O Concello quere mellorar os accesos ó parque empresarial e o alumeado público/Diario de A Laracha\nPortada > Actualidad > O Concello quere mellorar os accesos ó parque empresarial e o alumeado público\nO Concello quere mellorar os accesos ó parque empresarial e o alumeado público\nRedacción Diario de A Laracha 21 abril, 2015 21 abril, 2015 Actualidad, Portada\t0\nVista panorámica do Parque empresarial da Laracha en 2011. Foto: seasuelo.com\nO 20 de abril o Concello da Laracha acordou presentar á Consellería de Economía e Industria un novo proxecto referido á mellora dos accesos ao parque empresarial, solicitando a colaboración económica para o cofinanciamento do mesmo ao abeiro da convocatoria de axudas encamiñadas á habilitación e mellora de infraestruturas dos polígonos industriais.\nO proxecto está valorado en 136.000 euros e inclúe a mellora das estradas que dirixen ao ámbito industrial desde as vías AC-552 (A Coruña-Fisterra) e DP-1913 (A Laracha-Baldaio). En concreto, consiste na nova pavimentación e sinalización de tres tramos que suman unha lonxitude próxima aos mil metros.\nPor outra banda, o goberno local pedirá outra subvención (ao Instituto Enerxético de Galicia) para cofinanciar a substitución, renovación e mellora de cincuenta e tres cadros eléctricos do alumeado público en diversidade de zonas rurais, contemplando a inclusión nos mecanismos de reloxos astronómicos, elementos que permiten o acendido e apagado de xeito automático e acorde á época do ano baseándose na posición solar, o que implica unha maior eficiencia e aforro enerxético.\nActualmente está pendente de resolución outra solicitude de subvención da Laracha de características similares. No caso de que ambas axudas económicas fosen concedidas, o Concello renovaría por completo todos os cadros eléctricos de iluminación pública situados nos núcleos rurais das trece parroquias.\nPor último, o goberno local tamén acordou solicitar a organización dunha nova acción formativa para persoas desempregadas (AFD) á Consellería de Traballo e Benestar da Xunta de Galicia.\nlos mejores culturistas de la historia\nRenumeración das vivendas no rural da Laracha\nA Laracha presente na reunión da Rede municipalista solidaria\nA senda das capelas, unha ruta de sendeirismo o segundo domingo de abril


Pobra Socialista: 2014-09-07\nMOCIÓN SOLICITANDO ARRANXOS EN LAMAS E ANDRÉS\nMª Teresa García Guillán, concelleira do PSdeG-PSOE da Pobra do Caramiñal, integrada no Grupo Mixto, ao abeiro do disposto no art. 97.3 do R.O.F., para o seu debate na vindeira sesión plenaria, presenta ó Pleno unha moción solicitando melloras na Urbanización de Lamas e Andrés.\nOs veciños do Lamas e Andrés levan moitos anos demandando que se inverta e mellore o entorno do seu barrio porque entenden que teñen os mesmos dereitos que o resto de cidadáns aos que se lle mellora a calidade de vida. Non lles parece una situación adecuada a que sofren estas familias porque pagan os seus impostos e taxas municipais como os que máis. Resúltalle incomprensible como un barrio que está situado a escasos metros da Casa Consistorial, non ten prioridade nin é do máximo interese do goberno municipal cando está en risco a integridade das persoas e as obras de mellora teñen un custe moderado, máxime cando se executan obras de menor interese social, de moito maior custe e que ao longo dos anos teñen prioridade na axenda da Institución Municipal.\nOs residentes, mellor que ninguén, saben das carencias que son necesarias arranxar pero senten que pese as reunións mantidas co Alcalde e aos numerosos escritos presentados por rexistro que non se lles ten en conta.\nÉ competencia municipal manter en bo estado de conservación os bens de uso e dominio público sexan vías urbanas ou rurais.\nEste barrio conta con numerosos nenos que xogan en condicións de risco para as súa integridade física. Se lle prometera a construción dun parque infantil no espazo que a promotora da urbanización deixou destinado, argumento corroborado polo Alcalde nos medios de comunicación, onde textualmente dicía: “ se acondicionará el parque público dejando en medio el triángulo de terreno que pertenece a una vecina” (Ano 2007)\nEste espazo serve na actualidade para que os cans vaian defecar. En calquera caso os cans mexan e os nenos xogan no lugar polo que existen verdadeiros riscos de enfermidades. Senten que os cans son os amos e en pleno verán magnifícanse as consecuencias polas altas temperaturas e o aumento da poboación.\nNecesítanse máis xardíns, máis columpios e xogos infantís e menos rúas con buratos.\nA pista polideportiva en vez de ser un lugar seguro de lecer e unha instalación defectuosa e decadente, é o espazo idóneo para que calquera día ocorra un accidente.\nO camiño polo que acceden os nenos a pista de Raquel Soler non reúne condicións de paso.\nAs beirarrúas están cedendo despois de que se fixeran as canalizacións de gas natural, e inundase un garaxe.\nOs solares adxacentes aos edificios de nova construción están cheos de maleza que serven para depositar incluso entullos de obras. Se o Concello ten a obriga de manter en boas condicións os terreos de titularidade municipal o consistorio debería trasladar aos propietarios do resto de solares a obriga de facer o mesmo, e no caso de que estes incumpran será a Administración quen execute as obras e pase posteriormente a factura.\nA sinalización vertical é insuficiente, frecuentemente hai atrancos nas estreitas rúas.\nExecutar un Plan de mellora na urbanización Lamas e Andrés que consistirá como mínimo en:\n1. Na construción dun parque público e mentres non se faga, manter o solar limpo en condicións de hixiene e seguridade.\n2. Subir e reparar a rede perimetral da pista deportiva.\n3. Completar a sinalización vertical.\n4. Instar a limpeza dos solares colindantes aos edificios.\n5. Mellorar o acceso a pista de Raquel Soler.\n6. Arranxar o firme das rúas, reparar as beirarrúas e poñer canalizacións para evitar que as augas entren no garaxe dunha das edificacións.\nA Pobra do Caramiñal, 06 de setembro de 2014.\nPublicado por psdegapobra en 16:29\nMOCIÓN SOLICUDE DE ARRANXO PETÓN LOMBA\nMª Teresa García Guillán, concelleira do PSdeG-PSOE da Pobra do Caramiñal, integrada no Grupo Mixto, ao abeiro do disposto no art. 97.3 do R.O.F., para o seu debate na vindeira sesión plenaria, presenta ó Pleno unha moción solicitando o arranxo da estrada do Petón a Lomba e a limpeza doutros lugares públicos.\nOs camiños públicos son bens de uso e dominio público. É competencia municipal mantelos en bo estado de conservación sexan vías urbanas ou rurais.\nA mala conservación da rede viaria ten consecuencias prexudiciais na seguridade viaria, nos custes de reparación dos vehículos, na nosa seguridade e na contaminación.\nNa estrada que vai do Petón a Lomba que desemboca na estrada AC-305 necesita unha mellora urxente do firme xa que está moi deteriorado e nunha situación de progresivo deterioro con gran número de buratos e socavóns no chan.\nEn maio do ano 2010, traía a Pleno unha moción na que os veciños da Mercé reivindicaban un camiño que tiña continuidade entre o pazo da Mercé e a punta da Mercé. Con posterioridade fíxose unha senda que comunica os dous lugares pero que na actualidade está chea de maleza o cal impide aos numerosos veciños que acoden as praias acceder con seguridade.\nOutra cuestión salientable son os accesos as praias da zona que merecen unha mellor atención e coidados.\nNo ano 2009 a Demarcación de Costas fixo un muro de contención na Ribeiriña co fin de estabilizar o terreo para evitar derrubes nunha zona onde erosiona o mar fortemente e corrían perigo as vivendas próximas. Desde entón deixouse crecer libremente a vexetación nun noiro de gran altura, na actualidade as xestas invaden a beirarrúa e a varanda de aceiro que lle colocaron.\nMenos mal que somos un concello de interese turístico e que o alcalde non para de dicirnos que somos as praias de Compostela.\n1º.- O goberno municipal fará unha actuación urxente de acondicionamento do camiño do Petón a Lomba\n2º.- Limpar a maleza da senda da Mercé e accesos as praias e do entorno.\n2º.- Limpar a vexetación do noiro da Ribeiriña.


INFANTIL EN QUINTELA: 2010-06\nRimas das pelotas\nAs pelotas fan rimas cos seus nomes:\nEtiquetas: 5º infantil, Competencia oral, Curso 2009-2010, Ferramentas dixitais, Traballos alumnado\nEtiquetas: 4º Infantil, Competencia oral, Curso 2009-2010, Ferramentas dixitais, Traballos alumnado\nOs nenos e nenas de tres anos e os paraugas:\nEtiquetas: 4º Infantil, Competencia oral, Conta que che conto, Curso 2009-2010, Ferramentas dixitais, Traballos alumnado\nFELICES VACACIÓNS, PONIS!\nA fermosa viaxe que comezamos xuntos chegou ó seu fin. Rematamos unha etapa xuntos e xuntos empezamos outra. Durante estes tres anos medrastes moito e aprendemos moitas cousas xuntos:a ler, a contar, a xogar, a compartir, fixemos moitos amigos e amigas, cantamos, pintamos, lemos moitos contos,... Tivemos bos momentos, e dos outros tamén, pero quedo coas vosas risas, os perdóns, a emoción, o xogo e o voso cariño.\nFELICES VACACIÓNS PONIS!\nEtiquetas: 6º infantil, Competencia no coñecemento e interacción no mundo físico, Curso 2009-2010, Voz Natura\nVISITA DOS NENOS E NENAS DE VIDE\nO xoves fixemos unha xuntanza cos nenos e nenas de Vide. Viñeron en tren ata Vigo, en barco ata Moaña, e despois de dar un paseo por Moaña, viñeron a visitar o noso colexio e a coñecernos a todos e todas. Comimos todos xuntiños en Meira, e pola tarde, xogamos a moitas cousas divertidas: carreiras de sacos, comer a mazá, cos ovos,... Grazas por vir a visitarnos!\nEtiquetas: 4º Infantil, 5º infantil, 6º infantil, Curso 2009-2010, Proxecto: En galego pola rede\nA escola de Vide\nEtiquetas: 6º infantil, Curso 2009-2010, Ferramentas dixitais, Proxecto: En galego pola rede\n10 Razóns para elexir galego como lingua materna\nEtiquetas: Competencia lingüística, Curso 2009-2010, Ferramentas dixitais\nO martes 1 de Xuño recibimos aos pais e nais dos nenos e nenas de 3 anos para o curso 2010-2011. Falamos con eles da chegada dos seus fillos e fillas ao noso colexio o vindeiro setembro. Os días 2 , 3 e 4, no horario de recreo visitáronnos os nenos e nenas, xogamos, coñecémonos e tiveron un primer encontro co seu novo colexio. Dámoslle a benvida e para que se vaian facendo unha idea do que facemos no cole:\nEtiquetas: Adaptación á escola, Curso 2009-2010\nEtiquetas: Competencia oral, Curso 2009-2010, Ferramentas dixitais, Traballos alumnado\nVISITA A EXPOSICIÓN DE LUIS SEOANE\nHoxe, os nenos e nenas de Infantil, fomos a Vigo a visitar a exposición de pintura de Luis Seoane en Caixanova. Esta exposición organizouse con motivo do centenario do nacemento do artista galego nacido en Buenos Aires. Vimos moitas obras: "As mariscadoras", "Paisaxe", "Noticias dos homes", e outras moitas que nos gustaron.\nEtiquetas: 4º Infantil, 5º infantil, 6º infantil, Competencia artística, Curso 2009-2010, Saímos da escola\nAquí temos, vía Brétemas, o conto de Dona Carme que tanto nos gusta:\nEtiquetas: Animación á lectura, Curso 2009-2010, Ferramentas dixitais, Recursos dixitais\nEstamos preparando un encontro coa Escola de Vide, en As Neves. Esta é a invitación que lle mandamos para que veñan coñecer Moaña:\nEtiquetas: Curso 2009-2010, Ferramentas dixitais, Proxecto: En galego pola rede


O Clúster da Pizarra de Galicia entrega os premios do seu concurso escolar de debuxo\nInicio/Economía/O Clúster da Pizarra de Galicia entrega os premios do seu concurso escolar de debuxo\nPresentábanse 50 traballos, entre os cales resultaba ganador o de Sandra Mallo, alumna do IES Martaguisela\nActo de entrega de premios na sede do Clúster da Pizarra de Galicia./ Foto cedida.\nOs ganadores do I Concurso de Debuxo do Clúster da Pizarra de Galicia veñen de recibir os seus premios da man do xerente desta entidade, Severino González, nesta maña de venres 31 de xaneiro, nun acto celebrado en Sobradelo (Carballeda de Valdeorras).\nO traballo ganador foi o presentado por Sandra Mallo, alumna de 1º da ESO do I.E.S Martaguisela do Barco, que recibía un premio de 300 euros. Ademais Kevin Fernández, estudante de 1º da ESO do\nC.P.I. Tomás Terrón Mendaña de Sobradelo de Valdeorras, facíase co segundo premio (150 euros) e Jorge Juan Gutiérrez, alumno de 3º da ESO nese mesmo centro, co terceiro premio de 50 euros.\nEste concurso, celebrado en decembro e dirixido a escolares da comarca, busca “pór en valor a relevancia da lousa como material construtivo e como motor económico da zona”, segundo o Clúster. Presentábanse uns 50 traballos, o que “evidencia o interese suscitado”, segundo Severino González.\nclúster concurso cpi debuxo escolares Galicia IES lousa martaguisela mendaña pizarra premios sobradelo terrón


