GC :: Moral e economía\nPor Francisco Xavier Lores | Compostela | 21/09/2015\nA economía moderna comeza con Adam Smith que empeza a sua actividade intelectual no eido da filosofía e posteriormente desplaza a seu interés cara a economía política, mudando o seu interese en ofrecer consellos moráis aos individuos hacia como mellorar as institucións e políticas públicas. Mais este cambio non significou o abandono dun principio moral fundamental que está no nucleo da Economía como disciplina académica: a crenza no valor da liberdade humana. Xa no século XVIII Smith escribiu:\nAdam Smith non foi o único economista que fixo explícita esta crenza. No século XIX John Stuart Mill afirmou:\nA economía moderna tense convertido nunha disciplina moi formal e matemática e isto pode favorecer que se perda de vista que o grande salto da economía é moral mais que matemático.\nNos primeiros cursos de economía ensinamos o suposto de que os individuos poden ordear os seus resultados de menos preferidos a máis e propoñemos unha medida (que chamamos función de utilidade) que sigue as preferencias das persoas. Se por exemplo temos 100 resultados, podemos definir unha función de utilidade asignando 100 ao resultado máis preferido , 99 ao segundo preferido e así sucesivamente. Esta función de utilidad non di nada sobre o benestar do individuo, so é unha forma conveniente de ordear posibeis eleccións da xente. Cando viramos a atención ao benestar é cando facemos o noso gran salto moral. As melloras no benestar ocorren cando hay melloras en utilidade, e isto ocorre cando un individuo escolle unha opción que antes non estaba disponibel. Queremos decir que o benestar de alguen se incrementa cando se incrementa o conxunto de eleccións disponibeis. Cando establecemos isto estamos establecendo que o obxectivo fundamental das políticas públicas é incrementar a liberdade de elección dos individuos.\nEste principio básico da liberdade en Economía crea unha predilección sobre a interacción humán e o comercio. Para Friedman, o máis importante feito sobre o libre mercado é que non se produce ningún intercambio a menos que todas as partes saian gañando. A defensa que algúns economistas fan do libre mercado non ten que ver con unha maior prosperidade senon coa loita polos valores da liberdade e a interdependencia humán.\nPorén, a visión de que o libre mercado é un sistema moralmente inferior está moi extendida entre a xente nova e o que é máis sorprendente tamén entre empresarios ricos. Según esta visión a traxedia humán é que alternativas moralmente superiores ao libre mercado, como o socialismo, non son factibeis. Así, o libre mercado debe ser tolerado, é un mal necesario, mais un mal ao fin e ao cabo.


EXPOSICIÓN: A vangarda das formas. Obra cerámica de Isaac Díaz Pardo. / Rede Museística provincial de LUGO\nEXPOSICIÓN: A vangarda das formas. Obra cerámica de Iisaac Díaz Pardo Sala de Exposicións do Museo Provincial de Lugo (Do 14 de novembro de 2013 ao 2 de marzo de 2014) Comisariado e textos: Teresa Pena Moreda e Fernando Arribas Arias Coordinación: Encarnación Lago González Deseño expositivo: ta ta ta / Montaxe: Escenoset Prestadores: Fábricas do Castro e Sargadelos Seminario de Sargadelos Carmen Arias Montero Camilo Díaz Arias de Castro Xosé Díaz Arias de Castro Ángel Patricio Rodríguez Argibay Jesús Pérez Regueiro\n__________Horario de visita Luns a venres: 9:00 a 21:00 h. Sábados: 10:30 a 14 e de 16:30 a 20 h. Domingos e festivos: 11 a 14 h. Pechado os días: 24, 25 e 31 de decembro, e 1 e 6 de xaneiro. Entrada gratuíta Contactos: Tfno.: 982 242112 / info@museolugo.org _____________________________ » Álbum gráfico desta exposición _____________________________ A VANGARDA DAS FORMAS. OBRA CERÁMICA DE ISAAC DÍAZ PARDO _____ISAAC DÍAZ PARDO Santiago de Compostela 1920-2012 Fillo do pintor, deseñador e escenógrafo Camilo Díaz Baliño. No taller do seu pai entra en contacto desde moi novo co ambiente artístico e intelectual da época e é aquí onde comezan a tomar forma os seus principios culturais e sociais. Tras o estalido da Guerra Civil e o asesinato do seu pai, no ano 36, Isaac con 16 anos, ten que vivir agochado na vivenda dos seus tíos na Coruña. Despois da guerra, Isaac Díaz Pardo trasládase a Madrid onde estuda Belas Artes na escola de San Fernando. No último ano de carreira, é seleccionado para participar na primeira experiencia sobre deseño industrial que se desenvolve en España da man de Carlos Sáenz de Tejada. Finalizados brillantemente os seus estudos en 1942, viaxa a Italia e Barcelona, onde exercerá como profesor auxiliar de debuxo na Escola de Belas Artes de San Jordi. En 1945, casa con Carmen Arias e instálase en Madrid. Comeza nestes anos unha prometedora carreira como pintor, conseguindo numerosos encargos da burguesía e un importante recoñecemento da súa obra. Esta actividade non colmará as súas inquedanzas sociais e decide encauzar a súa creatividade cara á unha actividade artística máis democrática: a creación de obxectos seriados. Así, en 1947, abandona a pintura para trasladarse a Galicia e montar un obradoiro de porcelana no Castro que, en 1949, se transforma nunha fábrica, xa coa idea de recuperar Sargadelos. _____ETAPA PICTÓRICA: O CASTRO 1947-1955 Os primeiros pasos na produción cerámica teñen lugar nun obradoiro que Díaz Pardo instala xunto á súa residencia familiar, no Castro de Samoedo (Sada, A Coruña). Alí comeza, en 1947, a experimentar cos caolíns de Laxe que lle proporcionaba Isidro Parga Pondal e a traballar coas formas cerámicas. Isaac acaba de abandonar a pintura e realiza, neste momento, pezas eminentemente artísticas, de serie limitada, que reproducen fundamentalmente as características da súa obra pictórica tanto nas formas como na súa formulación cromática, con esas figuras rotundas que constitúen a plasmación cerámica dos omnipresentes espidos da súa obra plástica, pero que non son alleas a un momento de estudo das porcelanas europeas, dos séculos XVIII e XIX, e á admiración de Díaz Pardo por cerámicas como as de Buen Retiro. Como na súa pintura, apreciarase nas cerámicas dos anos cincuenta unha evolución cara a uns modos, aínda que tamén pictóricos, menos clásicos. A súa formación academicista vai derivando a unha maior expresividade das formas e a liña, así como no modo de aplicar as manchas de cor. Trátase dun expresionismo ao que non é alleo a obra de pintores como Laxeiro ou Colmeiro, ou lembranzas da arte románica, pero reinterpretado con ese carácter persoal de Isaac e con ese protagonismo das miradas a través dos ollos amendoados que son unha constante na súa obra pictórica e cerámica. Comeza, tamén nestes anos, a produción de pezas de mesa que manteñen as características das figuras decorativas nos deseños dos seus relevos. Corresponden a esta etapa decorados de grande plasticidade como os das series “nenos”, “cabalos” ou “cabezas”. _____O OBRADOIRO DO CASTRO A boa aceptación que tivo a produción dos primeiros anos na sociedade do momento, permitiu o rápido crecemento de Cerámicas do Castro. Así, en 1955, moi poucos anos despois de que se constituíra como empresa en 1949, contaba xa con 100 traballadores. Será este o xerme do grupo empresarial Sargadelos, onde se experimentan métodos, máquinas e organización. Conseguirase, xa nos inicios, unha finísima porcelana translúcida, de moitísima calidade, ao empo que unha gran mestría decorativa que nada lles ten que envexar ás máis prestixiosas marcas europeas. Estes excelentes resultados terán como consecuencia negativa que a alemá Rosenthal se queira facer cos caolíns de Sargadelos que se estaban a empregar como materia prima. Xunto ás máis coñecidas pezas de mesa de branquísima porcelana e en releve, o equipo de decoración destes anos asinará un amplísimo repertorio decorativo sobre as formas creadas por Isaac, co emprego das máis diversas técnicas: pintada á man, dourada, calca, selos... A produción abarcará desde decorados clásicos, ao modo das porcelanas europeas do século XVIII e XIX, asinados por Llerena, Toledano, Ignacio Veiga ou José Luís Montero, ata decorados máis vangardistas e contemporáneos, moitos deles saídos da man de Carmen Arias, Mimina, muller de Isaac e gran acuarelista. O DESEÑADOR INDUSTRIAL: O CASTRO-MAGDALENA Segunda metade dos anos 50-ANOS 60 A partir da metade dos anos cincuenta, Díaz Pardo irá abandonando as lembranzas pictóricas e o clasicismo das formas e xorde o Isaac máis vangardista, da man do cal terá lugar a introducción da “modernidade” na produción de porcelana en serie en España. Coincide esta etapa co seu traslado á Arxentina onde, en 1957, crea a fábrica de Porcelanas Magdalena, a cen quilómetros de Bos Aires. A viaxe á Arxentina supoñerá un punto de inflexión na súa obra, pois ademais de empaparse dos movementos artísticos máis recentes e das experiencias máis vangardistas do mundo do deseño industrial, entra en contacto con intelectuais do exilio como Dieste, Blanco Amor, Baltar, Núñez Búa, Lorenzo Varela, Arturo Cuadrado como á concepción empresarial. A produción sofre unha depuración das formas e a introdución de decoracións máis abstractas e xeométricas, mentres que a empresa se concibe cun compoñente ideolóxico baseado en principios éticos e de compromiso social. Das súas reflexións, xorde, en 1960, o libro Discusión sobre organización de industrias manufactureras, que foi censurado polo franquismo. O ENCONTRO COAS RAICES: O LABORATORIO DE FORMAS O camiño iniciado en solitario por Díaz Pardo e as ideas experimentadas no Castro e Magdalena, culminarán cun proxecto máis complexo, o Laboratorio de Formas, ao que Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane lle dan forma entre A Arxentina e O Castro en 1963. Entidade instrumental de contido teórico e comparable a experiencias como a Bauhaus ou as escolas de Ulm ou Vchutemas, vaise dotar, ao modo dos “ismos” do século XX, dun manifestó redactado en 1970, no que se recollen os seus principios fundamentais. Concíbese, en palabras de Díaz Pardo, como un movemento para axudar a Galicia partindo da utopía de que o deseño podía cambiar o mundo. Entre os seus proxectos figuran a restauración das fábricas de Sargadelos e outras iniciativas encamiñadas á recuperación da memoria histórica de Galicia, como a creación do Museo Carlos Maside, Ediciós do Castro ou a restauración do Seminario de Estudos Galegos. Actuará como un instituto teórico de deseño do que sairán as directrices da produción. Os deseños serán froito dunha profunda reflexión intelectual previa que persegue un equilibrio entre vangarda e tradición, logrado mediante unha mutua reinterpretación de ambas. Así, como ocorre nas formas “Portomarínica”, “Monférica” o “Castrondourica”, tras a impresión formal de modernidade das pezas, aparentemente inspirada en deseños de vangarda, existe un fondo de tradición cultural galega na que non é difícil descubrir algún elemento procedente da arte popular, do románico ou do barroco galego. A RECUPERACION DE SARGADELOS Díaz Pardo, primeiro, e do Laboratorio de Formas, máis tarde, ten lugar en 1970, ano en que se consegue materializar a idea, case romántica nun principio, de reconstruír a antiga fábrica de louza que fundara o Marqués de Sargadelos, no século XIX, no actual Concello de Cervo. Dáse comezo así á que será a Quinta Etapa de Sargadelos coa inauguración da planta circular proxectada por Andrés Fernández-Albalat, quen nese momento formaba parte do Laboratorio de Formas. Desde 1967, xa se viña traballando nos deseños da que sería a produción da fábrica a través do gabinete de deseño do Laboratorio da Quinta Etapa de Sargadelos, no que, xunto a Isaac e Seaone, se integraron, inicialmente, Xosé Díaz e Xosé Vizoso e, máis adiante, Pepe Blanco. En 1972 créase o Seminario de Sargadelos, como auténtico taller do Laboratorio de Formas, que, dirixido polo propio Isaac e por Andrés Varela, no aspecto técnico, será o encargado –dende ese momento– de materializar os principios teóricos do Laboratorio de Formas e centralizará os estudos cerámicos e de deseño así como a súa divulgación. As investigacións cos distintos materiais e a experimentación de novas posibilidades técnicas, serán levadas por Isaac aos seos deseños, creando formas totalmente innovadoras que supoñen verdadeiros alardes técnicos: deseños modulares e amontoables ou figuras articuladas, nas que se chegan a empregar ata corenta elementos na súa composición. O ENTRAMADO CULTURAL A obra cerámica de Isaac Díaz Pardo é o resultado dun proxecto desenvolto durante máis de sesenta anos que, ademais, se converteu nunha das experiencias culturais e empresariais máis importantes da Galicia contemporánea. Seguindo os principios vangardistas da unión arte-industria e tendo sempre presente o seu compromiso con Galicia, creou un modelo de empresa na que os beneficios reverten en cultura coa finalidade de contribuír á modernización desta terra e á recuperación das súas raíces. Así, parello á produción cerámica, articulouse un ambicioso entramado cultural coa fundación do Museo Carlos Maside (un dos centros de arte contemporánea máis sobranceiro de Galicia), de Ediciós do Castro, con máis dun milleiro de publicacións, a recuperación do Seminario de Estudios Galegos e do Laboratorio Xeolóxico de Laxe ou a creación do Instituto Galego da Información, que nos últimos tempos actuou como centro coordinador.\nO Museo Provincial ofrecerá a primeira mostra sobre a cerámica de Díaz Pardo\nRetrospectiva cerámica de Díaz Pardo no Museo Provincial\nO Museo Provincial ofrece a primeira mostra antolóxica da cerámica de Díaz Pardo\n2077_INVITACIÓN_Inauguración_ A vangarda das formas.pdf\n2077_FOLLETO A vangarda das formas.PDF


