Diabetes e vacacións: como levar o seu control sen prohibicións | Consumer\nOs cambios de hábitos e as altas temperaturas poden alterar os niveis de glicosa en sangue das persoas con diabetes, quen deben evitar complicacións con estes consellos\nCo comezo do verán, chegan tamén algúns factores que poden afectar ao bo control dos niveis de glicosa das persoas con diabetes e, por tanto, a unha adecuada xestión da patoloxía no seu conxunto. As altas temperaturas, os novos horarios, as novas rutinas ou os cambios na alimentación son algúns deles. Pero é posible gozar sen prohibicións, pero con control, co fin de evitar complicacións da patoloxía. Para iso, débense seguir unha serie de recomendacións que detallamos nas seguintes liñas.\nComo controlar a diabetes e gozar do verán\nA chegada das altas temperaturas, sumada ao período estival, cos cambios de horarios e/ou rutinas que leva, poden resultar o cóctel perfecto para alterar os niveis de glucemia das persoas con diabetes. Por iso no verán hai que prestar unha especial atención ao control e a xestión da patoloxía no seu conxunto, para evitar posibles complicacións que levan calquera cambio deste tipo. E é que esta época trae consigo normalmente as merecidas vacacións nas que as modificacións na alimentación ou a redución da actividade física son inevitables.\nPor iso é polo que desde a Federación Española de Diabetes (FEDE) lancemos unha serie de recomendacións e consellos co obxectivo de gozar sen prohibicións, pero con control:\nAlimentación saudable. Evitar as comidas copiosas, optar polas cocciones lixeiras e aumentar a inxesta de froitas e verduras é fundamental para manter unha alimentación saudable durante o verán, segundo indican os expertos en nutrición en diabetes. Hai que ler con atención a etiquetaxe dos produtos que se adquiren, para poder evitar aqueles que non sexan recomendables polos seus ingredientes ou pola cantidade destes, como poden ser azucres engadidos ou graxas vexetais. Ademais, débese evitar o picoteo repleto de “ calorías baleiras”, como as patacas fritas e galletas, e substituílo por froita fresca, froitos secos e verduras e hortalizas, en cru ou en conserva.\nExercicio físico. Realizar actividade física, axustada a cada individuo, é clave, entre outros temas, para evitar o aumento de peso, que podería crear complicacións na diabetes. E sempre se debe facer baixo as recomendacións dos expertos, evitando as horas de maior calor e mantendo sempre unha adecuada hidratación.\nHidratación constante. Cando o corpo está deshidratado, a concentración de glicosa en sangue aumenta e provoca que os riles traten de eliminala mediante os ouriños. É fundamental manterse hidratado, mesmo cando non se ten sede, a través de auga, infusións ou bebidas sen azucres engadidos, e evitar as bebidas con cafeína ou alcohólicas, xa que producen deshidratación.\nAdherencia ao tratamento. A pesar das vacacións e os cambios nas rutinas, continuar co tratamento pautado polo profesional médico logrará evitar posibles complicacións da diabetes. Se se teñen dúbidas ou se queren realizar cambios, débese acudir ao médico de referencia.\nViaxes seguras para persoas con diabetes\nA todo isto, débeselle sumar o verán atípico que atravesa o mundo pola pandemia de covid-19. Polo que, á hora de facer unha viaxe de maneira segura, recoméndase consultar, ante calquera dúbida, ao profesional sanitario de referencia, ademais de manter as medidas hixiénico-sanitarias e de seguridade que diten as autoridades nese momento, e que se deben cumprir estritamente, para previr e minimizar os riscos dun posible contaxio.\nAdemais, ao emprender rutas na montaña ou na praia, os expertos recomendan ir sempre acompañado dunha mochila en frío para transportar os medicamentos necesarios para o control da diabetes, ademais de levar unha botella de auga ou cantimplora para inxerir auga de forma regular e manter a hidratación.\nEn canto á prevención do pé diabético, é moi importante que, durante a tempada de verán, cóntese cun calzado deportivo cómodo para realizar exercicio ou, simplemente, dar un paseo pola zona de vacacións ao aire libre. Ademais, débese evitar andar descalzos, sobre todo se se ten a glicosa alta, mala circulación ou pouca sensibilidade.\nCoidado da pel no verán para persoas con diabetes\nCando se fala da relación entre verán e diabetes, coidarse por dentro é tan importante como facelo por fóra. A sequedad da pel é un problema recorrente para as persoas con esta patoloxía, polo que protexerse do sol é obrigatorio aplicando cremas fotoprotectoras de factor 15 ou superior, e así previr tamén queimaduras e outros problemas de pel, os cales poden aumentar os niveis de glicosa en sangue.\nA todo isto débeselle engadir o uso de roupa lixeira e solta, xa que axudan tamén a combater a calor e a humidade. E se, ademais, acompáñase dun chapeu, gorra ou visera, lograríase unha fotoprotección completa e eficaz.\ncoronavirus diabetes verán


Agaca e Clusaga advirten do risco de colapso do sector agroalimentario - Campo Galego\nInicio / Agroalimentación / Agaca e Clusaga advirten do risco de colapso do sector agroalimentario\nA interrupción dos procesos de fabricación de numerosas empresas e cooperativas está motivando peches temporais de certas plantas pola falta de subministración. Deste xeito, a cadea de valor alimentaria pide aos convocantes que deixen de coaccionar ao resto de sectores\nCampo Galego 24/03/2022 10:14 a.m.\nInstalacións de Clun na Mariña lucense. / Arquivo.\nAnte o agravamento do paro do transporte, as asociacións e entidades que integran á cadea de valor alimentaria – a Asociación Galega de Cooperativas Agrarias (AGACA) e a Agrupación industrial Alimentaria de Galicia (Clusaga)- alertan de que a situación xa é, nestes momentos, insostible e instan a acabar inmediatamente cun conflito que está a ter elevados custos para a economía e o conxunto da sociedade.\nNumerosas industrias e cooperativas tiveron que interromper os seus procesos de fabricación e víronse obrigadas a pechar temporalmente as súas plantas ante a falta de subministración, mentres que outras anunciaron que deberán facelo proximamente. Ademais, ante esta situación, as empresas de distribución traballan con grandes dificultades.\nCando se cumpren nove días desde o inicio do paro, desde a cadea de valor agroalimentaria e do gran consumo consideran “inaprazable poñer fin a esta situación que está a poñer en claro risco o abastecemento de produtos, así como a continuidade de miles de empresas e empregos”.\nAgaca e Clusaga fan un chamamento ao Goberno de España a “unha intervención urxente nun conflito que se converteu nun problema de Estado cun impacto sobre a economía e os cidadáns que non admite demora”. Esixen, así mesmo, que se garanta a seguridade, coas medidas que sexan necesarias, e o dereito para traballar dos transportistas que non queren sumarse ao paro, e que quen o secunda non coaccione ao resto dos sectores da cadea nin impidan a libre circulación de mercadorías.


En pro da bandeira galega - SOCIAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nXoán Costa Seguir a @@xoancosta 02 Xuño 2017 12:26 h.\nO texto de Álvaro das Casas chama a atención sobre o pouco uso que está a ter a bandeira a pesar de que, aos poucos días do decreto, a Galiza que “ansiaba a ocasión de dar ao vento a súa enseña azul e branca axitada ardorosamente nos días máis espléndidos do seu resurxir, izou en multitude de Concellos, todas as Deputacións e grande número de centros oficiais a bandeira”.\nRaro, moi raro, era o día en que a prensa non sinalaba a solemne aparición de algunha bandeira.\nMais estraña o autor que nos derradeiros catro meses “nen un só concello se sumou á iniciativa”.\nNon hai escusa para non o facer e por iso é que fai un chamamento aos alcaldes remisos para que poidan gozar da honra de izar coas súas propias mans a “máis clara representación da terra” porque a bandeira “acubilla as nosas mellores lembranzas e nela aniñan as nosas máis claras esperanzas”\nDivulgación e facilidades de acceso á bandeira\nO uso público da bandeira sofreu altos e baixos desde que, posibelmente por vez primeira, se usou no traslado dos restos de Rosalía desde a Adina a Bonaval (como deu conta Sermos Galiza a sexta feira 26 de maio). Iso foi en 1891. Lembremos que en xuño de 1898 La Gaceta de Galicia, diario compostelán, publica unha sorte de manifesto reproducido días despois por El Áncora, diario católico de Pontevedra (30 de xuño); El Lucense, diario católico (1 de xullo); La idea Moderna, diario democrático de Lugo (2 de xullo). A referencia de Revista Gallega, rotativo da Coruña, chegou a 3 de xullo. Esta secuencia cronóloxica, completada despois en 10 de setembro por El Eco de Galicia de Buenos Aires, non parece ser casual e si máis ben dar resposta ao que no propio texto orixinal se solicita: “Y no solamente llamamos la atención de la prensa de Galicia ... sinó del comercio para que encargando a las fábricas una tela barata y sencilla con la combinación de colores antedicha, pueda estenderse nuestra bandera por todos los pueblos”.\nNos anos seguintes ao escrito publicado en El Pueblo Gallego por Álvaro das Casas non se incrementou a visibilidade da bandeiras. Mesmo comezou a se asociar o uso da bandeira azul e branca co nacionalismo e co separatismo. En sentido pexorativo, claro. Académicos houbo que cuestionaron a bandeira azul e branca pondo de exemplo para non a usar as batallas de Clavijo e a das Navas de Tolosa.\nNo contexto político e social dos anos 30, un acontecemento disparou de novo as armas da polémica: foi a autorización do Goberno para que no buque Ártabro, un moderno oceanográfico para a exploración do Amazonas baixo o mando do capitán Iglesias, natural de Ferrol e famoso aviador na altura, ondease a bandeira galega, naturalmente ao lado da española. Estamos a falar de 1935.\n“El Ártabro, emisario de la España renaciente, llevará en sus mástiles la bandera de Galicia”. O intento de borrar do mapa a bandeira azul e branca, sinalada como símbolo do separatismo e o independentismo, procurou informes por toda a parte para se dirixir ao goberno para que mudase aquela situación colocando no barco a que segundo eles era a auténtica bandeira de Galiza: “La verdadera insignia gallega debe ser completamente blanca con un escudo en el centro ostentando el caliz y la hostia sobre campo azul celeste”. A outra corresponde “aos nacionalistas e a aqueles que na Coruña o 6 de outubro berraron: Viva Galiza libre e independente”\nA campaña pola bandeira branca xa a iniciara en 1930, o mesmo ano en que escribe Álvaro das Casas, Couceiro Freijomil. Seguiu con ela Vaamonde Lores, a Academia Española da Historia e outras entidades.\nMais todos os informes foron innecesarios. A expedición ía iniciarse desde o porto de Ferrol a 12 de outubro de 1935 para se desenvolver durante algo máis de tres anos nunha inmensa extensión situada entre a cordilleira andina e o río Negro, mais despois de continuos aprazamentos por problemas administrativos e económicos, en marzo de 1936 o goberno decidiu a suspensión definitiva da expedición e a sublevación fascista, coa que se aliñou o propio Iglesias, baixou definitivamente dos mastros do Ártabro a posibilidade de ondear ao vento a bandeira branca coa faixa azul.\nE non só dos mastros do Ártabro


