durmía sobre un enorme tesouro. A través das conversas que mantivo co dragón, Bilbo comprobou que tiña un punto débil no peito e namentres llo contaba ós compañeiros ananos, isto escoitouno un vello zorzal, que llo comunicou a Bardo o arqueiro e o vello Smaug é finalmente abatido pola frecha negra.\nUnha vez derrotado o dragón, Thorin proclámase Rei Baixo a Montaña, pero os Homes e os Elfos queren obter parte do tesouro que gardaba Smaug, atopándose ca rotunda negativa de Thorin. Bilbo intenta mediar, e entrega a Pedra da Arca a Bardo. Porén, un grande exército de orcos atácaos, dando lugar á que foi coñecida como a Batalla dos Cinco Exércitos, na que tamén participou Beorn, que os axudara no camiño. Thorin morre despois da Batalla, e Dáin faise cargo do reino dos Ananos de Erebor.\nBilbo volve á Comarca rico, e pasa alí moitos anos felices. Adopta a Frodo, primo-sobriño afastado seu, como o seu herdeiro e mantén o Anel Único oculto.\nTras deixar Vila Bulsa, por consello e coa axuda de Gandalf, dirixiuse a Valfendido, onde permaneceu ata que embarcou con Gandalf, Elrond, Galadriel e Frodo nun barco de Elfos que os levou a Tol Eressëa, nas Terras Imperecedoiras.\nBilbo Bulseiro nos diferentes idiomas[editar | editar a fonte]\nNa versión orixinal inglesa, o apelido de Bilbo é Baggins, pero acostuma ser traducido ós distintos idiomas:\nNa tradución alemá chámase Bilbo Beutlin.\nNa tradución francesa, Bilbo (ou Bilbon) Sacquet.\nNa tradución catalá, Bilbo Saquet.\nNa tradución castelá Bilbo Bolsón.\nNa tradución norueguesa, Bilbo Lommelun.\nNa tradución finlandesa, Bilbo Reppuli.\nO Anel que encontrou Bilbo\nNa tradución neerlandesa, Bilbo Balings.\nNa tradución portuguesa do Brasil, Bilbo Bolseiro, se ben na primeira edición do Hobbit foi Bilbo Bolsin.\nNa tradución húngara, Zsákos Bilbó.\nNunha das tres traducións polacas d'O Señor dos Aneis chámase Bilbo Bagosz, pero nas outras dúas e no Hobbit mantén o seu nome orixinal en inglés.\nNa triloxía cinematográfica O Señor dos Aneis de Peter Jackson (2001, 2002, 2003), Bilbo está interpretado por Ian Holm. Na triloxía do mesmo director baseada na novela O Hobbit (2012, 2013, 2014), Bilbo vello é interpretado novamente por Iam Holm, e Bilbo novo por Martin Freeman.\nXenealoxía de Bilbo (e relación con Frodo) por parte de nai[editar | editar a fonte]\nBungo Bulseiro =Belladona Tuk      Mirabella Tuk= Gorbadoc Brandigamo\nBilbo Bulseiro                 Prímula Brandigamo = Drogo Bulseiro\nXenealoxía de Bilbo (e relación con Frodo) por parte de pai[editar | editar a fonte]\nBalbo Bulseiro = Berilia Boffin\nLaura Cavada =Mungo Bulseiro    Largo Bulseiro= Tanta Corneta\nBelladona Tuk =Bungo Bulseiro                 Fosco Bulseiro= Ruby Bolger\nBilbo Bulseiro                             Drogo Bulseiro = Prímula Brandigamo\n↑ TOLKIEN, J. R. R. (1955). O Señor dos Aneis. Edicións Xerais. 978-84-8302-683-0.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bilbo_Bulseiro&oldid=5872413»\nHobbits da Terra Media


En 1629, a Compañía Holandesa das Indias Occidentais decidiu acelerar o proceso de colonización dos Novos Países Baixos. Puxo en marcha un sistema de latifundios, mediante o ofrecemento de grandes extensións de terra aos membros da Compañía. Estes membros só continuarían sendo propietarios das súas terras se conseguían colonizar as súas parcelas cun certo número de colonos. A maioría fracasou en cumprir este obxectivo, pero un colono, Kiliaen van Rensselaer, alcanzou un grande éxito, colonizando as áreas onde actualmente se sitúan os condados de Albany, Columbia e Rensselaer. Grazas ao éxito de Rensselaer, este sistema, no que poucos latifundistas controlaban grandes leiras, e alugaban parcelas menores de terra aos granxeiros, que estaban obrigados a ceder unha porcentaxe dada das súas colleitas aos propietarios, persistiría ata a década de 1840, cando unha serie de revoltas puxeron fin a este sistema.\nDurante as décadas de 1640 e 1650, numerosos colonos ingleses da colonia inglesa de Connecticut establecéronse en Long Island, parte do actual Estado de Nova York. Ao principio, as relacións entre os colonos ingleses e neerlandeses eran amigables. Con todo, estas foron deteriorándose rapidamente a finais da década de 1650. O rei Carlos II de Inglaterra decidiu conquistar os Novos Países Baixos, enviando unha frota naval en 1664, que botou o áncora na capital da colonia neerlandesa, Nova Ámsterdan. O entón gobernador dos Novos Países Baixos, Peter Stuyvesant, decidiu renderse sen resistencia.\nOs Novos Países Baixos foron renomeados a Nova York polos ingleses, en homenaxe ao duque de York. O nome da vila de Nova Ámsterdan, pola súa banda, tamén sería cambiado a Nova York. Os franceses instalados en Nova Francia (que comprende actualmente o leste de Canadá) comezaron a interesarse polo norte da colonia inglesa de Nova York, ao redor de 1680. O explorador francés René Robert Cavelier de La Salle exploraría o norte de Nova York en 1669. En 1731, os franceses construíron un forte en Crown Point, no Lago Champlain, e reivindicaron o norte de Nova York. En 1689, desátase a guerra entre Inglaterra e Francia, e inmediatamente Nova York pasa a ser escenario de numerosas batallas entre os ingleses e os franceses. Estas batallas, que se coñecerían como como Guerra Franco-Indíxena, tiveron lugar entre 1689 e 1763. Os ingleses, cunha gran vantaxe numérica, e co apoio dos nativos algonquinos, derrotarían finalmente aos franceses, e capturarían Nova Francia, en 1763.