servizo de acceso WiFi para cubrir as necesidades públicas e corporativas da túa empresa\no servizo WiFi Empresa de R é un servizo integral que inclúe a infraestrutura WiFi, a instalación, os accesos de banda larga que soportan o tráfico xerado, as solucións de seguridade e as aplicacións de xestión analítica que o converten nunha potente ferramenta de negocio; todo iso orientado ás máis esixentes contornas empresariais.\nofrecémoslle unha xestión personalizada e posibilidade de pago mes a mes, sen necesidade de investimento inicial.\ncombina o WiFi para os teus clientes e o WiFi na contorna corporativa\ncon WiFi Empresa de R, o servizo WiFi deixa de ser unha infraestrutura tecnolóxica e convértese nunha ferramenta de negocio, achegando fidelización de clientes e produtividade dos empregados.\ncoñocemento de clientes\npara clientes e para empregados\npermite configurar distintos tipos de redes WiFi: Redes Públicas para a conexión a Internet dos clientes ou usuarios externos, e Redes Privadas, ás que se conectarán os usuarios internos da empresa.\nintegración con rede corporativa: productividade dos empregados\nmediante este servizo as redes WiFi privadas intégranse na rede corporativa da empresa, proporcionando mobilidade aos usuarios internos.\nsolución integrada, onde se inclúe o equipamento, a instalación e os accesos de banda larga necesarios.\nferramenta de xestión e monitorización para visibilidade\na través dunha aplicación Web centralizada e intuitiva que proporciona monitorización en tempo real, alertas, reportes históricos e localización de fallos. Isto permite que a empresa teña visibilidade do que está a ocorrer na rede en todo momento.\nflexibilidade e sinxeleza nos métodos de autenticación\na solución contempla diferentes opcións para a validación dos usuarios que se conecten: contrasinal, redes sociais, portal cativo e integración en directorio activo.\nAs redes de convidados ofrecen solucións como o envío de correo ao usuario interno para permitir a súa validación inmediata.\nplataforma de análise de datos de localización da que se obteñen unha serie de indicadores chave para coñecer aos clientes, mellorar a súa experiencia de compra e contribuír ao aumento das vendas.\no servizo incorpora acceso a Internet de alta capacidade para a conexión dos usuarios públicos. Este acceso a Internet permite aos usuarios gozar da mellor experiencia mediante un servizo que se axusta ás necesidades de contornas empresariais.\norientado a protexer o acceso a Internet dos usuarios públicos, WiFi Empresa inclúe un servizo de filtrado de contidos a través do cal a empresa pode controlar o contido ao que acceden os usuarios.\nmantemento do servizo\nmantemento integral, incluíndo os servizos WiFi e o acceso a Internet.\npor que WiFi empresa de R?\ndescubre todas as vantaxes do servizo WiFi Empresa de R para a túa empresa.\nconecta, interacciona e coñece mellor os teus clientes.\nincrementa as oportunidades de negocio.\nconexión segura, automática e permanente.\nxestión áxil e centralizada.\nseguimento e control.\nferramientas WiFi empresa\naproveita ao máximo a capacidade da súa Wifi Empresa a través das seguintes ferramentas\nmonitorización e xestión\nxestión e monitorización do WiFi na empresa.\nconfiguración do portal mediante o que acceden os usuarios públicos á rede WiFi da empresa.\nferramenta para visualizar a información do comportamento dos teus clientes nas túas instalacións.


Valentin Inzko - Wikipedia, a enciclopedia libre\nValentin Inzko, nado en Klagenfurt o 22 de maio de 1949, é un político, diplomático, avogado, filólogo e tradutor austríaco de orixe eslovena. Desde o 26 de marzo de 2009 é o 7º Alto Representante para Bosnia e Hercegovina.\n22 de maio de 1949\nlingüista, diplomático, tradutor e político\nGreat Silver Medal of Honour for Services to the Republic of Austria e honorary citizen of Sarajevo\n1 Inicios e formación\nNaceu na cidade austríaca de Klagenfurt o día 22 de maio de 1949, no seo dunha familia eslovena. O seu pai ten o mesmo nome e foi un recoñecido activista cultural e político.\nAsistiu a unha escola bilingüe (esloveno-alemá) no municipio de Feistritz im Rosental. Despois de graduarse en secundaria, en 1967 comezou a asistir á Universidade de Graz na cal estudou Dereito e Filoloxía eslava. Logo desde 1972 a 1974 foi alumno da Academia Diplomática de Viena.\nEn 1974 terminou os seus estudos superiores e entrou no Servizo Diplomático austríaco.\nEntre 1982 e 1986 foi agregado de prensa na embaixada de Austria en Belgrado, despois serviu na Misión Diplomática de Austria ante as Nacións Unidas, entre 1990 e 1996 foi agregado cultural de Austria na República Checa, entre outubro e decembro de 1992 foi membro da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE) na rexión de Sandžak, entre 1996 e 1999 foi o Embaixador de Austria en Bosnia e Hercegovina e en 2005 foi embaixador en Eslovenia.\nDende o 11 de marzo de 2009 até o 1 de setembro de 2011 foi Representante especial da Unión Europea para Bosnia e Hercegovina.\nActualmente dende o 26 de marzo de 2009 é o 7º Alto Representante para Bosnia e Hercegovina, en substitución do diplomático eslovaco Miroslav Lajčák.\nAo mesmo tempo en xuño de 2010 foi elixido para ser o presidente do Consello Nacional dos Eslovenos de Carintia.\nEstá casado coa mezzosoprano de orixe arxentino-eslovena, Bernarda Fink. Teñen dous fillos en común. É crente da Igrexa católica.\nCabe destacar que Valentin Inzko é multilingüe, xa que fala con fluidez os idiomas esloveno, alemán, serbocroata, inglés, ruso, francés e checo.\nAdemais do seu labor diplomático, entre outras obras foi o tradutor ao esloveno dos ensaios de Václav Havel.\nGran Condecoración de Honra en prata da Orde ao Mérito da República de Austria 2012\n↑ Agencia EFE (13 de marzo de 2009). "El austríaco Inzco designado nuevo representante internacional para Bosnia". Sarajevo. Consultado o 13 de decembro de 2016.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Valentin Inzko\nPolítica de Bosnia e Hercegovina\nRepresentante especial da Unión Europea\nOficina del Alto Representante de Bosnia y Herzegovina (en inglés)\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Valentin_Inzko&oldid=5148563"\nÚltima edición o 15 de maio de 2019 ás 15:50


O xuíz pide unha nova análise de elementos do Alvia que inclúa un informe de Talgo que non estaba na causa\nPublicado 31/07/2020 17:10:02 +02:00CET\nAínda que cre que as últimas declaracións non achegan "nada novo", busca aclarar se os defectos apuntados por un exempleado "tiveron incidencia"\nO xuíz instrutor do caso Alvia, Andrés Lago, acordou requirir ao perito xudicial encargado do exame do material rodante que emita un novo informe en relación a distintos elementos do tren e á súa posible relación co sinistro de Angrois, así como que inclúa na súa análise un informe de Talgo sobre as probas de rodaxe e guiado do convoi, que non figuraba na causa até este mes de xullo.\nA petición de novas dilixencias, a instancias da defensa do maquinista e da plataforma de vítimas do sinistro, prodúcese despois das declaracións prestadas o pasado 10 de xullo por empregados e exempregados de Talgo.\nUnha destas testemuñas, extraballador da compañía, remitiu no seu momento unha declaración xurada ao xulgado dicindo que fora testemuña do borrado de determinados datos de avarías e defectos que el mesmo apreciara previamente na inspección do tren.\nComo consecuencia, foron citados a declarar tres traballadores de Talgo. Durante a vista, o extraballador ratificouse na súa denuncia e o tres empregados negaron o borrado aínda que, entre outros elementos, admitiron a existencia dun informe de Talgo relacionado cunha proba de rodaxe e guiado realizada ao tren accidentado uns días antes do sinistro, un documento que non fora incorporado previamente á causa.\nÁ vista destes datos, e após a petición das partes, o xuíz pediu ao perito que realizou a análise do material rodante que o amplíe no relativo aos "defectos" narrados polo extraballador e, máis concretamente, que estime se estes puideron ter algún tipo de "incidencia" no sinistro ocorrido o Santiago de Compostela o 24 de xullo de 2013, que causou a morte a 80 persoas. A maiores, pide que se incorpore a este informe o documento de Talgo.\nNo auto, o xuíz estima que as dilixencias practicadas o pasado 10 de xullo non achegan "nada novo no horizonte" deste caso. Con todo, e como consecuencia destas declaracións, estima que se amplíe parcialmente a análise do tren sinistrado.\nFaio en relación aos "defectos" narrados polo extraballador da compañía, concretamente "enganches con rozamentos froito da fricción, rótulas rotas e valonas con rozaduras froito do uso" e á súa influencia no accidente, xa que "ningunha relevancia tería o seu borrado informático no que se refire ao obxecto da presente instrución" se non tiveron incidencia no funcionamento.\n"O que realmente interesa é saber se os defectos aos que alude a testemuña, aínda partindo da hipótese de que existisen, tiveron incidencia causal no accidente", explica o xuíz, que require ao perito que xa analizou no seu momento en tren que emita un informe "aclarando tales cuestións".\nDo mesmo xeito, apunta o maxistrado que o extrabajador contou na súa declaración que o tren accidentado "foi obxecto dun exame de rodaxe e guiado cuxos resultados non figuran incorporados en autos". Sobre esta cuestión, incide en que outra testemuña "non só ratificou que se fixo esa proba ao tren, senón que mesmo achegou el mesmo unha copia dos resultados da devandita proba, que foron incorporados aos autos" case sete anos despois da traxedia, o que, en opinión do xuíz, "demostra que non existe por parte de Talgo vontade algunha de ocultación respecto diso".\nPor iso, Lago Louro pide ao perito que o seu informe se estenda tamén á análise desta documentación, a obxecto de "despexar calquera tipo de dúbida sobre a existencia ou non de defectos no material rodante que puidesen ter incidencia causal no accidente".\nNoutra orde de cousas, o xuíz rexeita realizar unha "nova e completa investigación do material rodante en todos os seus aspectos", xa que "moitos dos defectos" aos que alude a testemuña "xa foron mesmo apuntados polo perito e descartada pola súa incidencia causal".\nEn canto á suposta manipulación de rexistros do tren por parte de operarios de Talgo o día do accidente, o maxistrado cre que "non é certo" que "se produciu".\n"Como é lóxico, unha vez que souberon do accidente, puxéronse en marcha para tratar de saber as causas e, entre outras medidas, poden acceder aos rexistros dos sistemas do tren que deseñou a propia empresa, pero no que se refire ao rexistro xurídico do tren, a comunmente chamada 'caixa negra', a testemuña manifestou expresamente que o acceso e manipulación é imposible sen autorización xudicial", recolle o auto.\nA maiores, rexeita chamar a declarar a máis testemuñas relacionadas con esta cuestión até coñecer "se tales defectos tiveron relevancia causal no sinistro".