Unha cookie é un ficheiro que se descarga no ordenador/smartphone/tableta ao acceder a determinadas páxinas web. As cookies permiten almacenar e recuperar información sobre os hábitos de navegación que se efectúa desde ese equipo. O navegador do usuario memoriza cookies no disco duro só mentres permanece aberta a sesión. As cookies non conteñen ningunha clase de información persoal específica e a maioría bórrase do disco duro ao finalizar a sesión de navegador (as denominadas cookies de sesión).\nA maioría dos navegadores acepta como estándar as cookies e, con independencia delas, permite ou impide nos axustes de seguridade as cookies temporais ou memorizadas.\nSen o teu expreso consentimento –mediante a activación das cookies no navegador–, ENAIRE non enlazará os datos memorizados cos teus datos persoais proporcionados no momento do rexistro ou da compra.\nPara coñecer máis información sobre as cookies, podes acceder á seguinte ligazón: http://www.iabspain.net/privavidadeninternet/usuario.\nTécnicas: permiten ao usuario a navegación a través dunha páxina web, plataforma ou aplicación e a utilización das diferentes opcións ou servizos que nela existan, como controlar o tráfico e a comunicación de datos, identificar a sesión, acceder a partes de acceso restrinxido, lembrar os elementos que integran un pedido, realizar o proceso de compra dun pedido, realizar a solicitude de inscrición ou participación nun evento, utilizar elementos de seguridade durante a navegación, almacenar contidos para a difusión de vídeos ou son ou compartir contidos a través de redes sociais.\nPersonalización: permiten ao usuario acceder ao servizo con algunhas características de carácter xeral predefinidas no terminal do usuario como o idioma, o tipo de navegador, a configuración rexional desde onde accede, etc.\nAnálise: permiten cuantificar o número de usuarios e, así, realizar a medición e a análise estatística da utilización que fan do servizo ofertado. Para iso, analízase a túa navegación no noso sitio web co fin de mellorar a oferta de produtos ou servizos que che ofrecemos.\nEn particular, este sitio web utiliza Google Analytics, un servizo analítico de web prestado por Google, Inc. con domicilio nos Estados Unidos e sede central en 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View, California 94043. Para a prestación destes servizos, Google Analytics utiliza cookies que recompilan a información, incluído o enderezo IP do usuario, que será transmitida, tratada e almacenada por Google nos termos fixados no web www.google.com, incluíndo a posible transmisión desa información a terceiros por razóns de esixencia legal ou cando os anteditos terceiros procesen a información por conta de Google.\nPublicidade comportamental: son as que permiten a xestión, da forma máis eficaz posible, dos espazos publicitarios incluídos no sitio web, aplicación ou plataforma desde a que presta o servizo solicitado. Estas cookies almacenan información do comportamento dos usuarios obtida a través da observación continuada dos seus hábitos de navegación, o que permite desenvolver un perfil específico para mostrar publicidade.\nCoa utilización deste sitio web, aceptas expresamente o tratamento da información obtida na forma e cos fins anteriormente mencionados. E igualmente recoñeces a posibilidade de rexeitar o tratamento de datos e información bloqueando o uso de cookies mediante a configuración apropiada no navegador. Ten en conta que esta opción de bloqueo de cookies pode dificultar o uso pleno de todas as funcionalidades do sitio web.\nENAIRE non se fai responsable do contido das políticas de privacidade dos terceiros incluídos nesta política de cookies.\nSe tes dúbidas sobre esta política de cookies, podes contactar con ENAIRE en info@enaire.es.


As Bibliotecas Escolares Galegas estamos de estrea.\nPremendo sobre cada unha desas imaxes (obra de Rosana Rodiles) accederás a TÓDOLOS blogs de BEgas.\nÉ unha ferramenta moi moi importante que nos permitirá estar en contacto con TODO canto se publica diariamente nestas fiestras dixitais. E permitirá tamén que cada lector dun blog poida acceder ó publicado en TODOS.\nCelebramos o invento e agradecemos o traballo que dou facelos a Loly e Isa.\nEtiquetas: blblioblogs escolares, blog, recursos\nFelicidades por esta iniciativa que aglutina tantos esfuerzos.\nE nós, e coido que podo falar en nome das tres, estamos encantadas de que celebredes este "traballo colaborativo, compartido" que fixemos con tanto agarimo.\nPouco a pouco, danse pasos que non teñen volta atrás porque, anque así fora, o camiño xa está andado. E queda a experiencia do camiño, o recordo do camiño e o aprendido...no camiño.


A dispersión penitenciaria | Esculca\nYou are hereA dispersión penitenciaria\nA dispersión penitenciaria\nCastigo cruel e ilegal\nNo pasado mes de xaneiro transcendia a diversos medios dixitais o artigo publicado por Xosé Luís Santos Cabanas, pai de un cidadán galego , preso preventivo por resolución do xulgado central de instrución na prisión de Aranjuez. En poucas liñas, Xosé Luis Santos facía unha lúcida descripción , dende a súa dor e a dos seus achegados, da crueldade engadida que a chamada “dispersión penitenciaria” supón sobre o castigo legal que é a privación de liberdade.\nComo engadir algún calificativo á definición como cruel que un afectado pola dispersión fai dela? Non só sería unha ousadia , sería tamén un xesto fútil. Por moi elevado que sexa o grao de empatia que se poda acadar, os golpes doen a quen os recibe e unha persoa solidaria poderá describir os hematomas mais non poderá sentir o sofrimento inflixido polos golpes. Este há de ser portanto o momento de calar .\nMais, tomando como alicerce da reflexión a dor das vitimas, algo mais sí se pode dicir sobre a dispersión penitenciaria , algo descoñecido as mais das veces por ficar intereseiramente agochado .\nO primeiro que se debe establecer claramente é que , amais de castigo engadido, a chamada dispersión choca coa filosofía e mesmo co teor dalgún precepto da nosa lexislación penitenciaria.\nPoliticos e xornalistas que defenden o sistema de dispersión reiteran que non hai norma na lexislación penitenciaria que avale que @s pres@s deban cumprir a súa condea ou medida de prisión preventiva preto do seu lugar de orixe. Isto é incerto. Non existe norma que expresamente determine o carácter ilegal da dispersión penitenciaria mais sí hai normas que sinalan, de xeito nidio, unha tendencia a que pena de prisión se cumpra no medio social habitual. Así, o artigo 12 da Lei Orgánica Xeral Penitenciaria sinala que “a ubicación dos establecimentos penitenciarios será fixada pola Administración penitenciaria dentro das Áreas Territoriais que se designen. En todo caso, procurarase que cada unha [das Áreas Territoriais] conte con número suficiente de aqueles [centros penitenciarios] para satisfaceren as necesidades penitenciarias e evitar o desarraigo social dos penados”. Da lectura do texto dedúcese a existencia dunha vontade lexislativa que impón que en cada zona territorial haxa prazas para as persoas que procedan desa área, de xeito que non se rompan os vinculos coa súa contorna familiar e social.\nTal esixencia ten carácter reforzado para os preventivos. Artigo 8 da Lei Orgánica Xeral Penintenciaria: “En cada provincia poderá existir mais de un establecimento de preventivos”. É dicir , para evitar o desarraigo familiar e social da persoa reclusa, a lei establece a conveniencia de que exista máis de un centro de preventivos en cada provincia. Hai que concluir pois que estas normas son ignoradas por xerarcas do ministerio de interior e contertulios afins.\nSobre as consecuencias da dispersión penitenciaria existen numerosos informes que describen a inhumanidade que supón inflixir un castigo non previsto na lei a familiares das persoas presas. Asi se recolle nun recente informe de ETXERAT, que menciona a elevada cifra de familiares falecidos en accidentes de tráfico ocasionados polos longos desprazamentos a cárceres afastados da súa localidade de orixe. Así o describe no seu artigo Xosé Luis Santos. E así o relata pormenorizadamente tamén o informe elaborado polo Observatori del Sistema Penal i Els Drets Humáns, intitulado O cárcere na contorna familiar , en que se describen as consecuencias negativas , incluindo as económicas, que ten esta política para as familias que sofren o ingreso dos seus familiares en cadeas afastadas do domicilio. Informe que non se refire exclusivamente a persoas presas condeadas pola Audiencia Nacional, acusadas de delitos de pertenza a banda armada ou delitos afins , senón a todo tipo de persoas , incluindo as categorizadas de forma non moi afortunada como “delincuencia común”.\nNon hai mais que asomarse aos relatos de presos como Xose Tarrio , Patxi Zamoro ou Sergio Sampedro para constatar como a dispersión se ceba nos presos alcumados “comúns” a nas súas familias. Como o afastamento da sua contorna , familia e apoio social é utilizado como ferramenta de castigo para calquera persoa presa, non só para colectivos especificos.\nSon tempos de revisar as politicas de excepcionalidade , nacidas ao socairo de circunstancias politicas que mudan. Mais o sofrimento engadido de castigar os presos por medio do afastamento da súa contorna perdeu o seu inicial carácter excepcional e chegou ser o rexime ordinario, o que fai que sexamos pesimistas de cara a unha mudanza da politica de dispersión penitenciaria.\nSeguiremos vendo presos de Sevilla en Teixeiro , de Valencia na Lama…e seguiremos vendo galegas e galegos en Aranjuez. Seguiremos escoitando as familias describiren as longas viaxes de nove horas para disfrutar de unha comunicación dunha hora. Seguiremos escoitando politicos e tertulianos afirmaren que tal situación se axusta á nosa lexislación penitenciaria, ainda que non sexa verdade. E seguiremos pedindo que volten a casa …todos e todas.


Raíña Lupa: Vindeira lectura do club: 'Aunque diga fresas' de Andrea Ferrari\nPublicado por Raíña Lupa en 2:01 Etiquetas: Andrea Ferrari, Aunque diga flores, club de lectura, lecturas\nVindeira lectura do club: 'Aunque diga fresas' de Andrea Ferrari\nA nosa próxima lectura é:\n"Aunque diga fresas"\nEd. SM, 2009 | Los libros de Andrea / Gran Angular\nTeremos a reunión para comentalo o martes 18 de xuño\nAyelén acaba de chegar a España. A súa familia trasladouse dende Bos Aires, en busca de novas oportunidades. Cando es estranxeiro, vivir en Madrid pode chegar a ser moi difícil: o idioma é parecido, pero non é o mesmo, os costumes son diferentes... Ainda que, iso si, o valor da amizade e os problemas son iguais en todas as partes do mundo... Ao pouco de incorporarse ás súas novas clases, Ayelen é testemuña de como dous rapaces da súa clase, un madrileño e outro de Colombia, decidiron intercambiar as súas vidas. O que ao principio comeza como un inocente xogo de roles, remata converténdose en algo perigoso que, afortunadamente para todos, rematará ben.\nA autora, Andrea Ferrari\nAndrea Ferrari naceu en Buenos Aires en 1961. Graduouse como tradutora literaria de inglés, aínda que logo desenvolveu a súa carreira profesional no periodismo gráfico e durante máis de vinte anos traballou en diversos medios gráficos arxentinos. Entre os premios que obtivo, figuran o Barco de Vapor de España (2003), por "El complot de Las Flores" (Edicións SM) e o Premio Xaén de Narrativa Xuvenil 2007 por "El camino de Sherlock" (Alfaguara). Así mesmo, "El hombre que quería recordar" foi incluído na selección White Ravens 2006 da Biblioteca Internacional da Xuventude de Múnic. É tamén autora das novelas "Café solo", "La rebelión das palabras", "También las estatuas tienen miedo", "Aunque diga fresas", "El círculo de la suerte", "El diamante oscuro", "El increíble Kamil", "No es fácil ser Watson", "La fábrica de serenatas" y "La noche del polizón".\nConcurso de relato breve 2013\nVindeira lectura do club: 'Aunque diga fresas' de ...


Biblioteca do CMUS Santiago - Grandes Autores\nO compositor belga Willy Van Dorsselaer (nado en 1918) desenrolou a meirande parte do seu traballo en Colmar (Francia). Rematados os seus estudos de conservatorio, foi clarinetista moitos anos, ademais dun excelente profesor deste instrumento na academia de Colmar, onde tamén desempeñou cargos directivos.\nCompoñeu unha extensa lista de obras musicais pedagóxicas, gañadoras de moitos premios, para o clarinete e outros instrumentos. Coas sua melodias atractivas e acompañamentos elaborados, estas composicións causan furor nos xóvenes estudantes, e consituén un excelente repertorio para amosar en concerto as suas aptitudes e habilidades co instrumento.\nA súa obra maestra é a Introduction et Allegro Martiale, para trombón e piano.


Bit By Bit - Ética - 6.4.3 Xustiza\nXustiza consiste en asegurar que os riscos e beneficios da investigación son distribuídos de forma xusta.\nO Informe Belmont argumenta que o principio de Xustiza aborda a distribución das cargas e os beneficios da investigación. É dicir, non debe ser o caso de que un grupo da sociedade soporta os custos da investigación mentres outro grupo colle os seus beneficios. Por exemplo, no século XIX e principios do século XX, a carga de servir como suxeitos de investigación en ensaios médicos reduciuse en gran medida aos pobres, mentres que os beneficios de mellorar a asistencia médica corrían principalmente aos ricos.\nNa práctica, o principio de Xustiza foi interpretado inicialmente como que as persoas vulnerables deben estar protexidas dos investigadores. Noutras palabras, os investigadores non deben ser autorizados a presa de forma intencionada aos impotentes. É un patrón incómodo que, no pasado, unha gran cantidade de estudos éticos problemáticos implicaban participantes extremadamente vulnerables, incluíndo cidadáns pouco cualificados e non autorizados (Jones 1993) ; presos (Spitz 2005) ; nenos institucionados e con discapacidade mental (Robinson and Unruh 2008) ; e antigos e debilitados pacientes hospitalarios (Arras 2008) .\nAo redor de 1990, con todo, as opinións sobre a xustiza comezaron a cambiar de protección para acceder (Mastroianni and Kahn 2001) . Por exemplo, os activistas argumentaron que os nenos, as mulleres e as minorías étnicas necesitaban incluírse explícitamente nos ensaios clínicos para que estes grupos puidesen beneficiarse do coñecemento adquirido a partir destes ensaios (Epstein 2009) .\nAdemais das preguntas sobre protección e acceso, o principio de xustiza adoita interpretarse para formular preguntas sobre a compensación adecuada para os participantes, cuestións que están suxeitas a un intenso debate en ética médica (Dickert and Grady 2008) .\nAplicar o principio de Xustiza aos nosos tres exemplos ofrece outra forma de vela. En ningún dos estudos había participantes compensados financeiramente. Encore suscita as preguntas máis complexas sobre o principio de Xustiza. Aínda que o principio de Beneficencia pode suxerir que se exclúa aos participantes de países con gobernos represivos, o principio de Xustiza podería argumentar por permitir que estas persoas participen e se beneficien dunha medida precisa da censura de internet. O caso de Tastes, Ties e Time tamén suscita dúbidas porque un grupo de alumnos sufriu as cargas da investigación e só a sociedade no seu conxunto beneficiou. Finalmente, no Contagio Emocional, os participantes que levaron a carga da investigación foron unha mostra aleatoria da poboación que máis se beneficiará dos resultados (é dicir, os usuarios de Facebook). Neste sentido, o deseño do contagio emocional estaba ben alineado co principio da xustiza.