\nOs habitantes do Estado tampouco se sentían conformes cos impostos que gravaban os produtos fabricados nas colonias, nin coa autoridade dos xuíces ingleses, e Nova York foi unha das Trece Colonias británicas que se rebelaron contra o Reino Unido na Guerra de Independencia dos Estados Unidos. Durante aquela guerra, preto de 30.000 persoas leais a Inglaterra abandonaron a colonia. Nova York foi palco de varias batallas importantes, como a Batalla de Saratoga, aínda que a cidade homónima foi capturada inmediatamente a comezos da guerra polos británicos, que abandonarían a cidade só despois do fin da mesma.\nO fin da Guerra da Independencia fixo posible desenvolver as terras que forman actualmente o oeste do Estado de Nova York, que ata entón non formaban parte de ningunha das antigas Trece Colonias. Nova York e Massachusetts reivindicaron a rexión. Polo Tratado de Hartford, de 1786, Nova York tería dereito á soberanía das terras, mentres que Massachusetts tería o dereito de adquirir as terras da rexión dos nativos americanos. Diversos grupos intentaron saltarse tratado, sen éxito. Un contrato de arrendamento de 999 anos asinado en 1787 foi rapidamente anulado polo Lexislativo de Nova York e de Massachusetts.\nO 1 de abril de 1788, a rexión foi vendida a Nathaniel Gorham e Oliver Phelps, de Massachusetts, por un millón de dólares, a ser pagados en tres partes anuais. Gorham e Phelps, con todo, só adquiriron os dereitos de propiedade logo de comprar estas terras dos nativos americanos que habitaban a rexión, e inmediatamente abriron negociacións cos nativos americanos da rexión, habendo adquirido así as terras ao leste do río Genessee dos nativos a través do Tratado de Buffalo Creek, o 8 de xullo daquel mesmo ano. Gorham e Phelps con todo, rapidamente entraron en dificultades económicas, e acordaron ceder as terras ao oeste do río Genessee a Massachusetts en 1790. O 12 de marzo de 1791, Massachusetts vendeu todas estas terras a Robert Morris, que, á súa vez, inmediatamente vendeunas á Holland Land Company. Polo Tratado de Big Tree, asinado en setembro de 1797, Morris compra as terras ao oeste do Genessee dos nativos americanos. En 1802, a Holland Land Company abriu unha oficina de vendas en Batavia, e iniciou a venda das terras da rexión a terceiros. A oficina aínda existe en tempos actuais, convertida en museo.\nMentres tanto, durante o proceso de planificación do sistema de goberno federal, Nova York opúxose á instalación dun goberno centralizado. Logo de intensas discusións entre Nova York e outros Estados (ou futuros Estados) americanos, sobre temas relacionados co goberno estadounidense, Nova York aceptou ratificar a Constitución dos Estados Unidos de América o 26 de xullo de 1788, pasando a ser o 11° Estado en formar parte da Unión. A Cidade de Nova York foi temporalmente a capital do país, de 1785 a 1790, que foi cando a capital nacional cambiouse permanentemente a Washington, DC. Na Cidade de Nova York, George Washington foi investido primeiro Presidente dos Estados Unidos.\nNova York creceu rapidamente logo da independencia dos Estados Unidos, e en 1810, xa era o estado máis poboado do país, cunha poboación de 959.000 habitantes. Con todo, a Guerra de 1812 interrompeu temporalmente esta época de crecemento. As tropas británicas invadiron Estados Unidos, partindo de Canadá, e tiveron lugar algunhas batallas de pouca importancia no Estado. Con todo, Nova York continuou prosperando economicamente logo da guerra. Moitas persoas viñan doutras rexións do país, así como inmigrantes de Canadá, e moitos deles instaláronse no interior do estado. Así, por ao redor de 1820, Nova York xa tiña 1 380 000 habitantes. Despois do final da guerra, moitas persoas doutras partes do Estado ou do país pasaron a instalarse nas rexións fronteirizas, aínda despoboadas, ou pouco habitadas. En 1820, dunha poboación de 1 380 000 habitantes, preto duns 500.000 vivían no extremo occidental de Nova York, rexión fronteiriza anteriormente despoboada.\nA construción do Canle de Erie fixo do estado de Nova York un gran centro de transportes, convertendo á Cidade de Nova York o maior centro portuario de América, excedendo a Boston e a Montreal. Non só a Canle fornecía acceso ao interior do estado, senón que tamén proporcionaba un atallo entre o Océano Atlántico e os Grandes Lagos, conectando o Lago Erie coa Baía de Nova York. Ao redor de 1850, Nova York xa era firmemente coñecido no país como o Empire State, e era o maior centro comercial, industrial e poboacional dos Estados Unidos.\nEn 1861, desátase a Guerra Civil Americana. A maioría da poboación do Estado estaba en contra da escravitude. Moitas persoas, con todo, estaban contra do alistamento militar forzoso, imposto polo goberno estadounidense en 1863. En xullo daquel mesmo ano, déronse motíns populares durante catro días na Cidade de Nova York (os coñecidos como Draft Riots), causando preto de 500 mortos e máis de 1,5 millóns de dólares en danos. O motín tivo fin coa chegada de tropas militares americanas, que impuxeron a orde na cidade.