Autor homenaxeado nas Letras Galegas 2017\nA familia animada máis famosa de Galicia, Os Bolechas, achégalle á cativada a obra de Carlos Casares cun novo título da colección ‘Os Bolechas. As miñas primeiras Letras Galegas’ dedicado ao autor ourensán, que sae do prelo da man de Bolanda Edicións co apoio da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. O volume presentouse no Centro Cultural Marcos Valcárcel de Ourense, nun acto no que participou o titular deste departamento, Valentín García, quen quixo destacar a importancia de que “uns personaxes tan famosos e apreciados polos nenos e nenas como Os Bolechas sexan quen leven da man os cativos galegos para achegalos aos nosos autores máis relevantes, aqueles que recibiron a distinción da Real Academia Galega (RAG) e a homenaxe de todos nós con motivo do 17 de maio”. O secretario xeral afirmou que, deste xeito, “será doado que trasladen a estes escritores, e á literatura galega en xeral, a simpatía e o aprezo que senten por Carlos, Pili, Loli, Braulio, Sonia, Tatá e Chispa”.\nPrimeiras Letras Galegas\nDesta volta, Sonia disfrázase de Carlos Casares e, da súa man, coñecemos o libro ‘Vento Ferido’ e un dos seus contos máis famosos, “A rapaza do circo”. Podemos ler, ademais, a biografía de Carlos Casares, preséntanse outras obras relevantes do autor e ata hai un pequeno vocabulario que permite entender as citas literais do escritor ourensán.\nCarlos Casares, Os Bolechas, portada


15 Setembro 2019 17:59\nA policía autonómica desaloxa a representantes de CIG-Saúde do Arquitecto Marcide por protestar contra as políticas do PP durante unha visita da conselleira de Sanidade\nA Coruña - Xoves, 27 Febreiro 2014\nRepresentantes da CIG-Saúde de Ferrol foron desaloxadas/os este mediodía do Hospital Arquitecto Marcide, tras protestaren contra as políticas privatizadoras do PP coincidindo coa visita da conselleira de Sanidade. Dous membros da central sindical foron trasladados a comisaría para proceder á súa identificación, onde permaneceron até media tarde.\nPor iso prepararon uns panfletos e concentráronse diante do Salón de Actos do centro hospitalario, xunto con outras traballadoras e traballadores, para repatilos, impedindo o acceso da conselleira.\nEntre mentres chegaron 15 efectivos máis, desta volta da Policía española, e procederon a solicitar a identificación de todas as persoas presentes na concentración da CIG-Saúde. Porén, dous compañeiros da CIG de Ferrol que non se identificaron foron trasladados á comisaría onde estiveron até aproximadamente as seis da tarde.


Carlos Biscaínho: “Esta obra evidencia o desexo de dignificar historias e personaxes populares e que dialoguen con outras dramaturxias do mundo” | Actualidade\nCarlos Biscaínho: “Esta obra evidencia o desexo de dignificar historias e personaxes populares e que dialoguen con outras dramaturxias do mundo”\nCada ano, o Consello da Cultura Galega celebra o Día das Letras coa reedición crítica dunha obra da figura homenaxeada. Nesta ocasión elixiuse un texto pouco coñecido de Ricardo Carballo Calero “Farsa das Zocas”, que amosa a faceta creativa pero temperá deste autor e que aglutina moitas características da súa personalidade e do seu legado. Entrevistamos a Carlos Caetano Biscainho, profesor da Universidade da Coruña e un especialista en estudos culturais aplicados ao teatro galego, para ver as características desta edición facsimilar.\nO CCG presenta unha obra descoñecida na extensa bibliografía do autor, que considera que podemos destacar do texto escollido?\nO primeiro aspecto que podemos destacar da Farsa das zocas é que se trata dunha proposta de Carvalho Calero directamente vinculada coa práctica escénica –neste caso, o seu alumnado do Colexio Fingoi. Isto, como é lóxico, tamén vai condicionar de maneira importante o propio teor da peza.\nOutra das características deste título teatral carvalhiano é que evidencia o desexo do seu autor de dignificar historias e personaxes populares e de poñelos a dialogar con outras dramaturxias do mundo. Neste caso, o propio Carvalho ten falado de trazos dramáticos tirados do teatro oriental que converxen cos brechtianos, como o feito de os personaxes se presentaren eles propios ao público. Isto converte a obra, por palabras do seu autor, nun teatro “tan primitivo que resulta moderno, e plausible sempre para o espectador verdadeiramente inxenuo ou verdadeiramente culto”.\nHai tamén unha vontade de dignificación da lingua popular, procurando a naturalidade ao mesmo tempo que a súa conversión en linguaxe literaria sublimada, segundo o modelo lingüístico do Seminario de Estudos Galegos. Lembremos, neste sentido, que Carvalho Calero empregaba as actividades dramáticas que organizaba en Fingoi para, entre outras cousas, pór o seu alumnado en contacto co galego real desfacendo prexuízos inmoblizantes relativos ás súas funcionalidades –nomeadamente o seu valor artístico.\nE sobre esta edición en particular?\nNa edición facsimilar realizada polo Consello da Cultura Galega cómpre salientar o feito de estar acompañada dun valioso apoio documental –nalgún caso inédito– que axuda a contextualizar a escrita e a recepción da Farsa das zocas.\nEn primeiro lugar, o texto que Carvalho Calero preparou para presentar a lectura dramatizada da peza realizada en 1966 por integrantes de Cantigas e Agarimos e mais O Galo na Delegación de Información e Turismo compostelá, nun acto en que tamén se leu Catuxa de Houlihan de Yeats. Nesta breve introdución, o autor expón as motivacións para a súa escrita e os elementos que desde o seu punto de vista axudaban a conferir á obra interese e modernidade.\nA seguir, a transcrición da prolixa conferencia á volta da creación dramática da súa autoría ditada polo profesor na Coruña con motivo da presentación dos volumes dos Cadernos da Escola Dramática Galega. Este texto xa vira a luz en 1985 no número 56 da colección, mais desde entón non volvera ser editado un documento tan revelador para coñecermos o que Carvalho pensaba dos seus títulos teatrais.\nComo especialista no campo teatral galego, que considera que achega Carballo Calero como autor teatral?\nO primeiro grande argumento que converte a Carvalho nun autor relevante na historia do teatro galego é o feito de ter teimado na escrita dramática en galego e na súa representación escénica en momentos absolutamente adversos e afastado de redes sólidas de complicidade na recuperación da actividade dos palcos en lingua galega.\nOutro dos grandes valores da dramaturxia carvalhiana represéntao o feito de esta servir de elo co movemento teatral galego anterior ao golpe de Estado, unha práctica absolutamente abortada e ocultada polo réxime fascista.\nRelativamente á técnica e á temática, cómpre subliñar a vontade do dramaturgo de non deixar ninguén á marxe procurando que as propostas fosen de interese tanto para as persoas con menos cultura teatral como para aquelas coñecedoras de fórmulas escénicas innovadoras.


Igrexa 2.0 – Red Intermax\nSeguridade do patrimonio eclesiastico\nA igrexa na rede\nO proxecto de videovixilancia Igrexa 2.0 realizará a vixilancia das igrexas ante os posibles roubos das reliquias albergadas nos templos. Ademais de outros moitos servizos como é a retransmisión de misas en directo, tocalas campas dende un ordenador ou móbil, así como a monitorización e control das igrexas dende calquer punto, entre outras aplicacións. Este sistema pretende dar unha maior seguridade e conservación do patrimonio relixioso.\nA vixilancia IP consta de cámaras CCTV que empregan o protocolo de internet (IP para transmitilos datos da imaxe e sinais de control por unha rede inalámbrica ou Ethernet. Tipicamente, isto realizase instalando cámaras IP o lado dun gravador de vídeo de rede (NVR), o que crea un sistema completo de gravación e reprodución.\nA vixilancia IP ofrece toda a funcionalidade dun sistema CCTV analóxico efectivo, e ao mesmo tempo proporciona unhas vantaxes adicionais, como unha maior accesibilidade, avisos en tempo real. Provocando un maior aforro nos custos, conta cun almacenamento ilimitado virtualmente e distribución segura da imaxe. Aplicable tanto a vivendas a pequenos negocios, empresas de tamaño pequeno, medio e grande e como en explotacións agropecuarias no medio rural.\nA tecnoloxía de vídeo sobre IP permite conectalos sistemas de vídeo vixilancia a Internet de modo que o usuario poderá acceder ao contido das súas cámaras en calquera momento e dende calquera lugar. Só precisa dun ordenador conectado a Internet. Esta tecnoloxía garante que só o usuario accedera as súas cámara dende calquera lugar e en calquera momento dese modo, ten a posibilidade de ocuparse do seu negocio dixitalmente as 24 horas.\nA velocidade lan nas Redes Privadas Virtuais de Intermax permítenos ofrecer este servizo coas mellores garantías de calidade.\nEste servizo tamén permite a monitorización e manexo a distancia dos elementos demóticos en vivendas e control remoto do equipamento tecnolóxico en explotacións gandeiras e empresas vía web.\n[box title=»Características» style=»light»]\nA instalación e alta realizada polo servizo técnico especializado que será gratuíta. O cliente só pagara polo numero de cámaras que desexe instalar. Con este sistema terá unha visión directa de 24h de gravación mediante unha cámara Axis .\nNeste servizo o cliente poderá dispor dun servizo básico de videovixilancia as 24 horas por un importe de 6 € por cámara.\nNeste proxecto, Igrexa 2.0, o servizo de videovixilancia protexerá as igrexas dos numerosos roubos que se están acontecendo na actualidade.\nAdemais do servizo de videovixilancia, prestaranse servizos adicionais como a programación do encendido e apagado das luces, coma a programación de toque de campás a determinadas horas con so premer un botón.\nAdemais destes servizos, coa cámara que se instala pódese realizar un control en tempo real do recinto vixiado, neste caso en particular, nas igrexas, pódese avisar mediante sms ou unha mensaxe de correo electrónico de calquer alerta ocorrida. Ademais con este tipo de cámaras permite:\n1.- Mediante o acceso ó panel de xestión: Pode xestionalas cámaras contratadas e visualizar as imaxes recollidas nas gravacións e máis en tempo real.\n2.- Visualización de imaxes en tempo real: Mediante a aplicación informática pódese amosar o contido das imaxes en directo das cámaras do cliente, de forma individual ou colectiva.\n3.- Visualización de gravacións: Permite a visualización cara a diante ou cara atrás, fotograma a fotograma e pausa.\n4.- Configuración do servizo: O usuario pode activar e desactivar as cámaras, asocialas a un mesmo panel, ou configuralo mediante sensor das imaxes. Podemos etiquetalas cámaras para as gravacións permitindo o visionado directo das imaxes de cada unha das cámaras. Un usuario con cámaras asociadas a distintos accesos de internet pode visualizalas baixo un mesmo panel de xestión asociándoas.\n5.- Sensor de movemento: O sensor de movemento capta as imaxes polas cámaras e determina se se prodúcen cambios nelas.\nO usuario do servizo pode determinar a través da configuración do sensor da rede cada unha das súas cámaras, determinando cal é o nivel de cambio da imaxe a partir do cal a plataforma consistirá que se produciu un movemento.\nEsta configuración realízase para dous parámetro, por un lado o tamaño do obxecto e por outro a sensibilidade, os cambios de cor/iluminación.\nCo axuste destes dous parámetro, o usuario pode evitar que o sensor marque un evento ante o movemento dunha mascota ou o encendido e apagado dun rótulo luminoso, farola exterior…\nCon este servizo pódese activar a 8 eventos distintos, para que actúen en distintos días e horas por cámara. Deste xeito pódese realizar un rexistro dun modo sinxelo.\nOs actuais sistemas de videovixilancia baseados en internet con sistemas tanto de prevención como de localización como poden sela parametrización de rostros.\nEngádese a tódalas prestacións anteriores apeándose en nas tecnoloxías de redes inalámbricas de banda ancha como son a retransmisión de misas on-line especialmente pensadas para as persoas que no poidan desprazarse a Igrexa ou a posibilidade de poder tocalas campás dende un ordenador conectado a internet ou mesmo un teléfono móbil, como se indicaba anteriormente.\n[box title=»Cámaras Axis» style=»light»]\nA mellor calidade de imaxe da súa clase.\nA AXIS ofrece a mellor calidade de imaxe da súa clase, cunha excelente calidade de imaxe incluso en condiciones de pouca luz. Tamén proporciona a mellor eficiencia do ancho de banda grazas a súa implementación, que inclúe estimación do movemento. MPEG-4 e Motion JPEG simultáneos permiten optimizalos sistemas tanto en calidade de imaxe como no ancho de banda.\nA AXIS se suministra co as interfaces de rede IEEE 802.11g inalámbrica e Ethernet para flexibilizala instalación. É compatible cos protocolos WPA-PSK e\nWPA2-PSK (Wi-Fi Protected Access- Pre-Shared Key), para proporcionalas mellores medidas de seguridade para redes inalámbricas. A transmisión inalámbrica de alto rendemento con un gran marxe de cobertura da ós usuarios a liberdade de colocar la cámara onde sexa necesario, en lugar de onde se atopa a toma de rede.\nVixilancia en interiores e supervisión remota\nEsta cámara de rede de nivel básico resulta ideal para protexelas pequenas empresas, oficinas domésticas e residencias a través duna rede de área local ou Internet. O micrófono integrado permite ós usuarios remotos non só ver, senón tamén escoitar nunha área e aumentalas opcións de monitorización.\n[box title=»Características técnicas» style=»medium»]\n• Excelente calidade de imaxe con exploración progresiva\n• 30 fotogramas por segundo nunha resolución VGA (640×480 píxeles\n• Excelente rendemento en condiciones de pouca luz\n• Seguridade de rede mediante varios niveles de acceso de usuario con protección mediante contrasinal, WEP 64/128 bit, WPA-PSK*, WPA2-PSK*.\n• Sólida Interfaz de programación de aplicacións (API) para a integración de software, incluídos AXIS VAPIX e o SDK AXIS Media Control. Memoria flash para la carga de aplicacións incrustadas.\n[pricebox title=»Instalación e Configuración»]\n[pricebox_price price=»Sin coste»]\n[pricebox title=»Servizo Videovixilancia» featured=»true»]\n[pricebox_price price=»6 €» period=» c/cámara x mes»]\ne 24 h de gravación1\n[box style=»light» rounded=»true»]\nA calidade HDTV para vixilancia profesional en interiores\nA cámara de rede AXIS M1054, modelo que instalará para levar a cabo este proexcto, conta coa tecnoloxía de varrido progresivo e proporciona vídeo con velocidade de imaxe completa en resolucións de ata 1 megapíxel, incluída HDTV 720p. Pode ofrecer múltiples secuencias H.264 e Motion JPEG simultaneamente, optimizadas de modo individual para adaptarse a diversas necesidades de calidade e restricións de ancho de banda.\nA cámara AXIS M1054 presenta un sensor de infravermellos pasivo (PIR) integrado para detectar el movemento incluso na escuridade e un LED branco para iluminala escena se se produce un evento. Ademais admite portos de E/S para conectar dispositivos externos.\nDeseño funcional e elegante\nA cámara AXIS M1054 está deseñada para una instalación sinxela e flexible e admite alimentación a través de Ethernet o mediante fonte de alimentación. A AXIS M1054 pódese instalar facilmente en tendas, restaurantes, igrexas,hoteis e residencias particulares. Ademais do seu reducido tamaño permite que sexa colocada en calquera parte, para ter un enfoque de maior calidade.\n[box style=»medium» rounded=»true»]\nAs características deste modelo de cámara son as seguintes:\n• Detección de audio e audio bidireccional.\n• Seguridade de rede mediante protección con contrasinal a varios niveles, filtro de direccións IP e cifrado HTTPS.\n• Compatible coa Calidade de Servizo (QoS), que axuda a garantir o ancho de banda necesario para a transmisión de vídeo e os comandos de control a través dunha rede.\n• Compatible con el Protocolo Internet versión 6 (IPv6) ademais da versión 4 (IPv4).\n• Sólida interfaz de programación de aplicacións (API) para a integración de software, incluídos AXIS VAPIX e el AXIS Media Control SDK. Memoria flash para a carga de aplicacións integradas.\n• Admite AXIS Vídeo Hosting System (AVHS) con conexión de cámara con un solo clic.