ATENEO FOTOGRÁFICO: Sálvora, a illa telúrica\nSálvora, a illa telúrica\nNa bocana da ría de Arousa, o arquipélago de Sálvora está composto pola illa principal e os illotes de Vionta, Con de Noro, Herbosa, Rúa, Insuabela, Gaboteira, as Sagres e as Forcadiñas.\nNa parte norte da illa, hai unha aldea abandonada, que conserva en pé as súas casas e cortes.\nO faro inaugurouse en decembro de 1921, ano do naufraxio do Santa Isabel. No rescaste dos náufragos colaboraron catro mulleres, as heroínas de Sálvora, María Fernández, Cipriana Oujo, Josefa Parada e Cipriana Crujeiras.\nUn dos proxectos do Parque das Illas Atlánticas é recuperar a vella fábrica de salazón e facer un museo.\nSálvora é un agasallo para os sentidos, un lugar telúrico.\n1.- Sálvora e ría de Arousa\n2.- Serea e Con de Noro\n4.- Fonte de Santa Catalina\n7.- Flores de Armeria maritima\nGeorge Bondurant dixo...


Galicia suma 105 casos máis e chega aos 1.505 positivos en Covid-19\nEfe 18 agosto 2020 12:06 h.\nAs autoridades sanitarias informan tamén de que xa se curaron 11.625 persoas\nGalicia rexistra este martes 1.505 casos activos de Covid-19, 105 máis que o luns, informou a Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade.\nPor segunda xornada consecutiva aumentan o número de usuarios contaxiados en residencias de maiores, con tres máis que o luns, ata os once infectados; mentres que tamén aumenta o número de profesionais contaxiados, ata cinco, un máis.\nDo total de infectados, seis persoas están nas Uci (1 máis) e outras 55 en unidades convencionais de hospitalización (2 menos); mentres que o resto están nos seus domicilios.\nO número de falecidos por Covid-19 mantense en 625. Por áreas sanitarias, a máis afectada é de novo A Coruña, onde se rexistraron 70 casos activos máis, ata os 921, case dous terzos do total da comunidade.\nTras A Coruña, a área máis afectada é a de Vigo, con 139 casos (sen variación); á que seguen Ourense, con 131 casos activos (17 máis); Lugo, con 113 casos (3 máis); Pontevedra con 75 casos (5 máis); Santiago, 67 (4 máis) e Ferrol, 59 (6 máis).\nAs autoridades sanitarias informan tamén de que xa se curaron 11.625 persoas, o que supón 17 máis que onte luns.\nDeste dato e do de casos activos con respecto ao día anterior despréndese que o número de positivos na última xornada -dato que non ofrecen desagregado as autoridades sanitarias- é de 122 novos contagios.\nO número probas PCR acumulado elévase a 283.781, algo máis de 1.600 máis que o día anterior.\nDetido por condución temeraria tras ser perseguido polos axentes en Carballo


Feijóo visita as novas instalacións da Administración de Xustiza en Vigo – Galicia 24 Horas\nFeijóo visita as novas instalacións da Administración de Xustiza en Vigo\nBy Redacción on 23 marzo, 2015 Comentarios desactivados en Feijóo visita as novas instalacións da Administración de Xustiza en Vigo\nO presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, apelou ao compromiso institucional para que Vigo e o conxunto de Galicia poidan dispoñer dunha Administración de Xustiza adaptada aos novos tempos.\nDurante unha visita ás novas instalacións do Edificio de Servizos Comúns de Notificacións e Embargos, Feijóo aseverou que con este nova obra engádese unha peza máis ao mapa das infraestruturas xudiciais en Galicia, cara a unha Administración de Xustiza máis eficiente. “Porque Vigo –afirmou- aspira a contar cunha verdadeira Cidade da Xustiza; e, nese obxectivo, este novo edificio vén solucionar os problemas de espazo que rexistraban ata o de agora as dúas sedes xudiciais da cidade”.\n<iframe width=»500″ height=»330″ src=»https://www.youtube.com/embed/6edLqE0PL8A?feature=player_detailpage» frameborder=»0″ allowfullscreen></iframe>\nNo tocante á nova sede do Servizo de Notificacións e Embargos de Vigo, o responsable autonómico afirmou que, cun investimento de case 1,5 millóns de euros, abrangue unha superficie construída de case 700 metros cadrados distribuídos en tres plantas; será o centro de traballo de 22 funcionarios e dará servizo ao partido xudicial de Vigo, que abrangue os concellos de Vigo, Nigrán, Baiona e Gondomar, e atende máis de 340.000 habitantes.\nFeijóo subliñou que, ao longo deste anos, a Xunta leva disposto as maiores partidas orzamentarias para mellorar a planta xudicial galega e para incrementar os recursos humanos na Administración de Xustiza. E, como proba disto, lembrou que os orzamentos do Goberno galego destinan este ano 120 millóns de euros, un 6% máis con respecto a 2014, para cumprir este obxectivo.\nAsí mesmo, referiuse ao Plan de infraestruturas xudiciais, que conta cun orzamento superior aos 97 millóns; “un plan que nace e que precisa da colaboración entre administracións, porque son os concellos os que ceden os terreos e a Xunta a que executa as obras”, explicou, ao que engadiu que así se está a facer na Coruña, rehabilitando a Fábrica de Tabacos; en Santiago, onde xa hai un novo edificio xudicial; en Ferrol, onde tamén se ampliaron as instalacións; e en Ourense que, desde hai poucas semanas, conta cun novo edificio xudicial.\nMÁIS ACCESIBLE E CON MAIORES RECURSOS\nDiante destes datos, Feijóo aseverou que nestes últimos cinco anos a Xunta leva investido máis en obras xudiciais que nos trece anos transcorridos entre 1996 e 2009, desde que se lle transfiren á Comunidade as competencias de Xustiza.\nAdemais de construír novas infraestruturas, o titular da Xunta resaltou tamén o impulso de mecanismos como a mediación xudicial, tanto no ámbito da familia como no civil e mercantil. E, no tocante ao primeiro caso, sinalou que xa está en funcionamento no partido xudicial de Vigo desde o ano 2013, en colaboración coa Universidade de Vigo.\nOutra das medidas que a Xunta está a desenvolver é o fomento da asistencia xurídica gratuíta, dotándoa do financiamento necesario e de medios telemáticos que axilicen os procesos. E, tamén está a ser determinante o traballo de organización que se leva acometido nos arquivos xudiciais a través de tarefas de expurgo ou mediante o proxecto de implantación do arquivo dixital, en colaboración coa Amtega.\nSobre este aspecto, Feijóo precisou que ata o de agora lévanse retirado dos xulgados de Vigo máis de 9.000 expedientes xudiciais para iniciar o seu proceso de expurgo. E que en toda a Comunidade foron gravados preto de 240.000 expedientes de 120 órganos xudiciais, coa previsión de conseguir un 75% máis de espazo nas dependentes dos xulgados galegos.\nNesta mesma liña, lembrou a posta en marcha hai xa cinco anos do Plan Senda, cun investimento superior aos 30 millóns, para coordinar a implantación das TIC na planta xudicial de Galicia. “Con el conseguimos ata agora avances como: a renovación do equipamento informático na Administración xudicial; a incorporación da videoconferencia en 60 salas; a utilización do sistema de gravación de vistas con sinatura dixital, que nun mes estará operativo en 94 salas; a presentación telemática de escritos a través do programa LEXNET; a posta en marcha do portal da Xustiza, e dunha axenda web de sinalamento de vistas; a entrada en funcionamento do portasinaturas dixital; a dixitalización do traballo dos forenses do Imelga; ou a acreditación dixital dos profesionais da Xustiza”.\nTodos estes progresos completaranse coa implantación do expediente xudicial electrónico ou a posta en marcha da sede electrónica dixital; que son os obxectivos do Plan Senda 2014-2020.\nFeijóo visita as novas instalacións da Administración de Xustiza en Vigo added by Redacción on 23 marzo, 2015


Unha xornada do Consello da Cultura Galega analiza en Mondariz o patrimonio termal | Actualidade\n“Arquitectura da auga. A situación patrimonial dos balnearios en Galicia” é o título da xornada que o Consello da Cultura Galega (CCG) organiza mañá martes en Mondariz-Balneario para analizar a problemática patrimonial e de conservación que teñen moitos dos balnearios en Galicia. A cita, coordinada por Rebeca Blanco-Rotea, pretende analizar as solucións que se veñen adoptando para a recuperación e posta en valor deste importante patrimonio e as súas posibilidades como recurso de futuro. Rosario Álvarez, presidenta do CCG; o alcalde de Mondariz-Balneario, José Antonio Lorenzo, e a coordinadora do encontro serán os encargados de inaugurar esta cita na que se exporán os casos concretos de Mondariz, Verín, Cortegada e Lugo.\nOs balnearios e a arquitectura do termalismo, aínda que teñen unha fonda tradición na nosa comunidade, contaron cunha etapa de esplendor nas primeiras décadas do século XX que supuxo, entre outras cuestións, a realización dunha arquitectura específica para a auga, moi característica daquel momento histórico e que hoxe esmorece en moitos lugares da nosa xeografía. Esta sesión, que se inclúe dentro do ciclo “In Situ” dos Encontros Monográficos co Patrimonio Cultural, pretende ser un espazo de reflexión arredor da situación patrimonial que teñen na actualidade estes lugares, revisando varios exemplos diferentes na súa xestión e recuperación.\nIn Situ é un ciclo específico dentro dos Encontros Monográficos co Patrimonio Cultural que organiza anualmente o Consello da Cultura Galega e que se realiza no lugar onde se localiza o elemento patrimonial no que se centra a actividade. Neste caso concreto a sesión ten a súa orixe no “Informe sobre a Fonte de Troncoso e a súa situación de emerxencia” que o CCG elaborou en 2020, a petición da Plataforma SOS Fonte de Troncoso por mor da situación de abandono que sufría este elemento, obra de Antonio Palacios e parte integrante da arquitectura da auga xerada en Mondariz-Balneario a inicios do século XX\nencontro: Arquitectura da auga. A situación patrimonial dos balnearios en Galicia


Queremos Galego prevé unha manifestación masiva o 17 de maio - Queremos Galego!Queremos Galego!\nPublicado o 12 de Maio de 2018 por Queremos Galego\nReivindicarán o dereito a vivirmos en galego fronte aos ataques da Xunta\nMarcos Maceira “O 17 de maio será unha manifestación festiva de orgullo de manter viva a lingua galega día a día\nSantiago de Compostela, 12 de maio de 2018-. A plataforma cidadá Queremos Galego, composta por máis de 500 colectivos sociais de todo tipo, presentou hoxe o acto final da manifestación para o 17 de maio baixo o lema “En galego día a día”. A manifestación percorrerá as rúas de Santiago de Compostela saíndo ás 12h da Alameda.\nO voceiro de Queremos Galego, Marcos Maceira, acompañado de Nieves Rodríguez e membros da xestora da plataforma cidadá, informou dos diversos actos nas comarcas galegas para informaren da manifestación. Na webwww.queremosgalego.gal aparece recollida toda a información dos buses a disposición de todas as persoas que desexaren acudir a Compostela a impulsar a plena normalización da lingua galega desde máis de 20 localidades, desde Ribadeo á Guarda.\nEste día a día é o que consegue manter viva unha lingua que non só non conta con amparo institucional senón que recibe desamparo e agresividade sistemática tal como mostran decisións como a desaparición do Diario Cultural.\nPara Nieves Rodríguez, presidenta da Asociación de Actores e Actrices de Galiza, é necesario reivindicar a lingua porque as linguas non supoñen ningunha barreira e menos o galego en Galiza, porque como traballoras do audiovisual facemos contidos para galegas e galegos. “Como comunicadora que son non podo máis que defender a miña lingua”, concluiu.\nO 17 de maio a manifestación de Queremos Galego será un acto festivo e reivindicativo a favor da lingua galega. Participarán centos de colectivos e entidades de ámbitos moi diversos que teñen en común a defensa da nosa lingua porque o galego é o elemento que nos une. Marcos Maceira indicou tamén que “son miles as persoas que demandan mudanzas que garantan a presenza da lingua propia de Galiza en todo e para todo”.\nA manifestación rematará na praza da Quintana onde a comunicadora e actriz, Nieves Rodríguez, presidenta da Asociación de Actores e Actrices de Galiza e galardoada co premio á mellor comunicadora nos premios Mestre Mateo deste ano polo seu traballo no programa Vaia Troula!, conducirá o acto final.\nHaberá a lectura do manifesto En galego día a día por persoas destacadas de diferentes ámbitos como a xustiza ou a administración onde existen moitas trabas á hora de usar o galego. Actuarán para as miles de persoas Franki e os labregos da linguaxe co rap “Rapea, que a lingua non para” que é o manifesto gañador do Correlingua 2018. Estes rapaces e rapazas estudan no IES Antón Fraguas de Santiago de Compostela e son un exemplo de que o galego ten futuro.\nEsta entrada foi publicada en Novas, Queremos Galego e etiquetada 17 de maio, queremos galego por Queremos Galego. Marca a ligazón permanente.