\nA rexión sur do Estado de Nova York (constituída pola cidade de Nova York e os seus suburbios incluíndo a Long Island e a parte sur do val do río Hudson) pódese considerar o núcleo central dunha megalópole, unha supercidade que se estende desde Boston ata Washington, DC, chamada a miúdo BosWash. O Estado de Nova York está moi asociado coa cidade do mesmo nome, aínda que esta non é o seu único aspecto. O resto do Estado de Nova York está dominado por granxas, bosques, ríos, montañas e lagos. Unha das atraccións turísticas máis coñecidas de Nova York (así como dos Estados Unidos) son as Cataratas do Niágara, localizadas no noroeste do Estado, xunto á fronteira canadense.\nO clima de Nova York é tépedo, aínda que os rigores do clima varían bastante, segundo a rexión. A temperatura media en inverno é de -10°C nos Montes Adirondack, e -1 °C na Cidade de Nova York. En verán, a temperatura media nos Montes Adirondack é de 19 °C, e de 23 °C na Cidade de Nova York.\nO Estado de Nova York alberga unha das poboacións máis heteroxéneas dos Estados Unidos -especialmente a Cidade de Nova York, posiblemente a cidade máis multicultural do mundo. En 2004, o 20,4% dos residentes en Nova York non naceran en Estados Unidos.\nNova York experimenta actualmente baixas taxas de crecemento natural. Isto débese principalmente á gran migración de habitantes do Estado en dirección ao sur e ao oeste dos Estados Unidos, á perda continua de postos de traballo, e ao alto custo de vida do Estado. As estimacións realizadas indican que Nova York perderá o posto de terceiro Estado máis poboado do país a favor de Florida, a finais da década de 2000.\nNova York alberga as maiores poboacións dominicanas (concentrada no Upper Manhattan) e portorriqueñas (concentrada no Bronx) do país. Brooklyn e o Bronx comprenden unha numerosa poboación de afroamericanos. Pola súa banda, Queens ten unha gran poboación de orixe latinoamericano, así como a maior poboación asiático-americana do estado.\nO Censo do 2000 proporciona datos como cales son as etnias con máis presenza nun determinado condado. Os italoamericanos son maioría en Long Island e en Staten Island, seguidos polos irlandeses. Estes últimos conforman o maior grupo étnico en Manhattan, seguidos polos italoamericanos. Ambos os grupos teñen unha gran presenza en Albany e o centro-sur de Nova York. En cambio, en Buffalo e no oeste de Nova York, o maior grupo son os xermano-americanos. Para rematar, na punta setentrional do estado predominan os francocanadenses.\nOutras afiliaciones protestantes 1,7% 1,6% -6%\nO Estado de Nova York está altamente urbanizado. Preto dun 84% da poboación do Estado vive en cidades, e aproximadamente un 92% da poboación do estado vive nunha das trece áreas metropolitanas de Nova York. Destas 13 áreas metropolitanas, tres delas teñen máis dun millón de habitantes: Nova York (que tamén é a cidade máis grande dos Estados Unidos, e comprende preto de dous quintos da poboación do estado), Buffalo e Rochester. Cinco cidades do Estado teñen máis de 100.000 habitantes: Nova York, Buffalo, Rochester, Yonkers e Syracuse.\nA Cidade de Nova York domina a economía do estado. É o principal centro bancario, financeiro e de telecomunicacións dos Estados Unidos, e tamén é a sede da New York Stock Exchange (NYSE) en Wall Street, Manhattan. A Oficina de Análise Económica (Bureau of Economic Analysis, BEA) do Goberno dos Estados Unidos estima o Produto Interior Bruto do estado en 2004 en 906.783 millóns de dólares. Isto colócao no terceiro posto de EE.UU., detrás de California e Texas. Se Nova York fose unha nación, figuraría como a 16ª maior economía do mundo, detrás de Corea do Sur. A economía de estado aumentou ese mesmo ano un 3,3%, un pouco máis lento que a taxa de crecemento de EE.UU (3,5%). En 2005, figuraba como o 25º estado de EE.UU. no que a rapidez do crecemento económico refírese. Tamén nese ano, o seu renda per cápita era de 40.507 dólares, o que supón un aumento do 5,9% en relación aos datos do ano pasado, o que o colocaba no 5º posto da nación (detrás de Maryland), e 8º no mundo (detrás de Irlanda). Os principais produtos de Nova York son o leite e os seus derivados, o gando (especialmente vacún), as verduras, os produtos de viveiros e as mazás. Por outra banda, entre as principais actividades e produtos industriais atópanse a prensa, os instrumentos científicos, os equipamentos eléctricos, a maquinaria e os produtos químicos.\nExiste unha certa actividade pesqueira comercial, non demasiado grande, que se localiza ao longo do litoral atlántico de Long Island. As principais capturas por valor son as ameixas, as lagostas, as luras e as sollas. Tamén se adoitaban pescar ostras nas augas de Nova York, aínda que na actualidade, estas só comprenden unha pequena parte do valor total de todo o marisco capturado. Quizais o aspecto máis coñecido do sector pesqueiro é o famoso Fulton Fish Market da cidade de Nova York, que distribúe non soamente a pesca de Nova York, senón toda clase de mariscos importados de todas partes do mundo.\nO sector da minería de Nova York concéntrase en tres áreas. A primeira sitúase preto de Cidade de Nova York, e especialízase nos materiales de construción para as obras da cidade, aínda que tamén comprende as minas de esmeril do Condado de Westchester, un de dous lugares de EE.UU. onde se extrae este mineral. A segunda área sitúase nos Montes Adirondack, e especialízase no talco, os granates industriais e o cinc. Cabe destacar que estes montes non forman parte do sistema dos Apalaches a pesar da súa posición, senón que pertencen estruturalmente ao Escudo Canadense, abundante en minerais. Na parte interior suroeste estado, na Allegheny Pleateau, atópase unha rexión de pozos. O principal e, case único, líquido que se extrae é a sal en forma de salmoira, aínda que tamén existen pequenas reservas de petróleo.