Terror en San Simón - Pontevedra Viva\nUnha empresa privada autorizada pola Xunta de Galiza, a navieira Nabia, organiza na noite do xoves 31 de outubro unha "noite de terror" na Illa de San Simón para celebrar a festa do Samaín. Presentado como unha actividade lúdica e educativa, o evento inclúe unha cea nun dos edificios da illa e a experiencia dunha "noite de terror, unha auténtica e aterradora experiencia na illa na que haberá que superar terroríficas probas". Festa de Halloween en San Simón deberían chamarlle e non andar con rodeos.\nNo mes de novembro de 1936 repetíronse as noites de terror na illa, coas incursións que os presos chamaban as "noites da raposa", na que grupos de gardas civís e paramilitares entraban na illa de madrugada para sacar grupos de homes que ao día seguinte aparecían asasinados nas estradas da contorna.\nVerdadeiro terror sentiu na noite do 9 de novembro Manuel Lustres Rivas, xornalista do Faro de Vigo. Ao día seguinte o seu corpo e o de outros nove presos da illa apareceron ao día seguinte no alto da Concheira, en Redondela.\nTerror, medo, fame, desamparo sentiron máis de seis mil presos encarcerados nunha illa idílica convertida en campo de concentración. Os centos que morreron por enfermidade debido ás extremas condicións do presidio. As ducias que fixeron a última viaxe cara a unha gavia ou cara a un pelotón de fusilamento.\nO goberno galego debe impedir esta nova aldraxe ás vitimas do terror franquista e ás súas familias. E tendo en conta tamén a condición de BIC das illas de San Simón e San Antón, debe aprobar un plan de usos que estableza o tipo de actividades que se poden desenvolver nelas, un plan que debe ter como prioridade a homenaxe, a lembranza e a reparación das persoas que estiveron presas e as redes de solidariedade que se teceron arredor.\nE nin sequera se trata xa de recuperar San Simón como a Illa da Memoria, non lle imos pedir ao actual goberno galego que repoña todo o que destruiu. Só lle pedimos que actúe cun elemental principio de humanidade, de sensibilidade e de respecto ás miles de persoas que estiveron presas na illa e as que seguen presas da dor. Ás miles de mulleres e homes que sufriron -e seguen sufrindo- o terror de San Simón.


A de sempre - Opinión - Sermos Galiza - A Información precisa\nO día 1 de xullo fixemos, como é frecuente en domingo, a nosa viaxe en tren de Ferrol a Pontedeume e viceversa. Xa de volta, camiño da casa, sobre as 19.30 horas, a carón da actual sede da Sociedade Galega de Historia Natural, escoitei como, desde un coche vermello, unha voz energúmena tronaba “la de siempre!!”, mentres intentaba axitar pola fiestra un farrapo “rojo y gualda”, estrullado na man, e engadía, “con águila!!”. O coñecido e amigo destinatario, tamén maior, desde a beirarrúa, co can a pasear, animaba, con sorriso orxiástico e un petulante “si,si!!” de sobrado, a alegría macarena...Estaban felices. Ostentaban, con arrogancia e fachenda a súa identificación cun imperio decadente, tal e como adoita expresarse en versión parafascista. Imos indo, díxenlle a Xavieriño, o meu sobriño e acompañante...Ao levalo para a súa casa en Doniños, albisquei desde o carro como algúns rapaces e rapazas se dirixían, cubertos pola “roja”, ás veces con touro negro incluído, cara ao recinto feiral da Malata. Alí foran convocados para a éxtase etílica e o orgasmo pasmón, consoantes co sublime patriotismo que provocan as cambadelas da equipa española e, sobre todo, a súa maxia redentora, “roja y gualda”, de gañadores moi ben pagados...Con tristura, en silencio, non puiden deixar de cavilar no que lle debía Galiza, a maioría dos galegos e galegas, a todo o que esa bandeira simboliza. Comezaron a desfilar no meu maxín milleiros de emigrantes por todas as partes do mundo, ás veces convertidos nunha caricatura, precisamente por vérense impulsados a exercer unha españolidade da que son as primeiras vítimas. Sentín a falta de autoestima inoculada para asimilarnos, como acomplexados, a unha condición nacional e cultural que non é a nosa orixinaria. Rechioume a galegofobia acumulada, sempre a aboiar, que lembra a ridiculización e o desprezo por sermos diferentes e dominados. Abafoume a perda, por roubo e ocultación, da nosa memoria histórica para mellor escravizarnos. Feriume o abandono da nosa lingua como peaxe para non se sabe que promoción e participación na idea de España unha e grande. Asustoume a perseverante destrución da nosa base económica e o desprezo e anulación de todas as súas potencialidades...A miña cabeza era un trebón. Tiven medo de me marear perante a visión amoreada que me provocara o espectáculo de “la roja” . Non era só a consecuencia emocional nun galego de nación consciente, senón a racionalidade analítica, as leccións da nosa historia como pobo, as que denunciaban a impostura. Non me vou referir á prevención lóxica contra “la roja” por parte dos que viviron e sufriron o alzamento militar de 1936 e o réxime conseguinte: asasinatos, tortura, desterro, exilio, persecución, cárcere...Todo en nome de España e de Deus, mentres enarboraban “la roja y gualda”...\nA maioría da mocidade galega descoñece que esa bandeira foi establecida por un goberno español monárquico, que se autodenominaba progresista en outubro de 1843, como estandarte para todos os corpos do exército, armada e milicia nacional, copiando a que xa fora imposta por Carlos III á Mariña española a fins do século XVIII. É, pois, unha bandeira militar, monárquica, creada por un Borbón e convertida en “nacional”, estatal (española) por unha Raíña da mesma familia, Isabel II, para un Estado confesional, centralista e reaccionario. Desde entón, representou un poder oligárquico, católico, castelanista ou españolista, represivo e, en ocasións, golpista. O esforzo gobernativo, mediático, das grandes empresas financeiras e comerciais por popularizala e premer, especialmente a mocidade, a se identificar con ela, usando perversamente todo o aparato futbolístico, non é inxenuo nin neutro. Alén do seu papel de narcótico, moi proveitoso en tempos de crise, persegue a españolización, a anulación, no noso caso aínda máis, da nosa condición de galegos e galegas, nada menos que a través dunha identificación, asimilación, puramente compensatoria, cunha idea, cun poder, que aínda enriba nin nos protexe nin nos ampara nin nos representa nin nos considera.Porén, a verdade é que a presión infernal a prol da “roja” (que redución interesada e perversa!!!) consegue de momento apampar máis. Mais non tanto como para anular a dura realidade, da que intentan que os prexudicados non tiren consecuencias prácticas para defenderse. Nesta ocasión, a desmoralización, o escepticismo e o espírito crítico, en base a experiencia cotiá, xa construíron barreiras, defensas contra tanto afán por cretinizar. A distancia emocional, malia tanta orquestración e abafante insistencia, caracterizou afortunadamente unha parte importante do corpo social premido, polo menos aquí...Mais quédame un dato curioso. Cando regresaba a Canido, após deixar Xavieriño na súa casa, vin tamén camiño do recinto feiral, de forma inesperada e con sorpresa incrédula, que un mozo enxoito, acompañado dunha moza coa “roja”, cubría as súas costas cunha tricolor: “roja”, “gualda” e “morada”...Pensei: este manifesta a súa discrepancia, pero se identifica coa españolidade. A monárquica ou franquista, non; a republicana, si, parecía proclamar o contestatario entusiasta da equipa española. Seguramente, o atrevido mozo descoñece que o morado engadido é, nada menos, que o símbolo do pendón de Castela, como recoñecen todos os republicanos españois ben informados porque, ao cabo, segundo eles, é a “región base de la nacionalidad” (Pedro Rico, alcalde republicano de Madrid entre 1931-1936, “Roja, amarilla y morada”, en España Republicana, Buenos Aires, 30 de maio, 1950). Aquel mozo, queréndoo ou non, partillaba, mesmo desde a súa discrepancia, do entusiasmo españolista...Esta impostura, a do entusiasmo españolista, é precisamente aguilloada por todos aqueles poderes que teñen levado o pobo galego, en particular a mocidade galega, a unha situación crítica, sen horizonte de futuro, cun destino orientado cara a emigración, o paro, o empobrecemento, a perda de conciencia colectiva...Efectivamente “la roja”, por máis maquillaxe que usen e contrabando a que se preste, é a de sempre, desde que existe o Estado español, e ao servizo dos de sempre...


Pescados Rubén Burela conquista a Copa Galicia - Galicia Deportiva\nInicio Fútbol Sala Copa Xunta de Galicia Pescados Rubén Burela conquista a Copa Galicia\nOs pupilos de Juanma Marrube, bicampións Irmandiños.\nOs pupilos de Juanma Marrube xa son bicampións irmandiños. O Pescados Rubén Burela FS alzouse co título da Copa Galicia Masculina, por segunda vez na súa traxectoria, tras impoñerse con solvencia esta tarde en Narón ao Noia Portus Apostoli (5-2).\nO presidente da RFGF, Rafael Louzán, acompañado polo vicepresidente da RFEF, Pablo Lozano, fixo entrega do trofeo ao capitán Edu, para escribir con letras de ouro este sábado 9 de xaneiro como un día histórico para toda a Familia Laranxa, completanto a xornada que comezou o Pescados Rubén Burela FS pola mañá en Vista Alegre conquistando a Supercopa de España Feminina.\nBuscaron sorprender os de Marlon Velasco con Antonio Diz como referencia; no primeiro recibimento fronte a Edu fóiselle fóra, pero na seguinte acción conseguiu adiantar o Noia, recollendo (minuto 6) un pase dende a banda tras a pugna con David Pazos. Isto serviulles aos da Mariña para reaccionar e foi precisamente o 20 mariñán o seguinte en poñer a proba a Álex Pérez cun potente mísil; tentouno tamén Lucho e foi o desquite dos irmáns o que fixo acto de presenza á terceira, pola mesma banda, cun disparo cruzado de Álex Diz que deixou no chan a Luisma e Álex Pérez.\nOs de Juanma Marrube buscaron a verticalidade, metendo unha marcha máis, e comezaron a recoller os seus froitos para distanciarse con comodidade. Tras a iniciativa do electrónico no 14 a través de Quintela, empurrando maxistralmente o disparo do de Ames, os pupilos de Juanma Marrube ampliaron ata o 4-1 en tan só dous minutos, co propio David Pazos nunha perda noiesa e máis tarde con Javi Rodríguez, ao segundo pau de Pitero.\nUnha das mellores para o Noia tívoa Antonio Diz, gañando o man a man fronte a Iago Míguez, pero non puido controlala ante Edu e fóiselle fóra. O quinto laranxa volveu ter sinatura de Pazos, tras o pase de Quintela e a paciencia de Iago Míguez para cederlla ao 20 burelista. A rede noiesa tremeu e moito nos últimos compases da primeira parte con dúas magníficas oportunidades nas zapatillas de Iago Míguez, desartellada entre Álex e Pope, e de Quintela ao traveseiro.\nSouberon xogar co marcador a favor os laranxas. Noia pelexou por reducir distancias cun bo regreso, ante a solidez de Edu, que soubo como frear as intencións primeiro de Raggiati e máis tarde de Armando e Pope; Antonio Diz tamén se estrelou contra o pau. Giasson e Renato protagonizaron as máis perigosas dos do Mariskal, ao pau, para subir o sexto.\nO Pescados Rubén tiña una vantaxe ampla e pouco a pouco o encontro cobrou certa desorde, con continuas idas e voltas. Loitou o Noia, con sete minutos por diante, polo acerto sobre a rede con Javaloy e respondeu do mesmo xeito Juanma Marrube, con Javi Rodríguez como abandeirado, para manter a posesión. Aínda a tivo Giasson a porta baleira en despexe no 34; no entanto, o sexto non chegou.\nA portería laranxa resistíuselles aos de Marlon Velasco; tan só foron capaces de acurtar distancias falta de tres para o final, con Rangel aproveitando unha perda de cinco para catro de Burela, para o definitivo 5-2.\nArtículo anteriorOs masters suman dous bronces ao botín do ciclocrós galego no Campionato de España\nArtículo siguienteEl RC Deportivo pone fin a la segunda etapa de Fernando Vázquez


Data: Venres 10 de Decembro ás 12:00h.\nLugar: Salón de actos da planta baixa da EASD Antonio Faílde.\nSó para a comunidade escolar da EASD Antonio Faílde.\nNunha película, qué elementos dun plano responden ao cálculo previo e cales se deixan ao azar? Mentras que o control era decisivo no cinema tradicional, o azar define e amplía os cauces do cine moderno. Coa chegada do dixital é preciso revisar esa relación control-azar na feitura das imaxes.\nJosé Luis Guerín (Barcelona, 1960) é director de películas como En construcción (2001) coa que obtivo o Premio Nacional de Cine e o Goya ao mellor documental, Innisfree (1990), Tren de sombras (1997), En la ciudad de Sylvia (2007) ou La academia de las musas (2015).\nControl e azar no cine | Venres 10 de decembro ás 12:00h. Só para a comunidade escolar da EASD Antonio Faílde.


