triantafyllou giorgos architect: ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ Β΄\nΜπορείτε να διαβάστε τα κείμενα πιό κάτω, αμέσως μετά τα περιεχόμενα\nΒ3/18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017\nΤΟΥ ΖΗΝΩΝΑ ΣΙΕΡΕΠΕΚΛΗ\nΒ2./ 09 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017\nΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ Δ. ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ\nΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»\nΜΙΚΡΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ\nΚείμενο με αφορμή την έκδοση ατου βιβλίου «Ταξίδι στην Ελλάδα» με το κείμενο του Pietro Maria Bardi, και στην σχετική κριτική του Δημήτρη Φιλιππίδη που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών. Ο Ανδρέας Γιακουμακάτος που είχε και την επιμέλεια της έκδοσης, έστειλε την δική του άποψη σχετικά με την κριτική του Δ. Φιλιππίδη, την οποία σχολιάζει επίσης και ο Φιλιππίδης\nΒ1./ 13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014\nΚείμενο με αφορμή την ηχητική εγκατάσταση στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης που εγκαινιάζεται την Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014\nΓια να γίνει κατανοητός ο τελευταίος πυλώνας και η φίπρα από την οποία είναι κατασκευασμένη η φωτογραφική παιδεία του Γιώργη, αρκεί μόνο η διαπίστωση πως ενώ η σημερινή τεχνολογία προσφέρει τη δυνατότητα και τα μέσα μιας απόλυτα ελεγχόμενης από εδάφους αερολήψης, ο Γερόλυμπος επιλέγει την αιθεροβάμονα στάση του Falco naumanni. (γεράκι που σταθεροποιώντας σημειακά και επί πολλού τη πτήση του, αγναντεύει τον κάμπο κάτω. Ανεμογάμης ή αλλιώς Κιρκινέζι).\nΑναπόφευκτη επίσης εικόνα που έρχεται στο μυαλό είναι η φιγούρα του Ούριζεν, στο σχέδιο του Ουίλιαμ Μπλέικ, γνωστού με τον τίτλο: Ο Αρχαίος των Ημερών, «που μεταφορικώς παριστάνει τον Γερόλυμπο εν ώρα φωτογραφικής δράσης». Αόρατος από ψηλά και ρισκάροντας ως άλλος Ίκαρος την εξ ουρανού θεόρατη εικόνα, ο Γιώργης Γερόλυμπος υφαίνει ένα έργο ζωής στον μισό χρόνο που η Πηνελόπη χρειάστηκε να πλέξει το δικό της πέπλο.\nΗ διαπίστωση, βεβαιωμένη φωτογραφικά στην τελευταία εικόνα του βιβλίου που δείχνει τον Γιώργη Γερόλυμπο να κρέμεται στο κενό, συναρπάζει. Η ρητή δε διαβεβαίωση που ο ίδιος μας δίνει στο κείμενο του, ότι το ύψος του εγχειρήματος ήταν από τα 35 έως τα 115 (!) μέτρα πάνω από το έδαφος, εξοβελίζει το «συναρπαστικό» για να δώσει την θέση του στο θαυμαστικό. Από το δέος αυτού του θεόρατου ύψους είναι φτιαγμένες οι φωτογραφίες του Γιώργη.\nΜόνο δύο τύποι χαρακτήρα θα μπορούσαν να το τολμήσουν. Οι τρελοί και οι παθιασμένοι. Φοβάμαι πως ο Γιώργης ανήκει στο σπάνιο είδος που συνδυάζει και τα δύο. Για την τρέλα (του) δεν αισθάνομαι αρμόδιος να μιλήσω. Για το πάθος του όμως ας μου επιτραπεί να γράψω, μια και είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί του όταν πρώτη φορά κατέβηκε στην Κύπρο για σκοπούς φωτογράφισης. Από την συνεργασία-γνωριμία, μου δόθηκε η ευκαιρία -εκτός από το να γίνουμε φίλοι- να βιώσω από κοντά τον τρόπο του. Μέσα στις πολλές ώρες και τις λίγες μέρες που κράτησε η φωτογράφιση, είδα, άκουσα, μα προ πάντων αισθάνθηκα τους κραδασμούς μιας ασυμβίβαστης θέλησης για ποιότητα και ενός παλλόμενου πάθους για αισθητική απολυτότητα. Ως την πιο σημαντική παράμετρο χαρακτήρα κατέγραψα την πεισματική του προσήλωση στο «καθήκον» και την «ευθύνη». Πρόκειται για μια είδους αυτοδέσμευση. Ο ίδιος εθελούσια και αυτόκλητα θέτει ως μέτρο εαυτού το επαγγελματικό καθήκον και την ευθύνη-ήθος.\nΗ προσήλωση του, που πολλάκις αγγίζει τα όρια της εμμονής, είναι το όπλο-εργαλείο του. Ούτε καρδιά, ούτε χέρι, ούτε φακός, ούτε μάτι. Οι συνιστώσες της πυρηνικής δύναμης από την οποία ο Γερόλυμπος αντλεί το φωτογραφικό του όραμα είναι ένα άχθος παιδείας (που το έκτισε ο ίδιος) από τη μια, και η γονιδιακή πηγή από την άλλη που μυστικά ρυθμίζει την δράση του. Του Γιώργη ο τρόπος θυμίζει τους στυλίτες ασκητές που για χρόνια επί «ξηρού ακμής» κατορθώνουν ψυχή και πνεύμα. Για δέκα χρόνια -μας το λέει ο ίδιος- στην άκρη της πήγας ενός μεγάλου πυργογερανού, να φωτογράφει εικόνες ψυχικού και πνευματικού σθένους μοναδικού.\nΑυτές, οι «επί πτερύγων ανέμων» πτήσεις, του επέτρεψαν να υφάνει για μας, πάνω σε μια νοητή βούφα (αργαλειό) τα εκπληκτικά χαϊμαλιά, τις πανέμορφες κουρελούδες (που θυμίζουν Κυπριακά φοιθκιώτικα), τα φαντασμαγορικά (και φασματογραφικά) αραβουργήματα και τα υπέροχα λαϊκο-βυζαντινά χειροτεχνήματα του.\nΟ Γιώργης Γερόλυμπος\nΣτο υπό αναφορά φωτογραφικό έργο, ο Γιώργης ενήργησε με δύο τρόπους. Τον ένα επαγγελματικό και τον άλλο ερασιτεχνικό, ως εραστής εννοώ. Έκανε αφ’ ενός τις χιλιάδες φωτογραφίες που του ζητήθηκαν για σκοπούς αποτύπωσης και μνημόνευσης των διαφόρων φάσεων κατασκευής του έξοχου αρχιτεκτονήματος του Renzo Piano, αφ’ εταίρου όμως έκανε και το δικό του. Για να επιβεβαιώσει την ρήση του μεγάλου σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκι, οτι: «Ο καλλιτέχνης πρέπει να πει τον δικό του, ολόδικο του λόγο».\nΈχουν, οι φωτογραφίες του Γιώργη, τη δύναμη του αρότρου βαθιάς καλλιέργειας. Συμβάλλουν με λίγα λόγια στην καλλιέργεια της αισθητικλής παιδείας. Είναι έργα υψηλού αισθητικού ύφους που πίσω τους κρύβουν βαθιά δομική σκέψη. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο Γιώργης, εκτός από φωτογράφος είναι και αρχιτέκτων. Η τεκτονική δομή διακρίνει το έργο του απ’ άκρου εις άκρον.\nΟι φωτογραφίες -εξήντα τέσσερις εν συνόλω- είναι απολύτως συνυφασμένες με μια γεωμετρική όραση που προσλαμβάνει και αποκαλύπτει ό,τι ο νους θεωρεί και θέλει και όχι ό,τι το μάτι βλέπει. Απ’ αυτή την άποψη, οι φωτογραφίες-ορθογραφίες του Γιώργη είναι προϊόντα ενόρασης. Είναι όμως και μια τεχνική Γεωγραφία, μια αυτογραφία και μια αερομεταφορά εν δυνάμει.\nΚυρίαρχα συνθετικά στοιχεία είναι: η γραμμή, το τετράγωνο, το ορθογώνιο, ο κύκλος. Την σχεδόν απόλυτη κυριαρχία έχει η ευθεία, αν εξαιρεθούν τα ελάχιστα, εξαίρετικου κάλλους «ιδεογράμματα» όπου κυριαρχεί η καμπύλη υπό μορφή παιδικής, ελεύθερης μονοκοντυλιάς (βλ. λ.χ. φωτογραφία εξωφύλλου).\nΚαταλύτης στο συλλείτουργο των γραμμών και των σχημάτων η ανθρώπινη «φιγούρα», της οποίας την παρουσία υποδηλώνει περισσότερο η μακρά σκιά, παρά η ανθρώπινη μορφή αυτή καθ’ εαυτή, που λόγω της αφ’ υψηλού λήψης είναι στιγματικής υφής. Τα κάδρα που ο Γερόλυμπος έχει στήσει είναι διάσπαρτα με μια τυχαία ανθρώπινη παρουσία, που ως «ζωντανός» εμβάτης ρυθμίζει τον χρόνο στο χωροταξικό σχεδιασμό που ο ίδιος ο φωτογράφος κάνει.\nΗ ανθρώπινη μορφή, παρόλο που αποτελεί το μόνο στοιχείο που θα μπορούσε να παραπέμψει στην κλίμακα των πραγμάτων, δεν επιτρέπει στο θεατή να εκτιμήσει τα πραγματικά μεγέθη, λόγω της καθετότητας των σωμάτων στο επίπεδο του κάδρου, αλλά και -κυρίως- γιατί οι σκιές δεν είναι ποτέ ευθέως ανάλογες με το ύψος των ανθρώπων. Ως αποτέλεσμα της πρηνηδόν ιπτάμενης λήψης, η τρίτη διάσταση του χώρου έχει σχεδόν εξαφανισθεί. Συνήγοροι του εκμηδενισμού της, είναι βέβαια και οι πολύ σκληρές σκιές που ενσωματωμένες στα όρθια αντικείμενα εξωστρακίζουν κάθε έννοια βάθους προβάλλοντας μια νεοφανή πλαστικότητα. Οι καρτεσιανές συντεταγμένες συγχέονται ευχάριστα και με τρόπο που συχνά παραπέμπει σε έργα των Pieter Mondrian, Antoni Tàpies, Lewis Baltz και πολλών άλλων.\nΕίναι απολύτως φανερό πως τίποτα δεν είναι τυχαίο στις σκηνές που σκαρφίζεται ο Γερόλυμπος. Απόλυτος γνώστης και ικανότατος χειρουργός–χειροτέχνης, ξέρει από πριν να στήνει ακόμα και το τυχαίο, που είναι οι εν κινήσει εργάτες και τεχνίτες του εργοταξίου. Από το κάδρο δεν λείπει τίποτε και τίποτε δεν μπορεί να προστεθεί.\nΥποστηρίζω πως αν δει κανείς τις φωτογραφίες της συλλογής Ορθογραφίες χωρίς να γνωρίζει πού τραβήχτηκαν, αποκλείεται να καταλάβει το αντικείμενο της φωτογράφισης. Απ’ αυτή την άποψη γίνεται φανερό το «ιδεολογικό» στίγμα του Γιώργη, ο οποίος κατά την προσωπική πάντα εκτίμηση του γράφοντος, ουδόλως «ενδιαφέρεται» να αναδείξει το συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό έργο, αλλά τις δομές και τις τεκτονικές υφές που θα του επιτρέψουν να σχεδιάσει στο φωτογραφικό χαρτί τις αφηρημένες, ποιητικές στιγμές που ο ίδιος έχει στο μυαλό του. Ο Γιώργης δεν φωτογράφισε το εργοτάξιο όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Το εργοτάξιο ήταν εκεί ως δεδομένο, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του. Με αφορμή αυτό, και χρησιμοποιώντας το ως πρόφαση, πέτυχε πρωτίστως και κατά τον πλέον αρμόδιο τρόπο, οι διάλογοι των πραγμάτων να μετατραπούν σε μονόλογο. Έτσι, στο ιδιωτικό του ταξίδι ο Γερόλυμπος δεν αφηγείται την ιστορία υλοποίησης των σχεδίων του Renzo Piano, αλλά μας μιλάει για τη δική του ιστορία, ερμηνεύοντας κατά κάποιο τρόπο εαυτόν.\nΗ σημασία της απόφασης αυτής είναι τεράστια. Δείχνει κατ’ αρχάς ότι, της καλλιτεχνικής φωτογραφίας στόχος δεν είναι να περιγράψει την πραγματικότητα, αλλά να την μεταπλάσει δίνοντας νόημα στο προσωπικό όραμα. Δείχνει επίσης πως στο όραμα αυτό υπάρχουν σταθερές που έχουν να κάνουν τόσο με ιδιοτροπία κάθε τέχνης, όσο και κυρίως με την ιδιοτροπία του ίδιου του δημιουργού.\nΤου Γερόλυμπου οι σταθερές, ως ένα βαθμό, είναι ανιχνεύσιμες. Αναφορικά με το κάδρο διακρίνεται μια εμμονή στην οπτική κατασκευή δια του αποκλεισμού και στην ορθοπροβολική μετωπική λήψη. Ο φωτογράφος, από την σύνολη πραγματικότητα μιας «αχανούς» εκτάσεως και μέσα από το χαοτικό συνονθύλευμα ενός οικοδομικού εργοταξίου εν εξελίξει, επιλέγει κυρίως αυτά που θα κρατήσει εκτός, ώστε να δημιουργήσει μια νέα εσωτερική τάξη, την δική του τάξη.\nΗ αυστηρότητα της ματιάς του και η πειθαρχία που επιβάλλει στο κάδρο, του επιτρέπουν να κτίζει εικόνες απόλυτες, όπου η θεατρικότητα (θέατρο σκιών θυμίζουν μερικές) παίζει ρόλο καταλυτικό. Καλώδια, ξύλα, σίδερα, πλαστικά, λινάτσες, πολυστερίνες, καλούπια, κουτιά, κουβάδες, κράνη, γιλέκα, χρώματα, λουλούδια και άλλα ατάκτως ερριμένα, εντός ενός εργοταξίου που κοχλάζει, παίρνουν κάτω από το βλέμμα του μια θέση «καθώς πρέπει». Οι συνθέσεις του· εύμορφες, πλαστικές, γραφικές και καθ’ όλα σχηματικές, καταγράφουν την αποφατική προσέγγιση του καλλιτέχνη, υποτάσσοντας κάθε λεπτομέρεια στα προαπαιτούμενα που αυτός θέτει. Η ορθογραφία του αποτελεί ταυτόχρονα και τον εμβάτη που συναρμόζει τα διάσπαρτα σε δεσμευτική τάξη. Μας το αποκαλύπτει εξάλλου ο ίδιος στο κείμενο του, λέγοντας πως τον τίτλο τον άντλησε από την πραγματεία του Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι: «De picture». Ονόμασε την δέσμη των φωτογραφιών του συγκεκριμμένου λευκώματος, ορθογραφίες, γιατί ως Αρχιτέκτων ξέρει καλά πως η κάτοψη είναι η ορθογραφική προβολή (ορθοπροβολή) των οριζοντίων ακμών μιας οικοδομικής κατασκευής.\nΛέγεται, ότι μια φωτογραφία για να είναι καλή πρέπει να προκαλεί το ενδιαφέρον και την προσοχή. Δεν εννοώ την προσοχή που προκύπτει από το εντυπωσιακό και το υπερβολικό, αλλά για έναν ενδιαφέρον που εκπορεύεται από το ίδιο το φωτογραφικό γεγονός ως φορέα ειλικρίνειας του φωτογράφου, ειλικρίνειας που μπορεί να συγκινήσει αισθητικώς. Οι φωτογραφίες του Γιώργη δεν επιτρέπουν αμφιβολίες. Η ταύτιση θεατή-φωτογράφου είναι αυτόματη έστω και αν ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά μόνο με την φαντασία να συλλάβει το θεόρατο ύψος από το οποίο έχουν τραβηχτεί.\nΗ πράξη της φωτογράφισης είναι συγχρόνως τεχνική οικειοποίηση του αντικειμενικού κόσμου και ατομική έκφραση εαυτού. Μεταξύ της απολύτως πιστής και της ακραίως μεταλλαγμένης φωτογραφίας η διαφορά είναι ελάχιστη και ταυτόχρονα μέγιστη. Ο Γιώργης ανάμεσα στην αντίληψη της φωτογραφίας ως «αληθινής έκφρασης» και στην αντίληψη της φωτογραφίας ως «πιστής καταγραφής», επιτυγχάνει μιάν υπέρβαση που μας φέρνει μπροστά στο καίριο, εντός του οποίου συνυπάρχουν και η μια και η άλλη. Με τον τρόπο αυτό μας οδηγεί στο συναμφότερο, δηλαδή σε μια σύνθεση διαλεκτική όπου ακόμα και το punctum υποτάσσεται στους δικούς του κανόνες. Ο καλλιτέχνης ξέρει να εκμεταλλεύεται τις αντιθέσεις μέσα στο κάδρο και να τις αναγάγει σε μια νέα εικαστική ποιότητα. Η ένταση που εκπέμπουν οι φωτογραφίες εκπορεύεται από την αντιπαράθεση τάξης και αταξίας. Όλα, όσα φαίνονται ως ατάκτως ερριμμένα και τυχαίως διασκορπισμένα, συνθέτουν μια χορογραφία όπου η δύναμη του αυτοσχεδιασμού που επιβάλλει η «τύχη» και η «αναγκαιότητα» γίνονται φωτογραφία.\nΘεματική του η χωροχρονική σχετικότητα, όπου ο παγωμένος χρόνος σταθεροποιεί την εικόνα ως τόπο και όχι ως χώρο. Ο φωτογράφος δεν περιορίζεται όμως μόνο στο σταμάτημα του χρόνου. Επεκτείνει το πάγωμα και στον χώρο, πράγμα που μας επιτρέπει να συσχετίσουμε την φωτογραφική του θεώρηση με του Heidegger την άποψη για την Τέχνη και τον Χώρο.\nΑν στην θέση της λέξης γλυπτική στον ορισμό που προτείνει ο Heidegger βάλουμε την λέξη φωτογραφία, το έργο του Γερόλυμπου γίνεται ένα «ενσαρκώνον εν έργω· φέρειν τόπους, και με αυτούς ένα ξάνοιγμα περιοχών ενδεχόμενης διαμονής των ανθρώπων και ενδεχομένης παραμονής των πραγμάτων που περιβάλλουν τους ανθρώπους και τους αφορούν». Ναι, αυτή η Χαϊντεγγεριανή ενσάρκωση της αλήθειας του τόπου τεκταίνεται στο φωτογραφικό έπαθλο που ο Γιώργης Γερόλυμπος θέλησε να κατακτήσει και γενναιόδωρα να μας το μοιράσει.\nΜετά την σύντομη αναφορά που έγινε στις 04 03 2017 για την έκδοση αυτού του βιβλίου «Ταξίδι στην Ελλάδα» με το κείμενο του Pietro Maria Bardi, όπου παραπέμπω στην σχετική κριτική του Δημήτρη Φιλιππίδη με τίτλο «Πολιτικά συμφραζόμενα ενός ταξιδιού» που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, ο Ανδρέας Γιακουμακάτος που είχε και την επιμέλεια της έκδοσης, έστειλε την δική του άποψη-επιστολή την οποία παραθέτω στην συνέχεια, σχετικά με την κριτική του Δ. Φιλιππίδη Για να διαβάσετε το περιεχόμενο της κριτικής του Δ. Φιλιππίδη στην Εφημερίδα των Συντακτών κάντε ΚΛΙΚ εδώ.\nΣτο πλαίσιο ενός όπως φαίνεται χρήσιμου διαλόγου, σε παρακαλώ ευγενικά για την δημοσιοποίηση της ακόλουθης απάντησης στο βιβλιοκριτικό σχόλιο του Δημήτρη Φιλιππίδη στο οποίο το μπλογκ σου παραπέμπει «δια τα περαιτέρω», σχόλιο δημοσιευμένο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (19.02.2017) σχετικά με το βιβλίο Pietro Maria Bardi.Ταξίδι στην Ελλάδα.\nΚαταρχήν μια διευκρίνιση: δεν πρόκειται για ένα «βιβλίο του Μπάρντι»: πρόκειται για ένα κείμενο του Πιέτρο Μαρία Μπάρντι (εφεξής ΠΜΜ) δημοσιευμένο το 1933 στο ιταλικό αρχιτεκτονικό περιοδικό «Quadrante» που μεταφράστηκε και εκδίδεται σχολιασμένο για πρώτη φορά από τον γράφοντα ως βιβλίο στα ελληνικά, από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.\nΟ Δημήτρης Φιλιππίδης (εφεξής ΔΦ) παρουσιάζει μια καρικατούρα του βιβλίου με συνοπτικές διαδικασίες, διαστρεβλώνοντας τα πράγματα στην προσπάθειά του να τα χωρέσει σε ένα προκατασκευασμένο κουστούμι φτιαγμένο από ευφυολογήματα και κλισέ του τύπου «ο καλός, ο κακός και ο αριβίστας» (στο ίδιο πλαίσιο κινείται και η σκωπτική φωτογραφία του ΠΜΜ που δημοσιεύει, προς ενίσχυση των επιχειρημάτων του). Οι θέσεις του είναι οι ακόλουθες:\nα) το ελληνικό «χρονικό» του Ιταλού είναι τριτεύουσας σημασίας, διότι ασχολείται με\n«περιφερειακά γεγονότα» και «επιδεικνύει αβυσσαλέα άγνοια για όσα περιγράφει»· β) ήταν ένας «τυπικός διανοούμενος φασίστας, άριστος σε διπλωματικούς ελιγμούς και πλήρως ενταγμένος στα πολιτικά δρώμενα της χώρας του [και έτσι] αρμένιζε άνετος»· γ) το κείμενο αυτό μάς είναι περιττό γιατί διαθέτουμε «μια ήδη πλούσια βιβλιογραφία» για το 4ο CIAM. Μας κουνάει επίσης το δάχτυλο εφιστώντας την προσοχή διότι «το θέμα ξεπερνά τις διαστάσεις ενός αθώου ιστορικού τεκμηρίου».\nΓνωρίζει ο ΔΦ άλλα μεγάλα κείμενα της εποχής, γραμμένα από Έλληνες ή ξένους για το 4ο Συνέδριο (εκτός από συνοπτικές αναφορές σε ορισμένα ευρωπαϊκά περιοδικά αρχιτεκτονικής); Αν τα γνωρίζει να τα πει να τα μάθουμε κι’ εμείς. Πού επισημαίνεται η «αβυσσαλέα άγνοια» του Ιταλού; Πολύ θα θέλαμε επίσης να γνωρίζουμε. Η αφήγηση του ΠΜΜ, που επισκεπτόταν για πρώτη φορά την Ελλάδα, είναι ένα είδος ρεπορτάζ/πιστής περιγραφής της «εξωτικής» ελληνικής πραγματικότητας της εποχής, στο πνεύμα μιας ευρύτερης ποιητικής διάστασης που πολύ φυσικά διατρέχει το κείμενό του. Η είναι μήπως ακριβέστερη και πιο αξιόπιστη η βωβή κινηματογραφική τεκμηρίωση του Λάσλο Μόχολυ-Νάγκυ που τόσο μας ενθουσιάζει για το τέταρτο Σιάμ; Είναι μήπως πιο πιστή στην «πραγματικότητα» η ομιλία «Αέρας, ήχος φως» του Λε Κορμπυζιέ, μια ανάλογης ποιητικής διάθεσης σκιαγράφηση της Ελλάδας και του κόσμου; Αλλά, επαναλαμβάνω: ποια άλλα κείμενα της εποχής του τέταρτου συνεδρίου γνωρίζει ο ΔΦ με χαρακτήρα «χρονικού» ή εκτεταμένου «απολογισμού»; Τα περιμένουμε.\nΟ ΔΦ δείχνει να ενοχλείται από το γεγονός ότι κάποιοι λειτουργούσαν ως υποστηρικτές της μοντέρνας αρχιτεκτονικής εντός του ιταλικού καθεστώτος. Τους ενοχοποιεί μάλιστα γι’ αυτό, τους φανφαρόνους. Θα έπρεπε η μοντέρνα αρχιτεκτονική να εμφανίζεται ως η μεγάλη ηττημένη, όπως συνέβη στη Γερμανία του Χίτλερ και στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, για να εντάσσεται φυσιολογικά στον ερμηνευτικό μηχανισμό του. Το πρόβλημα είναι, σε ένα ιδεολογικό σχήμα άσπρου και μαύρου χωρίς αποχρώσεις, πως τη μοντέρνα αρχιτεκτονική την υποστήριζαν οι φασίστες (μια μειοψηφία φυσικά, είναι προφανές). Όχι μόνο την υποστήριζαν αλλά τη σχεδίαζαν κιόλας: όπως ο Τερράνι που σχεδίασε το «σπίτι του φασισμού» στο Κόμο (και το οποίο μελετήθηκε, μεταξύ άλλων, και από τον Πήτερ Άιζενμαν στη διδακτορική διατριβή του αλλά και αργότερα), ή οι Φιτζίνι και Πολλίνι που προσπαθούσαν να δώσουν αρχιτεκτονική υπόσταση στο πατερναλιστικό όραμα του Αντριάνο Ολιβέττι για μια ουμανιστική ιδέα του επιχειρείν. Κατά σύμπτωση, οι αρχιτέκτονες αυτοί εκπροσώπησαν την Ιταλία στο αθηναϊκό συνέδριο του 1933 μαζί με τον ΠΜΜ. Οι ερευνητές της περιόδου, εντός και εκτός Ιταλίας, προσπαθούν ακριβώς να κατανοήσουν τούτο: πώς υπήρξε δυνατή η συμβίωση της μοντέρνας αρχιτεκτονικής με το φασιστικό καθεστώς; Αυτή τη δουλειά προσπαθούμε να κάνουμε, και θα περίμενε κανείς μετά από σχεδόν έναν αιώνα αυτά τα ζητήματα να εξετάζονται και σε εμάς (γιατί εκτός το πρόβλημα αυτό δεν υπάρχει) με περισσότερη νηφαλιότητα και λιγότερη προχειρολογία.\nΟ Πιέτρο Μαρία Μπάρντι λαο ο Λε Κορμπυζιέ το 1934 στην Ρώμη\nΤο πολιτικό στίγμα του ΠΜΜ δίνεται στο βιβλίο με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές: ποτέ το κείμενο του Ιταλού δεν προσλήφθηκε, όπως υποστηρίζει ο ΔΦ, ως «αθώο ιστορικό τεκμήριο» από όσους το επιμελήθηκαν και από όσους ενέκριναν την έκδοσή του. Αποτιμήθηκε γι’ αυτό ακριβώς που είναι, ένα ζωντανό και εξαιρετικά πλούσιο σε περιεχόμενο κείμενο, χρήσιμο καταρχήν για τους μελετητές του CIAM του 1933: η χρονιά αυτή είναι απολύτως κρίσιμη για τη μοίρα της Ευρώπης και του κόσμου, κάτι που θα έπρεπε να μας οδηγεί και σε μια «πολιτική» ανάγνωση αυτού του μεγάλου αθηναϊκού συνεδρίου. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που ο ΠΜΜ γίνεται αντικείμενο μελέτης: μήπως οι διπλωματικές εργασίες και οι διδακτορικές διατριβές που εκπονούνται για το «Quadrante» και τον ΠΜΜ στο πλαίσιο της μελέτης του ιταλικού μεσοπολέμου (έξω φυσικά), ασχολούνται εν αγνοία τους με έναν «κοσμικό, ολίγον τυχοδιώκτη προπαγανδιστή του Μουσολίνι»; Μήπως οι μονογραφίες γι’ αυτόν είναι προϊόν οφθαλμαπάτης; Και το τελευταίο βιβλίο του David Rifkind για το «Quadrante» και τον ΠΜΜ είναι μήπως χαμένος χρόνος για τον αμερικανό καθηγητή στη Φλόριδα; Ποιος ήταν στ’ αλήθεια ο ΠΜΜ, ο συνομιλητής του Λε Κορμπυζιέ και του Σίγκφρηντ Γκήντιον και σύζυγος της Λίνας Μπο (Μπάρντι), της θρυλικής εκπροσώπου και εικόνας της «γυναικείας αρχιτεκτονικής» του 20ου αιώνα; Αλλά ας το δούμε και διαφορετικά: θα έπρεπε, π.χ., να θεωρείται «εξαφανισμένη» για τους ιστορικούς η Μαργκερίτα Σαρφάττι, η εβραϊκής καταγωγής κορυφαία κριτικός τέχνης του ιταλικού μεσοπολέμου και προστάτιδα των καλλιτεχνών της πρωτοπορίας, επειδή υπήρξε ερωμένη, βιογράφος και συνεργάτιδα του Μουσολίνι ήδη από την εποχή που και οι δύο δραστηριοποιούνταν εντός του ιταλικού σοσιαλιστικού κόμματος;\nΘα ήταν καλό, γενικώς, να μιλάμε κατά προτίμηση για πράγματα που γνωρίζουμε. Κανείς δεν έχει πρόθεση να γίνει απολογητής του ιταλού κριτικού. Η μάχη ωστόσο στην Ιταλία του μεσοπολέμου για την επικράτηση του ενός ή του άλλου μετώπου (των μοντερνιστών ή των συντηρητικών) δεν ήταν κατά ΔΦ πλεύση «αμέριμνη» (sic!) με «ούριο άνεμο» (sic!): ήταν αγώνας επιβίωσης αδυσώπητος και ενίοτε επικίνδυνος, εξαιτίας των σκληρών πολιτικών συνθηκών. Ο ΠΜΜ και το «Quadrante» υποστήριζαν με πάθος τις αιτίες του μοντέρνου, όταν άλλα περιοδικά αρχιτεκτονικής, όπως η περιώνυμη «Casabella», κρατούσαν πολύ πιο επιφυλακτική στάση (η «Casabella» θα αλλάξει προσανατολισμό μόνο μετά το 1937, όταν θα γίνει πλέον σαφές ότι έχει χαθεί το παιχνίδι με την Ε42, την Διεθνή Έκθεση στη Ρώμη, στον σχεδιασμό της οποίας επιβλήθηκαν οι «κλασικιστές»).\nΑς έχει υπόψη τέλος, ο ΔΦ, ότι το περιοδικό «Quadrante», «ιδανικό παρέκταμα του καθεστώτος» σύμφωνα με τον ίδιο, έκλεισε το 1936 από τους φασίστες του Μουσολίνι. Και το Μπάουχαους, έτσι το έκλεισαν οι ναζί. Με τις υγείες μας.\nακολουθεί το μικρό σχόλιο του Δ. Φιλιππίδη\nΟ καθένας κρίνεται από τη στάση του, τι λέει, και τι γράφει. Τα υπόλοιπα είναι θόρυβος.\nΡωτώντας…. Πέρασαν πολλά χρόνια, κάπου 20…. Μέχρι που άρχισα να αντιλαμβάνομαι τις ερωτήσεις σαν τρόπο ζωής ή μάλλον στάση ζωής. Θα ακούγεται παράξενο, αλλά σαν καλλιτέχνης ουδέποτε διαχώρισα την εργασία μου σε καλλιτεχνική ή «δημοσιογραφική». Θεώρησα από πολύ νωρίς πως το να ρωτώ τους καλλιτέχνες για το έργο τους είναι μέρος της δουλειάς μου. Σαν να τους ζητούσα να ποζάρουν ώστε να φτιάξω το καλύτερο, το πλέον πιστό στην προσωπικότητά τους πορτραίτο. Παράλληλα, σχημάτιζα και το δικό μου, σαν εγγαστρίμυθος που ελευθερώνεται μιλώντας από μέσα του. Αυτό ίσως είναι και το κεντρικό θέμα του εικαστικού μου έργου, τώρα που το σκέπτομαι… Συγχρόνως, ανοιγόμουν σε άλλα βιογραφικά, που δεν έμοιαζαν καθόλου με το δικό μου, σε άλλες γενιές, σε άλλες προσεγγίσεις των νοημάτων μέσα από τα οποία η τέχνη αναπνέει. Επιπλέον, ένοιωθα και εξακολουθώ έτσι, μεγάλη ανάγκη να ακούσω, πώς οι άνθρωποι της δημιουργίας, του στοχασμού, οι καλλιτέχνες, και όσοι δουλεύουν με τους καλλιτέχνες, αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους μέσα σε αυτή τη χώρα, με δεδομένη την έλλειψη μέτρου και ενδιαφέροντος προς εκείνους που προσπαθούν, συχνά αθόρυβα, να σχηματίσουν έργο στιβαρό, έργο που διευρύνει τη συνείδηση για τη ζωή, έργο που μοιραία αποτελεί μέτρο από μόνο του, γιατί δεν έγινε με όρους μεγεθών, αλλά αξιών. Όλα αυτά τα χρόνια μίλησα με καλλιτέχνες, ιστορικούς τέχνης, διευθυντές μουσείων, από όλο τον κόσμο. Μια τηλεοπτική εκπομπή όπως ήταν Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ στην δημόσια ελληνική τηλεόραση - να μην την ξεχάσουμε ως ΕΡΤ- έδινε πολλές δυνατότητες για πραγματικές συναντήσεις με δημιουργούς και εγώ προσπάθησα να τις αξιοποιήσω όσο περισσότερο μπορούσα. Αποτέλεσμα: χιλιάδες ώρες γυρισμάτων και μοντάζ, χιλιάδες χιλιόμετρα μέσα στα μεγάλα μουσεία του κόσμου, πολλές συνεντεύξεις, πολλές συναναστροφές και αρκετές αγάπες…\nΡωτώντας…. Φίλους, συναδέλφους καλλιτέχνες, γνώστες της διεθνούς εικαστικής σκηνής, Έλληνες και ξένους, έμαθα πως στο τέλος εκείνο που μετράει και ίσως μείνει στην ιδιότυπη ιστορία μας, είναι πως οι καλλιτέχνες παντού στον κόσμο πασχίζουν να φτιάξουν τη δική τους γλώσσα, βάζοντάς τα συχνά με δυσανάλογες δυσκολίες, ατομικές, εθνικές, οικονομικές, φύλου, φυλής, ενίοτε και συνείδησης. Γιατί η αίσθηση του ποιος είσαι μπορεί να ενεργοποιήσει δυνάμεις, μπορεί και να βάλει το ποθούμενο μέτρο σε σωστό ύψος, μπορεί και να σε οδηγήσει σε υπερβάσεις. Η ελληνική εικαστική κοινότητα δεν διαφέρει πολύ σε συμπεριφορές από τις άλλες, με μία ίσως θεμελιώδη διαφορά: είναι περισσότερο δεσμευμένη με την καταγωγή της, κρατάει χαρακτηριστικά οικογένειας και οι αφηγήσεις της έχουν την μοναδικότητα της ατομικής εμπειρίας. Κάθε σχέση με τον «έξω κόσμο» σχηματίσθηκε με όρους αυτογνωσίας της καταγωγής της και αυτό, νομίζω, είναι πολύ ενδιαφέρον. Ακούγοντας και βλέποντας πολλές φορές το αρχείο που διατηρώ από όλες μου τις συναντήσεις με δημιουργούς, άρχισαν σταδιακά να σχηματίζονται σχέσεις ανάμεσά τους. Εντόπιζα όλο και περισσότερο, φράσεις τους, που συμπλήρωναν το ερώτημα που έθετα σε διαφορετικά πρόσωπα, με διαφορετικό έργο, τεχνική, ιδέες. Ένα ανεπίσημο αρχείο φωνών σχηματίσθηκε με τον καιρό στο μυαλό μου. Φράσεις, στιγμές, τόνος και έκφραση της φωνής, πρόσωπα που συναναστράφηκα άλλοτε πολύ, άλλοτε λιγότερο, βρίσκονταν προσωρινά βουβά μέσα σε κασέτες εγγραφής. Και όταν η ΕΡΤ έριξε εκείνο το αδιευκρίνιστο, θλιβερό μαύρο τον Ιούνιο του 2013, και όλα τα αρχεία εικόνας και ήχου δεσμεύτηκαν, αισθάνθηκα , έστω καθ’ υπερβολή, ότι ένας ολόκληρος κόσμος βυθίστηκε στο σκοτάδι της λήθης. Πέρασα το καλοκαίρι του 2013 με φαντάσματα. Ήσαν όλα δικά μου, είναι η αλήθεια… Κανείς δεν χάνεται. Υπάρχουν τα έργα, τα βιβλία, τα μουσεία, τα αρχεία των άλλων… Υπάρχει ακόμη και η ελπίδα να διασωθεί και να αξιοποιηθεί, επί τέλους σωστά, το πολύτιμο αρχείο της πρώην ΕΡΤ… Αυτή όμως τώρα είναι η στιγμή των πιθανοτήτων. Και εγώ θέλησα να την γεμίσω με φωνές…\nΡωτώντας…. Μια ακουστική εγκατάσταση? Ή μια ακουστική-οπτική υπενθύμιση?\n25 πρόσωπα? Γιατί αυτά και όχι άλλα? Έργο τέχνης ή εργασία αρχείου? Είναι το «Αρχείο της Ανησυχίας», για να παραφράσω τον μυστηριώδη Πεσσόα? Σε τι απαντά και τι φωτίζει?\nΟι απαντήσεις κατά προσέγγιση:\nΕίναι η εγκατάσταση -κυριολεκτικά- 25 φωνών μέσα στο χώρο του ΙΣΕΤ, που υπενθυμίζουν σχεδόν αγνοώντάς το, από πού περνάει η δημιουργία, η συνείδηση,\nη παρατήρηση, ο στοχασμός, η αυτοκριτική, η επιστροφή και η αναχώρηση, οι επιλογές και οι προσπάθειες για την επίτευξη νοήματος, επομένως πίστης σε κάτι. Είναι αυτοί οι 25, γιατί με αυτούς έχω προσωπικά δοκιμάσει κατά καιρούς ένα είδος έντασης στην συζήτηση, σχεδόν αγωνίας για αυτά που θα μου έλεγαν εννοώ... ακόμη και όταν οι συζητήσεις μας λάμβαναν χώρα στο τηλεοπτικό περιβάλλον. Είναι αυτοί οι 25 γιατί τους συναναστράφηκα ή συνάντησα το έργο τους σε καίριες στιγμές της προσωπικής μου ανάπτυξης, και λίγο έως πολύ με επηρέασαν, προς την μια η την άλλη κατεύθυνση. Κάποιοι είναι στενοί μου φίλοι, άλλοι λιγότερο. Όμως τα έργα τους, η στάση τους, ο λόγος τους ήταν για μένα σαν αστραπή σε κάποια όχι τόσο ηλιόλουστη μέρα… Είναι, επομένως, μια προσωπική επιλογή να θέλω να ακουστούν οι φωνές τους, για 2-3 λεπτά, σε κάτι που λένε και αξίζει να το θυμόμαστε, πιστεύω… Είναι, ακόμη, μια προσωπική επιλογή που η παρούσα συγκυρία προκάλεσε. Μια συγκυρία η οποία κατά περίεργο τρόπο σε κάνει να θέλεις να πιαστείς από κάπου, από εκείνους τους ανθρώπου ή τα πράγματα που έφεραν ή φέρουν στους ώμους τους, τους καιρούς, σαν σοφά διαστήματα μέσα στο χρόνο, όχι σαν κατάρες ή κακοδαιμονίες. Που μπορούν με προσωπικό κόστος να στέκουν στη μέση μιάς κακιάς στιγμής, ονομάζοντάς την, αλλά και ξεπροβοδίζοντάς την.\nΣε αντίθεση με το βιβλίο «Για τα πράγματα που λείπουν» που εξέδωσε με ενθουσιασμό ο εκδότης Σταύρος Πετσόπουλος και οι εκδόσεις Άγρα το 2009, και που περιελάμβανε 18 συζητήσεις μου με καλλιτέχνες, διευθυντές μουσείων και επιμελητές από την ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ, η ηχητική εγκατάσταση «Ρωτώντας» ξεκίνησε από άλλο δρόμο. Θέλει να είναι ένα εικαστικό περιβάλλον, ένα έργο αρχείου της τέχνης, όχι αναγκαστικά έργο τέχνης… Περιλαμβάνει μόνο Έλληνες καλλιτέχνες και έχει την πρόθεση ενός έργου in progress. Έχει τη σημασία ενός ημερολογίου με σύντομες σημειώσεις, την συναισθηματική αξία της κατ’ ιδίαν εξομολόγησης μέσα από μια φράση, που κάποιος σκύβει να σου πει σε χρόνο απρόβλεπτο. Δεν έχει την ολότητα μιάς πλήρους αφήγησης, αλλά την πυκνότητα μιάς σκέψης που έκανε καιρό να σχηματισθεί για να είναι χρήσιμη. Και δεν έχει σαν οικοδεσπότη έναν εκδότη, αλλά τη Τζούλια Δημακοπούλου που έστησε το ΙΣΕΤ με όλη της την αγάπη για την διαφύλαξη της σύγχρονης ελληνικής τέχνης, των αρχείων της και των φωνών της. Την ευχαριστώ θερμά και παράλληλα θέλω να της εκφράσω βαθειά εκτίμηση. Άλλο ένα πρόσωπο του οποίου την Φωνή, με όλες τις σημασίες, αξίζει να θυμόμαστε.\nΜε προσκάλεσε κατ ’αρχήν σε διάλογο, κατόπιν στο σταδιακό κτίσιμο της εγκατάστασης και με τον σταθερό και δημιουργικό της τρόπο οδήγησε τα πράγματα στην υλοποίηση.\nΟι ερωτήσεις που ακούγονται στον χώρο είναι λίγες από όσες πολλές έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια στους δημιουργούς. Είναι ερωτήματα που με απασχολούν προσωπικά και των οποίων τις απαντήσεις ουδέποτε θα έχω ξεκάθαρες. Εξ’ άλλου, αυτή είναι και η διαδικασία παραγωγής ενός έργου, η αναζήτηση απαντήσεων σε πολλά πεδία, φιλικά ή όχι, οικεία ή ανοίκεια, εδώ ή εκεί, όπου υπάρχει χώρος ζωτικός και ελεύθερος.\nΟι φωτογραφίες που συνοδεύουν τις φωνές είναι μια στιγμή. Μια στιγμή που αποτυπώνει την έκφραση σαν ταυτοποίηση του μέσα με το έξω. Το δακτυλικό αποτύπωμα της προσωπικότητας και ένα «ενθύμιο» που συνοδεύει τον ήχο.\nΕίναι το σώμα της φωνής, ώστε η μνήμη να επαναφέρει γλυκά τα πρόσωπα στο μέλλον, σαν ένα παράδειγμα διαφύλαξής της.\nAnonymous February 15, 2014 at 2:01 AM\nΧαίρομαι που ψάχνοντας σε ξανασυναντώ. Και χαίρομαι διπλά γιατί σε βρίσκω στο αποτύπωμα ενός ανθρώπου των σχολικών μου χρόνων.\nΜην παίρνεις στα σοβαρά τους δημιουργούς που μιλανε για τα δημιουργήματα τους. Συνήθως είναι κατώτεροι και ξένοι προς αυτά, αφού η διαχείριση του έργου τους ,είναι ξένη και με τον μηχανισμό γέννησης του και με την όποια μαγεία του έργου. Η διαχείριση έχει αναφορά επιβεβαίωσης, κοσμική αξία, απαιτεί κατεστημένη σκέψη. Η γένεση είναι λύτρωση , απόδραση , απόδραση από τα αδιέξοδα προς τα αδιέξοδα. Αδεξιότητα καρδιάς, πανικός ψυχής, ανταρσία μοίρας. Η αφήγηση ακύρωση της αύρας του έργου. Το βιολογικό μηχάνημα που μας φιλοξενεί τα μπορεί αυτά. Και την σιωπή της τέχνης και την βαβούρα της τεχνικής, και κάποτε και τα δυο μαζί.\nΗ δημόσια παρουσία σου έχει κοινωνική αξία . Και ευθύνη και ρόλο.\nΤα ανωτέρω ψιθυριστά και όχι θέσφατα.