DOS SOCIOS: DEREITOS E DEBERES\nArtigo 7.- Poderán afiliarse á Asociación os empresarios que desenrolen a súa actividade no ámbito territorial de ésta, e que reúnan as condicións profesionais ás que se refire o Artigo 2º, coa única condición de acata-los presentes Estatutos.\nArtigo 8.- O ingreso na Asociación será voluntario; e en calquer intre poderán os asociados deixar de pertencer á mesma notificándollo por escrito á Xunta Directiva con unha antelación de dez días a fecha da baixa. As altas e as baixas faranse constar nun libro constituido ó efecto. A baixa na asociación non dará dereito ó socio a solicitar indemnización de nengún tipo durante ó seu período de afiliación agás que a Asamblea Xeral dispuxera algunha particularidade ó respecto.\nArtigo 9.- A afiliación a Asociación leva inherente o pago da cota que se fixe pola Asamblea Xeral á proposta da Xunta Directiva, e de conformidade cos presentes Estatutos.\nArtigo 10.- Os socios terán os seguintes dereitos:\na) Tomar parte en cantas actividades organice a Asociación en cumprimiento dos sus fines.\nb) Disfrutar de tódalas ventaxas e beneficios ca Asociación poida obter.\nc) Participar nas Asambleas con voz e voto.\nd) Ser electores e elexibles para os cargos direitivos.\ne) Recibir información sobre os acordos adoptados polos órganos da Asociación, podendo solicitar certificacións sobre os mesmos.\nf) Facer suxerencias ós membros da Xunta Directiva no orde do mellor cumprimento dos fins da Asociación.\nArtículo 11.- Os socios terán as siguientes obrigas:\na) Cumpli-los presentes Estatutos e os acordos válidos das Asambleas e da Xunta Directiva.\nb) Abona-as cotas que se fixen.\nc) Asistir as Asambleas e demáis actos que se organicen.\nd) Desempeñar, no seu caso, as obrigas inherentes ó cargo que ocupen.\nArtigo 12.- A Xunta Directiva da Asociación poderá acordar a expulsión da algún dos seus socios por algunha das causas seguintes:\na) Incumprimento das obligación establecidas nos Estatutos.\nb) Incumprimento dos acordos adoptados pola Asamblea Xeral ou pola Xunta Directiva na esfera dos suas respectivas competencias.\nc) O incumprimento das obligacións económicas que para o sostemento da Asociación se houbera establecido. Contra o acordo de expulsión o asociado poderá formular recurso perante a Asamblea Xeral nun prazo de quince días, que reformará ou ratificará a decisión deixando en este caso aberta á vía jurisdiccional competente.


O Concello inicia a redacción do que será o primeiro Plan de Mobilidade de Ferrol\nO portavoz do goberno local, Julián Reina, anunciou hoxe que a responsable de revisar a documentación existente exporá a súa metodoloxía de traballo na comisión de Urbanismo. O tamén edil de Urbanismo informou de que esta semana comezará a colocación da pedra no segundo tramo da rúa Carmen Curuxeiras, que o Concello está a reurbanizar. Tamén comunicou que xa rematou a colocación da escollera e a canalización no primeiro tramo das obras que se están a levar a cabo no noiro da rúa Loureiro, en Santa Mariña\nO Concello de Ferrol iniciou xa a redacción do que será o primeiro Plan de Mobilidade de Ferrol, un documento que permitirá ordenar o espazo urbano, mellorar a calidade urbana no ámbito da mobilidade, o medio ambiente na cidade, reducir as emisións de CO2, ordenar e priorizar as vías segundo a súas capacidades, entre outras cousas. O portavoz do goberno local, Julián Reina, informou hoxe de que esta mesma semana manterá unha reunión coa técnico responsable de revisar toda a documentación dos últimos anos e redactar o Plan de Mobilidade, que será o primeiro de Ferrol. Contar con este documento, que se prevé que se leve a pleno no primeiro semestre deste ano, permitirá “converter a cidade nun espazo destinado ás persoas, ademais de poder optar a numerosas subvencións que a día de hoxe xa marcan como requisito ter aprobado un plan de mobilidade urbano sostible.\nO voceiro tamén explicou que hoxe comeza a primeira fase do plan de tráfico especial con motivo das obras de reurbanización da rúa Espartero. Durante dous meses, estará pechado o tráfico rodado no último tramo da vía, o comprendido entre Baterías e a estrada Alta do Porto. Os vehículos que chegan desde Baterías e Espartero serán desviados por Mercé ata Socorro, que cambia o seu sentido, para acabar no paseo da Mariña e na estrada Alta. Reina lembrou de que as obras contemplan a renovación completa do tramo entre San Antón e a estrada Alta. O voceiro agradeceu a colaboración da asociación veciñal de Ferrol Vello para difundir os cambios no tráfico.\nReina lembrou que a actuación en Espartero forma parte da revitalización que busca o Concello no barrio, xunto coa reurbanización que se está a levar a cabo na rúa de Carmen Curuxeiras, onde esta mesma semana vai comezar a colocación da pedra do segundo tramo. O proxecto nesta rúa inclúe o soterramento de todas as instalacións, eléctricas, de telecomunicacións e de gas e a renovación das canalizacións do abastecemento de auga e dos sumidoiros. A iluminación será substituída por puntos de tecnoloxía LED e o mobiliario urbano será renovado por completo.\nNa liña da revitalización de Ferrol Vello, o Reina anunciou que xa están rematados os pregos para a contratación da redacción do proxecto de reurbanización da rúa San Francisco.\nApertura do novo estacionamento municipal e de balde do CHUF\nNa súa comparecencia, Reina anunciou que hoxe abriu ao público o novo aparcamento municipal gratuíto do CHUF, unha actuación do Concello que complementa os traballos que se están levando a cabo no marco do Plan Director da Área Sanitaria de Ferrol.\nO novo aparcadoiro municipal conta con 123 prazas de estacionamento, catro das cales están reservadas para persoas con mobilidade reducida. Tamén hai unha zona para motocicletas nas inmediacións do acceso.\nPrazo aberto para solicitar as axudas da terceira edición do PAME\nO edil lembrou que segue aberto o prazo para solicitar as axudas a autónomos e pequenas empresas recollidas no PAME III, o paquete de subvencións deseñado polo Concello co fin de outorgar liquidez aos sectores do tecido económico máis afectados pola crise económica provocada pola covid: a restauración e hospedaxe, ocio nocturno, comercio local e cultura. En total, a convocatoria recolle máis de 60 actividades diferentes. As axudas pódense pedir ata as 23:59 horas do 24 de febreiro.\nO procedemento será exclusivamente por Sede Electrónica e en na web municipal (https://www.ferrol.gal/Shared/Contidos/90) está publicada toda a información para tramitar as solicitudes para esta terceira edición do PAME, dotado dunha contía inicial de un millón de euros á que se engadirán 800.000 máis aportados pola Deputación. Reina lembrou que a través da primeira e da segunda convocatorias do PAME o Concello abonou máis de 1,8 millóns de euros aos autónomos e pequenos empresarios afectados pola crise económica. A maior parte deses fondos, arredor de 1,7 millóns, xa se pagaron no verán e o resto a finais do pasado ano. Entre as tres edicións do PAME, as bonificacións en taxas, recibos de auga e recollida de lixo, “calculamos que as axudas do Concello ao tecido económico da cidade van alcanzar unha cifra no entorno dos catro millóns de euros”.\nAvances no noiro de Santa Mariña\nRespecto á evolución dos traballos no noiro da rúa Loureiro, no barrio de Santa Mariña, o voceiro anunciou que xa rematou a fase de colocación da escollera e a canalización das augas no primeiro tramo. Os traballos seguen avanzando no segundo.\nPor último, o concelleiro informou de que durante esta fin de semana interpuxéronse un total de 14 denuncias por incumprimento covid: 8 o venres, 4 o sábado e 2 o domingo.


Novas da SGAPEIO 10 xuño 2015\n1.- Resolución do IV Concurso Incubadora de Sondaxes e Experimentos\nO xurado do V Concurso Incubadora de Sondaxes e Experimentos, reunido o día 4 de xuño de 2015 en Santiago de Compostela, resolveu os premios concedidos en cada unha das categorías. A lista de traballos premiados, así como a composición do xurado, pode consultarse na páxina web da SGAPEIO (www.sgapeio.es).\nO acto de entrega de premios da V edición do concurso Incubadora de Sondaxes e Experimentos terá lugar o luns 15 de xuño de 2015, ás 12:00 horas, na Facultade de Matemáticas. Contamos coa vosa asistencia.\n2.- V Fase Nacional “Incubadora de Sondeos y Experimentos”\nOs días 2 e 3 de xullo de 2015 terá lugar en Madrid a V Fase Nacional dos concursos tipo Incubadora de Sondeos y Experimentos, coa participación de once fases locais. Os traballos que representarán a Galicia nesta Fase Nacional son:\n- Centro: Colegio Salesianos San Juan Bosco, A Coruña.\n- Título: Rendemento escolar e condutas de risco: unha investigación en estudantes de Secundaria.\n- Alumnos: Marcelo Couce Barbeito, Alba Meizoso Paradela, Martin Pérez Sarmiento e Sergio Vila Plana.\n3.- Conferencia de Daniel Peña no IGE\nO vindeiro xoves 18 de xuño, Daniel Peña Sánchez de Rivera, catedrático da Universidad Carlos III de Madrid, impartirá unha conferencia no Instituto Galego de Estatística:\n- Conferencia “Redución da dimensión mediante compoñentes principais dinámicos e modelos factoriais para series temporais”.\n- Data: 18 de xuño de 2015.\n- Hora: 13:30 – 14:45 h.\n- Lugar: salón de actos da Consellería de Sanidade\n- Destinatarios: persoal do IGE e outras administracións públicas, alumnos e profesores universitarios, e profesionais que traballen con series temporais.\nFarase unha revisión dos métodos de redución da dimensión en series temporais, analizando o uso de compoñentes principais, tanto estáticos como dinámicos, e os modelos factoriais. Presentarase o enfoque de Brillinger para compoñentes dinámicos e unha proposta recente de Peña e Yohai (2015) que pode aplicarse en condicións moito máis xerais, para grandes bases de datos e que proporciona mellores resultados. Estudarase a relación entre os modelos de compoñentes principais e os modelos factoriais. A presentación ilustrarase con datos económicos, do medio e demográficos.\n4.- 7º Encontro de Bioestatísticos na Complutense\nO día 17 de xuño de 2015 terá lugar na Facultade de Estudos Estatísticos da Universidad Complutense de Madrid, o 7º Encontro de Bioestadísticos na Complutense, titulado “Deseño de Ensaios Clínicos: Variables Combinadas e Valores Faltantes”. As ponentes invitadas son: Lupe Gómez, da Universitat Politècnica de Catalunya, e Rosa Lamarca de Almirall, S.A.\nEsta iniciativa xorde da necesidade expresada por moitos bioestadísticos, para profundar en técnicas estatísticas máis avanzadas aplicadas no ámbito das ciencias da saúde, así como fomentar a relación entre os diferentes grupos de investigadores e profesionais.\nNesta edición o obxectivo do encontro é presentar dous dos aspectos máis importantes no deseño e análise dun ensaio clínico: A elección da variable primaria e o impacto dos valores faltantes.\nO encontro está especialmente dirixido a estatísticos que actualmente desempeñan o seu labor profesional nas distintas CROs, en Hospitais, na industria farmacéutica, así como aqueles investigadores e docentes centrados no ámbito da bioestadística.\nMás información: http://estudiosestadisticos.ucm.es/ebc\nSM busca un editor e/ou profesor especialista en Matemáticas para incorporarse ao equipo editorial da disciplina e colaborar activamente na elaboración de material didáctico para Educación Secundaria.\n- Licenciatura en Matemáticas.\n- Experiencia superior a tres años editando/impartindo Matemáticas en Secundaria e Bacharelato.\nMáis información: https://goo.gl/Z0sw7O\n6.- Oferta dun contrato predoutoral para a formación de doutores\nO Ministerio de Economía y Competitividad (MINECO) asignou un contrato predoutoral para a formación de doutores ao proxecto de investigación: “Inferencia estatística complexa e de alta dimensión: en genómica, neurociencia, oncoloxía, materiais complexos, malherboloxía, medio ambiente, enerxía e aplicacións industriais (MTM2014-52876-R)”.\nO obxectivo deste contrato é a realización da Tese Doutoral asociada ao proxecto de investigación antes citado. Máis concretamente preténdese que quen obteña este contrato poida realizar a súa Tese Doutoral no ámbito da inferencia estatística non paramétrica e semiparamétrica con datos complexos e/ou de alta dimensión. Entre os posibles campos nos que se enmarcaría a tese está a análise de datos funcionais, a análise de supervivencia, as series temporais, a mostraxe en poboacións finitas, a estatística espacial, así como aplicacións destes campos en xenómica, neurociencia, oncoloxía, ciencia dos materiais, malherboloxía, medio ambiente, enerxía e na industria. Dita tese realizarase dentro do grupo de investigación de Modelización, Optimización e Inferencia Estatística (MODES) da Universidade da Coruña.\nMáis información: http://www.seio.es/Becas-y-Ofertas-de-empleo/Contrato-predoctoral-para-la-formaci-n-de-doctores.html