Recoméndao a amigos e obtén ata un 35% de desconto - novembro 2021|Driftwerk\nPáxina de inicio > Tendas > Driftwerk\nCupóns e código promocional de Driftwerk novembro 2021\nEstás a buscar descontos de compras de Driftwerk? Todos os días, o noso persoal atopa e engade manualmente centos de vendas e liquidacións ao noso sitio web. Recibirás máis información promocional durante as vacacións como o Black Friday, Nadal e Halloween. Ademais, recomendámosche encarecidamente que prestes máis atención aos produtos de venda e liquidación de Driftwerk, xa que tamén che poden aforrar moito diñeiro.\n15 % de desconto máis de 95 €\ndriftwerk.com: 45 % de desconto en artigos con desconto\nAgasallo gratuíto para os primeiros 100 clientes | Driftwerk | driftwerk.com\n45% de desconto en artigos en rebaixa | driftwerk.com\nAforra un 10 % na mellor opción de Driftwerk\nComo usar os cupóns de Driftwerk\nPara obter o código/oferta, só tes que facer clic no lado dereito da páxina. A continuación, dirixirase á páxina de pago de Driftwerk e amosarase o noso código. O teu pedido terá un desconto cando o verifiques. Os cupóns poden ás veces aplícase automaticamente, eliminando a necesidade de operacións manuais.\nQue é o código de cupón Driftwerk?\nO código promocional de Driftwerk axuda aos usuarios a aforrar cartos mentres compran. A pesar de que este método non era popular desde hai moito tempo, a maioría da xente segue optando por comprar sen conexión. É máis reconfortante para ti? Creo que as compras en liña son máis cómodo.Con estes cupóns verificados manualmente, podes aforrar máis que cando compras en liña. Aquí podes atopar unha variedade de descontos. Estes descontos preparáronse especialmente para ti.


A nosa xente na Diáspora: Manuel Varela González | The Muros Times\n← A nosa xente na Diáspora: Loli Ventoso Paris\nComa os dous de Emaús… →\nE díxome … ¿para qué me preguntas, Manolo de América, si todo o mundo sabe quen son?. E dixenlle: Pois para que todo o mundo mundial sepa un pouco mais de ti, que é para a revista “The Muros Times”, a revista dos muradáns de aquí e da diáspora que xa a leen perto de 5000 persoas. Pois pregunta… Non, non, fala ti… Mira que si empezó non acabo, que a miña historia e moi longa… O que queiras… que a nosa paciencia e grande, como grande e nosa ría… Ufff… hasta dos chistes fas poesías… Mira: Chámome Manuel Varela González, meus país foron María de Micaela e Manuel do Pucheto. Nacín en Muros, na calle Axesta, no ano 1948. Empecei a traballar ós 14 anos, nos bous do “Chouriceiro”. Estou casado con Marisa Aguilera, que, por certo, e prima da cantante Cristina Aguilera. E sabes?, que din que como bo muradán, eu canto ben, pero o de cantar ben non me ven por ese parentesco. Teño dous fillos, de 36 e 39 anos (Cristhian e Giovani). Dende o ano 1970 resido en EE.UU. e todolos anos veño a Muros, onde teño grandes amigos. Unha anécdota: Nos meus anos xóvenes fun monaguillo. Naqueles anos era o párroco Don Ramón García Longo, quen non era moi amigo de pagarnos polos “catafalcos”. Daquela tamén eran monaguillos Pepe e Perrecho de Vacanegra e Rafael Lampón, dos que gardo grandes recordos polas moitas trasnadas que faciamos.\nManuel ¡¡¡, ponme un viño, que esto de falar dame con securas ¡¡¡. Xa vou ¡¡¡ A sus ordenes ¡¡¡.\nNota: A foto fíxoma Manolo de América que ten unha cámara que a todo o mundo saca feo ¡¡¡, que conste¡¡¡.


Publícase un manual de psiquiatría paira pais e educadores como axuda paira comprender os problemas psiquiátricos dos mozos | Consumer\nPublícase un manual de psiquiatría paira pais e educadores como axuda paira comprender os problemas psiquiátricos dos mozos\nPresenta á familia e os profesores como claves na saúde mental da infancia e a adolescencia\nA editorial Narcea publicou un “Manual de Psiquiatría Pais e Educadores” paira axudar ás familias xa que aseguran que, segundo expertos, un 20% dos nenos e mozos en España padecen algún trastorno psiquiátrico. A ansiedade e a depresión supoñen máis ou menos a metade dos casos. Tamén son habituais o déficit de atención e hiperactividade, os trastornos do comportamento e os trastornos de ansiedade. En menor medida tamén hai casos de trastornos xeneralizados do desenvolvemento -como o autismo-, esquizofrenia ou problemas de personalidade.\nO libro foi escrito pola doutora María Jesús Mardomingo, xefe da Unidade de Psiquiatría Infanto-Xuvenil do Hospital Gregorio Marañón, a cal asegura que hoxe en día “existe un gran descoñecemento sobre psiquiatría infantil en pais e educadores, que en certa medida débese a non crer que esta disciplina forma parte do medicamento e que os problemas psiquiátricos son semellantes ao resto de enfermidades”.\nO libro non só pretende que se detecten máis facilmente estes problemas, senón tamén que as familias saiban como convivir con cada un e solucionalo. No libro téntanse explicar os termos dunha forma moi clara a través dun glosario de termos médicos.\nEntre os signos que o neno pode manifestar si sofre una enfermidade psiquiátrica figuran o illamento ou a falta de relación con outros nenos da súa idade, tanto no ámbito escolar como social, o retraimiento e a falta de comunicación, ou cambios no seu comportamento que poidan derivar en fracaso escolar.\nPor outra banda, lembra a autora do manual, nos últimos anos produciuse un importante cambio na contorna familiar, que afecta sobre todo aos máis pequenos e que en moitas ocasións é a orixe de diversos trastornos.\nEn concreto, sinala, “estamos ante unha crise do modelo de familia tradicional, un feito derivado de factores externos como a incorporación da muller ao traballo, a tensión que forma parte da vida diaria ou os pais separados”.\nDiscernir o importante\nO manual aconsella aos pais que ensinen “aos seus fillos en casa a discernir o importante na vida do que non o é, os valores fundamentais dos que non o son, teñen que decidir o tipo de educación que desexan dar ao fillo, os valores que queren transmitirlle e as prioridades que desexan establecer”.\nAdemais hai que estar atentos porque os antecedentes de trastornos mentais nos pais aumentan o risco de que os desenvolvan os seus fillos. Calcúlase que o 50 por cento da variación do comportamento dos adolescentes cos pais é de carácter xenético, é dicir, depende das características mentais do fillo.\nDoutra banda os especialistas consideran esencial detectar o problema a tempo, xa que canto antes se empezo a tratar máis fácil será o seu tratamento. Segundo a doutora Mardomingo, os pais adoitan tardar en darse conta de que hai efectivamente un problema “polo que é necesario facerlles comprender que diagnosticar o trastorno canto antes pode diminuír o risco de que o problema se prolongue ao longo do tempo e chegue mesmo á idade adulta”.\nenfermidades niños-gl psiquiátricas


O noso Paco Diz\nQue reviveu a traxedia vendo o documental, Rosana Cuesta Lolita Camiño, Juan Dasilva, Vero, Marcos, Xose Luis Leiros, Marilo Suarez, Rosa Abuin, Dani, Maria Villaronga, Ana Lorenzo, Conchi Pato\nDende logo, para os que viviron esa traxedia nas suas famílias, ten que ser moi duro velo de novo, pero e a única maneira de que ós demáis sepamos o que pasou. Por desgraza, eso pasou en moitas vilas. Eu lembro oir falar a miña nai, de que a moitos homes, sacábannos das sus casas, dicindo, vamos a dar un paseo...Un saudo.\nComentario por Mari Patiño (09-02-2015 10:49)\n2 ¡Que non volvan aquéles tempos! Cando se asesina a veciños é non teñen delito, esto, bó, non é...Ahí se ve na película de Antonio Caeiro, os que fixeron tantos asesinatos. Había moito odio entre os que lucharon, por... ¡nada!\nComo dí Mari Patiño, os paseos era o final de todo aquélo que pensamos todos. Despóis era normal o recoller o corpo asesinado para enterralo. Todo esto pasóu no ano 1936 ao 1939, que duróu a nosaGuerra Civil\nComentario por E. García - Santiago (10-02-2015 22:09)


Baltar presenta o balance do Plan OURENSE 92 cos obxectivos cumpridos - Deputación Provincial de Ourense\nAnunciou que a Deputación de Ourense reducirá máis da metade o seu endebedamento a final de 2014.\nA eficiencia na xestión económica permitiu reducir o prazo de pago a provedores de 120 a 40 días.\nPersoal: os tribunais de oposición contarán con membros designados por sorteo e pertencentes a outras administracións.\nO presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar, presentou hoxe o balance do Plan de xestión e estratexia operativa OURENSE 92 da institución provincial no que destacou que os obxectivos marcados dende o inicio do seu mandato "estanse a cumprir segundo o fixado". Baltar dixo que coa posta en marcha deste plan "acadouse unha maior disciplina orzamentaria, e apostouse pola tecnificación e cualificación da administración provincial, así como por unha estrutura organizativa máis racional e eficiente".\nNo período no que Manuel Baltar leva ao fronte da Deputación de Ourense aprobáronse un total de 17 ordenanzas, que teñen como obxectivo mellorar a xestión do ente provincial. Son novas normativas que regulan as escolas de Artes e Oficios e de Danza, a Real Banda de Gaitas, e a Rede provincial de centros de recollida de animais abandonados, mentres que no que atinxe a procedementos as ordenanzas aprobadas refírense a: Subvencións, Publicacións, Teleasistencia, Lavacontedores de RSU, Prezos do Pazo dos Deportes "Paco Paz, Expedición de certificados catastrais e Creación de ficheiros automatizados.\nBaltar enumerou as acción que se desenvolveron en cada área de xestión da Deputación: Administración Xeral, Económica, Benestar, Medio Ambiente, Infraestruturas, Inorde e Cultura e Deporte, sinalando nesta última que se están a explorar outras fórmulas de xestión para o Pazo dos Deportes, o Teatro Principal e o Centro Cultural "Marcos Valcárcel".