Μέχρι τις 5 Αυγούστου πληρωμή όλων των αποζημιώσεων από τον ΕΛΓΑ - ΕΛΛΑΔΑ\nΣαβ 23 Ιουλίου 2016 16:59 από Η Άλλη Άποψη\nΑπό τον βουλευτή Ημαθίας Γιώργο Ουρσουζίδη ανακοινώθηκαν τα εξής:\nΥπεγράφη η Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) των συναρμόδιων υπουργείων ΥΠΑΑΤ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ, που αφορά στην τροποποίηση του προϋπολογισμού του ΕΛΓΑ, ώστε να καταστεί δυνατή η καταβολή του συνόλου των αποζημιώσεων προς τους παραγωγούς, εκτός εκείνων που εκκρεμούν ενστάσεις. Η καταβολή των αποζημιώσεων προβλέπεται να πραγματοποιηθεί το αργότερο στο επόμενο δεκαήμερο.\nΡυθμίστηκαν ζητήματα, που αφορούν στα οδοιπορικά και στην αποζημίωση των γεωπόνων του ΕΛΓΑ προκειμένου να διενεργούν τους απαιτούμενους ελέγχους/εκτιμήσεις, με αύξηση του χρόνου και των διανυκτερεύσεων.\nΤέθηκε υπόψη του προέδρου του ΕΛΓΑ το αίτημα, να δοθεί ακόμη μία παράταση για την καταβολή εισφορών, για τους παραγωγούς που δεν μπόρεσαν εμπρόθεσμα να ανταποκριθούν.\nΕτικέτες: καταβολή αποζημιώσεων ελγα οδοιπορικά απαιτούμενους αποζημίωση γεωπόνων αφορούν προκειμένου διενεργούν ζητήματα αργότερο πραγματοποιηθεί επόμενο δεκαήμερο\nΕρώτηση Θεοχαρόπουλου στην Βουλή για τις καθυστερήσεις στον ΕΛΓΑ


