Expourense celebrará a decimosegunda edición de Previsel – Galicia 24 Horas\nExpourense celebrará a decimosegunda edición de Previsel\nBy Redacción on 8 mayo, 2017 Comentarios desactivados en Expourense celebrará a decimosegunda edición de Previsel\nConseguir a integración definitiva da prevención no sistema de xestión das empresas galegas para crear espazos de traballo saudables. Este será un dos obxectivos da 12ª edición de Previsel, Salón da Prevención e Seguridade Laboral, que terá lugar en Expourense entre os días 10 e 11 de maio. Ademais de fomentar a cultura preventiva entre empresarios e traballadores, esta edición integra ademais actividades de interese para toda a sociedade. Preséntase un completo programa con máis de 30 actividades nas que tamén se inclúen conferencias e obradoiros especializados dirixidos a determinados sectores como a edificación, a agricultura, a docencia ou o forestal. Esta cita consolídase así como o marco elixido por distintas entidades para impartir formación neste eido.\nEsta cita foi presentada esta mañá nun acto no que participaron a delegada territorial da Xunta de Galicia, Marisol Díaz; a vicepresidenta da CEO, Marisol Novoa; o director do centro ISSGA de Ourense. Ángel López; e a directora adxunta de Expourense, Emma González.\nO interese mostrado por todas as entidades integradas no comité asesor de Previsel, dá como resultado que o salón poida presentar un completo programa de actividades moi especializadas, baseadas na realidade do noso tecido laboral e totalmente accesibles. Ademais das xa mencionadas, o Instituto de Seguridade e Saúde Laboral de Galicia, ISSGA, continúa coa súa aposta pola formación en prevención de riscos entre os profesionais de sectores específicos organizando dous seminarios. O primeiro deles será o día 10 de maio ás 12.15 h., abordará o “burnout” (síndrome do “traballador queimado”), un termo de actualidade que fai referencia ó estrés no traballo. Estará dirixido aos docentes e ás persoas que traballan de cara ó público. O segundo dos obradoiros organizados polo ISSGA será o día 11 e versará sobre a prevención de riscos no sector primario contemplando os traballos na horta, en invernadoiros e na recollida da pataca.\nOutra das entidades que colabora con Previsel dende o seu comezo é a Confederación Empresarial de Ourense, CEO, que nesta ocasión organiza unha xornada sobre “a xestión da idade dende a prevención de riscos laborais, facilitando ferramentas de apoio ás empresas”.\nOs sindicatos CC.OO. e C.I.G. súmanse un ano máis a Previsel e organizan cada un unha xornada na que convocarán aos seus delegados e afiliados e que están abertas a todos aqueles que desexen acudir. CC.OO.Galicia abordará o tema da “saúde laboral na empresa, que é? e para que serve?” e a C.I.G. organizará unha mesa redonda sobre o acoso laboral e o papel do sindicato nesta situación.\nO salón volverá contar cunha mostra sobre os distintos tipos de corpos que operan en Galicia e nesta ocasión estará centrada nos distintos departamentos de Protección Civil e Bombeiros. O obxectivo é que os visitantes do salón coñezan os medios de protección cos que contan para poder actuar en caso de auxilio ou preventivo en situacións de risco. Esta exposición complementarase coa Unidade Operativa de Drones da Axencia Galega de Emerxencias, AXEGA, que un ano máis estará presente nesta cita sendo unha das accións que máis chaman a atención do público.\nPola súa parte, TESGALICIA, a Asociación de Técnicos de Emerxencias Sanitarias e Xestores de Emerxencias de Galicia, volve organizar un completo programa de actividades. Este programa inclúe unha vintena de conferencias e obradoiros dirixidos na súa meirande parte a persoal sanitario e asistencial como é o caso dos cursos de inmobilización de pacientes politraumatizados, de manexo de vía aérea ou de rescate en espazos confinados, entre outros que requiren de protocolos específicos cara a prevención de riscos. Como novidade nesta edición, impartirán obradoiros de reanimación cardiopulmonar, RCP, dirixidos ao todo tipo de públicos. Para o xoves 11 de maio está prevista a participación dun helicóptero do 061.\nO programa de Xornadas Técnicas conta co apoio da Consellería de Economía, Emprego e Industria, a través da Secretaría Xeral de Emprego e da Dirección Xeral de Emerxencias. A asistencia a estas actividades é gratuíta e precisa de inscrición previa a través da web www.previsel.com ou no teléfono 988 36 60 30. Entregarase certificado de asistencia.\nExpourense celebrará a decimosegunda edición de Previsel added by Redacción on 8 mayo, 2017


Xornada nunha granxa referente en raza Fleckvieh en España congrega a uns 100 gandeiros - Campo Galego\nInicio / Noticias de empresa / Xornada nunha granxa referente en raza Fleckvieh en España congrega a uns 100 gandeiros\nEste xoves celebrouse o Día Fleckvieh España cunha xornada informativa nunha das granxas referentes en España nesta raza, a Ganadería El Prado S. L., en Guadamur (Toledo).\nUns 100 gandeiros e profesionais do sector de toda España asistiron a esta xornada técnica na que se expuxeron as características desta raza de dobre propósito, da que se destaca a súa elevada produción de sólidos lácteos, os seus excelentes caracteres de saúde, lonxevidade e fertilidade e o seu alto valor cárnico en venda para descarte.\nA xornada estivo organizada por Genetic Austria, en colaboración con AllFeed, entre outros. Interviñeron como relatores Karl Zotti, de Noe Genetik RZV; Alexander Manrique Gómez, de Genetic Austria e Fleckvieh Austria, e Rubén Martín Alonso, gandeiro e propietario da Ganadería El Prado.\nVelaquí algunhas fotos do rabaño Fleckvieh de Ganadería El Prado SL:


As mulleres que fixeron de Lousada un lar\n15 noviembre 2021 13:32 h.\nsamos Lousada San Román\nInés de la Fuente, Saladina Villarabid e Josefa Gómez, xunto ao párraco Miguel Gómez. VILA\nA comunidade de franciscanas misioneiras de Samos pecha tras 27 anos de importante labor social coas persoas maiores do rural ► Foron pioneiras na axuda a domicilio, acolleron a enfermos ou anciáns que estaban sós e traballaron tamén cos máis novos\nChegaron a San Román de Lousada (Samos) no 1994 para axudar aos maiores da zona rural. Abriron as súas portas a todos os veciños do municipio, foron pioneiras da axuda no fogar, atenderon unha casa de acollida e fixeron da súa un lar ao servizo de mozos a anciáns. Tras 27 anos de labor social, as tres relixiosas que forman a comunidade de franciscanas misioneiras de Samos despídense por motivos de saúde e falta de novas vocacións. Rematan esta etapa con pena polo que deixan atrás, pero coa satisfacción polo traballo feito e o aprecio que se gañaron.\nO "culpable" da súa implantación en Samos foi o sacerdote Miguel Gómez, quen sempre tivo a vista posta no rural e nas necesidades dos maiores. Unha vez creada a fundación O Noso Lar, presentou o seu proxecto a todas as congregacións relixiosas de Galicia nun encontro en Poio no 1992 en busca de colaboración. As Franciscanas Misioneras de la Madre del Divino Pastor interésanse pola iniciativa e, logo dun intenso debate interno, tomaron a decisión de abrir alí unha comunidade.\nSaladina Villarabid, Inés de la Fuente e Adela Arias foron as tres fundadoras, o 12 de xaneiro de 1994. Asentáronse na casa reitoral que fora restaurada pola fundación en Lousada, onde tiña a súa sede. Comezaba así unha "misión compartida": axudar aos maiores do rural cunha perspectiva "integradora" e dende as dimensións "asistencial, cultural e pastoral".\nSaladina -profesora e asistenta social, natural de Antas- non dubidou en dar este paso. "Viñen con ilusión porque me gustou o proxecto e tiven a posibilidade de dar clase no colexio", explica. Inés -de Atienza (Guadalajara)- pediu un ano de proba en Samos, pero non tardou en decidir quedar, vivindo unha experiencia "enriquecedora" que compatibilizou co traballo como auxiliar de clínica na antiga residencia de Lugo.\nAmbas seguen formando esta comunidade, xunto con Josefa Gómez, unha profesora de Laza que se incorporou hai 19 anos e que pón o acento na "interxeneracionalidade" deste labor social.\nAs franciscanas de Samos foron recibidas cos brazos abertos. Visitaron aos veciños nas súas casas e puxeron en marcha un servizo de axuda a domicilio para os maiores que serviu, ademais, para detectar aqueles casos máis necesitados.\nO seu fogar funcionou como vivenda de acollida temporal para persoas enfermas, que precisaban coidados tras unha operación ou que se atopaban soas. Ofrecíanlles "un trato familiar" e unha saída de futuro, buscándolles unha residencia ou outro modo de vida.\nTamén traballaron moito cos mozos, con campamentos durante 25 anos ou cursos de monitor de tempo libre. Nas datas previas ao Entroido, a sede de Lousada convertíanse nun obradoiro de disfraces e carrozas, chegando a formar parte ata cen persoas das comparsas do Noso Lar e colleitando premios nos desfiles de Sarria.\nEstes 27 anos deixaron moitos recordos, como as ceas de Nadal "con vinte e tantas persoas" para que ninguén estivese só, ou o día do terremoto do 1997, no que as monxas e outros veciños se xuntaron fóra "morrendo de medo".\nComo xa sucedera no 2018 coas relixiosas da Asunción de Sarria, a saúde e a falta de relevo vocacional motiva o peche desta comunidade. Con el remata tamén a presenza das franciscanas misioneiras na diocese, onde tiveron casa en Lugo, Vilalba e Muimenta.\nEn Samos dispensaron "acollida, confianza e desafogo". Foron "a columna vertebral e os brazos abertos da fundación", destaca Miguel Gómez, quen agradece "a súa entrega e esforzo".\nEn cuestión de días, Inés instalarase en Madrid, e Saladina e Josefa en Santiago. San Román non pecha. Segue sendo a sede da fundación e mantén as comidas de Nadal para persoas soas. Iso si, queda o "baleiro" de quen tivo unha "presenza significativa".\nCasa de acollida Ata nove prazas\nA sede da fundación O Noso Lar funcionou como casa de acollida atendida polas tres relixiosas (na imaxe, Saladina Villarabid) e con nove prazas para persoas con necesidades.\nXuventude Campamentos e cursos\nAs relixiosas franciscanas (Josefa Gómez na foto) tamén se implicaron coa xuventude na celebración de campamentos de verán, preparando o Entroido ou organizando cursos.\nConvivencias Ocio para os maiores\nA casa de Lousada acolleu multitude de encontros de convivencia, ofrecendo así unha alternativa de ocio (Inés de la Fuente, á esquerda) para os maiores nos longos días de inverno.\n"Todo o que aquí compartimos nunca morrerá"\nAs monxas de Lousada comunicáronlles a súa marcha aos veciños o pasado sábado, nun día moi emotivo para elas e para o resto da parroquia. "Queremos deixar claro que o que aquí vivimos, compartimos e construímos entre todos nunca morrerá", escribiu Josefa Gómez, nun sentido texto de despedida, no que non ocultou que se trata dun momento "moi duro", pero que aceptan con "paz". A terra prometida Lembrou tamén a súa chegada a Samos, cando foron chamadas a unha "terra prometida" na que botaron raíces. O que alí viviron, dixo, permanecerá nestas relixiosas «máis alá da eternidade".