\nO Estado de Nova York é un líder agrícola, e figura entre os cinco primeiros estados de EE.UU. no que a produción de produtos agrícolas refírese. Entre estes destacan o leite, as mazás, as cereixas, as verzas (o estado é o maior produtor de verzas de EE.UU.), as patacas, as cebolas, o xarope de arce e moitos outros. Aproximadamente unha cuarta parte do estado está cuberta por granxas, e produciu 3.400 millóns de dólares en produtos agrícolas en 2001. A beira meridional do Lago Ontario proporciona a mestura correcta de chans e un microclima especial a moitos cultivos de mazás, cereixas, ameixeiras, peras e pexegos. No val do Hudson e cerca do Lago Champlain tamén se cultivan mazás. A beira meridional do Lago Erie e as ladeiras sur dos Finger Lakes contan con numerosos viñedos. Nova York é o terceiro produtor uva da nación, detrás de California, e o segundo maior produtor de viño por volume. En 2004, a industria vitivinícola de Nova York achegou 6.000 millóns de dólares á economía estatal. O estado conta con 120 km² de viñedos e 212 lagares, e produciu 200 millóns de botellas de viño en 2004.\nNova York sufriu fortemente os efectos das glaciacións ocorridas durante a Idade do Xeo, dando como resultado un chan profundo, fértil e tamén algo rochoso. As principais colleitas en fila que se cultivan son o feo, o millo, o trigo, a avea, a cebada, e a soia. Especialmente na parte occidental do estado, cultívase millo doce, chícharos, cenorias, cabaciñas, cogombros e outras verduras. Os vales do Hudson e do Mohawk son coñecidos polas seus cabazas e arandos. Os glaciares tamén deixaron numerosas áreas pantanosas, que drenáronse para obter terras ricas en humus que se utilizan para cultivar cebolas, patacas, apio e outras verduras. As granxas leiteiras son omnipresentes en gran parte do estado. O queixo é un produto moi importante, que adoitan producir as queixerías dos amish ou os menonitas. En Nova York cultívase unha gran variedade plantas con néctar, e é un importante estado produtor de mel. As abellas melíferas, aparte de producir mel, utilízanse tamén para a polinización de froitas e verduras. A maior parte dos apicultores comerciais son transhumantes, pois levan as súas colmeas aos estados do sur durante o inverno. A maioría das cidades contan con mercados de granxeiros que están abastecidos polos propios granxeiros locais.\nO Poder lexislativo do estado está constituído polo Senado e pola Asemblea. O Senado posúe un total de 61 membros, e a Asemblea, 150. Nova York está dividido en 61 distritos senatoriais e 150 distritos de Asemblea. Os electores de cada distrito elixen a un senador e a un membro da Asemblea, que representarán a devandito distrito no Senado e na Asemblea, respectivamente. O mandato dos senadores é de catro anos, e o dos membros da Asemblea, de dúas.\nPreto dun 60% dos orzamentos do goberno de Nova York xéranos impostos provinciais, mentres que o restante provén de orzamentos fornecidos polo goberno federal e de préstamos. En 2002, o goberno do Estado gastou 119.199 millóns de dólares, habendo xerado outros 104.534 millóns. A Débeda Pública do estado é de 89.856 millóns de dólares, a maior do país. A débeda per cápita é de 4.696 dólares, o valor dos impostos provinciais per cápita é de 2.261 dólares, e o valor dos gastos gobernamentais per cápita, de 6.230 dólares.\nAo contrario que a maioría de Estados americanos, unha town en Nova York non é unha cidade secundaria, senón unha municipalidade, que está á súa vez subdividida en cidades (cities), ou máis comunmente, en vilas, e rexións non incorporadas, estas últimas administradas directamente pola municipalidade. A maioría das cidades de Nova York adminístranas un alcalde e un Consello municipal, aínda que algunhas empregan só a un administrador, en lugar dun alcalde. Todas as vilas adminístranas un alcalde e un consello de administradores (trustees). Doutra banda, todas as municipalidades son administradas por un supervisor e por un Consello de municipalidade. O goberno da Cidade de Nova York ten maiores poderes, debido á gran poboación da cidade.\nTodas as institucións educativas do Estado de Nova York deben seguir as regras e patróns impostos por dúas institucións: o Departamento de Educación de Nova York e a Universidade Estatal de Nova York, esta última creada polo Lexislativo do Estado en 1784. A pesar do seu nome, a Universidade Estatal de Nova York non é unha institución de ensino superior, senón un Consello composto por 16 rexentes, profesionais escollidos polo Lexislativo de Nova York para un mandato de ata 5 anos de duración, sen recibir ningún tipo de salario nin beneficios económicos por ser elixidos. Este Consello exerce un gran poder sobre calquera institución educativa do estado, así como a responsabilidade de distribuír os orzamentos para os diferentes establecementos educativos e administrar de forma descentralizada diversas facultades e universidades. Pola súa banda, os poderes e as responsabilidades deste Consello son reguladas polo Departamento de Educación de Nova York.