Μια «ανάσα» από την απόκτηση του Αλεξάνταρ Λούκοβιτς βρίσκεται ο ΠΑΟΚ, καθώς ο «δικέφαλος του Βορρά» συμφώνησε σε όλα με τον 31χρονο στόπερ για τριετές συμβόλαιο.\nΤον παίκτη που θα καλύψει το κενό στα μετόπισθεν βρήκε ο ΠΑΟΚ, καθώς συμφώνησε σε όλα με τον Αλεξάνταρ Λούκοβιτς, ο οποίος αναμένεται να βρεθεί στη Θεσσαλονίκη το προσεχές διάστημα για να υπογράψει τριετές συμβόλαιο!\nΟ 31χρονος διεθνής σέρβος στόπερ που αγωνίζεται και ως αριστερός μπακ, έμεινε ελεύθερος από τη Ζενίτ, στην οποία αγωνίζεται από το 2010 και όπως όλα δείχνουν θα συνεχίσει την καριέρα του στην Ελλάδα.\nΟ ίδιος πρόλαβε να αγωνιστεί για 3 παιχνίδια τη φετινή σεζόν στην ρώσικη ομάδα, η οποία τον απέκτησε το 2010 έναντι 7 εκατ. ευρώ από την Ουντινέζε.\nΣτο παρελθόν έχει αγωνιστεί και σε Ερυθρό Αστέρα, Ασκολι, ενώ μετράει 28 συμμετοχές με την εθνική Σερβίας.\nΟμάδες που αφορά: ΠΑΟΚ, ΖΕΝΙΤ\nστις 01/09/2013 14:02\nΠΑΧΤΑΡΑ ΑΝ ΕΡΘΕΙ.\nστις 01/09/2013 14:04\nΣυμφωνώ, καλή προσθήκη.\nστις 02/09/2013 03:12\nΤρελο φιαξιμο απο τον βαγγελη..\nΦετος εχουμε την πιο πληρες ομαδα..το πρωταθλημα και το κυπελο δεν τα χανουμε...ενω στην ευρωπη αμα βγουμε 3η(στην χειροτερη)στο γιουροπα θα κανουμε καλη πορεια..απο την αλλην αμα σινεχισουμε στο τσου λου με μια καλη κλιρωση προχωραμε..\n«Αετός» ο Κέμπε\nΣέριε Α: «Τεσσάρες» για Γιουβέντους και Νάπολι\nΣούπερ Λιγκ: Διπλασίασε τις νίκες της η Καλλονή, μοιρασιά στα Πηγάδια\nΟι μεταγραφές έκαναν τη διαφορά για την ΑΕΚ!


Σχετικά με τη νέα Medtronic | Medtronic\nΑρχική σελίδα Σχετικά με τη νέα Medtronic\nΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΝΕΑ MEDTRONIC\nΗ Medtronic βελτιώνει τον χώρο της ιατροφαρμακευτικής φροντίδας μέσα από νέες συνεργασίες. Ενσωματώνοντας την Covidien για τις ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες, μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες ιατροφαρμακευτικής φροντίδας όλο και περισσότερων ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο.\nΣΥΝΔΕΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ\nΈχουμε δεσμευτεί για τη βελτίωση της ζωής μέσα από ιατρικές τεχνολογίες και λύσεις. Ενώνοντας τις δυνάμεις μας με την Covidien, μπορούμε να εντείνουμε και να αυξήσουμε τις προσπάθειές μας, επιτυγχάνοντας αξιοσημείωτες καινοτομίες για τα νοσοκομεία, τα συστήματα υγείας και τους παρόχους φροντίδας της υγείας, βοηθώντας τους να προσφέρουν την καλύτερη δυνατή φροντίδα στους ασθενείς και τις οικογένειές τους σε ολόκληρο τον κόσμο.\nΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ\nΑναγνωρίζουμε ότι η καινοτομία είναι ουσιαστική μόνο εάν είναι ασφαλής, αποτελεσματική και χρήσιμη. Γι' αυτό συνεργαζόμαστε με συστήματα και παρόχους υγείας συνδυάζοντας τις ικανότητές μας με την εξειδίκευσή τους, με σκοπό να επιτύχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.\nΞΕΠΕΡΝΑΜΕ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ, ΒΟΗΘΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ\nΚαθώς οι απαιτήσεις ιατροφαρμακευτικής φροντίδας μεταβάλλονται, οι εταιρείες που παρέχουν προϊόντα και υπηρεσίες υγείας πρέπει να είναι έτοιμες να αλλάξουν τον τρόπο λειτουργίας τους. Η ενοποίηση της Medtronic με την Covidien αποδεικνύει ότι ακολουθούμε διαφορετική προσέγγιση για την επίλυση προβλημάτων προκειμένου να βελτιώνουμε την υγεία. Καθώς προχωράμε, θα σας ενημερώνουμε σχετικά με το πώς η προσέγγισή μας οδηγεί στην επιτυχία και εξασφαλίζει καλύτερη υγεία για περισσότερους ανθρώπους.\nΣχετικα με τη Medtronic


Ελεύθερος υπό όρους ο Ριμπολόβλεφ μετά την απαγγελία κατηγορίας\nΕλεύθερος με περιοριστικούς όρους αφέθηκε ο ρώσος δισεκατομμυριούχος Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, εις βάρος του οποίου όμως απαγγέλθηκαν κατηγορίες για υπόθεση διαφθοράς.\nΣτο πλαίσιο διερεύνησης της υπόθεσης, οι δικαστικές αρχές του Μονακό απήγγειλαν κατηγορίες εναντίον του ρώσου μεγιστάνα και ιδιοκτήτη της Μονακό και του Σκορπιού. Πάντως, σύμφωνα με την εφημερίδα «Le Monde», δεν έχει διευκρινιστεί η ακριβής κατηγορία, την οποία αντιμετωπίζει ο ρώσος δισεκατομμυριούχος\nΣε κάθε περίπτωση πάντως, έχει αφεθεί ελεύθερος υπό περιοριστικούς όρους, ανάμεσα στους οποίους και η απαγόρευση εξόδου από το Πριγκιπάτο.\nΟ Ριμπoλόβλεφ βρίσκεται στο επίκεντρο έρευνας που ξεκίνησε πριν από έναν χρόνο από τη γενική εισαγγελία του Μονακό για διαφθορά, αθέμιτη άσκηση επιρροής, ενεργητική και παθητική, και συνέργεια στα αδικήματα αυτά.\nΤην εποχή που ήταν σε δικαστική αντιπαράθεση, για μια υπόθεση απάτης, με τον Ελβετό έμπορο έργων τέχνης Ιβ Μπουβιέ, ο Ριμπολόβλεφ φέρεται ότι έτυχε ευνοϊκής μεταχείριση από τις δικαστικές αρχές του Μονακό. Η γαλλική εφημερίδα αποκάλυψε το περιεχόμενο ενός DVD και εκατοντάδες μηνύματα που είχαν σταλεί μέσω κινητου τηλεφώνου και άφηναν να εννοηθεί ότι υπήρχε ένα μυστικό κέντρο που δρούσε υπέρ του Ριμπoλόβλεφ.