photo_camera Oliver Laxe [Zeitun Films]\n- Parece que Cannes está feito á túa medida. En 2010 gañas o Fipresci e agora o Gran Premio da Semana da Crítica. É un galardón que supuxo o primeiro empurrón de grandes cineastas como Bertolucci, Wong Kar Wai ou Ken Loach. Que supuxo para ti?\n- Xa me gustaría que estivese feito á miña medida. Xa veremos que pasa cos meus próximos filmes. A verdade é que todas as pelis que se fan no mundo queren ir a ese festival e é superdifícil. Para min supón a seguridade de que os meus próximos filmes vanse ver con moita máis atención en Cannes. Dalgunha maneira supón, dito dunha maneira máis fría, que empezo a ser máis hexemónico, e esa hexemonía tradúcese en liberdade para min. Nesta cultura de cine de autor, váiseme pedir facer o cine máis persoal que poida, o máis libre, e iso éncheme de ledicia porque é difícil acadar esa liberdade.\n- Definiches Mimosas como un western relixioso, unha epopea mística no Atlas marroquino. Iso chámase risco con maiúsculas.\n- Si, pero digamos é a nosa responsabilidade. O noso rol é definir os conceptos. Ese é o rol do artista na sociedade. Rehabilitalos tamén. Collelos, retorcelos, transformalos e trascendelos. A min a verdade é que me excita moito ese tipo de risco.\nEste premio dalgunha maneira supón, dito dunha maneira máis fría, que empezo a ser máis hexemónico, e esa hexemonía tradúcese en liberdade para min.\n- E a pesar de apostar por un cinema independente aspiras a saír das marxes, non?\n- Non é que estivera tanto nas marxes, depende do que entendas por marxes. Deduzo pola túa pregunta que está nas marxes o cinema que non está distribuído mundialmente ou que non está no top ten. E iso é relativo, porque este cinema que está no top ten do box office moitas veces desaparece do recordo da xente. Se eu che pregunto polo box office do ano 2000 moitas desas películas desaparecéronche da consciencia. A sociedade non as necesita e o vento encheu de terra estas pelis. Polo tanto, cando para un o tempo non existe, eu non vivo na urxencia do presente, refírome, teño confianza en que as cousas a longo termo son hexemónicas. E o meu traballo é recoñecido, non diría que está nas marxes. E teño o meu público. Asumo que a batalla de rescatar o público hoxe en día é unha misión case imposible, dada a política de terra queimada do cinema máis pseudoindustrial que hai hoxe en día. Esa batalla de rescatar ese espectador ninguneado, que foi trabado durante moitos anos como comedores de brebaxe, está perdida. Asumindo isto, si que me plantexo asumir ese cambio que se produciu dentro dos espectadores e intentar que o meu cinema tamén acolle algúns destes espectadores que, no fondo, a pesar de teren sido formateados, de non estaren afeitos a filmes que palpiten de verdade, no fondo, a pesar diso, teñen sede de imaxes que teñan algo de verdade, de luz, teñen sede de bos espellos. E, respondendo a túa pregunta, non é que queira saír das marxes, é que quero dalgunha maneira surfear coa onda e intentar servir da mellor maneira que poida á miña comunidade.\n- O éxito deste filme en Cannes pódeche axudar a chegar a novos públicos, aos circuítos comerciais independentes, non ás majors, claro. Cando cres que poderemos velo en Galiza?\n- Xa hai unha proposta de Numax, pero non teño nin idea, non o estou a levar eu, o leva o meu irmán, que é o meu produtor e non teño información ao respecto. O que si é que se estreará nun festival español importante, do que aínda non podo dicir o nome, e será a partir de aí cando se poida distribuír comercialmente.\nVexo certa continuidade entre unha certa Galiza dos meus ancestros e un certo Marrocos máis rural que aínda existe hoxe en día.\n- Segundo filme e segunda vez que afondas en Marrocos. Por que te estimula tanto?\n- Non sei, a verdade é que ten unha enerxía moi intensa, é un país no que tes que posicionarte eticamente en todo momento. Ademais gústanme os países nos que aínda existe unha forte tradición. Como artista de vangarda que penso que son, pois intento facer presente a tradición, que é o que sempre fixo a vangarda. Paréceme que ese choque entre tradición e modernidade é moi poético e a min sérveme como artista para entender mellor tanto o pasado como o presente como o futuro do ser humano. Aquí seguen estando presentes todos os arquetipos universais. En calquera caso, vexo certa continuidade entre unha certa Galiza dos meus ancestros e un certo Marrocos máis rural que aínda existe hoxe en día. Vexo unha transición nos valores máis fundamentais.\n- Lin na prensa que tes vontade de retratar a relixión musulmana de xeito fidedigno e respectuoso. Hai algunha mensaxe para Occidente aí?\n- Creo que nunca dixen iso. Si achegarme, pero non retratar, non me vexo capacitado nin creo que unha relixión se poida retratar nin reducir a un filme. Non hai mensaxe para Occidente porque eu son Occidente, eu son froito dun pensamento occidental. Occidente cambiou moito. As dialécticas Oriente-occidente xa están caducadas. Dalgunha maneira todo é Occidente para ben e para mal. En Occidente hai un retorno a interesarse por certas tradicións. Digamos que o proxecto das luces, de Lumière, para a miña xeración, desde hai anos, é un palpable fracaso. Dalgunha maneira certa hexemonía da razón si que nos aportou cousas, si sedimentou outros niveis de percepción, outras maneiras de estar no mundo, que dalgunha maneira a miña xeración, e outras máis espertas e inspiradas estamos intentando rescatar. Unha das cousas que máis ledicia me causaron de Cannes foi ver que a xente o sentía como moi propio, que non había tanta dialéctica. O xesto humano en 'Mimosas' é moi recoñecible. Eu sempre digo que a xeometría do corazón humano é igual baixo a cultura zen, a budista, a chamá, a pagá, en fin... Si, dalgunha maneira, eu que vivo aquí desde hai anos, dábame certa pena a mirada mediatizada e caricaturesca que se fai moitas veces desde os media e que lexitiman certos problemas socioeconómicos. Paréceme curioso como detrás de certos problemas de tipo relixioso escóndense en realidade problemas político-económicos. Os xudeos e os musulmáns en Marrocos nunca tiveron ningún problema, viviron xuntos até hai moi poucos anos. Por poñer un exemplo.\n- Dis tamén que Europa está podre. Hai futuro aquí?\n- Si que dalgunha maneira me parece que está en descomposición. Fíxate o problema dos refuxiados. Europa, que tanto nos vanagloriamos dos nosos valores, e fíxate o medievalismo co que se ataca esta cuestión. Si que me parece que está en certa descomposición, pero en paralelo hai un certo renacemento e a descomposición non ten por que ser pexorativo.\nCustounos catro anos ter a axuda da TVG, catro anos de chamar á porta unha e outra vez.\n- Volvendo ao filme, a nivel de financiamento e de produción tamén foi unha odisea. Levouche 6 anos.\n- Así foi, levoume seis anos. Pero tampouco me espero ter unha vida fácil nin me queixo de ter obstáculos, porque son os obstáculos os que nos fan crecer e, desde logo, estes seis anos foron moi fértiles. Tivo que ser así e non foi logo nada sinxelo, penso que tiñamos merecido que as portas se abriran mellor e antes, tanto en Galiza coma noutros sitios. Custounos catro anos ter a axuda da TVG, catro anos de chamar á porta unha e outra vez. E dalgunha maneira nós, tanto meu irmán coma min, que investimos tanto neste traballo, a nosa saúde, as nosas economías, o tempo, pois dalgunha maneira todo isto queima e cansa. Afortunadamente a nosa fe, a nosa determinación e a nosa perseverancia, aí onde outros abandonan pois nós seguimos. A verdade é que facer filmes hoxe en día está na orde do milagreiro.\n- O teu terceiro filme será será máis doado de producir, non?\n- Si, creo que si. Tamén vai ser un filme máis pequeno. Non quero que me pase o mesmo. É un proxecto que vou facer en Galiza, a metade de orzamento, tres veces menos xente, vou facelo cos meus alumnos da Universidade Pompeu Fabra, imos vivir nunha casa dunha aldea abandonada dos Ancares durante unha serie de meses nos que queremos face un filme sobre a identidade. Teño alumnos de Perú, Brasil, Cataluña, Valencia, Canarias, algúns galegos tamén, Bélxica. Paréceme un cóctel ideal para pensar a identidade.\nSinto a responsabilidade de coidar deste val [nos Ancares]\n- Tamén vin que estás a restaurar a casa dos teus avós nos Ancares e mesmo a pensar en dedicarte á agricultura ecolóxica. É así?\n- Si, estou niso, si. Cos meus amigos restauramos a casa desde hai algúns veráns e si tiña intención de rehabilitar a aldea. Quero revivificala e para facelo preciso crear certas enerxías económicas e o tema da castaña nos Ancares é interesante, e dalgunha maneira quero facer isto cando teña tempo, porque sinto a responsabilidade de coidar deste val, onde tantas e tantas xeracións de labregos viviron. Todos os meus ancestros viviron alí e síntome na obriga de honrar esta liñaxe. En fin, trataremos de revivificar o espazo, tamén quero con outros amigos cineastas e profesores, queremos facer unha escola alternativa de cinema, transversal, imos impartir moitos obradoiros de cinema. Este proxecto de filme digamos que é a primeira experiencia que imos levar a cabo. É o punto de partida. En canto á escola, non será unha escola regrada, van ser encontros semanais, compartir paseos, visionados... como unha ferramenta de descuberta, de desenvolvemento persoal, que nos pode converter en persoas máis sensibles e máis libres diante do que nos rodea. Polo momento todo isto son desexos. O proxecto coa Pompeu para min vai obrigarme a vovler a Galiza, que teño moita necesidade de volver e de seguir enraizándome. Esta liñaxe miña galega é a que me permite este enraizamento que me permite entender outras culturas, como a de Marrocos, o Islam, digamos que a nosa liñaxe é moi profunda, hai algo na nosa mirada, hai un discernimento galego que me parece moi xenuíno. E teño que volver para cargar todo iso.\n- Tamén tes en mente outro proxecto, unha road movie un pouco punk en Mauritania.\n- Si, punk relixiosa. Si, vou mesturar grupos de sufís contemporáneos con tranceiros, con grupos novos amantes do psy-trance, que é unha música techno, e é un guión que xa está escrito, é un proxecto a máis longo termo, máis ambicioso. Xa ves que estou ocupado, entre a peli de Galiza, a aldea, o val e a roadmovie psicodélica...\nCando estaba con Capitáns a xente preguntábame nos festivais se era catalán, hoxe en día é unha pregunta que xa non se fai, todo o mundo coñece o cinema galego no mundo.\n- E o teu interese polo sufismo de onde vén?\n- Pois non sei, a min interésame moito o esoterismo en xeral. Paréceme que o materialismo empobreceu moito o mundo. Se ben, a institución relixiosa en calquera latitude é certo que atormentou o ser humano durante moitos séculos, sen embargo, a desaparición do xesto relixioso que veu dado pola secularización, si que empobreceu moito o noso mundo. Digamos que esa falta de relación sagrada do ser humano co que o rodea e dalgunha maneira eu como cidadán contemporáneo si que intentei completar aquilo que a miña sociedade non me daba. Dalgunha maneira eu síntome sensible ao esoterismo, teño unha conciencia clara do mundo das formas sutís ou espirituais, como lle queiras chamar. Como tantos outros, simplemente non teño medo de falar diso. E a miña posición como artista lexitímame para atacar o tema. De algunha maneira, a reacción positiva que tivo a miña película alégrame, porque facer hoxe en día, nun contexto de cinismo contemporáneo e de esoterismo vacuo, unha proposta como a que fixen era moi complicado, e sorteamos tanto un perigo coma outro. E penso que estou contento por iso.\n- Xa para rematar, gustaríame coñecer a túa opinión sobre o Novo Cinema Galego, ao que pertences, que a pesar de estar moi recoñecido en festivais de todo o mundo sigue aínda nas marxes, volvendo ao de antes.\n- Primeiro, gústame trascender e relativizar o tema das marxes, porque son relativas a un tempo. O que hoxe está na marxe mañá será hexemónico. Manolo González sempre di que os pequenos mamíferos foron os que sobreviviron ao cambio climático, os dinosaurios desapareceron. Segundo, si que é un cinema que merece estar en primeiro plano. É un cinema moi comprometido coa comunidade, é un movemento moi xenuíno e que non se reproduce noutras latitudes. Lembro que cando estaba con Capitáns que a xente preguntábame nos festivais se era catalán, hoxe en día é unha pregunta que xa non se fai, todo o mundo coñece o cinema galego no mundo. Fálase, é unha pregunta recorrente para os medios especializados. Isto foi dado porque empezamos varios a aventurarnos, deixamos moitos os nosos egos de lado e propuxémonos axudarnos uns aos outros e facer tribo, caravana porque sós ante o imperio non se pode facer nada, máis que reproducir as mesmas fórmulas de sempre que ningunean e adormecen o ser humano e o espectador. Non me gustan moito as etiquetas, pero penso que queda todo por facer, pero sorpréndeme con moita ledicia que cada pouco aparecen novos cineastas, é un non parar. Hai pouco estaba no Curtocircuíto e aí ves a novos cineastas saídos das universidades, con proxectos pequenos e humildes pero con moita coraxe e valentía e dignidade. Penso que a clave de todo é un desacomplexamento, unha sorte de atrevemento que pasou de uns a outros, que uns motivamos a outros, por iso penso que non é xeracional e está indo máis alá da nosa xeración. Foi moi dinamizador.\ncinema Novo Cinema Galego Oliver Laxe