\nEn Nova York, cada cidade principal (city) e cada condado, consta polo menos dun distrito escolar. Nas cidades, a responsabilidade de administrar as escolas é do distrito escolar municipal, mentres que nas rexións menos densamente poboadas, esta responsabilidade corre a cargo dos distritos escolares que operen no condado. Nova York permite a existencia de "escolas charter" -escolas públicas independentes, non administradas por distritos escolares pero que dependen de orzamentos públicos para se soster. A escolarización é obrigatoria para todos os nenos e adolescentes de máis de seis anos de idade, ata a conclusión da educación secundaria ou ata os quince anos de idade.\nNova York está comunicado con Canadá mediante pontes localizadas sobre o río San Lourenzo e o Niágara, así como mediante liñas de ferrys entre Rochester e Toronto.\nÁrbore: Arce azucreiro (Acer saccharum)\nMúsica: I Love New York (Amo Nueva York)\n↑ 1,01,1 U.S Geological Survey, ed. (29 de abril de 2005). "Elevations and Distances in the United States". Consultado o 6 de novembro de 2006.\n↑ 3,03,1 New York Extreme Temperature list - National Climatic Data Center\n↑ 4,04,14,2 "New York QuickFacts from the US Census Bureau". Arquivado dende o orixinal o 16 de maio de 2015. Consultado o 04 de setembro de 2007.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Estado_de_Nova_York&oldid=5181639"\nA última edición desta páxina foi o 25 de xuño de 2019 ás 14:24.


Reflexións sobre política cultural, co investigador Santiago Eraso no CEU en Xestión Cultural - BenCuriosa\nEsta semana o Curso de Expert* Universitari* en Xestión Cultural da USC recibiu a unha referencia da investigación e a xestión cultural como é Santiago Eraso. Nunha sesión que tivo un formato próximo á entrevista, Eraso foi reflexionando e compartindo co alumnado as diferentes vivencias que tivo ao longo da súa dilatada traxectoria profesional no eido da xestión cultural, en paralelo aos diferentes enfoques políticos no eido da Cultura cos que tivo que convivir.\nO noso compañeiro Sergio Lago, coordinador e titor do Curso xunto a Marcos Lorenzo, foi guiando ese percorrido profesional e vital que serviu tamén para reflexionar sobre conceptos como ecoloxismo cultural ou a importancia do binomio Educación-Cultura ou dos coidados e a vida, tamén nesta perspectiva cultural. Houbo tempo para o diálogo e mesmo para o debate, en torno ao controvertido tema da gratuidade da oferta cultural.\nMoitas das cousas que se falaron nesta sesión (e que podedes ler, coma todas, no Blog do Curso, ao que podedes acceder desde aquí) desenvólveas Santiago Eraso de maneira habitual no seu blog, que non queremos deixar de recomendarvos: santieraso.wordpress.com\nSantiago Eraso, que aproveitou a súa estancia en Compostela e no CEU en Xestión Cultural para coñecer a algúns profesionais e entidades do tecido cultural local, tamén foi entrevistado no xornal dixital Praza Pública: unha lectura que tamén vos recomendamos.\nReflexións sobre política cultural, co investigador Santiago Eraso no CEU en Xestión Cultural was last modified: Xaneiro 27th, 2019 by BenCuriosa


O Partido Popular crea ALERTA entre as xentes do Mar ante a posíbel rectificación no recorte ás xubilacións - Diario Marítimo noticias marítimas y pesqueras\nA CIG-Mar, como parte da comisión de afectados/as pola modificación dos coeficientes redutores para a idade de xubilación a mariñeiros, vén de reunirse esta mañá en Madrid con representantes do Instituto Social da Mariña, Dirección Xeral da Mariña Mercante e Secretaría Xeral de Pesca. Na xuntanza o instituto afirmou que corrixirá o que calificou de “erro interno”, sen aportar de momento a lista definitiva de barcos afectados.\nDespois de varias semanas dunha intensa mobilización por parte da comisión de afectados, a modificación que Xabier Aboi calificou do “maior recorte social na historia da pesca galega”, podería contar cunha rectificación, cando menos parcial.\nAsí se conclúe trala xuntanza mantida esta mañá en Madrid entre representantes gobernamentais e representantes do sector do mar, na cal o Instituto Social da Mariña recoñece un “erro interno” no cruzamento de dados “que corrixirá”, voltando á situación previa á modificación dos coeficientes redutores da idade de xubilación para a tripulación “de máis de 50 barcos”.\nNo entanto, a CIG-Mar fica á espera de recibir a listaxe definitiva dos barcos atinxidos, a maioría galegos, para valorar en que medida se subsana ou non o conflito. Existen importantes dúbidas, aínda así, sobre a exclusión dun amplo grupo de palangreiros.\nAlén diso, a valoración que se realiza desde a central é “positiva”, ao ser a primeira ocasión na que os organismos públicos competentes se reúnen con afectados para tratar a modificacións dos coeficientes. Unha opinión que muda radicalmente no tocante ao recente posicionamento público da Xunta, que para a CIG-Mar “contén profundas inexactitudes”, co agravante da falta de interlocución por parte dun goberno autonómico que “aínda non se puxo en contacto cos afectados”.\nMañá, venres 21, terán lugar xuntanzas informativas para mariñeiros afectados en Marín, ás 11 da mañá na biblioteca, e na Guarda, ás 19h no salón de actos do centro cultural.