06 Μαρτίου, 2017 4 Σχόλια Cakes - Cupcakes, Γλυκα, Νηστισιμα Γλυκά, Συνταγες\nΕπιτέλους ήρθε η ώρα! Μήνες πάνε (για να μην πω χρόνια) που όλο λέω να αναρτήσω αυτή την απλή και ταυτόχρονα εξαιρετική συνταγή! Και λέω εξαιρετική γιατί μιλάμε για ένα ζουμερό, αφράτο κέικ σοκολάτας με αρώματα πορτοκαλιού και σταγόνες σοκολάτας. Και το καλύτερο δεν σας το είπα…είναι νηστίσιμο!! Και φυσικά κανείς δεν θα το πιστεύει!\nΗ συγκεκριμένη συνταγή δεν έχει καμιά ιδιαίτερη εκτέλεση! Μπορούμε να την κάνουμε στο μίξερ ή με το χέρι. Το περίεργο με αυτό το κέικ σοκολάτας είναι ότι όσο περνούν οι μέρες τόσο πιο ζουμερό γίνεται αρκεί να μην το έχουμε εκτεθειμένο στον αέρα.\nΑν θέλουμε για έξτρα γεύση γλασάρουμε το κέικ με ένα γλάσο της επιλογής μας. Για να σας διευκολύνω μπορείτε να κάνετε το εξής. Λιώστε κουβερτούρα σε μπεν μαρί και στο τέλος προσθέστε λίγο σπορέλαιο. Ανακατέψτε καλά μέχρι να ενσωματωθεί το λάδι στη σοκολάτα. Με αυτό το μείγμα περιχύνουμε το κέικ μας! Όπως και να το κάνετε σίγουρα θα σας αρέσει! Ωστόσο, αν δεν είστε τόσο πολύ λάτρης της σοκολάτας, μπορείτε να δοκιμάσετε το καταπληκτικό νηστίσιμο κέικ με ταχίνι που υπάρχει σε παλαιότερη ανάρτηση.\nΓια περισσότερες νηστίσιμες συνταγές πατήστε εδώ!!\nΧαίρομαι που άρεσε σε όλους το κέικ! Μπορείτε να αντικαταστήσετε με ξύσμα λεμονιού! Ταιριάζει πολύ με τη σοκολάτα..\nΜαίρη8 μήνες ago\nΤο έκανα ήδη μια φορά και ξετρελάθηκαν όλοι με τη γεύση! Θα το επαναλάβω αλλά δεν έχω ξύσμα πορτοκαλιού; Τι μπορώ να βάλω στη θέση του;\nΚαλή προσπάθεια!!! 🙂\nAntonio3 έτη ago\nΑν ήταν η δοκιμασία του master chef αντιγραφή πιάτου, σίγουρα θα πάτωνε από εμφάνιση. Από γεύση όμως σκίζει!


Έκτακτη σύσκεψη στη Θεσσαλονίκη λόγω της αύξησης κρουσμάτων | Η Εφημερίδα των Συντακτών\nΣτη Θεσσαλονίκη η ηγεσία του υπουργείου Υγείας, ενώ τα νοσοκομεία έχουν αρχίσει και ασφυκτιούν. Χαμηλός βαθμός εμβολιαστικής κάλυψης σε πολλές περιοχές της βόρειας Ελλάδας. Πιθανή η λήψη έκτακτων μέτρων\nΟι προειδοποιήσεις των επιστημόνων για φθινοπωρινή έξαρση της πανδημίας στη Βόρεια Ελλάδα φαίνεται πως επαληθεύονται, καθώς ο αριθμός των νέων γνωστών μολύνσεων στη συμπρωτεύουσα πλησιάζει τον αντίστοιχο της Αττικής.\nΧθες στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης επιβεβαιώθηκαν 449 κρούσματα, ενώ τις τελευταίες μέρες καταγράφονται ανοδικές ανοδικές στους επιδημιολογικούς δείκτες των περιοχών με την κατάσταση στη δυτική Μακεδονία να εμπνέει ανησυχία.\nΣε αυτό το πλαίσιο ο υπουργός Υγείας, Θάνος Πλεύρης, η αναπληρώτρια υπουργός, Μίνα Γκάγκα, και ο γενικός γραμματέας Υπηρεσιών Υγείας, Ιωάννης Κωτσιόπουλος, βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη για να συμμετάσχουν σε έκτακτη σύσκεψη με τους επικεφαλής των Υγειονομικών Περιφερειών.\nΡαγδαία αύξηση κρουσμάτων και νοσηλειών στην περιοχή, ξυπνά ανησυχίες για επανάληψη των περσινών θλιβερών καταστάσεων.\nΕπειδή ο κ. Πλεύρης θα συναντηθεί με τον περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας, Γεώργιο Κασαπίδη, γνωρίζει ότι ο περιφερειάρχης ήταν μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου ανεμβολίαστος;


Κύπρος: Τραπεζικό σπριντ για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων | Delfi Partners\nΚύπρος: Τραπεζικό σπριντ για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων\nΑνάμεσα στις τρεις κυριότερες προκλήσεις περιέλαβε ο οίκος Moodys το θέμα των μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά την πρόσφατη πιστωτική αξιολόγηση της Κύπρου στην οποία διατήρησε τη διαβάθμιση της χώρας τέσσερις βαθμίδες κάτω από την επενδυτική κατηγορία, καθώς και θετικό ορίζοντα με πιθανή αναβάθμιση στους επόμενους 12-18 μήνες. Σε μία άλλη εξέλιξη ο Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός (SSM) ανακοίνωσε την αύξηση του δείκτη κεφαλαιακής απαίτησης στο 14,25% για το 2017 από 11,75% που ήταν το 2015. Παράλληλα, έστειλε συστάσεις για δημιουργία πρόσθετων προβλέψεων για επισφαλή δάνεια, κάτι που περιορίζει τη δυνατότητα κερδοφορίας και κατ’ επέκταση τη δημιουργία νέων κεφαλαίων. Η αναιμική κερδοφορία του τραπεζικού τομέα έρχεται σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη φάση όπου η κυπριακή οικονομία έδειξε ισχυρά σημάδια ανάκαμψης για το 2016, η οποία μπορεί να αγγίξει μέχρι το 3%. Ωστόσο η σωστή και μεθοδική διαχείριση και πώληση ακινήτων που συνδέονται με κόκκινα (ή αλλιώς Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια-MEΔ), μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά όχι μόνο στην επιστροφή των τραπεζών σε ουσιαστική κερδοφορία αλλά και στην ανάκαμψη της αγοράς ακινήτων, όπως επισημαίνει ο Managing Partner της Delfi Partners & Company Δρ. Γιώργος Μούντης.\nΗ Κύπρος ολοκλήρωσε πριν οχτώ σχεδόν μήνες με επιτυχία το τριετές πρόγραμμα οικονομικής στήριξης αποκαθιστώντας παράλληλα την χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Παρ’ όλα αυτά, το πρόβλημα των κόκκινων δανείων παραμένει. Ποιο είναι το μέγεθος του προβλήματος σήμερα και ποιος ο στόχος των τραπεζών;\nΕίναι γεγονός. Τα μη εξυπηρετούμενα και τα προβληματικά δάνεια συνεχίζουν να αποτελούν ανοικτή πληγή στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών αλλά και στις αξιολογήσεις της κυπριακής οικονομίας. Το εύρος των προβληματικών δανείων στους ισολογισμούς των τραπεζών είναι το υψηλότερο στην ευρωζώνη. Στην Κύπρο, τo επίπεδο των ΜΕΔ σε αναλογία με τις συνολικές χορηγήσεις βρίσκεται στο 49,6% και ως προς το ΑΕΠ στο 136,7%.\nΟ πρωταρχικός στόχος των τραπεζών είναι η μείωση των ΜΕΔ, διασφαλίζοντας παράλληλα την προστασία των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Οι κυπριακές τράπεζες επιδιώκουν να ανακτήσουν και πάλι την εμπιστοσύνη των πελατών, ώστε να είναι σε θέση να παρέχουν νέο υγιή δανεισμό, αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος.\nΠοια είναι τα μέσα που έχουν στη διάθεση τους οι τράπεζες και τι κινήσεις έχουν γίνει μέχρι τώρα για τη μείωση των ΜΕΔ;\nΤα μέσα τα οποία οι Τράπεζες έχουν στη διάθεση τους για να διαχειριστούν τα ΜΕΔ παρουσιάζουν μεγάλο εύρος και περιλαμβάνουν πρακτικές όπως το “debt-to-asset swap”, το “debt-to-equity swap” και διαγραφές δανείων υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Οι κυπριακές τράπεζες έχουν αρχίσει να υιοθετούν αυτές τις πρακτικές, αλλά οι προσπάθειες θα πρέπει να εντατικοποιηθούν, ώστε να επιτευχθούν οι επιθυμητοί στόχοι. Μέχρι στιγμής τα αποτελέσματα είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά και οι τράπεζες θα πρέπει να συνεχίσουν τη συγκεκριμένη στρατηγική με προσοχή.\nΠοια η άποψή σας για την πρακτική του “debt-to-asset swap” που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα στην Κύπρο; Τι αντίκτυπο έχει η πρακτική αυτή στην κυπριακή αγορά ακινήτων;\nΚαταρχήν να εξηγήσουμε ακριβώς τι είναι το “debt-to-asset swap” ή αλλιώς η ανταλλαγή χρέους με περιουσιακά στοιχεία. Ο δανειολήπτης, ο οποίος έχει ένα κόκκινο δάνειο θα πρέπει να κάνει αναδιάρθρωση του δανείου του, ώστε να καταφέρει να το αποπληρώσει. Ένας από τους τρόπους που μπορεί να γίνει η αναδιάρθρωση είναι μέσω του “debt-to-asset swap”. Σε αυτή την περίπτωση ανταλλάσσεται χρέος με περιουσιακό στοιχείο. Δηλαδή, το περιουσιακό στοιχείο, το οποίο στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ακίνητο, και ανήκει στον δανειολήπτη μεταβιβάζεται στην τράπεζα και ταυτόχρονα η τράπεζα διαγράφει χρέος ανάλογο της αξίας του περιουσιακού στοιχείου από το δάνειο του δανειολήπτη. Για παράδειγμα, έστω ότι ένας δανειολήπτης έχει δάνειο ύψους €4 εκ. και έχει ακίνητα αξίας €3 εκ. Μεταβιβάζονται στην τράπεζα τα ακίνητα, διαγράφεται το αντίστοιχο χρέος και μένει στον δανειολήπτη υπόλοιπο ύψους €1 εκ.\nΜέσω της πρακτικής αυτής ωφελούνται τράπεζες και δανειολήπτες. Οι τράπεζες έχουν όφελος, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει ικανότητα αποπληρωμής από μέρος του οφειλέτη. Από την άλλη, ο δανειολήπτης ωφελείται, αφού αποπληρώνονται ολικώς ή μερικώς οι δανειακές του υποχρεώσεις και με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται η επιμήκυνση ενός μη εξυπηρετούμενου δανείου.\nΜέσω του “debt-to-asset swap” θα μπορέσει να αναζωπυρωθεί η αγορά. Τα ακίνητα – προνομιακά και μη – θα διατίθενται σε «χαμηλότερες τιμές» και μέσω της ενεργητικής διαχείρισης και του προσεχτικού σχεδιασμού στις πωλήσεις ακινήτων θα ενισχυθεί η κινητικότητα (ρευστότητα) της οικονομίας σε αυτό το κρίσιμο σημείο το οποίο βρισκόμαστε.\nΠως μπορούν οι τράπεζες να διαχειριστούν αποτελεσματικά τα ακίνητα τα οποία θα περιέλθουν στην κυριότητα τους;\nΟι τράπεζες αποκτώντας την κυριότητα μεγάλου αριθμού ακινήτων που προέρχονται από “debt-to-asset swap” εκφεύγουν του ρόλου τους, γεγονός που δημιουργεί προβλήματα στη διοίκηση και την οργάνωση της εκάστοτε τράπεζας. Ο ρόλος των τραπεζών θα πρέπει να επικεντρώνεται σε τραπεζικές δραστηριότητες, χωρίς να εμπλέκεται με τη διαχείριση ακινήτων. Το ρόλο αυτό αναλαμβάνουν εταιρείες διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων, οι οποίες παρέχουν συμβουλευτικές υπηρεσίες όσον αφορά την ενεργητική διαχείριση, ανάπτυξη, επένδυση και πώληση των ακινήτων. Η Delfi Partners κατά τα τρία τελευταία χρόνια προχώρησε σε σειρά συμφωνιών κυρίως με συστημικές τράπεζες, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, παρέχοντας ακριβώς τις υπηρεσίες αυτές στηρίζοντας στρατηγικά τον τραπεζικό τομέα.\nΥπήρξαν πρωτοβουλίες από την Κυβέρνηση για τη μείωση των ΜΕΔ;\nΗ τόνωση της αγοράς των ακινήτων, αλλά και ταχύτερη εκκαθάριση των ΜΕΔ, προήλθε από σειρά πρωτοβουλιών που ελήφθησαν από την Κυβέρνηση. Ανάμεσα στα μέτρα αυτά συγκαταλέγεται και η διευκόλυνση έκδοσης τίτλων ιδιοκτησίας ακινήτων βεβαρημένων από μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Επίσης, η μείωση του ΦΠΑ επί των ακινήτων αλλά και των μεταβιβαστικών τελών, ευνόησε την κινητικότητα της κτηματαγοράς. Άλλα μέτρα, όπως fast-track διαδικασίες πολεοδομικών αδειών, η κατάργηση του φόρου μεταβίβασης των ακινήτων από δανειολήπτες προς τις τράπεζες, αλλά και η κατ’ εξαίρεση πολιτογράφηση μέσω επενδύσεων έχουν ενισχύσει ουσιαστικά τις αγορές ακινήτων στην Κύπρο.\nΠαρ’ όλο που ο αριθμός των ΜΕΔ παραμένει ανησυχητικά υψηλός, φαίνεται ότι η ανοδική τάση των ΜΕΔ, η οποία παρατηρήθηκε τα τελευταία χρόνια, έχει φτάσει στο τέλος της.\nΠοια η κατάσταση στην Ελλάδα όσον αφορά τα ΜΕΔ;\nΗ Τράπεζα της Ελλάδος έχει προβεί σε σειρά ενεργειών στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης του προβλήματος, όπως η Πράξη Εκτελεστικής Επιτροπής 42/2014, η οποία αφορά την εποπτεία των τραπεζών ως προς τη διαχείριση των ΜΕΔ. Παρ’ όλα αυτά τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια κυμαίνονται σήμερα σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα και ανέρχονται στα €108 δισ., εκ συνόλου δανείων €203 δισ..\nΤο πρόβλημα της διαχείρισης των ακινήτων το οποίο υπάρχει στην Κύπρο, υπάρχει και στην Ελλάδα και αποτελεί ένα από τα βασικά ζητήματα που τέθηκαν στο τραπέζι από την τρόικα. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν δημιουργήσει δικές τους μονάδες διαχείρισης, με εξωτερικούς συνεργάτες οι οποίοι παρέχουν εξειδικευμένες συμβουλές, συμβάλλοντας καταλυτικά στο μείζον αυτό πρόβλημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία. Όπως και στην περίπτωση της Κύπρου, δίδεται και στην ελληνική οικονομία μία ευκαιρία ενδυνάμωσης της κτηματαγοράς μέσω της πρακτικής του “debt-to-asset swap”, της ενεργητικής διαχείρισης των ακινήτων και των στρατηγικών πωλήσεων.