O BNG insta ao goberno a prohibir usos hostaleiros lucrativos en espazos declarados BIC na Illa de San Simón - Novas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nLuís Bará pregunta si existe algunha concesión de servizos na illa para organizar actividades hostaleiras con ceas a 30 euros, incluída a viaxe anunciada recentemente por unha navieira para celebrar “Un Samaín de miedo en la Isla de San Simón”\n30 out. 2019 - 17:15\nMemoria Histórica ParlamentoGalego Patrimonio Illa San Simón\nO parlamentario do BNG, Luís Bará rexistra unha batería de iniciativas relativas aos usos da Illa de San Simón e exixe cumprir a lei no que atinxe ás condicións establecidas no outorgamento pola administración do Estado da concesión das illas de San Simón e San Antón, no concello de Redondela.\nA Illa de San Simón, explica o deputado na proposición non de lei, é un ben de dominio público marítimo-terrestre cuxa titularidade pertence ao Estado. Por Orde do 19 de setembro de 1997, o Ministerio de Medio Ambiente outorgou á Xunta de Galicia a concesión da ocupación de 33.361 m2 de terreos para usos relacionados cos recursos mariños e posteriormente, o 12 de xullo de 2001, autorizábase a modificación da concesión anterior para levar a cabo as obras contidas no “Plan Director das Illas de San Simón e San Antonio”. Segundo esta concesión, engade Bará, a illa “non poderá dedicarse a usos distintos dos incluídos na concesión de tipo docente e cultural”. Queda “prohibido expresamente o uso hoteleiro” e a administración estatal debe informar con carácter vinculante, dos proxectos de xestión directa ou indirecta que se presten nas illas.\nPor outra parte, explica Bará, establécese o principio de “acceso público e gratuíto” e a Xunta de Galicia declarou as Illas de San Simón e San Antonio, “Ben de Interese Cultural, coa categoría de Sitio histórico”.\nAnte o anunciou da celebración dunha festa e cea nocturna baixo o título “Un Samaín de miedo en la Isla de San Simón”, autorizada a unha navieira, o parlamentario demanda “respecto” ao simbolismo da Illa e as persoas que estiveron presas neste campo de concentración franquista polo que interpelará ao goberno sobre o cumprimento da Xunta das obrigas derivadas da concesión da illa de San Simón e San Antón, outorgada polo Ministerio de Medio Ambiente en xullo de 2001 e si considera que a organización de festas e ceas privadas organizadas por empresas hostaleiras se axustan á concesión.\nO parlamentario do BNG tamén preguntará si o edificio conta coas condición e vixilancia necesaria para as actividades descritas.


FRUGA solicita da Consellaría do Medio Rural que a amplíe o prazo de resolución das solicitude de Planos de Mellora. – Federación Rural Galega\nFRUGA solicita da Consellaría do Medio Rural que a amplíe o prazo de resolución das solicitude de Planos de Mellora.\n05/09/2018 por fruga\nMoitas solicitudes se poden ver afectadas por non dispor en tempo e forma da licenza municipal por cuestións burocráticas.\nLugo, a 5 de setembro de 2018. Unha boa parte das explotacións agrogandeiras galegas, que a día de hoxe teñen solicitados plans de mellora, atópanse na difícil situación derivada da tramitación destes expedientes, debido a que se precisa ter unha licenza de obra, e segundo a normativa da consellería do medio rural, esta ten que estar presentada antes do día 15 de Setembro do 2018.\nNeste momento, moitos solicitantes non dispoñen da licenza municipal oportuna, como consecuencia de que para a tramitación se precisan informes sectoriais que ten que emitir a propia consellería do Medio Rural, ou ben a confederación hidrográfica, e nalgúns casos a dirección xeral de patrimonio, e noutros a consellería de Medio Ambiente. Os concellos non puideron tramitar estes expedientes porque non dispoñían dos informes sectoriais correspondentes, co cal a falta de menos de 10 días para que remate o prazo, os afectados non van poder tramitar as licenzas correspondentes, e como tal perderan a axuda dos plans de mellora, o que vai ocasionar a perda da axuda para facer fronte aos investimentos que necesitan enfrontar.\nDesde a Consellería do Medio Rural, están a vender un día tras de outro, que as explotacións agrogandeiras galegas reciben importantes axudas para modernizar as súas instalacións ou para a compra de maquinaria e outro tipo de investimentos. O primeiro que ten que facer a propia consellería e non por trabas para que estas subvencións poidan chegar os seus destinatarios, co cal menos propaganda e mais efectividade.\nFRUGA solicítalle á Consellería do Medio Rural, que se amplíe o prazo de tramitación destas axudas, que remata o próximo día 15 de Setembro, co fin de que ningún expediente de solicitude fique sen poder ser tramitado. As trabas burocráticas non poden deixar sen axuda as explotacións galegas. Estamos a falar dun problema alleo aos propios labregos e labregas solicitantes, e como tal debe ser resolto polas autoridades competentes.\nDesde a Asociación Galega de Viticultura – FRUGA dirixímonos á Consellería do Medio Rural para que convoque a primeiros de setembro unha reunión da Mesa do Viño de Galiza.\nA Interprofesional Láctea española quere cobrarlle 6 millóns de euros ás granxas produtoras de leite, mentres os prezos do noso leite seguen baixando.


Programa Escola Cisco IT Rocks - Colegio Losada\nPortada » Programa Escola Cisco IT Rocks\nPrograma Escola Cisco IT Rocks\nO CPR Plurilingüe Losada foi o único centro galego elexido polo Programa Escola Cisco IT Rocks durante o curso 2019-2020.\nO CPR Plurilingüe Losada é consciente da necesidade de promover o uso e o coñecemento da tecnoloxía entre os seus alumnos, de transmitirlles que está cada vez máis dentro das nosas vidas, e que lles axudará a lograr desafíos significativos nas súas futuras profesións.\nAproveitando este marco, o colexio inscríbese no Programa Escola Cisco IT Rocks, programa que promociona a importancia de conseguir unha educación superior, fomentar os estudos STEM (ciencia, tecnoloxía, enxeñería e matemáticas), e que explica como a tecnoloxía pode influír nas vidas.\nAo longo de 3 meses, introduciuse aos alumnos de 2º ESO no mundo Internet of Things, explicando primeiro unhas nocións teóricas e como broche final, convidándoos a poñelas en práctica propoñéndolles un reto: construír un proxecto IoT en grupos e reflectilo nunha maqueta.\nA continuación expoñeranse brevemente os proxectos:\nLavadora especial que permite aos usuarios lavar e poñer a punto todo tipo de calzado, incluídos os cordóns, de maneira rápida, efectiva e satisfactoria, en pouco tempo e con excelentes resultados.\nTarxeta de embarque universal que pode ser utilizada por todas as compañías aéreas. Esta tarxeta funciona mediante unha aplicación que che informa en tempo real de datos como: a porta de embarque, o tempo que falta para o despegamento, o número de avión, etc.\nPulseira que en caso de emerxencia activa un mecanismo de xeolocalización enviando unha mensaxe ao hospital máis próximo. Ademais, analiza a situación médica do enfermo.\nFechadura que funciona mediante unha pegada dixital que permite abrir, pechar e arrincar un vehículo. Contrólase mediante unha aplicación móbil que nos permite xeolocalizar o coche e bloquealo no caso de que a pegada que o tente abrir non forme parte da colección de pegadas almacenadas na memoria da fechadura.\nVehículo que permite ás persoas invidentes con total seguridade para eles e para a súa contorna.\nO proxecto consiste no deseño e realización de macetas “intelixentes” que facilitarán aos propietarios do invernadoiro o coidado das plantas de maneira eficaz, fácil e sinxela.\nCada un dos proxectos expuxéronse, o venres 12 de abril de 2019, ante un xurado formado por enxeñeiros de telecomunicacións e industriais, no cal un dos membros era un representante de Cisco España.\nO equipo elixido gañador foi o Grupo 4 e terá a ocasión de expoñer o seu proxecto nas oficinas de Cisco España en Madrid, o Luns 20 de Maio, xunto cos outros centros seleccionados, neste caso un total de 43 centros, sendo o Colexio Losada o único representante galego nesta edición.


DOBRE RECOÑECEMENTO PARA A XINECOLOXÍA DA ÁREA SANITARIA DE FERROL NO ENCONTRO DA SOCIEDADE GALEGA\nDous traballos de profesionais do Servizo de Obstetricia e Xinecoloxía do Complexo Hospitalario de Ferrol foron premiados no encontro da Sociedade Galega de Obstetricia e Xinecoloxía, que se celebraba esta pasada fin de semana en A Coruña. Foi o premio á mellor comunicación oral coa investigación sobre a Maduración cervical con Protaglandinas. A nosa experiencia comparada Dinoprostona frente a Misoprostol; e o galardón á mellor comunicación tipo póster polo estudo: Cribado prenatal de Cromosomopatías. Control de calidade en 3.392 embarazos.\nA investigación da comunicación oral tiña por obxectivo comparar a eficacia de dous medicamentos (prostaglandinas) que se empregan para a indución ó parto. Lembrar que a indución realízase cunha serie de características concretas do embarazo, maioritariamente por superar a 41 semana de xestación. Empréganse para esa indución diferentes opcións clínicas (Dinoprostona e Misotropol); e o que realizaron os profesionais do Servizo neste traballo premiado foi un estudo retrospectivo de partos que se produciron entre os anos 2018 e 2020 empregando algunha desas dúas opcións, un total de 508.\nRealizouse unha análise comparativa das mesmas variables en ámbalas dúas opcións farmacolóxicas, como, por exemplo, indicacións de maduración cervical, porcentaxe de inicio de traballo de parto, tempo ata o inicio de traballo de parto de xeito global, vía de parto ou resultados perinatais, entre outros. Cos datos do estudo, concluíron que ámbalas dúas prostaglandinas conseguen unha taxa de inicio de parto semellante. E isto avala o feito de continuar co emprego de ámbalas dúas segundo as características clínicas da persoa.\nUn paso máis cromosomopatías, control da Calidade\nO galardón á comunicación tipo póster premia o control de calidade que se realiza no cribado prenatal de Cromosomopatías. En Galicia, no entorno da semana doce de embarazo, realízase un cribado para detectar a predisposición de que se produza unha cromosomopatía no feto. De inicio, estúdase o risco en base á análise dunha combinación de parámetros clínicos, ecográficos e bioquímicos, e, segundo eses resultados, establécense os pasos a seguir na súa abordaxe.\nO obxectivo principal deste estudo foi analizar os resultados obtidos neste cribado dende o 1 de xaneiro de 2017 a 31 de decembro de 2020, revisándose o proceder en cada un dos 3.392 embarazos para comprobar, como un control de calidade extra, se se realizara todo dentro dos parámetros axeitados e revisando as posibles desviacións. O resultado é a incorporación e matizacións de axustes en parámetros que melloran aínda máis este cribado.