Una enquisa feita por estudantes anticipou o resultado do PSOE\nLemos: Una enquisa feita por estudantes anticipou o resultado do PSOE\nOs alumnos do Torre de Lemos cravaran hai catro años o reparto de concellerías\nTodos os estudantes do colexio Torre de Lemos que participaron na elaboración da enquisa de intención de voto nestas eleccións municipais, reunidos onte no salón de actos do centro. roi fernández< span>\nmonforte / la voz 27/05/2015 13:39 h\nHai catro anos cravaron o resultado. Esta vez non atinaron exactamente, pero tampouco quedaron moi lonxe. As enquisas sobre intención de voto elaboradas polos estudantes do colexio Torre de Lemos van camiño de converterse nun clásico das campañas das eleccións municipais en Monforte.\nNa realización desta última enquisa participaron activamente ao redor de vinte escolares. A maioría deles son de cuarto da ESO, pero tiveron axuda dun grupo de compañeiros de segundo. «Nós -explica Luis Conde, o profesor que coordinou o traballo- marcámoslles o obxectivo de que conseguisen catrocentas respostas e eles organizáronse en grupos para buscalas».\nNa preparación previa, os profesores tiveron que decidir primeiro a cantas persoas tiñan que tratar de entrevistar os rapaces. Xa hai catro anos, estableceran tamén un mínimo de catrocentas, unha cantidade suficiente como para sacar conclusións estatisticamente fiables dun censo electoral do tamaño de Monforte, formado por unhas 15.000 persoas.\nPero a preparación non acabou aí. Para ser fiables, as enquisas deben ter en conta que o comportamento electoral non é idéntico en todas as franxas de idade. Así que consultaron a información dispoñible na páxina web do Instituto Galego de Estatística para descubrir o peso de cada segmento de poboación no conxunto do censo electoral monfortino. Con ese dato souberon cantos enquisados precisaban de cada grupo de idade.\nEntrevistas na rúa\nCon esta base feita, só faltaba o traballo de campo, a busca das catrocentas respostas en entrevistas persoais a persoas elixidas na rúa de forma aleatoria. E conseguilas non foi nada fácil. Igual que lle pasou aos estudantes que fixeron a enquisa do 2011, os rapaces encontráronse con que a maioría das persoas ás que se preguntaban non lles querían contestar.\n«Moitos contestaban que non eran de Monforte, aínda que fose xente que ves por aí todos os días», apunta Gabriela Salvador Vassalo, unha das alumnas de segundo que colaboraron cos de cuarto na elaboración da enquisa. A Jesús González, tamén de segundo, tocoulle o grupo que tiña que buscar votantes maiores de 75 anos. «Por cada un que aceptaba contestarnos, había cinco que non querían», asegura.\nPero dificultades tiveron todos, non só os que buscaban os votantes de máis idade. Andrea Anache e Lara Cortiñas tiñan que entrevistar aos de entre 18 e 35 anos e tamén lles tocou oír unhas cantas negativas: «Moitos dicían que non nos contestaban porque o voto é secreto».\nUnha semana de traballo\nConseguir as catrocentas respostas levoulles unha semana. Facían as entrevistas en horario de tarde, e dedicábanlle a ese traballo entre dúas e tres horas diarias. Houbo quen ideou trucos para axilizar o traballo. O grupo de Johan David Leguizamón decidiu presentarse en fin de semana nos campos de fútbol Luis Bodegas e A Pinguela e aproveitar a aglomeración de público que acudía ver os partidos.\nCoas catrocentas respostas conseguidas, os profesores encargáronse de facer as sumas e de calcular como quedaría a corporación local con eses resultados de acordo á norma D?Hont e a lexislación electoral española, que impide o acceso ao reparto de concellerías ás candidaturas que non alcancen o 5% do voto.\nA súa enquisa non anticipou exactamente o resultado, como si fixo a do 2011. Pero si anticipou os seis concelleiros do PSOE, o dato fundamental e máis sorprendente destas eleccións municipais en Monforte. E tamén a entrada de Esperta Monforte con un representante na nova corporación.\neleccións locais anécdotas de campaña\nEnquisa do colexio\nPSOE 6 BNG 4\nPSOE 6 BNG 5