Por que debes poñer o teu matrimonio por riba de todas as outras relacións - Asesoramento Á Relación\nUnións CivísConsellos Sobre O Matrimonio SaudableA ConvivenciaViolencia DomésticaAdopciónConstruír Amor No MatrimonioAxuda No Divorcio E Na ReconciliaciónAxuda Coa Infidelidade No MatrimonioConsellos Para Tratar A Violencia Doméstica E O AbusoLicenzas De Matrimonio\nPrincipal / Asesoramento Á Relación / Por que debes poñer o teu matrimonio por riba de todas as outras relacións\nPor que debes poñer o teu matrimonio por riba de todas as outras relacións\nO síndrome do niño baleiro\nPoña o seu matrimonio en primeiro lugar\nAs parellas casan por amor, normalmente. Atoparon ás súas almas xemelgas e están preparadas para pasar o resto da súa vida vivindo felices para sempre. Ao comezo da súa unión, fan do seu matrimonio unha prioridade. Non obstante, moitas parellas esquecen seguir poñendo o matrimonio en primeiro lugar unha vez que teñen fillos, e iso leva a maiores taxas de divorcio entre os aniñadores baleiros.\ncomo prepararse para o divorcio dun home\nDe súpeto, despois de dúas décadas, os nenos marcharon e non recordas por que te casaches. Fíxeste compañeiros de habitación e esqueciches o que era ser socios e amantes.\nA maioría das parellas reportan unha diminución significativa na súa satisfacción matrimonial despois do nacemento dos seus fillos. É por iso que o matrimonio debería ser antes que os fillos. Poñer á túa parella primeiro non diminúe o amor que tes polos teus fillos. Realmente realzao, sempre que mostras amor por eles.\nPoñer o matrimonio en primeiro lugar pode ser un concepto difícil de envolver a cabeza, pero é esencial para a saúde do matrimonio. Ao non facer da unión unha prioridade, as parellas tenden a descoidar as necesidades das outras. Os sentimentos de resentimento poden comezar a fomentar, erosionando a calidade da conexión da parella.\nÉ certamente controvertido dicir que o matrimonio debe ser a túa primeira prioridade sobre os teus fillos. As necesidades básicas dos nenos son por suposto unha prioridade e deben cumprirse. Descoidar a súa saúde física e emocional e o seu benestar non só é mala crianza, senón abusivo. Non tes que escoller entre ser un bo pai e un bo compañeiro. Atopar o equilibrio correcto é a clave.\nFacer que o teu cónxuxe se sinta querido e querido pode ser sinxelo e doce. Son esas pequenas cousas que importan e fan que a túa parella se sinta como a prioridade número un.\nSexa cariñoso: Abrazo, bico, collidos da man\nSaúdense: Saúdos e adeus, bos días e boas noites\nEnvía mensaxes con pensamentos doces: 'Estou pensando en ti', 'Quérote', 'Non podo esperar a verte máis tarde'\nEstar dando: Fai un pequeno agasallo ou tarxeta só porque\nTraballar como un equipo de soños: o traballo en equipo fai que o soño funcione\nManter vivo o romance nun matrimonio é importante. A novela existe cando nos atrae e nos coidamos. Para satisfacer as necesidades románticas da túa parella é necesario comprender a súa perspectiva. O romance é un xeito de amosarlle á túa parella o importante que son para ti. Ten en conta que o romance non é só facer o amor, é dar amor.\nVaia en datas\nCoquetear uns cos outros\nSé o iniciador\nSexan aventureiros xuntos\nLembre que quere pasar a vida coa súa parella, polo que o seu matrimonio merece atención e esforzo a diario. Non te sintas culpable de facer do teu matrimonio a máxima prioridade. Lembre que os seus fillos tamén están a beneficiarse. Ao modelar unha relación conxugal sa, establece as bases para como poden formar vínculos de relación saudables. O exemplo dun matrimonio feliz realmente apoia e anima aos nenos a crear relacións exitosas por si mesmos.\nÉ o momento de ter un feliz matrimonio saudable sempre , non só despois de que os nenos saian de casa. Nunca é demasiado tarde nin é pronto para poñer o teu matrimonio en primeiro lugar.\ncomo escoller un home\npreguntas para facerlle a alguén que se namore\nromántico sen esperanza


Opinión: Nova residencia en Cervo | JOSEMANUELBALSEIRO.COM\nPoblicado o 10, Outubro 2013 por Admin B\nSon todas estas familias, nas que hai unha persoa con necesidades especiais, os principais protagonistas deste esforzo colectivo, os primeiros na liña da nosa felicitación e admiración: polos seus esforzos no ámbito da protección social, pola súa entrega abnegada, por demostrar que o valor do cariño e dun esforzado traballo diario ten ao final a súa recompensa.\nCoa inauguración, en Cervo, do complexo residencial para persoas con enfermidade mental, o primeiro destas características da nosa comarca -e o cuarto en toda Galicia-A Mariña disporá dun novo servizo de benestar chamado a ofrecer unha atención de calidade para os seus futuros usuarios.\nA súa apertura é a mellor testemuña do compromiso dun gran número de persoas, entidades e de administracións, precisamente na semana na que se celebra o Día Mundial da Saúde Mental. Xornada, na que poñemos en valor os esforzos daqueles que traballaban por un fin común: a promoción da saúde psíquica e a difusión das reivindicacións e necesidades das persoas con enfermidade mental e dos seus familiares.\nPor iso, non sería xusto felicitarse pola apertura deste centro sen facer un recoñecemento expreso á directiva e ao conxunto de persoas que integran a Asociación de Axuda ao Enfermo Mental “A Mariña”, auténticos promotores, alma e corazón, deste ambicioso proxecto que tan ben fará aos seus usuarios.\nÁs 75 prazas da nova residencia de Cervo, nas que a Xunta investiu 670.000 euros debemos engadir tamén outras moitos apoios nos que vén traballando o Goberno galego, nun ámbito, o do benestar no que, a pesar das dificultades propias da crise ou quizá precisamente por elas, hai que seguir realizando un esforzo especial, xa que sempre hai novas necesidades.\nA nova escola infantil de Burela, o proxecto para a construción dunha residencia e centro de día en Foz, o centro de formación ocupacional de Eu Son, as iniciativas de COGAMI, a residencia de Viveiro e outros moitos compromisos que van tomando forma noutros concellos son o camiño a seguir.\nUnha senda, a de multiplicar as infraestruturas de benestar nas que xa ten dado pasos o Goberno de Feijóo que, na época de maior dificultade, suma no seu haber nos últimos catro anos máis de 2.800 prazas públicas postas a disposición dos galegos, en residencias e centros de día… Un incremento do 42% con respecto ás prazas existentes en 2009. Só na nosa provincia, creáronse máis de 500 prazas para maiores desde 2009, un 35% máis das que existían nesa data. Por eles, polas súas familias, o Goberno galego ten que seguir esforzándose estando ao carón dos que máis o necesitan.


Festa Medieval Exconxuraos, Llanera, 2022 - Recreación de la historia\nEn terras asturianas, concretamente na vila de Llanera atopamos unha Festa Medieval con gran atractivo, a que leva por nome Exconxuraos e que nesta edición, a do 2022, terá lugar os días 1 a 3 de xullo.\nNesta festa o que se conmemora é a humillación á que os habitantes de Llanera foron sometidos polo bispo de Oviedo, no ano 408 en Llamera, Asturias. Nese tempo, o pobo de Llanera negouse a seguir pagando os cuantiosos tributos que lles esixía o comendador. O valor e o arroxo dos veciños de Llanera, que se rebelaron contra os abusos do representante do bispo de Oviedo, é un acontecemento singular na Idade Media asturiana. O fidalgo Gonzalo Rodríguez de Pousada, que se negou a entregar un boi ao bispo en concepto de imposto especial, no ano 1408, acendeu o lume da insurrección xeral en todo o concello, cuxos veciños decidiron non pagar gravames á mitra. O bispo, de maneira fulminante, pronunciou sentenza de excomunión e interdicto sobre os moradores da rebelde Llanera. Catro anos máis tarde, en 1412, o novo bispo chegou a un acordo cos veciños, polo que, aínda que deberon seguir pagando impostos, recoñecéuselles, baixo xuramento, o respecto das súas liberdades, privilexios e bos usos e costumes. No entanto, para alcanzar o acordo, trinta homes bos de Llanera -vinte fidalgos e dez pecheros- tiveron que acudir a San Salvador de Oviedo e participar nunha procesión descalzos, vestidos con sacos ou xubóns, sen outra cobertura, cinguidos con cordas e con candeas nas mans. O bispo, despois desta pública humillación penitencial, comprometeuse a absolver a todos os veciños das penas de excomunión e alzar o interdicto posto no concello.\nDurante este fin de semana podes gozar desta festa medieval que conta cun amplo programa de actividades que inclúe mercado de artesanías, concursos, torneos e grandes representacións teatrais con guerreiros, cabaleiros, bufóns e músicos. O máis destacado de todo é o seguinte:\nO recinto feiral de San Cucao convértese nun poboado medieval, co seu campamento e o seu mercado. Guerreiros, bufóns, magos e músicos toman as rúas. Numerosas actividades para maiores e pequenos. Ademais, ten lugar unha gran cea medieval que o sábado congrega a mil duascentas persoas. Todos os comensais adoitan acudir caracterizados ao uso medieval. Simultaneamente unha representación con cabaleiros nas súas monturas participan nunhas xustas, facendo uso das súas lanzas e espadas.\nA festa non acaba aí, pois unha verbena nocturna convídanos a seguir gozando dun día diferente.\nE na mañá do domingo, é habitual o desfile de exconxuraos, acompañados por gaiteiros e grupos folclóricos.\nEtiquetas:Asturias, Exconxuraos, Feira, Festa, Llanera, Medieval, Mercado\nXul 01 2022 - Xul 03 2022