O BNG de Vila de Cruces urxe a renovación do sistema de canalización de auga no casco urbano cruceño\nO BNG de Vila de Cruces demanda a renovación do sistema de canalización de auga no casco urbano da localidade. "Resulta un auténtico despropósito o elevadísimo número de incidencias que se rexistran anualmente, en calquera punto da vila, e isto é debido a unha rede de canalización obsoleta, e que ademais, é perigosa para a saúde, chea de remendos en cañerías de amianto. Este mesmo mércores provocaba un corte do suministro en parte do núcleo urbano, asolagando o soto dun edificio", sinala o grupo nacionalista.\nEste mércores produciuse un corte no suministro.\nTamén quere facer chegar "o malestar dos veciños e veciñas da parroquia de Asorei polo xeito de proceder nos arranxos das canalizacións de auga, xa que en diferentes averías subsanadas ao longo do camiño principal da parroquia, o firme foi recheado con escombro de obra e unha pequena capa de zahorra por enriba".\nO BNG esixirá no pleno do luns 29 o compromiso do grupo de goberno local e do resto da corporación para que se garanta unha nova canalización de augas "con materiais libres de amianto, para limitar as posibles novas avarías", incide. "Esta non é unha situación novedosa, dende o BNG xa se ten informado do mal estado do suministro ao goberno local, mesmo propoñendo no seu momento, financiar esta reforma do servizo cos fondos europeos do Plan E en lugar de telos enterrados nun edificio, que sen ser inaugurado, xa case está en ruinas como é o matadoiro de Galos, dado que en moitas ocasións estas avarías teñen sido provocadas por un sinxelo cambio na presión da auga", sinala.\nPolo tanto, o BNG solicita que o grupo de goberno "inste á empresa que presta o servizo un estudo da situación actual das instalacións e canalizacións do suministro; elaborar un proxecto que priorice as zonas onde é máis necesario o remplazo das canalizacións e procurar financiación para comezar canto antes con esta reparación debido á urxencia da mesma".


Sable, sábalo ou savel. Alosa alosa. A vida nos ríos galegos.\nAlosa alosa. Sable. (Sábalo).\nEra un peixe que subía polo río Miño e o río Ulla, entre outros. No río Miño chegaba a Lugo. Hoxe (ano 2013) non ó deixa Fenosa (actualmente Naturgy) subir, quédase no encoro de Frieira e por suposto cada día entran menos no baixo Miño. O sable era, según Eliseo Alonso, o peixe símbolo do río Miño, tanto polas súas derivacións socio-económicas como polo mundo da pesca. Tiñan, algúns exemplares, máis de 40 cms e sobre 3,5 kg a 4 kg.\nEn peligro de extinción en tódolos ríos galegos. A contaminación, os encoros e unha política nefasta cós ríos, están a facer que o sable prácticamente non exista.\nDicen, os que tuveron a sorte de telo no plato para comer, que o sable do río Miño, era exquisito de sabor; da categoría do salmón.\n“Boa é a troita, millor o salmón, bo é o sábalo cando é de sazón”.\nO sabel: características\nNome científico Nome galego Nome castelán e outros.\nHabitat Desove Distribución en Galicia.\nVese nos meses de Interés: pesca deportiva. Interés económico\nProtección Solucións para a especie\nO sabalo: "o cocho do río"\nO sábalo e o Ribeiro\nA pesca con rede do sabel.\nAlosa alosa (Linnaeus 1758).\nSabel. (Descoñezo o autor da fotografía)\nSable , tamén sável ( Portugués). Sábalo. Sabre.\nTamén foi chamado "Cocho do río".\nTamén "Samorja" si pesaba menos de tres quilos.\nSábalo, sábalo del Miño.\nNota: Fotografía Eliseo Alonso, sacada do seu libro "Pescadores del río Miño" 1989. Mostra un sabel, un peixe que era o máis importante do río Miño.\nFrancés: Slose vraie. Poisson de mai. Allache\nInglés: Allis Shad\nGalego Sable, sábalo, cocho de río\nPode botar ata 83 cms os 10 anos e 4,5 kg. de peso. O normal son 35-40 cms con un peso de 1 kg. inda que pode botar ata 4,5 kg.\nNa pesca no baixo Miño, en tempos, soio se collían exemplares superiores a 3,5 kg. de peso.\nNesta fotografía sacada do libro Ribeiras del "Baixo Miño" 1997 de Praxiteles González vese a un pescador, Plácido Martínez mostrando tres "promesas" que lle corresponderon na pesca do día. As "promesas" son tres sábalos de máis de 3,5 kg. Cando nun lance a rede traía máis de 20 peces eran dúas "promesas" si ademais traía un salmón era unha máis.\nOs menores de 3 kg. llamabanse "samorjas"\nDorso azúl verdoso, azúl crisaceo ou azúl celeste, flancos e ventre de color branco platexado (as veces con reflexos dourados), 1 mancha negra na marxen superior da fisura branquial ( seguida as veces por 1-7 manchas negras máis pequenas e desteñidas).\nNormalmente unha mancha grande e visible xusto onde a apertura branquial. Ollos con párpados adiposos. As escamas son grandes. Non ten linea lateral. O corpo é moi comprimido lateralmente e ancho. A aleta caudal é moi característica.\nTamén a linea media ventral forma una quilla máis ou menos patente. (Pode observarse polo menos nesta fotografía).\nTen dúas escamas alargadas na base da aleta caudal que son características típicas das alosas.\nNesta fotografía vese o aspecto xeral do sable.\nA aleta anal ten 21-27 radios, a dorsal 19-21 , etc...sigue a descripción... Realmente as descripción de Silvio Bruno e Stefano Maugeri son incríbles do detalle que dan...merece a pena velas.\nAs veces pode ter máis manchas:\nNeste caso ten unha moi pronunciada, que é típica, seguida de sete máis ou menos claras.\nNota: pódese confundir a Alosa alosa (ou sable en galego) cóa Alosa fallax (sabela ou zamborca en galego), xa que son moi parecidos.\nA Alosa alosa, o sable, é normalmente máis grande, as escamas máis visibles, a cola é distinta, a liña lateral inexistente e dende o medio para atrás parece unha quilla. Presenta normalmente unha soia mancha negra postopercular, que nesta fotografía se ve perfectamente. Ten tamén branquispinas moi numerosas entre 85 a 130 e máis longas que os filamentos branquiais.\nA Alosa fallax, a sabela ou zamborca, é máis pequena pero máis robusta. O aspecto é distinto. Ten unha mancha negra na parte lateral superior do corpo, pero logo presenta de 5 a 10 machas que disminuen de tamaño o longo do corpo. Ten tamén branquispinas pero son curtas e o seu número varia de 30 60, ou sexa que ten a mitade.\nAliméntase sobre todo de crustáceos pelágicos planctónicos cando está na mar.\nO Sabel sube os ríos cando é maduro cousa que acontece con catro anos máis ou menos.\nNo río, aparte de animais pequenos, como as pulgas, no baixo Miño, tamén non desprecia os peixes pequeniños, así como pequenos animais...\nViven no mar e soben a desobar os ríos, son o que se chaman anádromos. En Galicia soio se ven algúns na zona baixa do río Miño, no Umia e no Navia.\nBueno, rectifico, no río Umia, co encoro de Caldas e cós últimos desastres de contaminación xa lle poden decir adeus ao sabel.\nNo río Miño únicamente ata Frieira. Pero moi poucos xa que o encoro de Frieira no lle gusta a esta especie. E non lle gusta xa que os encoros baixan moito a temperatura da auga, fundamental para esta especie. Por suposto tamén a contaminación non anima os sables a desovar no río Miño. Aparte nos encoros non deixan subir a desovar a esta especie.\nEn tempos colleuse sabel no río Miño en Ourense. Casi nada...\nHai constancia de atopar sábalos no río Miño en Lugo.\nSegún Cornide 1788 o sables chegaban poo río Sil ata Ribs de Sil\nHoxe, ano 2013, a xente do Baixo Miño sabe que o sábalo desapareceu casi totalmente. As razóns hai varias pero en primeiro lugar as grandes presas como Frieira, Castrelo que fan que a temperatura da auga non sexa a adecuada. O sábalo non sube por esas augas. Ademais a contaminación fai o resto.\nO sábalo era abundantísimo no río Miño, nos anos de abundancia e soio co método de rede do "alxarife" as capturas podían superar as 30.000 exemplares. esto botaba un peso incrible xa que neste sistema de pesca soio se quedaban na rede os que superaban os 3,5 kg. O lector que multiplique...\nEse número quédase corto xa que o sábalo tamén se pescaba ó trasmallo polas noites e tamén entraban algúns nas lampreeiras.\nEra unha riqueza incrible para todos.\nA freza ten lugar de febreiro a xuño e en xeral está precedida dun remonte colectivo de reproductores , os adultos revelan a súa presencia gracias a axitacións moi visibles na auga.\nO sábalo alcanza a madurez sexual os catro cinco anos.\nSuben ata augas máis templadas e dende logo limpias, desovan e a maioría morren.\nO sable pón 50.000 ovos por kilo de peso.\nA temperatura da auga ideal está entre 17 a 18º cousa sumamente dificil cós encoros, que enfrian moitísimo a auga do río Miño e outros.\nOs ovos, deposítanse sobre o fondo e logo a deriva. Eclosionan o cabo de 4-5 días. Os novos unha vez que alcanzan unha lonxitude de 8-12 cms, abandonan as augas doces entre os meses de agosto e octubro e permanecen no mar ata alcanzar 30-40 cms. A continuación suben e volve a comenzar o ciclo.\nEste é o seu ciclo, dibuxo tomado da páxina migramiño:\nNa primaveira e no verán víanse a centos, dicen, na zona de Barbantes- Estación e incluso en Ourense. Eu na miña vida vín ningún, salvo en fotografía.\nDice o meu amigo e peluqueiro Caride (decía xa que morreu no 2007, D.E.P. ) , un entendido da pesca do río Miño (a súa nenez pasouna xunto a Melias e o seu pai tiña unha barca para pasar o río ) que vía a centos na zona de Mélias, Barra de Miño e os Peares, denantes de facer os encoros.\nHoxe é unha mágoa xa que non existen nesas zonas e o parecer en todo o río Miño. Os encoros de Fenosa (Naturgy) sobre todo o de Frieira, Castrelos e Velle remataron coa especie. As augas saen frías e o sabel non sube. Pobreza a cambio dun progreso que non e tal para Galicia. Por suposto tamén a contaminación do río Miño ten bastante que ver.\nTriste a poesía que se sabe na zona:\nRiveiras do río MIño\nlugar onde me criei,\nherdeite de meniño\nnada ós meus de ti deixei.\nA súa carne é de calidade media (son moito millor o parecer os exemplares de río), a súa carne véndese fresca, afumada ou seca e tamén se transforma en fariña de pescado.\nHai xente que dí que o sabel, de río por suposto, tiña unha carne exquisita, pescado azul de calidade do salmón.\nAdemais parece que ao carecer de aparto dixestivo o sabel e todo el comestible.\nO parecer as femias tiñan no ventre as "millaras" que eran os ovos do sabel e seica eran da calidade do caviar. Os machos tamén poseen unha especie de fígado, llamado "leiteiras" (esperma) tamén moi sabrosos e nutritivos.\nO sabel sempre foi, tamén para os romanos un peixe de moito valor, fonte de riqueza e alimento de primeira calidade.\nNesta fotografía sacada do libro Ribeiras del "Baixo Miño" 1997 de Praxiteles González vese un grupo de pescadores do Baixo Miño, , pescadores de alxarife (tipo de pesca con rede grande), son a "Quebrada de los Labucos".. A todos lles corresponden "promesas" polo tanto a captura de ese día superou os 500 sábalos. Observar os exemplares que levan pra casa.\nA súa pesca deportiva ten moita importancia, por exemplo en Francia.\nEstá abandonado a súa sorte.\nEu penso que e un peixe totalmente descoñecido polo galegos que non sexan ribeireños dos grandes ríos galegos..\nOs encoros está clarísimo que desgracian esta especie. A contaminación tamén lle afecta.\nCando se fan estudios de impacto ambiental non se ten en conta, pois xa ben...o que se pode estropear nun río cun encoro ou cunha minicentral... Claro que o progreso... a enerxía...\nPois ben señores, o progreso non está reñido coa conservación das especies... hai que gastar os cartos... hai que ser máis respetuoso co mundo... é a nosa vida.\nÉ un peixe que está protexido polo anexo III do Convenio de Berna . "Especie de fauna protexida".\n¡¡¡¡ Pero esto non sirve para nada !!.\nImportante ano 2020 Proxecto MigraMinho\nActulmente no proxecto MigraMinho-Miño que se está a levar sobre o río Miño e no que interven a Unión Europea, Portugal e España, estase tratando de recuperar no Baixo Miño o Sable. Ver este link.\nO sabel foi chamado "O cocho do río" por varias razóns: primeiro pola cantidade de cartos que deu a súa pesca e segundo pola exquisitez da súa carne e a súa abundancia.\nVexamos algúns datos que demostran dabondo o anterior:\nO jesuita portugués P. Joaquin da Silva daba a cifra en 1914 de 100.000 sabel anuais.\nEn 1932 en tres horas e media pescou un pescador 3.600 sables cun promedio de 3 Kg por peixe.\nNa década de 1.920-1.930 capturábanse no río Miño un promedio de 145.000 exemplares de sabel ó ano.\n( Dato sacado da revista Trofeo Pesca de octubre do 2000 , artículo firmado por Benigno Elvira, da Universidade complutense de Madrid).\nHoxe, dice Eliseo Alonso no seu libro sobre o río Miño apenas se pescan na parte española 200 sables. 1989.\nEn algún lugar o sable tiña por nome o cocho do río, non me estraña. Por suposto hoxe non é o cocho dos ríos...\nNo ano 2.000 : as capturas foron prácticamente cero.\nNoutros paises como Francia, por exemplo, o Sable move moito a pesca deportiva.\nEran anos onde se pescaban máis de 30.000 exemplares de 3,5 kg ou superior.\nPara rematar vexamos esta estadística sacada de datos da Garda Civil e relativos únicamente o Baixo Miño:\nTrátase dos anos 1941 a 1945 figuran de blanco os sables pescados ou comprados por Portugal e en negro por España. Observar a burrada de kg. que se pescaban únicamente usando a rede alxarife, nesta estadística non está o uso do trasmallo que se facía pola noite.\nNoutro dos datos está o valor aproximado en pesetas. A estadística non está ben feita xa que aparece o precio por kg. cada o precio dábase por peza. Correxindo este dato e por poñer un exemplo sae unha media de 7 pts. por peza no ano 1944. Lembrar que os sábalos daban un mínimo de 3,5 a 4 kg. por peza.\nNota: hoja sacada del libro "Riberas del Baixo Miño" de Praxiteles González.\nSolucións para esta especie:\nPara a recuperación de esta especie sería necesario (dice Benigno Elvira) rehabilitar as vías migratorias, acondicionando as presas con pasos eficaces para o remonte de reproductores río arriba e para o descenso dos novos cara o mar. Asimismo, resulta imprescindible a mellora da calidade da auga nos tramos baixos e nos estuarios.\n¡¡¡¡ FENOSA - IBERDROLA TOMEN NOTA!!!.\nFenosa hoxe xa se chama Naturgy, outra forma de desimular que ben pouco fai pola natureza...a pesares do nome.\n¡¡¡¡A Consellería de Medio Ambiente, na miña modesta opinión, debera defender os ríos galegos e non os intereses de estas empresas, auténticas depredadoras dos ríos galegos!!!! (ano 2001)\nO progreso non ten que desfacer a natureza, si o fai non é progreso.\nNo ano 2013 a Xunta de Galicia defende as hidroeléctricas, claramente. Estas cuestións dos ríos, ó que desaparezan especies como o sábalo tenlle a Xunta sin cuidado, é o progreso dicen.... Un precio que hai que pagar.\nEvidentemente para calquera que pense un pouco darase conta da falsedade destas afirmacións...as cousas poden e deben facerse mellor e compatibilizar o progreso coa vida e fauna...e cuestión de vontade e de diñeiro...o demais está claro a pouco que se tire da corda...\nFotografía Eliseo Alonso, sacada do seu libro "Pescadores del río Miño" 1989. Mostra un sable, un peixe que era o máis importante do río Miño.\nEl mismo dice sable, savel ou sábalo do río Miño.\nMapa distribución Xunta de Galicia 1999. Observar que o sable chegaba a Lugo e subía polo sil ata a Labrada polo menos. Hoxe este mapa xa non é correcto, o sable xa no existe no río Miño, salvo exemplares esporádicos.\nO Sábalo prácticamente xa non existe en Galicia, está limitado a parte baixa do Miño, ata Frieira, algún no Umia e algún no Ulla na parte baixa.\nNo baixo Miño prácticamente xa non suben, datos de 2013.\nO resto únicamente no río Navia na parte baixa. Tamén no río Eo ata a presa de Abres.\nUnha pena. Está en peligro de extinguirse. A culpa?: os encoros mal feitos e que non pensan na natureza; a contaminación e a pesca intensiva.\nProgreso mal entendido...\nO sábalo no Ribeiro.\nConta Luis Domínguez Castro no libro "Viños, viñas e xentes do Ribeiro", editado por Xerais en 1992: ..."Nesta época preferroviaria o único peixe fresco consumido procede dos ríos: sábalos, salmóns, lampreas, troitas, anguías...aparecen na mesa do señor. Ocupa un lugar de privilexio o sábalo, un peixe moi apreciado no Ribeiro onde o dito popular afirma que "Marzo e abril para min, maio para o criado e en San Xoán para o Can"..."\nLuis Domínguez fala de finales do século XIX antes de 1881 que foi cando chegou o ferrocarril ao Ribeiro, concretamente a Ribadavia, onde a partir de ese ano xa chegaba tamén peixe fresco diariamente...\nO sábalo subía polo río Miño, naqueles tempos, ata Lugo, e polo Sil ata a Labrada. Hoxe límítase a subir polo Miño nos primeiros kms.\nNesta fotografía sacada do libro Ribeiras del "Baixo Miño" 1997 de Praxiteles González vese un grupo de pescadores do Baixo Miño , pescadores de alxarife (tipo de pesca con rede grande), son a "Quebrada de los Labucos".. A todos lles corresponden "promesas" polo tanto a captura de ese día superou os 500 sábalos. Observar os exemplares que levan pra casa.\nLembrar finalmente o dito:\nInformación sacada do libro de Eliseo Alonso "Pescadores del río Miño", tema ao que dedica todo un capítulo, concretamente os chamados "Legendarios alcharifeiros":\nA pesca de día utilizábase o alcharife que é a rede que se ve na fotografía e pola noite o trasmallo.\nA pesca con Alcharife ou Alxarife, era considerado polos pescadores do río Miño como a rede máis noble. O Alxarife ó parecer xa era usada polos romanos no río Douro.\nA fotografía está sacada do libro "Pescadores del río Miño" de Eliseo Alonso, que é tamén o autor da foto. Esta rede era usada para a pesca do sábalo e do salmón inda que podía caer tamén escalos e troitas.\nA rede tiña unha lonxitude entre 120 a 160 metros e era extendida polo ríos por medio de barcas e bastante xente na beira, xa que formaban unha especie de copo e o arrastre era manual. Eliseo Alonso dedica varias páxinas do seu libro a esta arte que era incrible.\nA malla era de 12 cms, polo tanto soio pescaba sábalos ou salmóns que superaran os 3,5 kg.\nPola noite utilizábase a pesca con trasmallo:\nO trasmallo era a que se utilizaba pola noite, para a pesca do sabel. . Tamén se chama tresmallo. Trátase dunha rede, que se utiliza preferentemente no mar, para pescar besugos, fanecas e salmonetes. As veces tamén nos ríos como una pesca o fondo. Ten tres panos, dous exteriores. O central ten a malla entre 1,5 cms e 3 cm. As exteriores son máis grandes. A rede mide entre 20 a 50 metros as que se utilizan no mar, pódense unir varias. O alto vai entre dous a tres metros. As dos ríos son máis pequenas. Vai con chumbos no fondo ou saquetes de area, que se chaman pandulleiros. A parte de arriba leva cortizos e chámase cortizada. O peixe queda preso nunhas bolsiñas que fai o mismo peixe o mover a rede do medio. Estas bolsiñas chámanse rufos.\nA pesca do sabel estaba regulada polo "Reglamento de pesca do Río Minho" de 17/05/1897 e iniciabase o 15 de febreiro ata o 30 de xuño. Daquela estaban permitidos o trasmallo pola noite e o alcharife polo día.\nDecir para rematar que a pesca do sabel é a que mais mermou no río Miño, as presas de Fenosa (hoxe Naturgy) teñen totalmente a culpa polo menos nunha gran porcentaxe, por outra banda, por suposto a contaminación.\nP. Joaquín da Silva Tavares fala dunha pesca superior anualmente os 100.000 exemplares, entre 1914 e 1926. Vamos "O pai Miño" sin lugar a dúbidas.\nPola década dos anos 1940 a quebrada dos mariñeiros de A Guarda logrou nun só lance 700 sábels, cun promedio de 3 kg. por unidad.\nO Sábel é o peixe simbolo do río Miño, tanto polas súas derivacións socioeconómicas como polo mundo da pesca. Texto e fotografía de Eliseo Alonso. Libro "Pescadores del río Miño".\nEn 1989 Eliseo Alonso xa escribe sobre 200 sábel ao ano, casi nada.\nDescoñezo a estadística actual no 2020 pero podo imaxinala. Un desastre.