Doces galegos con todo o sabor tradicional | O Pepiño\nEs máis de doce ou de salgado? Seguro que, como a nós, a moitos cústavos escoller e preferides dicir que vos gusta de todo. Se é así, O Pepiño é a tenda online de produtos galegos de alimentación perfecta para ti: doces, embutidos, conservas, viños, cervexa artesá e queixo gourmet.\nA ninguén lle amarga un doce\nOu iso din! No Pepiño traballamos produtos de proximidade, para poder enviar a toda a Península Ibérica o mellor en alimentación da zona de Allariz e de Ourense. Por isto, non podían faltar no noso catálogo os famosos amendoados de Allariz e galletas de castaña. Se coñecedes esta zona e xa a visitastes, sonaranvos estes manxares, son perfectos para compartir e acompañar cun bo viño.\nBotádelle un ollo ao catálogo, e se dubidades en que mercar, recomendámosvos que vos deixedes levar por algún dos nosos packs gourmet, e ao carriño o voso favorito, non vos arrepentiredes!\nEscolle o teu almorzo, merenda ou postre


CEIP Ramón de Valenzuela: junio 2016\nGarabullo visita 1º\nXa sabedes que veñen as vacacións. Toca contarvos os contos máis bonitos para ler neste tempo. Quen mellor que vós para facer esas fermosas recomendacións de lectura para o verán?\nHai uns días funllo a pedir aos nenos e nenas de 1º que me recibiron cunha grande festa e curiosidade.\nAsí pois, non esquezades pasar pola biblioteca a deixar as recomendacións de lectura. Estades todos invitados!!!\nEtiquetas: 1º (2015-2016), Garabullo visita 1º, Recomendacións lectura


O Plan Social de Ence Pontevedra promove o envellecemento con saúde xunto a AFAPO - Ence\n13 de Xaneiro de 2021 15 de Xaneiro de 2021\nSegundo un recente estudo da Universidade de Stanford, é concluínte que a partir dos 34 anos comezan a detectarse os primeiros signos de envellecemento nas persoas. Na súa observación, os investigadores da universidade norteamericana acharon que a partir desa idade o metabolismo comeza a volverse máis lento, modifícanse os patróns do soño, e empeza a notarse algunha dificultade para lembrar detalles.\nAínda que aos 34 anos aínda esteamos lonxe de necesitar que nos boten unha man para mellorar a mobilidade muscular, as habilidades cognitivas e mesmo a socialización, que axuda a espertar certas áreas do cerebro, a idades máis avanzadas si podería ser beneficioso cursar algún taller de memoria, ou enfocado a recuperar destrezas perdidas co paso dos anos.\nAsí o albiscou a Asociación de Familiares de Enfermos de Alzheimer e outras Demencias da provincia de Pontevedra (Afapo), quen, coa axuda do Plan Social de Ence en Pontevedra, desenvolveu o Proxecto “Prevención e Promoción para a saúde”, destinado a fomentar o envellecemento saudable entre os pontevedreses maiores de 60 anos que non conten con ningunha enfermidade neurodexenerativa.\nEsta iniciativa, enmarcada dentro da III Edición do Plan Social, ten como obxectivo fundamental a prevención e fomento do envellecemento activo a través de diferentes actividades de estimulación cognitiva, novas tecnoloxías, horticultura e saídas culturais para potenciar as relacións sociais deste colectivo.\nA área de actuación destinada á Loita contra a Exclusión Social de Ence achegou a axuda necesaria para poñer en marcha un proxecto que en palabras do Presidente de Afapo, José Manuel Fontela, “é importantísimo á hora de previr enfermidades como o alzhéimer ou outras demencias e para os que moitas veces non hai orzamento”. Para Fontela, “Grazas a Ence puidemos poñer en marcha un programa que tiñamos en mente desde hai moito tempo, moi necesario e que non sería posible sen o seu soporte”.\nTrátase dunha iniciativa de promoción da saúde e o envellecemento activo, que Ence quixo impulsar como parte do seu compromiso coa sociedade pontevedresa, que se ve reflectido tamén en proxectos de promoción do benestar e a vida saudable como o desenvolvido por Afapo. Esta Asociación foi tamén beneficiaria do Plan Social en anteriores edicións, poñendo en marcha proxectos relacionados coa saúde mental e o equilibrio cognitivo.


Revoltalingua: Visita á Coruña aló por decembro. 2º de ESO comeza a coñecer o mundo da banda deseñada e moito máis!!\nVisita á Coruña aló por decembro. 2º de ESO comeza a coñecer o mundo da banda deseñada e moito máis!!\nO mércores 2 de decembro os alumnos de 2º e 3º da ESO fomos á Coruña. Os de 3º foron ao Museo de Belas Artes e mentres nós, con Galicia e con Ana, a mestra de Galego, fomos visitar o barrio dos Mariñeiros e da Agra do Orzán.\nFomos á biblioteca do Ágora. Alí Nelson e Natalia explicáronnos moitas cousas. Na biblioteca do Ágora había unha sala para os nenos pequenos, outra sala para os de seis a dez anos. Tamén había ordenadores, comics, cds de música, pelis e ata plays3.\nDespois fomos a unha tenda de comics que se chama Kikomic. O dono tiña un can moi bonito, alí había comics moi chulos de heroes, e camisetas chulísimas..\nTamén fomos a unha tenda que era unha ONG, Yarama África, que vendía alimentos e produtos de África. Había zumes, cacahuetes, caramelos, té, manzanilla, crema, aneis, bolsos, mochilas...Estaban moi ricos os cacahuetes e os caramelos.\nTamén fomos a un estudio onde facían comics, Demo Editorial, e estivéronnos ensinando moitas cousas. Falou con nós Manuel Cráneo que nos explicou como deseñaba os seus cómics e debuxos.\nDespois vimos a biblioteca da Sagrada Familia onde antigamente Ana Isabel estudaba e pasamos por onde hai anos o noso titor e profesor de Música, Javier, ensaiaba co seu grupo de música e despois entramos nunha tenda de instrumentos que eran chulísimos. Andamos moito pero valeu a pena para aprender tanto. Espero ir máis veces.\nANA NANTÓN CASTRO 2ºESO\nPublicado por Revoltalingua ás 03:27


Mercado de traballo e coidados: a dobre xornada das mulleres galegas.\nCO INFORME que presentamos, «Mercado de traballo e coidados: a dobre xornada das mulleres galegas», ofrecemos indicadores obxectivos da situación social, económica e laboral das mulleres en Galicia, co percorrido por varias áreas cun impacto de xénero determinante.\nUn achegamento á realidade que guía as accións sindicais e sociopolíticas do noso sindicato, para situarmos no centro da axenda as demandas canto ás relacións sociais de xénero baseadas na igualdade de oportunidades e o avance nos dereitos das mulleres en todos os niveis.\nReflíctese que o sistema establecido continúa segregando en función dos xéneros, sexos, etnias, xeracións e estratificación social á hora de ofrecer oportunidades de acceso ao mercado laboral e, en consecuencia, ao sistema socioeconómico predominante.\nMalia igualaren e ata superaren o nivel educativo dos homes, as mulleres seguen estando sobrerrepresentadas en empregos con menor remuneración e baixa produtividade. Especialmente segregados están todos os sectores dedicados ao coidado doutras persoas, como a educación, a sanidade, os servizos sociais ou o emprego doméstico.\nA segregación laboral continúa aumentando. Existe un conxunto complexo e a miúdo interrelacionado de factores que orixinan a fenda salarial de xénero. Á valoración das competencias laborais súmase a segregación no mercado de traballo, con diferente representación de homes e mulleres nos distintos sectores económicos, as características da oferta de emprego feminino, a participación no traballo a tempo parcial e os mecanismos establecidos de retribucións salariais.\nO xénero mantense como un factor desencadeante da discriminación e a vulnerabilidade das mulleres no traballo fronte aos homes. As persoas continuamos inmersas nunha sociedade que, malia mostrar avances, conserva a profunda pegada do patriarcado e que, a día de hoxe, apenas comeza a cambiar esta situación de falta de equidade pois, a pesar de actualizar os modelos sociopolíticos, en aparencia, con cotas máis humanitarias e igualitarias, seguimos batendo cunha realidade que nesga, diferencia e trata de xeito diferente as persoas que a compoñen en función da súa procedencia, nivel académico, sexo, orientación sexual, etc.\nCómpre deseñar mecanismos que faciliten a intervención neste ámbito, fomentando a análise e a crítica social do sistema patriarcal vixente, utilizando os recursos de coordinación e resposta social.\nÉ un feito que, no referente á calidade de vida, as mulleres aínda teñen menos oportunidades de mellora e de ascenso na escala social; e nas situacións de desvantaxe ou exclusión, elas resultan peor amparadas. A pobreza e a exclusión, polo tanto, prexudican en maior medida as mulleres que os homes.\nNese sentido, o dereito das mulleres ao emprego en igualdade cos homes —queinconcibiblemente aínda atopa resistencias — é sen dúbida unha cuestión económicae social, pero tamén política e ideolóxica. Unha cuestión que inflúe nas representacións e prácticas sociais, nas políticas económicas e nas lexislacións, na evolución do mercado laboral e nas relacións sociais de sexo no ámbito familiar.\nO mundo do traballo aínda non é mixto. Está percorrido por todo tipo de segregacións e discriminacións. A feminización da poboación activa non desembocou nun verdadeiro cambio, e o subemprego, xunto co desemprego e o seu halo, é un dos indicadores da precariedade laboral; aínda que sexa un indicador discreto e descoñecido.\nComo sindicato sociopolítico e de clase, estivemos, estamos e estaremos en primeira liña na consecución da igualdade para a clase traballadora. Todos os días do ano, a nosa actuación diríxese a impulsar unha política sindical que redistribúa os recursos e inclúa a dimensión de xénero. É dicir, xustiza social con xustiza de xénero.\nO avance das políticas ultraliberais e ultraconservadoras provoca unha involución social e unha perda de dereitos que custou moito tempo e esforzo conquistar.\nAs políticas de recortes e as reformas laborais son erróneas, inútiles e inxustas. Os recortes sociais xeran desigualdade, pobreza e exclusión, e non podemos permitir que se saia da crise creando desigualdade. A recuperación económica veraz e inclusiva só poderá ser posible se é sostible, equitativa e democrática. A desigualdade persistente entre homes e mulleres non é unha cuestión trivial que se poida relegar.\nA negociación colectiva e os plans de igualdade son a vía para conseguir mellores condicións laborais e eliminar as discriminacións entre homes e mulleres. Desde esta perspectiva, CCOO está dando pasos relevantes para priorizar nas mesas de negociación a erradicación da fenda salarial e combater a violencia de xénero, o acoso sexual e por razón de sexo; e está acordando medidas e plans de igualdade mediante a representación legal dos traballadores e traballadoras.\nNeste sentido, apostamos por alternativas de cambio desde o sindicalismo: o apoderamento sociolaboral de xénero.\nMamen Sabio Sasnz, secretaría de Muller e Igualdade Sindicato Nacional CCOO de Galicia


Web Educativa do Concello da Coruña - Nova edición do 'dicionario de pronuncia da lingua galega'\nInicio > PORTADA > Actualidade > Nova edición do 'dicionario de pronuncia da lingua galega'\nNova edición do 'dicionario de pronuncia da lingua galega'\nO “Dicionario de pronuncia da lingua galega” foi publicado en papel no ano 2010, en edición da Real Academia Galega\n(RAG), no marco dun proxecto de colaboración entre o ILG e a Secretaría Xeral de Política Lingüística. Un ano despois, en 2011, o ILG-USC e a Consellería de Cultura e Educación renovaron esta colaboración para dotar o proxecto inicial dunha dimensión dixital ampla, coa edición dunha versión electrónica que incluíu por primeira vez a locución do léxico. 60000 pronuncias, gravadas coa colaboración da Compañía Radio-Televisión de Galicia -por medio da Radio Galega- engrosaron a súa funcionalidade e utilidade, tanto a nivel investigador como docente ou profesional.\nA nova versión ampliada e mellorada que se presentou hoxe constitúe un recurso que ofrece en liña o léxico galego contido no dicionario da RAG achegando as transcricións fonéticas e locucións correspondentes a unhas 68000 formas gravadas. Amais de incorporar as voces máis recentes do dicionario da RAG, o “Dicionario de pronuncia da lingua galega” recolle xa os 1000 nomes propios de persoa máis frecuentes, 1500 apelidos galegos e os nomes de todas as comarcas, concellos e parroquias de Galicia, así como varios centos de nomes de ríos, montes e accidentes costeiros, nunha aplicación informática que permite realizar as buscas por formas fonéticas ou por cadeas de sons. O dicionario engade desta volta voz feminina, a da coñecida xornalista Belén Regueira.\nFacilitarlle a aprendizaxe do galego á cidadanía e ofrecerlles un modelo oral de referencia e de consulta aos profesionais do ámbito da lingua, dos medios de comunicación ou das administracións son os obxectivos da ferramenta lingüística, á que se pode acceder de balde en http://ilg.usc.es/pronuncia.\nFonte: Xunta de Galicia. Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria


O Concello recolle as solicitudes de tratamento para a avespiña e o cancro do castiñeiro\nYou are at:Home»Novas»O Concello recolle as solicitudes de tratamento para a avespiña e o cancro do castiñeiro\nBugalla provocada polas avespiñas do castiñeiro\nA Xunta de Galicia acaba de iniciar un proceso de loita contra as pragas do castiñeiro. Por unha banda vai actuar sobre a avespiña do castiñeiro (Dryocosmus kuriphilus), que afecta sobre todo ás follas destas árbores, mediante a solta controlada de parasitos desta especie de insecto. Dado que xa se detectou a súa presenza no noso concello, San Sadurniño está incluído neses tratamento experimental que a Xunta vai poñer en marcha de cara a controlar a praga. Ademais, Medio Rural tamén comezou un programa de control e erradicación do cancro do castiñeiro. Para participar en calquera destas dous plans autonómicos só hai que chamar ao 981 490 027 indicando os datos das parcelas.\nO cancro do castiñeiro leva anos entre nós, aínda que a súa incidencia sempre foi maior nas zonas castañeiras do leste e surleste de Galicia, onde saben ben do mal que lle pode facer aos soutos. O cancro ou “chancro” non é unha enfermidade en si, senón o resultado da acción do fungo Cryphonectria parasitica, que accede á árbore por regañas ou feridas que teña na súa cortiza.\nPara evitar o seu avance deben tomarse medidas profilácticas: desinfectar ben a ferramenta que se use nas podas de formación, selar ben os cortes cunha pasta cicatrizante, eliminar pólas onde se detectase o fungo, logo queimalas nun lugar afastado e despois volver desinfectar o material usado na operación antes de tocarlle con el a un castiñeiro san.\nA enfermidade -que esgana literalmente a árbore- parecía imposible de frear, ata que hai algo máis dunha década se descubriu que podía inocularse unha especie de virus nas zonas afectadas co obxectivo de confinar o fungo ata matalo, conseguindo ademais a cicatrización das feridas.\nAquelas persoas que teñan castiñeiros afectados polo cancro poden solicitar que a Xunta lles aplique este tratamento. Para facelo deben poñerse en contacto co Concello, presencialmente, por teléfono (981490027) ou no correo electrónico correo@sansadurnino.gal, e indicar o seu nome, DNI, teléfono de contacto, parroquia e número de polígono e de parcela onde se sitúan os castiñeiros co cancro. O procedemento é o mesmo no caso daquelas plantacións onde se atopasen bugallas provocadas pola avespiña do castiñeiro, onde será necesario facer soltas doutro insecto que as parasita, o Torymus sinensis.\nTanto para uns casos como para os outros -ou para a coincidencia nunha mesma parcela das dúas pragas- o Concello recollerá a información e enviaralla á Consellaría do Medio Rural para que contacten coas persoas con plantas afectadas de cara a aplicar os tratamentos correspondentes.