O Camiño a Fisterra Muxía amosou os seus recursos, como a gastronomía, nun evento de Solpor - BenBo - Revista gastronómica\nHome / Actualidade / O Camiño a Fisterra Muxía amosou os seus recursos, como a gastronomía, nun evento de Solpor\nO Camiño a Fisterra Muxía amosou os seus recursos, como a gastronomía, nun evento de Solpor\n30 Outubro, 2019 · in Actualidade\nEmpresas e colectivos desta prolongación da ruta xacobea, incluídos hostaleiros e da restauración, presentáronse no Hostal dos Reis Católicos\nSolpor, Asociación Camiño Santiago a Fisterra-Muxía ofreceu o venres 25 de outubro “Un MAR de GRAZAS” á cidade de Santaigo cun evento que tivo lugar no Hostal de los Reis Católicos.\nNo acto divulgáronse as propostas de máis de 60 empresas e colectivos procedentes do Camiño Fisterra-Muxía, cun workshop e unha parte institucional; posteriormente houbo degustación de produtos da Costa da Morte e doutros concellos desta ruta.\nEntre os participantes foi senlleira a presenza de profesionais da restauración e da hostalería.\nJesús Picallo, presidente de Solpor, Asociación Camiño Santiago a Fisterra-Muxía, salientou que: “Compostela é un elemento chave para a sustentabilidade de centos e centos de negocios que teñen asentada a súa actividade na ruta do Camiño ou nas súas proximidades. Esta cidade está chea de prescriptores, embaixadores e recomendadores da nosa ruta e dos nosos negocios, e ese é un valor que, pensamos, non está o suficientemente recoñecido”.\nAsí, con Un MAR de GRAZAS: “O que buscamos é asentar a primeira pedra dunha alianza estable, dunha relación duradeira que busque as sinerxías entre empresas e profesionais, en prol dun beneficio mutuo. Ofrecer un coñecemento directo da nosa oferta turística, dos nosos recursos naturais, das nosas xentes e os nosos costumes; e deste xeito levar a mensaxe de que a prolongación do camiño a Fisterra-Muxía merece mais que a pena”\nDende entón puxeron en marcha numerosas accións, como o portal https://www.caminodesolpor.gal/ ou o deseño dunha credencial deste vieiro e dun mapa cos lugares de interese da ruta.\nSolpor, Asociación Camiño Santiago a Fisterra-Muxía, reúne a máis de 140 socios de 12 concellos: Ames, Carnota, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Mazaricos, Muxía, Negreira, Outes, Santiago e Vimianzo.\n← O enoturismo de Galicia amosa a súa riqueza en Madrid\nXornadas do Leitón de Segovia nos restaurantes do Corte Inglés →


Mestres Modernos. Julio Cano Lasso - veredes\nConferencia dedicada ao arquitecto madrileño Xulio Cano Lasso (1920-1996), Medalla de Ouro de arquitectura 1991, como parte do ciclo Mestres Modernos da Fundación Arquitectura COAM.\nArquitecto español cuxa obra se caracteriza polo rigor construtivo, o seu profundo entendemento da natureza e a súa sensibilidade pola tradición. Pertence á xeración de mestres da arquitectura española contemporánea. Cano Lasso é autor dunha obra de sinal realista e funcional, baseada no profundo respecto polos materiais autóctonos, como o ladrillo e a pedra.\nDa súa primeira etapa merecen citarse as vivendas sociais de Badaxoz (1965) ou as de Santiago de Compostela (1960-1968), nas que destaca a formulación paisajista e o emprego da galería tradicional galega como elemento compositivo. Entre as súas vivendas unifamiliares destacan a casa do doutor Castro Fariñas (Madrid, 1958-1959), a casa Albert (Madrid, 1977-1978) ou a Ortiz- Echagüe (Madrid, 1966-1967), todas elas baseadas no emprego de volumes de ladrillo.\nExemplos de vivendas colectivas son o edificio da rúa Espalter (Madrid, 1956-1959) e as vivendas de cálea Basílica (Madrid, 1966-1974), obra capital da arquitectura española contemporánea en ladrillo, que retoma a tradición de Zuazo e Gutiérrez Soto. Outro exemplo de arquitectura en ladrillo é o Centro de Formación Profesional de Vitoria, construído en colaboración con Alberto Campo Baeza.\nEntre as súas últimas obras destacan o auditorio de Galicia en Santiago de Compostela (1986), o pavillón de España na Exposición Universal de Sevilla (1992) e o edificio de Nationale- Nederlanden en Madrid (1991).\n«Para quen dou preeminencia ao espírito humano e á súa presenza ao longo da historia, a cidade ten un valor permanente. A cidade, suma de arquitecturas, é a pegada dos homes na historia, e sería triste que en lugar das nosas vellas e queridas cidades, os grandes monumentos e as belas ruínas do pasado, no futuro só se legase á posteridade inmensos cemiterios de chatarra e arquitectura reciclada, aínda que esta fóra da máis alta tecnoloxía.»\nMesa redonda coa intervención de Alberto Campo Baeza e Ignacio Mendaro.


Os modestos tamén soñan: O Pontevedra B, a polo ascenso\n30 abril 2021 13:58 h.\nO campo de Pasarón, baleiro, terá protagonismo no treito final da Liga de Preferente. RAFA FARIÑA\nO Pontevedra B traslada a Pasarón o partido ante o Beluso na loita por subir a Terceira ► Tres puntos separan ao líder, Vilalonga, do cuarto, Umia, a catro xornadas da fin da primeira fase\nOs grandes momentos requeren de grandes escenarios. Así o entendeu o Pontevedra, que aproveitando o remate da temporada, a mellora do tempo e do estado do céspede de Pasarón, trasladou a ese escenario o partido do seu filial na loita polo ascenso a Terceira División.\nO bloque preparado por Sergio Moreira recibirá ao Beluso no campo do Burgo, no comezo do último mes de competición, que conserva a igualdade que se presumía ao comezo: tres puntos separan aos catro primeiros da clasificación nunha competición que tivo tres líderes diferentes (Umia, Pontevedra B e Vilalonga) e catro equipos distintos nas dúas primeiras posicións (o cuarto é o Gran Peña).\nO club granate convida aos seus aboados a acudir ao partido do domingo, ás 18.00 horas, para presenciar o fútbol desde a bancada de Tribuna. O tope de seareiros que poderán acceder á instalación é de 1.000. Os aboados interesados en presenciar o duelo deberán facer a súa reserva na aplicación do club e portar o carné.\nFaltan 36 puntos por disputar en total (12 por equipo) e oito duelos entre os implicados\nSe cadra, o bloque de Moreira é o que ten o enfrontamento máis asequible, xa que o cadro de Óscar García, o Beluso, aínda non sumou puntos no que vai de liga.\nA fin de semana ofrece dous partidos que poden embarullar más a clasificación, aclarala ou mantela como ata agora.\nO cuarto clasificado recibe ao terceiro: Umia contra Gran Peña. Se gaña o conxunto de Óscar Guimeráns adiantaría na táboa ao bloque vigués. Pasaría de 9 a 12 puntos polos 11 que actualmente ten o seu adversario.\nO líder, o Villalonga, ten un partido complexo perante ao Cambados. Os de Pénjamo levan dous triunfos seguidos e sete puntos. Se perden, quedarían fóra da ecuación da fase de ascenso. Se gañan, subirían ata dez puntos, a dous do seu contrincante, actual líder, e á espera doutros resultados para coñecer as súas opcións reais de meterse na loita.\nCabe lembrar que o terceiro posto ten premio: a clasificación para a disputa da fase previa da Copa do Rei, que pode acabar sendo un obxectivo realmente substancioso para os humildes.\nO Vilalonga (12 puntos) é líder seguido por PCF B e Gran Peña (11), Umia (9) e Cambados (7)\nCALENDARIO. Despois do domingo faltarán tres xornadas cheas de duelos directos entre os mellores, que poderían deixar todo solucionado na penúltima xornada ou manter a cinco equipos con posibilidades de acadar o seu obxectivo ata o remate.\nNa oitava xornada, a do nove de maio, un Vilalonga - Umia en San Pedro pode ter moito que dicir na pelexa. Esa mesma fin de semana mídense o Cambados e o Pontevedra B, en Burgáns. O Gran Peña reibirá na casa ao Beluso.\nSerá o Vilalonga o que verá as caras co Beluso na penúltima xornada. Nesa mesma semana, que chegará despois dunha fin de semana de parón para recuperar partidos aprazados por mor da pandemia, o Pontevedra B viaxará a Vigo para medir as súas posibilidades contra o Gran Peña. O Cambados visitará a Bouza para xogar contra o Umia.\nE para pechar, o 30 de maio, dous duelos entre os actuais catro primeiros. O Vilalonga medirase en San Pedro ao Gran Peña e o Pontevedra B pechará o curso, presumiblemente en Pasarón, contra o Umia de Óscar Guimeráns. Se lle queda algunha opción para aquela, o Cambados intentará optimizala no envite perante o Beluso.\nQuedan 36 puntos en xogo e oito enfrontamentos directos entre os cinco implicados na loita polas dúas prazas de promoción de ascenso e a da Copa do Rei, que están separados actualmente por cinco puntos, e infinidade de variables que anuncian un intenso mes de maio.\nOs dous primeiros o día 31 xogarán a liga polo ascenso contra os dous primeiros dos subgrupos do Sur da provincia de Pontevedra e de Ourense.


Europa Press 28 mayo 2020 18:27 h.\nXunta de Galicia ingreso mínimo\nA conselleira de Política Social, Fabiola García. XOÁN REY (EFE)\nLeva semanas demandando o traslado desta competencia ás comunidades autónomas\nO Goberno galego tamén quere a xestión do Ingreso Mínimo Vital (IMV) e niso insistiu nas últimas semanas por distintas vías, á vez que agora reitera a demanda despois de transcender que País Vasco e Navarra asumirán as funcións e os servizos correspondentes ao Instituto Nacional da Seguridade Social en relación a esta renda, tras un acordo do Executivo central e o PNV.\nFontes da Consellería de Política Social trasladaron a Europa Press que esta cesión a País Vasco e Navarra evidencia que "é perfectamente posible" que as autonomías xestionen esta renda mínima vital activada polo Executivo central igual que o fan "coas pensións non contributivas".\nAs mesmas fontes remarcaron que o propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, formalizou esta petición en relación ao ingreso mínimo –cuxos detalles A Xunta pediu tamén concretar, para ver como se compatibilizaría coa Risga autonómica– en varias conferencias telemáticas de presidentes.\nAdemais, a conselleira de Política Social, Fabiola García, tamén remitiu unha carta hai dez días ao ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, José Luís Escrivá, á que non obtivo resposta.\nNesa misiva, Fabiola García insiste en que resulta "imprescindible" que o Ministerio remita á Xunta o texto definitivo do real decreto que regulará este ingreso mínimo vital. "Non é razoable que a Xunta lles pida aos seus administrados que soliciten unha prestación sen antes coñecer a normativa que a ampara, nin tan sequera o seu borrador", subliña.\nIgualmente, incide en que o Executivo galego considera que "a mellor maneira de xestionar" esta renda é a través das administracións autonómicas. Como argumento, salienta que as comunidades e a Seguridade Social teñen "unha ampla experiencia de colaboración", baixo o seu punto de vista "exitosa", na xestión das pensións non contributivas.\n"Dependemos de equipos con capacidade e traxectoria que poderían facer posible que esta prestación se implantase con axilidade, seguridade e eficacia", defendía a conselleira na misiva.\nPola súa banda, preguntado respecto diso en rolda de prensa, o secretario xeral do PPdeG, Miguel Tellado, apoiou a petición por parte da Xunta. Baixo o seu punto de vista, a cesión da xestión a dúas autonomías o que demostra é que é "perfectamente viable" que ditas funcións sexan asumidas tamén polo resto de comunidades.\nRemarcou que Galicia "leva semanas pedindo" esta xestión e esgrimiu que tamén o PP entende que o óptimo sería unha xestión autonómica da prestación, co fin, ademais, de "evitar solapamentos" coa Risga galega.\n"Se se pode ceder a País Vasco e Navarra, pódese ceder ao resto de comunidades. Non entendemos por que ao País Vasco si e a Galicia non, e o Goberno debería explicalo", resolveu.\nA Xunta insiste en xestionar o ingreso mínimo tras a cesión a País...\nVueling reabre en xullo voos con trece destinos directos desde Galicia