Temos prezo e dispoñibilidade do Xiaomi Mi A2 – Mallando no Android\nTemos prezo e dispoñibilidade do Xiaomi Mi A2\nAutor Álvaro M. Souto O día 26 Xuño, 2018 2 Comentarios\nGrazas ao erro (ou non) dunha tenda online de Suíz sabemos que o Xiaomi Mi A2 sairá á venda no mercado europeo o póximo 8 de agosto, confirmándose tamén o seu nome comercial e prezo: 289 francos suízos (uns 250 euros) na versión de 32 GB e 329 (284 euros) na de 64 GB.\nAdemais, grazas a esta tenda sabemos que, a diferenza do Mi A1, ou seu sucesor, o novo Mi A2, contará con tres versións atendendo á configuracións de memorias: 32 , 64 ou 128 GB de memoria interna con 4 ou 6 GB de memoria RAM, así como varias opcións de cor.\nEn canto ás características que coñecemos do novo modelo de Xiaomi, máis aló das súas memorias, temos unha pantalla de 5,99 polgadas con resolución 2160 x 1080 píxeles, así como un procesador Qualcomm Snapdragon. No apartado fotográfico temos unha cámara principal formada por dous sensores, un de 12 e outro de 20 megapíxeles, e na frontal unha cámara de 20 megapíxeles, algo que agradecerán as persoas amantes das selfies.\nAparecen 2 novos terminais de HTC en Taiwán: Desire P e Desire Q. Tamén para Europa?\nO fabricante HTC vén de presentar dous novos smartphones no …\nGalaxy Xcover, o Samsung para a xente máis activa\nSamsung quere ter tamén a súa parte do pastel nos …\nRubenix 30 Xuño, 2018 Responder\nPolo prezo xa non é tan atractivo coma antes.\nPrefiro o bq xpro 2.\nIago Varela Martínez 3 Xullo, 2018 Responder\nSi, a verdade é que o X2 Pro ten moitísima mellor pinta


PressReader - La Voz de Galicia (Pontevedra): 2017-08-13 - Anxo\n«Entón foi cando se ergueu e vin un anxo por primeira vez; non un deses que pintan na igrexa, senón un dos de verdade, dos que camiñan entre nós e len os pregues da nosa carne, as liñas claras e escuras do noso corazón; dos que se poñen tristes cando ven as almas feridas e nos aplican curas imperceptibles. Si, foi entón cando o fillo mediano da muller, a dos ollos sen fondo, o que abordara con dificultade arrastrado con forza pola súa irmá, con tanta forza que choraban co dano; foi entón cando se ergueu e comezou a correr, a correr en liña recta, en dirección á meniña asfixiada, á meniña sen alento da súa mesma idade. E correu pola cuberta esvaradía, mollada de auga negra, de auga que parecía sangue, e esvarou. E esvarou pola cuberta cara a meniña afogada, e golpeouna cos pés, con toda a planta dos pés, con todo o peso do seu corpo mal nutrido a esvarar por unha cuberta, cuberta de auga que parecía sangue. E con todo o sangue, e con todo o aire, e cos pés dun neno de auga no peito respirou, a meniña respirou, o nariz de falcón inhalou sustancia, e o lazo azul do seu cabelo comezou a moverse, e ela incorporouse, incorporouse para quedar sentada, sentada mirando ao mundo, ao mundo a través da luz, a través dunha raiola de luz que se adiviñaba tras os montes, tras os montes que miran ao mar, que dende sempre miran ao mar. E o meniño anxo, o que lle trouxera alento, o que lle dera aire nunha onda, o meniño anxo ergueuse. Ergueuse, mirouna e deu a volta, a volta para sentar coa súa nai, cos seu irmáns, coa súa nai para agochar a cabeza no seu colo, de novo no seu colo para intentar durmir, para intentar durmir neste mundo calado, nun universo sen palabras, para durmir coma se non pasase nada, coma se esa traxedia ignorada, rodeada de noite pechada, de néboa negra, coma se esta traxedia non fose a ser recordada nunca por ninguén en ningún lugar».\nPensei tamén en todas esas mulleres do mundo que se arriscan a subir cos seus nenos nun barco de caucho. Matinei no amor infinito dunha nai, e pregunteime que pode haber tan inhumano que prefiran comprometer as vidas dos seus meniños. Que monstro terrible as obriga a fuxir das súas casas e aventurarse a morrer sobre unha senda de sal?


O Pleno aproba reducir a velocidade na N-640 ao seu paso pola Pontenova - AMARIÑAXA\nPor galiciaxa24 Abril, 2022Sin comentarios\nA proposta do BNG de reducir a velocidade no casco urbano da Pontenova foi aprobada por unanimidade polo pleno do Concello da Pontenova. A resolución aprobada contempla distintas medidas : substitución de sinais, pasos elevados ou colocación de semáforos ámbar redutores de velocidade.\nO portavoz do BNG, Xosé Luís Gutierrez na súa intervención no pleno manifestou “hai consenso entre os expertos que reducir a velocidade a 30 km/h nas zonas urbanas diminúe tanto o risco de sufrir un accidente, como a gravidade do mesmo de producirse. Na estrada N-640 ao seu paso polo casco urbano hai vehículos que circulan a unha velocidade excesiva e temos a responsabilidade de reverter esta situación”. O nacionalista agarda agora que o Ministerio de Transporte, Mobilidade e Axenda Urbana -propietario de estrada- e o Concello da Pontenova executen o acordo nun breve período de tempo.\nDEMANDA DA VECIÑANZA, EMPRESARIOS E COMERCIANTES\nEsta é unha demanda da veciñanza, de empresarios e comerciantes que ven necesaria a reducción de velocidade nesta estrada, a N-640, que tén unha intensidade media diaria de 2.000 vehículos polo centro da vila, que comunica a vila coa capital da provincia e según datos da DGT é unha das mais perigosas de Galicia.