Ξεσηκώνονται οι ΑΛΕΒΙΤΕΣ της Τουρκίας. Οργανώνονται και στην Ελληνική Θράκη. Διεθνείς πρωτοβουλίες (25,388)\nΥπουργείο Πόντιος Πιλάτος… ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ! (25,380)\nΟΡΓΑΣΜΟΣ ΕΡΓΩΝ ΣΤΑ ΠΕΔΙΝΑ ΧΩΡΙΑ. Μόνο λόγια από τους ελληνόφωνους πολιτικούς για τα Πομακοχώρια (25,335)\nΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΣΤΗΝ ΠΟΜΑΚΙΚΗ ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΞΑΝΘΗΣ (ΑΧΡΕΝ ΜΑΧΑΛΑ) ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΚΟΡΟΜΑΧΙΕΣ ΤΩΝ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ (25,317)


Χριστούγεννα χωρίς Χριστό στο παγκόσμιο Κράτος – Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ - Ξυπνήστε ρε\n11/11/2017 07:45:00 μ.μ.\nΤου Κίμωνα Χαραλάμπους...\nΤο Tesco, μία βρετανική αλυσίδα σουπερμάρκετ, παρουσίασε την πρώτη διαφήμισή του με αφορμή τα Χριστούγεννα, μόνο που πουθενά δεν γίνεται αναφορά στον Χριστό.\nΑνώνυμος 11 Νοεμβρίου 2017 - 8:49 μ.μ.\nΗ Παγκοσμιοποίηση διαλύει ό,τι κάνει καλύτερες τις σχέσεις των ανθρώπων, π.χ. τις ηθικές αρχές ή την Χριστιανική πίστη.


23/04/2021 - 1:55πμ\nΑναφερόμενος στο plan B που εξέτασε όλα αυτά τα χρόνια η τράπεζα και ήθελε την εισαγωγή της Εθνικής Ασφαλιστικής στο Χρηματιστήριο, τόνισε ότι η υλοποίησή του δεν θα είχε σίγουρα αποτελέσματα και ίσως να επέφερε δυσμενείς συνέπειες για την τράπεζα. Όσον αφορά τις πιέσεις που δέχτηκε η Εθνική από την DG Comp για να ολοκληρώσει το ντιλ χωρίς να δοθεί νέα παράταση, υποστήριξε ότι ο χρόνος είχε περιοριστεί και η Εθνική Τράπεζα ενδεχομένως να βρισκόταν αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο ένα κομμάτι της κρατικής στήριξης που δέχτηκε να θεωρηθεί παράνομο.\nΟ διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής Tράπεζας, Παύλος Μυλωνάς\nΩστόσο, το μεγάλο ερώτημα είναι «μπορεί ένα εθνικό περιουσιακό στοιχείο αξίας 1,2 δισ. ευρώ να πωλείται σχεδόν 260.000.000 και αυτά να δίνονται… δανεικά από τον ίδιο τον πωλητή;». Και όταν ο «αξιόπιστος» αγοραστής έχει έδρα σε συνεργείο αυτοκινήτων στα σχεδόν άγνωστα νησιά της Μάγχης για να μην έχει ευρωπαϊκές υποχρεώσεις; Στην περίπτωση της Εθνικής Ασφαλιστικής γίνεται.


Ξωτικό: 1918: Το παράξενο καμουφλάζ του RMS Mauretania\nΤο βρετανικό RMS Mauretania, που καθελκύστηκε το 1906, με μήκος 240,8 μέτρα ήταν για πέντε χρόνια το μεγαλύτερο πλοίο του κόσμου και μέχρι το 1929, το ταχύτερο.\nΤο παράξενο καμουφλάζ των πολεμικών πλοίων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου\nΟι πολυτελείς εσωτερικοί χώροι του διέθεταν μάρμαρο, τάπητες και εικοσιοκτώ ξεχωριστούς τύπους ξύλου (η μεγάλη σκάλα του ήταν φτιαγμένη από ξύλο καρυδιάς). Ωστόσο, το πλοίο είχε ένα σοβαρό ελάττωμα στο σχεδιασμό: όταν έπιανε τη μέγιστη ταχύτητα, οι δονήσεις από τους τέσσερις ατμοστρόβιλούς του ήταν τόσο ακραίες ώστε ήταν εντελώς ακατάλληλη η χρήση των τμημάτων της Δεύτερης και Τρίτης κατηγορίας.\nΚατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το Mauretania μετέφερε βρετανικά στρατεύματα στην Καλλίπολη και έγινε νοσοκομείο. Αλλά όταν μπήκαν στον πόλεμο και οι ΗΠΑ το 1917, το πλοίο χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά χιλιάδων Αμερικανών στην Ευρώπη, μέχρι την ολοκλήρωση της σύγκρουσης, το Νοέμβριο του 1918.\nΚατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, από τον Μάρτιο του 1918, το Mauretania απέκτησε δύο διαφορετικούς τύπους καμουφλάζ, γνωστό "Dazzle Camouflage". Το συγκεκριμένο καμουφλάζ χρησιμοποιούσε σχήματα και χρώματα με σκοπό να μην είναι εύκολη η παρατήρηση από τον εχθρό. Οι φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν στη Νέα Υόρκη, με Αμερικανούς αεροπόρους και άλλα στρατεύματα που επέστρεφαν από την Ευρώπη μετά τον πόλεμο στις 2 Δεκεμβρίου του 1918, δείχνουν το Mauretania με το συγκεκριμένο καμουφλάζ. Τα χρώματα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το λαδί, το μαύρο, το γκρι και διάφορες αποχρώσεις του μπλε.\nΜετά τον πόλεμο, το Mauretania παρέμεινε εν ενεργεία μέχρι το 1934, όταν η Cunard White Star το απέσυρε. Το 1935, το πλοίο διαλύθηκε.\nΤο κουδούνι του RMS Mauretania - πηγή


Σε ποιες περιοχές της Αθήνας αγοράζουν ακίνητα Έλληνες και ξένοι - Ειδήσεις\n29/06 / 2016 18:35\nΠαράλληλα, η εταιρεία θεωρεί, όπως δημοσιεύει η Καθημερινή, ότι έχει αρχίσει να αναπτύσσεται κι ένα ρεύμα ενδιαφερόμενων αγοραστών για μικρά και παλαιά διαμερίσματα που βρίσκονται στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας (π.χ. Μεταξουργείο, Γκάζι, Κεραμεικός, Θησείο, Κουκάκι, Πλάκα κ.λπ.). Κατοικίες στις συγκεκριμένες συνοικίες, οι οποίες κυμαίνονται σε κόστος από 20.000 έως 100.000 ευρώ, αναμένεται να βρεθούν στο επίκεντρο της ζήτησης το προσεχές διάστημα, κυρίως για επενδυτικούς σκοπούς. Ειδικότερα, οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές σχεδιάζουν να ανακαινίσουν τα εν λόγω ακίνητα με στόχο να τα νοικιάσουν σε τουρίστες, αξιοποιώντας, μεταξύ άλλων, και τις όλο και δημοφιλέστερες διαδικτυακές υπηρεσίες εύρεσης ενοικιαζόμενων διαμερισμάτων, όπως η AirBnB.\nΑλλη μια νέα διαφαινόμενη τάση στην αγορά κατοικίας είναι το αυξανόμενο ενδιαφέρον για πολυτελείς κατοικίες, στα βόρεια και τα νότια προάστια, κυρίως από ξένους που αναζητούν μια δευτερεύουσα κατοικία.\nΩστόσο, η ζήτηση από Ελληνες αγοραστές θα παραμείνει αναιμική, ως αποτέλεσμα της περαιτέρω συρρίκνωσης της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών. Στο πλαίσιο αυτό, η Algean επισημαίνει ότι μια μόνιμη λύση στο πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων των νοικοκυριών και η εν συνεχεία αποκατάσταση της πρόσβασης σε τραπεζική χρηματοδότηση είναι κρίσιμες παράμετροι για την ανάκαμψη της ελληνικής αγοράς κατοικίας. Στη μελέτη της, η Algean επισημαίνει ότι οι αξίες υποχώρησαν κατά 5,1% το 2015, έχοντας καταγράψει συνολικές απώλειες που ξεπερνούν το 40% από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα, κυρίως στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Τον προηγούμενο χρόνο, η μεγαλύτερη πτώση τιμών αφορούσε τα ακίνητα μεγαλύτερης επιφάνειας, τα οποία επιβαρύνονται με περισσότερα λειτουργικά έξοδα (π.χ. ΕΝΦΙΑ, κοινόχρηστα κ.λπ.), όπως επίσης και εκείνα που ήταν μεγαλύτερης ηλικίας, στα οποία η ζήτηση ήταν περιορισμένη.\nΣύμφωνα με την Algean, η συνεχιζόμενη άνοδος της προσφοράς εξακολουθεί να πιέζει τις τιμές. Ολο και περισσότεροι ιδιοκτήτες υποχρεώνονται στο να διαθέσουν τα ακίνητά τους προς πώληση, καθώς αδυνατούν να ανταποκριθούν στις φορολογικές υποχρεώσεις που απορρέουν από την κατοχή τους. Πάντως, οι τιμές πώλησης κατοικιών στα ποιοτικότερα προάστια της Αττικής και κυρίως στα βόρεια και τα νότια προάστια, αλλά και στο ιστορικό κέντρο (π.χ. Πλάκα), παρέμειναν εν πολλοίς σταθερές κατά τη διάρκεια του 2015, ανέφερε η Algean. Στον αντίποδα, όπως τονίζουν οι αναλυτές, οι τιμές στις λιγότερο ακριβές περιοχές της Αθήνας δεν προβλέπεται να ανακάμψουν, τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα χρόνια. Αλλο ένα χαρακτηριστικό της αγοράς κατοικίας είναι και ο εξαιρετικά χαμηλός αριθμός συναλλαγών, τάση που διατηρήθηκε και το 2015, καθώς η ζήτηση παρέμεινε υποτονική συγκριτικά με την προσφορά.


Έκτακτο Παράρτημα: Γυναικονόμοι: Οι αστυνομικοί της αρχαίας Ελλάδας\nΤο ήθος ανέκαθεν αποτελούσε βασικό παράγοντα για μια κοινωνία. Στην αρχαία Ελλάδα είχε ακόμη περισσότερη σημασία, όση ώστε να καθιερώσουν αστυνομικά όργανα για εποπτεία του ήθους και όχι μόνο.\nΤα όργανα αυτά, οι «γυναικονόμοι», υπήρχαν στην Αρχαία Ελλάδα τους αιώνες της ακμής της. Ο τίτλος τους υποδεικνύει κάποια ενασχόληση με τις γυναίκες, όμως ασχολούνταν με το ήθος όλων των πολιτών. Αναφέρεται συχνά από τους αρχαίους συγγραφείς, αλλά δεν είναι ακόμη ακριβής ο χρόνος που εμφανίστηκε ο θεσμός. Είναι πιθανό να υπήρχαν από τον καιρό του Σόλωνα, αλλά ο Δημήτριος ο Φαληρεύς αναβάθμισε τους γυναικονόμους σε βασικά αστυνομικά όργανα, έχοντας πολλές αρμοδιότητες.\nΚάποιοι από τους νόμους που υιοθετήθηκαν εκείνη την εποχή, σήμερα ακούγονται ακατανόητοι. Ένας από αυτούς ήταν για τα ιστορικά συμπόσια, όπου απαγόρευαν στους πολίτες να συμμετέχουν πάνω από 30 άτομα σε ένα συμπόσιο. Το πολυπληθές γλέντι στο σπίτι που καθιερώνεται μέχρι σήμερα, στην αρχαία Ελλάδα απαγορευόταν αυστηρά. Δεν επιτρεπόταν να συγκεντρώνονται πάνω από 30 άτομα σε γεγονότα, όπως γιορτές, γάμους και θυσίες. Ο λόγος που επιβλήθηκε ο νόμος ήταν για να αποφεύγονται τα έκτροπα που μπορούσαν να συμβούν σε τέτοιου είδους συγκεντρώσεις που συμμετείχαν πολλοί άνθρωποι.\nΤο πολυπληθές γλέντι στο σπίτι που καθιερώνεται μέχρι σήμερα, στην αρχαία Ελλάδα απαγορευόταν αυστηρά.\nΟ ρόλος των γυναικονόμων ήταν να εισβάλουν μέσα στα σπίτια και να διώχνουν τα παραπάνω άτομα. Οι ίδιοι ανάγκαζαν τους μάγειρες να μετρούν και να γράφουν σε κατάλογο όσους ήταν καλεσμένοι. Οι γυναικονόμοι εξέταζαν και το κρασί, το οποίο έπρεπε να το πίνουν νερωμένο. Ο όρος του «κεκραμένου οίνου» ήταν υποχρεωτικός και όσοι έπιναν το κρασί τους χωρίς νερό θεωρούνταν παράνομοι και βάρβαροι. Στην πόλη υπήρχαν πολλοί βάρβαροι, οι «σκύθες», από τη λέξη «επισκυθίζω» που σήμαινε πίνω κρασί χωρίς νερό, ανέρωτο. Πολύ σημαντικός ρόλος των γυναικονόμων ήταν να επιβλέπουν τη διαγωγή των γυναικών της πόλης. Αν και σήμερα πολλές από τις αρμοδιότητες των γυναικονόμων φαίνονται παράξενες, τότε ήταν φυσιολογικό για τις γυναίκες με απρεπή ενδυμασία, να τιμωρούνται με πρόστιμο. Οι γυναίκες το βράδυ απαγορευόταν να κυκλοφορούν πεζές.\nΉταν υποχρεωμένες να κυκλοφορούν με άμαξα που έπρεπε να έχει ένα αναμμένο φανάρι μπροστά. Όσες κυκλοφορούσαν πεζές, τις διερευνούσαν μήπως είχαν πάρει από το σπίτι τους πάνω από τρία φορέματα ή κρατούσαν ποτά και φαγώσιμα, έτσι ώστε να τις τιμωρήσουν. Γενικότερα οι γυναικονόμοι είχαν την εξουσία και τιμωρούσαν όσους πολίτες είχαν ανάρμοστη συμπεριφορά, είτε σε δημόσιους, είτε σε ιδιωτικούς χώρους. Τα ονόματα των παραβατών, όπως και τα πρόστιμα που τους επέβαλλαν, αναγράφονταν σε πίνακες που τοποθετούνταν πάνω σε έναν πλάτανο του Κεραμεικού σαν παραδειγματισμό και για να τα μάθει όλη η πόλη.\nΟι γυναίκες που μετείχαν στα περισσότερα εγκλήματα, οι «μοιχαλίδες», οδηγούνταν στους γυναικονόμους τη στιγμή που τις έπιαναν επ’ αυτοφώρω, κατά τη διάρκεια της πράξης. Η απόφαση για την «καταδίκη» τους, τις ακολουθούσε για όλη τους τη ζωή, με την κατηγορία της ύβρις και της προσβολής του συζύγου τους. Για τους άνδρες εραστές τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Η νομική βάση στηριζόταν στην άποψη ότι, πηγαίνοντας με τη σύζυγο κάποιου άλλου άνδρα, καταπατάς ξένη ιδιοκτησία, τη σύζυγο δηλαδή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να νοθεύεται η γνησιότητα της οικογενειακής τεκνοποιίας.\nΣε αυτή την περίπτωση, της καταπάτησης ξένης ιδιοκτησίας, τα πρόστιμα και οι τιμωρίες για τον άνδρα εραστή ήταν παρόμοια με αυτά για τους κλέφτες. Τα εγκλήματα βιασμού Τα περισσότερα εγκλήματα βιασμού δεν «περνούσαν»πρώτα από τους γυναικονόμους. Η τιμωρία των εγκλημάτων βιασμού παιδιών ή γυναικών, ήταν απόλυτη και απλή. Εκτέλεση. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο εγκληματίας δολοφονούνταν από οικεία πρόσωπα του θύματος ή όποιος πολίτης τον συνέλαβε. Οι εκτελεστές του εγκληματία δικαιολογούνταν από το νόμο, χωρίς να έχουν καμία ποινική ευθύνη για την πράξη τους.