Esta fin de semana preto do Marco IV Festival 'No Tengo Mamá' - Vigo al minuto\nEsta fin de semana preto do Marco IV Festival ‘No Tengo Mamá’\nEsta fin de semana –días 7 e 8 de setembro- celebrarase nas inmediaciones do Museo Marco o ‘IV Festival No Tengo Mamá’, que ten como obxectivo crear un espazo aberto para artistas, colectivos culturais e editoriais.\nO ‘corazón’ do festival é un mercadiño no que este ano reuniranse un total de 40 artistas, colectivos culturais e pequenas editoriais, achegados dende todo o territorio galego e tamén peninsular.\nOs organizadores alientan que “o noso obxectivo é crear un espazo aberto para que estes artistas, habitualmente ignorados polos mass media e os circuítos artísticos e editoriais comerciais, teñan a oportunidade de difundir a súa obra e monetizala, de forma que poidan darlle continuidade”.\nBanda deseñada, artes gráficas en xeral e música serán as disciplinas centrais, aínda que atoparemos outras propostas moi diversas. En torno a estas artes xiran todas as actividades programadas: obradoiros, concertos, coloquios, intervencións artísticas… Dúas xornadas de actividade continua e completamente de balde, nas que os creadores novos e/ou independentes e a creación artística son os absolutos protagonistas.\nEl Gobierno local aprueba la licitación de las rampas móviles de Gran Vía entre María Berdiales y Venezuela