A Federación de Sanidade de Comisións Obreiras de Galicia logra que máis de vinte mil traballadoras e traballadores da sanidade pública sexan incluídos na carreira profesional do Sergas e das entidades adscritas á Consellaría de Sanidade. O Tribunal Supremo deulle a razón ao sindicato e considera que a carreira forma parte das condicións de traballo, polo que non pode haber discriminación de ningún tipo.\nCarreira profesional para todos e todas no Sergas\nO secretario xeral de CCOO-Sanidade, Javier Gónzález, explica que a carreira profesional do Sergas parte dun acordo logrado o 29 de outubro de 2017. En virtude dese pacto, a Administración comprometíase a negociar esta demanda como parte das esixencias sindicais para desconvocar a folga que estaba prevista no ámbito sanitario.\nUn acordo discriminatorio\nCCOO-Sanidade sinala que a acta do acordo de desconvocatoria de folga «recolle que a carreira profesional sería para todo o persoal». Con todo, o posterior pacto entre o Sergas e os sindicatos CIG, UGT, CSIF, SATSE e CESM, recollido na Orde de 20 de xullo de 2018, deixaba fóra numerosos colectivos, máis de vinte mil persoas. Por esta razón, CCOO negouse a ratificar a carreira profesional e non asinou o mencionado acordo.\nDurante as negociacións, CCOO lembroulles ao resto de sindicatos e á Administración que había sentenzas noutras comunidades autónomas que prohibían discriminar o persoal no acceso á carreira profesional. «Non poden alegar descoñecemento, porque informamos destas circunstancias», incide González. O voceiro de Comisións indica que «os propios servizos xurídicos da Consellería, antes da publicación da orde, alertaban nun informe de que o contido podía non axustarse a dereito».\nNestas circunstancias, CCOO-Sanidade iniciou no 2018 a vía xurídica para defender os dereitos das persoas excluídas da carreira profesional. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia emitiu o 27 de novembro de 2019 unha sentenza na que lle daba a razón a CCOO. Posteriormente, o Sergas recorreu en casación perante o Supremo, que agora, máis dun ano despois, volve pronunciarse a favor deste sindicato.\nA Xustiza anula tres puntos da carreira\nA sentenza do Tribunal Supremo deixa sen efecto tres puntos da carreira profesional do Sergas, de xeito que acaba coas discriminacións. En primeiro lugar, anula o grao inicial da carreira, que carecía de melloras económicas. Tamén anula a restrición de participación exclusiva do persoal fixo no réxime transitorio e excepcional. Deste xeito, poderá participar todo o persoal que cumpra o requisito de tempo traballado, sexa cal for o seu vínculo coa Administración. Finalmente, anula o requisito de ter lograda a condición de traballadora ou traballador fixo antes do 31 de decembro de 2011 para poder participar na convocatoria do ano 2020.\nIsto supón que, grazas á intervención de CCOO, todo o persoal do Sergas —fixo, interino, substituto, eventual, funcionario ou laboral— pode optar a cobrar a carreira profesional, sempre que cumpra o requisito de tempo traballado. Todo o persoal ten dereito a optar ao réxime transitorio e excepcional —encadramento.\nExecución da sentenza\nCCOO pídelle á Administración que acate a sentenza e faga que os efectos laborais e económicos se apliquen retroactivamente desde o 1 de xaneiro de 2019 para todo o persoal excluído, sen obrigar a solicitar a súa execución.


Belén Gavín: "Hai que darlle a voz á muller do ámbito rural. Ten unha voz...\nBelén Gavín: "Hai que darlle a voz á muller do ámbito rural. Ten unha voz estupenda e sabe o que necesita"\nBelén Gavín é psicóloga especializada na intervención educativa, psicosocial e comunitaria desde un enfoque sistémico e de xénero. Forma parte da cooperativa Arabías xunto a Tania Merelas, Beatriz López e Juanjo Lorenzo. Este mes, coa mellora da situación pandémica, reiniciarán nas localidades de Sobrado, Teixeiro e Curtis, a escola de empoderamento feminista de mulleres do rural que leva por nome EspadELA.\nA psicóloga Belén Gavín Bermúdez é unha das organizadoras da escola de empoderamento EspadELA (Foto: David Pérez).\nA. Escuredo 21:53 do 2 de xuño de 2021\n-Que é Arabías?\nÉ unha cooperativa galega de traballo asociado sen ánimo de lucro que nace en 2018. Comezou con Tania Merelas e Beatriz López e eu incorporeime o ano pasado. Somos un equipo interdisciplinar que vai desde o mundo das ciencias da educación até a psicoloxía pasando polas ciencias políticas. Desde unha perspectiva feminista deseñamos e dinamizamos procesos para a transformación social co obxectivo de contribuír ao avance da igualdade na sociedade e tamén erradicar as violencias machistas.\n-E o proxecto EspadELA?\nÉ un proxecto propio. Consiste nunha escola de empoderamento para mulleres do rural que nace da necesidade de crear espazos propios de encontro nos que as mulleres do rural poidan aprender e compartir de maneira conxunta. Ao final é tentar sacar un tempo propio para as mulleres no que estabelecer eses vínculos que ás veces son complicados no rural pola distancia física, polo illamento no que se vive. Conseguir o empoderamento individual traballando de maneira comunitaria.\nCada ano imos a tres concellos e a escola vai medrando. Introducimos un obradoiro para traballar a autoestima, a participación, o liderado e a prevención das violencias machistas. Tamén queremos que coñezan as novas tecnoloxías e poñer en común os saberes das mulleres. Procuramos recompilar a historia, o traballo das nosas devanceiras e saber que fixeron as nosas nais e avoas que logo gardamos e poñemos en valor. Por último tratamos o autocoidado a nivel emocional. Conseguimos estabelecer unha comunicación moi horizontal e tecer redes.\n-Que situacións relacionadas coa autoestima hai nas mulleres do rural?\nEstán asociadas ao propio mundo rural. Viven en territorios que son vulnerados de diferente maneira e esa situación trasládase ás súas propias vidas. O illamento, moitas veces non ter esa rede comunitaria, mulleres que non están participando da comunidade,... pola contra hai que están organizadas en asociacións.\nA autoestima é un tema moi complexo de abordar e entendemos que traballando de maneira comunitaria en contacto de outras é a maneira de chegar ao máis persoal. Achegámonos a realidades como a violencia machista e traballamos a prevención. No rural hai poucos servizos, poucos medios e poucas actividades.\n-Que lle interesa á muller do rural?\nÉ moi diverso. O que nos interesa a todas é a nosa historia de vida, as mulleres que nos antecederon e poñer en valor todo ese eido privado. Algo en común que teñen é a soidade. Todas as redes comunitarias variaron. A soidade é algo que está moi presente na historia de todas elas e máis con esta situación de pandemia. As fillas e os fillos marcharon e teñen que facerse cargo das persoas maiores na súa casa, todo o que ten que ver cos coidados. Non deberían asumir todas as cargas en algo tan central como son os coidados que teñen que ver con poñer a vida no centro.\n-De que maneira influirá a pandemia na muller rural?\nA pandemia puxo enriba da mesa problemas que xa estaban aí e levounos a un nivel que ninguén imaxinaba. Nunha situación de crise ou de conflito entre as cousas máis importantes que temos é o apoio das nosas redes afectivas e estas agora víronse cortadas. Pensa que moitas teñen máis de 50 anos e a fenda dixital está presente. Vemos a necesidade de ventilar emocionalmente e de falar. No rural o illamento é algo que xa existía. Hai que darlle a voz á muller do rural. Ten unha voz estupenda e sabe o que necesita.\nrural mulleres muller empoderamento pandemia\nBelén Gavín: "Hai que darlle a voz á muller do ámbito rural. Ten unha voz estupenda e...


Inicio Noticias Xerais PREVIA: FIN DE SEMANA DO 6 AO 8 DE MAIO DE 2016\nPREVIA: FIN DE SEMANA DO 6 AO 8 DE MAIO DE 2016\nTRES PUNTOS PARA UN TÍTULO\nObrigada cita para todos os numantinos este domingo en Pontedeume en apoio dos nosos xuvenís que poden conseguir un oco no cadro de honra do Numancia.\nAres, 5 de maio de 2016.\nA continuación comentamos, categoría a categoría, os partidos que nos agardan para esta fin de semana, destacando o crucial e decisivo partido dos xuvenís.\nMODESTOS: Última xornada de Liga na que reciben ao Perlío. Os dous equipos chegan a este partido sen ningunha transcendencia e, por tanto, co único aliciente de ir preparando a primeira eliminatoria de Copa. O Numancia de Marcos Amor vén de empatar na casa do Narón amosando unha clara melloría no seu xogo.\nXUVENÍS: Como comentabamos, os xogadores dirixidos por Miguel Carballeira e José M. Antón non deben deixar escapar unha oportunidade histórica e pór punto final a unha brillante temporada na competición da Liga, conseguindo unha vitoria que lles daría o título de campións. Chegan a este partido despois de unha cómoda e ampla goleada ante o Cedeira e coas únicas baixas de Cristian e Fran. Esperamos que os afeccionados numantinos acudan ao campo eumés a darlles todo o apoio e ánimos necesarios para volver a Ares co premio merecido. O partido comezará este domingo ás 12.00 h. no campo da Gándara de Pontedeume.\nCADETES: Última xornada dunha liga con moitos altibaixos e unha posición cómoda na metade da táboa. O equipo rival chega a Ares clasificado na terceira posición o que demostra un certo potencial que poñerá en dificultades aos numantinos. Será un boa ocasión para que Álex González poida preparar a semifinal de Copa da vindeira fin de semana.\nINFANTÍS: Coa liga finalizada, descansarán esta xornada á espera de encontros amigables durante este mes de maio.\nALEVÍNS: Reciben ao segundo clasificado do grupo, un As Pontes B que loitará por manter esa posición. Nesta xornada César Viñas pode completar a convocatoria con 14 xogadores e seguro que irán pola vitoria.\nBENXAMÍNS: Visitarán á EF R. Ferrol C, terceiro clasificado. Nesta magnífica campaña os nenos de Borja e Pepe, atoparán na Malata un duro rival que lles brindará outra oportunidade para seguir demostrando a súa bravura. Con este partido pechan a liga situados nunha posición intermedia de moito mérito, entre os mellores equipos de Ferrolterra.\nPREBENXAMÍNS: Consolidados na terceira posición, irán desfrutar a un campo de herba natural onde os espera un bo rival. Marcelo e Quique van seguir comprobando a progresión destes cativos.\nBIBERÓNS: Se o tempo o permite, Prados Vellos acollerá este venres outro choque de rivalidade entre o Numancia e o G. Mugardos. Esperamos que todos vaian pasar unha boa tarde, tanto os nenos como os seus parentes e axudern a Dani Cartelle e José Rey no seu labor educativo.


ANPA AGROMAR AGOLADA: A Xunta insta Adega a que lle remita documentación en castelán para axilizar trámites\nA Xunta insta Adega a que lle remita documentación en castelán para axilizar trámites\nA Mesa e a asociación ambientalista denuncian o que consideran que é un claro exemplo de “discriminación e chantaxe” lingüística.\nA Xunta de Galiza empraza nun escrito a Asociación para a defensa ecolóxica de Galiza (Adega) a que lle achegue en castelán documentación que os ambientalistas lle remitiran en galegono seu trámite para ser declarada de utilidade pública. Unha petición que a Xunta lle fai argumentando que é “coa fin de evitar dilacións na tramitación do procedemento” .\nAsí o denuncian tanto Adega como A Mesa pola Normalización Lingüística (MNL), que cualifican estes feitos de “discriminación, imposición e chantaxe lingüistica” por parte da Xunta na tramitación dun expediente administrativo. A Xunta xustifica a súa petición, afirman, en que o Ministerio de Facenda, que debe emitir informe, “está a requerir a documentación en lingua castelá”. Mais A Mesa e Adega lembran que o órgano substantivo para resolver este procedemento é a Xunta, “e por iso sorpréndenos que sexa a propia administración galega a que inste a usar o castelán fronte ao galego para “axilizar trámites”.\nO artigo 36.1 da Lei 30/1992 de Réxime Xurídico e Procedemento Administrativo Común establece que a lingua dos procedementos tramitados pola Administración Xeral do Estado será o castelán. Porén o anterior, os interesados que se dirixan aos órganos da Administración Xeral do Estado con sede no territorio dunha Comunidade Autónoma poderán tamén empregar a lingua que sexa cooficial nela. Neste caso, o procedemento tramitarase na lingua elixida polo interesado. (…)”.\nA maiores desta “falla de cumprimento da legalidade” polo Ministerio de Facenda, que en base ao artigoanterior terían que admitir o galego, para Aega e A Mesa resulta “intolerábel o desleixo da Xunta no cumprimento da súa función normalizadora”. Consideran que debería se a primeira defensora da legalidade e valedora dos dereitos lingüísticos dos galegofalantes, mais que se comporta como “cómplice coa actitude discriminatoria de Facenda”.