Verdes do Inverno - METYS\nVerdes do Inverno\nTanto para cociñar e facer sabrosos caldiños e potaxes, como para nutritivas ensaladas mornas, a horta do Inverno procura unha variada gama de vexetais:\nAcelgas: verdura de catro estacións, doce meses ao ano. Refréscovos o apuntado na entrada “Verduriñas de Outono” (regulación do tránsito intestinal, redución do ácido úrico e molestias reumáticas) e engádovos o seu alto contido en Calcio, Magnesio, vitaminas A e C. Imprescindibles na alimentación das embarazadas. Cabe apuntar que, como conteñen bastantes oxalatos, as persoas con cálculos biliares ou litiase renal deben consumilas con moderación.\nApio: aromático onde os haxa, o apio é un dos verdes máis tonificantes, drenantes e depurativos. Actúa sobre o Sistema nervioso e estimula o correcto funcionamento das glándulas endocrinas (hormonas en equilibrio). Versátil en crú para ensalada ou para sorprender nunha exquisita sopa.\nBorraja: verdura moi apreciada pola súa versátil combinación con outras verduras axudando na súa coción (acorta os tempos). Moi antioxidante dado o seu contido en vitaminas A e C, potenciadora das funcións do Sistema inmunitario e favorecedora da formación de coláxeno (pel-uñas) e glóbulos vermellos (transporte de nutrientes, por exemplo).\nCabe destacar que o consumo estable deste tipo de verduras axuda enormemente a bloquear as enzimas promotoras do cancro, sobre todo os de mama, fígado, colon e pulmón.\nCenorias: 365 días ao ano e sego mantendo a paixón que por este tubérculo mostraba o simpático coello Bugs Bunny. Crúas, ao vapor, pola mañá, pola tarde, como estrelas ou en combinación con outros verdes,… as cenorias son mestras antioxidantes moi agradables ao paladar. Vitamina A a raudales, antianémica como poucas, e protectora da función visual e pel-cabelo-uñas. Suxírovos probar un zume tempraneiro recén feito na casiña con apio, mazá e cenoria; vitamínico agarimo para o voso aparato dixestivo, osixenante asubío para todo o organismo.\nEscarolas, leitugas, endivias,…: bases para unha consistente ensalada. Aportan grandes cantidades de Ácido fólico (a vitamina B9) necesario para o crecemento celular (embarazadas do mundo, tomade boa nota!) e para afrontar o cansanzo e o insomnio, estados significativos da súa carencia.\nTamén conteñen vitaminas A e C (mucosas en plena forma e resistencia ante as infeccións respectivamente), e minerais como o Potasio, Calcio e Ferro.\nEspinacas: unha das verduras máis ricas en vitamina A da que se benefician a túa vista, pel, Sistema inmunitario e Sistema nervioso. Importantes cantidades de vitamina C e o xa famoso quinteto mineral Calcio-Cobre-Ferro-Magnesio-Potasio (actúan en sinerxia favorecendo a súa recíproca absorción. Por eso, de pouco sirve fartarse a complementar a dieta con Calcio ou con Ferro se os demais minerais son deficitarios).\nNabo: contén minerais como areas hai na praia, ademais de vitaminas A, B e C. Unha xoia vexetal reconstituínte a nivel sanguíneo, moi alcalinizante, e protectora das vías respiratorias e o Sistema nervioso.\nNavizas e grelos: son as follas do nabo sen e xa florecidas respectivamente, ambas moi apreciadas polos paladares galegos. Conteñen substancias anticancro e redutoras dos niveis de colesterol en sangue, así como máis cantidade de proteínas e fibra que o propio nabo. Salteadas, ao vapor ou en caldo, resultan suaves ao paladar. A consumir con moderación polas persoas con dixestións lentas.


26 julio 2021 21:25 h.\nOurense robo galicia\nO home cometeu seis delitos de furto con violencia en varios establecementos comerciais en tan só 17 días\nAxentes da Policía Nacional detiveron por sexta vez en xullo a un home como presunto autor dun delito de roubo con forza perpetrado nun local comercial da zona das Lagoas da cidade de Ourense. Este individuo no transcurso de 17 días cometeu seis delitos de roubo con forza en establecementos comerciais.\nSegundo informou a Policía Nacional, ás 23,10 horas do 24 de xullo os policías actuantes de Seguridade Cidadá dirixíronse ao lugar onde supostamente había unha persoa allea ao establecemento no seu interior, que tiña a persiana levantada e calzada con bloques para que non se pechase e a porta de acceso aberta.\nOs policías realizaron unha batida pola zona e interceptaron a un home que, logo de haberlle realizado un cacheo superficial, levaba no peto dereito do seu pantalón 38,75 euros, diñeiro procedente da caixa de caudais metálica que se achaba no interior dunha das habitacións do establecemento, a cal foi localizada tirada a 50 metros do local e próxima ao home, que foi detido por un delito de roubo con forza.\nDesde o día 8 de xullo ata o 23 deste mes foi detido por seis feitos da mesma índole en establecementos comerciais desta cidade. Na maioría das ocasións utilizou o mesmo modus operandi: forzaba a persiana que accede ao local, apertura da caixa rexistradora e posteriormente subtraía o diñeiro en efectivo e diversas botellas de alcol.\nAs mesmas fontes policiais destacaron que un dos feitos foi cometido nada máis saír do xulgado ao ser posto en liberdade, nun dos supermercados próximos ao mesmo. Este individuo ingresou en prisión tras pasar a disposición xudicial.


VIII Mostra-Exposición da Camelia | Salceda de Caselas\nA Concellaría de Turismo do Concello de Salceda de Caselas, dirixida por Loli Castiñeira, ven de presentar a VIII edición da Mostra Exposición da Camelia, que se vai celebrar no Auditorio Municipal do Concello esta fin de semana (sábado e domingo).\nA mostra inaugurarase o sábado ás 16:30 horas, con presenza dos máis de 65 expositores chegados de toda Galiza e do norte de Portugal, que darán mostra da infinidade de variedades de camelia que se poden atopar nos máis coloridos xardíns, e que en Salceda encherán máis de 125 metros de exposición. Para o acto inaugural contarase coa actuación do Grupo Os Chavellos, que porá a nota musical do evento. Ademáis, para anoite do sábado prepárase un evento moi especial, que pondrá final á primeira xornada da mostra: unha noite de Fados no Auditorio Municipal a cargo do Grupo de Xailes e Capas Negras. O grupo provén de Penafiel, municipio que mantén unha estreita relación co equipo de goberno do Concello de Salceda.\nO domingo poderase visitar a exposición durante todo o día, compaxinándose coa celebración da Feira de Ecoloxía e Artesanía que terá lugar na Praza do Concello, e que ten confirmada a presenza de 70 postos. Nesta feira poderanse adquirir diversos productos artesanais, ademáis de alimentación ecolóxica, comida vegana, cervexa e licores artesanos… Esta mostra foi presentada pola Concelleira de Medioambiente, Carla Pérez, e polo responsable da actividade, Carlos Rodríguez.\nPara a organización destas xornadas, a Concellaría de Turismo conta coa colaboración da Asociación de Xubilados e Pensionistas de Salceda, así como da Asociación de Mulleres Rurais.\nAntonio Rivero, Presidente da Asociación de Xubilados e Pensionistas, catalogou a exposición como “a máis importante de Galicia despois da Internacional”. Así mesmo destacou que o fríos destes días mermou a cantidade de camelias, pero que igualmente esta será unha vez máis unha mostra con moitas variedades e con grande cantidade de camelias.\nMarcos Besada, Alcalde de Salceda: “En torno a esta magnísifica flor concentramos diversos actos que nos serven para seguir a proxectar a imaxe de Salceda ao longo de todo o País. O cariño e o rigor que se adica nesta mostra fai que Salceda sexa tamén referente comercial e turístico, converténdose unha vez máis no destino de centos de visitantes”.\nGabinete de prensa, 1 de marzo de 2016\nFoto: Marcos Besada, Loli Castiñeira e Carla Pérez, acompañados de Elena Sanjuán (Mulleres Rurais), Antonio Rivero (Asociación de Xubilados) e Carlos Rodríguez (Ekohuerta)\nA Deputación estuda melloras en dúas estradas provinciais tras oito anos de espera por parte do Concello Salceda aproba a súa entrada no proxecto “A Cidade dos Nenos”


Orientación Compartida : GOLDEN 5. PROGRAMA CONVIVENCIA ESCOLAR\nGOLDEN 5. PROGRAMA CONVIVENCIA ESCOLAR\nConvives, asociación que traballa para a convivencia positiva na escola.\nNa súa revista expón este programa educativo: GOLDEN 5, unha mirada positiva ao desenvolvemento do alumno, alumna. É un programa escolar para aumentar a motivación interna do alumnado, ao mesmo tempo mellorar o seu desenvolvemento como persoa. Está dirixido a clase no seu conxunto, pon especial atención nos estudantes con discapacidades ou risco de exclusión social.\nFoi seleccionado como unha das dez mellores prácticas educativas de Europa.\naccede na imaxe ao programa\nO programa golden se estrutura en 5 áreas, chamadas áreas Golden:\n- Xestión do aula\n- Construíndo relacións\n- Aprendizaxe axustado\n- Familia- Escola\nPublicado por Celia Molares en 4:51\nEtiquetas: Atención a diversidade, convivencia, Ensinanza-Aprendizaxe, Familia-Escola, Programas