Palaestra - Club Lectura Brigantium: 09/2015\nDo concurso celebrado en 2014 esta era unha das primeiras fotos.\nPara algúns non estaba moi claro onde era a foto.\nHoxe facer unha foto do mesmo lugar resulta moi dificultoso.\nOs irmáns Labaca realmente merecerían ser mais lembrados do que son por parte dos coruñeses.\nPero nesta ligazón (preme) podes ver un pouco mais da historia do edificio e mais fotos.\nSabarís era quen lle daba ben polo pau. Moito discutiran aquel ano. Eu deixábaos, pero no fondo gustábame cando Sabarís o vencía. Discutían por todo. No da folga estiveran enfrontados radicalmente. Sabarís ríase sempre da seriedade que Maximino ile daba ó asunto, coma se fose algo de verdade, coma se en realidade puidese saír daquel enredo algo para a historia. Iso. Historia. O Maximino falaba, acórdome ben, de que estaba acontecendo algo histórico. O Sabarís era o demo. E1 dicía que onde mellor se facía a historia era tomando viño e ligando chavalas. A min paréceme que se andaba tanto con Sabarís era polas posibilidades que me abría coas mulleres. Era curioso: Maximino pasaba e despreciaba ás mulleres, coma se fosen seres inferiores. Non pensará agora así da súa, supoño. Gustar tiñan que lle gustar. Casou hai pouco. Non se quería distraer con mulleres. Estaba atento ó seu. Fillos paréceme que non ten. Estes triunfadores casan e non teñen fillos. Fan ben.\nO verán, o meu inimigo tradicional, volveu a facer das súas, riuse de min outra vez.\nEste ano non me queimou nas súas praias, non me aburriu nas súas festas, mercadiños e concertos, non trouxo demasiada xente á miña casa, non. Só fixo o que peor me senta nesta vida: desconectoume de todo, sacoume da rutina e iso non está ben, ou non é o meu, deixoume baleiro con tanta festa e foto, Londres, Battiato, Caurel... en excelentes compañas.\nPorque a min adoitaban gustarme eses 365 días case homoxéneos, con poucos picos de lecer e moita obriga laboral que cumprir. Nesa dureza monótona atopaba a miña esencia, a miña faísca, a miña axenda, unha charla, tres whatsapp, media serie, unhas letras en fbk, unha canción, micropasións que equilibraban todas as responsabilidades dun autónomo con fillos ou dun profesional sen tese. Pero este verán foi distinto. Estivo xenial e, por tanto, o contrario.\nXa avanzado setembro non teño ganas de nada, nin de traballar, por suposto, pero tampouco de ler a prensa, darlle ao youtube, olfatear GH, saber do cole...\nNon é síndrome postvacacional. Sinxelamente soltei o fío do hábito e perdinme. Así que non es ti, son eu, os meus voos regulares e os meus trens de proximidade.\nO sábado 26 a Asociación Hercle organizou unha interesaante xeira pola cidade especialmente dirixida para os estudantes erasmus.\nEmpezaron polo Castelo de Santo Antón (os sábados é de balde) para continuar logo coa Torre de Hércules (neste monumento a visita gratuita é o luns) para ir mais tarde ao solpor do Monte de San Pedro e levar aos novos estudantes da Universidade a coñecer algo da gastronomía local.\nSeguro que Hercle tentará retomar estas actividades ao longo deste curso 2015-2016.\nAquela noite -Gregorio non lembraba ouvir o violín en todo aquel tempo- ouviu tocar na cociña. Xa acabaran os hóspedes para cear. O que estaba no medio sacara un xornal e dera unha folla a cada un dos outros dous, e o tres lían e fumaban recostados nos seus asentos. Ao ouvir o violín, levantáronse e, no bico dos pés, foron até a porta do recibidor, xunto á cal permaneceron inmóbiles, apertados un contra outro. Deberon de ouvirlles desde a cociña, pois o pai preguntou:\n-Aos señores moléstalles a música? De ser así, pode cesar ao momento.\n-Todo o contrario -asegurou o señor de máis autoridade-. Non querería a rapariga tocar aquí? Sería moito máis cómodo e agradable.\n-Claro non faltaba máis! -contestou o pai, coma se fose el mesmo o violinista.\nOs hóspedes volveron ao comedor e esperaron. Moi pronto chegou o pai co atril, daquela a nai coas partituras e, por fin, a irmá co violín. Grete dispúxoo todo para comezar a tocar. Mentres, os pais, que nunca tiveran habitacións alugadas e extremaban a cortesía para cos hóspedes, non se atrevían a sentar nas súas propias cadeiras de brazos. O pai quedou apoiado na porta, coa man dereita metida entre os botóns da librea pechada; un dos hóspedes ofreceulle unha cadeira de brazos á nai, e esta sentou nun recuncho apartado, pois non moveu o asento de onde aquel señor colocárao casualmente.\nA irmá comezou a tocar, e o pai e a nai, cada un desde o seu sitio, seguían todos os movementos das súas mans. Gregorio, atraído pola música, atreveuse a avanzar un pouco e atopouse coa cabeza no comedor. Case non lle sorprendía a escasa consideración que tiña para cos demais nos últimos tempos; con todo, esa consideración fora antes o seu maior orgullo. Por outra banda, agora máis que nunca tiña motivo para ocultarse, pois, debido ao estado da súa habitación, calquera movemento que facía levantaba nubes de po ao seu ao redor, e el mesmo estaba cuberto de po e levaba pegados, no dorso e nos costados, fíos, pelos e restos de comida. A súa indiferenza cara a todos era moito maior que cando podía, botado sobre as costas, restregarse contra a alfombra. A pesar do estado en que se achaba, non se avergoñaba o máis mínimo de arrastrarse polo inmaculado chan do comedor.\nAínda que o certo era que ninguén se fixaba nel. A familia estaba completamente absorta polo violín, e os hóspedes, que ao principio se colocaron, coas mans nos petos do pantalón, preto do atril para poder ir lendo as notas e molestaban seguramente á irmá, non tardaron en retirarse cara á xanela, onde permanecían cuchicheando coa cabeza inclinada, observados polo pai, a quen esta actitude\ncontrariaba visiblemente, pois parecía indicar ás claras que as súas esperanzas de escoitar boa música foran defraudadas e empezaban a cansarse, e que só por cortesía seguían alí. Especialmente o modo en que botaban pola boca ou o nariz o fume dos seus cigarros, delataban gran nerviosidad.\nCon todo, que ben tocaba Grete! Co rostro ladeado seguía o pentagrama atenta e tristemente. Gregorio arrastrouse outro pouco cara a adiante e mantivo a cabeza pegada ao chan, ansioso de atopar coa súa mirada a da súa irmá.\nSería unha fera, que a música lle emocionaba daquel modo?\nEra coma se ante el abrísese un camiño que había de conducirlle até un alimento descoñecido, ardentemente anhelado. Estaba decidido a chegar até a súa irmá, a tirarlle da saia e facerlle comprender que había de ir ao seu cuarto co violín, porque ninguén apreciaba a súa música como el. Non a deixaría marcharse mentres el vivise. Por primeira vez ía servirlle de algo a súa espantosa forma.\nQuería poder estar a un tempo en todas as portas, disposto a saltar sobre os que pretendesen atacarlle. Pero era preciso que a súa irmá permanecese xunto a el, non á forza, senón voluntariamente; era preciso que sentase xunto a el no sofá, que se inclinase cara a el, e entón contaríalle ao oído que tivera o firme propósito de enviala ao conservatorio e que, de non sobrevir a desgraza, durante o pasado Nadal -pois o Nadal xa pasaran, non?- dixérao aos pais, sen aceptar ningunha obxección. E ao ouvir esta confidencia, a irmá, conmovida, rompería a chorar, e Gregorio alzaríase até os seus ombreiros e bicaríaa no pescozo, que, desde que ía á tenda, levaba espido.\n-Señor Samsa -dixo de súpeto ao pai o señor que parecía a voz cantante. E sen máis palabras sinalou co índice a Gregorio, que ía avanzando lentamente. O violín enmudeceu ao instante, e o señor sorriu aos seus amigos, meneando a cabeza, e volveu mirar a Gregorio.\nA noiva mecánica\nSaíu dun profundo soño, demoníaco, convencido ao fin -dez mil razoes subconscientes así llo murmuraban- que a súa amada era mecánica, como todas as demais. Non era unha cousa demasiado extravagante. Segundo os seus recortes de xornais, en Manhattan descubríronse xa tres casos. Aínda que en cada un deles fora precisa unha autopsia, solicitada polo enganado aínda que nada receloso\namante, para descubrir o fulgurante segredo.\n-Por que non ten fillos? -lamentábase, prisioneiro agora da súa idea, mentres se paseaba miserablemente polo bonito dormitorio do segundo piso: unha das nove atrevidas habitacións da casa de campo rococó con cheminea, completada cunha esplendorosa escaleira, grandes vitrinas, relucentes revestimentos de espellos e un augusto patio, que un muro separaba do tráfico.\n-Ou por que está tan marabillosamente contenta?\nE por que tamén lle visitaban a el sons prohibidos nos seus soños: distantes aullidos de sirenas, ou fortes maullidos de gato, o tañido dunha apagada campá, ás veces un melodioso zumbido ascendente? Lembrou un remoto soño difuso no cal se imaxinaba á súa amada, cos brazos estendidos fronte a ela, o rostro conxestionado e azul, babeante no seu soño, só que a súa voz chillona era, repulsivamente, a dun xoguete. "Sangrara algunha vez ante os seus ollos? -preguntábase-. Presenciara el algunha vez o seu vivo fluxo de sangue?"\nSumido en tal perplexidade, apartou o florido e pesado edredón do torso da súa amada -a que durante dous anos repousara serenamente así cada noite, afundida de maneira parecida entre os almofadóns de satén- e con ansiedade case metafísica, examinouna desde diversos ángulos: riciños de cabelo louro como o mel que caían desde as tempas, suaves como as dun neno, até os fráxiles ombreiros, os seus vehementes beizos entreabertos, unha lozanía relucente nas fazulas, brillantes pálpebras asucadas de veniñas, unha pel lisa, fresca e resplandeciente.\nQue cousas, naiciña, pero se este home non fai outra cousa que falar de si mesmo. Que se regatea, que se é un león coas mulleres, que se conduce a toda velocidade, que se vai e vén cun novelista que vai escribir a novela da súa vida. Carallo co campión. O mellor en todo, seica. En falar, desde logo, o primeiro. Veña a contarme cousas que eu non lle preguntara. E eu a calar e a escoitar, que para iso pagan. E o que paga, xa se sabe, manda. Do outro, pouco, ou case nada. O polvo do soldado, que din, e listo. Pero antes e despois, a falar. E eu ao meu, escoitar. Vaia, ho, se o homiño debeu pensar que eu era un crego ou cousa así. ¿Homiño? Non, homazo desde os pés á cabeza que tena máis que regular. Será de tanto cismar. Será. Porque este non é un home como os que atopo aquí a cotío. Mira que ter un novelista canda el para que lle escriba o libro da súa vida. ¿E cobrará o novelista? ¿Ou irá pola vida co meu cliente pola cara? Claro que, logo, cando se publique o libro encherá o peto. Digo eu. Porque, se non, vaia oficio. Máis tirado có meu, que xa é dicir. Porque eu, polo menos, cobro por non falar e escoitar.\nO XARDÍN DO TEMPO\nÁ tardiña, cando a gran sombra da vila alcanzaba a terraza, o conde Axel abandonou a súa biblioteca e baixou os anchos chanzos de estilo rococó que conducían cara ás flores do tempo. Unha figura alta e imperioso cunha chaqueta de veludo negro; un alfinete de gravata de ouro brillaba baixo a súa barba ao Jorge V. Nunha das súas enluvadas mans mecía lixeiramente un bastón. Comezou a inspeccionar as exquisitas flores de cristal, sen emoción, mentres escoitaba os sons do clavicordio da súa esposa, que estaba a tocar un roldo de Mozart na sala de música. Os ecos da melodía vibraban a través dos translúcidos pétalos.\nO xardín da vila estendíase uns douscentos metros baixo a terraza, chegando até un lago en miniatura cruzado por unha ponte branca que conducía a un miúdo pavillón na beira oposta. Axel nunca se aventuraba máis aló do lago. A maior parte das flores do tempo crecían nun pequeno arriate xustamente baixo a terraza, amparadas polo alto muro que circundaba a leira.\nDesde a terraza, o conde podía ver por encima do muro a chaira que había máis aló; unha era de extensión de terreo aberto que avanzaba en ondulacións até o horizonte, onde ascendía suavemente antes de perderse de vista. A chaira rodeaba a casa por todas partes, e a o seu monótono baleiro acentuaba a soidade e a suave magnificencia da vila. Aquí, no xardín, o aire parecía máis brillante e o sol máis cálido, mentres que na chaira estaba sempre pálido e remoto.\nComo de costume, antes de empezar o seu usual paseo vespertino, o conde Axel mirou ao longo da chaira até a última elevación, onde o horizonte estaba iluminado como un escenario polos raios do sol vespertino. Cando as delicadas e armoniosas notas de Mozart chegaban a el procedentes das graciosas mans da súa esposa, viu que as primeiras filas dun enorme exército movíanse lentamente no horizonte. A primeira vista pareceulle que avanzaban ordenadamente, pero nunha inspección máis detallada puido comprobar que o exército estaba formado por un vasto e confuso tropel de xente homes e mulleres mesturados cuns cuantos soldados de raídos uniformes, e todos eles avanzando como unha marea humana. Algúns o facían dificultosamente, baixo pasadas cargas suspendidas de bastos xugos que rodeaban os seus pescozos; outros loitaban con bastas carretas de madeira, axudando coas súas mans o virar das rodas. Só uns cuantos camiñaban libres, pero todos avanzaban ao mesmo paso, recortándose as súas figuras á luz do huidizo sol.\nA multitude estaba case demasiado lonxe para ser visible; con todo, Axel seguiu observando, con expresión fría e vixiante, ata que se fixo claramente perceptible a vangarda dun inmenso populacho. Por último, cando a luz do día comezou a desvanecerse, a multitude alcanzou a crista da primeira ondulación baixo o horizonte; entón, Axel abandonou a terraza e descendeu a pasear entre as flores do tempo.\nEn Brighton atopamos moitas máis cousas das que imaxináramos: a nosa primeira choiva británica, un ceo de chumbo precioso (os ceos de Londres merecerían un álbum aparte), unha praia de cantos avermellados ou 'pebbles' onde a xente non se baña e mira abrigada mentres cruxe o chan cara a unha Francia aínda afastada, os nosos primeiros (e últimos) 'fish&chips', avós con nena e salchicha, música de carrusel no paseo do litoral, tendas de souvenirs, o famoso e nostálxico 'Brighton Pier' cara ao que imos, unha feira nostálxica de 200 metros presidida pola gran nora, onde todo apela á nosa infancia e á dos nosos pais e avós, xogos de barraca penetrándose no mar, montañas rusas de nube, algodón e berro, grupos de mozos ingleses divertíndose en tragachelines dos 70, gaivotas de postal que planean á caza dun fish ou dun chip, tiras infinitas de tickets canxeables por agasallos gañados a marteladas sobre ratos de goma, no que creo foi o momento culmen da viaxe para as nenas, a súa tía e os seus desestresados pais.\nLogo na tarde paseo polo pobo entre palacios orientais de reis caprichosos, entre xardíns, esquíos confiados e pequenas tendas de todo, flores, bandeirolas, ambiente, bandeiras arcoiris, postes de luz como teas arañas, farois parisien, chemineas de ladrillo sobre fachadas encaladas, Amy e Kurt presidindo o ceo dos músicos xa moi preto da Estación do tren. De regreso, no vagón de cola, un chocolate quente, unhas risas e unha partida de escoba con naipe español para terminar de rescatar e ancorar ás nosas memorias toda esta feliz infancia.\nGregorio case non comía. Ao pasar xunto aos alimentos que lle puñan, tomaba algún bocado, gardábao na boca durante horas, e case sempre acababa cuspíndoo. Ao principio, pensou que a súa desgana era efecto da melancolía en que lle sumía o estado da súa habitación; pero afíxose moi pronto ao aspecto desta. Adoptaran o costume de meter alí as cousas que estorbaban noutra parte, que por certo eran moitas, pois un dos cuartos da casa fora alugado a tres hóspedes. Eran tres señores moi formais -os tres levaban barba, segundo comprobou Gregorio unha vez pola rendija da porta- e coidaban de que reinase a orde máis escrupulosa non só na súa habitación, senón en toda a casa, e moi especialmente na cociña. Non soportaban os trastes inútiles, e moito menos a sucidade.\nAdemais, trouxeran consigo a maior parte do seu mobiliario, o cal facía innecesario algúns mobles imposibles de vender, pero que a familia tampouco quería tirar. E todas esas cousas houberon parar no cuarto de Gregorio, xunto co recolledor da cinza e o cubo do lixo. O que de momento non había de ser utilizado, a asistenta tirábao rapidamente ao cuarto de Gregorio, quen, por fortuna, a maioría das veces, só vía o obxecto en cuestión e a man que o suxeitaba. Quizá tivese intención a asistenta de volver en busca daquelas cousas cando tivese tempo, ou pensase tiralas todas dunha vez; pero o feito é que permanecían alí onde foran deixadas, a menos que Gregorio revolvésese contra algún traste e desprazáseo, impulsado a iso porque o obxecto en cuestión non lle deixaba xa sitio libre para arrastrarse ou por pura rabia, aínda que despois de tales traslados quedaba horriblemente triste e fatigado, sen ganas de moverse durante horas enteiras.\nÁs veces os hóspedes ceaban en casa, no comedor, co cal a porta que daba á habitación de Gregorio permanecía pechada tamén algunhas noites; pero a Gregorio isto importáballe xa moi pouco, pois mesmo algunhas noites en que a porta estaba aberta, non aproveitara a ocasión, senón que se retiraba, sen que a familia advertíseo, ao recuncho máis escuro do seu cuarto.\nUn día a serventa deixou algo entornada a porta que daba ao comedor, e así seguiu cando os hóspedes entraron pola noite e acenderon a luz. sentaron á mesa, nos sitios outrora ocupados polo pai, a nai e Gregorio, desdobraron as servilletas e empuñaron os cubertos. Acto seguido chegou a nai cunha fonte de carne, seguida da irmá, que levaba outra fonte chea de patacas.\nOs hóspedes inclináronse sobre as fontes de fumarenta comida, coma se quixesen probala antes de servirse, e, en efecto, o que se achaba sentado no medio e parecía levar a voz cantante, cortou un pedazo de carne na fonte mesma, sen dúbida para comprobar que estaba suficientemente tenra e que non era necesario devolvela á cociña. Mostrou a súa aprobación, e a nai e a irmá, que observaran expectantes a operación, respiraron aliviadas e sorriron.\nA familia comía na cociña. O pai, antes de dirixirse cara a esta, entrou no comedor, fixo unha reverencia e, coa gorra na man, achegouse á mesa. Os hóspedes musitaron algo. Despois, xa sós, comeron case en silencio.\nA Gregorio resultáballe estraño ouvir, entre os diversos ruídos da comida, o dos dentes ao masticar, coma se quixesen demostrarlle que para comer necesítanse dentes, e que a máis fermosa mandíbula de nada serve sen eles. «Que fame teño -pensou Gregorio, preocupado-. Pero non son estas as cousas que me apetecen... Como comen estes hóspedes! E eu, mentres, morréndome de fame!»\nA impunidade é o peor inimigo da convivencia civilizada entre os homes. Expor unha "impunidade relativa", debida ás necesidades dun proceso de paz, autorizaríanos tamén a expor unha "democratización relativa". Ou probablemente sexa esta "enfermidade vergoñosa" da nova orde internacional, un mal necesario para nós os pobos do terceiro mundo. Nós negámonos a crelo.\nJavier Giraldo Moreno.\n204.- O costume de cortar os narices aos cabalos, é cousa digna de risa. Os necios practícana coma se cresen que a natureza omitira algunhas cousas necesarias, e que os homes deben corrixila.\nEla fixo as dúas xanelas do nariz -cada unha das cales ten un ancho igual á metade do diámetro da canle dos pulmóns por onde se exhala o alento-, aínda que a boca, de non existir elas, bastaría sobradamente a ese fin. E se me preguntas por que a natureza dotou aos animais de narices, cando a respiración pola boca é suficiente, contestareiche que os narices serven para usalas cando a boca está ocupada en masticar o alimento.\nTiñamos medo á reacción das nenas ante un eventual atracón de monumentos.\nPánico á mamá abúrrome, estou cansa, podemos tomar un xeado, porfi, ou volver a casa e acender a tablet.\nPero portáronse como dous xabatas celtíberas, e cando se cansaban do ladrillo dos seus pais arquitectos sabían atopar o seu microcosmos lúdico, e o mesmo contaban buses vermellos que se marcaban un Peter Pan e Wendy fronte á Capela de Enrique VII da Abadía de Westminster ou un esplendor na herba aos pés da Torre do Parlamento, nesa herba longa e acolchada que convida a esquecer ao instante a explicación de papá petardo -recentemente lida- sobre a composición da Cámaras dos Lores e a Cámara dos Comúns.\nAlí tombadas, pensando nos seus M&M's, alleas a todo Parlamento.\n—¿E que máis feitos quer, señor? Os feitos son istes, un por un e tal coma socederon. O romate diles foi porque outras cousas foron pasando denantes. Se non tiveran pasado, o romate sería doutro xeito do que foi.\nTal día como hoxe, doce de setembro, nacía en 1921 Stanislaw Lem, escritor polaco ao que lembramos cada ano nesta data.\nFragmento de Ciberiada\n- Se eu rompese a túa cabeza, tampouco vería nada, salvo electróns, é obvio - dixo Clapaucio -. Supoño que finxes non entender o que expoño, porque sei que non es un parvo. Ao disco de gramófono non lle farás preguntas, o disco non pedirá clemencia nin se axoenllerá diante túa. Non se sabe, dis, se aqueles seres ximen baixo os golpes só porque así llo insuflan desde dentro os electróns, ou porque senten unha dor real e verdadeira. Valente diferenciación! O que sofre non é quen che entregue o seu sufrimento na man para que o tentees, mordisquees e peses, senón o que se comporta como unha persoa que sofre! Demóstrame deseguido que eles non senten nada, que non pensan, que non existen como seres conscientes de permanecer entre dous abismos do non ser, o antes do nacemento e o de despois da morte, demóstramo, e deixarei de molestarche! Demostra que finxiches e non creado o sufrimento!\nFragmento de Memorias dunha Terra, de Xosé María Castroviejo.\nA VELLIÑA DA VENDIMA\nCando chegaba o tempo da vendima en Paizás, parecíame estrear un corazón novo. O limpar a adega e a fustalla eran os comezos. Logo o ceo participaba tamén na gran festa. Unhas nubes cor da borra do viño, dun morado case translúcido, estirábanse, altas, contra un fondo de nacre, coma escualos preguiceiros. O aire era ambariño, un suave vento de término de vacacións axitaba de vez en vez as árbores, e a abeleira antiga facía decer de vagariño todo o seu ouro. De vez en vez, tamén, caían as breves chaparradas de outono, que reflectían o aire e deixaban tras delas un embriagante e forte cheiro a terra mollada e ozono.\n203.- Quen che move, home, a abandonar as túas propias habitacións da cidade, a deixar os teus parentes e amigos, a ir por lugares campestres, por montes e vales, se non é a beleza natural do mundo, a cal, aínda que o consideras, só co sentido da vista podes gozar?\nE se o poeta pretende entón rivalizar co pintor, por que non aproveitas a descrición que fai el de tales sitios, e quedas en casa, ao abrigo da excesiva calor do sol?\nNon conseguirías dese modo algo máis útil e menos fatigoso, dentro dun ambiente fresco, sen necesidade de movemento, sen perigo de enfermidade?\nSen dúbida; pero a túa alma xa non podería gozar do beneficio dos ollos, xanelas da súa habitación; non podería recibir as imaxes dos alegres sitios, non podería contemplar os umbrosos vales regados polos arroios que serpentean a xogar, nin ver as variadas flores con cores que forman unha harmonía visual, nin, en fin, todas as outras cousas que soamente os ollos poden percibir.\nPero se o pintor na estación fría e triste do inverno, móstrache eses mesmas paisaxes e outros que fosen teatro dos teus praceres; se xunto a algunha fonte podes verche de novo, amante coa túa amada, sobre os prados frorecidos, baixo a doce sombra das verdes árbores, non experimentarás un pracer máis grande que ouvindo o mesmo efecto descrito polo poeta?\nA impunidade escúdase nos numerosos baleiros e ineficiencias da xustiza; na omisión culpable de todos os poderes; na celestinaxe dos medios de "información"; na manipulación sentimental da opinión pública; nas intimidacións e chantaxes dos victimarios.\nComer a media mañá unha ou dúas galletas Digestive avena-choco e sentir como todos os intersticios das túas moas se empastan cun sutil festín de cereais, fibra, azucres e chocolates. Saber que aínda tes uns minutos para retelos aí antes de que as caries (e o dentista) esperten do seu letargo, antes de correr a lavar os dentes... ou comer unha terceira que barra e actualice os gozosos restos alimenticios.\nAsí son as mañanciñas laborais do verán.\nPD: Outro día falaremos da inxesta compulsiva de cacahuetes e o chicle de despois.\nULTIMO VOO A MARTE\n- Están a ver e ouvindo a Hiox, A-11, directamente desde Campo Vhur, en Marte. A evacuación está a tocar ao seu fin. Algúns marcianos van quedar. Xa non queda ningún terrestre no planeta. Tras case un millón de anos, a historia repítese. Non había homes en Marte. Xa non hai máis homes en Marte.\n«Este é Marte, o planeta amado. Marte, as súas montañas, os seus mares conxelados, os seus volcáns extintos, o seu vento infatigable. Imos realizar a nosa última reportaxe nesta segunda patria do home.\n«Visitemos primeiro a algúns dos vellos marcianos que preferiron quedar. Segundo os científicos, dentro de moi pouco tempo Marte xa non poderá albergar ningunha forma de vida, excepto algún liquen, algún anaerobio. A permanencia de formas superiores será cada vez máis custosa, e finalmente imposible. Podemos mesmo dicir que nos últimos séculos, nos últimos milenios, contando a partir dos grandes dislocamentos de glaciares, Marte levaba unha existencia artificial. Falando con maior exactitude, os terrestres nunca puideron vivir aquí fóra das cidades-cúpulas. Para os propios marcianos, a chegada do home foi a redención dunha raza que ía fatalmente a desaparecer. Imos descender un pouco e a falar con ese vello habitante. Como se chama, por favor?\n- Perfectamente, Ghoz. Por que decidiu quedar? Vostede xa sabe que esas cúpulas non resistirán moitos anos. Nin sequera os subterráneos resistirán moito tempo a presión do xeo.\n- Sempre estraños eses marcianos. Milenios de contacto connosco, e continúan sendo case iguais que no período do Desembarco. Ghoz está a dicir que un vello soño dos seus antepasados era ver Marte como era antes da chegada dos homes. Non ten nada contra nós, e supón que as nosas equivocacións foron cometidas pola ansia de mostrarnos bos con eles. Agora que se presenta unha oportunidade de quedar novamente sós, aínda coa certeza dunha morte próxima, queren aproveitala. Di que millóns e\nmillóns de marcianos morreron e foron sepultados aquí. Cando o lenzo de xeo cubra o planeta e ningunha forma de vida perturbe xa a Paz Superior, entón os Zenghiis - os Altos Espíritos - baixarán para explicarlles aos que dormen baixo terra o seu destino. Ghoz estará entre eles. Moitas grazas, Ghoz. E Paz Superior aos nosos irmáns durmidos.\n202.- Se unha árbore perde unha parte da súa cortiza, a natureza proverá o remedio dirixindo a esa parte da árbore unha cantidade moito maior de savia; de maneira que, para compensar a falta, fará crecer nese punto unha cortiza moito máis forte que en calquera outro; e a savia, chegada ao lugar onde o seu socorro é necesario, xurdirá no alto, pululando e borbotando, como unha auga que ferve impetuosamente.