«Εφιάλτης» σε αφύλακτη… ρακέτα - Αρθρογραφίες - Νίκος Ζέρβας - Ολυμπιακός Μπάσκετ - Αρθρογραφίες - Ολυμπιακός | sport-fm.gr: bwinΣΠΟΡ FM 94.6\n«Εφιάλτης» σε αφύλακτη… ρακέτα\nΤο καλό σερί του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα έλαβε τέλος στο Μιλάνο και ο Νίκος Ζέρβας γράφει για την άμυνα που δεν… πέταξε ποτέ για την Ιταλία και το σκληρό μάθημα των «ερυθρόλευκων» για τη συνέχεια.\nΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ: 26/01/2017, 10:50\nΤο κείμενο μία ημέρα πριν το συναπάντημα του Ολυμπιακού με την Αρμάνι στο «Forum», δυστυχώς αποδείχθηκε προφητικό. Στο Μιλάνο να τον… φοβάσαι, έγραφα, αλλά δεν περίμενα τον πρωταθλητή Ελλάδας τόσο απροετοίμαστο πνευματικά και εφησυχασμένο από το πρόσφατο 1/11 των ιταλών. Οι «ερυθρόλευκοι» εκτός του ότι έμοιαζαν εσφαλμένα πεπεισμένοι πως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα «καθαρίσουν» τον υποδεέστερο αντίπαλο, είχαν σε κακή κατάσταση πολλά από τα ατού τους, δεν «διάβασαν» καθόλου το που πήγαινε το ματς την ώρα που ακόμα ήταν σε επαφή με το σκορ και την… πάτησαν πανηγυρικά.\nΓράφει από το Μιλάνο, ο Νίκος Ζέρβας\nΓυρίζουν στην Αθήνα με μεγάλη χαμένη ευκαιρία να συμπορεύονται στη πρώτη θέση μαζί με ΤΣΣΚΑ και Ρεάλ, διότι επέτρεψαν στους αποκλεισμένους άρα χωρίς πίεση παίκτες του Ρέπεσα να τους βρουν μπόσικους και να τους δώσουν να… καταλάβουν. Το κοντέρ έγραψε 99 πόντους, που είναι πέμπτη χειρότερη αμυντική επίδοση στην ιστορία της ομάδας στην Ευρώπη. Αν κάποιος δεν έχει δει το παιχνίδι, θα στοιχηματίσει πως αυτό το νούμερο ήρθε με τουλάχιστον 12-13 τρίποντα των λομβαρδών. Και θα πάει… κουβά. Μόλις 6 ήταν και αυτό κάνει την κατάσταση ακόμα πιο… εξοργιστική. Η καλύτερη μέχρι χθες βράδυ άμυνα της Ευρώπης με 72 πόντους μέσο όρο παθητικό, δέχθηκε 84 σε τριάντα λεπτά, διότι επέτρεψε τριάντα, ναι το ξαναγράφω τριάντα καλάθια μέσα στη ρακέτα της.\nΜε κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Με drive, με κοψίματα στη βασική γραμμή και με κοντινά σουτάκια ή φόλοου από επιθετικά ριμπάουντ. Και όλα αυτά, από τη χειρότερη ομάδα της διοργάνωσης, που όμως διαθέτει τους παίκτες με το απαραίτητο επιθετικό ταλέντο να σε… σκοτώσουν αν τους το επιτρέψεις. Η Αρμάνι έχει ξαναπιάσει φέτος πολλάκις αυτά τα νούμερα και γι’ αυτό από τη στιγμή που η άμυνα δεν μπήκε ποτέ στις αποσκευές για την Ιταλία, ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε προβλήματα. Μέχρι το 33΄ ήταν μέσα στο ματς γιατί παρήγαγε και αυτός, παρά την εκνευριστική αστοχία του, λόγω των πολλών επιθετικών ριμπάουντ, όμως μία ομάδα που έχει μάθει να «αναπνέει» μέσω της άμυνας, μοιραία θα εγκλωβιστεί κάποια στιγμή επιθετικά, όταν δε μπορεί να είναι αποτελεσματική στα μετόπισθεν.\nΟι παίκτες του Σφαιρόπουλου, άφηναν τους αντιπάλους να κάνουν… βόλτες στο παρκέ, με αποτέλεσμα όταν η μπάλα «έκαιγε», να έχουν… φτερά στα πόδια και να σκοράρουν με κάθε τρόπο στο «ανοικτό» γήπεδο ή σε σετ καταστάσεις. Το… κακό άρχισε στο δεύτερο δεκάλεπτο, όταν το δεύτερο rotation τα έκανε μαντάρα, ή καλύτερα οι Λοτζέσκι και Γκριν, δεν έδωσαν το παραμικρό επιθετικά και αδυνάτισαν παράλληλα στο έπακρο την άμυνα. Ο πρώτος περνάει παρατεταμένο ντεφορμάρισμα και αν δεν επανέλθει άμεσα, το πρόβλημα θα διογκωθεί. Μετά, ήρθαν τα 16 συνολικά λάθη και από το… πουθενά ο Ντεπάσκολο και το γλυκό… έδεσε. Είχαν προλάβει βέβαια να κάνουν μεγάλη ζημιά οι Μάτσβαν, ΜακΛιν, Σίμον και Ντράγκιτς και να αλλάξει τον ρυθμό ο Τσιντσιαρίνι.\nΤο χαμηλό σχήμα του Ρέπεσα όταν φορτώθηκαν με φάουλ οι σέντερ του, μπέρδεψε ακόμα περισσότερο την κατάσταση και το πράγμα φαινόταν πως δεν έχει επιστροφή. Μόνο με τον καταπληκτικό σε όλους τους τομείς Παπανικολάου, τον ηρωισμό του Πρίντεζη και τα τρίποντα του Μάντζαρη στο δεύτερο ημίχρονο δε γινόταν να νικήσει. Μηδέν αντίδραση και πάθος, λες και έβλεπες άλλη ομάδα από αυτή που θαύμαζες στη Βαρκελώνη, στην Πόλη, στο ΟΑΚΑ και απέναντι σε Φενέρμπαχτσε και Μπασκόνια στο ΣΕΦ. Τα έχει αυτά όμως η νέα Ευρωλίγκα και λίγο-πολύ όλοι αρχίζουν να συνηθίζουν και να συμβιβάζονται με τις ήττες, ακόμα και αν αυτές λογίζονται ως εκτός προγράμματος. Όποιος πιστεύει πως οι αποκλεισμένες ομάδες θα ανοίγουν τις πόρτες των γηπέδων τους, θα κερνάνε γλυκό και λικεράκι και θα κάνουν και… αέρα στον αντίπαλο για να ξαποστάσει, καλύτερα να δούνε άλλη διοργάνωση. Παίζουν όλοι με όλους, νικάει ο οποιοσδήποτε τον οποιονδήποτε. Για την υστεροφημία του, τον εγωισμό του, το κοινό του και… το επόμενο συμβόλαιό του. Εύλογο, υγιές, άκρως ενδιαφέρον και συναρπαστικό.\nΓια τον Ολυμπιακό του 13-6, η ήττα στο Μιλάνο δεν είναι καταστροφή, αλλά ευκαιρία για προβληματισμό και εύρεση λύσεων. Θα πρέπει να αναλογιστεί γιατί παίζει έτσι και μεταμορφώνεται προς το αρνητικό απέναντι σε ομάδες που δεν έχουν ομαδική συνταγή και συνοχή, αρέσκονται στο μπάσκετ αλάνας και στις ένας εναντίον ενός καταστάσεις και να λύσει το πρόβλημα. Όπως επίσης θα πρέπει να αναρωτηθεί τι συμβαίνει στο μυαλό του και δεν είναι το ίδιο αποδοτικός όπως απέναντι στα μεγάλα φαβορί, όταν ο αντίπαλος είναι μεγάλο αουτσάιντερ (Γαλατάσαραϊ, Μακάμπι, Αρμάνι) και όλοι περιμένουν από αυτόν να επικρατήσει. Αυτά είναι τα βασικά ερωτήματα, διότι στο αγωνιστικό, η ανάγνωση του τι έφταιξε είναι σχεδόν… ευκολάκι.\nΌπως έχουμε υπογραμμίσει από την αρχή της σεζόν, ιδιαίτερος χρόνος για μεμψιμοιρία δεν υπάρχει στις ήττες όπως και για μεγάλα πανηγύρια στις νίκες. Η αποστολή θα επιστρέψει το μεσημέρι στην Αθήνα και τρεις ώρες μετά, θα έχει προπόνηση γιατί ακολουθεί αύριο η Μπάμπεργκ στο ΣΕΦ. Ένας «κακός δαίμονας» που και αυτός έχει, λογικά, αποκλειστεί, δεν έχει τίποτα να χάσει και θα παίξει χωρίς άγχος. Δεύτερος εφιάλτης σε 48 ώρες δεν θα είναι απλά «καμπανάκι», αλλά… πισωγύρισμα.\nΥΓ.1: Στην Ελλάδα τις κρίσης που σχεδόν όλα διέπονται από ευτελισμό, οι οπαδοί και κάποια ΜΜΕ, έχουν πάει στο σπίτι των αθλητών (στην παρούσα φάση είναι ο Σπανούλης, αύριο θα είναι κάποιος άλλος) και ξέρουν λεπτομέρειες για το αν και που έχουν τη φανέλα της πρώην ομάδας τους. Χωρίς να γνωρίζουν την… τύφλα τους, κατηγορούν, σπιλώνουν και νιώθουν συνάμα πως ο αθλητής θα πρέπει να τους ζητάει και την άποψή τους. Η παρακμή και το κόμπλεξ σε όλο της το μεγαλείο.\nΥΓ.2: Το πόσο χρήσιμος παίκτης είναι ο Χάκετ είναι δεδομένο, αλλά με τη συμπεριφορά του αυτό το διήμερα στο Μιλάνο, φάνηκε, για μία ακόμα φορά, και πόσο «δεμένος» είναι με τον Ολυμπιακό. «Δε θέλω με τίποτα το παιχνίδι του τραυματισμού μου να είναι το τελευταίο μου με αυτή την ομάδα», ήταν κάποια από τα λόγια του σε μία σύντομη συνομιλία που είχαμε. Έβλεπες στα μάτια του πόσο του εννοούσε…


ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ “DINOSAURIA”\nΤην Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013 οι Δ΄ και ΣΤ΄ τάξεις του Σχολείου μας επισκέφθηκαν την εντυπωσιακή έκθεση “Dinosauria” στο Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο Κρήτης, στις Γούρνες.\nΣτο χώρο της έκθεσης υπήρχαν πάνω από 60 εκθέματα δεινοσαύρων, σχεδόν στο πραγματικό τους μέγεθος, που κινούνταν και κραύγαζαν σαν αληθινοί. Μερικοί απ’ αυτούς ήταν ο Ιγκουανόδοντας, ο Τρικεράτωψ και ο γνωστός Τυραννόσαυρος Ρεξ!\nΕπίσης, παρακολουθήσαμε ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για το πώς εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι, τι το προκάλεσε αυτό και την αποτυχία της επιβίωσής τους.\nΜέσα στην επίσκεψη, γίναμε «μικροί αρχαιολόγοι» και κάναμε ανασκαφές κοκάλων δεινοσαύρων μέσω ενός εκπαιδευτικού παιχνιδιού.\nΤέλος τα περισσότερα παιδιά είχαν την ανεπανάληπτη εμπειρία να δουν το πρώτο σινεμά 5D στην Ελλάδα! Εκεί τα παιδιά εκτός του ότι τα βλέπανε όλα τρισδιάστατα, έκαναν τις κινήσεις του ήρωα και έζησαν οι ίδιοι την ιστορία, αφήνοντας όλα τα παιδιά έκθαμβα.\nΠιστεύω πως αυτή η επίσκεψη θα μείνει για πάντα στο μυαλό μας σαν ένα μαγικό ταξίδι στο χρόνο δίπλα σ’ αυτά τα υπέροχα πλάσματα.\nΗ μαθήτρια της ΣΤ1 τάξης\nΕτικέτες Δ(13-14), ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ, ΣΤ(13-14), Σχ.Ετος 13-14