Os libros de Ánxel Casal: O ESMALTE CLOISONNÉ DA CRÚS DE ALLARÍZ\nO ESMALTE CLOISONNÉ DA CRÚS DE ALLARÍZ\nO ESMALTE CLOISONNÉ DA CRÚS DE ALLARÍZ / Marvin Chauncey Ross\n2 p + 1 lámina ; 27 Cm.\nA separata O esmalte cloisonné da crús de Allaríz do investigador Marvin Chauncey Ross foi impresa por Nós en Compostela en 1933.\nEste traballo tamén apareceu publicado no número 112 do boletín Nós en abril de 1933, dando a coñecer un breve estudo sobre o esmalte alveolado ou cloisonné que decora a base da cruz de cristal de rocha custodiada no Museo de Arte Sacro, situado no convento de Santa Clara de Allariz.\nEste non foi o único traballo publicado no boletín Nós por Ross, quen entre 1933 e 1934 presentou outros dous textos sobre arte medieval. (2)\nNos anos trinta Marvin Chauncey Ross interesouse polos esmaltes medievais españois localizados en Galicia, León, Navarra, Aragón e Cataluña. E se ben dáse por certo desde antes dos seus estudos sobre a ourivería que os esmaltes galegos teñen orixe lemosina, Ross conclúe que existen certas características locais como sería o uso do esmalte negro, consideradas técnicas galegas. (3)\nAo longo da súa carreira profesional Ross traballou en varios museos norteamericanos como conservador de arte medieval, especializado en arte bizantina, francesa e rusa (4). Tamén participou na Segunda Guerra Mundial acadando o grado de capitán no corpo de marines do exército americano, e no ano 1944 foi recrutado para unirse ao Programa de Monumentos, Arte e Arquivos: un grupo máis coñecido como The Monuments Men. (5)\nEntre os éxitos principais de Ross nesta misión está o rescate do retablo de Isenheim de Matthias Grünewald no Chateau de Haute Koeningsbourg en Alsacia e a coordinación dos rexistros e recollida da documentación nazi e particularmente dos campos de concentración, que logo había servir como base para as acusacións nos xuízos de Nuremberg. (6)\nO breve estudo de dúas páxinas sobre a cruz de Allariz establece a orixe francesa dos esmaltes situados na base do obxecto, onde tamén se aprecian unhas pinturas protexidas baixo vidros e feitas á témpera sobre ouro, representando imaxes de santos. Entre as pinturas hai unha ducia de entrepanos de esmalte cloisonné fabricados en París a finais do século XIII ou comezos do XIV.\nIstes fermosos esmaltes representan uns tallos con frores e follas de vide, sendo os seus côres: branco mate, roxo, verde e turquesa. O fondo é traslúcido verde, centellante o reflexo dourado.\nA disposición dos esmaltes fai pensar que non foron concibidos para decorar o pé da cruz, senón que antes formaron parte dun relicario hoxe desaparecido.\nO autor apóiase nos estudos doutros investigadores para xustificar a orixe francesa dos esmaltes e aventura que puideron ser confeccionados arredor do ano 1300 no obradoiro parisiense de Guillaume Julien, como demostraría que o deseño da vide e as cores empregadas son idénticos a outros esmaltes conservados en Oxford e na Biblioteca Nacional de París.\nPor último, Ross informa da existencia dunha relación do século XVI dando conta da doazón da raíña Dona Violante ao convento de Santa Clara de Allariz, onde aparecen mencionadas tres cruces de vidro, unha das cales debe ser a cruz de cristal das clarisas.\nA obra, dende logo, é posterior â data da morte da raiña Dona Violante no 1300; mais como os esmaltes viñeron de París e poideron ser feitos nos finaes do XIII, é posibre que deberon pertescer â dita raiña, sendo doados pra sua capela por Dona Violante, quen manifestóu moitas vegadas a sua devoción á Santa Crara de Allariz.\n(1) Fonte da imaxe 1. Base da cruz de Allariz: museos.xunta.es\nFonte da imaxe 2. Cruz de Allariz: caminoallariz.com\n(2) O esmalte cloisonné da crús de Allariz. Nós nº 112. 15 de abril de 1933. O bágoo en forma de “Tau” na Galiza. Nós nº 120. 15 de decembro de 1933. Un esmalte galego en New York. Nós nº 121. 15 de xaneiro de 1934.\n(3) Una aproximación bibliográfica sobre los esmaltes en Galicia. Josefa Gallego Lorenzo.\n(4) Ross foi xefe do departamento de Arte no Museo do Condado de Los Ángeles, conservador no Museo de Brooklyn, conservador de arte bizantina na Galería de Arte Walters e conservador xefe no Museo Hillwood en Washington, DC.\n(5) The Monuments Men foi un grupo aliado formado por aproximadamente 345 homes e mulleres de trece países recrutados co obxectivo de rescatar obras de arte, documentación e outras pezas culturais en poder dos nazis durante a Segunda Guerra Mundial. Entre eles atópase a española Margaret Callon.\n(6) As peripecias deste corpo foron levadas ao cine en 2014 na película titulada Monuments Men, dirixida e producida por George Clooney, quen tamén interpreta a Frank Stokes, alter ego de George Stout, conservador do museo Fogg.\nPublicado por Xabier Iglesias en 09:58


Comisións Obreiras alega contra o orzamento da Deputación por privatizar servizos e discriminar aos traballadores - Pontevedra Viva\nRolda de prensa de Comisións Obreiras\nMartes 29 de Outubro, 2019 ás 13:54 do Martes 29 de Outubro, 2019\nO sindicato Comisións Obreiras anunciou que presentará alegacións ao orzamento da Deputación de Pontevedra para o ano 2020.\nEn rolda de prensa, o secretario comarcal de Comisións Obreiras, José Ramón Piñeiro, asegurou que as contas provinciais "deixan en evidencia" que a presidenta da Deputación, Carmela Silva, "minte" e acusou de privatizar servizos e discriminar aos traballadores, á vez que asegurou que "non ten sensibilidade social e non pon o práctica o Plan de Igualdade senón que utiliza a igualdade en beneficio propio".\nComisións Obreiras posicionouse en contra destes orzamentos, segundo avanzaron na mesa de negociación.\nPiñeiro espera que as alegacións sexan aceptadas "e se corrixan algunhas das situacións" pero advertiu que, de non ser así, Comisións Obreiras pasará "da negociación á mobilización" e desta á xudicialización de todas as súas reclamacións.\nRespecto á situación do Parque de Maquinaria, José Ramón Piñeiro explicou que na práctica comprobaron que "desde fai catro anos están a amortizarse postos de traballo" de condutores, oficiais de infraestruturas, peóns e mecánicos.\nA día de hoxe, segundo indicou, no parque hai 12 persoas para atender a 1.800 quilómetros de estradas, unha cifra que compara cos 14 condutores destinados ao parque móbil "para trasladar ao equipo de goberno".\nA isto sumou Piñeiro a redución do persoal do taller (pasou de 8 a 2 mecánicos), e incidiu en que no orzamento para 2020 tampouco se asignan cartos para a compra de maquinaria, nin para reposicións e baixouse a partida destinada aos arranxos "por tanto este servizo esta abocado á externalización", conclúe o secretario comarcal de CC.OO.\nEste mesmo obxectivo entende que ten o goberno provincial co castelo de Soutomaior onde hai tres meses que se privatizaron os labores de vixilancia que antes facían funcionarios.\nO secretario comarcal de Comisións Obreiras reprochou a "présa tremenda" da presidenta da Deputación por aprobar o Plan de Igualdade "para trasladalo publicamente" debido a que "ela quere ser o referente de Galicia na Igualdade", con todo, José Ramón Piñeiro denunciou que "non se puxo en práctica ningún dos procedementos que establece o Plan de Igualdade".\nComisións Obreiras sostén que na Deputación "está a traballarse fundamentalmente para o Concello de Pontevedra e para o Concello de Vigo e para realzar a figura da presidenta". Para soster esta acusación José Ramón Piñeiro argumentou que se incrementaron no orzamento os fondos públicos destinados a Presidencia, a Comunicación, Igualdade, Parque Móbil e Gastos Correntes "isto demostra que se está a traballar só e exclusivamente para, o que chaman: a compra de voto".\nJosé Ramón Piñeiro lamentou que non se poña en práctica o acordo regulador establecido cos traballadores. Neste sentido, Comisións Obreiras solicitará informes á Secretaría e á Asesoría Xurídica da Deputación para coñecer as razóns deste incumprimento. Citan como exemplo destes incumprimentos o que ocorre coa provisión de postos de traballo, a promoción interna ou a carreira profesional.\n"Á Deputación interésalle crear unha administración paralela nomeando cargos directivos cun perfil establecido de antemán", destacou Piñeiro. Con esta fórmula, asegura o secretario comarcal de Comisións Obreiras que se están substituíndo xefaturas na Deputación que antes estaban desempeñadas por funcionarios ou se están duplicando outras, é o caso do ORAL, o Museo ou o Servizo de Cultura, ou a nova praza de vice-tesoureiro, segundo citou.\nJosé Ramón Piñeiro tamén revelou unha situación de "discriminación grave" con algúns traballadores que cobran un salario "moi por baixo" doutros compañeiros que desenvolven as mesmas funcións. Estas "discriminacións" existen entre o persoal funcionario, o laboral fixo e o eventual, que poden supoñer uns 6.000 euros anuais de diferenza segundo o tipo de contrato.\nPiñeiro cre que ao goberno provincial "interésalle manter estas diferenzas retributivas e discriminar a uns traballadores por encima doutros", xa que non se elaborou o Catálogo de Postos de Traballo nin as Guías de funcións nalgúns servizos coa nova estrutura organizativa que ten agora a administración provincial.\n"FALTA DE SENSIBILIDADE SOCIAL"\nFinalmente, o secretario comarcal de CC. OO. reprochou a "falta de sensibilidade da presidenta" polas condicións nas que se atopan as instalacións da Cidade Infantil Príncipe Felipe "sen plan de accesibilidade" e onde os menores que alí se atopan están "en risco de coller enfermidades" polos problemas da calefacción, a falta de illamento das xanelas, existencia de humidades, entre outras deficiencias.


Crecen por terceiro día os casos de coronavirus en Galicia, que xa superan os 200\nRedacción 26 julio 2020 18:40 h.\nUnha muller con máscara paseando a dous cans. EFE\nOs infectados na Mariña mantéñense en 51, cun alta e un novo caso\nO número de casos de Covid-19 activos en Galicia experimentou un repunte e alcanza os 217, fronte aos 196 rexistrados o sábado, segundo os últimos datos facilitados polas autoridades sanitarias.\nA área sanitaria con máis casos segue sendo a de Lugo, con 85 activos, cinco máis que o parte anterior. Tamén aumentan os contaxiados na da Coruña, ata 59 (+7); a de Pontevedra, ata 19 (+4); a de Santiago, a 13 (+2); e a de Vigo, ata os 35 (+3).\nNo lado oposto atópase a área sanitaria de Ourense, onde as altas contabilizadas permitiron que baixen en dúas os casos activos de coronavirus, ata os 6, mentres que a área de Ferrol continúa este domingo como a única libre de Covid.\nDe acordo coa información da Consellería de Sanidade, do total de pacientes positivos, hai un na Uci e 11 atópanse en unidades de hospitalización, posto que a área da Coruña contabiliza un máis que o sábado. Os restantes, 205 contaxiados, están en seguimento domiciliario.\nAta este domingo, Galicia rexistra 11.220 persoas curadas –nove máis que o parte anterior– e 619 falecementos, dos que 274 están relacionados con residencias de maiores. A cifra de mortes que deixa a pandemia na Comunidade permanece sen variación desde o pasado 10 de xuño.\nEn canto aos casos de Covid en residencias, a situación continúa estable desde o venres, cando Sanidade notificou o positivo dunha traballadora dun centro de Xove (Lugo) que, segundo fontes próximas, contaxiouse, do mesmo xeito que outros familiares, por unha visita procedente de Cataluña.\nO número de PCR realizadas en Galicia ata o momento é 243.152, o que supón 1.440 probas máis con respecto aos datos do sábado.\nOs brotes e contaxios non deixan de medrar en España\nCrecen por terceiro día os casos de coronavirus en Galicia, que xa...\nExtinguidos os lumes que queimaron 355 hectáreas en Viana do Bolo e Verín\nUn confiado tiburón causa sensación na ría de Foz