CANS PROMOVE A DIFUSIÓN DAS CURTAS PREMIADAS: DAS SALAS E O AUTOCINE Á PROXECCIÓN EN INTERNET - Festival de Cans\nAs proxeccións en autocine chegan ao Porriño este sábado, 12 de setembro, ás 21 horas no autocine da explanada do Velódromo Municipal.\nDende o xoves 17 de setembro, as películas da sección oficial do Festival poderán verse na web do certame baixo demanda e pago por visión.\nCans. O Porriño. 10 de setembro de 2020. O Festival de Cans, que esta semana desenvolve o seu formato expandido coa proxeción en salas, aumentará aínda máis as súas proxecións coa exhibición este sábado 12 de setembro das curtas gañadoras nun autocine. Este sistema permite que os espectadores poidan ver as súas películas desde os seus propios vehículos e poidan manter en todo momento a distancia de seguridade e as medidas de hixiene. Será en O Porriño, na explanada do Velódromo Municipal, o sábado ás 21 horas. A Concellaría de Cultura do Concello de O Porriño organiza esta actividade.\nO visionado dos filmes en autocine forma parte do proxecto Cans Expandido, deseñado polo Festival para promover o traballo das realizadoras e realizadores cuxas obras formaron parte da competición oficial do Festival. O propio certame tivo que reducir o seu aforo polas medidas de control da Covid19. Cans Expandido, que inclúe a exhibición das cintas a concurso en 9 salas de toda Galicia ademais da sesión de autocine, abordará a súa última fase do 17 ao 20 de setembro, cando os filmes a concurso poderán verse a través da páxina web do Festival, agrupadas en bloques e baixo demanda.\nNa proxección en autocine na viña porriñesa, o público poderá acceder cos seus coches de balde, pero a actual normativa obriga a que haxa un control de rexistro. As persoas que desexen asistir poden inscribirse enviando un correo electrónico ó enderezo: cultura@oporrino.org.\nA sesión de autocine do Velódromo porriñés comezará coa proxección dun documental que se presentou na última edición de Cans fóra de concurso: Cans16, un traballo no que Isaura Docampo nos traslada á edición de 2019 do Festival de Cans.\nDespois chegarán os pases de Onde durmen as gaivotas, a curta coa que Dani Cornes obtivo o Premio Deleite do xurado á mellor curtametraxe da sección “Novas Camadas”; Todo el mundo se parece de lejos, de Rafa de los Arcos, que lle valeu á actriz Bruna Cusí o premio a Mellor Interpretación Feminina; e a cinta El Gran Corelli, de Abel Carbajal, que se fixo co galardón de Mellor Curtametraxe de Animación na competición oficial de Cans 2020.\nPecharán a sesión os dous filmes máis premiados este ano no Festival: por unha parte, 16 de decembro, de Álvaro Gago, que obtivo o Premio do Xurado CREA á Mellor Dirección e que lle valeu o Premio RC Service á Mellor Dirección de Fotografía a Lucía C. Pan.\nA última película en proxectarse será a gran trunfadora da competición oficial deste ano: Xoves de comadres, da realizadora viguesa Noemí Chantada. Fíxose cos premios á Mellor Curtametraxe do Xurado, do Público, e do Xurado dos Veciños e Veciñas, e co Premio Agag do Xurado ao Mellor Guión.\nDespois desta proxeción, o xoves 17 comezará a distribución en liña: as curtas poderán verse, previo pago, na web do festival de Cans – www.festivaldecans.gal– baixo soporte técnico de Vimeo. As películas estarán dispoñibles para o visionado na internet ata o 20 de setembro nunha iniciativa, o proxecto Cans Expandido, que resulta pioneira entre os festivais de cinema.\nPublicado o 10 de Setembro de 2020 17 de Setembro de 2020 Autor festivaldecansCategorias novas festival de cans


Máis da metade dos concellos de Galicia teñen, cando menos, unha praia sen fume - Vigo al minuto\nMáis da metade dos concellos de Galicia teñen, cando menos, unha praia sen fume\nSegundo datos do Goberno de Galicia, a ‘Rede Galega de Praias Sen Fume’ conta actualmente cun total de 141 areais pertencentes a 64 concellos. Isto significa que case o 30% das praias de Galicia xa son sen fume e o 56% dos concellos teñen polo menos unha praia sen fume.\nA ‘Rede Galega de Praias Sen Fume’ naceu cun fin educativo e de sensibilización social, recalcando a importancia da conduta dos adultos ante os máis pequenos.\nNas praias sen fume “non se pode fumar na zona do areal, quedando excluídas as zonas ao aire libre dos locais de hostalería situados nelas”. Non existe vixilancia, nin sanción para o incumprimento, é unha elección voluntaria e persoal seleccionar unha praia sen fume como lugar de lecer, e polo tanto o seu cumprimento é unha responsabilidade persoal.\nComo novidade o ano pasado incorporouse a posibilidade de incluír praias fluviais, isto amplía a todas as provincias galegas a posibilidade de formar parte da rede. Esta medida fixo posible que obtiveran esta distinción un total de 15 areais fluviais.\nArede estendeuse a outros ámbitos, nacendo a ‘Rede Galega de Portos Sen Fume’. Actualmente hai catro portos deportivos adheridos a rede: Portosin, Portoson, Ribadeo e Baiona. Esta iniciativa naceu no ano 2012 no concello de Baiona, e no ano 2016 a Consellería de Sanidade puxo en marcha de forma piloto esta rede.\nGalicia é pioneira na creación da primeira rede de praias sen fume, sendo o referente do Estado na ampliación de espazos ao aire libre non regulados pola normativa vixente.\nA iniciativa acolleuse fora de Galicia, sendo Murcia a primeira en continuar o noso exemplo e despois Canarias. Para facilitar a implantación da súa rede, se lles proporcionou toda a información e os materiais. Cataluña e Baleares están iniciando iniciativas similares, e outras comunidades como Asturias, Andalucía ou Valencia tamén amosaron o seu interese.\nCondenan al Concello a pagar 26.000€ a una persona que se cayó en el paseo de madera de As Avenidas