División de Honra de Rugby 2013-2014 - Wikipedia, a enciclopedia libre\nDivisión de Honra de Rugby 2013-2014\n(Redirixido desde "Liga Española de rugby 2013-2014")\nA tempada 2013-2014 da División de Honra da liga española de rugby é a 47ª edición da principal competición entre clubs de rugby en España. A liga regular comezou oficialmente o 14 de setembro de 2013, e conta con 22 xornadas de liga regular que darán paso á fase de eliminatorias polo título.\nO torneo está composto por unha fase de liga regular e unha fase final. A liga regular consta de 22 xornadas. Na primeira volta cada equipo enfrontarase cos restantes 11, e na segunda volta repetirá os enfrontamentos, recibindo como local ós equipos que visitou na primeira volta, e visitando ós equipos que recibiu como local na primeira volta. Ó remate da liga regular, os 6 primeiros equipos da táboa clasificatoria disputarán a fase final. A fase final constará de 5 encontros, 2 de cuartos de final, 2 de semifinais, e 1 da final. Nos cuartos de final enfrontaránse entre si os equipos clasificados entre a 3ª e a 6ª posición da táboa, mentres que os 2 primeiros equipos da táboa agardabarán en semifinais polos seus rivais. A final dispurarase no estadio do equipo finalista mellor clasificado na liga regular.\nO descenso de categoría seralle imposto ó último equipo da táboa, mentres que o penúltimo equipo terá a oportunidade de disputar unha eliminatoria fronte ó segundo clasificado da División de Honra B para acadar a permanencia.\nDespois de 13 anos cunha liga de 10 equipos, a edición 2012-2013 volveu novamente a contar cun formato de 12 participantes, e nesta tempada mantense. O vixente campión, VRAC, será o encargado de defender o título acadado na anterior tempada. De seguido amósanse uns datos básicos sobre cada un dos 12 equipos que competirán na División de Honra nesta tempada (entre parénteses, a posición acadada na tempada anterior):\nVRAC Quesos Entrepinares (1º)\nTempadas en DH\nSEAT Santboiana (2º)\nBizkaia Gernika (3º)\nCR El Salvador (4º)\nAmpo Ordizia (5º)\nComplutense Cisneros (7º)\nGetxo Artea (8º)\nCajasol Ciencias (9º)\nBlusens Universidade Vigo (10º)\nHernani CRE (11º)\nA liga regular comezou oficialmente o 14 de setembro de 2013. A seguinte táboa amosa a clasificación da liga regular:\nDivisión de Honra — Tempada 2013/14\nVRAC 85 22 17 0 5 591 429 15 2\nEl Salvador 78 22 16 0 6 625 403 11 3\nCisneros 78 22 16 0 6 629 476 12 2\nIndependiente 67 22 13 0 9 593 512 10 5\nAtlético 61 22 11 0 11 571 539 10 7\nOrdizia 60 22 12 0 10 522 522 7 5\nGetxo 54 22 11 0 11 490 428 5 7\nSantboiana 53 22 10 0 12 477 566 8 5\nGernika 50 22 9 0 13 529 546 10 4\nHernani 41 22 8 0 14 463 643 5 4\nVigo 37 22 7 0 15 502 686 5 4\nCiencias 22 22 2 0 20 407 649 4 10\nA Getxo fóronlle descontados dous puntos por incomparecencia nun encontro.\n<<<< 2012/13 — Tempadas — 2014/15 >>>>\nBathco Independiente 20\nBathco Independiente 24\nRugby Atlético de Madrid 18\nVRAC Quesos Entrepinares 26\nHermi El Salvador 15\nComplutense Cisneros 29\nComplutense Cisneros 9\nHermi El Salvador 22\nCon 236 puntos: Tiago Girao (Cisneros)\nCon 228 puntos: Brad Linklater (Getxo)\nCon 209 puntos: Gareth Griffiths (VRAC)\nCon 22 ensaios: Ignacio Contardi (Independiente)\nCon 15 ensaios: Íñigo Olaeta (Gernika)\nCon 14 ensaios: Afa Tauli (Santboiana)\nModelo:Ligas de Rugby de Europa 2013-2014\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=División_de_Honra_de_Rugby_2013-2014&oldid=4794340"\nÚltima edición o 16 de xullo de 2018 ás 18:23


100 anos de Cela e a súa obra percorren Ourense da man de Xosé Carlos Caneiro - Deputación Provincial de Ourense\n100 anos de Cela e a súa obra percorren Ourense da man de Xosé Carlos Caneiro\nCo apoio da Deputación, o autor de Ourense, galeguidade e excelencia na obra de Camilo José Cela iniciou hoxe no Liceo unha viaxe literaria para dar a coñecer os vencellos do autor de Iria Flavia coa provincia ourensá.\nManuel Baltar dixo na presentación que esta obra, "que divulgamos entre os estudantes ourensáns, lembra a figura dun dos grandes da literatura universal, Camilo José Cela, referente indubidable da ourensanía".\nOurense, 13 de decembro de 2016.- Un século de Cela espallado pola provincia de Ourense. Así se pode resumir o proxecto literario que están a impulsar a Deputación de Ourense e o escritor Xosé Carlos Caneiro, co obxectivo de dar a coñecer as relacións do autor de Mazurca para dos muertos coa provincia ourensá, agora que se cumpren 100 anos do nacemento do escritor de Iria Flavia. Tendo como base a obra que vén de editar a Deputación: Ourense, galeguidade e excelencia na obra de Camilo José Cela, seu autor, Xosé Carlos Caneiro, pretende levar a obra deste galego universal que foi Cela pola provincia de Ourense.\nO presidente do goberno provincial, Manuel Baltar, dixo esta tarde no Liceo de Ourense, no acto de presentación do libro, que esta publicación "lembra a figura dun dos grandes da literatura universal e do que se cumpren 100 anos do seu nacemento, Camilo José Cela, un referente indubidable da ourensanía".\nO libro, baseado na obra Mazurca para dos muertos, "é unha das obras máis importantes de Cela, a cal está ambientada en Ourense e emocionalmente escrita en clave de Ourense", destacou Manuel Baltar. "A homenaxe a un escritor faise lendo os seus libros, e iso é o que pretendemos divulgando esta publicación entre os centros de ensino secundario e a universidade, para que a xente nova coñeza a obra e a figura de Cela e o que representou para as letras mundiais", remarcou Baltar.\nAs conferencias continuarán a desenvolverse en diferentes puntos da xeografía ourensá, concretamente o 19 de decembro en Xinzo de Limia, no IES Cidade de Antioquía; e o día 20 no Centro Multiusos de Cea, acto dirixido aos estudantes desta comarca. A ambos municipios alude Cela na súa obra.\nSegundo Xosé Carlos Caneiro, o, título da obra resume as intencións deste proxecto: "unir a obra de Camilo José Cela, en especial Mazurca para dos muertos, coa provincia de Ourense, a galeguidade, que eu considero rotunda en Cela, e significar a excelencia da súa obra a través dun estudo que realicei da súa novelística".\n"O proxecto –di Caneiro- pretende unir no centenario de Cela a excelencia da provincia de Ourense coa excelencia da súa obra literaria. Utilizo Mazurca para dos muertos, como nexo entre Cela e a provincia porque esta novela se desenvolve principalmente en Ourense. É a novela do rural galego, segundo afirmaba Cela, e para min é a obra que máis medrou de toda a súa bibliografía. O triángulo fundamental da súa obra esta formado por este libro xunto con La familia de Pascual Duarte e La Colmena", asegura Xosé Carlos Caneiro.


O Concello De Ares organiza xunto co CPI As Mirandas diversas actividades co gallo da celebración do Día Internacional Da Muller\n02 Marzo 2018 15:07\nO Centro de Información á Muller e a Concellaría de Muller, xunto co CPI As Mirandas, están detrás das actividades coas que se celebrará o 8 de marzo, Día Internacional da Muller\nO Concello de Ares, a través do Centro de Información á Muller (CIM) e a Concellaría de Muller, que dirixe a edil socialista Victoria Montenegro, organiza xunto co CPI As Mirandas unha serie de actividades co gallo do 8 de marzo, Día Internacional da Muller.\nO Concello súmase así, como explica Montenegro, aos actos e mobilizacións internacionais do 8 de marzo como concienciación e visibilización das enormes diferenzas que existen aínda nos dereitos de mulleres e homes.\nAsí, a idea principal das iniciativas, segundo explican dende a área municipal, é dar protagonismo ás popias mulleres e dar valor ó que elas fan diariamente, facéndoo visible para toda a cidadanía; facendo especial fincapé na corresponsabilidade familiar, a importancia do ámbito educativo, o papel das mulleres en oficios tradicionalmente vencellados a perfís masculinos ou a implicación de tódolos sectores da sociedade para acadar unha igualdade real.\nAsí, o programa de actividades previsto iniciarase o luns día 5 cunha Marcha de Mulleres que partirá ás 16.50 horas do CPI As Mirandas e na que participarán tódolos cursos da ESO e o profesorado e que contará coa presenza das asociación de mulleres do municipio. Ademais está convidado todo o movemento asociativo de Ares e todos aqueles que queiran tomar parte dela. Á chegada da Marcha á Praza da Constitución está prevista a lectura dun manifesto por parte das alumnas e alumnos do centro educativo.\nO programa de actividades prosegue o xoves 8 de marzo, data na que se ofrecerá un obradoiro para os alumnos e as alumnas de 4 da ESO no que se abordará o tema da corresponsabilidade familiar. A iniciativa desenvolverase no CPI As Mirandas ás 14.00 horas e os encargados de impartila serán o psicólogo do CIM de Ares, José Luis Castro, e a Educadora Social do Concello de Ares, Lucía Regueira.\nDentro das iniciativas programadas súmase o venres 9 unha homenaxe ás mulleres do mar coa proxección do filme “Marea de Mulleres”. O pase terá lugar na Alianza Aresana ás 20.00 horas.\nAdemais, o luns 12 de marzo celebrarase unha charla destinada a pais e nais dos alumnos e as alumnas de tódolos cursos da ESO do CPI As Mirandas. O coloquio terá lugar no propio centro ás 16.30 horas, a cargo do psicólogo e da educadora social do Concello de Ares.\nDende a Concellaría da Muller faise un chamamento a participar na Marcha e demais actos, xa que os compromisos cos cambios sociais que aínda son necesarios para fomentar a igualdade real é de todas e todos.


As concellarías de Medio Ambiente e Mobilidade convocan este domingo, 13 de maio, a segunda xornada das visitas en bicicleta aos espazos naturais do concello: Natureza sobre rodas. A saída da pasada semana tivo que ser suspendida polas malas condicións meteorolóxicas, polo que aquela celebrarase o vindeiro domingo, 20 de maio.\nPara este domingo, 13 de maio, está prevista a saída para coñecer as paisaxes de Salcedo. A saída será ás 11.00 horas do edificio administrativo da Xunta, en Campolongo.\nA ruta agroforestal pola parroquia de Salcedo ten unha lonxitude de 13,8 km e transcorre polos lugares de San Brais, Matalobos, A Igrexa, O Cruceiro, Carballo do Pazo, O Cruceiro e O Carramal. Cunha dificultade baixa, no percorrido observarase a riqueza e variedade de elementos desta parroquia pontevedresa.\nNas paisaxes de Salcedo destaca a riqueza de fauna e flora dos seus ríos, especialmente do Tomeza e do Batán; neste último localízanse numerosos muíños en proceso de recuperación. Tanto os muíños da Cancela como os que se atopan no lugar de Navalexo están completamente restaurados. O patrimonio arqueolóxico ten a súa representación nas estacións rupestres do outeiro do Mato das Cruces e deo penedo de Vilar de Matos, xunto co castro das Croas. Outro dos elementos é o Pazo de Gandarón, onde se atopa a Misión Biolóxica de Galicia, un centro dependente do CSIC e adscrito á área de ciencias agrarias que investiga os principais cultivos galegos.\nHoxe é 18.08.2019 | contacto@pontevedra.eu | Páxina editada o 13.05.2012 polo Concello de Pontevedra.