Jordi Surrallés, catedrático de Xenética da Universidade Autónoma de Barcelona (UAB) | Consumer\nJordi Surrallés, catedrático de Xenética da Universidade Autónoma de Barcelona (UAB)\nA partir de células da pel de enfermos de anemia de Fanconi, obtivéronse células sanguíneas sas\nCurar células enfermas con terapia génica, a partir de células da pel de afectados por anemia de Fanconi, é posible. Esta é, en esencia, a fazaña científica que lograron, por primeira vez no mundo, investigadores españois. O estudo, no que participaron varios expertos, xa se publicou en “Nature”, aínda que aínda tardará en levar á práctica en humanos. Este proceso de terapia génica baséase na reprogramación celular, que xera células similares ás embrionarias (denominadas iPS ou células pluripotentes inducidas), pero sen os problemas éticos que entrañan estas. Jordi Surrallés é un dos autores do estudo.\nQue é a anemia de Fanconi?\nÉ unha enfermidade rara que afecta a unha de cada 500.000 persoas. Pódese chamar “síndrome dos cromosomas de cristal”.\nPor que “cromosomas de cristal”?\nDenomínase así porque os nenos que a padecen teñen os cromosomas moi fráxiles, rompen con facilidade e provocan a morte das células da medula ósea encargadas de fabricar sangue. A medida que crecen, estes nenos teñen cada vez menos células deste tipo -que son os proxenitores hematopoyéticos sanguíneos- e nas idades preadolescentes diagnostícaselles un acusado proceso de anemia porque son incapaces de producir sangue san. De aí o seu nome, anemia, mentres que Fanconi foi o pediatra suízo que a descubriu nos anos 20 do século pasado.\nQue posibilidades terapéuticas teñen estes enfermos?\nA única terapia posible é o transplante de medula ósea. Con todo, a maioría dos doantes non son compatibles. Por este motivo, as familias recorren á selección de embrións para procrear un irmán san e compatible co paciente. O primeiro caso de embrión “terapéutico” coincidiu con esta enfermidade.\nRefírese ao primeiro “bebé medicamento”?\nSi, o primeiro caso do mundo xerouse para tratar a anemia de Fanconi dun irmán. O mesmo que o primeiro caso rexistrado en España, que correspondeu a unha familia catalá.\nEntón, a opción do transplante de medula ósea é moi limitada?\nSi. Pódese realizar de varias formas e de distintas fontes; agora moitos transplantes fanse a partir de sangue de cordón umbilical. O primeiro paciente ao que se realizou un transplante deste tipo tiña anemia de Fanconi. É dicir, a pesar de ser unha enfermidade moi rara, serviu para desenvolver terapias como o transplante de cordón umbilical ou a selección de “bebés medicamento”, que permitirán tratar outras patoloxías. Por tanto, o interese en investigar en enfermidades raras que só afectan a unha poboación determinada é importante, xa que os resultados xeneralízanse a outras.\nEste é un tema que quizais se perde de vista.\nSe, a miúdo pénsase nas razóns para investigar en enfermidades que afectan, como máximo, a 150 pacientes. Pero o obxectivo non é só atender a estas persoas, senón aprender das estratexias terapéuticas para curar outras enfermidades máis prevalentes. En realidade, poucos pacientes de anemia de Fanconi teñen un doante compatible e hai parellas maiores que xa non poden ter fillos, para curarse mediante a selección dun embrión san. Por iso, a medio e longo prazo, investígase na terapia génica, aínda en fase experimental. Consistiría en tentar introducir un xene dentro das células enfermas dos pacientes, co propósito de curalas e recuperar aos afectados.\nQue diría do traballo que acaban de publicar en “Nature”?\nFoi unha colaboración de varias institucións catalás e unha de Madrid. Participaron o Centro de Investigación Biomédica en Rede de Enfermidades Raras (CIBERER), o grupo de Juan Carlos Izpisúa-Belmonte e Anxo Raia do Centro de Medicamento Regenerativa de Barcelona (CMRB), o grupo de Juan Antonio Bueren do Centro de Investigacións Enerxéticas, Ambientais e Tecnolóxicas (CIEMAT), e o grupo que dirixo na UAB.\nA investigación centrouse no feito de que, hoxe en día, é posible xerar células sas pluripotentes, as iPS, a partir de células da pel.\nQue significa “iPS”?\n“Por agora, os “bebés medicamento” e o transplante de cordón umbilical son as estratexias máis útiles para enfermos de anemia de Fanconi”É un termo inglés: “Induced Pluripotent Stem Cell” (células pluripotentes inducidas). Denomínanse pluripotentes porque son capaces de xerar calquera tecido. Ata agora, as células que tiveron esa capacidade foron as embrionarias, incluídas as sanguíneas e os proxenitores hematopoyéticos antes citados. Un par de anos atrás, estas células pluripotentes só se podían producir con embrións, o que xeraba problemas bioéticos e relixiosos. Mesmo, en Estados Unidos prohibiuse a investigación con células nai embrionarias con fondos públicos. De maneira máis recente, un grupo xaponés conseguiu modificar as células e transformalas en pluripotentes, a partir de células da pel dunha persoa, non de embrión.\nRefírese ao grupo do xaponés Yamanaka?\nSi. Isto significa que dunha persoa con anemia de Fanconi, sen células proxenitoras do sangue, estas poderíanse obter a partir das células da pel.\nCantas persoas participaron no estudo?\nSeis pacientes. Tomáronse as células da súa pel e introducir o xene defectuoso (que provoca a enfermidade) cun virus que actúa como vector, unha especie de “cabalo de Troia”. A este proceso denomínaselle terapia génica. Unha vez que as células están curadas, manipuláronse coa tecnoloxía de Sinya Yamanaka (reprogramación celular) para transformalas en células sanguíneas pluripotentes e sas. Neste punto, teñen capacidade para transformarse en calquera tecido. O reto sería agora utilizar estas células sanguíneas sas para facer autotrasplantes aos enfermos e xerar sangue san, pero aínda non é posible.\nÉ dicir, por agora trátase dun estudo preclínico non aplicable a pacientes.\nSi, é un estudo preclínico no que as células se manipulan xeneticamente para converterse en pluripotentes e sas, pero supoñen un risco para o autotrasplante.\nRisco de que aparezan tumores?\nExacto. Unha das posibles consecuencias da manipulación das células da pel dos pacientes, para transformalas en células sanguíneas sas, é que quede unha cicatriz no DNA e xérense células que se transformen en tumorales. Por iso, debemos utilizar células que deriven de proxenitores hematopoyéticos pluripotentes, seguros e que non causen ningún tipo de problema secundario aos pacientes, algo que se investiga en animais.\nQue se lles pode dicir aos pacientes, entón, respecto dos resultados?\nAta agora obtivemos células pluripotentes e sas que se poden transformar en células hematopoyéticas, para fabricar o sangue que falla nos pacientes con anemia de Fanconi. O idóneo sería poder coller estas células e trasplantárselas aos pacientes para poder xerar sangue san xa que, en principio, non se produciría rexeitamento. Pero temos que estudar se podería provocar algún efecto secundario importante. Esta investigación atópase en fase preclínica e, mesmo, dirixímonos a asociacións de enfermos de anemia de Fanconi para expor que os “bebés medicamento” e o transplante de cordón umbilical, por agora, son as estratexias máis útiles.\nCal sería o seguinte paso da súa investigación?\nEn primeiro lugar, comprobar o resultado da terapia génica, para cerciorarnos de que as células sexan sas e mantéñanse así no tempo; debemos estar seguros de que non se produce un paso atrás e de que van funcionar ben o resto da vida. Despois, demostrar que os vectores para a terapia génica son seguros e non producen unha cicatriz no DNA que podería desembocar en efectos secundarios. Por último, traballar con animais manipulados xeneticamente para obter un modelo de ratos Fanconi. Co proceso de terapia génica combinado con reprogramación celular deberiamos curar a estes ratos e, se observamos que o procedemento non implica o desenvolvemento de tumores, creariamos as condicións apropiadas para iniciar un ensaio clínico en pacientes. Os resultados, por agora, son imprevisibles, pero o camiño está aberto e é claro.\nO principal mérito do estudo levado a cabo por investigadores españois, e recolleito en “Nature”, foi descubrir unha estratexia nova que non só podería permitir curar a anemia de Fanconi, senón que serviu como modelo para estudar outras vías de curación para centenares de enfermidades raras. Por primeira vez, conseguiuse combinar a terapia génica coa reprogramación celular e xeráronse células sanguíneas sas. Isto é: introduciuse o xene defectuoso cun virus vector e, a partir das células da pel dos pacientes, que se transformaron en iPS para reparar o tecido que falla, xeráronse proxenitores hematopoyéticos.\nEste tres pasos conseguiron curar as células enfermas, convertelas en pluripotentes e transformar en sans os tecidos que fallan nos pacientes, segundo Jordi Surrallés. A transcendencia deste logro científico pódese entender mellor co símil do barco rompehielos, que racha un muro de xeo e abre un camiño para outros barcos. Unha vez aberto, o camiño queda libre para os diversos grupos de investigación no mundo que decidan penetrarse nel. “Agora todo depende de tempo e investimento, de que dispoñamos dos recursos necesarios. Pero, con esforzo, esperamos poder iniciar nun futuro non moi afastado un ensaio clínico en persoas con esta enfermidade, a anemia de Fanconi, ou calquera outra do seu grupo”, explica Surrallés.\nanemia células fanconi pacientes-gl pluripotentes-gl