'O colapso en Urxencias é consecuencia das carencias en Atención Primaria' - Praza Pública\nMaría Xosé Abuín (CIG-Saúde), á esquerda\nImaxe do colapso que se produciu a pasada semana en Compostela\nO pasado venres persoal sanitario da área de Compostela denunciaba a situación de "colapso" que se estaba a producir no servizo de Urxencias do Hospital Clínico (CHUS), unha situación que se repetía no Hospital do Barbanza. CIG-Saúde responsabilizaba da situación á "total falta de previsión e organización por parte da xerencia e dirección de enfermería desta área" e criticaban "a falta de recursos humanos". O día 11, por exemplo, pasaran polas Urxencias do CHUS un total de 355 pacientes, con outros 23 pendentes de ingreso. As salas estaban completamente ateigadas e varios das persoas atendidas ocupaban mesmo os corredores do centro. No Hospital do Barbanza ingresaran en Urxencias un total de 111 persoas (e estaban pendentes outras 18), uns datos semellantes aos dos días anteriores.\nNas últimas semanas denunciáronse situacións de "colapso" semellantes no Arquitecto Marcide de Ferrol, sinalando a concelleira de Benestar Social e tenente de Alcalde, Beatriz Sestayo, que algúns doentes con “distintas patoloxías” e “algúns graves” que tiveron que “estar esperando ata 28 horas por unha cama” ao non haber camas dispoñibles no CHUF. De igual xeito, en Lugo, CIG-Saúde alertou hai dez días da situación de "saturación" que se vivía nas Urxencias e tamén en outros servizos, debido a que "seguen pechadas o mesmo número de camas de sempre mentres o hospital está desbordado por doentes mesturados de moitas especialidades". "No HULA contamos con dúas plantas completamente pechadas e outra máis que só está dedicada á atención de pacientes cirúrxicos e polo tanto non se pode contar con ela para facer ingresos ordinarios. Non hai ningunha planificación feita para facilitar a adecuada estancia aos doentes", denunciaba Carmen Aira, responsables do sindicato.\nOs problemas repítense (con moita frecuencia) na Mariña, en Vigo ou na Coruña, onde a Comisión de Centro do CHUAC alertou en novembro de que "o déficit de persoal é tan acusado que compromete de xeito moi severo a prestación dunha óptima asistencia aos seus doentes", advertindo de que "a garantía dunha axeitada asistencia sanitaria só descansa na responsabilidade dos profesionais sanitarios e do seu sobresforzo continuado. Sobresforzos físicos e mentais que están obrigados a facer para tratar de compensar a falta de persoal existente e que están a constituír un risco para a súa propia saúde".\n"O verdadeiro problema non é a situación que se vive en Urxencias, pero é en Urxencias onde finalmente se visibilizan as carencias"\nA situación de colapso non é meramente conxuntural nin afecta só a unha das áreas sanitarias, senón que a saturación que viven os hospitais galegos é xeneralizada e responde a eivas estruturais no sistema. "O problema é o modelo sanitario polo que aposta o PP", resume María Xosé Abuín, secretaria nacional de CIG-Saúde, que destaca que "o verdadeiro problema non é a situación que se vive en Urxencias, pero é en Urxencias onde finalmente se visibilizan as carencias". "A realidade é que hai camas pechadas nos hospitais e pouco persoal e todo isto nun contexto de poboación envellecida, cada vez con máis necesidades de atención. E fronte a esta realidade non hai un plan de actuación", subliña.\nAbuín destaca os elevados indicadores de frecuentación dos servizos de urxencias. "Temos que preguntarnos por que a xente volve a urxencias". Para a responsable de CIG-Saúde a resposta está nas eivas que se rexistran na Atención Primaria, "a porta de entrada ao sistema", cuxo correcto funcionamento evita as situacións de colapso que se están producindo.\n"Para privatizar a sanidade non hai mellor ferramenta que a destrución de emprego público"\nO pasado mes de decembro CIG-Saúde esixiu un Plan de Emprego para o SERGAS que cubrise todas as prazas que se perderon desde 2011. Entre o 2011 e o 2015 o SERGAS perdeu 3.527 traballadores e traballadoras, principalmente a través de xubilación. Porén, a recentes ofertas públicas de emprego convocadas pola Xunta sumarán unicamente 633 novos traballadores e traballadoras. As carencias están sendo cubertas (cando se fai) con substitucións de escasa duración. En 2014, denuncia a CIG, o SERGAS realizou 100.000 contratos por días. Nas listas de contratación da Consellería están inscritas máis de 36 mil persoas, profesionais sen praza fixa, que deben ir encadeando substitucións, sumando en moitos casos moi poucos días de traballo (e de salario) ao ano. "Todo o que se contrata é en precario. En vez de crear prazas interinas, fanse contratos de 15 días a persoas que aos seis meses son substituídas porque por lei non podes acumular tantos concretos", critica María Xosé Abuín.\nAbuín sinala que dende a decisión de non renovar o Plan de Mellora da Atención Primaria, "só houbo retrocesos"\n"Para privatizar a sanidade non hai mellor ferramenta que a destrución de emprego público" -denuncia- "degradas o servizo e así tes unha xustificación para introducir privatizacións". Abuín reclama, sobre todo, un reforzo da Atención Primaria e lembra o avance supuxo o Plan de Mellora da Atención Primaria de Galicia, asinado en 2007 coa participación dos e das profesionais e de grupos de expertos, que entre 2009 e 2011 permitiu que se incorporasen ao sistema 1.049 profesionais cada ano, e que non foi renovado polo Goberno de Alberto Núñez Feijoo. "Dende entón só houbo retrocesos: fixábase un ratio máximo de 1.200 tarxetas sanitarias por profesional e agora en moitos lugares supérase en moito esa cantidade, e a mal chamada Lei de Garantías non pon ningún tope. Foi tamén un retroceso o feito de que dende a Primaria non se poidan solicitar probas diagnósticas. O sistema está deseñado para poñer atrancos. Estamos como estabamos hai 15 anos. Iso non se pode considerar boa xestión", conclúe.


biblomelide: ADEUS, QUERIDO XAQUÍN\nADEUS, QUERIDO XAQUÍN\nHoxe deixounos Xaquín Yebra-Pimentel, profesor de Historia do IES de Melide. Somos moitos os alumnos, alumnas, compañeiras e compañeiros, persoal non docente, pais, nais.... que non tivemos tempo para agradecerlle o moito que nos deu todos estes anos no IES de Melide.\nA perda de Xaquín déixanos algo orfa a toda a comunidade escolar pola súa calidade humana. Pero ademais Xaquín era un home xeneroso coa súa inmensa cultura, achegándanos a cada un de nós mundos descoñecidos cada vez que nos traía un libro, un fermoso texto ou un obxecto marabilloso das súas coleccións de arte. Sen dúbida el era un deses homes xustos a quen dedica Jorge Luis Borges o seu poema:\nPublicado por Susana Losada ás 7:52 p.m.\nCoa luz náufraga da madrugada,\nacenan mil adeuses as estrelas…\nBoa viaxe compañeiro\nEstou segura de que Xaquín tería un mirar silencioso e reflexivo ante a súa propia despedida, como tiña ante as cousas graves, mais penso que a súa maneira de ver o mundo -e de transmitírnolo- ben merece que rompamos o silencio para lembralo. Ata sempre.\n(Vanessa de Quinzán)\nDescribe tan ben o poema o que Xaquín é, que non atopo máis palabras que engadir, só un grazas, un mil grazas por estar sempre, por querer sempre, por respeitar sempre e por sorrir, polo interese, polas súas verbas, polo seu andar... grazas Xaquín! (cunha mirada ben profunda) (Zeltia)\nSimplemente gracias, foise un frande. (José B. Buyo)\nUnha gran pena nos inunda os q fomos alumnos deste instituto...xa q o coñeciamos moi ben...eu, ata fora do instituto..moi boa persoa...graijas por todo\nÉ unha sorte atoparse na vida con persoas que van a contracorrente. Que nos abren portas e fiestras para que miremos máis aló do inmediato e poder ser máis libres . Xaquín tiña o halo da liberdade e así nola transmitiu.Moitas grazas.Ata sempre compañeiro!\nGran profesor por todo...pero sobre todo por aprendernos a todos cas suas lendas o que en realidade era a vida...ata logo amigo


Laura Fernández convértese na terceira incorporación do BAXI Ferrol - As Nosas\nLaura Fernández convértese na terceira incorporación do BAXI Ferrol\nA base canaria comprometeuse coa entidade ferrolán para xogar a próxima tempada ás órdes de Lino López | "É unha oportunidade incrible para seguir crecendo, formando parte dun proxecto tan ambicioso e ilusionante como o que expón BAXI Ferrol”\nLaura Fernández do Baxi Ferrol - BAXI\nA xogadora, de 31 anos e 1,69 metros, formouse no baloncesto da súa terra, conseguindo o título de campioa de España infantil, cadete e junior, ademais de lograr a medalla de ouro con España no Europeo Ou16 e a de prata no Ou18. Conta cunha ampla experiencia, xa que disputou doce campañas na liga Feminina 2.\nLaura chega procedente do Patatas Hijolusa de León, co que disputou máis de 32 minutos por partido na última tempada, con 8.9 puntos de media e 2,5 asistencias.\nLaura Fernández contra o Baxi Ferrol\nA xogadora destaca sobre a súa incorporación no equipo departamental que “me pareceu unha oportunidade incrible para seguir crecendo, formando parte dun proxecto tan ambicioso e ilusionante como o que expón BAXI Ferrol”.\nEn canto ao que pode ofrecer ao conxunto ferrolán, a base canaria sinala que “quizá a miña visión de xogo vaia a ser o que máis destaque. Tamén me gusta darlle moito ritmo ao partido, sendo vertical e movendo rápido o balón e, sobre todo, facer gozar ás miñas compañeiras, porque creo que é a clave do éxito. Espero que, coa miña lectura e coñecemento do xogo, guíe ao equipo para conseguir os seus obxectivos”.\nLaura Fernández, xogadora do BAXI: “Quizá a miña visión de xogo vaia a ser o que máis destaque. Tamén me gusta darlle moito ritmo ao partido, sendo vertical e movendo rápido o balón”.\nPolo que se refire á reestruturación da Liga Feminina 2, Laura Fernández manifesta que “a verdade é que por agora é un pouco desconcertante. Levo doce anos xogando nesta liga e cústame imaxinala con outro formato. Ata que non se poña en marcha non imos poder valorar os proles e os contras desta situación, pero espero que sexa beneficioso para todos, aínda que as expectativas iniciais sexan outras”.\nLaura Fernández, xogadora do BAXI: “A verdade é que por agora é un pouco desconcertante. Levo doce anos xogando nesta liga e cústame imaxinala con outro formato”.\nLaura Fernández convértese na oitava integrante do persoal ferrolán, tras as renovacións de Patri Cabrera, Natalia Rodríguez, Sune Swart, Patricia Benet e Anniina *Äijänen e as fichaxes da valenciana Irene Garí e da arxentina Andrea Boquete.\nEtiquetas baloncestoBaxi FerrolLaura Fernándezliga feminina 2


Carta Xeométrica: Un libro de astronomía en galego\nAcábanme de traer o útlimo número do boletín A marela tarabela, da biblioteca do instituto "Ramón María Aller" de Lalín, que precisamente está adicado á figura do astrónomo de Lalín que lle dá nome ao centro. A publicación é unha moi boa introdución á vida e obra de Aller, unha pequena xoia. É tamén unha mostra do que fai profesorado dos centros públicos. O boletín do instituto de Lalín , neste núemero cae dentro do ámbito da divulgación científica, un campo prácticamente inédito na nosa terra. .\nNa contraportada da publicación podemos ler unha noticia publicada no periódico El Compostelano o 20/05/1936 e que fai referencia á presentación no Seminario de Estudos Galegos do orixinal dun libro de D. Ramón Aller, ilustrado polo propio autor. Prevíase que o libro fose unha fermosísima iniciación ao estudo da astronomía e o primeiro paso na normalización da ciencia a nível popular. Dous meses depois prodúcese a revolta militar e comenza a guerra, despois o goberno fascista,...\nDo libro de Aller, titulado Astronomía a ollo ceibe, non volve a haber noticias. Xeneracións de estudantes víronse privadas das súas ensinanzas e a ciencia galega perdeu unha oportunidade de outro.\nHoxe ninguén publicaría ese libro porque o decreto de plurilingüismo prohibe o seu uso aos que serían os destinatarios naturais do mesmo: os estudantes de secundaria.\nHoxe niguén diría que vivimos nun estado fascista... mais as consecuencias son as mesmas.\nPublicada por Cibrán à(s) 12:48\nEtiquetas: Ciencia, decreto, Documento, historia, Lalín\nCibrán 25 de dezembro de 2010 às 12:49\nBeatriz 25 de dezembro de 2010 às 22:59\nO traballo foi de Mario e algún outro que colaborou. Eu non fixen máis que acordarme do que che gusta a Astronomía.\nE grazas a ti, por difundilo.