Estréase 'O loro de Carlos V', unha ópera bufa para todos os públicos | Erregueté\nOs vindeiros días 5 e 6 de decembro, o Teatro Colón da Coruña acollerá as representacións de estrea da primeira ópera buffa galega, O Loro de Carlos V, unha divertida proposta para mergullarse no mundo da ópera da man de Nani García e a Orquestra Sinfónica de Galicia apta para todos os públicos. O día 7, a obra representarase no Pazo da Cultura de Narón.\nO Loro de Carlos V é unha ópera bufa para todos os públicos baseada nunha idea orixinal do compositor Nani García.Unha coprodución de Favola in Mvsica co Teatro Colón da Coruña e o Centro Dramático Galego, conta coa participación de Miguelanxo Prado, o barítono Borja Quiza, e o compositor Nani García, autor da música e co-autor do libreto con María Inés Cuadrado. A OSG, con Diego García Rodríguez na dirección, serán os protagonistas da parte musical, xunto coas voces de Borja Quiza, Francisco Corujo e Helena Abad. A produción conta Miguelanxo Prado como deseñador de personaxes e escenografía, María Peinado na dirección escénica e Baltasar Patiño na dirección técnica.\nTrátase dun conto infantil e, ao mesmo tempo, unha obra artística con vocación de entusiasmar e emocionar ao público máis esixente. Presentada no formato ‘singspiel’, a obra contén unha intención lúdica e vitalista dende a que se saúda á A Frauta Máxica de Mozart e á viveza imperecedoira das obras de Rossini. O espírito cómico transcende cada escena dende o propio deseño dos personaxes. Pero baixo esta aparencia de lixeireza atópanse sofisticados mecanismos que abren as portas a un mundo de ilusión e tenrura.\nA Nani García xurdiulle a idea hai catro anos, cando a historia de Michel de Ghelderode caeu nas súas súas mans. Todo o que se narra na obra sucedeu de verdade: ocorreu en 1520, nas Cortes Xerais de Bruxelas, ás que chegou Carlos V dende A Coruña. Este feito deulles pé aos creadores para introducir un personaxe ourensán que monta no barco co rei e que recibe o nome de “Bigariño”.\nNeste artigo falamos de: Nani García, Ópera


Presentación candidatura EU Cedeira | Esquerda unida\nPresentación candidatura EU Cedeira\n8 Abril, 2011 victor Ferrol\nA presentación terá lugar no Auditorio Municipal de Cedeira, ás 19:30 horas, do domingo 10 de abril. Salientar que esta presentación marca un fito para a esquerda cedeirense xa que dende 1936 non se presentaba candidatura nesta vila.\nA candidatura de Cedeira expresa o compromiso dun conxunto de mulleres e homes novos quen de empurrar un proxecto de cambio social en Cedeira e cun fondo compromiso ético e de esquerdas. Candidatura de mulleres e homes novos e traballadores, quen de producir un volco e transformación nas maneiras e nos contidos da acción pública do concello cedeirense.\nChristian Mera González encabeza unha candidatura que expresa a determinación de construír unha vila distinta, inspirada nos valores de solidariedade e igualdade propias da esquerda transformadora. Unha candidatura nova e alternativa para facer as cousas doutra maneira, ao servizo das veciñas e veciños.\nXunto ao primeiro candidato interviránno acto de presentación desta candidatura Alejandro del Río Bellón, Coordinador local de Esquerda Unida de Cedeira e Yolanda Díaz Pérez, Coordinadora Nacional de EU. A presentación vai correr a cargo de Manuel Bustabad Rey, que fora o Secretario Xeral do Sindicato Libre da Mariña Mercante.\nO programa electoral séguese a elaborar a partires das xuntanzas de traballo e reunións coa veciñanza da vila para achegar unha proposta programática completa e acaída a realidade específica de Cedeira.\nBusto Díaz Valiño\nVeciñanza do Val\nIV Foro feminista Falando Nós


O outeiro de blancolexitimo: Outra vez os feitos dan (e quitan) a razon\nOutra vez os feitos dan (e quitan) a razon\n1. Un terrorista palestino (Don Lis retratariao coma un exemplar loitador contra os nazis do seculo XXI) entra nunha biblioteca onde a xente estaba estudiando e, "fuego a discrecion", mata a oito rapaces: un de 26 anos e os outros adolescentes.\nCando non se e capaz de ver que en Israel as mulleres son Primeira Ministra ou Ministra de Asuntos Exteriores e que os homosexuales se poden casar, mentras que o Islam colga os segundos e as primeiras son propiedade do home (un home pode ter tantas mulleres como poda manter, a rua teñen que sair tapadas e non mirar para ningun home e o adulterio pode supoñer a morte), a polemica non pode ter lugar.\n2. ETA mata a un candidato do PSOE e a min ocurreseme rebobinar a pelicula a hai un ano e pico.\nNegociabase con ETA (non digo que non haxa que facelo nunca) mentras se decia que non se negociaba, un asesino inmisericorde que brindaba con champan por cada cidadan o que os seus compañeiros lle pegaban un tiro na nuca saia a rua porque estaba en folga de fame e peligraba a sua vida, os batasunos eran "homes de paz" que recibian misteriosas avisos do que a policia facia, a xusticia adaptabase "politicamente" o contexto e, nun Pais Vasco que volvia arder, os heroes estaban cada vez mais sos.\nO fillo de Fernando Mugica, socialista asesinado por ETA en 1996, abandona o PSOE e afiliase a UPyD.\nTodos os que queremos vivir en paz somos hoxe parentes lonxanos da familia Carrasco. Un valente mais morre sin poder defenderse e todos poñemos hoxe corbata negra, ainda que non teñamos ningunha corbata.\n3. 53.400 parados mais no mes de febreiro. Xa falamos aqui de pouco tiña que ver cunha xestion economica de esquerdas libros de texto, axudas por nacemento e axudas o alquiler para todos. Que tamen era chamativo que Zapatero nos ofrecese 400 euros a todos si ganaba as eleccions.\nRajoy non pode criticar o fondo da politica economica destes catro anos porque seria tirar pedras contra o seu propio tellado.\n4. En Venezuela un galego asesinado e outro secuestrado. Xa falabamos aqui daquel outro galego que despois de moitos anos de traballo tiña un hoteliño que familias chavistas iban ocupando sin pagarlle nada polo alquiler. Moratinos decindo publicamente que Aznar apoiara o golpe contra Chavez (seria en todo caso un golpe contra un golpista) e alabando a democracia bolivariana que amenaza os nosos compatriotas. Todo por unha posicion anti-USA propia de adolescentes.\nSe soupesen o imprescindible para ocupar cargos dese nivel, coñecerian que Francia manten unha postura de amor-desamor con USA propia de xente intelectualmente competente: o que prima sempre son os intereses economicos da "mère des arts, des armes et des lois".\nAqui interpretase que non levantarse diante da bandeira do pais que necesitamos que non colla un catarro porque nos teremos unha pulmonia, e un acto "revolucionario".\n¿Como se pode compartir ese desvario?\n5. Sae de novo a luz que, sendo o castelan a lingua da mitade dos catalans, un pai non pode conseguir que a sua filla estudie no ensino publico na sua lingua materna en Cataluña, e un comerciante ten permitido poñer o letreiro do seu negocio en calquera idioma do mundo menos en castelan.\nA Generalitat acaba de sacar un cartel polo dia da muller traballadora (coma si a muller non traballase desde que o mundo e mundo) en 25 idiomas. O idioma da mitade dos catalans non aparece.\n¿Pasalle esto desapercibido a Don Jose Luis ainda que en Cataluña goberne o seu partido?\nE un recorda que se iba "aceptar o Estatuto tal e como saise do Parlamento Catalan" e que "e discutible que España sexa unha nacion" (cando e das mais vellas de Europa). E dun Goberno que non pronunciaba a palabra España pasamos milagrosamente a un omnipresente "Gobierno de España".\n¿Como van ser creibles nese aspecto?\nOutro tamen falaba "catalan en la intimidad".\n6. E remato, pois empezo a cansarme de relatar obviedades, falando dun tema que coñezo ben.\nA Comision Europea leva a España o Tribunal da UE por "no haber suprimido las condiciones ilegales impuestas a la oferta del grupo alemán E.ON para la compra de Endesa".\nHabia unha gran empresa electrica (das mais importantes de Europa) con Sede Central en Madrid (nesa Comunidade paga os seus impostos) dirixida por un home do PP chamado Pizarro.\nE houbo unhas eleccions en Cataluña e firmouse un "ACUERDO PARA UN GOBIERNO CATALANISTA Y DE IZQUIERDAS EN LA GENERALITAT", tamen chamado "Pacto del Tinell", para que non gobernase o que mais diputados sacou: CiU.\nLeano si teñen tempo este fin de semana.\nAli dise algo tan curioso como que “Estas fuerzas se comprometen a impedir la presencia del PP en el Gobierno del Estado”.\nAs eleccions do 2004 deronlle o triunfo a Zapatero e a negociacion de Cataluña ampliouse a España.\nPero habia que pagar. E falouse da antigua FECSA (Fuerzas electricas de Cataluña) que fora absorbida por Endesa.\nE acordaron que Gas Natural, unha empresa con Sede Central en Barcelona (o maior accionista e "La Caixa" con Sede Central, como non, en Barcelona) lanzaria unha OPA sobre Endesa.\nPero como a madrileña era tres veces mais grande non tiñan diñeiro para pagarnos os accionistas (eu tiña ali uns aforriños). Asi que, como non, inventaron a polvora e acordaron que nos iban pagar en metalico uns euriños e polo resto do valor das nosas accions dariannos "papeles" da nova empresa.\nComo ainda asi non lle cuadraban as contas, acordaron que Iberdrola (Sede Central en Bilbao) se quedaria con parte dos activos da compañia.\n¡Que facil ver a tramoya que habia detras do escenario!\nO argumento politico alucinante: facer unha gran empresa enerxetica española. Si aceptamos o principio o loxico seria que a empresa grande absorbese a pequena como pasa en todos os paises do mundo civilizado.\nPero esta era unha operacion politica e a Comision Nacional da Enerxia (dirixida por unha socialista) desoe os dictames do Tribunal da Competencia e tira para diante co proceso.\nTodo o aparato cercano a Zapatero, Sebastian, Arenillas e cia., fan que as axencias que controlan vendan as accions para iniciar o camiño e para que os accionistas visemos que o precio era correcto e que todo era normal.\nPero os pequenos accionistas apoian a Pizarro que aguanta un dos procesos mais noxentos da historia economica da democracia.\nE nesto chega EON que esta disposta a pagarnos casi o doble que Gas Natural e ademais en diñeiro contante e sonante.\nE enton, numantinos e coñecedores de vivir nun pais no que se pode facer o que se queira, impoñenlle os alemans unhas condicions que agora Bruselas acaba de declarar ilegales.\nSo con ter unha chisquiña de capacidade critica se entende perfectamente o bochornoso espectaculo que se produciu.\nNon sei si teremos que pagar os 288 millons de euros que EON perdeu coa OPA, o que si sei e que o Presidente da compañia alemana ven a decir que para invertir en España compre ter apoio politico.\nXa intentaran os mesmos botar o chantadino Francisco Gonzalez da presidencia do BBVA.\nManuel Conthe, antes de dimitir coma Presidente da CNMV, deixabanos entrever o lado oculto nos dous casos que citamos.\nEstas razon que para min son decisivas contan menos para outros que un nanosegundo de television.\nSexan felices e voten, ou non, por quen lles dea a gana.\nCODA: Esqueciame de suliñar que esto que vimos de comentar e compartido por un numero importante de cidadans da Republica Federal Española. Don Jose Luis Rodriguez Zapatero ten o record absoluto (o aire libre e en pista cuberta) de parir partidos politicos: primeiro foi Ciudadanos e agora UPyD.\nClaro que, pensan, pouco importa que aparezan se o 70% dos españoles, que teñen como unica fonte de informacion as TV, non saben da sua existencia.\nEtiquetas de Technorati: Endesa,BBVA,Israel\nSr. administrador, despóis de ler o artigo non entendo como vostede vai, "por suposto polo carril da esquerda".\nPenso que a "esquerda" en España i en Galicia saíuse da vía pola súa man e a "dereita" está xusto no centro.\nGrazas por iluminar con obxetividade que lle honra fronte a radicalización actual da esquerda oficial, léase Psdega e Bng.\nBótase de menos un partido nacionalista galego de centro tipo Coalicion Progresista Galega o Coalición Galega.\nFranceses e ingleses son pragmáticos\n1. Agradezo o que me di. Eu o que boto de menos e que o galeguismo de esquerdas (non confundilo co nacinalismo que e sempre un movemento conservador)non estea estructurado, por libre ou coma corrente importante dentro dun partido politico.\n3. Son pragmaticos porque teñen unha idea colectiva que actua de amortiguador das diferentes tendencias politicas.\nAqui faltanos esa idea de pertenecer a un colectivo.\nEse e o problema.\nesa idea faltaralle a vostede don henry, que confunde o que vostede quere coa realidade.\nSobre a conachada esa que sempre di sobre que o nacionalismo é un movemento conservador, definese vostede mesmo dende a ignorancia; ser conservador é precisamente o que vostede é.\nSe non é ser conservador dicir que ejpaña é o país* máis antigo deo mundo, non é ser consevador, xa me dirá que o é.\nO que pasa é que vostede non é capaz de traspasar aquela época do esquerdismo despistado do tardofranquismo... e está empeñado en ser alguén dentro dunha estructura maior. porque ao fin non é máis amargado social que non atopa un sitio e ten que difuminarse nunha colectividade moi grande que lle permita non ver as súas propias eivas.\nAo fin é que buscan as persoas como vostede.