O horror fascista: Coñece os grandes campos de concentración do franquismo - Historia de Galicia\nDestacadas / Memoria Histórica / Xeral\nDebuxo de republicanos nun campo de concentración\nO horror fascista: Coñece os grandes campos de concentración do franquismo\npor Redacción · 29 Abr, 2019\nO xornalista e investigador Carlos Hernández de Miguel documenta no seu último libro a existencia de case 300 campos de concentración franquista, 11 deles en Galicia, polos que calcula que pasaron entre 700.000 e un millón de persoas.\nTras pescudar a presenza de prisioneiros españois do réxime nazi na súa anterior obra, ‘Os últimos españois de Mathausen’, o especialista aceptou “o desafío” de indagar sobre unha realidade que sofre “un esquecemento programado pola ditadura e non corrixido durante a democracia”.\nO autor investiu tres anos nesta investigación, na que se atopou varios “problemas”, xa que “houbo unha destrución masiva de documentación e a que hai que se atopa moi dispersa, posto que non houbo unha verdadeira política archivística seria do Estado español con recursos económicos e humanos”, relata. A pesar de todo, tras visitar decenas de arquivos, lugares e falar algúns dos poucos sobreviventes que quedan, identificou 296 campos de concentración oficiais, abertos noutras tantas cidades e pobos españois.\nUn total de 11 destes grandes campos están en Galicia. O autor contou coa axuda de historiadores e investigadores gallegos, como Lourenzo Fernández Prieto -impulsor do proxecto ‘Nomes e Voces’-, Xesús Santos, Carlos Méixome, Víctor Manuel Santidrián ou Xesús Costa.\nMosteiro de Oia / foto turismo.gal\nCampos de concentración en Galicia\nOs grandes campos facistas en Galicia son os seguintes:\nSanta María de Oia. Situado no antigo mosteiro. Chegou a congregar a 3.000 prisioneiros durante os últimos meses de 1937 e febreiro de 1939.\nCamposancos ( A Guarda). Situado no Convento e Colexio das Xesuítas de Camposancos chegou a albergar a máis de 2.000 internos a pesar de que a súa capacidade oficial era de 868 homes. Funcionou de xullo de 1936 a novembro de 1939,\nLeiro. Situado no mosteiro de San Clodio estivo a funcionar durante abril de 1939.\nBetanzos. Situado na fábrica de curtidos Echeverría, chegou a albergar a 2.000 prisioneiros desde agosto de 1937 até, polo menos, maio de 1939.\nCedeira. Situado nunha antiga fábrica de salgaduras xunto á praia, aloxou a máis de mil presos cando a súa capacidade non chegaba ás 200 persoas. Estivo en funcionamento desde outubro de 1937 até novembro de 1938.\nFerrol. Situado nas naves do Dique, permaneceu en funcionamento desde xullo de 1936 até, polo menos, abril de 1939.\nMuros. Houbo dous campos na localidade. Un na fábrica de salgadura, situada xunto á praia de Rocha, e nas naves da conserveira Vieta, moi próxima ao faro de Rebordiño. Abertos desde outubro de 1937 até, polo menos, febreiro de 1938.\nPadrón. Estaba na azucreira da parroquia de Santa María de Iria e albergou máis de 1.700 prisioneiros. Funcionou entre decembro de 1937 e abril de 1940. Foi o último campo de concentración galego en pechar.\nA Pobra do Caramiñal. Houbo dous campos que tiveron certa autonomía. O de maior duración abriuse na conserveira coñecida como O Pozo. Tiña unha capacidade oficial de 1.000 prisioneiros e funcionou durante o 1939. O segundo, situado nunha conserveira da zona do Areal, xa recibía prisioneiros en abril de 1939.\nRianxo. Estaba nunha fábrica de salgaduras, pertencente á familia Goday .O recinto chegou a ter unha capacidade de 2.000 prisioneiros. Operou, polo menos, desde outubro de 1937 até, polo menos, decembro de 1939.\nSantiago de Compostela. Estaba nunhas vellas naves situadas xunto ao aeroporto de Lavacolla. Tiña capacidade para 2.000 prisioneiros. Funcionou desde marzo de 1939 até novembro dese ano.\nAínda que non o recolle no seu libro Carlos Hernández de Miguel, quizais unha das grandes prisións de republicanos de Galicia foi o da Illa de San Simón. En funcionamento desde pouco despois do inicio da Guerra Civil, estivo en funcionamento ata 1943 e por el pasaron miles de prisioneiros, primeiro de distintas zonas de Galicia, e despois, co fin da guerra, de distintos puntos de España.\nTemas: A Pobra co CaramiñalBetanzoscampo de concentraciónCamposancosCedeirafascismoFerrolFranquismoLeiromurosPadrónRepúblicaSanta María de Oia\nSeguinte Lugo, o “bosque sagrado de Augusto”\nAnterior O Lanzo da Cruz: As cruces galegas e portuguesas que se bican no medio do río Miño desde hai séculos


Nome Solicitude de recoñecemento/transferencia de créditos\nFinalidade Obter recoñecemento de créditos na titulación que se está a cursar na UDC de outros créditos obtidos en ensinanzas oficiais, na UDC ou noutras universidades, para os efectos de obter o título oficial que se está a cursar.\nAsimesmo poderán ser obxecto de recoñecemento os créditos cursados noutras ensinanzas superiores oficiais ou en ensinanzas universitarias que conduzan á obtención doutros títulos, aos que se refire o artígo 34.1 da Lei Orgánica 6/2001, de 21 de decembro, de Universidades, modificada pola la Lei 4/2007, de 12 de abril.\nA experiencia laboral e profesional acreditada poderá tamén ser recoñecida en forma de créditos que computarán aos efectos da obtención dun título oficial, sempre que esa experiencia estea relacionada coas competencias inherentes a dito título.\nObter a transferencia de créditos, o que supón que nos documentos académicos oficiais acreditativos das ensinanzas seguidas por cada estudante, se inclúan a totalidade dos créditos obtidos en ensinanzas oficiais cursadas con anterioridade, na UDC ou noutra universidade e que no conduzan á obtención dun título oficial.\nDescrición Inicio do procedemento mediante solicitude ao Decano/Director do centro, achegando a documentación acreditativa esixida [papel]\nA Resolución do Decano/Director do centro a proposta da Comisión Académica, comunicase ao interesado [papel]\nNo caso de recoñecemento de materias de formación básica doutras titulaciones ou de materias de estudos de Formación Profesional xerase unha resolución en soporte informático a través de Xescampus.\nO traslado do expediente académico do alumno dos recoñecementos/transferencias por parte do Administrador do centro esta informatizado.\nNo caso de resolución desestimatoria do Decano/Director do centro pódese interpoñer recurso de Alzada perante o Reitor. [papel]\nDita resolución o Vicerreitor de Títulos, Calidade e Novas Tecnoloxías, por delegación do Reitor, a proposta da Comisión de Planes de Estudo e comunicase ao recorrente [papel]\nInformación adicional Non hai información adicional\nRequire taxas Non


A USC trae a Compostela o evento internacional Pint of Science - Lindeiros\nA USC trae a Compostela o evento internacional Pint of Science\nBy Lindeiros on\t 15 Maio, 2017 Bisbarra\nCompostela, 14 de maio do 2017 – O festival internacional Pint of Science volverá levar a ciencia fóra dos laboratorios para mostrala dun xeito relaxado e distendido a toda persoa interesada.\nA través de charlas, científicos de todas as áreas de coñecemento achegaranse aos bares para contar de maneira amena e próxima qué estudan, por qué, o que agardan aprender, os logros alcanzados e tamén os fracasos e o que queda por descubrir.\nA edición de Santiago celebrarase desde mañá luns ata o mércores 17 coa colaboración da USC e a participación de recoñecidos investigadores, entre os que se atopan Antonio Salas, que falará de como de parecidos somos cando nos miramos a través do espello do xenoma, ou de José Luis Mascareñas, para explicar a química que se atopa detrás de toda forma de vida.\nO evento celebrarase na Nave de Vidán ás 20.30 horas con entrada gratuíta ata completar o aforo.\nCada unha das tres xornadas de Pint of Science leva un lema monográfico: ‘De hormonas e xenes’, a do luns 15, co participación de María José Martínez Patiño (Universidade de Vigo), Antonio Salas Ellacuriaga (USC), David Posada (UVigo), e o monólogo do gañador do festival Famelab 2015 Álvaro Morales Molina; ‘Mente Marabillosa’, o martes 16, e a presenza de Javier Cudeiro Mazaira (Inibic, A Coruña), Iria Veiga (USC), Javier Costas (IDIS) e o monólogo da gañadora de Famelab 2016 Alba Aguión; e ‘Dos átomos ás galaxias’, o mércores 17, con José L. Mascareñas (USC), Javier Mas Solé (USC), Víctor Pardo (USC), Xacobo de Toro (IES Urbano Lugrís, Malpica de Bergantiños).\nAxenda Charlas Ciencia Universidade\nPrevious ArticleA Fundación Araguaney conmemora o aniversario da Nakba Palestina coa proxección da película The Time That Remains\nNext Article Os mortos de aquel verán, homenaxe do CDG e Talía Teatro a Carlos Casares


Mañá, mércores, seguen no Eido Dourado en Barreiros, os laboratorios creativos que está a impartir durante este verán Lucía Vila | Actualidad Barreiros\nMañá, mércores, seguen no Eido Dourado en Barreiros, os laboratorios creativos que está a impartir durante este verán Lucía Vila\n8 agosto, 2017 Alvaro Vizoso Deja un comentario\nMañá, mércores, seguen no Eido Dourado en Barreiros, os laboratorios creativos que está a impartir durante este verán Lucía Vila, artista mariñá e profesora de educación plástica. Os obradoiros están a ter un grande éxito entre os máis pequenos da casa que pasan unha hora, de sete a oito da tarde, empapándose de arte nese espazo a carón da praia da Pasada. Os laboratorios creativos rematarán o vindeiro 16 de agosto. Este é o segundo ano no que se están a celebrar.\nEntrada anteriorHai uns días tivo lugar unha quedada de atletismo na parroquia barreirense de San XustoEntrada siguienteBuenos días a todos, os acercamos cartel de la ya tradicional prueba “Benquerencia Terra Mar”