Museo de Pontevedra será un dos principais escenarios do 15 aniversario do Cantos na Maré que ten lugar esta fin de semana na cidade do Lérez, tal e como se explicou esta mañá na rolda de prensa que tivo lugar no Sexto Edificio. Estiveron presentes Fran Rivera, director de Cantos na Maré; Carme Fouces, concelleira de Cultura, José Manuel Rey, director do Museo de Pontevedra; Jacobo Sutil, director de AGADIC; e Antón Reixa, artista.\nO Museo de Pontevedra acollerá outro ano máis varias actividades de balde para todos os públicos: narración oral con Vero Rilo e Faia Díaz; un concerto familiar con Magín Blanco, que presenta “Camiños”; roteiro pola colección do Museo e concerto posterior ao piano con Brais González; performance “Melancoholemia” de Antón Reixa; e dous filmes do ciclo “Cinemaré”. Ademais tamén haberá un obradoiro de Música na Prehistoria” para nenos e nenas; e Xurxo Souto protagonizará un singular roteiro musical pola cidade. Eis o programa polo miúdo:\nVenres 13 setembro\n17.00 “Apatacón” con Vero Rilo e Faia Díaz\nCompañía de nova creación da man da vocalista Faia Díaz (Coro Encaixe, De Vacas...) e a contadora Vero Rilo (Daboapipa, Rilo&Penadique...), onde se xuntan por gusto e querenza para investigar os límites e puntos de encontro das súas disciplinas de orixe, achegándoas ata diluílas. Vero Rilo é unha das transmisoras de emocións máis importantes do momento, unha narradora cunha forza, técnica e expresividade que a fan única e inesquecible. E Faia Díaz é cantante e creadora en De Vacas, que compaxina con outros proxectos musicais como a súa recente obra en solitario Ao cabo leirín.\n18.00 CineMaré: “Ruth” de António Pinhao Botelho\nEstrea en Galicia (BSO Portugués)\nAno 2018, 103 min\nBSO: Paulo Furtado aka The Legendary Tiger Man\nEusébio Ferreira da Silva, "Eusébio", é unha das grandes divinidades nacionais en Portugal e foi a máis grande estrela do fútbol portugués de todos os tempos. Nacido nunha familia moi pobre dun barrio de Maputo, en Mozambique, a chegada de Eusébio desde África a Lisboa, convulsiona a un país neste momento abafado polo rexime fascista de Salazar e das revoltas coloniais. "Ruth" é o nome en clave co que en 1960 Eusébio chega a Lisboa para fichar polo Benfica. O xove cineasta portugués António Pinhao Botelho (Lisboa, 1986), debuta na longametraxe escollendo unha historia popular, para realizar, moitas veces en clave de comedia, unha crítica ai rexime de Salazar. No fondo, un filme moito máis político que futboleiro.\n11.30 “Camiños” con Magín Blanco\n“Camiños” é a nova aventura de Magín Blanco, un dos mellores músicos e compositores de Galicia dedicados ao publico infantil e xuvenil. Neste fermoso e completo traballo, Magín xunto ao ilustrador Leandro Lamas, presenta un libro-disco e un espectáculo musical, no que inicia un novo camiño cheo de aventuras e misterios. CAMIÑOS convértese nunha viaxe e un lugar de encontro e descubrimentos para os nenos e as nenas. CAMIÑOS é unha metáfora da vida onde conflúen música, teatro, poesía e contos, para estimular e enriquecer a imaxinación e a creatividade dos/as nenos/as.\n16.30 Visita guiada pola Colección do Museo e concerto de Brais González\nVisita comentada polo gabinete de didáctica do propio museo visitando as principais pezas da colección. Finalízase co concerto de piano de Brais González baseado en textos de autores portugueses e galegos. Brais González (Vigo, 1987) foi premiado, entre outros, no Concurso Internacional Ciudad de San Sebastián, o Concurso Internacional Cidade de Ferrol, o Concurs Ricard Viñes de Lleida ou o IV Concours International Nikolaï Rubinstein de París. Ten publicados tres discos: "Deyda", "Eostre", "Liberaverso", que afondan na fusión da linguaxe clásica coas músicas improvisadas e de raíz.\n18.00 Onde estás Joao Gilberto?, de Georges Gachot\nDocumentario, 2018 (107 minutos)\nInteveñen: Rachel Balassiano, Joao Donato, Roberto Menescal, Miúcha.\nMúsica: Donato Joao\nFalecido en xullo de 2019, Joao Gilberto está considerado o pai da bossa nova e o músico que lanzou ao mundo este xénero musical. Perseguido por lexións de fans de todo o mundo, o seu carácter antisocial e as numerosas lendas e rumores sobre este artista agochado durante anos da escena pública, contribuíron a engrandecer o mito.\nO director franco-suízo Georges Gachot, apaixonado da MPB, tomou como punto de partida un libro do xornalista alemán Marc Fisher.\n19.15 aRi[t]mar Poesía na Maré\nEspectáculo poético-musical en colaboración co festival aRi[t]mar, coa participación de poetas como Rosalía Fernández Rial, Lucía Aldao e Lois Pérez, que nos traerán tres xeitos distintos de se achegaren á poesía.\n10.30 Roteiro pola Cidade con Xurxo Souto (saída das Ruínas de Santo Domingo e chegada ao Museo ás 12.00)\nPartindo do seu libro sobre o tocador de concertina "Sindo de Olelas", Xurxo Souto guiará un singular roteiro musical pola cidade. Un roteiro que converxerá nunha encrucillada de acordeóns e nun cruce de sons que nos levará a varios países do mundo. Desde a tradición pontevedresa dos acordeóns de Diosiño ou de Poceiro -que chegou montar en Italia unha fábrica deste instrumento- pasando polas concertinas, sinal de indentidade inconfundible do Portugal Minhoto, sen esquecer os ritmos da sanfona nordestina brasileira.\n11.30 Obradoiro infantil de instrumentos antigos\nOs máis pequenos realizarán unha zoadeira ou bramadera, axóuxeres ou facer soar elementos naturais que no seu día foron usados para emitir sons. O obradoiro ten como obxectivo que os e as participantes se acheguen á orixe da música experimentando con distintos elementos, e realizando dous instrumentos moi coñecidos no pasado.\n12.00 Performance “Melancholemia” de Antón Reixa\nPoesía escénica, performace, spoken word, videopoesía, Reixa explora terreos híbridos, no cruzamento entre música, dramaturxia e cinema.


ENTROIDO ESPERPÉNTICO | Concello da Pobra do Caramiñal\nQueres descubri-lo Entroido máis innovador do ano? Prepárate para asistires ó Entroido Esperpéntico de Valle-Inclán, o cal terá lugar no próximo 2 de marzo na praza do Cantón da Leña, na Pobra do Caramiñal.\nTransformaremos esta praza coa axuda da obra de Valle-Inclán e voltaremos atrás no tempo ata 1930. Este foi o ano en que se publicou a sua triloxía “Martes de Carnaval”. E bailaremos ó son da banda The Swinging Flamingos ata a fin da festa para revivírmo-lo esperpento.\nPolo día teremos sesión vermú, taller infantil de máscaras esperpénticas, animación infantil con xogos populares, actuación de Os Monicreques de Kukas co espectáculo O Encoro Enmeigado e máis sorpresas.\nAnimámosvos a tod@s a poñerdes roupas dos anos trinta e virdes bailar na verbena que comezará ás 19.30 horas no Cantón da Leña.


Inicio » Turismo » Puntos de Interese » Rutas » Ruta Miño-Eo\nA ruta do Miño-Eo ten o seu quilómetro cero no Pedregal de Irimia, nacemento do río Miño.\nNeste punto dá comezo unha viaxe de 17 quilómetros e medio, que discorrerá por ambas ladeiras da Serra de Meira, podendo gozar dunha paisaxe incomparable e abraiante.\nComeza subindo o Pedregal pola súa marxe dereita ata chegar ao alto da Serra ¿O Parapeto¿ onde a altitude é de 892 metros. Desde este punto as vistas son moi boas posto que é o punto máis alto e podemos observar a gran diferenza existente entre as dúas ladeiras da Serra. Polo lado leste ou do nacente, vemos toda a Ribeira de Piquín, parte do Concello de Riotorto, A Fonsagrada, a Serra do Muradal e por detrás da Fonsagrada, Os Ancares, que dependendo da época do ano poderemos ver cubertos por unha capa de neve.\nCara ó sur vemos parte do Concello de Pol e Baleira, a Serra de Caraño, Castro de Rei, o Castro de Viladonga e ó fondo a cidade de Lugo.\nDo lado oeste ou do poñente, veremos o Val de Meira, A Pastoriza, Castro de Rei, Cospeito, Vilalba, Xermade, a Serra do Xistral, a Serra da Gañidoira e ó fondo As Pontes de García Rodríguez, que se identifican con claridade pola cheminea da súa central térmica que emprega o carbón como combustible.\nCara ó norte, na dirección que levamos, vemos o Concello de Pastoriza e parte do de Mondoñedo, a Cruz da Cancela, Lourenzá, Riotorto, A Pontenova e se o día está despexado poderemos ver a costa lucense. É sinxelo recoñecer Foz polos altos edificios que alí se ubican.\nSen dúbida, un mirador incomparable para poder observar parte da xeografía galega.\nContinúa a senda polo alto da serra a carón do parque eólico e deixando á nosa esquerda a Pena Gaiada, unha rocha moi singular e representativa da vila meirega. Seguimos e observamos a flora e a fauna deste entorno, atopando con facilidade animais salvaxes como son os cabalos e vacas do monte. Se temos sorte e somos silandeiros quizais vexamos algún esquío, raposos, corzos, lebres, porcos bravos e aves de todo tipo como perdices, arceas, lamagueiros, corvos ou pegas entre outros moitos.\nA riqueza paisaxística é un ben que nos pertence a todos e para poder desfrutala debemos coidala e respectala para que nada cambie.\nA continuación e seguindo os sinais que nos indican o camiño correcto, comeza a nosa baixada pola ladeira leste da Serra pasando pola aldea de Espido e seguindo na dirección cara ó Río Eo, límite natural entre o Concello de Meira e o de Ribeira de Piquín.\nNesta mesma dirección e continuando o descenso chegaremos á ansiada Mexadoira; salto de auga de aproximadamente 15 metros de altura que se atopa no chamado Rego de Murias. O descenso ata este lugar é complicado e require especial coidado e atención, pero chegar ata el realmente merece a pena. Este remanso de paz é sen dúbida un bo lugar para tomar folgos e descansar un chisco antes de continuar a ruta, pois ata este punto e desde o seu comezo lévanse percorridos oito quilómetros, e aínda resta un bo treito.\nDeixamos atrás a Mexadoira e continuamos camiño da Treita onde atoparemos o salmoneiro Río Eo. Para iso cruzaremos outra aldea, neste caso A Corota e a dous kilómetros dela chegamos á Treita, situada xusto á carón do Río Eo. Aquí está situada unha central eléctrica que aproveita a forza da auga para producir enerxía. Chegamos pois ao ansiado Río Eo. Río troiteiro e de abundancia de salmóns, aínda que cada vez menos debido as presas e en definitiva ás accións do home que alteran a súa vida e tránsito natural.\nAta esta parada no camiño levamos percorridos doce quilómetros e medio e estamos no punto máis baixo en altitude de toda a ruta, a uns 125 metros; polo que os cinco quilómetros restantes serán de subida.\nSaímos da Treita e camiñamos paralelos ao Río Eo levándoo á nosa esquerda e en dirección sur. A pouca distancia chegamos á aldea de O Piñeiro, punto quilométrico 14.1. Non pasaremos entre as casas, senón que quedará á nosa esquerda e cruzaremos a estrada que vén de Meira para continuar o ascenso por xunto á ¿Escola do Piñeiro¿ (antiga escola de aldea que ao quedar en desuso, o Concello decidiu rehabilitala para convertela en telecentro e local social. Trátase dunha construción en pedra e de dúas alturas que reflexa a arquitectura tradicional da zona).\nDeixamos atrás a escola e continuamos subindo pasando á beira do depósito de auga que abastece a aldea que acabamos de abandonar, O Piñeiro.\nA medio camiño deste ascenso, nos Quintos, punto quilométrico 16.2, podemos observar unha marabillosa paisaxe do Concello da Ribeira de Piquín, cunha variedade amplísima en canto á flora: carballos, castiñeiros, bidueiros, nogueiras, cerdeiras, piñeiros, salgueiros, teixos, acevos, e un longo etcétera que nos permitirá gozar das distintas tonalidades da cor verde que prevalece.\nA un quilómetro de distancia desde Os Quintos temos xa O Estreito, onde está o punto final desta ruta, posto que alí remata o sendeiro e comeza a estrada asfaltada que nos leva polo Alto da Serra e O Pedregal de volta a Meira.\nVideo da Mexadoira