Ángel Rodríguez e o Pontevedra, unha negociación tardía rota cando menos se esperaba - Pontevedra Viva\nhai 4 días ás 13:20 do Mércores 22 de Xuño, 2022\nA fichaxe de Ángel Rodríguez polo Hércules de Alicante levantou gran balbordo na contorna do Pontevedra Club de Fútbol. Non polo feito de que a súa marcha non fose unha das posibilidades, ao finalizar contrato, senón pola forma na que finalmente se produciu.\nTras semanas de espera o técnico, un dos responsables do ascenso do equipo a Primeira RFEF, atopábase agora si negociando a súa renovación coa entidade granate.\nÉ por iso que a confirmación da súa marcha, anunciada xa entrada a noite do martes polo Hércules e comunicada pouco antes á entidade de Pasarón mediante unha chamada ao director deportivo, Toni Otero, causou certa sorpresa aínda que poida parecer a 'crónica dunha morte anunciada', citando á obra literaria de Gabriel García Márquez.\nTras certificar o seu ascenso, o Pontevedra tomouse un período de reflexión antes de decidir o camiño para seguir co adestrador. Este tempo prolongouse case tres semanas ata iniciarse os contactos para tentear a continuidade do preparador leonés, ou polo menos a súa disposición para seguir. Durante esta fase chegouse a ver a Ángel Rodríguez fóra por completo do Pontevedra e tamén moi preto de renovar.\nPrecisamente agora era cando parecía máis canalizada a relación, polo que esa negociación se mantiña aberta. De feito o Pontevedra presentou unha última proposta o pasado venres que, segundo fontes próximas á negociación, non chegou a ter contestación ata a chamada confirmado o compromiso adquirido co Hércules.\nAsí termina, de maneira abrupta, a relación Ángel Rodríguez-Pontevedra despois de só unha tempada, co bo sabor de boca que deixou o ascenso de categoría pero coas sombras que pesaron sobre unha certa falta de 'feeling' cos máximos dirixentes da entidade, unha confianza que finalmente rompeu por completo.\nO Pontevedra planifica unha pretempada de seis semanas con ata oito partidos amigables\nÁngel Rodríguez despídese do Pontevedra: "Volveremos a encontrarnos. Siempre tendréis en mí a un granate más"


Página de Información de Puap-commits\nSobre Puap-commits Galego\nPara ver envíos anteriores ao listado, pode visitar os arquivos de Puap-commits .\nComo usar o listado Puap-commits\nPara enviar unha mensaxe a tódolos membros do listado, envíeo ao enderezo puap-commits@forxa.mancomun.org.\nSubscribirse a Puap-commits\nSubscribase a Puap-commits rellenando los datos del siguiente formulario Mandaráselle unha mensaxe de correo electrónico pedíndolle unha confirmación, isto prevén que outras personas lle suscriban sen que vostede o saiba. Unha vez que se reciba a súa confirmación, a súa petición mandarase ó administrador do listado para que a aprobe. Notificaráselle da decisión do administrador por correo electrónico. Este listado tamén é público, o que significa que os suscritores do listado están dispoñibles para calquera (pero modificaremos os enderezos de correo electrónico de xeito que non sexan doadamente recoñecibles polos spammers).\nSuscriptores de Puap-commits\nDelle co rato eiquí para ver o listado de sucriptores de Puap-commits:\nPara anular a súa suscripción de Puap-commits, consiga unha lembranza da súa contrasinal ou troque as súas opcións de suscripción indique o seu enderezo de correo electrónico co que está suscrito:\nPuap-commits a administra info at aldaba.es\nInterfaz administrativa de Puap-commits (require autorización)


Os xornalistas reclaman ó goberno a convocatoria dunha mesa para...\nvenres, 13 de marzo de 2009 Dossieres\nConsideramos que os despedimentos, regulacións de emprego e peche de medios alcanzan tales dimensións que, máis alá do problema laboral que representan, afectarán á calidade da información e á pluralidade de voces que precisa unha democracia.\nNo caso dos medios de comunicación, á recesión global súmase unha crise de modelo xerado polo cambio de hábitos sociais e polo impacto das novas tecnoloxías. Xa que logo, consideramos que toda reestruturación debe contemplar proxectos de futuro que garantan a continuidade dos medios e non se centren unicamente na redución de cadros ou en prescindir dos xornalistas que traballan como colaboradores.\nA función social dos medios de comunicación xustifica a demanda de axuda pública por parte dos editores. Pero estas axudas ós medios deben estar sempre vinculadas a proxectos que teñan como primeiro obxectivo preservar o emprego e asegurar o futuro das empresas. O traballo dos profesionais constitúe o principal valor dos medios e a garantía de servizo á sociedade. Neste sentido, entendemos que os editores deben contar coa achega dos profesionais á hora de buscar alternativas e deseñar as estratexias de futuro para superar a crise.\nOs xornalistas queremos lembrar á sociedade que toda perda de calidade e pluralidade na información significa un retroceso nos valores da democracia. Por iso, sinalamos ó Goberno que non pode permanecer alleo ó esforzo colectivo que será necesario para superar a crise dos medios de comunicación e lle solicitamos a convocatoria dunha mesa de estudo da situación coa presenza de todas as organizacións profesionais e de todos os actores da comunicación. En tanto non se celebre esta reunión, pedimos ás administracións que paralicen a autorización de calquera readaptación laboral mediante un ERE (Expediente de Regulación de Emprego) ou procedementos semellantes.\nComisiones Obreras - FCT\nFederación de Sindicatos de Periodistas - FeSP\nUnión General de Trabajadores - FES\nComunicado do CPXG sobre os medios de comunicación na crise. (En castelán)\nA prensa escrita reivindica a súa función de motor do periodismo de calidade\nO SXG denuncia despedimentos no 63% dos medios galegos malia que na maioría non caeu a publicidade\nA FSC ante a problemática dos medios de comunicación\nO SPA auspicia dúas concentracións de xornalistas\nAs organizacións de xornalistas respostan á situación laboral actual xerada, en parte, pola crise.\nO SPIR esixe vixilancia laboral nos medios\nOs medios de comunicación piden ó Goberno unha batería de axudas\nA FeSP reclama do Goberno que só axude ós medios que garantan os postos de traballo\nO Sindicato de Xornalistas critica a hipocrisía do gratuíto Qué!\nA Mesa sobre a crise aos medios de comunicación consensúa unha Declaración conxunta\nO SPC incorpórase á xornada de movilizacións en Barcelona\nA FeSP esixe o máximo control sobre os despedimentos coa excusa da crise\nDespidos abusivos en Básico Ediciones Deportivas, proveedora de contenidos de Onda Azul TV de Málaga\nProtesta pola situación laboral nos medios de comunicación\nRSF di que os xornalistas españois "non sairán indemnes" da crise


A VER QUEN O ENTENDE\nRedacción | domingo, 27 de mayo de 2012, 04:05\nEste territorio no cal nos tocou residir aínda ten un gran obxectivo pendente, que vén sendo o de que quere ser. Nin somos nación nin estado nin comunidade autónoma nin asociación de veciños, denominacións que máis alá do espiritual non supoñen nada. O que si somos é galegos, non sei se en sentido pexorativo ou de sacar peito, porque menos a Fraga, o resto, incluído Feijóo, cando andan pola capital do Reino saen descritos co adxectivo cualificativo ou despectivo de “gallego”.\nO Parlamento galaico perde o tempo en instar, reclamar e pedir á Xunta por unanimidade a defensa dos caimáns da amazonía, de reclamar ao Goberno federal un mellor trato para ás galiñas poñedoras e cen mil proposicións non de lei nas que hai acordo pleno. Mentres tanto, non existe o mínimo acordo para trazar as liñas mestras do que queremos ser.\nEste goberno unipartito e o anterior bipartito pasaron o tempo sen intentar poñerse de acordo en crear as bases para o desenvolvemento da comunidade no aspecto económico. A pouco que se mire, a comunidade cada ano suma máis números negativos no que ten que ver coa modernidade e a estrutura industrial. O máis fácil, como din os españois, é dicir que somos un país de servizos, que vén ser o mesmo que ser unha sociedade sen futuro. Ninguén se decata de que para dar un servizo e necesario que haxa que on demande. O exemplo típico é o do galaico que vai a un bar a pedir un clarete, pero agora hai máis tendeiros de bebidas que consumidores.\nNon temos grandes industrias tecnolóxicas porque o investimento é carísimo. De aquí nunca sairá unha empresa de internet que ofreza un gran produto, algo no que ninguén se decatase, porque o suposto creador xa tería arruinado a aos pais a avós coa carestía das liñas de conexión. Algo que non pasa nos Estados Unidos, de aí que de ese país saian as grandes novidades.\nNin naval ni automóbiles, aquí non temos nada de nada nin se fai por telo. Énchese a boca dos políticos cando falan do sector da moblería, pero compran deseños dinamarqueses para os seus despachos. A ninguén se lle ocorreu xuntar a os catro carpinteiros galaicos e dicirlles que hai que innovar, algo que parece que fixo o sector dos ataúdes ourensáns.\nDo Parlamento so saen leis de vivendas, de casas, de urbanismo e de polígonos industriais baleiros e despois vén un de Madrid por aquí a dicir o que podía comunicar por carta: nada, so boas intencións. Menos mal que Ana Pastor é a única que nos da algunha alegría cos camiños de ferro. Os novos convois acelerarán a nosa fuxida de aquí algo máis de media hora. É que non están os tempos para vivir moitos meses máis. A ver quen entende os motivos para quedar aquí.


Félix Neira: «O propio Eduardo Pondal figura como confrade do Carme do Briño»\nCarballo: Félix Neira: «O propio Eduardo Pondal figura como confrade do Carme do Briño»\nO docente e investigador presenta mañá un traballo sobre a hermida cabanesa\nCarballo / La Voz 01/05/2020 05:00 h\nEste mesmo sábado, día 2 de maio, estará dispoñible na rede a primeira monografía sobre un santuario da comarca de Bergantiños: o do Briño, en Cabana. Noutras circunstancias probablemente se tería publicado en papel e presentado en condicións ante a veciñanza, máis neste caso a introdución a esta investigación, desenvolvida por Félix Neira Pérez, terá que quedar na rede.\nO santuario do Briño. Paraíso de arte e natureza en Cabana de Bergantiños, titulou o docente e investigador pobrense, aínda que afincado en Ponteceso, a este texto, no que colaboran o municipio cabanés, a Deputación da Coruña e a Secretaría Xeral de Política Lingüística.\n«Estou facendo a tese de doutoramento sobre a arte relixiosa no arciprestado de Seaia (Ponteceso, Malpica e dúas parroquias de Cabana), co cal son dous temas que gardan bastante relación. Propúxenllo a Xosé María Varela, xerente da Fundación Eduardo Pondal, e finalmente xurdiu a oportunidade de editalo», conta o propio Neira, que incluíu no documento aspectos como a contextualización histórica e espacial do santuario, o seu patrimonio inmaterial (lendas e literatura), a súa economía, as grandes obras que se fixeron ao longo do tempo e o patrimonio artístico e material. Ademais, o Concello de Laxe cedeu imaxes tomadas polo fotógrafo Xosé Vidal no seu día.\nUn riquísimo texto que o investigador completou con traballo de campo e testemuñas de veciños: «Son tiradas pequenas e interesan a xente moi concreta, pero quedan aí. Dalgún xeito créase unha bibliografía sobre a comarca: un fondo local», comenta Neira.\nRecolle datos dende o século XVI, mais a información inédita é a da época contemporánea, dos séculos XIX e XX. Dos detalles máis interesantes cos que se topou Neira foi o libro da confraría do Carme. «Atopei algo moi especial que non vin en ningunha outra confraría, pois o párroco gardou rexistro de tódolos confrades do Briño. Segundo ían morrendo apuntaba o seu nome, ano e parroquia de procedencia; e todo porque cada ano se lles facía un acto de defuntos. Esa minuciosidade permite facer un estudo sociolóxico e iso foi, precisamente, o que me levou a facer esta investigación, pois chamoume moito a atención», comenta o docente pobrense.\nNese libro atopou confrades de Laxe, Cabana, Zas, Ponteceso ou Corme, así como os nomes de grandes familias da comarca e mesmo o do bardo Eduardo Pondal. «Outra cousa é que viñera ata o Briño», bromea Neira, «pero o seu nome figura na listaxe».\nUnha hermida singular\nA romaría do Carme do Briño foi perdendo afluencia co paso dos anos, pero o certo é que nos séculos XIX e XX era unha celebración moi popular en Bergantiños. A propia hermida é moi singular, e por diferentes motivos: «Non hai outra como ela en toda a volta: ten escultura en pedra na fachada, e tamén no interior; e, ademais, ten dúas cúpulas Tamén, grazas ao descubrimento dunha inscrición hai uns anos, sabemos o nome do canteiro: Domingo Martínez, de Tines (Vimianzo)», conta o autor do texto, que no transcurso da súa investigación el mesmo chegou a atopar outras dúas inscricións non rexistradas. «A saber cantas máis haberá», explica.\nEn canto á antigüidade da propia construción, non está demasiado claro. Se ben as partes máis sólidas datan seguramente do século XVI, sábese que con anterioridade houbo un hospital que servía como parada para xente de paso.\nDetalles coma este, así como un estudo do seu entorno natural, poderán atoparse na exhaustiva investigación de Neira, que poderá consultarse na rede a partir de mañá sábado.\nFundación Eduardo Pondal Ponteceso Cabana de Bergantiños Comarca de Bergantiños Laxe