"Non se entende por que dá tanto medo a intervención pública de Alu Ibérica" - La Opinión de A Coruña\n"Non se entende por que dá tanto medo a intervención pública de Alu Ibérica"\n10·07·20 | 03:24\nQue hai que facer para evitar a desaparición de empresas na comarca coruñesa?\nHai que atendelas, porque en moitos casos son absolutamente viables e o único que fai o PP é aspirar a vendelas. Hai unha vontade desmedida por asinar certificados de defunción das empresas, quérese converter isto nun ermo, nun campo sementado de terrazas. Temos que ter capacidade produtiva dos nosos sectores, que son moi ricos, e hai que axudalos a mellorar, no torpedear as súas liñas de flotación dende unha administración que sempre quere estar un paso atrás da súa sociedade.\nHabería que nacionalizar Alu Ibérica, a antiga Alcoa?\nNon hai outra opción. Non perdamos de vista que foi unha empresa pública, das moitas que tiñamos e fomos perdendo polo camiño. Non se entende por que dá tanto medo e porque se segue teimando que a intervención pública non é o camiño, cando vemos que se acaba de facer en Alemaña e no Reino Unido.\nA Xunta ten a chave para a creación da área metropolitana pero semella que non lle deu o impulso necesario.\nFalta impulso porque falta a base que significa ter un proxecto propio de país e por tanto esa fortaleza para chegar a acordos. Todo aquilo que axude a avanzar unha área metropolitana ten que levar o aval de todas as administracións para que saia adiante.


Vigo pon en marcha un título único en España en Tradución para a Industria do Videoxogo - VigoÉ\nVigo pon en marcha un título único en España en Tradución para a Industria do Videoxogo\nAs clases comezan o vindeiro 11 de outubro pero este xoves tivo lugar a presentación en sociedade desta nova titulación da Universidade, que xurde dende o grupo de investigación de Tradución e Paratradución e do mestrado en Tradución para a Comunicación Internacional. Os profesores Óscar Ferreiro, Ramón Méndez e José Yuste son os principais impulsores dun título de 200 horas de docencia que ofrece 25 prazas, “preto do 80% delas xa cubertas”, como adiantaba o Yuste.\nTrátase dunha formación complementaria na que se poden matricular todas aquelas persoas que teñan superado 3º curso de grao, non necesariamente de Tradución e Interpretación, como remarcaban os seus organizadores, xa que “está aberto a calquera perfil”. De feito, Ramón Méndez explicaba que moitas das persoas matriculadas son “profesionais do sector interesados en ampliar competencias”, así como estudantes e titulados.\nNa súa presentación, Ramón Méndez lembraba que con este título trátase de dar resposta a unha demanda das empresas, “hai anos que detectamos a necesidade dunha titulación que permita á industria do videoxogo contar con profesionais preparados para esta especialidade”.\nComo explicaba José Yuste, a idea é que Universidade de Vigo oferte un título “que conte realmente cos profesionais do sector, para o que colaboran con nós 25 empresas, algunhas internacionais”. Segundo engade Méndez, “isto vainos permitir ter unha formación próxima ao mundo profesional, imos traballar con textos reais, con vídeos reais e todo vai ser achegado por estas compañías”.\nNeste aspecto incidían tamén Miguel Ángel Michinel, secretario xeral da Universidade, e Susana Rodríguez, directora da Área de Captación de Alumnado. O primeiro destacou que “é un orgullo ver como xorden novas titulacións, como este título propio, que é un exemplo non só de novas achegas didácticas senón tamén de transferencia entre a Universidade e a empresa”.\nRodríguez remarcaba que o curso “mira á sociedade, pero mira de verdade”, facendo fincapé en que a tradución dos videoxogos é un campo de traballo que interesa moito ao alumnado da facultade, “ten demanda e isto vai permitir que exista moita transferencia e un ponte para o mercado laboral”.\nTradución, interpretación, dobraxe, subtitulación\nO obxectivo fundamental desta nova titulación é axudar a profesionalizar un sector estratéxico como a industria do videoxogo. Por isto, as persoas matriculadas recibirán formación para realizar adecuadamente o labor localizador na industria do videoxogo; desempeñar correctamente os labores de revisión e control de calidade dos xogos; levar a cabo de forma profesional os labores de interpretación especializada nos eventos internacionais relacionados con esta industria, como feiras ou convencións e facer fronte aos desafíos lingüísticos e culturais que aparecen na comunicación internacional das empresas de videoxogos.\nOs contidos e a docencia centraranse na tradución dos videoxogos, pero tamén se impartirán bloques temáticos sobre tradución de xogos de mesa ou xogos de rol, así como sobre interpretación, tradución para a prensa especializada, subtitulación, dobraxe ou elementos paratextuais como textos publicitarios ou guías de estratexia ou revisión de textos.\nAs clases estenderanse de outubro a maio cun horario pensado para poder ser compatible con xente que traballa ou que está a estudar. O inglés será o idioma vehicular, “pero son verá vinculante, tamén se traduce do francés, do italiano ou o xaponés, etc”, remarcaba Méndez. Entre o profesorado haberá destacados tradutores, intérpretes, actores de dobraxe ou guionistas como Marc Berbabé, “o tradutor de manga máis importante de España e intérprete de xaponés”; Diana Díaz Montón, “unha das mestras deste eido, traballou en infinidade de xogos” ou Alessandra Vita, “unha das intérpretes máis importantes de Europa, que ademais de traballar en empresas como Intel ou IBM, tamén foi intérprete persoal de autoridades políticas internacionais”.\nParalelamente ás 200 horas de docencia, celebraranse charlas con profesionais de recoñecido prestixio. “A idea é que sexan actividades abertas a calquera persoa interesadas, xa que nesta industria colaboran estreitamente tradutores, deseñadores, programadores, etc”.


Xénero: Instalación escénica / Performance / Danza contemporánea\nData de estrea: Feria "Cuarto Público". Museo de Arte Contemporáneo MARCO de Vigo\nTécnico: Bruno Rodríguez Álvarez\nAbordando a imaxe do escritor dende a visión que temos no imaxinario colectivo, o intérprete permítese xogar con diferentes elementos para crear unha peza plástica con un elevado factor estético arredor do libro como elemento escénico, e onde a poesía de vangarda, a experimentación sobre a palabra escrita e a liberdade de ritmo escénico serán eixos da posta en escena.\nTzara, Jlevnikov, Juan Larrea, Huidobro, Manoel Antonio... A poesía de vangarda, acompañada de textos do propio Quinteiro, cunha escolma de poesía galega de todos os tempos servirán como pretexto para accións escénicas arredor da palabra e a través do movemento, o son e o emprego de elementos cotiáns como libros, follas, froitos, etc...\nUnha proposta atemporal cun gran poder evocador.\nA performance #HABITANTE pode ser entendida como unha nova forma de abordar un recital poético, no que incluímos unha potente e evocadora posta en escena ademais dun constante xogo escénico con elementos e ritmos narrativos.\nA proposta está concebida con carácter atemporal, polo que non se recrea en estéticas de tempos pasados se ben bebe de certas correntes literarias que nos poden trasladar a diferentes momentos históricos.\nO Proxecto #HABITANTE é froito dunha colaboración coa Feira de Arte Contemporáneo Cuarto Público e estreada na edición 2014 da mesma, no Museo de Arte Contemporáneo de Vigo. Ten sido levado a escena en campañas como "Letras nos Mercados 2018" do Servizo Municipal de Bibliotecas da Coruña ou "Ponte en Escena 2015" do Fórum Metropolitano da Coruña, reinventándose e adaptándose en cada posta en escena.\nIndicado para: Festas, actos culturais e festivos, Letras Galegas, 25 de xullo, Noite dos Museos, Feiras Tradicionais.\nEmpregando elementos cotidiáns como madeira, farelo, corda, pinzas, telas e outros elementos un equipo de 7 artistas vestidos de branco transfor-man o espacio escénico por medio da danza, a poesía, o mimo, a expresión corporal ou a performance nun discurso que fala do mar, da emigración, das mulleres no mundo tradicional, redeiras, conserveiras ou do ritmo das estacións.\nUnha proposta moi visual con un equipo de artístas de primeira.\nA literatura, outro dos eixos centrais da montaxe, focaliza accións colectivas en torno ao libro, ao poema e á enerxía lírica da palabra en diálogo coa música e o movemento, en particular coa palabra de Uxío Novoneyra.\nPre-estreado como performance no Festival Galego de Cabaré de Redondela o 25 de agosto de 2018\nIndicado para: Festas, programacións culturais, intervención na praia ou espazos de lecer.\nPre-estreado como performance no contexto do Xl Festival Galego de Cabaret de Redondela. #waterproof é entendido como un proceso #work_in_progress que se irá desenvolvendo en adaptación e reinvención ao espazo, motivo, cliente en particular..\nDanza-teatro, poesía, palabra, accións performáticas con auga e elementos acuáticos, moita alegría, enerxía e presencia escénica e unha banda sonora de grande emotividade para crear unha experiencia altamente emocionante.


Vieiros: Galiza Hoxe - Núñez Feijoo: "Somos a primeira comunidade autónoma do mundo en número de bandeiras azuis"\nNúñez Feijoo: "Somos a primeira comunidade autónoma do mundo en número de bandeiras azuis"\n"Como ocorre coas nosas catedrais, montes e cascos históricos" os galegos "rebelámonos contra o inmobilismo", afirmou o presidente da Xunta.\nRedacción - 10:45 04/07/2010\nTags: Alberto Núñez Feijoo bandeiras azuis\nO presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, destacou este sábado que Galiza é a "primeira comunidade autónoma do mundo en número de bandeiras azuis" pola cifra de portos e areais galardoados.\nAsí o asegurou no acto de entrega de Bandeiras Azuis 2010, onde incidiu en que a repartición das destas bandeiras "non entende de signos políticos", aínda que "esconde detrás siglas, militantes e unhas cores definidas". "Falo de Galiza e das cores azuis e verde que os visitantes asocian a esta terra", puntualizou.\n"Aquí celebramos o que somos e alimentamos o que queremos ser", afirmou o xefe do Executivo, que incidiu nesta "historia costeira que hoxe recoñecemos con 132 bandeiras azuis". "Como ocorre coas nosas catedrais, montes e cascos históricos" os galegos "rebelámonos contra o inmobilismo", engadiu.\nPara Feijoo, a "boa saúde" das nosas praias e portos é "un grande éxito colectivo" e unha "gran lección para algúns retos do futuro". "Galiza é unha das costas máis atractivas de Europa e sen dúbida do mundo", sinalou.\nAdemais, apuntou que as bandeiras azuis concedidas supoñen "un ingrediente de importancia infinita", non só para "xeneralizar responsabilidade ambiental", senón tamén para "preservar o turismo ante a actual debilidade da demanda".\nDúbidas sobre o rigor coas 'Bandeiras azuis' (10/06/2010)\nA bandeira azul non é garantía dun litoral ecolóxico (11/06/2009)\n1/5 (6 votos)\nSen prórroga para a protección do litoral, volta á "lei da selva"\nGaliza, a primeira en degradar o litoral\nImaxe dunha praia con bandeira azul, mais invadida polo lixo (Foto: Adega)


Created: 29 Abril 2013 29 Abril 2013\nO cliente asiduo do Café Bar Arnela que co seu sempiterno sombreiro de cowboy evocaba na memoria a imaxe do pontevedrés John Balan, o gran home orquesta do far-west americano, o coleccionista presumible récord guinnes que alá xa por setembro de 2008 levaba coleccionadas máis de 12 millóns de etiquetas de tabaco, posiblemente o maior fardo da historia, ou o talentoso actor vocacional, intérprete serio e contido dun programa da Televisión de Galicia. Todas estas facetas e moitas máis fóronse definitivamente para sempre na madrugada deste luns 29 de abril de 2013 co falecemento do noso querido amigo José López Vázquez, aquel que todo Camariñas coñecía agarimosa e popularmente como "Molina".\nEran sobre ás cinco da madrugada cando chegaban ao seu fin as andanzas deste camariñán, trotamundos de toda unha vida, pródiga en experiencias e acontecementos de todo tipo, uns gratificantes, outros por desgracia non tanto, marcados polo signo da traxedia. Primeiro alá en 1952 na histórica vila de Betanzos cando á idade de 12 anos entraba a traballar como criado, despois cas longas tempadas embarcado na Marina Mercante, os anos de duro traballo en Suiza e o retorno á Camariñas da súa alma para trafegar no mar. E en case todo este periplo vital, sempre baixo a compañía do sombreiro de cowboy que proxectou unha imaxe icónica da Vila das Palilleiras, recoñecible na Camariñas de sobremesa e Paseo Marítimo. "Ten máis de 60 anos, posto que xa pertencera ao meu pai", declaraba orgulloso Molina, naqueles tempos en que Camarinas.eu lle adicaba unha noticia como protagonista dun posible record Guinnes ou ao requerir os seus servizos para rodar un programa de televisión nas pedras do Cemiterio dos Ingleses. E el accedía gustoso, preparado para dar renda solta á gracia, ao talento e á amabilidade que sempre o caracterizaron.\nFaleceu Molina aos seus 72 anos pero para o recordo quedará aquela noticia dos 12 millóns de etiquetas de tabaco cuidadosamente gardadas nunha caixa de zapatos ou a súa maxistral interpretación televisiva dun pescador camariñán, destinatario final dunha mensaxe nunha botella. Precisamente a mensaxe que quere transmitir a redacción de Camarinas.eu é a dunha gran dor e unha profunda pena polo amigo, polo colaborador que se nos fui. Os restos mortais deste gran camariñán están sendo actualmente velados no Tanatorio San Vicente de Vimianzo ata as 16:30 horas deste frío luns 29 de abril de 2013, hora en que se encamiñarán ata a Igrexa Parroquial de San Xurxo, onde a partires das 17:30 horas terá lugar o seu funeral de corpo presente. Molina, amigo, esperamos que cando comparezas ante o Señor, o fagas na compañía do teu eterno, tan fermoso, sombreiro de cowboy. Descansa En Paz e Que Deus che teña na súa Santa Gloria.\n+7 # DESCANSA EN PAZ, — Beldoña 30/04/2013 11:13\nPois, naquela súa primeira etapa de trotamundos, coincidín con el pola comarca de Betanzos.\nGervasio Torreiro, ó arrancara da fame daqueles tempos, un día que achegara nunha furgoneta a vender patacas a Camariñas.\nLevouno de axudante po seu negocio de Abegondo, e, por casualidades da vida, tamén o meu pai por aquelas datas, tivera que levar a toda súa familia con el, cara o mesmo lugar onde estaba o amigo “ MOLINA “\nViámonos con moita frecuencia, e, lonxe da terra, a nosa conversa non podía ser outra mais que de morriña polo pobo que nos vira nacer.\nDescansa en Paz, JOSE LOPEZ VAZQUEZ; e nunca deixes de levar o teu sombreiro, nin o teu sorriso, pa que poidamos distinguirte mellor, cando, de novo, nos vexamos no mais alá.\n+3 # DEP Molina — diegoalfr 30/04/2013 14:29\nDende aquí quero expresar o meu máis sentido pésame a toda a familia de Molina especialmente a súa dona, os seus fillos e tamén a todos os seus netos especialmente a súa netiña Uxía que nunca se separaba de seus avoiño.\nDescanse en paz meu querido amigo Molina. Sempre estarás presente nos meus recordos. Xa nos veremos compañeiro!\n+2 # D.E.P. — Eu...Kiños 30/04/2013 19:09\nO meu pesame a familia pola perdida.Unha gran persoa que sempre tiña un sorriso que agasallar!!D.E. P