Exclusivo: a IWF pode estar limpa sen Rusia? O equipo antidopaxe ruso presentouse ás eleccións da IWF, pero foi rexeitado. - Reporteiro da UE\nA Federación Rusa de Halterofilia (RWF) recibiu unha notificación que restrinxe a súa participación nas eleccións da IWF, que se celebrarán en Uzbekistán en decembro..\nA RWF tiña nomeados candidatos para postos nos comités técnicos, de formación e investigación e médicos da IWF. Maxim Agapitov, campión do mundo de halterofilia en 1997 e xefe da RWF, afirma ser o presidente da IWF. Sorprendentemente, o Panel de Determinación da Elixibilidade (EDP) rexeitou todos os candidatos de Rusia, referíndose á nova constitución da organización. Nesta entrevista, Maxim Agapitov (na imaxe) revelou detalles da estratexia para protexer aos candidatos nas eleccións da IWF. Sobrevivirá ante os tribunais a decisión da IWF de cancelar aos rusos?\nComo funciona a IWF explicar oir rexeitamento dos candidatos rusos?\nAgapitov: EDP determinou que o equipo ruso é "provisionalmente inelegible para presentarse ás próximas eleccións de decembro de 2021". Esta decisión é irrazonable, rompeble e contraria aos obxectivos reais da IWF. Tras a nova Constitución, a EDP non tivo en conta os verdadeiros esforzos antidopaxe das federacións nacionais. Este enfoque é absolutamente inaceptable en relación con Rusia. Hoxe, a RWF é líder na loita contra a dopaxe. Mentres algúns dos nosos compañeiros continuaron encubrindo as probas positivas, construímos un sistema antidopaxe eficaz. Ata o momento, ningunha federación do mundo pode disputar os nosos resultados no traballo antidopaxe. Todas as sancións contra os levantadores de pesas rusos foron debidamente cumpridas, as multas foron pagadas. Non vexo ningunha razón para excluírnos dun diálogo pleno e construtivo. Para eliminar a Rusia do club das potencias máis fortes do levantamento de pesas, son necesarias razóns moito máis serias. As accións de EDP contradín os intereses estratéxicos da IWF na loita contra a dopaxe. Curiosamente, unha disposición que prohibe calquera recurso contra calquera decisión EDP apareceu dalgún xeito no borrador da Constitución da IWF como unha emenda de última hora, contra a decisión do Grupo de Reforma da Constitución do que fun membro. Dito isto, decidimos impugnar este enfoque ante os tribunais, xa que infrinxe de forma flagrante as disposicións imperativas da lei suíza.\nDubidas da xustiza das accións de EDP?\nAgapitov: Desafortunadamente, teño serias preocupacións sobre a razón real para restrinxir os dereitos dos candidatos rusos a participar nas eleccións da IWF. As notificacións de EDP foron seguidas de sancións adicionais contra Rusia. En particular, recibimos unha factura polo pago de multas por infraccións cometidas en 2011-2015, baseada nos datos LIMS do Laboratorio de Moscova. Exercendo unha presión adicional, a IWF enviou unha factura polo pago de multas por probas positivas en competicións nacionais nos últimos períodos, aínda que ata hai pouco a Federación non tiña débedas. O informe independente McLaren afirma que Rusia pagou multas en metálico directamente a Tamas Ajan, antigo presidente da IWF, como fixeron outros países. Pero este diñeiro desapareceu. Quizais deberían buscarse? É verdadeiramente triste, pero esta situación demostra que as tácticas de manipulación na IWF aínda continúan. Os responsables da IWF lembran estas multas, moi cuestionables, en vésperas das eleccións e do Campionato do Mundo en Uzbekistán. En realidade, a corrupción no deporte estase a converter nunha actividade cada vez máis común, e isto non só se aplica á IWF. As organizacións deportivas realmente non poden tratar este problema por si mesmas. Non obstante, a RWF hoxe está no bo camiño e renunciar non forma parte dos nosos plans.\nRusia ten unha longa historia de dopaxe. Os teus problemas coa dopaxe son ben coñecidos, non si?\nAgapitov: Cando tomei o poder dentro da RWF en 2016, os atletas rusos foron totalmente prohibidos dos Xogos Olímpicos de Río. Actualizamos significativamente a federación e levamos a cabo reformas a gran escala. As mostras de dopaxe dos nosos atletas adultos de halterofilia tomadas a nivel internacional non dan positivo desde hai máis de 4 anos. Todos os dereitos deportivos dos levantadores rusos, incluído o dereito a competir internacionalmente, foron restaurados na súa totalidade. Novas sancións? Non para Rusia, senón para aqueles que están usando o poder da IWF e estendendo a dopaxe por todo o mundo. Tras a nova Constitución, a IWF non ten en conta os verdadeiros esforzos antidopaxe das federacións nacionais. Este enfoque é absolutamente inaceptable en relación con Rusia. Hoxe, a RWF é líder na loita contra a dopaxe.\nCal é o principal erro do sistema da IWF ou EDP á hora de interpretar a Constitución?\nAgapitov O parágrafo da Constitución ao que fai referencia a EDP é moi pouco claro e permite interpretacións diferentes. Que infraccións se deben ter en conta á hora de tomar unha decisión? Tivemos algúns casos rexistrados a nivel nacional, o que só demostrou o noso eficaz traballo antidopaxe en estreita cooperación coa Axencia Antidopaxe Rusa (RUSADA). Durante este período foron suspendidos os deportistas que cometeran infraccións en anos anteriores (moito antes de que se impuxeran as sancións), baixo o liderado anterior da Federación Rusa de Halterofilia, cuxo legado erradicamos constantemente. Ao interpretar a Constitución, hai que partir do seu propósito: castigar as federacións que non garanten unha adecuada loita contra a dopaxe nos seus países, o que leva a minar a imaxe non só da federación nacional correspondente, senón tamén do halterofilia en xeral.\nQue pasa coa súa candidatura á presidencia da IWF? Do mesmo xeito que outros candidatos, o panel de determinación de elegibilidade rexeitou.\nAgapitov: En opinión de EDP, a RWF ten prohibido nomear calquera candidato para as eleccións para o Consello Executivo, a Comisión da IWF ou o Comité da IWF, debido ás sancións impostas por violacións das normas antidopaxe. Non obstante, a Constitución non prohibe directamente o nomeamento de candidatos para cargos de alto nivel da IWF, como presidente ou vicepresidente. Propoñéronme para o cargo de presidente e vicepresidente 1o, polo que esta disposición non me debería aplicar en absoluto.\nComo candidato para as eleccións da IWF, xa esbozou un plan estratéxico antidopaxe. Vostede defende unha reforma seria na IWF, argumentando que as federacións nacionais non deben ser responsables da dopaxe dos seus atletas, se realmente axudan a atrapar a tramposos.\nAgapitov: En resumo, as federacións nacionais non deberían ser responsables das violacións das normas antidopaxe que se descubran coa súa asistencia. En xeral, propoñemos non castigar ás federacións nacionais por infraccións de dopaxe de deportistas cometidas durante un período fóra de competición. Os atletas enganchanse facilmente á dopaxe cando se adestran. Deben ser parados antes de destruír o equipo nacional e danar aos atletas limpos. Isto só o poden facer as federacións nacionais en colaboración coa IWF. Non obstante, a dopaxe en competicións internacionais debería estar completamente descartada. O baremo de sancións e suspensións debe ser transparente e clara e toda a información sobre as probas dentro e fóra de competición debe ser aberta e accesible ao público. Estou seguro de que a IWF debería renovarse completamente. O traballo debe ser encomendado a profesionais que sexan capaces de motivar ás federacións nacionais e loitar contra a dopaxe de forma coherente. O noso deporte busca caras novas, ideas frescas e enfoques modernos, incluído o relacionado coa loita contra a dopaxe no noso querido deporte. O levantamento de pesas debe liberarse da corrupción máis cedo que tarde para sobrevivir no mundo moderno.\nTemas relacionados:IWFEleccións IWFMáximo AgapitovRusiaRWFLevantamento de pesos\nPutin di que Occidente se toma demasiado á lixeira as "liñas vermellas" de Rusia\nRusia nega o seu papel na crise da fronteira da UE e cualifica de "tola" a idea das sancións de Aeroflot\nRusia conta o custo dos erros e as negativas das vacinas mentres a marea de COVID segue aumentando\nUcraína nega os informes de acumulación de tropas rusas preto das súas fronteiras\nOs casos rusos de COVID alcanzou un máximo histórico xa que a Europa do leste impón novos freos\nAínda que o Parken Stadium non é o lugar máis grande do fútbol mundial, sen dúbida está a poñer a Dinamarca de novo no mapa desde o punto de vista futbolístico. O país europeo conta cun sector deportivo saudable, e o fútbol está moi no centro das paixóns deportivas da rexión. Aínda que o perfil de Dinamarca diminuíu un pouco ao longo dos anos 2000 e 2010, especialmente nas competicións europeas, o Campionato de Europa de 2020 dálle ao país un salvavidas deportivo. Entón, vexamos o que isto significa para futuras oportunidades en Dinamarca.\nRestablecendo Dinamarca como país amante do fútbol\nO Parken Stadium é o fogar tanto da selección danesa como do FC Copenhague, e foi elixido como un dos 11 estadios para albergar os partidos da Eurocopa 2020. O campo de 38,000 prazas acolle catro partidos en total, incluíndo cada partido do Grupo D e un. Partido de oitavos de final. Dinamarca fixo conta a súa vantaxe local, vencendo a Rusia por 16-4 para reservar o seu lugar na fase eliminatoria. Agora, a partir do 1 de xuño, o equipo de Kasper Hjulmand está a 22/22 polgadas As probabilidades da Eurocopa 2020 para gañar o concurso internacional.\nA progresión de Dinamarca desde o Grupo D enfronta ao País de Gales de Robert Page nos oitavos de final, e os branquivermellos estarán cheos de confianza tras a súa contundente vitoria ante Rusia na terceira xornada. Tras entrar no seu último partido do grupo fóra dun lugar de clasificación, Dinamarca estaba baixo presión para entregar, e fixérono de forma despiadada. Diante da súa afección local, o Parken Stadium converteuse nun festa do amor xa que a selección danesa fixo unha actuación inesquecible. Non só iso, senón que a paixón mostrou ao mundo a maxia esquecida do Parken Stadium, destacando por que o campo foi antes un lugar para os grandes partidos.\nO comezo dunha nova era\nAntes da Eurocopa de 2020, o Parken Stadium non acolleu ningún partido importante non danés desde 2000. Hai máis de dúas décadas, o campo de 38,000 prazas acolleu ao Arsenal e ao Galatasaray para a final da Copa da UEFA. Nesa noite, os Lions fixeron historia converténdose no primeiro bando turco para gañar un gran trofeo europeo. Os partidos de gran aposta non foron raros para o Parken Stadium durante a década de 1990, xa que o recinto con sede en Copenhague tamén acolleu a final da Copa de Europa de 1994 entre o Arsenal e o Parma.\nA aparición do Parken Stadium na Eurocopa 2020 proporciona unha nova era para o deporte danés, pero só é o comezo dos plans de desenvolvemento a longo prazo. Copenhague é un epicentro para o deporte sostible, e a cidade asumiu esa responsabilidade cos brazos abertos. Ademais de superar os límites nun desexo colectivo de acoller máis eventos, competicións como o Campionato de Europa terán beneficios a longo prazo para o país. Segundo SportsPro Media, o éxito de Dinamarca será contribuír a potenciar o turismo e orgullo local polos logros deportivos.\nO Parken Stadium acolleu algúns partidos inesquecibles, incluíndo o enfático triunfo de Dinamarca sobre Rusia. Desde o punto de vista futbolístico, ese foi o partido máis destacado do local en máis de dúas décadas, o que fala moito da súa repentina caída en desgraza. Con todo, Copenhague agora parece estar de volta no mapa futbolístico, e débello ao Parken Stadium.\nA Asociación de Fútbol de Inglaterra (FA) publicou un comunicado na madrugada do luns (12 de xullo) condenando o abuso racista en liña de xogadores tras a derrota do equipo ante Italia na final da Eurocopa 2020 o domingo (11 de xullo), escribe Philip O'Connor, Shrivathsa Sridhar e Kanishka Singh, Reuters.\nOs bandos empataron 1-1 despois da prórroga e Italia gañou a tiros por 3-2, cos xogadores ingleses Marcus Rashford, Jadon Sancho e Bukayo Saka, todos negros, que faltan tiros.\n"A FA condena firmemente todas as formas de discriminación e está consternada polo racismo en liña dirixido a algúns dos nosos xogadores de Inglaterra nas redes sociais", afirma o comunicado.\n"Non podiamos ter máis claro que ninguén detrás dun comportamento tan repugnante non sexa benvido ao seguir ao equipo. Faremos todo o que poidamos para apoiar aos xogadores afectados mentres instamos aos castigos máis duros posibles para calquera responsable".\nO equipo de Inglaterra tamén publicou un comunicado no que condena o abuso dirixido aos seus xogadores nas redes sociais.\n"Estamos noxentos de que algúns dos nosos equipos, que deron todo pola camiseta este verán, fosen sometidos a abusos discriminatorios en liña despois do partido desta noite", tuiteou o equipo.\nA policía británica dixo que investigarían os postos.\n"Somos conscientes de que hai varios comentarios ofensivos e racistas nas redes sociais dirixidos aos futbolistas tras a final do # Euro2020", tuiteou a Policía Metropolitana.\n"Este abuso é totalmente inaceptable, non se tolerará e investigarase".\nO primeiro ministro británico, Boris Johnson, dixo que o equipo merecía ser eloxiado como heroes e non ser maltratado racialmente nas redes sociais.\n"Os responsables deste atroz abuso deberían avergoñarse de si mesmos", tuiteó Johnson.\nO alcalde de Londres, Sadiq Khan, pediu ás empresas de redes sociais que eliminasen este contido das súas plataformas.\n"Os responsables do noxento abuso en liña que vimos deben ser responsables - e as empresas de redes sociais teñen que actuar de inmediato para eliminar e previr este odio", dixo Khan nunha chilrear.\nO Arsenal enviou unha mensaxe de apoio ao seu extremo Saka mentres Rashford foi apoiado polo seu club Manchester United.\n"O fútbol pode ser tan cruel. Pero pola túa personalidade ... o teu personaxe ... a túa valentía ... Sempre estaremos orgullosos de ti. E non podemos agardar por volver contigo connosco", tuiteou Arsenal.\nUnited dixo que agardaba darlle a benvida a Rashford na casa, e engadiu: "Unha patada non o definirá como xogador ou persoa".\nO ministro alemán do Interior, Horst Seehofer (Foto) chamou a decisión do órgano rector do fútbol europeo UEFA de permitir que as grandes multitudes no Euro 2020 sexan "totalmente irresponsables", especialmente tendo en conta a extensión da variante Delta do coronavirus, escribe Emma Thomasson, Reuters.\nSeehofer dixo nunha conferencia de prensa que a UEFA parecía estar motivada por consideracións comerciais, que dixo que non deberían situarse por encima dos problemas de saúde.\nDixo que era inevitable que un partido con 60,000 espectadores (o número permitido pola UEFA no estadio londiniense de Wembley para as semifinais e a final da Eurocopa 2020) promova a propagación do COVID-19, especialmente tendo en conta a variante Delta.\nCase 2,000 persoas que viven en Escocia asistiron a un evento da Eurocopa 2020 mentres contaxiaban COVID-19, dixeron as autoridades o mércores. Miles de escoceses chegaron a Londres para o seu partido contra Inglaterra na fase de grupos do Campionato de Europa de fútbol da UEFA o 18 de xuño. Le máis\nPolo menos 300 finlandeses que foron animar á selección nacional no torneo de fútbol da Eurocopa 2020 contrataron a COVID-19, dixeron os funcionarios sanitarios o martes (29 de xuño).\nA taxa de infección diaria en Finlandia pasou de 50 ao día a máis de 200 na semana pasada e é probable que a cifra medre nos próximos días, segundo dixeron. Le máis.\nA semana pasada, as autoridades rusas culparon á nova variante de Delta dun aumento das novas infeccións e das mortes nas principais cidades, incluída San Petersburgo, que terá hoxe un cuarto de final (2 de xullo). Ler máis.\nComisión Europea9 horas


A familia dos Tartarouchos: Saíu o sol e botámonos fora!\nSaíu o sol e botámonos fora!\nEstreamos por fin a nosa mantiña de campo, e foi todo un éxito!! A pesar de que o chan aínda fica húmido das noites frescas protexeunos o cú debidamente :D\nAta a Olivia lle pareceu boa idea vir tomar o sol na que ata agora foi o seu colchón dentro da casa (non sei que tera esta mantiña que lle encanta)\nA verdade é que ó facela no medio do inverno quedoume a ilusión de usala reservada para agora, e senta tan ben!\nA semana pasada estaba a facer outra coas mesmas sabas pero esta vez sen recheo, coa idea de levala sempre no coche e poder usala nas saídas improvisadas e tamén nas planificadas, pero nunha parada a media tarde (sempre fago as cousas de cinco en cinco minutos) a máquina dixo que non andaba máis. Teminme o peor, e confirmouse cando ó levala a amañar me dixeron que o amaño custaría case tanto como a propia máquina, así que agora estamos á espera da máquina da avoa Olga, que nola empresta amablemente mentres vemos de atopar a solución definitiva.\nE agora que non hai máquina: teño a mantiña a medio facer, necesitamos máis cueiros e cobertores (aínda teño que vos amosar os últimos que fixemos), só se me acordan cousas para coser,...\nAsí que para esquecelo un pouco, mellor saír fora aproveitar o solciño...\n... e se nos esquece de todo :)\nPasounos Os Tartarouchos en 11:10\nEtiquetas: cosidos, lecer\nProida miércoles, 28 de abril de 2010, 23:38:00 CEST\nEncantadora a mantiña e as fotos. Dá gusto pórse ao sol, logo de tantos meses tapados e á sombra...


Porto Alegre - Wikipedia, a enciclopedia libre\nDensidade 1.440.939 (2006)\nFundación do poboado 26 de marzo de 1772\nRecoñecida coma municipio 23 de agosto de 1808\nLatitude 30°01'59" S\nLonxitude 51°13'48" O\nDistancia de Brasilia 2.121 km\nCódigo postal 90000-000\nAdministración Prefeitura Municipal de Porto Alegre - Praça Montevidéo, n.º 10\nA cidade de Porto Alegre.\nÉ a capital de estado brasileira máis próxima dos países veciños que, co Brasil, forman o Mercosur: Arxentina e Uruguai. É tamén hoxe coñecida mundialmente pola realización do Foro Social Mundial. A pesar de non ter sido unha cidade planeada, conserva moitas áreas verdes e boa calidade de vida, ademais dun interese pola cultura: proporcionalmente á súa poboación, é a cidade brasileira que máis librerías ten[Cómpre referencia]. Anualmente, en outubro, realízase a Feira do Livro (Feira do Libro) na cidade.\nAdemais de ser un importante centro de comercio e servizos, a súa área metropolitana (con aproximadamente 4,5 millóns de habitantes) ten importantes industrias, como o Polo Petroquímico de Canoas, unha fábrica de automóbiles da General Motors (en Gravataí), unha de tractores agrícolas da Massey Ferguson, fábricas de alimentos, bebidas, téxtiles e outras.\nVista do Río Guaíba (na verdade, un brazo navegábel da Lagoa dos Patos) xunto a Porto Alegre).\nArtigo principal: Historia urbana de Porto Alegre.\nConstituíuse no século XVIII coa chegada dos primeiros inmigrantes azoreanos, familias ou casais que fundaron unha poboación bautizada con nome de Porto dos Casais, e que máis tarde orixinou a cidade. Os primeiros chegaron á rexión en 1752.\nEn 1763, coa invasión española á cidade do Rio Grande, a sede do goberno local foi transferida para Viamão, xunto ó Porto dos Casais. Dez anos despois foi transferida de Viamão para o Porto dos Casais.\nSanta Casa de Misericórdia, primeiro hospital da cidade.\nEn 1803 foi construída a Santa Casa de Misericordia, hospital que existe ata hoxe. O 11 de decembro de 1810 o rei Xoán VI de Portugal elevou o poboado á condición de vila e, o 14 de novembro de 1821, o príncipe Pedro elevouna á condición de cidade. A poboación na época era de 12 mil habitantes.\nEn 1835 o Río Grande do Sur adheriuse á Revolución Farroupilha e, mesmo fortificada, Porto Alegre sufriu invasión, sendo retomada no ano seguinte polas tropas imperiais. Despois a cidade aínda resistiu a tres cercos, ata o ano 1838. Grazas á súa resistencia, o emperador Pedro II concedeu á cidade o título de Mui Leal e Valorosa.\nAntigo Mercado Municipal.\nPero a guerra non impediu a construción do primeiro Mercado Municipal, organizando o comercio da área central da cidade. En 1845 co fin da revolución, a antiga muralla da cidade foi derribada, permitindo a súa expansión. A partir de entón chegaron á cidade os primeiros inmigrantes alemáns e italianos, e instaláronse as primeiras industrias.\nEntre 1865 e 1870, a Guerra da Tripla Alianza transforma a cidade na capital provincial máis próxima dos teatros de operación. A cidade recibe diñeiro do goberno central para melloras, como telégrafo, novos estaleiros e guarnicións militares. Dous anos despois do fin da guerra, en 1872, foi inaugurada a primeira liña de tranvía arrastrada por mulas.\nEn 1884 é abolida a escravitude na cidade, catro anos antes da Lei Áurea. Na volta do século XIX para o XX, a cidade xa tiña 70 mil habitantes e moitas melloras urbanas.\nDispón tamén dun importante centro das tradicións dos gauchos, nome que se dá ós habitantes do Río Grande do Sur (pero tamén hai gauchos na Arxentina e no Uruguai) que conservan hábitos alimentarios (o churrasco, nome que se lle dá á carne asada en fogueiras), de bebida (o chimarrão, unha bebida feita co erba-mate e auga quente, tomada sen azucre) e danzas típicas que remontan ao período no que os límites da rexión eran disputados entre Portugal e España. Hai varios Centros de Tradición Gaucha na cidade. Outros pobos, como os inmigrantes italianos, alemáns, portugueses (principalmente azoreanos), españois, árabes e polacos, xunto cos negros que viñan ó Brasil como escravos ata o século XIX, tamén deixaron as súas marcas na cultura da cidade.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Porto Alegre\nPrefeitura Municipal de Porto Alegre - páxina da administración municipal. En portugués\nXornal Zero Hora - importante periódico editado na cidade. En portugués.\nCorreio do Povo - outro xornal editado en Porto Alegre\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Porto_Alegre&oldid=6042471»


Alfoz conta cun novo aparcadoiro de autocaravanas, con capacidade para 40 vehículos, grazas á Deputación de Lugo e ao Concello. | Faro Ocio Norte\nVal Díaz agradeceu a constate colaboración do Goberno da Deputación “en proxectos que buscan pór en valor o noso territorio, aproveitando as características propias das que dispomos, nunha clara aposta pola defensa do rural”.\nA zona de aparcadoiros e servizos para estes vehículosestá situada ao carón do parque municipal, o campo de fútbole o campo da festa. Conta cunha extensión de case 1 hectárea e ten capacidade para acoller a 40 caravanas. Posúe un amplo catálogo de servizos como o de auga, luz e xestión de vertidos, cos que favorecemos a estancia dos usuarios que optan por este tipo de transporte estival. A área está especialmente pensada para familias con nenos, porque conta con piscina e un parque, unha zona de descanso con castiñeiros e unha área con aparellos para facer exercicios ximnásticos.


O Alcalde recibe ao sector da hostalería\nO goberno local de Vigo acordou pechar a Praza de Portugal, a zona alta da rúa Joaquín Loriga e a Praza Montero Ríos para evitar os botellóns. Estes emprazamentos estarán acoutados o venres, sábado e domingo de 21 a 7 horas. O alcalde anunciou que haberá “moita vixilancia” durante a fin de semana co fin de evitar as aglomeracións do botellón.\nAbel Caballero cifrou a IA a 14 días en 158 casos por cada 100.000 habitantes e incidiu na necesidade de cumprir as normas: “Isto é enfermidade para os positivos, contaxio para os eventuais contactos e dano ao nome da cidade e a economía”.\nNunha xuntanza coa hostalería, comunicoulles o bo facer do sector: “Queremos a sua cooperación e coordinación. A hostalería respecta as normas”, dixo. Deste xeito, apuntou que pódese facer diversión sen contaxios e sen romper as normas.\nO alcalde insistiu en “non culpar á xente nova” xa que “son moi poucos, ao redor dun 4%, os que non cumpren as normas”.