AMIGOS DO PATRIMONIO DE CASTROVERDE: En homenaxe ós nosos irmáns de CASTRO VERDE de Portugal\nEn homenaxe ós nosos irmáns de CASTRO VERDE de Portugal\n¿Viaxe ó pretérito, viaxe ó futuro?\nEspecialmente dedicado ós nosos, benqueridos, irmáns do Castro Verde de Portugal, como unha proba máis do gratas que sempre nos foron ós do Castroverde galego as viaxes de intercambio cultural, Norte-Sur. Esta “andanza” publiqueina na revista ADIALA, do Centro Gallego de Mallorca, na miña sección “Aventuras Turísticas”, no seu núm. 38, do 4º trim.1.998, e hoxe permítome reproducila aquí con ocasión da súa esperada visita de irmandamento.\nDesde o Lucus Augusti (Lugo) á Braccara Augusta (Braga), tres horas; ¡soamente tres! (Hoxe faise en menos) ¿É, ou non é, en si, unha aventura turística? Estas autopistas son cousa do diaño: Todo isto che darei se pasas pola vida ignorando a paisaxe..., e pagando unha pasaxe!\nFun todo o traxecto matinando naqueles devanceiros, aquel Mailoc, ó que algúns chaman, ou chamaron, Maeloc, da Bretaña; hoxe, Bretoña. E tamén naquel Nitigio de Lugo... ¿Cantos días e cantos cabalos precisarían para acudir ó Concilio de Braga? ¿Cantas veces lavarían as súas bragas naquel traxecto descomunal? ¿Cantos coellos, lebres, veados e xabarís non cazarían para ir manténdose, eles e mailo seu séquito, a súa escolta, ó longo dun camiño tan longo e tan variado? Aqueles si que eran tempos de Deus, da inmensidade de Deus e da curtidade do home, que estes de agora son pasatempos, argalladas; ¡vertixes do diaño!\nO tópico é: ¡Viaxar para ver mundo! Pois non, non señor: Hai que ver, si, en efecto, pero, tamén oír! ¡Escoita-lo mundo! A meirande pobreza do ser humano, a estas alturas da nosa civilización, é coñecer unha soa lingua. ¡Unha soa! Se non coñecemos ós veciños, se non os entendemos, se non os escoitamos, dá igual vivir nunha gran urbe que facelo na cápsula dun satélite artificial. ¡Puro microbio; ou por mellor dicir, microbio impuro!\nVén isto a conto de que eu son bastante falador, ¡que o de falangueiro é outro cantar, outro concepto, outra categoría!, cousa que me proporciona certos noivados, digamos que, fugaces, platónicos en definitiva, pois a beleza, sempre e de sempre, libérame a lingua; ¡máis có cava, có champaña!\nDe chegados a Braga, nun restaurante, módico, e por ende, noso, anosado, habitual, saudei/saudamos á filla do dono, que xa a coñecía doutras viaxes, pero aínda non tivera ocasión de parrafear con ela. Pouco pasa dos vinte pero está máis espigada que unha walquiria!\n-Oes, meniña, que desta vez, nesta viaxe, quero achegarme ó Dumio, Dume para vosoutros, que estou en débeda co noso Mestre común, aquel Martinho... ¡Sequera sexa por aquilo da súa, De correctione rusticorum, do que en algo me terei beneficiado, que algo diso terei herdado! Agora, con tanto alcatrán, estradas en tódalas direccións, con tódolos “rústicos” a cen, ¡que digo a cen, a douscentos!, todos e todo motorizado, por onde iremos mellor; quero dicir, con menos tráfico, con menos civilización, que a gasolina portuguesa, con ser cara, non cheira mellor cá galega, en absoluto?\n(Confidencialmente: A miña dona non se cela, nin sequera coas louras, que ben sabe que as contemplo así, fixamente, só para cotexalas, para comparalas co seu propio encanto, e a condenada sempre sae gananciosa!)\nAquela roiba, ¡sueva-sueva, polos catro cuarteiróns!, brindouse para acompañarnos, que iso si que é captar turismo! Impresionounos cos seus saberes, que por algo a paso á historia, á miña, á presente!\n-O primeiro destes Camiños, de Portugal a Santiago se entende, andouno o Dumiense, daquela, precisamente daquela cando lle devolveu a visita ó seu colega de Iria Flavia... Por certo, ben que nos mancillou o noso común don Diego Xelmírez, tempo adiante, aproveitándose de que era Legado Pontificio para o Arcebispado de Braga; conxuntamente coas sedes de Mérida, por suposto...; que nos levou, que nos arramplou, que nos arroubou, para Compostela, en favor de Compostela, quero dicir, en “pío latrocinio”, que se dixo daquela..., ó lombo dunhas acémilas. ¡Se cadra por iso de que as mulas son virxes! Cantidade de reliquias dos santos bracarenses; entre outros, aqueles ósos, tan tenros, de Santa Susana. ¡Roubo tal...; nin quero lembrarme! Galego do Norte tiña que ser, que nas brétemas do seu egoísmo quíxoo todo, ás apalpadelas, santos incluídos, pero deixouse pispar a primacía de Toledo, que era o mellor punto de apoio para move-lo mundo, o seu, aquel do século XII... ¿Sabíano? ¿Vostedes, os norteños, sabíano?\nA rapariga, de Braga era, pero en braga non estaba, que ía ben vestida, culturalmente abrigada, con gornicións, con bordados eruditos. ¡Nin que fose galega! (¡Érao; realmente, historicamente, érao!)\n-Meniña, diso que dis do Camiño, o “Primitivo” é o noso, o que pasa polo Castroverde de Lugo, pero o máis antigo de todos éche o náutico, o naval, ¡con escala en Baleares!, que as costeou o noso Iago, o noso Xacobe, en tódalas súas viaxes, inescusablemente; fose de corpo enteiro, ou decapitado. ¡Por simpatía ou por imperativo náutico, insisto!\nFalamos, e falamos...; ¡pero case todo de relixión, que outro tanto non me pasou nunca, nin daquela dos meus Cursiños de Cristiandade! Canso, ¡eu, que non ela!, de tantas lembranzas e de tantas leccións, de tantos repasos, que ben que me abraiou cos seus saberes, por certo ben razoados e ben documentados, tiven que dispararlle o meu piropo, outro, rotundamente merecido:\n-Meniña, ¿sabes que che digo? ¡Que se non fose por esa beleza túa, de auténtica primavera, así como por ese bambeo do teu corpo, tan escultural e tan elástico, e por esas medidas que Deus che deu, de concurso que son, eu xuraría que estou a falar co propio Bispo de Braga..., in person!\nA miña muller perforoume cunha ollada recriminatoria, mais non era para tanto que aquela garota nin se riu nin se enfadou, deixándome mudo co que nos dixo ó respecto; en puro galego, que de alí en diante xa non tiven que seguir trapallando no meu portugués chapurreiro, un tanto serodio.\n-Vou ser sincera, que o tema meréceo; e vostedes parecen de fiar...! (¿De fiar? Mira ti por onde, oh casualidade, a miña dona, desde aquel día no que rompeu a súa roca nas miñas costelas, tan só por collerlle, discretamente, a súa man, despediuse de dúas cousas: da roca, si, pero tamén do fuso, do fuso e do uso que lle viña dando!)\n-A verdade, -proseguiu aquela portuguesiña tan axeitada, -é que non me gusta airealo, que por aquí somos bastante íntegros, quero dicir, integristas...; ¡demasié, a pesares do Concilio! Claro que na súa Galicia, séxase, no Norte da nosa Gallaecia..., ¡deste lenzo, vara e media! Rematada a miña Licenciatura en Letras, e como o Restaurante vainos dando para vivir, resulta que, de presente, estudio latín, e teoloxía, e cánones...; ¡cousas desas!\nDebín poñer cara de circunstancias pois ela referendouse no mesmo que viña de afirmar:\n-Si que o fago, e fágoo coa esperanza de que o Papa, este non, o seguinte, ou quen veña despois, descubra que Deus é, ante todo, Nai; ou máis exactamente, Avoa. ¡A Nai da nai Natureza! Mire, e non se escandalicen: Eses velliños de Roma teñen que decatarse de que os Curas no precisan da Viagra para ser homes; e tamén ocorre, ocorre e concorre, que as teólogas podemos servir á Igrexa de Cristo tan ben, tanto, como o fixeron aquelas mulleres do Evanxeo, que ningunha delas o negou, mentres que o propio Pedro, con todo ser pedra, con todo se-lo alicerce da Institución, el si que o negou. ¡Covardemente, xa antes da Sentencia, antes do inri! Alí estaban elas, todas, na Vía Dolorosa, que alí mesmo se atravesou a Verónica, na propia Rúa da Amargura, e non dubidou en enfrontarse á comitiva xudeu - romana, tan vociferante como criminal...! ¡Fíxoo cun simple paniño, cun anaco de lenzo, na súa débil manciña!\nPor parte, certas escuridades do Novo Testamento con respecto ás mulleres de entón considero que hai que relelas disociando a súa carga socio - histórica. Quere dicirse, traspasando o ambiente, circunstancial e machista que non misóxino, daquelas razas, daquelas culturas orientais...\nQuedei pasmado con aquel descubrimento, pero aínda así ousei porfiarlle:\n-Muller, e ti...; ¿atreveraste a misar, polo rito católico, quero dicir, con esas saias rabelas, no altar?\n-¡E non hei! Estou disposta a misar, que para iso me preparo; e tamén para casarme, preferiblemente cun crego que me faga doce fillos, unha ducia, que é a mellor forma de exemplarizar, de misiona-los pagáns, en particular ós musulmáns; ¡se antes non se me van as regras!\nOlleina co ollo do Canon, que de fronte nin me atrevín, pero aínda non rematara coa súa predica, abondosa e feraz, amais de veraz!\n-De sempre fomos as mulleres máis decididas cós homes, mais tivéronos atadas cos seus brazos, fortes, hercúleos; auténticas poutas de oso salvaxe! Outro si lles digo, que estes abusos, os actuais, os do macho, que os veño analizando detidamente, caso a caso, son puro nerviosismo, crueldade de débiles mentais, que son os peores! Estamos asistindo á agonía da fera, ós estertores da súa derrota, que ó de hoxe, e xa non digamos para o XXI, só pintan e rexen as máquinas intelixentes. ¡Coma quen di, a nosa especialidade! -Engadiu, xactándose do seu propio razoamento.\nDaría algo por publicar, aquí ou onde fose, o nome desa garota tan salgada e tan audaz; tan..., ¡futura! Mais entendo que mellor será deixala a folio volto, no meu ordenador, como “nota final” omitida, porque esta muller pode chegar lonxe, máis có propio Magalhaes! Acaso chegue a Bispo, ou a Arcebispo, da propia Braga, ou a Cardeal de Compostela..., e daquela sería unha mágoa, unha traxedia, causarlle a máis mínima molestia por culpa dunha larapetada, dunha linguaretada, en tanto en canto os tempos non sexan chegados!\nSempre tiven por certo que o matriarcado dos nosos devanceiros, en particular o dos suevos, influíu, moitísimo, na súa pronta conversión ó catolicismo, -Requiario declarouse católico no 449-, pero, coñecendo estas mulleres, estas bragadas da actual Braga, a dúbida ofende!\n¿Viaxei, neste desprazamento, asemade, ó pretérito e tamén ó futuro? ¡Coido que si, e ben que me prestou! Só teño unha reserva: Esta teóloga en cernes, hoxe clandestina pero xa fogosa, proselitista, é capaz de vingarse do propio Xelmírez, desde o Aquén ó Alén, e cando menos se pense, rachará, tronzará, o roubo aquel das reliquias, retornándoas o seu lugar de orixe, ó relicario onde acaso máis veneradas ían ser! ¡Quere dicirse, á propia Sé da propia Braccara Augusta!\nNon quero nin pensar no conflito, no incidente diplomático que tal cousa pode carrearnos..., ¡e menos mal que volvemos a estar irmandados niso da Casa Común, séxase coa Unión Europea!\nPara baixar no formato PDF:\nEtiquetas: Andanzas_chanzas..., Irmandamentos


Reportaxes – Alborada\nMar 13., 2017 / Reportaxes\nConversa con Xosé Miranda\nO pasado mércores 22 de febreiro tivemos un encontro no colexio con Xosé Miranda Ruiz, un escritor lucense e tamén profesor de bioloxía nun instituto da nosa cidade. O motivo da visita era falar sobre un dos seus libros Pel de Lobo, a novela que lemos os rapaces e rapazas de 2º ESO este trimestre. Aínda que tamén tivemos ocasión de coñecer máis detalles sobre a literatura, a súa vida, os seus gustos…Ler Máis …\nXan 23., 2017 / Reportaxes\nAlumnos de 2º de ESO voltan á Idade Media\nO alumnado de 2º da ESO realizaron o día 20 de decembro unha visita ao Mosteiro de Sobrado dos Monxes e ao Museo-Fortaleza de San Paio de Narla (Friol) como actividade complementaria da unidade interdisciplinar sobre a Idade Media. Alí descubriron a forma de vida e costumes da época. Os rapacestamén realizaron ese mesmo día unha visita ao Mosteiro de Sobrado dos Monxes como actividade complementaria da unidade interdisciplinar sobre a Idade Media. Alí descubriron a forma de vida e costumes da época. Ler Máis…\nDec 13., 2016 / Reportaxes\nO Conservatorio Profesional de Danza de Lugo\nReportaxe que nos conta como se desenvolven as actividades no Conservatorio de danza, dende o punto de vista dos profesores e tamén do alumnado. Ler Máis…