Samothrakisnea: Εγκατάσταση Νέας Δημοτικής Αρχής: Οι ομιλίες του απερχόμενου και του νέου Δημάρχου Σαμοθράκης\nΕγκατάσταση Νέας Δημοτικής Αρχής: Οι ομιλίες του απερχόμενου και του νέου Δημάρχου Σαμοθράκης\nΠαρακάτω οι ομιλίες των δύο Δημάρχων\nΟ αποχαιρετιστήριος λόγος του απερχόμενου Δημάρχου κου Γεωργίου Χανού\nΚατά την διάρκεια της τελετής ο αποχωρήσας Δήμαρχος κ. Χανός Γεώργιος μετά τον χαιρετισμό που απηύθυνε στους παρευρισκόμενους ανάφερε τα εξής:\nΣήμερα κλείνει ένα κεφάλαιο τόσο για το Δήμο Σαμοθράκης όσο το δικό μου προσωπικά στην πολιτική ζωή. Ξεκίνησα να υπηρετώ την Σαμοθράκη από το 1980 ως Νομαρχιακός Σύμβουλος, ως Δημοτικός Σύμβουλος ως Δήμαρχος Σαμοθράκης είτε ως ενεργό μέλος στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας.\nΗ αποτίμηση της δουλειάς μου δεν μπορεί να γίνει από εμένα, αυτό που θέλω να πω είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο προσπάθησα να ανταποκριθώ με αυταπάρνηση στα καθήκοντά μου.\nΗ τελευταία τετραετία ξεκίνησε αισιόδοξα καθώς όπως εξήγγειλε ο ¨Καλλικράτης¨ η τοπική αυτοδιοίκηση αποκτούσε νέες αρμοδιότητες και μεγαλύτερη αυτονομία, ωστόσο σύντομα είδαμε το σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας που επιδεινώθηκε ραγδαία από την οικονομική κρίση.\nΣήμερα είμαι στην ευχάριστη θέση να παραδώσω ένα Δήμο με λιγότερα προβλήματα, πολλά ζητήματα εν εξελίξει αλλά και πολλές προοπτικές.\nΗ επόμενη πενταετία έχει καλύτερες προοπτικές, αυτό απαιτεί πολιτική σταθερότητα και δύο βασικές προϋποθέσεις. Οι απασχολούμενοι με τα κοινά να δείξουν το καλύτερο πρόσωπό τους και οι πολίτες να αλλάξουν νοοτροπία.\nΔεν έχω κανένα παράπονο ως Δήμαρχος ωστόσο κοινά διαπιστωμένο είναι ότι ορισμένες νοοτροπίες αποτελούν για το νησί μας πρόβλημα, νοοτροπίες ανθρώπων που είτε ασχολούνται με τα κοινά είτε είναι απλοί πολίτες.\nΟι προκλήσεις των καιρών θα είναι πολλές μέχρι να μπορέσουμε να ανακάμψουμε.\nΩστόσο σήμερα κλείνει ένα κεφάλαιο και ανοίγει ένα άλλο και έχουμε την υποχρέωση να δούμε με αισιοδοξία και ελπίδα το μέλλον.\nΗ Σαμοθράκη πιστεύω ότι θα έχει πρωταρχικό ρόλο στις εξελίξεις που αφορούν τα νησιωτικά θέματα, έχει προοπτική και θεωρώ τιμή μου και καμάρι μου που είμαι Σαμοθρακίτης και διετέλεσα Δήμαρχος Σαμοθράκης.\nΤη σημερινή ημέρα τα αισθήματα είναι ανάμικτα αλλά είναι καθαρά, υπάρχει συγκίνηση αλλά και χαρά, αφήνω τον Δήμο Σαμοθράκης σε χέρια που μπορούν να κάνουν καλύτερα πράγματα από εμάς, αφήνω το κλειδί του Δήμου στο Θανάση το Βίτσα ένα άνθρωπο με υψηλά στάνταρ, μορφωμένο αλλά κυρίως τίμιο, ανιδιοτελή και ευσυνείδητο χαρακτηριστικά που είναι δύσκολο να τα βρει κανείς στην πολιτική και παρακαλώ όλους να τον βοηθήσουμε να είναι ένας καλός Δήμαρχος.\nΕίμαι σίγουρος ότι πήρε την απόφαση να υπηρετήσει τον Δήμο Σαμοθράκης και είναι άξιος συγχαρητηρίων για την απόφασή του αυτή, παραδίδω λοιπόν τον Δήμο Σαμοθράκης σε καλά χέρια.\nΚλείνοντας θέλω να μου επιτρέψετε να κάνω ορισμένες επισημάνσεις για τα σημαντικότερα αναπτυξιακά ζητήματα του Δήμου Σαμοθράκης. Ιεραρχικά θα ξεκινήσω από κάποια έργα τα οποία είναι μπροστά μας. Η παρέμβασή μου έχει ενημερωτικό και παιδευτικό χαρακτήρα.\nΞεκίνησε το 1984 μέσα από το ειδικό πρόγραμμα Σαμοθράκης αλλά εγκαταλείφθηκε διότι ο τότε Δήμαρχος Σαμοθράκης θεώρησε για λόγους που είχαν σχέση με ιδιωτικά συμφέροντα ότι δεν πρέπει να γίνει. Στην συνέχεια τέθηκε εκ νέου το 2000 όχι μόνο ως εξαγγελία δύο κυβερνήσεων αλλά και εξελίχθηκε κιόλας στα ¾ . Εδώ και δύο έτη τέθηκε το θέμα σε κυβερνητικό επίπεδο και πολύ σύντομα θα υλοποιηθεί. Όσο για τις φωνές που λένε ότι δεν πρέπει να γίνει έχω να πω ότι ένα νησί αν δεν θέλει αεροδρόμιο δεν είναι άξιο να θέλει άλλα πράγματα.\n2Ο Λιμάνι Καμαριώτισσας:\nΌσο ο Οργανισμός Λιμένος Αλεξανδρούπολης και η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης καθυστερούν την σύνταξη της μελέτης χερσαίας ζώνης το έργο δεν πρόκειται να υλοποιηθεί.\n3Ο Λιμάνι Θέρμων:\nΑπαιτείται η εκπόνηση μελέτης διότι όπως και για το λιμάνι της Καμαριώτισσας έτσι και για το λιμάνι των Θέρμων δεν έγινε η εφαρμογή της προβλεπόμενης μελέτης και η αδειοδότησή τους.\nΥπολογίζω ότι δε δύο έτη θα είναι έτοιμοι οι φάκελοι ώστε να γίνουν τα έργα.\n4ο Αλιευτικό καταφύγιο Λακκώματος:\nΑπαιτείται πολιτική βούληση προκειμένου να ενταχθεί προς χρηματοδότηση το έργο καθώς είναι ώριμο.\n5ο Βιολογικός καθαρισμός:\nΤο έργο αυτό έπρεπε ήδη να έχει υλοποιηθεί, θα πρέπει να εκπονηθεί η τελική μελέτη με χρηματοδότηση της Περιφέρειας και των συμπληρωματικών έργων και να ενταχθεί προς χρηματοδότηση. Επίσης τα έργα αποχέτευση Θέρμων, βιολογικός Θέρμων και βιολογικός Λακκώματος είναι έργα ώριμα και μπορούν να ενταχθούν άμεσα για χρηματοδότηση.\nΌσον αφορά τον βιολογικό Καμαριώτισσας δεν υπάρχει κανένα θέμα οσμών ή οτιδήποτε επιβαρυντικό, αν υπάρχουν άλλες απόψεις παρακαλώ να είναι τεκμηριωμένες. Επίσης σας αναφέρω ότι Γερμανοί εμπειρογνώμονες έδωσαν λύσεις σε όλα τα ζητήματα του βιολογικού καθαρισμού.\nΣήμερα ο Δήμος Σαμοθράκης έχει μεγάλη οικονομική αιμορραγία για την μεταφορά των απορριμμάτων εκτός νησιού ωστόσο υπάρχουν λύσεις.\nΗ πρώτη είναι η κατασκευή ΧΥΤΥ, για το έργο αυτό έχει βρεθεί κατάλληλος χώρος ο οποίος έχει εγκριθεί αλλά υπάρχει και η άλλη λύση που είναι η κατασκευή μικρού εργοστασίου καταστροφής των υπολειμμάτων και των φυτικών υπολειμμάτων που μπορεί να παράγει ενέργεια, ως έργο έχει μικρότερο κόστος και είναι εφαρμόσιμο.\n7ο Λιμνοδεξαμενή Ξηροποτάμου:\nΑντί να υποστηρίζουμε το έργο κυνηγάμε μάγισσες, το έργο δεν πειράξει κανένα και θεωρώ ότι αυτοί που αντιτίθενται δεν έχουν επαρκή στοιχεία να αποδείξουν το αντίθετο. Πιστεύω ότι ιδιαίτερα θα επωφεληθούν οι κάτοικοι της περιοχής και ως Δήμαρχος Σαμοθράκης θεωρώ ότι το έργο αυτό είναι 1ης προτεραιότητας για το νησί και δεν βλάπτει κανένα.\n8ο Περιφερειακός δρόμος Καμαριώτισσας:\nΤο έργο δημοπρατήθηκε ωστόσο για λόγους που έχουν να κάνουν με θέματα συγχρηματοδότησης της Χώρας μας το Υπουργείο σταμάτησε το έργο όπως και άλλα έργα ενταγμένα στο ΕΣΠΑ μέχρι νεωτέρας, επομένως είναι θέμα χρόνου η έναρξη υλοποίησης του έργου.\n9ο Περιφερειακός δρόμος Χώρας- Αλωνίων:\nΤο έργο έχει ενταχθεί προς χρηματοδότηση και σύντομα όπως και το προαναφερόμενο έργο θα δημοπρατηθεί και θα ξεκινήσει η υλοποίησή του.\nΠρόκειται για ένα πακέτο έργων που περιλαμβάνει υδρευτικά έργα σε όλους τους οικισμούς για την βελτίωση της ύδρευσης. Εκκρεμούν τα τεύχη δημοπράτησης, ωστόσο οι επί μέρους μελέτες έχουν εκπονηθεί και το έργο αυτό πρέπει να γίνει.\n11ο Ανάπλαση παραλιών Κήπος και Παχιά Άμμος:\nΤο έργο είναι ώριμο από άποψη μελετών και μάλιστα με βραβευμένες αρχιτεκτονικές μελέτες, αυτό που εκκρεμεί είναι ο εκ νέου καθορισμός αιγιαλού και παραλίας για τον παλιό αιγιαλό.\n12ο Ανάδειξη ορεινού όγκου:\nΤο έργο αυτό περιλαμβάνει δύο σκέλη το ένα αφορά την ανάδειξη του Βρυχού και το άλλο την περιοχή Χριστού και απαιτούνται αδειοδοτήσεις από το Δασαρχείο, ωστόσο είναι ώριμο από άποψη μελετών. Πρόσφατα ψηφίστηκε και ο νόμος που επιτρέπει τα κατασκηνωτικά κέντρα εντός δασικών περιοχών που για το νησί μας ανοίγει νέες προοπτικές.\nΤο κτηματολόγιο ξεκινάει για την Σαμοθράκη άμεσα καθώς δόθηκε σε ανάδοχο από το αρμόδιο Υπουργείο.\nΌπως γνωρίζεται ο χωροταξικός σχεδιασμός έχει παγώσει καθώς απαιτεί συμπληρωματικές μελέτες για την εφαρμογή του.\nΑπό το Υπουργείο Πολιτισμού ήδη έχουν ξεκινήσει έργα ανάδειξης αποκατάστασης των μνημείων του νησιού όπως η ανάδειξη του κάστρου της Χώρας, η ανάδειξη της μονής Χριστού, το αρχαιολογικό μουσείο.\nΚλείνοντας θα ήθελα να πω ότι όλα τα παραπάνω μαζί με μια προσπάθεια καλύτερης οργάνωσης του Δήμου και εξασφάλισης πρόσθετων χρηματοδοτήσεων θα φέρουν πολύ καλά αποτελέσματα για το νησί μας, διότι η Σαμοθράκη το αξίζει.\nΤέλος ευχαριστώ όλους όσους με στήριξαν με την καρδιά τους όλα αυτά τα χρόνια και με κάθε τρόπο. Η Σαμοθράκη θα προχωρήσει.\nΟ εναρκτήριος λόγος του Δημάρχου κου Βίτσα Αθανασίου\nΚατά την παραλαβή του Δήμου Σαμοθράκης από τον απερχόμενο Δήμαρχο κο Γεώργιο Χανό ο Δήμαρχος Σαμοθράκης Βίτσας Αθανάσιος δήλωσε:\nΕυχαριστώ θερμά τον κο Χανό για τα καλά του λόγια αισθάνομαι μεγάλη τιμή να παραλαμβάνω από τον κο Χανό τον Δήμο Σαμοθράκης έναν άνθρωπο που έχει προσφέρει τόσα στον τόπο και τον οποίο θα είναι στα έργα μας το να τον τιμήσουμε. Θέλω να σημειώσω ότι σήμερα είναι μια μέρα ιστορική όχι γιατί αναλαμβάνουμε εμείς, για μας ιστορική στιγμή θα είναι σε μια πενταετία που θα γίνει η αποτίμηση.\nΙστορική στιγμή λοιπόν γιατί. Το πολιτικό περιβάλλον σ αυτή τη χώρα το γνωρίζετε άλλωστε. Διανύουμε τον 5ο χρόνο της οικονομικής κρίσης η οποία έχει δημιουργήσει ένα ασφυκτικό περιβάλλον στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και ειδικά τους μικρούς Δήμους τους οποίους και έχει φέρει σε δύσκολη θέση. Θα περίμενε κανείς ότι μετά από τόσα χρόνια κρίσης η πολιτεία θα έκανε έναν ειδικό σχεδιασμό. Οι δήμοι της Χώρας δεν είναι πλέον πολλοί, είναι 325 κι ένας σωστός νόμος για την αυτοδιοίκηση δεν θα ήταν ένας ισοπεδωτικός νόμος όπως είναι ο Καλλικράτης ο οποίος αντιμετωπίζει τους 325 Δήμους επί ίσοις όροις. Εμείς πιστεύουμε ότι οι 325 Δήμοι είναι 325 διαφορετικές περιπτώσεις.\nΈνας σωστός αυτοδιοικητικός νόμος θα πρέπει να βλέπει αυτούς τους 325 Δήμους ξεχωριστά με τα ειδικά προβλήματα τους και τις ειδικές δυνατότητες τους αλλά και με ειδικές χρηματοδοτήσεις. Γιατί όταν σήμερα μας ο νόμος μας επιβάλλει σαν πρώτο και κύριο κριτήριο κατανομής πόρων το πληθυσμιακό, καταλαβαίνετε ότι ένας Δήμος με 2800 κατοίκους παίρνει χρήματα που αναλογούν σε αυτούς του κατοίκους. Παίρνει πάρα πολύ λίγα χρήματα ενώ τα ειδικά του προβλήματα είναι πάρα πολλά. Ο Δήμος μας είναι μεγάλος Δήμος στα προβλήματα είναι μικρός οικονομικά και πληθυσμιακά αλλά έχει βαθμό περιπλοκής. Τα προβλήματα είναι πάρα πολλά και αντικειμενικά. Το οικονομικό και το πολιτικό.\nΠροβλήματα που θα τα βρούμε μπροστά μας. Στόχος μας είναι να τα ξεπεράσουμε, να σώσουμε τον Δήμο εννοώ να καταστήσουμε τον Δήμο με μια άνεση να κινηθεί, να προγραμματίσει και να διοικήσει. Στόχος μας είναι να δώσουμε κάποιες αλλαγές σ αυτό τον τόπο και ένα μεγάλο στοίχημα είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Δεν θα σας κρύψω ότι πρέπει οι Δημότες σ αυτό να συμβάλλουν πρέπει να καταλάβουν, επειδή είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι ο Δήμος νομοθετεί, ότι βγάζει νόμους ή ότι ακυρώνει νόμους. Ο Δήμος είναι κάτω από τους νόμους. Σε κάποιες περιπτώσεις ευτυχώς και σε άλλες δημιουργεί πρόβλημα, μας μπλοκάρει. Ένας Δήμος υποστελεχωμένος ένας Δήμος που έχει πολλά ανοιχτά μεγάλα προβλήματα παρά τις προσπάθειες του κου Χανού και των προηγούμενων Δημάρχων.\nΕίναι άθλος που σήμερα έχει προγραμματιστεί ένα μεγάλο έργο.\nΑυτά τα προβλήματα πρέπει να τα δούμε. Το επαναλαμβάνω πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπίες και θα έχουμε και συγκρούσεις καλοπροαίρετα το λέω. Συγκρούσεις εντός και εκτός εισαγωγικών αν χρειαστεί με κατεστημένες νοοτροπίες και πρακτικές.\nΔεν ήρθαμε για να αναπαράγουμε τον εαυτό μας ούτε να χαϊδέψουμε αυτιά, θα κάνουμε όμως ότι χρειαστεί για την βελτίωση της εικόνας του Δημότη ως οντότητα με την έννοια των δικαιωμάτων βέβαια αλλά και των υποχρεώσεων. Ο τόπος αυτός έχει πολλά πλεονεκτήματα αλλά πρέπει κι εμείς οι κάτοικοι του να τα δούμε όχι με στενό μάτι. Θα πρέπει να πάμε σε πιο συλλογικές αποφάσεις σε πιο συλλογικές δράσεις αλλά και σε μια πιο συλλογική αντίληψη των πραγμάτων. Στενό συμφέρον δεν θα το στηρίξουμε εκτός αν ένα αίτημα έχει ευρύτερη προσφορά. Ναι να εξυπηρετούμε τον πολίτη, όσο μπορούμε, υποχρέωση μας είναι και το θέλουμε, πλην όμως να μην αγγίζει αυτά τα όρια του ιδιοτελούς συμφέροντος.\nΑναφέρθηκε ο κος Χανός σε ένα μεγάλο έργο το οποίο έχει προγραμματιστεί. Εγώ θέλω να διαβεβαιώσω τον κο Δήμαρχο και εσάς ότι το έργο αυτό θα το παραλάβουμε από εκεί που έχει μείνει και θα το συνεχίσουμε, είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που θα πρέπει να δούμε αν μπορούμε να βρούμε κάποια εναλλακτική λύση. Όποιο έργο είναι σε φάση που μπορεί να συνεχιστεί θα συνεχιστεί από εμάς όσο μπορούμε για να γίνει πράξη.\nΕίμαι ιδιαίτερα συγκινημένος δεν μπορώ να σας πω πολλά πράγματα σήμερα θα μείνω στο τυπικό και στο επίσημο της ημέρας. Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη αυτούς που μας εμπιστεύθηκαν, ευχαριστώ και αυτούς που είχαν άλλη επιλογή, όλους τους θέλουμε συνεργάτες και συμπαραστάτες σε αυτή την δύσκολη δουλειά που αναλαμβάνουμε. Έχουμε γνώση των προβλημάτων, υπάρχει προοπτική, υπάρχει ελπίδα, αρκεί όλοι να υπερβούμε τους εαυτούς μας και σαν προσωπικότητες και σαν φορείς και σαν μέλη ευρύτερων σχημάτων είτε υπηρεσίες λέγονται είτε σύλλογοι ή επαγγελματικές ομάδες.\nΠρέπει όλοι να κάνουμε μια μεγάλη προσπάθεια. Σας ευχαριστώ όλους για άλλη μια φορά. Ευχαριστώ τον κο Δήμαρχο για τα καλά του λόγια και υποσχόμαστε ότι θα πράξουμε ή θα προσπαθήσουμε το καλύτερο.\nΑναρτήθηκε από samothrakisnea στις 10:49