Guerra Junqueiro, crente ou ateo?\nGuerra Junqueiro, crente ou ateo? - 16/06/2015\nCo saudoso e lembrado amigo, o poeta Manuel María, falamos moitas veces e tratamos de posicionarnos, nas nosas conversas, ante un Guerra Junqueiro introvertido para os portugueses, catalogado como ateo para moitos, crente para unha minoría e anticlerical para a gran maioría de portugueses. Manuel e mais eu coincidiamos de que Junqueiro era crente, sen dúbida. Manuel, cando tiña coñecemento de que eu ía ao Porto, insistía de que visitase a súa filla, dona Maria Isabel, que el coñecía e trataba. Vivía mesmo detrás da catedral, na rúa D. Hugo, onde atopamos a Fundação con dous museos que manteñen as pertenzas do poeta Guerra Junqueiro. Naquel xaneiro de 1974 non puiden cumprir a encomenda de Manuel de ir a visitala, dado que oito días antes de eu chegar ao Porto, dona Maria Isabel tiña falecido.\nFai poucas semanas que estiben no Porto e visitei por primeira vez, naquela rúa estreita da catedral, as extraordinarias coleccións de arte sacra, propiedade de Junqueiro, a súa biblioteca e outras pertenzas. Tiven a fortuna de ser atendido pola directora e pola conservadora que me descubriu cada un dos tempos vividos de Junqueiro. No xardín do museo érguese un lucente bronce que reproduce a maxestática figura do poeta, do republicano, do anticlerical e, sobre todo, do crente e defensor do verbo evanxélico.\nToda esa colección de arte sacra, que el mantivo en vida, confirma aquilo que Manuel María e mais eu mantiñamos. Estas coleccións de arte sacro confirman a un enorme crente e un compulsivo anticlerical: acusador de cregos e xerarquías eclesiásticas que non eran nin exemplo, nin guías de ser referencia do Evanxeo. Junqueiro fixo destaque dos erros e das mundanidades dun clero tridentino que el acusou con certa violencia e dunha maneira sincera e concreta.\nGuerra Junqueiro non é para min un poeta lonxincuo nin alleo a puntualidades existenciais e de liberdade, tal como expuxen na miña intervención no congreso: Guerra Junqueiro e a Modernidade, celebrado na Universidade Católica do Porto. A miña intervención foi o 4 de xaneiro de 1997, titulada: Fidelidade cristiá e proxección de fe na poesía de Guerra Junqueiro, que reproduzo:\nÁ medida que nos centramos en varios libros poéticos de Abílio Manuel Guerra Junqueiro comezamos a entender a este poeta na súa máis exaltada fidelidade cristiá e proxección de fe. Nesa fe tan pura que con ela medrou en Trás-os-Montes e máis tarde o levou como estudante de Teoloxía a Coimbra. A súa fe marcoulle uns sentimentos tan individualizados que con eles afondou no divino para configurar a un dos espíritos máis inflamados e leais á perfección evanxélica, como dixo Jacinto do Prado Coelho.\nA min interésame esa fe de Junqueiro, ollada en varios procesos e parámetros da súa vida, que se modifica segundo as circunstancias e convulsións do seu tempo; interésame seu espírito crítico como cristián entusiasmado en corrixir certos erros que el percibía dentro da propia Igrexa. Isto tamén formaba parte de ese espírito crítico que asistiu á xeración romántica e republicana portuguesa e, sobre todo, a aquel grupo de intelectuais chamado: Vencidos da Vida, no que estaba integrado Junqueiro.\nÉ verdade que Junqueiro estaba partillado en varios temas que preocuparon á sociedade do seu tempo e el foi un home que ollou para outras realidades que quixo transvasar ao seu pais, obre todo de Francia. Esa nación con experiencias revolucionarias saídas da Comuna e que toma como referente idealizador a Victor Hugo, unha constante influencia en varios dos libros de Guerra Junqueiro. Este asumiu varias críticas relixiosas que facía Proudhon e Renan, que asumiron varios membros da xeración literaria do seu tempo, como é o caso de Eça de Queirós. Mais por encima de todo isto encontramos a un Junqueiro individualizado nunha crítica emanada da fe contra un comportamento relixioso que el non comparte e manifesta en A Morte de D. João e na Velhice do Padre Eterno. Estamos ante un Junqueiro meticulosamente crente, aínda que dubidoso, que é capaz de suxerir que todo cristián que non faga unha autocrítica do seu comportamento relixioso e a súa fe é sumamente sospeitoso.\nNesta orientación, podíamos encadrar a crítica de Junqueiro, que procede dunha fe que para el é a pedra angular da fidelidade cristiá. A súa crítica está dirixida a certos comportamentos e á carencia de valores por parte dunha multitude de clérigos que compoñía aquela igrexa morna e sombría que el manifesta no poemario: A Morte de D. João, onde se advirte:\nEra uma noite pavorosa, escura,\nDessas noites dhorror que Deus mandava\nSobre a desfeita geração escrava\nDun século maldito\nA esa xeración escrava, Junqueiro, trata de corrixila cunha crítica forzada pola súa fe e que pode que tivera seu imperativo nestas palabras de Xesús, que están no Evanxelio de San Marcos, 8; 38: Pois quen se envergonhar de Min e das Minhas palabras diante desta generação adúltera e pecadora o Filho do Homem se envergonhará dele.\nEstamos ante unha posición que o poeta tenta subliñar nas palabras de Xesús ou ser el o portavoz desta mensaxe movido pola súa coherencia de fe? Non o sabemos mais o que detectamos é que a súa crítica está movida, con persistencia, por un ardoroso amor para reconducir ese templo frío e deserto á verdade evanxélica, insiste nestes versos:\nEm volta a escurião cerrada e vasta;\nE ao fundo un Cristo pálido, inefável,\nDuma tristeza luminosa e casta.\nEn A Morte de D. João encontrámonos cun Junqueiro gradualmente máis tenso nas súas críticas, todas elas froito dun escepticismo que se agranda á medida que inclúe a crítica política á relixiosa e, neste sentido, expón un dramatismo entre a fe e o escurantismo que, por veces non explica adecuadamente. Junqueiro critica a esa Igrexa fría, cultivada por unha certa beatería; critica a un dogma que segundo o poeta era un desafío constante aos principios evanxélicos; critica a pasividade inoperante dos crentes; critica, en definitiva, a un escurantismo que se practicaba en varias esferas do catolicismo. En todo isto, exclama:\nUm Deus cadáver, un cadáver frio!\nDe que nos serve um Deus ermo e sombrio,\nCom lábios mudos, con olhar sem Luz?\nComo há-de ele amparar os desgraçados,\nSe tem os braços lívidos pregados\nNos braços duma cruz!\nNeste poema, a fe do poeta, plenamente contrita, busca o verdadeiro Deus Vivo, o Verbo da Luz e do Amor que tanto se evoca no Evanxeo de San Xoán e, que el reivindica ese espazo perdido e vulnerado. No poemario, Baptismo de Amor, o poeta xa nos asombra nesta crítica:\nE a sociedade ria... a sociedade é tola.\nNaquela grande dor achei-me só e triste;\nBradei: Se Deus é injusto, então Deus não existe.\nFoi essa a redenção da minha vida inteira,\nCom esse grito entrei na senda verdadeira.\nCresci, jurei vingar-me; eu já odiava o mundo.\nNestas vibracións místicas que buscan a certeza de Cristo, encontramos ao poeta nun grado de fe que o estimula a unha crítica severa contra as institucións relixiosas; contra as costumes e ritos que en nada actualizaban as vivencias evanxélicas. Por iso, aquela xeración de intelectuais portugueses e, sobre todo, Junqueiro e Eça de Queirós, puxeron un gran empeño na reconstrución da Cidade de Deus cunha lectura diferente a de San Agostiño. Nesta lectura reivindicouse a exaltación de Cristo, con certa violencia anticlerical; con certo odio á institución da Igrexa. Mais nesta lectura houbo varias correntes. Unha delas, vinda da Francia, era a que propiciaba Renan e que propoñía un Cristo positivista, que Eça acolleu nun primeiro momento e o seu circuíto de Coimbra, máis despois detestou. A proposta de Renan era desarticular todo ese organigrama de milagres e someter a Xesús a padróns historicistas. Mais Cristo motivaba naquela xeración un enorme atractivo, aínda que lle negaran certas prerrogativas había unha veneración polos valores cristiáns que se foron reencontrando en varios poetas da época aínda que utilizaron a sátira contra o feito relixioso que emanaba do Concilio de Trento.\nJunqueiro nunca repetiu as reiteracións de Renan cando dicía: Se Cristo non foi Deus, merecíao ser. Nesta idea sustentáronse moitos membros da xeración romántica portuguesa. Junqueiro tiña unha necesidade polo divino, a súa cosmovisión mística o leva a exclamar, naquela delicada situación que manifesta en A Velhice do Padre Eterno:\nFazer do Deus do Amor o Deus barbaridade,\nChamar à estupidez irmã da caridade\nE jesuíta a Jesús e Cristo a Carlos sete.\nA impetuosidade da súa fe enmárcase, como xa dixemos, no amor de Cristo que se reflexa no Evanxeo de San Xoán e, neste sentido, o poeta manifesta e proclama a ese Cristo do amor, dicindo:\nO amor é lei de Cristo,\nFiz dele a miña cruz...\nE neste poema, Junqueiro, volta a insistir:\nSe hei-de morrer, Senhor,\nQuero morrer agora!\nMorrer cheio de aurora,\nCheio de luz, de amor!\nAinda ese Junqueiro cheo de incontinencia e liberdade polos acontecementos que se sucederon en España, escrebe un poema titulado À Espanha Livre (1873), antes de censurar á Igrexa española, con atinadas crítica, non deixa de evocar seus sentimentos cristiáns nestes versos:\nComo cândidas pombas inocentes,\nVenham em bando os corações dos crentes\nPara adorar o espírito de Deus\nQue entoa do futuro a eterna missa,\nAlevantando a hóstia da justiça\nNo altar dos Pirinéus.\nCando un lee estes poemas místicos e cargados de republicanismo, á moda de Junqueiro, un non pode por máis que consideralo como home metido na máis alta transcendencia espiritual que está moi por enriba do que podemos chamar home non asimilado na cultura relixiosa. Marabíllanos ese misterio do divino no que el se refuxia e que chega para sorprendernos, de diversas maneiras, na súa contemplación mística, como se o poeta estivera adiantándonos unha profecía para corrixir prácticas anti-evanxélicas.\nÉ Posíbel que en A Velhice do Padre Eterno impóñase o desvarío neses poemas panfletarios, cando recorre a unha linguaxe depredadora e pontificando o anti-clericalismo, que ratificou nos seus anos de madurez e de maior reflexión. João Grave manifestou sobre este tema: A Velhice do Padre Eterno, em que o sarcasta e o lírico se afirman poderosamente, foi uma das maiores torturas dos seus últimos días. Quantas vezes, ao aludir a esse livro que tanto contribuiu para a sua celebridade, Junqueiro o condenou inexoràvelmente, negando que fosse um trabalho de inspiração artística obedecendo con rigor a um pensamento filosófico e caracterizando-se por uma unidade estética.\nSeguindo aínda nese espazo de procura e de reencontro con Cristo, e xa fora da intriga e do apaixonamento anti-clerical, entra nesa incontinencia metafísica do sagrado e posiciónase abertamente orfo e nu para reencontrarse espiritualmente, como di nestes versos:\nSinto-me naufragar no horror das trevas mudas...\nQuen me dera gemer no teu Calvário, ó Cristo!\nMais desde a complexidade do profano que manifesta en A Velhice do Padre Eterno xa vai configurando suxestións para superar traumas que lle marcaron un perfil negativo no campo espiritual e que agora intenta superar, tal como se manifesta nestes versos:\nÓ crentes, como vós, no íntimo do peito\nAbrigo a mesma crença e guardo o mesmo ideal.\nO horizonte é infinito e o olhar humano é estreito:\nCreio que Deus é eterno e que a alma é imortal.\nAquí, en A Velhice do Padre Eterno, constata a fe que mantén o poeta sobre o eterno e sobre a inmortalidade. E sen entrar en especulacións teolóxicas proclama a ese Logos que, en moitos treitos deste libro, tiña temporalizado a súa divindade. Estamos, pois, ante a reafirmación máis profunda da súa espiritualidade, manifestada a través da súa obra poética.\nJunqueiro, en A Velhice do Padre Eterno manifesta, tamén, ideas conservadoras, aínda que parezan innovadoras, ao xeneralizar as críticas contra a perda de fe e das máis elementais esencias evanxélicas. Nesta desfiguración do esencial doutrinario, sobre certos atributos de Deus, Junqueiro apela ao Amor de Deus manifestado no Novo Testamento e non na tiranía de Deus, como Señor dos Exércitos, na idea antigo-testamentaria. Neste sentido podemos ler:\nE o velho Deus-castigo e o velho Deus receio\nÉ simplesmente un freio\nPara conter a raiva à besta popular.\nJunqueiro transplántanos na idea de Socrates, cando dicía que os deuses foran manipulados por unhas clases sociais perniciosas e de falsa relixiosidade, cuxo fin era amedrentar a outras clases diferentes con deuses tiranos. Neste sentido, o poeta dóese desta alteración e apela á fe para instaurar e afondar na gran figura liberadora de Cristo. Así o manifesta:\nArrasou-se de pranto o olhar do Nazareno,\nAquele olhar profundo, aquele olhar sereno\nQue outrora deu alivio a tantos corações;\nE a linha virginal do seu perfil suave\nTurbou-se, apresentado o aspecto mudo e grave\nDas nobres aflições.\nA fe de Junqueiro, aínda nos momentos máis contraditorios da súa crise espiritual, o leva a reivindicar o Amor de Deus, por encima de atributos tiránicos que configuraron a un Deus destrutor e anticuado. Neste sentido, Junqueiro non se pode ollar coa mais mínima animosidade de ser un ateo ou de ser un agnóstico que atentara contra desa doutrina que el tiña sobre Deus, como proclamou certa xerarquía eclesiástica portuguesa.\nE verdade que moitas veces desafía a ese Deus da súa fe, máis este é unha conducta cultural do ámbito galaico-portuguesa de ser contestatarios con Deus, como se ten manifestado naquel sermón do Padre Vieira, cando os holandeses invadiron o Brasil, na súa exclamación hai un desafío que no fondo non é máis que unha berro filial, unha chamada de atención cando se está nos perigos que a humana vontade non pode remediar.\nE nesta manifestación de fe, Junqueiro é inalterábel ao dicir:\nDeus, o Deus em que acredito,\nEssa luz que alumia essa noite - o infinito\nEsse eflúvio damor que en tudo anda disperso,\nEspírito que, enchendo o abismo do universo,\nCabe con todo o seu vastísimo esplendor\nNun olhar de criança ou num cálix de flor.\nQue maravilla mais lograda desa concepción do Deus-Amor, do Deus-Humildade, que encontramos nun dos poemas de A Velhice do Padre Eterno. Con estes versos o poeta transplántanos noutro contexto que é o tema panteista e que tanto aparece na súa poesía como un dos dons con que o poeta intenta iluminarse, na máis estricta captación das cousas, como el manifesta:\nViva Deus! eu já sinto o clarão das manhãs\nAbrir-se-me a alegria, assim como as romãs.\nRenasce-me o vigor das madrugadas doiro.\nDeus, en Junqueiro, está tan ligado ao seu estado de ánimo que lle provoca concorrer a esas minuciosas cousas que conforman o seu microcosmos e, desde aquí, o levan a outras dimensións do macrocosmos onde a esencia divina está presente en varios conceptos do poeta. Neste caso, Junqueiro, bebe desa tradición panteista que se manifestou nas poéticas de Frei Agostinho da Cruz, de Rodrigues Lobo, de Teixeira de Pascoaes e de tantos outros.\nMais o panteísmo de Junqueiro aparece dependente de Deus e que irá establecendo outras pautas e connotacións precoces que se distinguen das correntes anteriores. Neste sentido, o poeta así o expresa:\nBendito seja Deus, bendita a Providència\nQue deu o lírio ao monte e à tua alma a inocència.\nHai un panteímo gradual que é o motor da dialéctica de Junqueiro, inconscentemente gnóstica, que non vai ser pasaxeiro e que podemos atribuír a aquela temporalidade que máis atracción sentiu por determinada escrita panteísta de Victor Hugo. Como así o apela nestes versos:\nEm Hugo adoremos o verbo da esperança,\nQue inflama as estrelas, os monstros amansa,\nGorgeia na ave, sorri na criança\nE esplende na aurora do beijo imortal!\nA súa madurez e incontinencia panteísta a manifesta en Os Simples, para nós o seu millor libro. Un poemario que naceu coa idea de evocar e engrandecer a vida labrega do medio rural de Trás-os-Montes e que repousa nese panteísmo que desde a súa terra excede ao Minho e a Galiza: esas terras celtas que configuraron a vella nación romana da Gallaecia, que ía do Cantábrico alén do río Douro.\nDesde unha minimización do universo trasmontano todo se vai ampliando e reconstruíndo arredor desa ánima popular que deu vida a unha cultura ancestral. Seu panteísmo configúrase nas esencias máis estritas e persoais que deparan a galaicos-portugueses, tan excelentemente estudado pola Dra. Dalila Pereira da Costa.\nJunqueiro mantivo unha profunda e xenerosa manifestación de amor con a súa terra, e dese comportamento psicolóxico e antropolóxico extraemos estas extraordinarias pinceladas de Trás-os-Montes:\nÓ velhinha santa, minha boa amiga,\nReza o teu rosário, move os lábios teus!\nA oração é ingénua? Vem de crença antiga?\nNão importa! reza, minha boa amiga,\nQue orações são línguas de falar com Deus!\nEsa velliña podía ser a miña avó materna da Galiza que axuntaba a seus netos na lareira e dicíanos que ía falar con Deus. Despois de servirlle un Pai Noso de introdución, comezaba a falar pedíndolle que axudara ao grao a saír da terra e que rebentase nel a súa misericordia. Demandáballe que as treboadas foran a campo ermo e que as searas resistiran os vendavais; que protexera o gando e, tamén, aos emigrantes en terras estrañas. Despois de todo isto bendicía as flamas do lume pedíndolle a Deus que incendiara de amor e de bondade o corazón dos seres vivos.\nEstas prácticas teñen unha solemnidade verbal, profundamente panteísta, onde os obxectos son sacralizados e serven de intermediarios para que nós falemos con Deus. O panteísmo de Junqueiro está inmerso nestas grandezas e crenzas antigas que nos dimensionan na Mai Natureza e, desde ela, podemos chegar a Deus despois de evocar os dons que nela manan e en nós operan milagrosamente.\nNesta cosmovisión de Junqueiro, nace a Oração ao Pão e a Oração à Luz, e o seu primeiro apelo verbal intégrase nese falar con Deus, como as velliñas trasmontanas e galegas, dicindo:\nNum grão de trigo habita\nAlma latente, incerta, obscura,\nMas que geme, que ri, que sonha, que murmura...\nAs dúas oracións, ao pan e á luz, son as xoias poéticas máis latentes dun espírito panteísta que sabe divinizar as cousas materiais, partindo do telúrico até divinizalas.\nNo seu panteísmo, que se manifesta nestes dous poemas, hai algo elemental que é a súa fe. Sen ela estaríamos ante un Junqueiro estático que comprendería o amor e a dor dunha maneira materialista, mais nestas dúas oracións todo se dinamiza para volver ás cousas máis simples cun espírito liberto.\nJunqueiro restaura ese franciscanismo de irmandade coas cousas, sacralizándoas e posicionándoas dentro dunha aureola onde nós podamos ollar as nosas grandezas e miserias. Mais Junqueiro, a diferenza do Santo de Asís, emite unha mensaxe moito sintetizada; apenas imaxes que nos abren mundos instintivos para establecer un diálogo coa materia sacralizada.\nPode que de Junqueiro teñamos preconceitos de todo tipo. Máis é comprensíbel que el foi un poeta que amou e buscou a verdade, e só por isto merece dignificalo na nosa máis cálida e clamorosa devoción, por un poeta e un cristián verdadeiro que desafiou aos cregos que non cumplian cos regras do Evanxeo. Junqueiro non foi ateo; foi anticlerical.


Recoméndase a asistencia e participación na aula, para estar ao día no estudo, e a realización de tódalas tarefas asignadas dentro dos prazos indicados. A firma será necesaria como proba de asistencia en cada clase. A asistencia controlada é un indicador do nivel de interese e implicación do alumno.\nA asistencia á clase facilita unha millor comprensión da materia, adquisición das competencias grupais e individuais, aprendizaxe continuo, a interacción directa con outros alumnos e alumnas ou a posibilidade dunha metodoloxía docente-discente mais participativa. Cabe recordar que a UDC é unha universidade presencial, polo que a asistencia as clases é obrigatoria. Nos casos considerados na normativa da universidade, os alumnos poderán solicitar exención oficial da docencia.\nUsaremos unicamente o correo oficial da UDC para comunicarnos con alumnos individuais, así que se recomenda comprobalo a miúdo. Outros anuncios importantes aparecerán en Moodle.\nOs alumnos Erasmus teñen que axustarse ao calendario académico da UDC, e non ao da súa propia universidade. Polo tanto, non se poden programar exames para coincidir coas peticións individuais.


Per tritam viam: Linguas clásicas e medicamentos: Condrosulf e Lexxema\nLinguas clásicas e medicamentos: Condrosulf e Lexxema\nMedicamento consistente en cápsulas duras para o tratamento sintomático da artrose.\nA etimoloxía deste medicamento ven de:\n-Khondros: raíz grega que significa cartilaxe. Esta raíz tamén podemos atopala en palabras como: mitocondria e hipocondríaco.\n-Sulf: abreviación de sulfato, xa que entre a composición do medicamento atópase o condroitín sulfato.\nGrazas a súa etimoloxía deducín que o medicamento contén o condroitín sulfato porque este está presente nas cartilaxes, entón como ese sulfato se vai esgotando e o precisas, tes que tomar este medicamento para telo.\nÉ unha pomada que diminúe a inflamación e as reaccións alérxicas da pel, e as reaccións que se asocian a unha multipicación excesiva das células da pel. Polo tanto, diminúe o arrubiamento, a acumulación de líquidos e o exsudado na pel inflamada. Tamén alivia a comechón, a ardentía ou a dor.\nAínda que así, a primeira vista poidamos pensar que este medicamento ten algo que ver coa palabra lexema, debemos ir máis ala e atopar a palabra que se encontra agochada no interior, que é eccema(palabra que procede do grego e que significa erupción cutánea).\nCon isto xa temos relacionado o nome do medicamento coa sua aplicación, xa que todo xira arredor da palabra pel.


A COVA CÉLTICA DO WIRTZ: O BOTAFUMEIRO\nNo s. XVI construíuse na cúpula da catedral un mecanismo diseñado por Juan Bautista Celma que permite o funcionamento do botafumeiro (inciensario xigante. A súa función era contrarrestar os malos olores causadas polas longas peregrinaxes). Unha vez traído o botafumeiro do museo catedralicio ( que é onde se garda) se encende e se coloca na maroma da que tiran oito "tiraboleiros".\nOs botafumeiros máis antigos que se conservan son dos anos 1851 e 1971, este último agasallo de "La Hermandad de Alféreces Provisionales". Funciona nas grandes solemnidades, e nos días e festa seguintes:\n- 6 de Xaneiro\n- Clavijo (23 de Maio)\n- San Pedro, Santiago Apóstol (25 de Xulio), Inmaculada.\n- 25 e 30 de Decembro.\nAdemais, nos anos Santos Compostelanos ou Xacobeos, funciona todos os Domingos na misa do peregrino, así como á petición de comunidades que pagan por velo.\nPor agora o botafumeiro só caiu 4 veces, sen ocorrer nunca ningunha desgracia persoal. Unha das veces atravesou unha roseta dun lateral chegando ata a praza das Praterias, que ten una fonte con cabalos.


A Gala do Libro celébrase con De Toro e Sanches Arins, entre os gañadores - Faro de Vigo\nA Gala do Libro celébrase con De Toro e Sanches Arins, entre os gañadores\nO presidente dos editores galegos, Xosé Ballesteros, anima ó sector editorial por reinventarse botando man da súa “potencia creativa”\n“Temos potencia creativa abondo” para reinventarnos. Foi unha das principais ideas que trasladou onte o presidente da Asociación Galega de Editores, Xosé Ballesteros, quen realizou o discurso oficial da Gala dos Premios do Libro Galego. Ballesteros falou en representación da Asociación Galega de Editoras (AGE), a Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega (AELG), e a Federación de Librarí́s de Galicia (FLG).O evento, presentado por Quico Cadaval, outurgou os seus galardóns a diferentes referentes da cultura galega, entre eles Suso de Toro e Susana Sanches Arins.\nEstas distincións –que contaron tamén coa axuda de CEDRO (Centro Español de Derechos Reprográficos), a Xunta de Galicia e o Concello de Santiago maila Deputación da Coruña– teñen como fin recoñece-lo máis salientable da produción editorial galega.\nNa área de ensaio e investigación, “Dentro da literatura”, de Suso de Toro (Edicións Xerais de Galicia) fora a gañadora. No caso de Divulgación, o libro premiado foi “A que cheiran as cores?”, unha guía para coñece-lo cerebro escrita por Juan Casto Rivadulla Fernández e publicada pola Editorial Galaxia.\nNa narrativa, este ano “Seique”, que xa vai pola súa segunda edición ampliada, foi a gañadora. Esta obra pertence a Susana Sanches Arins e foi publicada por Através Editora. “O xurado valorou o exercicio da memoria persoal e familiar”, destacou a organización.\nEn infantil, o libro gañador foi “A tartaruga Amodovou”, de Paula Carballeira (Oqueleo); en xuvenil, “Os corpos invisibles”, de Emma Pedreira (Edicións Xerais de Galicia).\nNo caso do libro ilustrado, “Irmá paxaro”, de Tamara Andrés e coas, ilustracións de María Montes (Cuarto de Inverno) foi o que se fixo coa distinción. Sen embargo, o mellor libro de banda deseñada foi “A chaira”, de Antonio Seijas (Alita Cómics Editorial).\nEn canto á iniciativa bibliográfica, “Castelao. Construtor da nación” Tomo I. 1886-1930, de Miguel Anxo Seixas Seoane (Editorial Galaxia/Consorcio de Santiago) foi o gañador.\nNo apartado de tradución, o xurado déralle o galardón a “Frankenstein ou o Prometeo moderno”, de Mary Shelley, traducido por Samuel Solleiro (Aira Editorial).\nEn poesía, a gañadora fora Olga Novo por “Feliz Idade”, de Kalandraka Editora; mentras que en teatro, “Citizen, Grupo Chévere “ de (Kalandraka Editora levou o premio.\nPola súa parte, o libro mellor editado foi “Fosforescencias”, de Lupe Gómez que contou con ilustracións de Anxo Pastor. Esta obra fora editada por Alvarellos Editora. O xurado salienta a edición delicada, o emprego e combinación dos materiais e as ilustracións de Anxo Pastor.\nEn canto ós premios ás traxectorias, a distinción á mellor iniciativa cultural ou fomento da lectura foi para a Libraría Chan da Pólvora polo labor que realizou a favor da poesía e da lectura.\nComo proxecto literario na rede, o galardón foi para Kalandraka TVpor promociona-la lectura a través desta canle, especialmente nos ámbitos da lectura infantil e xuvenil, con contidos audiovisuais adaptados aos gustos das persoas lectoras máis novas.\nPor último, María Yáñez recolleu o premio ó xornalismo cultural, por unha traxectoria brillante loitando pola cultura do país a través de diferentes medios impulsados por ela.


Desambiguación : se está a buscar outros significados, consulteExpiación (desambiguación) .\nO significado común do verbo expiar, expiación , significa reparar unha falta cumprindo a condena, como en: "Expuxo o seu crime con prisión".\nNos textos relixiosos, a palabra tamén ten outros significados unidos polo concepto de restaurar unha situación anterior máis favorable. A palabra, de feito, deriva do latín expiatio e do verbo expio , que tamén pode significar: purificar un obxecto, un lugar ou unha persoa despois dun sacrilexio ou un delito, aplacar e facer propicia unha divindade, desviar unha maldición, etc. O termo italiano, polo tanto, tamén adquire o valor de propiciación , reconciliación . etc.\nNo seu significado relixioso, a expiación normalmente implica un rito ou sacrificio realizado para calmar a divindade e facela propicia de novo cando se considera ofendida.\n1 Expiación en Dereito Penal\n2 A expiación como concepto relixioso\n3 Expiación na Biblia\n4 Expiación na teoloxía cristiá\n4.1 A interpretación xurídica\n4.2 Reflexións recentes\nExpiación no dereito penal\nEsta sección sobre o dereito non é máis que un esbozo . Axude a melloralo segundo as convencións da Wikipedia . Siga os consellos de deseño de referencia .\nNo dereito civil e penal, o principio de responsabilidade persoal (inalienable e non hereditaria), a certeza da pena (sanción), así como o principio separado de proporcionalidade entre a pena (sanción pecuniaria) e a gravidade da falta , tanto en extensión como en intención.\nA diferenza da lei mosaica , non se contempla a posibilidade de expiación entendida como sacrificios substitutivos, nin a facultade de ter herdada polos fillos a culpa e a ira de Deus (individuos privados de liberdade persoal sen culpa, para aforrar do castigo a outros delincuentes). O perdón da vítima cara ao verdugo non extingue o castigo terrenal, senón que opera nun nivel separado e independente do curso da xustiza humana e do deber de cada un de pagar a débeda do castigo, que é un mal e un débeda coa lei, escrita e co Estado, e non un simple asunto persoal coas vítimas da xustiza.\nNon obstante, os sistemas xurídicos dos países occidentais, así como a administración de xustiza (deficiencia), tamén proporcionan institucións como o " indulto , a" amnistía ou a graza individual que permiten ás autoridades elixidas polo pobo reducir ou eliminar a débeda de castigo de unha soa persoa ou un colectivo.\nA expiación como concepto relixioso\nNas relixións grecorromanas e nas traducións gregas e latinas dos termos que indican as prácticas correspondentes da primeira fe israelita e logo da cristiá, expiación (énfase en borrar a culpa) ou propiciación (énfase en poñer fin á ira de Deus ) son os termos que se usan para renderizar as palabras da familia semántica de Ιλασμος.\n(1) Ιλεως, ser bondadoso, amable, paralelo a ιλαρος do que hilarante, feliz. Para a divindade úsase cando se describe o seu ser misericordioso, ben disposto, cara ao ser humano.\n(2) ιλασκομαι, ser misericordioso, ser compasivo, amable, expiar. No mundo pagán, "expiar" é un verbo transitivo. Ten ao ser humano como suxeito e a divindade como obxecto. Refírese a unha acción de culto, por medio da cal se quere engraírse cunha divindade, facelo favorable, logo "provocar a reconciliación, restaurar boas relacións". Nun sentido intransitivo é ser ou facerse misericordioso.\n(3) εξιλασκομαι é a acción propiciatoria do sacerdote, que purifica obxectos e trata da clemencia.\n(4) Ιλασμος, expiación, sacrificio expiatorio, o xeito no que se intenta ingratiarse cunha divindade.\n(5) ιλαστηριον, o expiante, o instrumento ou o obxecto de expiación. Agasallo ofrecido aos deuses.\nA expiación, o concepto subxacente ao termo grego Ιλασμος, pódese entender como o esforzo humano por sacar do seu lado o misterioso e a miúdo fatal poder dos espíritos de mortos, demos e deuses e obter o seu apoio ás súas propias accións.\nA vida humana vese ameazada pola rabia (a miúdo considerada inxustificada) e a envexa dos deuses e, polo tanto, intentamos encerrarnos coas divindades con actos de culto, que incluían sacrificios humanos ou animais, ritos de purificación, oracións e danzas.\nNa antigüidade, os criminais comúns incluso eran sacrificados para gañar o favor das deidades sobre a cidade, que se cría prexudicada pola súa presenza. Non obstante, os sacrificios humanos na antiga Grecia volvéronse cada vez máis raros e substituídos por xestos simbólicos.\nExpiación na Biblia\nA Septuaginta traduce con ιλασκομαι o termo hebreo salakh , tolerar e con εξιλασκομαι (moito máis empregado) o termo כפּר kãpar , cubrir, expiar.\nA idea específica israelita de expiación desvíase significativamente da pagana e só se pode entender a partir do concepto de pecado . A través dunha falta, incluso involuntaria, das prescricións establecidas polo pacto que une a Israel con Deus, xorde unha culpa obxectiva (cf. 1 Samuel 14: 2) que pon en marcha un poder malvado (unha consecuencia negativa), cuxos efectos destrúen necesariamente. caer como castigo sobre os culpables e sobre a comunidade.\nA Expiación na Cruz\nEste vínculo entre o pecado e a desgraza (as consecuencias penais do pecado) só pode ser cambiado por Deus se El desvía os efectos malos dunha acción do culpable e da súa comunidade sobre un animal que morre no seu lugar (por exemplo, o ritual do chivo expiatorio en Levítico 16: 20ss). Esta é precisamente a diferenza (moitas veces non se comprende suficientemente) entre a expiación / propiciación entre os pagáns e os israelitas. Entre os primeiros trátase dun acto realizado polo home para propiciar a Deus, para o segundo é un acto da pura misericordia de Deus que, así, vén inmerecidamente a atoparse coa criatura humana. Non se trata, polo tanto, de influencia humana sobre Deus, senón de Deus sobre o home.\nAquí aplícase o concepto de "substitución penal" (un paga por outro, un morre para permitir que o outro poida vivir). O tema da acción expiatoria, o que provoca a expiación, é polo tanto Deus. Os sacerdotes asignados ao sacrificio actúan finalmente como os seus delegados, mentres que o individuo ou as persoas que pecaron son os beneficiarios da expiación.\nDado que o sangue é o vehículo da vida segundo a opinión israelita, úsase como medio de expiación (Levítico 17:11).\nA transferencia das consecuencias do pecado faise posible porque o animal do sacrificio é considerado como unha parte da súa esfera persoal (a súa ou a comunidade).\nA Biblia atribúe a institución dos sacrificios expiatorios a Deus mesmo ["Deuse a ti o Señor para provocar a iniquidade da comunidade" (Levítico 10:17)].\nA expiación non é, polo tanto, un castigo, senón un feito salvador.\nEsta entrada ou sección sobre o tema bíblico non cita as fontes necesarias ou os presentes son insuficientes .\nXesucristo no deserto de Ivan Nikolaevich Kramskoj\nNo Novo Testamento a expiación é un dos termos (xunto a propiciación, redención , redención, reconciliación) cos que se interpreta o suceso e a obra de Xesús .\nO Novo Testamento afirma que os sacrificios practicados durante o Antigo Testamento foron só a presaxia do que realmente acontecería cando Xesús, o Cristo, ofrece toda a súa vida como sacrificio último e irrepetible na cruz para a salvación do seu pobo, é dicir, de todos os que Deus lle confiara. "Ela dará a luz un fillo e chamaráslle Xesús, porque é el quen salvará ao seu pobo dos seus pecados" (Mateo 1:21); "Deulle autoridade sobre toda carne para que lle dea vida eterna a todos os que lle deron" (Xoán 7: 2). El é "Velaí o Cordeiro de Deus, que quita o pecado do mundo!" (Xoán 1:29).\nEl é quen realiza a expiación, é dicir, é o medio establecido por Deus para restablecer boas relacións (paz, reconciliación) coa criatura humana, eliminando do medio o que estas relacións impiden, é dicir, o pecado e as súas consecuencias legais (o morte do pecador): "... porque o salario do pecado é a morte, pero o don de Deus é a vida eterna en Cristo Xesús, noso Señor" (Romanos 6:23). "Deus estableceuno como sacrificio propiciatorio pola fe no seu sangue, para demostrar a súa xustiza, empregando a tolerancia para os pecados pasados" (Romanos 3:25); "El é o sacrificio propiciatorio polos nosos pecados, e non só polos nosos, senón tamén polos de todo o mundo ... Nisto está o amor: non porque amásemos a Deus, senón que nos amou e enviou aos seus Fillo que será o sacrificio propiciatorio polos nosos pecados " (1 Xoán 2: 2; 4:10).\nNa obra de Xesús (o seu sacrificio expiatorio), realízase o concepto de "substitución penal" (Cristo é castigado no noso lugar e liberámonos do castigo que merecemos). "... para que se cumprise o que se dixo por boca do profeta Isaías:" Colleu as nosas enfermidades e sufriu as nosas enfermidades "" (Mateo 8:17; cf. Isaías 53: 4); "Para levar a moitos nenos á gloria, era conveniente que el, por medio de quen e por quen son todas as cousas, faga perfecto, mediante sufrimentos, o autor da súa salvación" (Hebreos 2:10).\nCristo na cruz , de Carl Heinrich Bloch ( 1870 )\nNa obra de Xesucristo, o seu sangue convértese no medio de expiación por excelencia: "Pero agora, en Cristo Xesús, vostedes que estabades lonxe foron achegados polo sangue de Cristo" (Efesios 2:13); "Efectivamente, se o sangue de cabras, touros e as cinzas dunha novilla esparexidas sobre os que se contaminan, santícaos para obter a pureza da carne, canto máis o sangue de Cristo, que a través do Espírito eterno ofreceu el mesmo puro de toda culpa a Deus, purificará a nosa conciencia de obras mortas para servir ao Deus vivo. " (Hebreos 9: 13,14); "... sabendo que non con cousas corruptibles, con prata ou con ouro, fuches redimido do vano modo de vida que che deron os teus pais, senón co precioso sangue de Cristo, coma o dun cordeiro sen manchas ou mancha " (1 Pedro 1: 18,19).\nFinalmente, na obra de Xesús atopamos como a iniciativa da salvación vén do propio Deus, que así nos quere conceder a graza da reconciliación "descargando" a Cristo o "poder malvado", as consecuencias negativas, "os efectos destrutivos" do noso pecado. "Amamos porque primeiro nos amou" (1 Xoán 4:19); "E todo isto vén de Deus que nos reconciliou a si mesmo por medio de Cristo e nos confiou o ministerio da reconciliación. De feito, Deus estivo en Cristo en reconciliar o mundo consigo mesmo, non imputando os seus pecados aos homes, e nós a palabra de reconciliación " (2 Corintios 5: 18,19).\nA obra de Cristo, polo tanto, é análoga a un sacrificio da Antiga Alianza, pero inmensamente superior: "Polo tanto, tivo que facerse coma os seus irmáns en todas as cousas, para ser un sumo sacerdote misericordioso e fiel nas cousas que pertencían a Deus, para expiar o pecados do pobo " (Hebreos 2:17 NVI). Nótese esta última expresión no grego orixinal: "εις το ιλασκεσθαι τας αμαρτιας του λαου", así como noutras versións: "... ut repropitiaret delicta populi" (Vulg.); "... para expiar os pecados da xente" (CEI); "... facer expiación polos pecados da xente" (ND); "... e liberou á xente dos pecados" (TILC).\nNa carta aos hebreos (cap. 7 e 9), Pablo explica que o sacerdocio levítico e a práctica de sacrificios e ablucións na primeira tenda do templo foron abrogados, porque purificaban só a carne e non daban nada á perfección. da conciencia do oferente.\nTodo isto era unha copia do ceo e unha figura para o tempo de Cristo que, ao eliminar a Primeira Tenda, abriu o camiño ao santuario (o Sancta Sanctorum ) a todos os crentes nel, portadores do sacerdocio bautismal , xa non só reservados. para os sacerdotes levíticos.\nOs textos do Novo Testamento, escritos por xudeus para xudeus, explican a crucifixión de Cristo en termos relacionados coa liturxia do Antigo Testamento e en particular co rito expiatorio de Yom Kippur . O perigo inherente a este enfoque, do que a reflexión teolóxica cristiá nunca se desvinculou por completo, é de "proxectarse sobre Deus sen dúbida trazos embarazosos, ata o punto de retratalo como un xuíz inflexible que esixe o pago de todas as débedas ata o último céntimo máis que como o misericordioso Pai do Evanxeo que corre ao encontro do fillo pródigo para acollelo de volta á casa sen condicións ". \nEste risco foi moi contestado pola conciencia moderna desde o século XVI. F. Nietzsche considerouna unha subversión do evanxeo: «Ah, que de súpeto acabouse o evanxeo! O sacrificio expiatorio e isto na forma máis repugnante, a máis bárbara, o sacrificio dos inocentes polos erros dos pecadores, que paganismo terrorífico! " \nExpiación en teoloxía cristiá\nA Igrexa non estableceu oficialmente unha soa teoría da redención. As doutrinas soteriolóxicas dos pais da Igrexa atopan o seu desenvolvemento máis completo na gran obra teolóxica de San Agustín , o De Trinitate . En particular, exclúe que o sacrificio de Xesús teña como finalidade frear a ira do Pai, unha teoría que introduciría unha diverxencia inaceptable na esfera trinitaria. A redención é a realización temporal dunha intención trinitaria establecida antes da fundación do mundo (Ef 1: 4). O enfoque agostiño foi escurecido no segundo milenio polas teses de S. Anselmo.\nAnselmo de Aosta , santo e doutor da Igrexa , en Cur Deus homo argumenta a tese teolóxica segundo a cal a Palabra debía necesariamente converterse en carne para que o home que caeu do Edén puidese volver á vida eterna no Paraíso. O mesmo razoamento aplicado á vida de homes individuais obrigou entón a proclamar o dogma do Purgatorio .\nOs seus argumentos desenvolvéronse segundo un enfoque xurídico quizais inspirado nas institucións feudais dos alemáns (a honra do "Dominus" como fundamento da orde social) pero sobre todo polo dereito romano, no que a poena pode ser substituída por unha satisfactio voluntario e acordado. A teoría anselmiana provocou unha extensa discusión dende o principio, pero tivo un éxito notable durante varios séculos.\nNos últimos tempos foi criticado polos teólogos do protestantismo liberal e posteriormente por varios teólogos católicos alemáns, incluíndo Joseph Ratzinger  , Hans Kessler , Karl Rahner , Hans Küng e Dietrich Wiederkehr. Segundo Kessler, o intento de interpretar en termos xurídicos o valor expiatorio do sacrificio de Xesús introduce un perigoso racionalismo segundo o cal "ao final é a razón humana a que establece a medida do que pode existir ou non en Deus". \nA interpretación xurídica\nNingún home e só Deus podería expiar a gravidade do pecado orixinal , o que fixo que a humanidade fose mortal e dolorosa.\nA perda da vida eterna e para todos é o máximo castigo posible que o home podería recibir de Deus. Na perfecta xustiza divina e na xustiza humana que debe conformarse con ela, a pena sempre é proporcional á gravidade da falta. como a gravidade do sacrificio expiatorio que debe substituír esta pena.\nO máximo pecado posible (o orixinal herdado por todos) e a pena máxima de exclusión do Paraíso para todos e para sempre , só poderían corresponder ao máximo de sacrificios expiatorios:\na morte dun humano (non un sacrificio animal)\na morte dun ser humano, que tamén é Deus.\nCoa morte dun home único gañaría o mérito da salvación ante Deus só por el e a súa liña de sangue. Coa morte de Xesucristo, o mérito da salvación é para todo home que cre nel, o seu fillo espiritual.\nO corpo que recibe coa resurrección de Cristo da morte da cruz é moito máis do que perdeu coa caída do Edén.\nSe no Edén o home é inmortal, libre de enfermidades, imperfección, dor, necesita nutrirse, fala con Deus, pode procrear a Caín e Abel, sen embargo está desprovisto da ciencia do ben e do mal, a serpe non vence, non é un corpo co Señor.\nO home do Corpo Místico é todo isto, xa non pode procrear despois da morte terreal; e pola contra tamén é omnisciente, o Verbo creador (Señor da natureza creada, só mediante o pensamento), e como os anxos e Xesús é capaz de teofanía e desprazamentos instantáneos, de exorcizar demos. Polo tanto, coa resurrección de Xesús, a calidade de vida eterna que o home obtén é diferente e, en xeral, é moito máis próxima á perfección de Deus, moito máis que un regreso simplista ao Paraíso perdido.\nSegundo argumento, ademais da proporcionalidade entre o castigo e a culpa, é pola contra a proporcionalidade entre a recompensa divina e o posible mérito do traballo humano (terreo e doutro xeito). O maior sacrificio que un home pode facer é o don da súa vida terrea para salvar a vida terrea do seu próximo ou dar testemuño da verdade no santo martirio sen negar a súa fe en Xesucristo.\nA perda dunhas décadas de vida terrea non é nunca, nunca proporcional, á recompensa divina do Paraíso, en canto a:\ncantidade: dunha vida infinita despois da morte, e separación da alma do corpo terreal que volve ao po, ata a resurrección final\ncalidade: dunha vida que participa plenamente no Rostro de Deus e en todos os carismas do Espírito Santo, para seguir servíndoo desde máis alá traballando a graza na vida terrenal doutros seres humanos. Do mesmo xeito, nin sequera todo o tempo de expiación que o home pode pasar no Purgatorio, un tempo longo pero aínda finito, entre a súa morte e o día do xuízo final, cando o Purgatorio deixa de existir, non é proporcional á recompensa eterna de Deus. Para calquera alma .\nO terceiro argumento é a participación do ser humano durante a vida terrenal na vida divina e a substancia do seu corpo místico, e o retorno á participación na vida terrenal despois da morte: dous feitos, ambos posibilitados só por e só despois da encarnación do verbo. .\nOs Ungidos do Señor no Antigo Testamento (profetas, patriarcas, reis de Israel, sumos sacerdotes) non falan ou son entendidos en idiomas descoñecidos, non exorcizan demos ("espíritos malignos"), non borran os pecados, non curan enfermidades ata a resurrección dun home morto no seu corpo terreal (Eutyches e Tabita), non exerza o señorío de Deus sobre a natureza creada restante. O poder do Espírito Santo só se manifesta no don da profecía e na interpretación dos soños e visións.\nMesmo no milagre máis impresionante, que é o paso do Mar Vermello , o anxo de Deus e o propio Deus (como unha nube ou piar de lume) están fisicamente presentes e vistos polo pobo de Israel e fan o milagre (Éxodo 14 : 20- 22), Moisés levantando a man só dá sinal de que Deus está con el. Do mesmo xeito, se Elías e Enoc son asumidos ao ceo en alma e corpo sen morte, ningunha alma despois da morte se manifesta en soños ou visións na vida terrenal dos demais.\nSó despois de Pentecostés e Ascensión , coa baixada do Espírito Santo sobre os apóstolos, os 12 comezan a realizar (nos Feitos dos Apóstolos ) todos e os mesmos milagres sobre o home e a natureza feitos por Xesucristo: pero ningún destes milagres é realizada primeiro, sempre que Xesucristo aínda estea entre os seres humanos.\nSó coa Transfiguración de Xesús no monte Tabor, despois da morte, Moisés e Elías poden aparecer durante a vida terreal dos tres apóstolos.\nA resurrección da morte na cruz é a causa final que fai do home xa na vida terrea un participante en todos os dons do Espírito Santo e un participante na substancia do Corpo Místico celeste, que toda alma santa, salvou no Paraíso. , ten na vida despois da morte. E viceversa que fai que todas as almas do ceo sexan capaces de teofanía e de facer graza na vida terreal (Moisés e Elías maniféstanse aos apóstolos na Transfiguración de Xesús ).\nA diferenza non só é cuantitativa (vida sen fin no Paraíso, vida terrestre mortal), senón unha diferenza radical desde o punto de vista cualitativo, en virtude da transcendencia de Deus e do seu corpo místico. A vida no corpo místico é o ceo. A vida eterna no Paraíso non é unha vida na que o tempo medre indefinidamente e nunca cese, pero é unha vida na que o tempo xa non é: é unha visión estática e inmóbil e un canto á Verdade, sen converterse en substancia, sen movemento de ou cara a lugar.\nA diferenza entre a vida na terra e máis alá non está só na substancia, senón na morada na que está e vive esta substancia. O Eterno está separado do tempo e superior a el, porque mentres o Eterno entra no tempo, non é posible que un que estea a tempo entre no Eterno (excepto nos soños e visións). De feito, se as substancias que habitan no Eterno (Deus e os anxos de Deus) desde o Antigo Testamento maniféstanse no tempo histórico, pola contra a substancia que nace ou cae no tempo histórico (animais, home, espírito de caído) os demos do Edén) non poden (xa non poden) entrar no Eterno durante a súa vida terrea, nin o home, nin despois da morte, pode volver manifestarse no tempo histórico.\nO enfoque anselmiano, especialmente no caso de presentacións demasiado esquemáticas, corre o risco de difundir "imaxes dun Deus, cuxa xustiza despiadada esixía un sacrificio humano, a inmolación do seu propio Fillo".  Polo tanto, moitos teólogos "están indignados coa idea de que un Deus podería esixir o sangue dun inocente; nesta concepción sospeitan a presenza dun aspecto de sadismo". \nEste perigo xorde dun exame unilateral da cuestión na que non só a morte na cruz de Xesús está illada do resto da súa historia humana e en particular da encarnación e resurrección, senón sobre todo dous dogmas fundamentais da fe cristiá. esquecido: a profunda unidade que une ás persoas da Trindade e a igualmente profunda solidariedade establecida por Xesús entre el e os pecadores ( Corpo Místico ). Segundo a teoloxía cristiá, de feito, a encarnación da Palabra é só o primeiro paso cara ao establecemento dunha relación máis profunda entre o Creador e a creación. O sufrimento e a morte son un paso fundamental cara á plena participación da condición humana, pero estas condicións son para o home consecuencia do pecado orixinal, do que Xesús estaba exento. Só pode participar nela establecendo unha relación ontolóxica con todos os homes (o corpo místico, de feito) e asumindo así os pecados dos demais e compartindo simultaneamente a súa propia vida divina con eles (ver a institución da Eucaristía e Pentecoste ) .\nNo esquema xurídico un tanto abstracto de Anselmo, con todo, é necesario recoñecer o esforzo de identificar en Deus unha xustiza misericordiosa e unha misericordia xusta. "Precisamente por fidelidade a esa xustiza, a ese deseño de amor que presidiu a creación e que regula a relación entre o Creador e a criatura, garantindo a súa lexítima autonomía mutua e, polo tanto, tamén por fidelidade a si mesmo, o Deus do Pacto non pode perdoar o pecado do home só pola misericordia ". \n↑ Giovanni Rota, "Dedicatoria" solidaria ou "expiación" vicaria. Debates e perspectivas da teoloxía contemporánea , en AAVV, The Redemption , Graphic Institute, Bergamo 2006, pp. 137-172.\n↑ O Anticristo. Maldición do cristianismo , Adelphi, Milán 1978, p. 54.\n↑ Introdución ao cristianismo , Queriniana, Brescia 1969.\n↑ Die Theologische Bedeutung des Todes Jesu (O significado teolóxico das mortes de Xesús), Dusseldorf 1970, p. 125.\n^ Joseph Ratzinger, Introdución ao cristianismo , Queriniana, Brescia, 1966, p.228.\n↑ International Theological Commission, Questions of Christology , 20 de outubro de 1980, en Enchiridion Vaticanum , EDB, Bologna 1982, n ° 659.\n^ Rota, cit,. páx.149.\nMartin Hengel, Cocifixión e expiación , Brescia, Paideia, 1988.\nLuigi Moraldi, Expiación sacrificial e ritos expiatorios no ambiente bíblico e no Antigo Testamento , Roma, Pontificio Instituto Bíblico, 1956,\nAuguste Sabatier, La doctrine de l'expiation et son évolution historique , París, Fischbacher, 1903.\nPaolo De Benedetti (A teoloxía dos animais)\nRecuperado de " https://it.wikipedia.org/w/index.php?title=Expiation&oldid=118125637 "\nTramo de sección: recto\nSen fontes - Biblia


Comisións de traballo - Colegio de Economistas de A Coruña\n- Comisión de Auditoría-Sección REA: ten como obxectivo potenciar ao Economista que exerce a auditoría, e axudar a aqueles que queren acceder á profesión.\nA Sección REA está presidida por José Antonio López, que ademais de pertencer á Xunta de Goberno do Colexio, é membro do Comité Directivo do REA. Esta condición permítenos coñecer máis de preto as actividades que o Rexistro realiza, do que se informa puntualmente na sección de Ou Economista dedicada á área fiscal.\n- Comisión Fiscal: dá apoio aos economistas que exercen esta rama da profesión atendendo á súa problemática específica.\nA Comisión Fiscal tamén está presidida por un membro do Consello Directivo do REAF, Agustín Fernández Pérez, que ostenta igualmente a condición de Secretario Xeral do Colexio.\nAs reunións da Comisión Fiscal, de carácter aberto para todos os interesados, celébranse habitualmente os primeiros luns de cada mes.\n- Comisión Forense: a súa misión principal consiste en potenciar a imaxe e mellorar a cualificación do Economista que realiza traballos no ámbito xudicial e forense (actuacións xudiciais, periciais ou como experto independente). Ademais a Comisión Forense encárgase de xestionar a Quenda de Actuación Profesional.\nCopresiden esta Comisión dous membros da Xunta de Goberno: Ramón Xoga Costa, tesoureiro do Colexio e Isaías González García, miembro do Comité Técnico e do Consello Directivo do REFOR-CGE.\n- Comisión de Economistas Expertos Contables (EC): esta é a Comisión de máis recente creación, e foi promovida pola Xunta de Goberno coa finalidade de prestigiar o labor desenvolvido polos expertos contables, desenvolvendo un conxunto de accións encamiñadas a incrementar o seu recoñecemento profesional. O Experto Contable é unha figura recoñecida en varios países europeos como Portugal, Francia e Alemaña; e tamén en diversos países anglosaxóns e de América Latina.\nA Sección EC está presidida por José Ángel Canalejas, pertencente tamén á Xunta de Goberno do Colexio, e membro do Comité Directivo do Rexistro de Expertos Contable do Consello Genral de Economistas (REC-CGE).