Xosé Duncan: Negruña identifica comportamentos dos políticos\nXosé Duncan: “Quen lea ‘Negruña’ identificará comportamentos dos nosos políticos”\nIAGO FANDIÑO / A realidade de Xośe Duncan transcorre entre a fantasía, o terror e a ciencia ficción. Este escritor coruñés conta con obras que mostran unha axilidade narrativa e un estilo que debulla entre a literatura e o cine, o que o converten nun dos referentes galegos do xénero. Na actualidade compaxina o seu labor de escritor coa de editor na web Lermos, un espazo cultural sobre literatura galega.\nA súa nova novela, Negruña, mistura distopía e fantasía histórica. Ambientada nunha alternativa Coruña do futuro, preséntanos unha historia na que a codicia, os cartos e a clase política empodrecen a unha sociedade cansa, que xa non aguanta máis presión. Sen dúbida, unha gran crítica do presente no que vivimos.\nQuen queira coñecer máis desta obra poderá escoitar ao propio autor na presentación esta tarde, ás 20 horas, na libraría Moito Conto. Un acto no que tamén participará o editor de Urco Editora, Tomás González.\n– Como describirías a túa novela?\n– Tomás González Ahola, un dos editores de Urco, describiuna como postapocalíptica, e non lle falta razón. Mais eu penso que Negruña é a narración do Apocalipse en tempo real. Sitúanos nunha Coruña alternativa no futuro, que a mete de cheo no xénero das distopías, nun momento no que o mundo está a colapsar por mor da incapacidade humana de frear a súa cobiza, malia que iso implique destruír o planeta no que vive. Asistimos, tamén, a un circo patético formado por políticos e empresarios que, para variar, non fan outra cousa que aproveitarse da miseria e da decadencia da cidadanía para acadar máis poder ou, cando menos, manter o que teñen.\n– É entón un agoiro do noso propio futuro?\n– Estou convencido de que si. Como dicía antes, é un futuro levado ao extremo, ou iso espero, e con personaxes moi dramatizadas e caricaturizadas. Porén, quen lea a novela identificará sen problema certos comportamentos dos nosos políticos e mandatarios. A min mesmo pasoume mentres a escribía. Nalgún que outro capítulo, mentres pensaba que excentricidade se lle podía pasar pola cabeza ao alcalde negruñés, aparecían titulares reais nos xornais que superaban as miñas ideas máis disparatadas.\n– Que alternativa cres que tería que tomar a sociedade para non chegar a ese punto?\n– Quizais poida soar radical, mais a alternativa debería pasar por un cambio moi fondo. A ningún de nós se nos permitiría nos nosos traballos nin a metade das ineptitudes, por non falar de comportamentos puníbeis, que cometen os que están no poder. Non son da opinión de que un mero cambio de cor ou de pel poida facer que o lobo sexa menos perigoso para a cidadanía. Esta mesma fin de semana estaba a estudar coa miña filla a historia de Grecia e, se imos ás definicións literarias dos sistemas políticos, non nos debería caber dúbida de que vivimos nunha aristocracia, non nunha democracia. Mentres manden os aristócratas…\nA cobiza, sen límites\n– Porque nos cega a cobiza?\n– Está na natureza do ser humano. Todos queremos máis, sempre, sen límite. Os que estamos abaixo podémonos contentar con mercar un móbil de última xeración, pero se levamos iso ao nivel da xente que gaña ao mes o que nós nun ano, imaxínate onde poden estar os límites. A cobiza non nos cega, simplemente non ten límites. E todos sabemos o que aconteceu en moitos momentos da historia da humanidade cando os que mandan non teñen límites.\n– Volvendo á novela, que ten de especial Negruña?\n– Penso que a combinación dese escenario distópico cunha trama de fantasía histórica. Esta novela é a que máis traballo de documentación ten de todas cantas escribín. Os alicerces desa trama histórica son unha serie de capítulos en flashback que nos levan á Rusia de 1916 nos derradeiros días de vida de Rasputín, ao castelo de Santo Antón da Coruña no século XVIII, á Alemaña de 1944 para asistirmos aos experimentos da Sociedade Thule cos prisioneiros soviéticos ou á India dos tempos da Compañía Británica. Esa conxunción de acontecementos reais, deformados o necesario para encaixar coa trama do futuro, fan de Negruña unha novela que nos leva a viaxar desde o noso pasado, máis ou menos recente, até ese futuro, non tan afastado, que nos debuxa esa Coruña hipotética.\n– Que é o que máis vai sorprender ao lector?\n– A identificación dos espazos. Negruña está dividida en distritos que se corresponden cos barrios de toda a vida. Temos xente que vive na Agra do Orzán, nos Cantóns, no Ensanche; hai reunións secretas no monte de San Pedro, contrabando de licor café desde a Rúa Cega até o Campo da Rata, e moito máis. Malia que non sexa imprescindíbel para gozar da súa lectura, non podo negar que para calquera que viva na Coruña ten un valor engadido.\n“En Negruña a xente non só te mira mal se non vas vestido dun determinado xeito, mesmo te considera prescindíbel e iso lle da pé ao concello a clausurar distritos”\n– Entón, que diferencias e similitudes hai entre a Negruña da novela e A Coruña real?\n– No meu maxín, gustaría de crer que hai moi poucas diferencias. Máis que nada porque baseeime non só na Coruña actual senón na que existía cando eu cheguei a esta cidade, hai xa máis de corenta anos. Daquela, a división dos barrios, tanto social como económica e cultural, era enorme. Eu non me movín da Agra até que cumprín catorce anos, e as miñas primeiras achegas ao centro, aos Cantóns, eran como se visitase outra cidade, case outro mundo. En Negruña márcanse moito máis esas diferenzas, xaora. Lévanse ao extremo. A xente non só te mira mal se non vas vestido dun determinado xeito, cun determinado nivel; mesmo te considera prescindíbel e iso é o que lle da pé ao concello negruñés a clausurar distritos, a extirpar barrios enteiros da cidade. Supoño que, nas miñas aspiracións de crear a mellor novela posíbel, caín no mesmo imaxinario que moitas outras obras de ciencia ficción social, mais non sei se será culpa miña ou que o ser humano é tremendamente predecíbel.\n– Falando de ciencia ficción, estase a producir un rexurdimento do xénero en Galicia?\n– Gostaríame crer que si. O certo é que unha editorial como Urco, que apostase directamente polo xénero fantástico, era moi necesaria. Aínda lembro a Feira do Libro de Lalín de hai tres anos. Na caseta había numerosos volumes traducidos ao galego de Poe, Lovecraft ou Jack London, e algún que outro exemplar de autores galegos, que co tempo se convertiría na liña Alcaián. Este ano, na Feira do Libro de Compostela, tiven a inmensa sorte de compartir espazo con Ramón Caride, Antonio M. Fraga, Cris Pavón, Fernando M. Cimadevila, Tomás González Ahola, Roberto A. Rodrigues, Andrea Barreira Freije ou María Alonso, entre outros. Todos eles, autores con varios volumes publicados dentro desa liña editorial e cunha gran calidade. Podemos presumir non só dun rexurdimento, senón que, ademais, contamos cunha plataforma que dá saída ao xénero.\n-Tamén es un dos membros da web Lermos. Desde a dobre perspectiva de escritor e editor, cara onde vai a literatura galega?\n-Eu son pesimista por definición. Temos por diante unha guerra moi dura e non teño fe en que vaiamos gañar. Hai demasiados factores implicados: autores, editoriais, librarías, federacións, concellos ou deputacións. Cada un coas súas propias teimas e eivas. As crises caracterízanse por separaren as diferentes faccións, por forzar a que cada unha loite para sobrevivir. Por iso interesan tanto as crises. Só se conseguirmos organizarnos e funcionar conxuntamente lograremos construír a maquinaria precisa para que, primeiro, o galego non desapareza da narrativa xeralizada e normalizada, e, segundo, gañar lectores.\nPor Iago Fandiño| 2016-09-23T17:36:51+00:00\t16-05-2016|People|0 Comentarios\nAcerca del autor: Iago Fandiño\nXornalista e escritor. Licenciado en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela e cun máster en Xestión das industriais culturais, traballou en Xornal de Galicia e La Voz de Galicia e colaborou con diversos medios dixitais. Buscando novas historias. iagofb90@gmail.com


Dispáranse os positivos nos centros educativos galegos: 867 casos\nEuropa Press 27 octubre 2020 18:51 h.\nOs contaxios por covid-19 manteñen pechadas polo menos 36 aulas e dúas escolas infantís en Lugo e Boborás\nOs centros, institutos e escolas infantís galegas volveron experimentar un repunte de casos positivos por covid-19 nas últimas xornadas. Os contaxios detectados polas autoridades sanitarias alcanzan xa os 867, o que supoñen 138 máis que o sábado e que supoñen un terzo de incremento no últimos sete días.\nUnha das características da evolución en Galicia é que os centros das áreas de Vigo, A Coruña e Santiago xa exceden a Ourense como os máis afectados de todo o territorio.\nAs escolas da zona sanitaria de Vigo rexistran 187 positivos, 36 máis que o balance do sábado, ademais de nove unidades pechadas.\nTres escolas infantís contan con aulas pechadas, Navia, Rúa Palencia e Lacaba, aínda que os casos máis graves danse no centro privado Lareira de Mos, con oito positivos e dúas unidades pechadas; o centro privado Santiago Apóstolo de Vigo, con oito contaxios; e o IES Antón Alonso Ríos e Indalecio Pérez Tizón, de Tomiño e Tui, respectivamente, con sete casos detectados.\nOURENSE, Á BAIXA. A área de Coruña, pola súa banda, aumenta ata os 152 contaxios que manteñen polo menos cinco aulas pechadas, entre elas dúas unidades da escola infantil Vagalume de Arteixo. O IES Agra Leborís da Laracha, con oito positivos, e o CEIP Vicente Otero Valcárcel de Carral, con seis, son os centros con máis positivos detectados.\nOurense rexistra cifras á baixa con 133 positivos en activo, seguida de Pontevedra con 98, Lugo con 90 e Ferrol con 70 casos, unha zona na que os contaxios se incrementaron exponencialmente.\nNOVOS CENTROS. Doutra banda, detectáronse diversos centros con casos de COVID-19 que non estaban incluídos no balance anterior, entre eles a escola infantil Vagalume de Arteixo e Canteira de Oleiros, a CEE María Mariño da Coruña, o CEIP José Cornide Saavedra, o Raquel Cabacho, CIFP Ánxel Casal - Monte Alto CIFP Paseo das Pontes, CPR A Fundación A Coruña, IES Salvador de Madariaga, CEIP Wenceslao Fernández de Cambre, IES de Carral, CPI Pluriling~e O Cruce de Cerceda, o IES Maximino Romeu de Lema de Zas (tres positivos), o Juana de Veiga, e o IES Miraflores e Xosé Neira Vilas, o tres de Oleiros.\nAsí mesmo, entre outros, localizáronse casos nas escolas infantís Fene-Barallobre e Municipal A Solaina, de Fene e Narón; ou no CEIP de Esteiro e de Pazos de Ferrol, ademças da CMUS Xan Viaño, o CPR Valle Inclán I, Santa María de Caranza, o IES de Catabois, o Sofía Casanova, o CEIP A Gándara e Virxe do Mar e a CRA de Narón, que conta con tres positivos e dúas aulas pechadas.\nO resto de novos centros con positivos detectados ascenden a un total de 46 escolas en toda Galicia e que se localizaron en municipios como Lalín, A Estrada, Ames, Muros, Porto do Son, Santiago, Lugo, A Fonsagrada, Viveiro, Allariz, A Pobra de Trives, Ourense, Verín, Bueu, Cerdedo-Cotobade, Pontevedra, Nigrán, O Porriño ou Vigo, entre outros.


Verín tínguese de branquiazul - Somosdepor.com\nHome / Peñas / Verín tínguese de branquiazul\nVerín tínguese de branquiazul\nA pesares dos máis dos 40 graos que marcaban no termómetro en terras ourensáns, isto non foi impedimento para que na inauguración da nova sede da peña verinesa , enchérase de deportivismo no día da festa grande.\nTodo estaba preparado nas Terras de Verín para unha nova cita da festa fin de temporada. O calendario repleto de actividades foi seguindo o seu curso despois da recepción das peñas que non se quixeron perder o evento. Jaballis, La Cuesta, Brigantium, Burela, Rías Baixas, Vilagarcía, Txeka, Gaiteira, Teixeiro, Orgullo Koruño ou Caña Derbas fixeron unha selección de estrelas para enfrontarse os peñistas de Verín. O resultado foi o de menos… o único que se buscaba era estreitar, aínda máis se cabe, os lazos branquiazuis entre tódolos invitados.\nRematado partido, procedeuse a inauguración da nova sede da peña, contando ca presenza de Tania Gómez presidenta da Federación de Peñas, contando con algúns membros da súa xunta directiva.\nCea e festa rachada ata o amencer puxeron punto final a unha nova xeira desta Festa do deportivismo organizada pola Peña de Verín.\nE o maís importante que non pode quedar sen suliñar; éxito rotundo na recaudación para axudar os damnificados do incendio de Londres. Segundo informan durante uns días manterán aberta a conta na entidade bancaria por si algún rezagado quixese aportar o seu grao de area.\nParabéns Jorge, parabéns Santi pola festa, polo deportivismo e sobre todo pola vosa paixón polas cores blancas e azuis.\n← Anterior noticia Tres miembros de la Peña deportivista de Londres pierden su hogar en la torre Grenfell\nSiguiente noticia → Cena fin de temporada de la Peña Terracha Branquiazul


A Xunta inviste 220.000 euros en obras na cuberta da Casa do Concello de Forcarei - Noticias de Galicia\nA Xunta inviste 220.000 euros en obras na cuberta da Casa do Concello de Forcarei\nO vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, visitou hoxe Forcarei, acompañado pola súa alcaldesa, Belén Cachafeiro, para coñecer de primeira man o resultado dos investimentos realizados no concello ao abeiro das axudas convocadas por este departamento autonómico.\nDurante o ano pasado, a Vicepresidencia da Xunta investiu máis de 220.000 euros en Forcarei para colaborar na execución de tres actuacións distintas, que se centraron en obras de saneamento, na mellora do acceso ao lugar onde se pretende construír un pavillón, e na substitución da cuberta da Casa do Concello.\nGrazas a esta colaboración cos concellos, é posible levar a cabo actuacións que, a pesares de non ser de gran envergadura, son útiles e redundan directamente na mellora do benestar e calidade de vida da veciñanza.\nPrecisamente, a colaboración cos concellos é o obxectivo de ordes como a do Fondo de Compensación Ambiental, dotado con preto de 9 millóns de euros, que permitiu que uns 150 concellos se beneficiasen das explotacións eólicas a través do canon eólico; ou á orde de Infraestruturas que, cun orzamento de 2 millóns de euros, facilita que as entidades locais executen actuacións que serían moi difíciles de acometer en solitario.\n19 de xuño de 2017 | 16:15\t• Sen comentarios


Rehabilitación da rúa Santa Clara de Pontevedra\nEntre os meses de marzo e decembro de 2014, tivo lugar a intervención arqueolóxica da empresa A Citania Arqueoloxía. A necesidade da devandita intervención que motivou os traballos, viu dada porque o ámbito de actuación das obras está cautelado arqueoloxicamente no Plan Xeral de Ordenación Urbana de Pontevedra, debido á protección do Conxunto Histórico de Pontevedra (GA36038013) e polo xacemento da Igrexa-convento de Santa Clara (GA36038083).\nO obxectivo da intervención arqueolóxicaque nos ocupa centrouse, principalmente, en tres premisas: identificación dos sectores con presenza arqueolóxica ou a inexistencia de restos arqueolóxicos, adscrición dos restos, tanto tipolóxica como cronoloxicamente e delimitación espacial dos restos descubertos.\nTralos datos obtidos no control arqueolóxico, pódese concluír que as obras de escavación das novas canalizacións e demais instalacións realizadas non afectaron a ningunha das estruturas agás a E-01 grazas a decisión de abrir en área o ultimo tramo da rúa. Deste xeito, puidemos escavar e documentar novas estruturas que aportaron valiosa información da Pontevedra Medieval/Contemporánea. Á vista da valoración arqueolóxica, resulta evidente que o interese patrimonial da rúa é alto.


Vai ser moi difícil alimentar ó mundo – NR | Periodismo alternativo\nInicioGalizaEconomíaVai ser moi difícil alimentar ó mundo\nVai ser moi difícil alimentar ó mundo\n11/05/2022 opinion Economía, Galiza, Jose Vieira 0\no goberno americano entregou aos especuladores, como “axuda” presuntamente á agricultura máis de 250 millóns de dólares. Este é aínda máis un apoio aos especuladores, que compran barato e venden con prezos desorbitados.\nPara podermos vivir, aínda non conseguimos descubrir, como o podemos facer, sen ter que nos alimentar.\nPrecisamos de millo, trigo, aceites vexetais, fertilizantes, carne, etc., no entanto, o que estamos a ver, dunha forma cada vez máis dolorosa, que os prezos dos produtos alimentares que necesitamos, ao se tornaren cada vez máis escasos, os seus prezos están a subir diariamente.\nSe confiamos nos estudos da FAO (Organización de ámbito Mundial da Organización Mundial das Nacións Unidas-ONU) e, realmente os admitimos como certos e orientadores, para estudos neste ámbito, nunca os prezos dos xéneros alimenticios, estiveron tan crecidos, como en marzo de 2022 (desde que se estabeleceu ese control, o ano de 1990).\nAquí xorde a necesaria pregunta, para que se encontre algunha ou algunhas das razóns de tal carestía.\nEn primeiro lugar, está a especulación desatada, polos intermediarios, na comercialización dos alimentos, que viran que podían obter beneficios absolutamente extraordinarios, á custa naturalmente dunha correcta escaseza de produción, que tamén manipulaban (facendo restricións aos fornecementos) e distribución alimentar.\nClaro que esta especulación, está amparada, como non podía deixar de ser, polo pendor neoliberal capitalista, dos que nos gobernan, pois, a súa única preocupación é non defraudar, ó poder de “Os Amos do Mundo”, que impón as leis, a través dos mercados.\nEste primeiro argumento, se pode resumir, que os gobernos nacionais, non están ao servizo as poboacións que os elixiron, mais si, dos seus patróns “Os Amos do Mundo”.\nPasemos as xustificacións dos especuladores. Se basean en dous principais argumentos: en primeiro lugar a subida dos combustíbeis, e de todos os produtos que utiliza a Agricultura, para producir os referidos alimentos. O outro argumento que se mestura co inicial e, que serve para agravar aínda máis a escalada dos prezos, é a invasión da Ucraína por parte da Rusia.\nEste segundo argumento, é realmente un facho ardente, ó que se agarran os especuladores, pois, como facilmente se comprende, pesa dunha forma decisiva e, é de fácil dixestión para as poboacións (coitados dos especuladores, dirán moitos!).\nImos dar algúns dos datos que, dunha forma real, dan os argumentos necesarios e reais para a elevación dos prezos (outra cousa é que xustifiquen os aumentos verificados).\nMáis aínda, por exemplo, o goberno americano entregou aos especuladores, como “axuda” presuntamente á agricultura máis de 250 millóns de dólares. Este é aínda máis un apoio aos especuladores, que compran barato e venden con prezos desorbitados.\nÉ naturalmente un problema a engadir á distribución, que é a cadea de intermediarios, unha lacra que neste momento, se está a facer de ouro. Estes, son algúns dos principais motivadores instrumentos, do mantemento das tensións inflacionistas.\nO desabastecimento, tamén se pode imputar a globalización da economía, pois, se reparamos os campos deixaron de se traballar, e as producións que antes eran o sustentáculo da cadea de alimentación, pasaron a se desprazar para as grandes pradarias e onde o traballo é máis mal pagado.\nReferiámonos, entre outros, a Rusia e Ucraína, aínda que non son os únicos, mais, no entanto, son os responsábeis por cerca de 30% das exportacións de trigo e cebada, no mundo global.\nOutro gran problema, resultante da invasión referida, é que 75% das exportacións combinadas, de aceite de xirasol, da Rusia e da Ucraína, corresponden a 10% do mercado mundial, deste produto alimentar.\nTamén temos que dicir que as colleitas do ano de 2021/2022, ou sexan, as dúas últimas antes do conflito, foron de 44 millóns de toneladas de trigo, cando a media anterior non baixaba dos 50 millóns.\nNeste caso o problema estivo a cargo das secas existentes.\nTamén é innegábel que coa invasión da Ucraína pola Rusia, se tornou practicamente inoperante o mar Negro, o que fai que o que antes se transportaba por barco, agora se teña que o facer por terra, con todos os inconvintes, que resultan en termos de custos de transporte.\nA economía, por tanto, presenta unha disrupción, doble coa chegada e implantación da pandemia e do conflito entre a Rusia e a Ucraína, que nos mostra canto son vulnerábeis os sistemas de fornecemento das cadeas alimentares.\nTemos a consciencia que un dos grandes problemas da agricultura, se encontra no prezo en escalada dos fertilizantes, sobre todo en países que dependen da súa utilización intensiva para as súas colleitas, como é o caso da América do Norte, en que se rexistraron subidas, en relación ao ano de 2021, de entre 70 a 100%.\nPor exemplo na China, o prezo da potasa, un ano subiu 86%, os fertilizantes a base de nitróxeno cerca de 40% e os de fósforo uns 10%.\nMais as consecuencias da falta dos cereais e non só, provenientes da Rusia e Ucraína, está a crear un sério problema alimentar, case incontrolábel, sobre todo, no Medio Oriente, en África e até na Asia.\nO trigo, o millo, a cebada, as fariñas e os aceites alimentares, son extraordinariamente esenciais, para a seguranza alimentar, en especial, para as zonas máis pobres do mundo que habitamos. Recordemos que canto menos abastecidas están as poboacións, mais caerán na pobreza absoluta.\nNon podemos deixar de recordar que son produtos básicos da dieta das poboacións máis vulnerábeis.\nNon deixaremos de puntualizar, que xa antes da invasión referida, se notaba unha inestabilidade de prezos dos cereais, traducida en tensións á subida, o que veu a sumarse nesta escalada de prezos actual.\nMesmo que, no escenario de que a invasión termine mañá, o desabastecimento, non se retoma dunha maneira inmediata, pois, non podemos esquecer que o produto agrícola, sofre un ciclo temporal, que é imposíbel, na maioría dos casos superar.\nImos por exemplo dar algúns valores de dependencia do trigo da Rusia e da Ucraína, en África. Como segue:\nÁfrica do Sur 33%\nCabo Verde 39%\nRepública Democrática do Congo 56%\nCremos que non son necesarias máis palabras, para comprender que se trata dun escenario apocalíptico.\nO caso europeo é distinguido, pois, o impacto é recibido de forma distinta, dado que a escaseza dos produtos ucraínos e rusos, o seu principal efecto negativo, vai incidir esencialmente, no prezo das racións para o gado, o que significará, leite máis caro así como a carne.\nA vulnerabilidade dos países occidentais, se debe esencialmente ao sistema económico que centraliza a mente dos gobernos, falamos do neoliberalismo económico capitalista e globalista, que se abandonou nos brazos dos mercados e, que unicamente está dependente dos “ Os Amos do Mundo” e da súa insaciabilidade en termos de beneficios.\nCon isto o que queremos dicir é que toda a economía occidental, se deixou embalar, na obrigatoriedade de cada vez máis ser dependente dos desexos dun pouco máis do 3% da poboación mundial.\nTamén queremos dicir, é que os partidos instalados no poder ou as súas coalicións, xa non nos representan, pois, mesmo cando nos manipulan con pseudo informacions e, até políticas de aparente apoio aos traballadores, o seu único fin é, como evidente, é manter un correcto poder de compra, para que os beneficios dos “Os Amos do Mundo”, poidan continuar a crecer.\nSolidariedade e fraternidade, dos señores instalados no poder, é letra completamente morta, só os motiva as portas xiratorias e a ambición do efecto imitación.\n31/08/2021 Nueva Revolución Economía, Principal 0\nMientras la digitalización y el poder corporativo avanzan, las instituciones estatales y los movimientos sociales reaccionan a estas nuevas realidades con relativa lentitud, sin lograr anticiparse a escenarios futuros.\nPor Angelo Nero Volvemos a San Simón, ¿sabes, Chato?, a pesar desa maldita pandemia que nos privou da túa palabra e do teu sorriso, volvemos a nosa Illa da Memoria tamén para lembrarte, como faremos,


Jorquera chama a frear as importacións masivas de peixe de fóra e incentivar o consumo do produto galego - Economía - Sermos Galiza - A Información precisa Saltar ao contido\nJorquera chama a frear as importacións ''masivas'' de peixe de fóra e ''incentivar o consumo do produto galego''\nNun encontro coa confradía da Coruña, o candidato do BNG á Xunta arremeteu contra o PP por ter pulado na UE pola supresión da denominación de orixe dos produtos do mar. Di o nacionalista que os tres anos de goberno de Feijóo estiveron ao servizo ''de grandes conglomerados da pesca'' e dos intereses da acuicultura industrial\n"Hai que pór couto ás importacións masivas e incentivar o consumo dos produtos de mar galegos" fronte ás políticas desenvolvidas desde a consellaría do Mar nestes tres anos de goberno do PP, partido que votou en Bruxelas pola eliminación da denominación de orixe galega. "Aí é onde se ve que intereses defenden", espetou Francisco Jorquera, candidato do BNG á Xunta, nunha xuntanza que mantivo coa confradía de pescadores da Coruña en que recalcou a súa proposta para o sector do mar: "pór Galiza a producir".\nGobernar ao servizo ''dos grandes conglomerados da pesca''Matizou Jorquera cales son as preferencias polas que pulou o Goberno de Feijóo: aqueles "dos grandes conglomerados de pesca industrial que pescan peixe en latitudes moi lonxanas de Galiza e aos que lles interesa colocarnos o produto nos nosos mercados sen que nós saibamos que é o que estamos a consumir".\nNa mesma liña pronunciouse a eurodeputada nacionalista Ana Miranda, quen arremeteu contra o PP por ter actuado en Bruxelas "para cargarse a denominación da orixe galega" nos produtos do mar. Ao fío, lembrou que o Parlamento europeo aprobou o 14 de setembro a eliminación da obrigatoriedade de que nas etiquetaxes dos produtos pesqueiros e marisqueiros se informe aos consumidores da súa orixe. A iniciativa, que foi incorporada en forma de emenda á nova normativa de etiquetaxe dos produtos pesqueiros e marisqueiros, partiu da eurodeputada Carmen Fraga, do PP de Galiza.\nPolíticas que pularon pola acuicultura industrialPola súa banda, Jorquera acrecentou que nesta lexislatura o Goberno galego practicou unha política consciente de substitución da pesca artesanal e o marisqueo pola acuicultura industrial intensiva. "O PP non ve no litoral galego unha fonte de riqueza. Só ve espazos para os pelotazos urbanísticos e para as actividades náutico recreativas", enfatizou, facendo fincapé en que un maior autogoberno é a chave para que o noso sector pesqueiro faga parte tamén das negociacións ante a UE.\n"Galiza ten 62 confrarías. De continuar o PP no poder nun ano fecharían un feixe delas", alertou o responsábel da comisión nacional de Pesca na formación frontista, Bieito Lobeira. Deron máis datos: perto de 250 embarcacións pesqueiras déronse de baixa no periodo 2009-2012, avocadas "pola política de desprazamentos promovida por Feijóo" á fronte dun Goberno que procurou "a substitución da pesca de baixura e marisqueo pola acuicultura industrial".