«Στον χορό καλούμαστε να οργανώσουμε το σώμα μας μέσα στο χώρο και τον χρόνο», η χορογράφος Νεφέλη Γιώτη μιλάει στο altsantiri.gr | altsantiri\n«Στον χορό καλούμαστε να οργανώσουμε το σώμα μας μέσα στο χώρο και τον χρόνο», η χορογράφος Νεφέλη Γιώτη μιλάει στο altsantiri.gr\nΒρεθήκαμε στη νέα της παράσταση "Τούνδρα"\nΔημοσιεύθηκε στις 4-04-2019 - 18:30μμ\nΤην προηγούμενη Παρασκευή βρεθήκαμε σε έναν ιδιαίτερο χώρο στο κέντρο της πόλης, στο HausNAthen. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά του πολυώροφου κτηρίου πάνω από την Αθηνάς, νιώθεις ότι ζεις στο κέντρο μιας πρωτεύουσας που πλέον έχει ανοίξει τις πόρτες σε πιο ιδιαίτερες καλλιτεχνικές αναζητήσεις, λιγότερο εύκολες για το ευρύ κοινό αλλά διαθέσιμες για όσους επιμένουν να ψυχαγωγηθούν –με την ουσιαστική έννοια του όρου- με θεάματα πιο σύνθετα, θα έλεγε κανείς «κάποιων απαιτήσεων».\nΗ Τούνδρα, είναι μια παράσταση που ίσως ζητάει από τον θεατή να γνωρίζει. Δεν χρειάζεται βέβαια να είναι κάποιος χορογράφος ή χορευτής για να καταλάβει το νόημα ή να νιώσει αυτό που θα ήθελε η δημιουργός του να νιώσει. Αλλά η παράσταση με τις δύο χορεύτριες που συναντά η μία την άλλη, προσπαθεί να γίνει η μία η συνέχεια της άλλης, το αποτύπωμα και η αντανάκλασή της, με στόχο την «ψηλάφηση της γραμμικότητας, της κυκλικότητας, της συνέχειας και της ασυνέχειας του χρόνου και του χώρου στον οποίο κινούμαστε»* θα είναι πιο οικεία αν έχετε μία εμπειρία από αυτό που λέγεται σύγχρονος χορός.\nΦεύγοντας από εκεί με γοήτευσε η άρτια κίνηση των χορευτριών, η μουσική επιμέλεια που πάντρεψε ιδανικά τη χορογραφία και αν θα έκανα κάποιο μη θετικό σχόλιο, αυτό θα ήταν ότι θα μπορούσε η ιστορία αυτή να κλείσει λίγο νωρίτερα. Ίσως αν στο τελευταίο 20λεπτο έδινε ένα δεύτερο χώρο και χρόνο σε μία κίνηση πιο γρήγορη, να (μου) φαινόταν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.\nΠερισσότερα όμως για την παράσταση από την ίδια τη δημιουργό της, τη χορογράφο Νεφέλη Γιώτη.\n-Πώς και πότε γεννήθηκε η ιδέα της Τούνδρας;\nΘεωρώ αρκετά δύσκολο να ανιχνεύσω την πρωταρχική της εκκίνηση καθώς θεωρώ ότι αυτό γίνεται αντιληπτό με διαφορετικούς τρόπους μέσα στον χρόνο. Άρχισε να διαμορφώνεται την χρονική περίοδο που συμμετείχα στο residency που συντόνισε η Θάλεια Δήτσα με τον Joe Tornabene, τον Οκτώβρη του 2017, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο στούντιο του Κινητήρα. Εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ ότι με έλκουν κάποιες φωτογραφίες και αποφάσισα να τις χρησιμοποιήσω σαν βασικό χορογραφικό εργαλείο. Αναζητώντας τι είναι αυτό που με έλκει ξεκίνησα να αντιλαμβάνομαι ότι μέσω της φωτογραφίας επεξεργάζομαι την περιέργεια μου γύρω από την αίσθηση του χρόνου, του πως συνδεόμαστε και αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες παρελθόν, παρόν και μέλλον καθώς επίσης και το ενδιαφέρον μου πάνω στη διερεύνηση της κατάστασης μεταξύ ακινησίας και κίνησης. Κάπως έτσι, λοιπόν, άρχισε όλη αυτή η έρευνα. Αν και φωτογραφίες είχα ξαναχρησιμοποιήσει στο παρελθόν. Μετέπειτα άρχισε να εξελίσσεται από κοινού με όλες και όλους τους ανθρώπους που συνεργαζόμαστε. Την Τούνδρα τη συναντήσαμε στην πορεία αυτής της έρευνας.\n-Πώς σχετίζεται ο χορός και ο χρόνος;\nΣτο χορό καλούμαστε να οργανώσουμε το σώμα μας μέσα στο χώρο και τον χρόνο. Επιλέγουμε συνειδητά ή ασυνείδητα τον χρόνο που θα εκκινήσει η κίνηση καθώς και τη διάρκειά της δημιουργώντας έτσι δυναμικές. Επίσης, η πρόθεση της κίνησης του σώματος δημιουργείται και από την επιλογή του χώρου και του χρόνου που αυτή πραγματώνεται. Η ταχύτητα, ο ρυθμός, η διάρκεια, οι καρδιακοί παλμοί ενυπάρχουν σε ένα σώμα εν κινήσει και είναι ταυτόχρονα στοιχεία που εμπεριέχουν την έννοια του χρόνου. Όλα αυτά ενυπάρχουν και συμβαίνουν σε όλα τα σώματα. Στο χορό υποθέτω τα χρησιμοποιούμε, τα αναζητούμε και τα αντιλαμβανόμαστε και με άλλους τρόπους. Ο Αριστοτέλης ο οποίος πραγματεύεται την έννοια του χρόνου και τη σχέση του με την κίνηση στο έργο του Φυσικής Ακροάσεως, θεωρεί τον χρόνο ως στοιχείο της κινήσεως.\n-Πώς μπορεί η φωτογραφία να γίνει εργαλείο στα χέρια μίας/ενός χορογράφου;\nΦαντάζομαι με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους εξαρτάται από τι είναι αυτό που την/τον κεντρίζει και κινεί σε αυτήν. Προσωπικά, μιας και μόνο έτσι μπορώ να απαντήσω, οι φωτογραφίες αντιπροσωπεύουν θραύσματα χρόνου που κυμαίνονται μεταξύ αποτύπωσης και κατασκευής της πραγματικότητας. Τις προσεγγίζω ως την αποτύπωση αυτού που λέμε «στιγμής». Από αυτές διερευνώ τη δυνατότητα άντλησης πληροφοριών όπως της αποτύπωσης της στιγμής, του χώρου που προτείνουν, της πόζας και της φόρμας του σώματος. Επίσης μέσω της επανατοποθέτησης τους στο εδώ και τώρα με ενδιαφέρει η γεωμετρία που προτείνουν στο χώρο και η δημιουργία νέων στιγμών. Εκτός των παραπάνω, στις φωτογραφίες με κεντρίζει αυτό που ο Roland Barthes ονομάζει “punctum”. Μέσα στην ακινησία των φωτογραφιών ψάχνω να βρω την κίνηση που μπορεί να προκύπτει όχι απαραίτητα από μια αναπαράσταση αυτών αλλά από αυτό που μας κινεί-συγκινεί σε αυτές.\n-Η κινούμενη εικόνα (το βίντεο) είναι το άθροισμα πολλών φωτογραφικών στιγμιότυπων, που το ένα ακολουθεί το άλλο χρονικά συνθέτοντας μία ιστορία. Κάπως έτσι δημιουργείται και μία χορογραφία;\nΜου φαίνεται λίγο δύσκολο να προσπαθήσω να συσχετίσω δύο διαφορετικά πεδία βάσει ενός τεχνικού ορισμού που πιθανώς δεν λειτουργεί και πλέον ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, λόγω της εξέλιξης σύγχρονων μέσων. Θα μπορούσε πιο εύκολα να συσχετίσω ότι η δημιουργία μιας κινούμενης εικόνας, όπως αναφέρεις, και όταν δεν μιλάμε για ένα πλάνο, εμπεριέχει το μοντάζ που βασίζεται πιθανολογώντας, μιας και δεν είναι το πεδίο μου, σε μια σύνθεση. Έτσι θα μπορούσα να πω ότι και στη χορογραφία προσωπικά υπάρχει η σύνθεση.\n-Τι θα ήθελες να «πάρουν» οι θεατές φεύγοντας από την παράσταση;\nΥπάρχουν σκέψεις πάνω σε αυτό αλλά προτιμώ να το αφήσω ανοικτό στην καθεμία και στον καθένα να επιλέξει.\n-Μπορεί η τέχνη να δαμάσει τον χρόνο;\nΔεν νομίζω. Δεν αντιλαμβάνομαι τον χρόνο σαν κάτι που πρέπει να δαμαστεί. Πιθανώς μπορεί να μας βοηθήσει να βιώσουμε αλλιώς τον χρόνο, όπως και άλλες εμπειρίες πιθανώς να μπορούν να το κάνουν αυτό. Ίσως η φύση είναι πιο εύκολο να μας κάνει να αντιληφθούμε διαφορετικά τον χρόνο καθώς κινείται σε άλλες χωροχρονικές κλίμακες.\n-Τι σημαίνει για σένα ο χρόνος;\nΜάλλον το πως επιλέγουμε να ζήσουμε, τη συνεδητότητα αυτών των επιλογών.\n-Πόσο εξοικειωμένος είναι ο Έλληνας με το σύγχρονο χορό;\nΟ κόσμος που κατοικεί στην Ελλάδα δεν έχει μία και μοναδική ταυτότητα. Όπως και να έχει αντιλαμβάνομαι σαν γεγονός ότι μια ευρεία γκάμα κόσμου δεν αναζητεί τις παραστάσεις σύγχρονου χορού. Υπάρχουν και αρκετες/οι που πιθανώς να μην έχουν παρακολουθήσει ποτέ. Από την άλλη υπάρχουν άλλες/οι που παρά το γεγονός ότι δεν ασχολούνται με το σύγχρονο χορό τους αρέσει πολύ να παρακολουθούν παραστάσεις σύγχρονου χορού. Σίγουρα υπάρχουν και κάποιες/οι που δεν γνωρίζουν τι είναι ο σύγχρονος χορός. Αν είναι να μιλήσουμε για την πλειοψηφία μάλλον θα έλεγα ότι δεν είναι εξοικειωμένος ο Έλληνας με το σύγχρονο χορό.\nΜία παράσταση σύγχρονου χορού για τη συνέχεια της ασυνέχειας\nΜουσική Σύνθεση: PanosSvobotnik\nΓια τρεις τελευταίες παραστάσεις\nΗμερομηνίες και ώρες: Παρασκευή – Σάββατο- Κυριακή 5,6,7/4/2019, Ώρα: 21.00 – Διάρκεια: 45′-50′\nΤιμή εισιτηρίων: 8€ & 5€ μειωμένο


χαμογελάστε γιατί χανόμαστε....\nένα κορίτσι που κοίταγε τον ήλιο στα μάτια και μιλόύσε με το ουράνιο τόξο....\nΗθελα να της πω τοσα πολλα μα δεν ακουγε παρα μονο τον εαυτο της, ντυνοταν στα λευκα και μαυριζε τα χερια της με καρβουνο και χωμα.\nΕκλεινε τις πορτες πισω της και τις φοβομουνα τις πορτες\nκαι τα κοκκινα κραγιον και τον πυκνο λευκο καπνο της,\nτα μακρια της δαχτυλα και το μουρμουρισμα μεστο σκοταδι.\nΟταν πονουσε σφαδαζε σαν το σκυλι, εφταιγαν ολοι και με εδιωχνε μακρια, τυλιγομουν τοτε με μια μπλουζα της και παριστανα την μεγαλη, την σπουδαια.\nΕβαφα τα νυχια μου μαυρα και τα χειλια μου κοκκινα.\nΑν με εβλεπες θα με μισουσες, θα γελαγες, θα χλευαζες.\nΤωρα κλεινω τις πορτες πισω μου και μονο φευγω, καπνιζω τα τσιγαρα σου και μονο ποναω, φοβαμαι τα τραινα γιατι σε πηραν απο εμενα, και φτυνω ενα χτες που δεν σε θυμιζει.\nΠισω απο τα δεμενα σου μαλλια, στον αυχενα τρεχουν δακρυα.\nΗμουν εγω που σε αγκαλιασα την μερα που δεν ενιωθες τιποτα.\nΠοτε ξανα δεν θα ερθω αν δεν βαψεις τα χειλια σου,\nαν δεν μουρμουρισεις μεσα στο σκοταδι τον σκοπο σου.\nΔεν θα ξαναρθω ,γιατι οτι μισω\nειναι αυτο που ημουν οταν σε μισουσα.\nΚι εκεινη που υποκρινεται πως ειμαι εγω\nπιο εγω απο μενα δεν γινετε..\nΑναρτήθηκε από Eliza liza στις 1:38 π.μ. 2 σχόλια:\nΑναρτήθηκε από Eliza liza στις 1:05 μ.μ. 2 σχόλια:\nΑναρτήθηκε από Eliza liza στις 5:50 μ.μ. 1 σχόλιο:\nο εαυτος που συγχωρει, αγαπαει, γιατρευει, αντεχει, ποναει, μοιραζεται και χορευει με τα ονειρα, αναπνεει μονο στην αγαπη και ψυχανεμιζεται την καλοσυνη μοναχα στους ανθρωπους.\nΕκεινο το κοριτσι δεν θα ειναι ποτε ιδιο.\nΕκεινο το κοριτσι δεν θα το ξεχασεις ποτε.\nΑναρτήθηκε από Eliza liza στις 10:59 π.μ. 1 σχόλιο:\nΤίποτα δε σου ζητάω.....\nΤο μούδιασμα, το σκίρτημα, το ολόκληρο.\nΚι εκείνο το μαζί το αληθινό, που δεν διεκδικεί παρά μόνο δίνει, που κρατάς το χέρι του άλλου και παίρνει το σχήμα του δικού σου και δεν πληγιάζει απ’το σφίξιμο και τα θέλω. Κι εκείνη η αγάπη που σε κάνει να πετάς ελεύθερος και να είσαι εσύ για να μπορείς να δίνεις το εγώ σου χωρίς να φοβάσαι πως όλα θα σκορπιστούν ξαφνικά σε χίλιες μεριές σα νεραϊδόσκονη.\nΤίποτε δε θα χαθεί, ακούς;\n«Όλα θέλω να στα δώσω...» του’πε ένα βράδυ στο τηλέφωνο. «Μα δεν μπορώ, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...» Αυτό το αλλιώς που όλα τα κάνει αλλιώτικα, αλλιώς από τα άλλα που ονειρεύεσαι και πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτά τα αλλιώτικα κι όχι με τ’άλλα που λατρεύεις και σε κάνουν να περπατάς ολόφωτος και να χαμογελάς στο μετρό ανάμεσα σε αγουροξυπνημένα, κατσούφικα πρόσωπα και να κρατάς το ρυθμό με το πληγωμένο σου πόδι ακούγοντας μουσικές που ονειρεύεσαι ν’αφιερώνεις μερόνυχτα στην ηλιαχτίδα σου.\n«Όλα θέλω να στα δώσω...» του’πε ένα βράδυ στο τηλέφωνο. «Μα δεν μπορώ, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...»\n«Τίποτε δε σου ζητάω...» της είπε κι η φωνή του σα να’σπασε λίγο.\n«Ξέρω...» της είπε και κατέβασε το ακουστικό. Ήξερε. Απ’την αρχή. Μα πώς ν’αρνηθεί το φως;\nΤίποτε δε σου ζητάω έγραψε σ’όλους τους τοίχους.\nΤίποτε δε σου ζητάω της ζωγράφισε μέσα σε μια καρδιά.\nΤίποτε δε σου ζητάω της έλεγε κάθε βράδυ πριν αποκοιμηθεί.\nΤίποτε δε σου ζητάω έγραψε στην καρδιά της.\nΌλα ήθελε να του τα πει. Ν’ακούσει τα λόγια της, την καρδιά της, πώς ένιωθε, τι θα’θελε, γιατί τον αγαπούσε τόσο. Όλα τα’θελε, μα τίποτε δε θα της ζητούσε.\nΜια μέρα ξύπνησε και ήταν όλα αλλιώς.\nΤο ‘νιωσε ‘κείνη. Είδε το βλέμμα του μουντό. Κατάλαβε πως είχε έρθει ώρα να φύγει απ'τη ζωή της. Συννέφιασε κι εκείνη.\n«Πες μου...» του είπε. «Πες μου, τι μου ζητάς...»\n«Να μην πάψεις ποτέ να μου λες ‘σ’αγαπώ, μη ξεχνάς.’ Κι ας είναι όλα αλλιώς...»\n«Σ'αγαπώ, μη ξεχνάς...»\nΑναρτήθηκε από Eliza liza στις 12:42 μ.μ. 2 σχόλια:\nΣε ποιους άγονους βυθούς\nμε καταδίκασες να ζήσω?\nαπό κεινη την νύχτα\nπάντα νύχτα είναι\nκαρφωμένα στα πλευρά\nδεν με αφήνουν να βγω στην επιφάνεια\nαθυρόστομες πόλεις μαρτυρούν\nτις παλιές περιπλανήσεις μας\nστα σοκάκια τα έρημα πια\nμου έκλεινες τα μάτια.\nπάμε κάπου που να μην ξέρουμε\nκαι η φόβος σου μας γύριζε πάντα πίσω στο σήμερα....\nΑναρτήθηκε από Eliza liza στις 12:59 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟταν το σωμα σου ομως σου λεει να τρεξεις, απλα πρέπει να τρέξεις!!!\nΗταν ντυμενη μεσα στο κατασπρο φουστανι της και ελαμπε η τουλαχιστον εκανε πως ελαμπε...Ειχε φορεσει για αλλη μια φορα το ψευτικο χαμογελο της..Για την ακριβεια πλεον ειχε γινει το προσωπειο της. κρυβοταν πισω απο αυτο η καλυτερα πιστευε πως κρυβοταν γιατι δυστυχως για εκεινη, απο τον ιδιο της τον εαυτο δεν μπορουσε να κρυφτει.\nΚοιταξε το προσωπο της στον καθρεφτη,πριν φυγει.\n- Τι παω να κανω σκεφτηκε? αυτη ειναι η ζωη που ονειρευτηκα? αυτος ειναι ο αντρας που γνωρισα που αγαπησα?\nΒαθεια μεσα της ηξερε οτι αυτο που που πηγαινε να κανει θα την οδηγουσε αυτοματως στην ψυχικη της δολοφονια...Μηπως θα επρεπε να περισσωσει αυτο το κομματι του εαυτου της που ηταν ακομη ζωντανο? Ο αντρας που ηταν μαζι του δεν ηταν αυτος που ειχε γνωρισει.Ειχε μεταλλαχτει σε ενα βιαιο ανθρωπομορφο τερας.Την χρησιμοποιουσε μονο οταν ο ιδιος επιθυμουσε τη σαρκα της το μυαλο της και μετα την πεταγε ξανα στη γωνια της ζωης του.\nΠοσες φορες ειχε ασελγησει στο κορμι της εκατονταδες?Ποσες φορες την ειχε κακοποιησει γιατι διαφωνουσε με τα θελω του?χιλιαδες...\nΓιατι ομως συνεχιζε να μεινει μαζι του?Γυρισε το προσωπο της προς το κρεββατι...ο γιος της κοιμοταν με ενα γλυκο χαμογελο ζωγραφισμενο στο προσωπο του...Ηταν ο πατερας του παιδιου της ο αντρας που καποτε ερωτευτηκε.\nΚατευθυνθηκε προς τη ντουλαπι της εβγαλε το ασπρο της φουστανι,φορεσε βιαστικα το σκισμενο τζιν της και το αγαπημενο της μακω μπλουζακι.Καθισε στην καρεκλα του γραφειου της.του εγραψε δυο μια προταση πανω σε ενα λευκω χαρτι: "Φευγω για να βρω την ελευθερια μου" . Εκεινη την ωρα η ψυχη της ενιωσε σαν ελευθερωνεται απο τα δεσμα της.Ελυθερωθηκε!!!\nΑγκαλιασε σφιχτα το γιο της που κοιμοταν και εφυγαν μαζι.Θα ηταν για παντα μαζι οι δυο τους ευτυχισμενοι!\nΈνα πρωι μπορει να ξυπνησεις και να καταλαβεις ότι όλα γυρω σου καταρρεουν...\nΑυτή είναι η αρχη και το τελος ενός χωρισμου. Όχι δεν είναι μία στιγμή του μυαλού είναι κάτι βαθύτερο.\nΓιατι το σώμα δεν αναγνωριζει τη διαφορα αναμεσα στο αγχος και τον ενθουσιασμο ,αναμεσα στον πανικο και την αμφιβολια, αναμεσα στην αρχη και το τελος.\nΤο σωμα σου απλα σε προειδοποει να την κοπανησεις. Μερικες φορες το αγνοεις.\nΑυτο ισως είναι το λογικο που πρεπει να κανεις .Αλλα μερικες φορες πρεπει να το ακους .Υποτιθεται ότι πρεπει να εμπιστευεσαι το ενστικτο σωστα?Οταν το σωμα σου ομως σου λεει να τρεξεις, απλα πρέπει να τρέξεις!!!\nΑναρτήθηκε από Eliza liza στις 12:51 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια: