“Έφυγε ο Δημήτρης Μαρωνίτης” – ΠΕΕΒΕ – Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος – Θεσσαλονικέων Πόλις\n“Έφυγε ο Δημήτρης Μαρωνίτης”\nHome/Προσωπογραφίες/“Έφυγε ο Δημήτρης Μαρωνίτης”\nΜια μεγάλη απώλεια για την παιδεία και τα γράμματα. “Έφυγε” σήμερα ο Δημήτρης Μαρωνίτης φιλόλογος, μεταφραστής αρχαίων συγγραφέων και δοκιμιογράφος.\nΑκολουθεί συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Κώστα Μπλιάτκα για το τεύχος 35 του Θεσσαλονικέων Πόλις (Μάρτιος 2011).\nΔΗΜΗΤΡΗΣ Ν. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ:\nΗ αξία της ιστορικής μεθόδου στη συζήτηση των μεγάλων προβλημάτων\nΚαταρχήν, ακόμα και το δίλημμα αν πρόκειται για τη σύγκρουση ή την συμφιλίωση μεταξύ Ελλάδας και παγκόσμιας κοινωνίας, ελληνικής “ταυτότητας” και παγκοσμιοποιημένης “ταυτότητας” ―που δεν υπάρχει έτσι και αλλιώς― αυτό σίγουρα ανάγεται σε προβλήματα σημαντικά, τα οποία όμως και άλλου τύπου διατύπωση χρειάζονται και άλλου είδους πρόκριση μεθόδου. Εδώ είναι που λέω ότι η μέθοδος για τέτοιου είδους ερωτήματα θα πρέπει να είναι πάντοτε μέθοδος ιστορική, και όχι μέθοδος ιδεολογική. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, οποιαδήποτε φιλολογία ότι κινδυνεύει η ταυτότητά μας μέσα στο κλίμα της παγκοσμιοποίησης είναι καθαρά ιδεολογική και πιστεύω ότι είναι από την άποψη αυτή, άκριτη και μη νηφάλια.\n«Σας περιμένω λοιπόν, Εριφύλης 8. Στο Παγκράτι. Στις έξι το απόγευμα. Νομίζω δύο ώρες είναι αρκετές.»\nΠροσπαθώ να προετοιμαστώ όσο καλυτέρα μπορώ. Τι να ρωτήσω κι από πού ν’ αρχίσω; Σε ποιον θα απευθύνω τα ερωτήματα; Στον κλασικό φιλόλογο; Στον ομότιμο καθηγητή; Στον νεοελληνιστή; Στον δοκιμιογράφο; Στον πολίτη;\nΣτο δάσκαλο, λένε τα πιο πολλά από αυτά που έχω διαβάσει για τον Δημήτρη Μαρωνίτη. Όπως κι αυτό το απόσπασμα από μια διδακτική για μένα και σχετικά πρόσφατη συνέντευξη στην Αυγή:\nΣτο δασκαλίκι οφείλω το μεγαλύτερο μέρος, αν όχι το σύνολο της συγγραφικής μου δουλειάς, από την άποψη ότι τα περισσότερα απ’ αυτά τα έχω προηγουμένως διδάξει. Μ’ ένα μάλιστα τρόπο, διδάσκοντας μαθήτευα και μαθητεύοντας διδασκόμουν.\nΉταν και βολικό πάντως. Ο μαθητής δικαιούται εξ ορισμού «να μην ξέρει», όπως ελπίζω και ο δάσκαλος αυτό να το δέχεται ως μέρος, ίσως το πιο ενδιαφέρον, της δουλειάς του. Και στην περίπτωσή μου, ως αναγνώστη χρόνια τώρα των επιφυλλίδων του Δημήτρη Μαρωνίτη, ένοιωσα την αλήθεια της «διά βίου μάθησης».\nΆλλο που σκεφτόμουν ήταν το πώς δεν θα φανεί η προετοιμασία μου για τη συνέντευξη στερεότυπη, αναμενόμενη, ανούσια. Βέβαια, και με ποιες κατάλληλες λέξεις θα την περιέγραφα…\nΌλα πήγαν κατ’ ευχήν. Δύο ώρες μάθημα, με τον σοφό και αυθεντικό λόγο του δασκάλου Μαρωνίτη, δεν είναι μικρό πράγμα.\nΠοια είναι τα πρώτα πράγματα που θυμάστε στη Θεσσαλονίκη;\nΤα πρώτα πράγματα μπορεί να είναι και προ της γεννήσεως μου, δηλαδή. Τι εννοείτε λοιπόν ;\nΑπό παιδικές φατσούλες, σχολείο, σοκάκια, γειτονιά…\nΑναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια… Γενικότερα, δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που εύκολα και πρόθυμα βιογραφούνται. Ούτε για τον εαυτό μου εύκολα το κάνω, ούτε για τους άλλους πρόθυμα το κάνω. Δεδομένου ότι στη δική μου την φαντασία και στο δικό μου το μυαλό τα διάφορα κεφάλαια της ζωής μου, από τα παιδικά μου χρόνια έως τα ώριμα τώρα, για να μην πούμε τα όψιμα, δεν μετρούν ένα είδος αλυσίδας με κρίκους που εύκολα διακρίνονται. Μάλλον πρόκειται για σκόρπιους κρίκους και όχι για μία αλυσίδα που έχει αρχή, μέση και τέλος.\nΑυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε πρόκληση ή πρόσκληση να μιλήσω για βιογραφικού τύπου θέματα και σημεία της ζωής μου θα αντιστέκεται σ’ αυτήν την προσπάθεια μιας διήγησης που γνωρίζω ότι σε μερικούς αρέσει και να την λένε και σε κάποιους άλλους να την ακούν. Εδώ αυτά που είπα σαν πρόλογο παρακαλώ να ληφθούν σοβαρά υπόψη, διότι θα προσπαθήσω ―εκουσίως το κάνω αυτό― περισσότερο αποσπασματικά να εκφράζομαι παρά με ένα είδος συνέχειας και σε ό,τι αφορά την βιογραφία την προσωπική και σε ό,τι αφορά, αν θέλετε, και τη βιογραφία μου ή την πολιτεία μου τη δημόσια.\nΜπορούμε ν’ αρχίσουμε από το οικογενειακό περιβάλλον;\nΤο οικογενειακό περιβάλλον στη ρίζα του έχει μια μάνα Μικρασιάτισα και έναν πατέρα Θρακιώτη, από την Μαρώνεια, εξ ου και το όνομά μου. Επομένως, έχω έναν συνδυασμό προσφυγιάς και, αν θέλετε, και διπλής προσφυγιάς: Προσφυγιάς από τη Μικρασία στη Θεσσαλονίκη και από τη Μαρώνεια και την Καβάλα στη Θεσσαλονίκη. Θεωρώ ότι είναι λίγο ρομαντικό, ότι είναι ευτύχημα που είμαι γόνος ενός τέτοιου συνδυασμού. Σε καλό μου βγήκε και σε ό,τι αφορά τον κοινό παρανομαστή για τον οποίο μιλήσαμε πριν λίγο και τον ονομάσαμε προσφυγιά και σε ό,τι αφορά και αυτήν τη διαφορά στον γεωγραφικό χώρο προέλευσής μου. Επομένως, αυτό είναι το ένα το στοιχείο αποτυπωμένο στην ιδιοσυγκρασία μου, όσο μπορώ να ξέρω, και ως ανάμνηση παιδική, και από εκεί και πέρα και ως συνείδηση με την οποία δούλεψε το μυαλό μου και ο εαυτός μου γενικότερα, και σε προσωπικό επίπεδο και σε δημόσιο.\nΠώς ήταν τότε η Θεσσαλονίκη, ή πώς φάνταζε στα μάτια σας;\nΤα παιδικά μου χρόνια και τη γέννησή μου την οφείλω στη γενέθλια πόλη και μπορώ να πω ότι η Θεσσαλονίκη χωριζόταν ―και εν μέρει χωρίζεται και σήμερα― σε τρεις παράλληλες ζώνες:\nΗ μία ζώνη μοιάζει να αρχίζει από τα Κάστρα και να καταλήγει στην Αγίου Δημητρίου, η άλλη να αρχίζει από την Αγίου Δημητρίου και να καταλήγει, αν θέλετε, στην Εγνατία, ή καλύτερα στην Τσιμισκή, και η τρίτη ζώνη που φτάνει προς την παραλία. Ανήκω και έζησα όλα τα παιδικά μου χρόνια, τα εφηβικά και τα πρώτα νεανικά και φοιτητικά στην πάνω ζώνη, ας πούμε έτσι, στην εξ ορισμού εργατική ζώνη της Θεσσαλονίκης, αλλάζοντας λόγω ενοικίου κάθε τόσο σπίτι. Οι μνήμες αρχίζουν από τη Σοφοκλέους, στην Ακρόπολη απάνω, περνάνε ύστερα στην Άνω Τούμπα, έρχονται στον συνοικισμό Ευαγγελίστριας και καταλήγουν, γι’ αυτήν την περίοδο μιλάω πάντα, στην πλατεία Καλλιθέας της Ακρόπολης πάλι και στο τέλος για ένα μικρό διάστημα πάνω στις Σαράντα Εκκλησιές.\nΝομίζω ότι η μεγαλοαστική περιοχή ήταν και τότε η Τσιμισκή, ενώ οι δικές σας γειτονιές και αγαπημένες γωνιές ήταν εργατικά μέρη…\nΜε σημάδεψε η ζωή μου απάνω και αισθάνομαι από μια άποψη ευγνωμοσύνη γι’ αυτό το περιβάλλον το μεικτό, το κατά βάση εργατικό, το ιδεολογικά και πολιτικά αρκετά προσδιορισμένο, το οποίο με σφράγισε. Έμεινα μάλιστα πιστός σ’ αυτού του είδους την ιδεολογική προκαταβολή. Οι άλλες όμως οι αναμνήσεις είναι σκόρπιες. Ζωή της γειτονιάς, παιχνίδια της γειτονιάς στην αρχή. Ένα πολύ συμπαθητικό Δημοτικό σχολείο επί της Αγίου Δημητρίου, το 17ο την εποχή εκείνη, με λαμπρούς δασκάλους και με μια μισότρελη δασκάλα, η οποία ωστόσο ήξερε καλά γράμματα και είχε μεγάλο κέφι. Έως ότου εκεί γύρω στα δέκα χρόνια, χάρη σε έναν δάσκαλο φωτισμένο, ο οποίος έκανε και την πρόταση στον πατέρα μου, έδωσα εξετάσεις για το Πειραματικό σχολείο. Αυτό ακούγονταν ως κάτι πάρα πολύ δύσκολο την εποχή εκείνη και εντελώς απροσδόκητο για τη γειτονιά στην οποία ζούσα και για τον πατέρα μου, ο οποίος όμως το τολμά, το τολμώ και εγώ, δίνω εξετάσεις και περνώ. Οι εξετάσεις τότε ήταν πολύ δύσκολες στο Πειραματικό, περνούσαν 30 από πολλούς υποψηφίους και πέρασα μέσα σ’ αυτούς τους 30, και έτσι άρχισε αυτή η μετακίνησή μου σε πολλά επίπεδα, ας το πω έτσι, από τα 10 χρόνια και μετά ως ένα σημείο που δεν είναι μετακίνηση εξ ολοκλήρου χωρική αλλά είναι μεικτή πια. Κατεβαίνω από την Αγίου Δημητρίου στη Φιλίππου, που είναι το Πειραματικό Σχολείο. Επομένως, αρχίζω να επικοινωνώ περισσότερο με την κάτω Θεσσαλονίκη.\nΑισθανθήκατε κάποιου τύπου κοινωνική “αναβάθμιση”;\nΌχι ακριβώς, αλλά πρέπει να πω ότι πολύ γρήγορα καταλαβαίνω ότι το σχολείο αυτό είναι ένα σχολείο με εξαιρετική παράδοση, ιδρυμένο από τον Δελμούζο, με πρώτο διευθυντή τον Τατάκη. Επομένως, πηγαίνω σχεδόν προκατειλημμένος ότι θα πέσω σ’ ένα σχολείο δύσκολο μεν αλλά πολύ προοδευτικό και πολύ καλά οργανωμένο, από άποψη, αν θέλετε, ακόμα και εικαστική, αφού το κτίριο αυτό το έχει σχεδιάσει και το έχει φτιάξει ο Πικιώνης… Αισθάνομαι πανευτυχής, περήφανος και λίγο στη γειτονιά και ξιπασμένος, όπου λέω και λίγα ψεματάκια για το πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα σ’ αυτό το σχολείο, σε σχέση με το δημοτικό, το συμπαθητικό, που μιλούσαμε προηγουμένως.\nΓια να περάσουμε τώρα στα μαθητικά χρόνια, στα χρόνια του Πειραματικού σχολείου, συνεχίζοντας τον αντικειμενικό έπαινο του σχολείου αυτού, τον οποίο τον ενίσχυσε ύστερα για πολλά χρόνια διευθυντής ο Ξυροτύρης, μία σημαντική μορφή. Υπερασπίστηκε όλους τους καθηγητές μέσα στη δύσκολη περίοδο και της Κατοχής με τους Γερμανούς και, αν θέλετε, και μέσα στον Εμφύλιο, όταν τους αριστερούς καθηγητές τούς κράτησε και δεν δέχτηκε με κανέναν τρόπο να τους απομακρύνει. Στο σχολείο έκανα τον κύκλο του οκταταξίου ―μπαίνω επομένως στα 10 μου χρόνια και βγαίνω στα 18―, και είχα μεγάλη τύχη σε ό,τι αφορά και τους φιλολόγους καθηγητές, για τους οποίους θα μιλήσω ειδικότερα, και τους άλλους, οι οποίοι είναι εξαιρετικοί καθηγητές, σε διαφορετικούς μεν χώρους αλλά με μια κοινή αντίληψη παιδευτική.\nΕίναι πολύ ενδιαφέρον να μάθουμε ποιοι φιλόλογοι βοήθησαν ώστε για να έχουμε σήμερα τον Μαρωνίτη-δάσκαλο αλλά και τον άνθρωπο μιας τέτοιας πνευματικής παρουσίας στη χώρα…\nΈνας φιλόλογος που με σημαδεύει, και μάλιστα επιτυχώς, θα έλεγα, εκείνη την εποχή ακούει στο όνομα Γιώργος Μιχαλόπουλος. Ένας εξαιρετικά ζωντανός άνθρωπος, ο οποίος μας δίδαξε στις τρεις πρώτες τάξεις, και μετά ένας λαμπρός φιλόλογος, ένας αναντικατάστατος δάσκαλος, στον οποίο οφείλω ίσως τα 90% αυτού που είμαι, ο Κωνσταντίνος Μπότσογλου, θείος του ζωγράφου Χρόνη Μπότσογλου, από την Κατερίνη, καταπληκτικός δάσκαλος, με τον οποίο άλλαξε και η πορεία της γυμνασιακής μου ζωής.\nΣτην αρχή είμαι ένας αμήχανος μαθητής της τάξης, μαθητής του 15 έως 15,5 και, από τη στιγμή που με παίρνει ο Μπότσογλου, γίνεται μια περίεργη αναβάθμιση, η οποία συμπίπτει και με την εφηβεία μου και τα πράγματα πηγαίνουν από εκεί και πέρα πολύ καλά.\nΕπομένως, το πρώτο τόξο από τα γεννοφάσκια έως και το τέλος της γυμνασιακής μου θητείας, στο Πειραματικό κατά κάποιο τρόπο το καλύψαμε. Να αναφέρω ακόμα δύο-τρία ονόματα από σπουδαίους δασκάλους, τον έναν από τις θετικές επιστήμες, τον Καΐρη, ήταν βιολόγος καταπληκτικός. Ο άλλος, όσο και αν φαίνεται περίεργο, ήταν ένας εξαιρετικός θεολόγος, ανοιχτόμυαλος, έξυπνος, με ειρωνεία, εμπαθής άνθρωπος με την καλή σημασία της λέξεως, λεγόταν Καστανάς, και τέλος ένας συμπαθέστατος γυμναστής Κύπριος, που μιλούσε και κυπριώτικα, που και αυτός στάθηκε στη ζωή μου λίγο εμβληματικός. Φυσικά, ο Ξυροτήρης, για τον οποίο μίλησα προηγουμένως, και μια χούφτα συμμαθητών, αρχίσαμε 30, βγήκαμε 18 και μερικοί από αυτούς διασταυρώθηκαν και με την προσωπική μου ζωή, λόγου χάρη ο καθηγητής Μιχάλης Σετάτος στο Πειραματικό Σχολείο και άλλοι.\nΤο βρίσκω πάρα πολύ συγκινητικό και τώρα, όταν κάποιοι από τους ώριμους συμμαθητές μου του Πειραματικού με βλέπουν στον δρόμο και με αντιμετωπίζουν με μία ιδιαίτερη ζεστασιά, όπως και εγώ επίσης. Νομίζω ότι είναι από τις πιο γόνιμες περιόδους της ζωής μου, αν σκεφτεί κανείς ότι τα χρόνια του Δημοτικού σχολείου είναι τα μεταξικά δύσκολα χρόνια ενώ τα χρόνια του Πειραματικού Σχολείου είναι τα κατοχικά και τα εμφυλιακά. Το 1947 βγαίνω από το σχολείο. Αν σκεφτεί κανείς λοιπόν πόσο δύσκολα είναι τα χρόνια της παιδικής, της προεφηβικής και της εφηβικής ηλικίας, θα ακούγεται λίγο περίεργο να μιλάω γι’ αυτά σχεδόν με νοσταλγία και με ένα είδος ευγνωμοσύνης για την τύχη που είχα, μια που δεν υπήρχαν από πίσω της ούτε πλούτη ούτε άλλα.\nΑποκλείεται τα σκληρά χρόνια να είναι και ωραία χρόνια;\nΕξαρτάται. Τα παιδικά και τα νεανικά χρόνια είναι εξορισμού ωραία. Από εκεί και πέρα, το θέμα είναι αν δημιουργούν ή δεν δημιουργούν μία βάση για να σταθεί κανείς πάνω με κάποιου είδους στερεότυπα και με κάποιου είδους προκαταβολές πια και καταβολές οι οποίες τον βοηθούν για να συνεχίσει την ακμαία και την ώριμη ζωή του.\nΑπό πού γίνατε αριστερός; Μπορείτε να το προσδιορίσετε; Είναι εύκολο;\nΤο αριστερός βέβαια είναι μια γενική σημασία, για να συννενοηθούμε. Βεβαίως και μπορώ.\nΌλο το οικογενειακό περιβάλλον, όλα τα αδέλφια του πατέρα μου και οι συγγενείς αλλά και οι συγγενείς της μητέρας μου, πρόσφυγες, η αδελφή της και ο αδελφός της από τη Μικρά Ασία και αυτοί, είναι καπνεργάτες. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι από το καπνεργατικό αυτό περιβάλλον τα χρόνια εκείνα υπάρχει ένας διάχυτος προσανατολισμός σε ό,τι ονομάζουμε αριστερή ιδεολογία και αριστερή προοπτική. Και υποθέτω ότι σχεδόν αυτοματικά πέρασε από τα παιδικά μου χρόνια στο δικό μου το μυαλό.\nΑπό εκεί και πέρα ήταν και θέμα χαρακτήρος. Μίλησα για δύο δασκάλους οι οποίοι και οι δύο ήταν προοδευτικοί, χωρίς να κάνουν κανενός είδους προπαγάνδα μέσα στο σχολείο, πιστεύω ότι εμφυσούσαν ένα τέτοιο πνεύμα το οποίο με ακολούθησε. Και να προσθέσω και κάτι άλλο: είχα την τύχη στα τελευταία γυμνασιακά μου χρόνια να γνωρίσω τον πολύ σπουδαίο δικηγόρο στη Θεσσαλονίκη και σπουδαίο άνθρωπο τον Γιάννη τον Δέδε, πατέρα του Σωτήρη και του Παντελή Δέδε, στο σπίτι του οποίου γνωρίζω πολύ νωρίς, δηλαδή στα 15-16 χρόνια, τον Αλέξανδρο Σβώλο, τον συνταγματολόγο, αυτή τη μεγάλη μορφή της ελληνικής επιστήμης και της ελληνικής πολιτικής ζωής. Δεν δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης αλλά ερχόταν με την μία ή την άλλη αφορμή.\nΒέβαια, έδωσα εξετάσεις, και μάλιστα πρώτα στην Αθήνα και μετά στη Θεσσαλονίκη, μπαίνοντας από τους πρώτους, για να μην πω ο πρώτος, αν και δεν έχουν σημασία τώρα οι επιτυχίες. Πέρα από τους δασκάλους που με σημαδεύουν όσον αφορά την πρώιμη αριστερή κληροδοσία και νοοτροπία και πράξη, θα έλεγα και πράξη ζωής, τη χρωστώ σ’ αυτούς τους παράγοντες που σας μίλησα, οι οποίοι ενισχύονται καθ’ οδόν μετά από τα φοιτητικά και μεταφοιτητικά χρόνια και φουντώνουν, αν θέλετε, για ευνόητους λόγους μέσα στα χρόνια της δικτατορίας.\nΘέλω να σας ρωτήσω για τα φοιτητικά σας χρόνια. Εκείνον τον καιρό, τι επιστήμονες βγαίνατε; Είχατε έντονο ιδεαλισμό; Οι καθηγητές σας έφτιαχναν και χαρακτήρες;\nΠολύ περιληπτικά, για να μην αρχίσουμε παρενθοντολογία υπερβολική, και δεν θα ήθελα να εξωραΐζουμε καθ΄ υπερβολήν τα πράγματα σε ό,τι αφορά την ατμόσφαιρα και τη λειτουργία του πανεπιστημίου στα δικά μου τα φοιτητικά χρόνια.\nΤα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά όταν μπαίνω εγώ στο Πανεπιστήμιο. Το Πανεπιστήμιο είναι χωρισμένο σε θεωρητικές και πρακτικές σχολές. Η Φιλολογία ανήκει, όπως ξέρετε, στις θεωρητικές την εποχή εκείνη. Είναι πανεπιστήμιο με πολύ συνοπτικό πληθυσμό, πολύ μικρότερο από ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Επομένως, και συνολικά ο πανεπιστημιακός πληθυσμός δεν είναι αυτό το χάος το οποίο υπάρχει σήμερα, και ξεπερνά τις 50 χιλιάδες φοιτητές και παραπάνω.\nΕσείς κάνατε μάθημα στην παλιά Φιλοσοφική;\nΚάναμε μάθημα στην παλιά Φιλοσοφική. Αυτή υπήρχε στα φοιτητικά μου χρόνια, επομένως σ’ αυτή και στις αίθουσες αυτές δίδαξα μετά. Το ακροατήριο είναι πολύ περιορισμένο επίσης. Ζήτημα να ξεπερνάμε τους 30-40 φοιτητές όταν μπαίνουμε στο πανεπιστήμιο και όταν βγαίνουμε είμαστε ακόμα λιγότεροι. Επομένως, και η σχέση με το οργανωμένο πανεπιστημιακό περιβάλλον είναι ως ένα σημείο ανθρωπινότερη, πάντως είναι οικειότερη από αυτήν που μπορεί να φανταστεί κανένας σήμερα.\nΗ μεγάλη τύχη είναι ότι σ’ αυτήν την εποχή βρίσκονται στην ακμή τους πολλοί σπουδαίοι δάσκαλοι που συνέδεσαν τη διδασκαλία τους με τους ιδρυτικούς σκοπούς του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Θα ξέρετε ότι η ίδρυση οφείλεται στον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και η σκόπευση ήταν να βγει ένα πανεπιστήμιο κατά κάποιο τρόπο εντελώς διαφορετικό από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, πιο προοδευτικό, πιο συγχρονισμένο, πράγμα το οποίο συνέβαινε σίγουρα. Και πρέπει να σας πω, αν και δεν είναι δική μου δουλειά να κάνουμε απολογισμό σε ονόματα, πάντως και οι θετικές σχολές είχαν μεγάλα ονόματα, του μαθηματικού του Βαρόπουλου και οι νομικές σχολές είχαν σπουδαία ονόματα, ο Φραγκίστας ήταν ένας από αυτούς, ο Δεληγιάννης αργότερα, ο Δεληβάνης, και φυσικά συμπίπτουν στη Φιλοσοφική Σχολή ονόματα τα οποία αργότερα τα μαθαίνει το πανελλήνιο. Εξέχει ο Κακριδής, που γίνεται και ο δάσκαλός μου μετά, σ’ αυτόν εγώ διορίστηκα βοηθός και μ’ αυτόν αρχίζω τη σταδιοδρομία μου τη μετασπουδαστική. Έρχεται ο Πολίτης, ο οποίος ουσιαστικά ιδρύει τη νεοελληνική λογοτεχνία στη Φιλοσοφική Σχολή, ως τότε δεν υπάρχει. Υπάρχει πολύ σεβάσμια μορφή και πολύ σημαντική του Στίλπωνα Κυριακίδη, πατέρα της Άλκης Κυριακίδου-Νέστορος κτλ., ο οποίος δεν είναι ένας απλός διάδοχος του Πολίτη, που είναι πολύ σπουδαίος λαογράφος, είναι νομίζω και ένας ανθρωπολόγος για την εποχή εκείνη και βάζει τις βάσεις για τη γενικότερη επιστήμη της ανθρωπολογίας, και ακολούθησε με τον δικό της τρόπο τον δρόμο αυτόν και η Άλκη, κάνοντας σπουδαία πράγματα και εκείνη.\nH εποχή αυτή, από το ’47 έως το ’52 που είμαι εγώ φοιτητής, όπως μπορείτε να το ενθυμηθείτε, ήμαστε στα προ του εμφυλίου και τα εμφυλιακά χρόνια. Λίγο νωρίτερα γίνεται μία πρώτη εκκαθάριση αριστερών σπουδαίων καθηγητών στη Φιλοσοφική Σχολή, που θα έλεγα ότι φεύγουν χωρίς να διαμαρτύρονται ιδιαιτέρως οι άλλοι, νεότεροι, δημοκρατικοί βεβαίως καθηγητές, αλλά όχι αριστεροί εκδηλωμένοι. Να αναφέρω έτσι χαρακτηριστικά το όνομα του Θεοδωρίδη, του καθηγητή της φιλοσοφίας, του Σιγάλα, πολύ σημαντικές μορφές, επιστήμονες οι οποίοι αποπέμπονται και δεν επιστρέφουν μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο ξανά.\nΠού να το φανταστείτε ότι σε 15 χρόνια θα πάθετε το ίδιο…;\nΕξάλλου, και στα εμφυλιακά και στα μετεμφυλιακά χρόνια τα πράγματα είναι πολύ στριμωγμένα από την άποψη την πολιτική και την ασφαλίτικη, έτσι ώστε και οι καθηγητές δεν πολυμιλάνε για το θέμα του Εμφυλίου, δεν λέγεται λέξη περί αυτού, σαν να μην γίνεται τίποτα γύρω από τη Θεσσαλονίκη, αυτό τουλάχιστον μέσα στο Πανεπιστήμιο συμβαίνει. Θα περάσει αρκετός καιρός αναδρομικά για να καταλάβω κι εγώ τι έγινε ακριβώς μετά την ηρωϊκή εν πολλοίς Κατοχή, μονολότι μέσα στην Κατοχή στο Πανεπιστήμιο έχουμε και μια δράση και φοιτητική και καθηγητική πάρα πολύ έντονη έως ηρωϊκή. Να θυμηθώ τώρα ότι τα χρόνια αυτά είναι φοιτητής ο Μανόλης Αναγνωστάκης, και τότε στήνει το περίφημο φοιτητικό περιοδικό της εποχής εκείνης. Αυτό είναι το κλίμα πάντως. Δημοκρατική η Φιλοσοφική Σχολή, δημοκρατικό μεν αλλά όχι αριστερό και αρκετό επιφυλακτικό σε ό,τι συμβαίνει γύρω μέσα στο εμφυλιακό και μετεμφυλιακό κλίμα. Αυτό που φάνηκε άλλωστε και στη δυσκολία διορισμού δικού μου. Άργησα να γίνω βοηθός καθηγητή διορισμένος πέντε-έξι χρόνια. Δεν με διόριζαν λόγω του αριστερού μου παρελθόντος.\nΤι δικαιολογία προβάλλανε;\nΗ δικαιολογία ήταν πολύ ρητή και εξάλλου πήγαν φάκελοι και από τότε και τα πράγματα λέγονταν με το όνομά τους. Στο σημείο αυτό, να πω και κάτι λίγο πιο ευτράπελο, το οποίο είναι νόστιμο, και γι’ αυτό το λέω καμιά φορά: Ο Κακριδής πήγαινε και διαμαρτυρόταν γιατί καθυστερούσε ο διορισμός μου ως βοηθού, με το επιχείρημα ότι «έτσι φέρεστε και τα κάνετε μετά τα παιδιά να γίνουν κομμουνιστές». Λέω λοιπόν σε κάποια φάση στον Κακριδή: «Δάσκαλε, σας παρακαλώ, σταματήστε να πηγαίνετε, γιατί έτσι που πηγαίνετε και προδιαγράφετε σχεδόν ότι είμαι ή ότι θα γίνω κομμουνιστής, δεν θα διοριστώ ποτέ»!\nΑυτή είναι η ατμόσφαιρα η πανεπιστημιακή, και μετά αρχίζει η σταδιοδρομία μου ως βοηθού, ως νεαρού φιλολόγου.\nΑν μου επιτρέπετε μια παρατήρηση, η θέση του φοιτητή και του επιστήμονα σ’ εκείνη τη Θεσσαλονίκη ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό.\nΚαι εδώ να μην υπερβάλλουμε. Η ολιγαριθμία για την οποία μίλησα προηγουμένως είχε και τον αντίστοιχο αντίκτυπο και στο διδακτικό προσωπικό, και όχι μόνο στο φοιτητικό. Όταν είναι λιγότεροι άνθρωποι, και μάλιστα μιας τέτοιας στάθμης και νοοτροπίας, η συνεννόηση και σε επίπεδο επιστημονικό και σε επίπεδο ανθρώπινο έχει άλλο βάθος και άλλη σύσταση απ’ ό,τι σήμερα, που και να θέλουν να αναπτύξουν μέσα στο πανεπιστήμιο και οι δάσκαλοι και εν μέρει οι φοιτητές τέτοιου είδους σχέσεις σαν αυτές που θυμάμαι εγώ και στις οποίες αναφέρομαι τώρα, σχεδόν δεν μπορούν.\nΜπορεί, αν θέλετε, να ενεργοποιήσουν τα πολιτικά τους ενδιαφέροντα, αλλά αυτό για το οποίο μιλάμε αυτήν τη στιγμή είναι κάτι το οποίο νομίζω ότι ανήκει στο ιστορικό παρελθόν και θα πρέπει και αυτό να αντιμετωπίζεται ως ιστορικό γεγονός, να μην ιδεολογικοποιείται καθ’ υπερβολήν και επομένως να μην εξωραΐζεται εις βάρος του παρόντος ή του αμέσως παρελθόντος.\nΝιώσατε ποτέ μέρος μιας ελίτ; Τότε σπούδαζαν πολύ λίγοι…\nΑς τα συζητήσουμε με τη σειρά και θα σας εξηγήσω την άποψή μου. Γίνομαι βοηθός, φεύγω στη Γερμανία, κάνω μεταπτυχιακές σπουδές, κάνω το διδακτορικό μου, επιστρέφω, καταθέτω τη διατριβή μου, γίνομαι διδάκτωρ και πολύ γρήγορα μετά γίνομαι υφηγητής με εργασία ειδικά γραμμένη.\nΑυτά μαζί με μια άλλη δραστηριότητα για την οποία μπορώ να μιλήσω, γιατί από τότε ανοίγεται προς τον χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Αυτά συμβαίνουν, ας πούμε, ώριμα και καθαρά έως το όριο της δικτατορίας, το οποίο με βρίσκει κατακέφαλα. Χαλάνε την πιάτσα αυτοί για 7 χρόνια και, όταν επιστρέφω το ’74 προς το ’75, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Και αρχίζει η ώριμη φάση της διδασκαλίας μου, είμαι σαραντάρης τότε, μπορείτε να μετρήσετε πόσα χρόνια πέρασαν διδακτικά πλέον. Επομένως, να απαντήσω ξανά στην ερώτηση, παρακολουθώ όλη αυτήν την εξέλιξη και του πανεπιστημίου σε ό,τι αφορά τα ποσοτικά του μεγέθη και σε ό,τι αφορά και τα ποιοτικά του μεγέθη από την εποχή εκείνη και ως την κρίσιμη εποχή της δικτατορίας και τη μεταδικτατορική περίοδο, και γι’αυτό αποφεύγω ―και πιστεύω ότι έτσι πρέπει να γίνεται όταν υποβάλλονται ερωτήσεις αυτού του τύπου―, αποφεύγω να κάνω συγκρίσεις, αν θέλετε λίγο ανιστόρητες και αθέμιτες, για να συγκριθούν πράγματα τα οποία στην πραγματικότητα δεν είναι συγκρίσιμα μεταξύ τους. Άλλο είναι ένα πανεπιστήμιο των 2.000 φοιτητών και άλλο είναι ένα πανεπιστήμιο των 50 και τον 60 χιλιάδων. Το προσωπικό το διδακτικό είναι ανάλογο, οι συμπεριφορές είναι ανάλογες. καθώς αυξάνονται τα ποσοτικά μεγέθη αλλάζουν και οι ποιότητες.\nΕσείς διωχθήκατε και βασανιστήκατε στην δικτατορία. Αν θέλετε να κάνετε μια αναφορά σ’ αυτό…\nΠιστεύω ότι ήταν μία εποχή γενικότερης δοκιμασίας του ελληνικού λαού και ειδικότερα, αν θέλετε, του πανεπιστημιακού χώρου και του χώρου των διανοουμένων. Μέσα στη δικτατορία ήταν πραγματικά ένα σώμα ή ένα στρώμα, αν θέλετε, που έδρασε και μπήκε μέσα στο ρηξικέλευθο αυτό παιχνίδι και το πλήρωσε ακριβά. Εκεί λοιπόν την πλήρωσα και εγώ ακριβά, με τις τρεις φορές που μπήκα και βρήκα από το ΕΑΤ-ΕΣΑ, και την τελευταία φορά μάλιστα σώθηκα διά μαγείας. Εν πάση περιπτώσει όμως, και εδώ για να δείτε ότι όλα τα πράγματα έχουν μία διπλή όψη, θεωρώ ότι η εμπειρία αυτή στάθηκε οδυνηρή μεν αλλά εξαιρετικά ωφέλιμη και για τον τρόπο που εφεξής σκέφτομαι, και για τον τρόπο που εφεξής γράφω, και για τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρομαι, και έναντι του εαυτού μου και έναντι των άλλων. Επομένως, δεν πήγε εντελώς στράφι αυτή η οδυνηρή δοκιμασία. Και το ίδιο, και ως ένα σημείο ακόμη και το άνοιγμά μου το τόσο πρόωρο και τόσο έντονο, αν θέλετε, στη νεοελληνική φιλολογία και στη νεοελληνική λογοτεχνία οφείλεται εν πολλοίς σ’ αυτήν την εμπειρία τη δικτατορική για την οποία σας μιλάω.\nΑρχίζει βέβαια προδικτατορικά με τη δημοσίευση του μελετήματος για το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη και άλλων στις Εποχές, ένα λαμπρό περιοδικό της εποχής εκείνης. Από το 1974 όμως που επιστρέφω στο Πανεπιστήμιο διδάσκω ουσιαστικά και τα δύο αυτά μαθήματα, αρχαία φιλολογία και νεότερη λογοτεχνία. Δημιουργούνται σιγά σιγά γέφυρες δυναμικού τύπου ανάμεσα σε δύο χώρους οι οποίοι περισσότερο ήταν την εποχή εκείνη σε διάζευξη παρά σε σύζευξη.\nΑρχαιογνωσία και νεογνωσία αρχίζουν να συναντώνται, να συμπλέκονται και πιστεύω και διαδοχικά να διαφωτίζει η μία την άλλη και να στηρίζει η μία την άλλη. Να μην αντιμετωπίζεται περίπου ως μίζερη και ως ανάξια η νεοελληνική φιλολογία έναντι της αρχαίας φιλολογίας αλλά περίπου ως ισότιμη, και πάντως μία φιλολογία στιβαρή και κυρίως όσον αφορά τον ποιητικό της χώρο, τον λογοτεχνικό γενικότερο και ειδικότερα τον ποιητικό της χώρο.\nΑυτά για το ερώτημα το προηγούμενο. Είπα από την αρχή ότι οι κρίκοι θα είναι λίγο ασύνδετοι μεταξύ τους.\nΤα κατάφερε τελικά το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης να είναι ξεχωριστή οντότητα, σε σχέση με τα πανεπιστήμια των Αθηνών;\nΝομίζω ότι γενικά τα κατάφερε. Τα κατάφερε ενώ η προοπτική ήταν τα πράγματα να έχουν έναν ενεργότερο χαρακτήρα όσον αφορά και την πολιτική εγρήγορση και, αν θέλετε, και μία στάθμη υψηλότερη σε ό,τι αφορά την ίδια την επιστήμη. Το πράγμα μπλοκαρίστηκε και στους δύο αυτούς χώρους, περισσότερο στον χώρο της πολιτικής ευαισθησίας πάρα πολύ από την πολιτική της δικτατορίας έναντι του πανεπιστημιακού χώρου, συμπεριλαμβανομένου και του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Τα χρόνια ήταν δύσκολα. Γίνεται κάτι πολύ σημαντικό την εποχή εκείνη, που πιστεύω ότι είχε ένα πανελλήνο ενδιαφέρον για τις ζυμώσεις που συμβαίνουν στον πανεπιστημιακό χώρο. Για πρώτη φορά διορίζονται λίγο πριν από τη δικτατορία και μπαίνουν μέσα στο διδακτικό προσωπικό παιδιά της εργατικής τάξης και της μικροαστικής τάξης. Περιμένει κανείς λοιπόν ότι θα έχουμε μία εκρηκτική ζύμωση με ένα τέτοιο δυναμικό. Αλλά εκεί η δικτατορία κόβει λίγο τα πόδια και ανακόπτει ως ένα σημείο και αυτήν την εξέλιξη την οποία υπαινιχτήκατε προηγουμένως. Δεν νομίζω, τουλάχιστον όσον αφορά τη Φιλοσοφική Σχολή και μια-δυο άλλες σχολές, ότι έχουμε πτώση της στάθμης. Ίσως έχουμε μία στασιμότητα σε σχέση με την υποσχετική κατάσταση που υπήρχε παλαιότερα.\nΗ εξόγκωση που Πανεπιστημίου όπως έχει γίνει, οι έντονες μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες, καλές για πολλά πράγματα, προβληματικές για άλλα, δημιούργησαν συνθήκες δύσκαμπτες ή πολύ εύκαμπτες και μέσα εκεί το παιχνίδι άρχισε να παίζεται.\nΠώς είδατε την εξέλιξη του Πανεπιστημίου και κυρίως την επιστημονική αλλά και πνευματική του πορεία, κατά τη μεταπολίτευση;\nΝομίζω ότι από τη δικτατορία βγαίνει ένας πληθυσμός νέων και ακμαίων ανθρώπων, με μία νοοτροπία και μία στάση που την υπαγόρευε εξάλλου και το κλίμα της δικτατορίας λίγο πολύ, αν όχι αριστερό, φιλο-αριστερό. Αυτό αλλάζει αρκετά με την άνοδο στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ και του Αντρέα, ο οποίος προσαρμόζει στα δικά του προβλεπόμενα σχέδια και στις δικές που πολιτικές επιλογές, αν θέλετε, ακόμα και την ιδεολογία την αριστερή και την πολιτική γενικότερα νοοτροπία, και την πολιτική πρακτική, και την πολιτική θεωρία. Θεωρώ ότι συμβαίνει μάλλον κάτι αντίστροφο από αυτό που υπαινίσσεστε. Δηλαδή η άνοδος του Ανδρέα στην εξουσία δημιουργεί συνθήκες μάλλον απορρόφησης της Αριστεράς παρά εξόγκωσής της, μέσα στον χώρο αυτό ειδικότερα μάλιστα μοιάζει να τραυματίζει και να περιορίζει καθ’ οδόν… μέχρι τώρα θεωρώ ότι είναι περιορισμένος αυτός ο χώρος, ο χώρος των διανοουμένων αριστερών, ο οποίος ήταν δικτατορικά και αμέσως μετά τη δικτατορία πολύ πιο στιβαρός και πολιτικά και πολιτισμικά και επιστημονικά ισχυρός και ο οποίος, νομίζω, ότι καθ’ οδόν έχει χάσει λιγάκι τον μπούσουλα.\nΈχει μείνει όμως το αίτημα. Γιατί δεν μιλούν οι διανοούμενοι, γιατί δεν υπάρχουν παρεμβάσεις σε μια δύσκολη συγκυρία;\nΘα μου επιτρέψετε στη συνέντευξή μας να μην μείνουμε πολύ στο σημερινό μας πολιτικό παρόν, το οποίο είναι και πολύ δύσκολο. Μάλλον θα έλεγα ότι είναι ευτύχημα ότι παραμερίστηκε η ΝΔ, η οποία ευθύνεται για όλη αυτήν την κατάσταση προς χρεοκοπία και δεν μπορεί να μας το παίζει… Από εκεί και πέρα, υπάρχουν και μερικά διλήμματα, τα οποία εν πολλοίς είναι εκβιαστικά και πλαστά. Το δίλημμα, λόγου χάρη, τι στάση παίρνει κανείς για το μνημόνιο. Τι στάση παίρνετε, κύριε Μαρωνίτη, εσείς απέναντι στο μνημόνιο και σε όλη αυτήν την κατάσταση. Πιστεύω ότι είναι τόσο εκβιαστικό όσο αν, θέλοντας να ανοίξετε μία θρησκευτικού τύπου συζήτηση μαζί μου ή ανάλογη, με βάζετε πρώτα να πω το Πιστεύω και ύστερα να αρχίσουμε να συζητάμε.\nΑν θέλετε, το ένα δίλλημα είναι τι κάνει κανείς και τι στάση κρατά απέναντι στο μνημόνιο και απέναντι στο ΔΝΤ σε σχέση με το τι άλλο θα μπορούσε να γίνει. Εκτός αυτού, αν θα μπορούσε να γίνει καλύτερα αυτό είναι μία συζήτηση διαφορετικού τύπου και πάντως όχι μία συζήτηση η οποία δεν είναι σωστό να παίρνει τη μορφή των εκβιαστικών διλλημάτων. Δεν επιτρέπω σε κανέναν να με καθίζει στο σκαμνί και το πρώτο πράγμα που με ρωτάει να είναι τέτοιο ώστε εγώ να πω το Πιστεύω και ενδεχομένως να βάζω και το Filioqve για να συνδέομαι με τη Δύση. Αυτό αποκλείεται.\nΗ άλλη μεγάλη συζήτηση αφορά το αν υπονομεύεται αυτό που λέμε “ελληνικότητα” και αν συγκρούεται η συμφιλιώνεται με την “παγκοσμιοποίηση”.\nΘέματα αυτής της κατηγορίας γενικότερα, και εκπαιδευτικής αν θέλετε και πολιτικής και οικονομικής και μάλιστα οριακής πολιτικής διάστασης, μπορούν να αντιμετωπιστούν με δύο μεθόδους. Η μία είναι μέθοδος ιστορική, νηφάλια, κριτική. Η άλλη είναι εξ ορισμού ιδεολογική, και επομένως προκατειλημμένη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αν θέλετε συμπαθητική, αλλά και κάποτε τόσο παθιασμένη και εμπαθής, ώστε δύσκολα μπορεί να καταλήξει κανείς σε ένα ωφελιμότερο συμπέρασμα. Καταρχήν ακόμα και το δίλημμα αν πρόκειται για τη σύγκρουση ή την συμφιλίωση μεταξύ Ελλάδας και παγκόσμιας κοινωνίας, ελληνικής “ταυτότητας” και παγκοσμιοποιημένης “ταυτότητας”, που δεν υπάρχει έτσι και αλλιώς, αυτό σίγουρα ανάγεται σε προβλήματα σημαντικά, τα οποία όμως και άλλου τύπου διατύπωση χρειάζονται και άλλου είδους πρόκριση μεθόδου. Εδώ είναι που λέω ότι η μέθοδος για τέτοιου είδους ερωτήματα θα πρέπει να είναι πάντοτε μέθοδος ιστορική και όχι μέθοδος ιδεολογική. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος: επομένως οποιαδήποτε φιλολογία ότι κινδυνεύει η ταυτότητά μας μέσα στο κλίμα της παγκοσμιοποίησης είναι καθαρά ιδεολογική και πιστεύω ότι είναι από την άποψη αυτή άκριτη και μη νηφάλια. Σε άλλη βάση θα τοποθετήσει κανείς το πρόβλημα, να κατανοήσει καταρχήν τις συνθήκες, για να καταλήξει εάν υπάρχει μία αλληλεπίδραση της μιας ή της άλλης μορφής, αν είναι εξ ολοκλήρου ωφέλιμη, εξ ολοκλήρου ζημιογόνος, αν είναι σε μερικά πράγματα ωφέλιμη και σε άλλα πράγματα προβληματική. Κυρίως αν είναι αναπόφευκτη ιστορικά ή αν είναι προαιρετική, και επομένως μπορεί να κάνει κανείς το ένα ή το άλλο. Αυτό είναι που μας χρειάζεται, πιστεύω, δηλαδή περισσότερο βασανισμένη, προβληματισμένη και νηφάλια σκέψη και λιγότερο συναισθηματικού τύπου ιδεολογικές και εν μέρει λαϊκίστικες εκδοχές, όπου μοιάζει να ψάχνουμε με το κερί αντιθετικά σχήματα για να αισθανόμαστε ανακουφισμένοι. Ο ένας το κάνει στην πολιτική με έναν ορισμένο τρόπο, ο άλλος το κάνει στην οικονομία, ο τρίτος το κάνει στις προσωπικές σχέσεις ή, αν θέλετε, στην καθημερινή συμπεριφορά των ανθρώπων, ο τέταρτος το κάνει στη σχέση των μεταναστών και των ντόπιων ανθρώπων. Θα επέμενα, και θα ήθελα να το γράψετε με έμφαση, ότι τα προβλήματα αυτά τα οποία δεν είναι ανύπαρκτα, χρειάζονται καταρχήν μία προσεκτικότερη επίγραψη. Χρειάζεται να επιγραφούν σωστά καταρχήν ―γιατί και η επίγραψή τους είναι προκατειλημμένη και με αυτήν την επιγραφή τους δύσκολα αντιμετωπίζονται― και ύστερα, περνώντας στη συζήτησή τους και στην αντιμετώπισή τους την πρακτική, να μην μας διαφεύγει αυτή η αρχή για την οποία μιλώ: Προς Θεού, ιστορική μέθοδος και όχι ιδεολογικά προκατειλημένη άποψη και συναισθηματικού τύπου εκρήξεις. Δυστυχώς, εδώ λάθη γίνονται σχεδόν σε όλο το φάσμα το πολιτικό και το πολιτισμικό, αν θέλετε, από τη Δεξιά έως και την άκρα Αριστερά.\nΣκέφτεστε συχνά τούς γονείς σας;\nΟ πατέρας μου, που δεν ζει πια ―τον βλέπω στα όνειρα μου συχνά τον τελευταίο καιρό― λεγόταν Νικόλαος, τον φωνάζανε Νίκο, η μάνα μου Αναστασία. Ο πατέρας μου ήταν ξανθός και αδύνατος, έτσι γίνομαι και εγώ σιγά σιγά, η μητέρα μου ήταν πιο μελαχρινή. Ήταν άνθρωποι με εντελώς ιδιαίτερη προσωπικότητα και τους χρωστώ πολλά πράγματα.\nΈρχονται πια τα όψιμα πια χρόνια μετά τα ώριμα, η αναγωγή λίγο σ’ αυτήν τη γονεϊκή σχέση γίνεται και στον ύπνο και στον ξύπνιο και πυκνότερη και νομίζω ότι και σοβαρότερη από ό,τι σε προηγούμενες ηλικιακές φάσεις, όπου κατά κάποιον τρόπο αυτός πάλι ο διαχωρισμός, οι γονείς από την μία πλευρά και τα παιδιά από την άλλη, εμποδίζει να δούμε κάποια πράγματα, ας το πω έτσι, πίσω-μπρος και όχι μονάχα προς την μία κατεύθυνση. Καθότι βρίσκομαι πια έτσι και εγώ στην ώριμη φάση μου, πρέπει να σας πω ότι και ανακαλώ με διαφορετικό τρόπο τη γονεϊκή σχέση και μπορώ να εκτιμήσω τον αγώνα των ανθρώπων αυτών, που σε χρόνια που για να ζήσουν οι ίδιοι και να μας σπουδάσουν και εμένα και την αδελφή μου τους βγήκε η Παναγία. Το τι έκαναν και τι κατόρθωσαν, μπράβο τους, μακάρι να κάναμε κι εμείς τα μισά από ό,τι έκαναν αυτοί. Δύο καπνεργάτες.\nΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. ΜΑΡΩΝΙΤΗ\nΟ νεοελληνιστής, καθηγητής αρχαίας ελληνικής φιλολογίας του ΑΠΘ και δοκιμιογράφος Δημήτρης Μαρωνίτης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τη Δευτέρα 22 Απριλίου 1929. Είναι γιος του Θρακιώτη Νικολάου Μαρωνίτη και της Μικρασιάτισας από το Πυργί Αναστασίας Χατζηκυριάκου. Έζησε τα παιδικά χρόνια του μέσα στον πόλεμο, την κατοχή και τη φτώχεια μαζί με τα άλλα παιδιά του συνοικισμού της Ευαγγελίστριας.\nΑποφοίτησε από το 17ο Δημοτικό σχολείο Θεσσαλονίκης (στεγάζονταν στην Αγίου Δημητρίου) και το φθινόπωρο του 1939 γράφτηκε στο Πειραματικό Γυμνάσιο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.\nΎστερα από ένα σύντομο πέρασμα από τη Θεολογική Σχολή, εισάγεται στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης. Μαζί με τις σπουδές, ασχολείται και με το θέατρο, για το οποίο εκδηλώνει ιδιαίτερη αγάπη.\nΈγινε διδάκτωρ (1962) και εντεταλμένος υφηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης(1964), όπου και εργάστηκε έως το 1967. Απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο, συνελήφθη και βασανίστηκε από τα όργανα της δικτατορίας στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Στα δύσκολα αυτά χρόνια, γράφει μία συλλογή δοκιμίων με τίτλο Ανεμόσκαλα, ένα βιβλίο για τον Όμηρο και προσωπικές σκέψεις ως εισαγωγή σε μια συλλογή ελληνικών και ξενόγλωσσων δοκιμίων περί Aνθρωπισμού.\nΕπανήλθε ως καθηγητής της ίδιας σχολής από το 1975 και δίδαξε σ’ αυτήν μέχρι τη συνταξιοδότησή του, το 1996. Επίσης:\n― Επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια της Γερμανίας, Αυστρίας και Κύπρου και των ΗΠΑ.\n-― Από το 1994 έως το 2001, πρόεδρος και γενικός διευθυντής του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη.\n― Συντονιστής του προγράμματος «Αρχαιογνωσία και αρχαιογλωσσία στη Μέση Εκπαίδευση», που εκπονείται στο πλαίσιο του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας.\nΑφιέρωσε πολλά χρόνια μελέτης και μεταφραστικής εργασίας πάνω στον Όμηρο, χρόνια μελέτης και μεταφραστικής εργασίας, πιστεύοντας, όπως δήλωσε σε συνεντεύξεις του, ότι η διάδοση και η σημερινή απήχηση των ομηρικών κειμένων, εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο πλησιάζουμε τα έπη αυτά και κυρίως από τον τρόπο με τον οποία τα μεταφράζουμε.\nΠροτάθηκε και εκλέχθηκε καλλιτεχνικός διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε. (Νοέμβριος 1989-Σεπτέμβριος 1990).\nΕπί προεδρίας Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου, το 2003, θα του απονεμηθεί ο Ταξιάρχης του Φοίνικος της Ελληνικής Δημοκρατίας, για την προσφορά του στα ελληνικά γράμματα και στον πολιτισμό.


Kayak Fishing: Στήρες µε δολωµένη µολυβοκεφαλή ή ζόκα - Boat & Fishing\nΑΡΧΙΚΗ / / ΨΑΡΕΜΑ ΑΠΟ ΣΚΑΦΟΣ / Kayak Fishing: Στήρες µε δολωµένη µολυβοκεφαλή ή ζόκα\nΤο ψάρεµα µε καγιάκ, συγκεντρώνει ένα µεγάλο αριθµό πλεονεκτηµάτων, και αν ο ψαράς τα εκµεταλλευτεί σωστά, θα καταφέρνει να επιστρέφει στην ακτή µε έναν αξιόλογο «µεζέ» εξασφαλισµένο. Η αθόρυβη πλεύση του, το µεγάλο του ατού, φαίνεται ιδιαίτερα στα ρηχά νερά. ‘Οπου εκτός από µικρόψαρα, θα έλθουµε αντιµέτωποι και µε µεγαλύτερα θηράµατα, όπως οι στήρες, οι σφυρίδες και οι ροφοί.\nΠολλοί φίλοι, έχουν κάνει αρκετές προσπάθειες να πιάσουν κάτι αξιόλογο µε το καγιάκ. Αλλά η ψαριά τους σταµατά σε ψάρια µικρότερα από µισό κιλό. Βέβαια, καλά είναι και αυτά, αλλά πάντα όλοι µας ζητάµε κάτι µεγαλύτερο. Σκοπός αυτού του άρθρου λοιπόν, είναι να δούµε πως θα προσελκύσουµε ένα αξιόλογο θήραµα, πως θα το αγκιστρώσουµε και πως θα το ανεβάσουµε µε ασφάλεια στο σκάφος µας. Το ψάρεµα µε καγιάκ, περιορίζεται συνήθως στη ρηχή παράκτια ζώνη. Κι εκεί πρέπει να στρέψουµε τις προσπάθειές µας.\nΤα µόνιµα, µεγάλα θηράµατα αυτής της περιοχής, είναι οι κάτοικοι του βυθού, και συγκεκριµένα οι στήρες, οι ροφοί και οι σφυρίδες. Και τα τρία αυτά είδη ψαριών, προτιµούν τον άγριο και πετρώδη βυθό. Τον οποίο έχουν σα µόνιµο ορµητήριο (το γνωστό σε όλους «θαλάµι», από όπου εξορµούν για τη λεία τους, και στον οποίον επιστρέφουν στη συνέχεια). Αν εµείς θέλουµε να τα ψαρέψουµε, εκεί πρέπει να τα αναζητήσουµε.\nΑπότοµες αποχές-κατεβάσµατα, µεγάλα µονόπετρα, κατρακύλια, ξέρες, κάβοι µε κοφτά νερά, συγκαταλέγονται στα καλύτερα υποψήφια για το ψάρεµά µας σηµεία. Αν υπάρχει βυθόµετρο, κάτι που µπορεί µεν για πολλούς να φαντάζει πολυτέλεια, αλλά η δική µας άποψη λέει ότι η απόκτησή του είναι πλέον εφικτή και η χρησιµότητά του αναµφισβήτητη και πολλαπλάσια της αξίας αγοράς του.\nΤότε διαθέτουµε ακόµα ένα «βέλος στη φαρέτρα µας»: την εύκολη αναγνώριση του βυθού. Αν όχι, τότε από την µορφολογία της ακτής και µε σύµµαχο την καθαρότητα των νερών. Μπορούµε να έχουµε µια εικόνα πολύ κοντινή στην πραγµατικότητα.\nΟ εξοπλισµός µας, είναι:\n• Ένα καλάµι σκάφους µήκους ως 2,10 µέτρα, κατηγορίας 10-20 λιµπρών,\n• Μηχανισµό αρκετά δυνατό, -συνήθως- γεµισµένο\n• Νήµα διαµέτρου 0,28 χιλιοστών για καλύτερη αίσθηση της τσιµπιάς, γρηγορότερο κάρφωµα και µικρότερη αντίσταση στο νερό.\n• Στο τελείωµα του νήµατος, προσθέτουµε γύρω στα 3 µέτρα αόρατη πετονιά (fluorocarbon) διαµέτρου 0,60. Για να καταλαβαίνουµε πότε φθάνει το αγκίστρι µας στην επιφάνεια. Αλλά και για να είναι το τµήµα κοντά στο δόλωµα όσο γίνεται πιο διακριτικό στα ψάρια.\nΣτη συνέχεια, στην άκρη του παράµαλλου αυτού, θα συνδέσουµε το αλιευτικό µας εργαλείο, που µπορεί να είναι ένας πλάνος -αν σκεπτόµαστε να ασχοληθούµε µε jigging-, µια καµπούρα, µια ζόκα, ένα µονάγκιστρο ή µια µολυβοκεφαλή. Όλα αυτά, αν ξέρουµε να τα δουλέψουµε σωστά, θα καταφέρουν να µας δώσουν ψάρια. Εµείς, σαν πιο εύκολο, σας προτείνουµε για αρχή την µολυβοκεφαλή ή µια ζόκα, την οποία βλέπουµε πως µπορούµε να αρµατώσουµε, στις συνοδευτικές φωτογραφίες, στο άρθρο που ακολουθεί.\nΤο µεγάλο πλεονέκτηµα της µολυβοκεφαλής, είναι ότι την ψαρεύουµε ακριβώς στο επιθυµητό σηµείο. Πάµε ήσυχα µε το σκάφος µας, και σταµατάµε πάνω από συγκεκριµένα κοµµάτια, που πιστεύουµε ότι κρατούν στήρες, αφού είναι και το ευκολότερο από τα µαυρόψαρα της ρηχής, παράκτιας ζώνης. ∆ολώνουµε νωπό καλαµάρι ή σουπιά (αν έχουµε ζωντανό, τότε οι πιθανότητες επιτυχίας µας είναι αυξηµένες), και την κατεβάζουµε στο βυθό. Όταν διαπιστώσουµε ότι πάτωσε, την ανασηκώνουµε γύρω στο µέτρο, και την κουνάµε µε αργές κινήσεις, προσπαθώντας να κεντρίσουµε την προσοχή και την περιέργεια των ψαριών της ευρύτερης περιοχής.\nΗ στήρα, είναι ένα ψάρι αρκετά περίεργο, και αν δει κάτι, µπορεί να διανύσει µεγάλη απόσταση από το θαλάµι της. Προκειµένου να εξερευνήσει οτιδήποτε περίεργο αποτελέσει πρόκληση για τα κυνηγετικά της ένστικτα. Γι’ αυτό, πολλοί φίλοι ψαράδες, χρησιµοποιούν µολυβοκεφαλές ή ζόκες µε έντονα χρώµατα (όπως πχ. ροζ). Μάλιστα προσπαθούν να διαθέτουν και κάποιο είδος µατιού, µιας και από την πράξη έχει αποδειχτεί ότι προσελκύει ακόµη περισσότερο τις στήρες. Οι πρώτες πρωινές και οι απογευµατινές ώρες, είναι οι καλύτερες και αποτελεσµατικότερες για αυτό το ψάρεµα. Αυτό που πρέπει να προσέξετε, είναι να καρφώσετε δυνατά στο τσίµπηµα του ψαριού. Και για να αγκιστρώσετε το ψάρι, αλλά και για να το σηκώσετε κάποια µέτρα από τον άγριο βυθό. Καθώς υπάρχει ο κίνδυνος βραχώµατος.\nΜιλάµε, λοιπόν, για ένα σχετικά εύκολο ψάρεµα, το οποίο µπορεί να µας δώσει εύκολα το µεγάλο µαυρόψαρο. Όµως, επειδή είµαστε ψαράδες και αγαπάµε τη θάλασσα, δεν κάνουµε ποτέ καταχρήσεις. Δείχνοντας τον πρέποντα και απαραίτητο σεβασµό. Τα µικρότερα µαύρα του είδους, όσα δηλαδή δεν ξεπερνούν τα 45 εκατοστά, τα επιστρέφουµε στο νερό, ενώ από τα µεγαλύτερα, κρατάµε µόνο ένα (όπως λέει και ο νόµος).Άλλωστε, νοµίζουµε ότι είναι υπεραρκετό για να προσφέρει απόλαυση στον ουρανίσκο των φίλων και της οικογένειάς µας. Καλή προσπάθεια.\nKayak Fishing Ψάρεμα από Σκάφος Ζόκα Στήρες Ψάρεμα Στήρας με Kayak Δολωμένη Μολυβοκεφαλή


Ubuntu-gr Forum • Προβολή θέματος - Anime Themed Desktops\nAnime Themed Desktops\nRe: Anime Themed Desktops\nαπό dtrzG » 21 Νοέμ 2010, 19:02\nkzlazy έγραψε: Οχι. αυτό δεν είναι το conky. Είναι το screenlet με το όνομα sysmonitor από τα screenlets (πακέτο που υπάρχει στα αποθετήρια). Δες και την ένδειξη του screenlets manager δίπλα (αριστερά) στο USA, στο top panel.\nΣωστοτατος.Και ελεγα και γω γιατι δε μου καθεται καλα στο ματι.Δεν το ειδα το ρημαδι.Και να φανταστεις το εχω και γω εγκατεστημενο απλα το χρησιμοποιησα 2 φορες και μετα δεν ξαναασχοληθηκα.Οποτε mozart οπως πολυ σωστα μας ξεστραβωσε ο φιλτατος kzlazy,αυτο που βλεπουμε ειναι το sysmonitor απο το προγραμμα screenlets (το οποιο αξιζει να αναφερω οτι ειναι βασισμενο πανω στο conky). Σου προτεινω ομως αν θες κατι τετοιο να ασχοληθεις με το conky γιατι το screenlets εχει μεινει στασιμο απο τον Ιουνιο του 2008 και δεν ανανεωνεται.


Ο Παναιτωλικός είναι το Αγρίνιο! Το Αγρίνιο είναι ο Παναιτωλικός! (video) | Νέα από το Αγρίνιο και την Αιτωλοακαρνανία-AgrinioLike\nHome Επικαιρότητα Παναιτωλικός Slider video Ο Παναιτωλικός είναι το Αγρίνιο! Το Αγρίνιο είναι ο Παναιτωλικός! (video)\nΟ Παναιτωλικός είναι το Αγρίνιο! Το Αγρίνιο είναι ο Παναιτωλικός! (video)\n7/30/2019 Επικαιρότητα , Παναιτωλικός , Slider , video Edit


Εβδομαδιαίο Retreat Ευεξίας κι Εμπειριών στο Skiaxtro Eco Farm | messinia.mobi\nΕβδομαδιαίο Retreat Ευεξίας κι Εμπειριών στο Skiaxtro Eco Farm\n2 έως 9 Ιουλίου 2021 στις 14:00\nΤο οικολογικό αγρόκτημα Σκιάχτρο είναι ένας ελαιώνας τεσσάρων στρεμμάτων στη Μαραθόπολη Μεσσηνίας, 500m από το χωριό και 200m από τη θάλασσα. Η αγάπη της οικοδέσποινας Αλεξάνδρας για τη φύση και τη δημιουργική έκφραση την ενέπνευσαν ώστε, χρόνο με το χρόνο, το κτήμα να έχει μεταμορφωθεί σ’ έναν προορισμό ευεξίας, δημιουργικότητας και μοναδικών εμπειριών. Όμορφες γωνιές έχουν στηθεί για να φιλοξενούν ιδιαίτερες δράσεις.\nΚάθε πρωί ξεκινά τη μέρα με μια ώρα χάθα γιόγκα για αρχάριους και μέσους και δεκαπέντε λεπτά χαλάρωσης. Σ´ ένα ήρεμο περιβάλλον, στην ξύλινη πλατφόρμα των 72τ.μ., κάτω από την σκιά των πεύκων θα ασκηθείτε σε ήπιες πρακτικές γιόγκα, αναπνοές και χαλάρωση.\nΣχεδιάζετε τη δική σας μάνταλα, απελευθερώνετε τον εσωτερικό σας καλλιτέχνη, αφυπνίζετε την συνείδησή σας κι ηρεμείτε μέσα από μια βαθιά απορροφητική, διαλογιστική πρακτική. Ο κάθε συμμετέχων θα πάρει μαζί του τη δημιουργία του.\nΜέσα από το διαδραστικό αυτό δεύτερο μέρος θα μιλήσετε όχι πλέον γενικά για τα όνειρα, αλλά για τα δικά σας όνειρα!\nΠιο συγκεκριμένα, θα μοιραστείτε τις αισθήσεις που σας άφησαν τα όνειρα που είδατε κατά τη διάρκεια της εβδομαδιαίας παραμονής σας. Θα συγκρίνετε τις αισθήσεις αυτές με εκείνες που βιώνετε στα όνειρά σας στην καθημερινή σας ζωή. Θα μοιραστείτε τις σκέψεις σας για το πόσο συμβατές είναι οι αισθήσεις των ονείρων σας με αυτές που νιώθετε στη συνειδητή σας πραγματικότητα.\nΘα επισκεφθείτε το Κέντρο Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής στον Πύργο Τριφυλίας, 10χλμ από το Σκιάχτρο. Θα ξεναγηθείτε στο χώρο, θα γνωρίσετε ζώα που φιλοξενούνται εκεί και θα μάθετε εκπληκτικές πληροφορίες για τα άγρια ζώα της περιοχής, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και την περίθαλψη που απολαμβάνουν στο Κέντρο.\nΘα περιηγηθείτε στον όμορφο αμπελώνα του κτήματος Δερέσκου, θα δείτε το οινοποιείο, θα μάθετε για τις ποικιλίες και τα κρασιά της περιοχής, θα κάνετε οινογνωσία και θα απολαύσετε δείπνο στο επιβλητικό μοναστηριακό τραπέζι κάτω από το πελώριο πεύκο.\nΣτο σεμινάριο αυτό, μέσα από ασκήσεις και τεχνικές του σύγχρονου χορού σε συνδυασμό με χορούς και ρυθμούς της Αφρικής (Mali, Senegal, Cap-Vert), θα ασχοληθείτε με την ανατομική συγκρότηση και τη λειτουργικότητα του σώματος ώστε ο καθένας και η καθεμία να ανακαλύπτει τρόπους και δυνατότητες κίνησης φιλικούς προς την κατασκευή και τη φύση του. Ακούμε το σώμα μας και να το φροντίζουμε και συντονιζόμαστε με την αίσθηση ζωτικότητας που φυσικά ενυπάρχει στο σύστημά μας.\nΜόλις 18χλμ από το κτήμα βρίσκεται ένας επίγειος παράδεισος! Θα επισκεφθείτε τον καταρράκτη Καλάμαρη και θα περπατήσετε το μονοπάτι που οδηγεί στο φαράγγι της Στενωσιάς. Θα έχετε την επιλογή είτε να επιστρέψετε στον Καλάμαρη για μπάνιο στη λιμνούλα του καταρράκτη και πικ νικ, είτε να καταλήξετε στη Στενωσιά και να κάνετε πικ νικ σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο.\nΘα μάθετε μέσα από απλές παρασκευές να φτιάχνετε τα δικά σας καλλυντικά με αγνά υλικά από το κτήμα ή την ευρύτερη περιοχή. Σαπούνια με βάση το ελαιόλαδο του αγροκτήματος, κηραλοιφές με αγνό μελισσοκέρι κι εγχύματα λαδιών παρασκευασμένα στο κτήμα, καθώς και θρεπτικές ενυδατικές κρέμες. Ο κάθε συμμετέχων θα πάρει από ένα προϊόν κάθε παρασκευής.\nΘα ξεκινήσετε από την Γιάλοβα με ποδήλατα και μέσα από τον παράκτιο δρόμο θα φθάσετε στον υδροβιότοπο Διβάρι. Εκεί μπορείτε να συνεχίσετε τη βόλτα σας στα μονοπάτια μέσα στη λιμνοθάλασσα, να ανεβείτε στα παρατηρητήρια, να θαυμάσετε σπάνια είδη πουλιών και να καταλήξετε στην μαγική παραλία της Βοϊδοκοιλιάς.\nΜία από τις ημέρες του εβδομαδιαίου retreat θα την περάσετε κάνοντας ιστιοπλοΐα. Μία μοναδική εμπειρία όπου θα γνωρίσετε τις ομορφιές της νήσου Πρώτης, θα κάνετε snorkelling, θα κολυμπήσετε σε καταγάλανα νερά, θα ταξιδέψετε με τη δύναμη του αέρα, θα φάτε μεζέδες ετοιμασμένους από τους δύο σκίπερς, θα χαλαρώσετε, θα διασκεδάσετε.\nΧρησιμοποιώντας υλικά μαζεμένα από την παραλία θα ξετυλίξετε το ταλέντο και τη φαντασία σας δημιουργώντας ευφάνταστους καμβάδες με σμιλεμένα θαλασσόξυλα, βότσαλα, σπάγγους κι ευτελή, ανακυκλώσιμα υλικά.\nΓια την κράτηση της θέσης σας παρακαλούμε αποστείλετε μήνυμα στη διεύθυνση [email protected] ή επικοινωνήστε μαζί μας τηλεφωνικά στο 6937840077.\n16 με 19 Ιουλίου 2021 στις 15:00\nΤετραήμερο Retreat "Η Τέχνη της Διαπροσωπικής Επικοινωνίας"


Lord Kensington Hotel Chelsea | Huno Ξενοδοχείο\nLord Kensington Hotel Chelsea - Huno.gr\nΞενοδοχεία > Ηνωμένο Βασίλειο > Chelsea > Earls Court > Lord Kensington Hotel Chelsea\n38 Trebovir Road 3.4/5 "Καλούτσικο" (157 Κριτικές)\nΣύγκριση τιμών για τη διαμονή σας στο Lord Kensington Hotel Chelsea\nοικονομικά προσιτό αλλά άνετο Lord Kensington HotelΤο\nLord Kensington Hotelείναι έναεκπτωτικό ακίνητο κατηγορίας 3 αστέρων, που βρίσκεται στην περιοχή Earls Court της Chelsea,στην Ηνωμένο Βασίλειο. Το φιλικό προσωπικό είναι διαθέσιμο να σας βοηθήσει κατά τη διάρκεια της παραμονής σας. Μέση κριτική πελατών 'Καλούτσικο' με βαθμολογία 6.9. Επί του παρόντος κατατάσσεται104th από 143 ξενοδοχεία στην Chelsea με συντελεστές την τιμή και την αξιολόγηση πελατών. Αυτό το απολαυστικό ακίνητο χαίρει αναζωογονητικό εγκαταστάσεων όπως θυρωρόςκαι χώρο στάθμευσης. Για άνεση,ίντερνετ υψηλών ταχυτήτων καιδιοργάνωση εκδρομών είναι διαθέσιμα στους καλεσμένους. Οι πελάτες έχουν επίσης τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν την δωμάτια για μη καπνιστές, το ασανσέρ και το 24 υπηρεσία υποδοχής, όλα από τα οποία είναι διαθέσιμα κατά τη διάρκεια της παραμονής σας.\nΚάντε κράτηση online και συγκρίνετε τιμές έκπτωσης από GBP34 ωςGBP289. Υπάρχουν 23 άνετο για να διαλέξετε, για τα οποία μπορείτε να κάνετε κράτηση online.\nΤέλεια τοποθετημένο κοντά σε κορυφαίους πόλους έλξης, το Lord Kensington Hotel βρίσκεται κοντά σε σημεία ενδιαφέροντος συμπεριλαμβανομένων των Earls Court Exhibition Centre και Stamford Bridge. Πρέπει επίσης οπωσδήποτε να επισκεφτείτε τα Natural History Museum και Victoria & Albert Museum εκεί κοντά. Είναι ιδανικά τοποθετημένο ως το 104th ξενοδοχείο στην Chelsea.\nΤο ακίνητο είναι διαθέσιμο σε 4 συνεργαζόμενες ιστοσελίδες συμπεριλαμβανομένων Easytobook, Booking.com, Agoda and Otels.com. Αναζητήστε τιμές για το Lord Kensington Hotel σε αυτές τις ιστοσελίδες online εισάγοντας την αναζήτησή σας στην παραπάνω φόρμα ή συγκρίνετε όλες τις δυνατότητες διαμονής στην Chelsea στ' αριστερά.\nΕπιλογές τοπικής διαμονής που περιλαμβάνουν το 3αστέρων Oliver Plaza Hotelείναι κοντά στο Lord Kensington Hotel. Επίσης εντός της περιοχής βρίσκονται το Mayflower Hotel & Apartments και το Templeton Place. Για άλλες επιλογές δοκιμάστε το My Place Hotel λίγο πιο πέρα.\nΔωρεάν ανεξάρτητος οδηγός για τις φτηνότερες τιμές στο Lord Kensington Hotel Chelsea.


ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ το πρώτο blog της Χαλκιδικής: 11 Νοε 2016\nΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΜΠΕ, ΑΕΡΑΣ ΣΤΑ ΠΑΝΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΕΡΓΟΛΑΒΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΕΩΝ ΣΔΙΤ!\nΠραγματοποιήθηκε την Πέμπτη η συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής για την έγκριση της Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ), η οποία αφορά τον Περιφερειακό Σχεδιασμό Διαχείρισης Απορριμμάτων Αττικής (ΠΕΣΔΑ). Συνεδρίαση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μια και το ζήτημα αφορά τους κατοίκους και τις ζωές πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων του Λεκανοπεδίου, απασχόλησε δε και απασχολεί, όλους τους Δήμους της περιοχής, ιδιαίτερα τους κατοίκους που βιώνουν καθημερινά τις εγκληματικές πολιτικές που εφάρμοσαν οι προηγούμενες και συνεχίζει με τον ίδιο ζήλο, η σημερινή κυβέρνηση.\nΟ Σύλλογος Μεσιτών Χαλκιδικής διοργανώνει σεμινάριο 2 θεματικών ενοτήτων.\n1. Εντολές ανάθεσης και βέλτιστοι τρόποι κατοχύρωσης πληρωμής της μεσιτικής αμοιβής\n2. Κατάσταση αγοράς ακινήτων και εκτίμηση ειδικών ακινήτων\nΑ. Αποστολίδης Μίλτος\nΒ. Παπώτης Αριστείδης\nΒιβλιοπαρουσίαση, Πολύγυρος 13 Νοεμβρίου 2016\nΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΓΙΑ...\nΟ Σύλλογος Μεσιτών Χαλκιδικής διοργανώνει σεμινάρι...


3 συμβουλές για να αποφύγετε ενδοκρινικών διαταρακτών\nΟι ενδοκρινικοί διαταράκτες φαίνεται να κρύβονται στην πλειοψηφία των προϊόντων, των τροφίμων, των δοχείων και των παιχνιδιών που χειρίζεστε καθημερινά. Οι ειδικοί μας προειδοποιούν, καθώς η παρατεταμένη έκθεση σε αυτές τις χημικές ουσίες προκαλεί μια μεταβολή στην ορμονική ισορροπία, και θα πρέπει να συνδέεται με διαταραχή της ανάπτυξης, την ανάπτυξη, την αναπαραγωγή και τον ύπνο\nΑποτέλεσμα .: αυξημένο κίνδυνο ελάττωσης του εμβρύου και του παιδιού, στειρότητα, καρκίνοι και πολλές άλλες ασθένειες. Οι έγκυες και τα βρέφη θα είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες. Αλλά τι μπορεί να γίνει για να αποφευχθούν αυτές οι βλαβερές συνέπειες; Πώς να προστατεύσετε την υγεία σας και των αγαπημένων μας;\nοδοντόκρεμα, μακιγιάζ, βερνίκι νυχιών, βαφές μαλλιών, αρώματα ... πολλά προϊόντα υγιεινής και καλλυντικά απόκρυψη ενδοκρινικοί διαταράκτες. Γυρίστε όσο το δυνατόν περισσότερο σε φυσικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένου του ευρωπαϊκού οικολογικού σήματος και της φράσης "paraben free". Ένα σαπούνι «κλασικό» μπλοκ, εμποδίζει το υγρό σαπούνι και κάποια φροντίδα μπορεί να αντικατασταθεί με το οργανικό λάδι καρύδας, λεμόνι και πολλές άλλες φυσικές τροφές.\nΑπό την πλευρά των τροφίμων, η επιλογή φρέσκων τροφίμων από τη βιολογική γεωργία περιορίζει τον αριθμό των ενδοκρινικών διαταρακτών, ιδίως εκείνων που συνδέονται με τα φυτοφάρμακα. Για να περιορίσετε τη συσκευασία, επιλέξτε γυάλινα δοχεία, βάζα και αγοράστε χύμα όταν μπορείτε. Σπιτικά προϊόντα, γεμάτο με χημικά, μπορούν να αντικατασταθούν από λευκό ξύδι, μαγειρική σόδα, ζεστό νερό και σαπούνι, ή τα πράσινα προϊόντα καθαρισμού.\nγια να εξασφαλίσει το παιδί σας να μεγαλώσει ασφαλές, να δώσουν προσοχή στη σύνθεση των στρωμάτων, μπουκάλια και πλαστικά παιχνίδια, που αναζητούν «βιολογικό» ή «πράσινη» επιλογή. Το ίδιο ισχύει και για τα βάζα για φαγητό και μωρό: σπιτικά και βιολογικά εξασφαλίζουν μια υγιεινή διατροφή.\nλεπτότητα Πώς να πάρει τη μορφή μετά από μια κακή νύχτα\nπρομήθεια Έξι ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα των προβιοτικών


Όταν νιώθεις Πρώτα κινητικότητα του εμβρύου και πώς να την παρακολουθεί; – AskWomenOnline\nHome » Moms Health » Όταν νιώθεις Πρώτα κινητικότητα του εμβρύου και πώς να την παρακολουθεί;\nΤα απλά και χαρούμενες στιγμές της εγκυμοσύνης συχνά μπορεί να σας βοηθήσει να ξεπεράσουν το άγχος που βιώνουν ως μια αναμένοντας μητέρα. Μια τέτοια όμορφη στιγμή είναι όταν αρχίσετε να αισθάνεστε την κίνηση του μωρού σας μέσα στη μήτρα σας.\nΑλλά πότε το μωρό μέσα αρχίσει να κινείται; Πώς αισθάνεται ακριβώς όταν αυτός ή αυτή είναι ενεργό και κινείται γύρω από το σάκο;\nΚρατήστε την ανάγνωση αυτή τη θέση, και θα σας πει πότε μπορείτε να νιώσετε την πρώτη κλωτσιά του μωρού, πώς αισθάνεται, πώς να παρακολουθούν τις κινήσεις, και πολλά άλλα.\nΌταν Μπορείτε να αισθανθείτε Πρώτη κινήσεις του μωρού;\nΕνδέχεται να αντιμετωπίσετε τα πρώτα, ανεπαίσθητες κινήσεις του μωρού ανά πάσα στιγμή μεταξύ της 16ης και της 22ης εβδομάδας της κύησης. Αναφέρεται ως επιτάχυνση, αυτά τα κινήματα ή λακτίσματα είναι ένα σημάδι υγιούς εγκυμοσύνης και δείχνουν ότι το μωρό μεγαλώνει και έχει αρκετή δύναμη για να μετακινήσετε τα χέρια ή τα πόδια της.\nΑρχικά, μόνο η μητέρα μπορεί να αισθανθεί την κίνηση του μωρού. Αλλά αργότερα, καθώς η εγκυμοσύνη προχωρά, έστω και άλλους που αγγίζουν τη μήτρα μπορεί να αισθάνονται. Είτε είστε πρώτη φορά μητέρα ή μια δεύτερη φορά μητέρα, η αίσθηση του μωρού σας κινείται γύρω στο εσωτερικό μπορείτε απλά να είναι συντριπτική.\nΠώς τις κλωτσιές Feel Like μωρού;\nΥπενθυμίζουμε ότι «πεταλούδες στην κοιλιά ή κυματίζουν συναίσθημα; Έτσι είναι πιθανό να νιώσετε όταν το μωρό πρώτες κινήσεις. Οι μητέρες μπορεί να γίνει διάκριση μεταξύ της αίσθηση των κινήσεων του μωρού και φυσαλίδες αερίου. Οι αρχικές κινήσεις του μωρού περιλαμβάνουν κλοτσιές, στρίψιμο, στροφή, ή το τροχαίο. Οι κινήσεις αυτές γίνονται ισχυρότερες, καθώς αναπτύσσεται το μωρό σας.\nΚινητικότητα του εμβρύου κατά το πρώτο τρίμηνο\nΜέχρι το τέλος του πρώτου τριμήνου, τα περισσότερα από τα όργανα του μωρού σχηματίζονται. Έτσι, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι κινήσεις του μωρού θα είναι παρόμοιες με εκείνες που παρατηρήθηκαν κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο. Ωστόσο, δεν είναι κάθε μητέρα μπορεί να αισθανθεί τις κλωτσιές ή κινήσεις του μωρού κατά το πρώτο τρίμηνο. Έτσι, ακόμα κι αν δεν αισθάνεστε τίποτα, να είστε υπομονετικοί για μερικές ακόμα εβδομάδες.\nΣύμφωνα με μια μελέτη, ορισμένα από τα πρώτα κινήσεις του εμβρύου παρατηρήθηκε μεταξύ οκτώ και εννέα εβδομάδες της εγκυμοσύνης περιλαμβάνουν κυματισμό, συσπάσεις, άλμα, κολύμπι και κυμαινόμενο. Αυτά είναι αρχικά πιο ήπια, αλλά τη σειρά ισχυρότερη με κάθε προχωρούν εβδομάδα.\nΚινητικότητα του εμβρύου κατά το δεύτερο τρίμηνο\nΚατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μπορεί να αισθάνεστε διαφορετικά μοτίβα κινήσεων του εμβρύου. Μερικά από τα κοινώς παρατηρήσει κινήσεις του εμβρύου κατά τη διάρκεια του δεύτερου τριμήνου περιλαμβάνουν κλίση της κεφαλής, περιστροφής σώματος, γενική κίνηση, το χέρι για να αντιμετωπίσουν, στοματική χρήση κυκλοφορία (πιπίλισμα και την κατάποση), και η κίνηση των βραχιόνων και των ποδιών. Το μωρό συνεχίζει να κινείται αργότερα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς και.\nΚινητικότητα του εμβρύου στο τρίτο τρίμηνο\nΚατά τους τελευταίους τρεις μήνες της εγκυμοσύνης, το μωρό είναι σχεδόν πλήρως ανεπτυγμένη και πιο δραστήριοι. Ακόμα και τις αισθήσεις του μωρού αρχίζουν να λειτουργούν από σήμερα, και μπορούν να ακούσουν και να αισθάνονται τα πράγματα απ ‘έξω. Οι κινήσεις του μωρού και κλωτσιές πολλά, και μπορείτε να παρακολουθείτε τις κινήσεις μετρώντας τις κλωτσιές! Συνήθως, συνιστάται η μαμά μετρούν τις κλωτσιές για να αξιολογήσει την υγεία του μωρού.\nΤο μωρό κινείται σε απάντηση στον ήχο και τη θέση της μητέρας, καθώς και. Έτσι, μπορείτε να παρατηρήσετε κινήσεις του εμβρύου, όπως η περιστροφή και μετατόπιση όταν κινείστε. Και κατά το τέλος της εγκυμοσύνης, κατά 36 εβδομάδες ή αργότερα, το μωρό σας θα εγκατασταθούν στη θέση της κεφαλής προς τα κάτω.\nΕίναι το σύντομα-να-να είναι ο μπαμπάς πρόθυμοι να αισθάνονται κλωτσιές και τις κινήσεις του μικρού του; Διαβάστε την επόμενη να ξέρει πότε και πώς μπορεί να νιώθουν.\nΌταν Μπορεί άλλους να αισθάνονται τις κινήσεις του μωρού;\nΘα πάρει μια-δυο εβδομάδες περισσότερο για το σύζυγό σας ή τους αγαπημένους σας να αισθάνονται τις κλωτσιές του μωρού από το εξωτερικό. Λαμβάνοντας υπόψη ότι κάθε εγκυμοσύνη είναι μοναδική, ορισμένοι μπορεί να αισθάνονται τις κινήσεις μετά από 24 εβδομάδες κύησης, ενώ άλλοι μπορεί να αισθάνονται λίγο αργότερα από αυτό.\nΠόσο συχνά πρέπει να αισθάνονται το μωρό κινήσεις σας;\nΜόλις αρχίσουν οι κινήσεις του εμβρύου, έχουν την τάση να αυξηθεί σε συχνότητα και ένταση καθώς η εγκυμοσύνη προχωρά. Είναι σημαντικό ότι εσείς, η μητέρα, πρέπει να τηρούν και να παρακολουθείτε τα πρότυπα των κινήσεων του μωρού. Για παράδειγμα, μερικά μωρά είναι πιο δραστήριοι κατά τη διάρκεια της ημέρας και ηρεμία μέσα στη νύχτα. Μερικά μωρά είναι νυχτοπούλια και είναι ενεργές όταν θέλετε να κοιμηθείτε, αλλά ηρέμησε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Κάποιοι άλλοι παίρνουν ενεργό μετά η μητέρα έχει φάει κάτι, συνήθως λόγω της αύξησης της γλυκόζης ή στο αίμα που έχει περάσει στο μωρό.\nΜερικά μωρά μπορεί να κάνει λιγότερες κινήσεις, ενώ άλλοι θα μπορούσαν να είναι πιο δραστήριοι. Μέχρι το τέλος του δεύτερου τριμήνου, μπορείτε να καταλάβετε πώς το μωρό σας λειτουργεί και κινείται. Μετρώντας εμβρύου κλωτσιές είναι ένας καλός τρόπος για να αξιολογήσει την υγεία του μωρού. Σημειώστε αν υπάρχει μια αλλαγή στον τρόπο διεξαγωγής και συμβουλευτείτε το γιατρό σε περίπτωση αμφιβολίας.\nΠώς να παρακολουθεί τις κλωτσιές του μωρού;\nκαταμέτρηση Kick ή καταμέτρηση εμβρυϊκή κυκλοφορία είναι η διαδικασία της παρακολούθηση του αριθμού των φορών που το μωρό ξεκινά. Είναι απαραίτητο να προσδιοριστεί η υγεία του μωρού. Εδώ είναι τα βήματα για την καταμέτρηση των κλωτσιές.\nΣυνήθως, οι επαγγελματίες να σας συστήσει να πιείτε ή να φάτε κάτι πριν να αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση.\nΞαπλώστε στο πλάι σας, σε ένα ήσυχο δωμάτιο. Σημειώστε την ώρα.\nΒάλτε τα χέρια σας στην κοιλιά (το μέρος όπου μπορείτε να ένιωσε λακτίσματα τις περισσότερες φορές), και να προσπαθήσουμε να αισθάνονται τις κινήσεις.\nΞεκινήστε μετρώντας και να ελέγξετε πόσο καιρό παίρνει για δέκα κινήσεις.\nΝα θυμάστε ότι το μωρό σας θα πρέπει να κινηθεί τουλάχιστον δέκα φορές σε περίπου δύο ώρες.\nΜερικές φορές, υπάρχει μια ξαφνική μείωση στις κινήσεις του μωρού. Μάθετε γιατί στην επόμενη ενότητα.\nΤι προκαλεί τη μείωση μετακινήσεων του εμβρύου;\nΟι περισσότερες έγκυες γυναίκες παρατηρούν μειωμένη κινήσεις του εμβρύου κατά τα τελευταία στάδια της εγκυμοσύνης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το μωρό είναι σχεδόν καλλιεργείται, και υπάρχει λίγος χώρος στον αμνιακό σάκο για το μωρό να κινείται. Πέρα από αυτό, διάφοροι λόγοι θα μπορούσαν να κάνουν το μωρό σας να σταματήσει να κλωτσάει ή μετακίνηση.\nΌταν το μωρό σας έχει αλλάξει τους θέση , ίσως να μην είναι σε θέση να αισθάνονται τις ίδιες κινήσεις που χρησιμοποιούνται για την προ\nΑν έχετε αποκτήσει επιπλέον βάρος , μπορεί να μην είναι σε θέση να ανιχνεύει τις κινήσεις\nΣε περίπτωση που το αμνιακό υγρό όγκος αυξήθηκε\nΌταν η θέση του πλακούντα έχει αλλάξει\nΤο κάπνισμα μπορεί να σας εμποδίσουν από το αίσθημα κινήσεις του μωρού\nΜπορείτε να πάρετε συγχέεται με την συνήθειες ύπνου του μωρού ή το μωρό αλλάζει το μοτίβο\nΌταν είστε τόνισε , μπορεί να μην αισθάνονται κλωτσιές του μωρού\nΔεν υπάρχει τίποτα να ανησυχείτε σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις. Σε περίπτωση που δεν αισθάνεται τίποτα, πιείτε λίγο νερό ή να φάει κάτι και να ξαπλώσει σε ένα ήσυχο μέρος για να παρακολουθεί και πάλι τις κλωτσιές. Δοκιμάστε το για μια-δυο μέρες. Αλλά αν ακόμα δεν αισθάνεστε τις κινήσεις, μπορείτε να ελέγξετε με το γιατρό.\nΌταν να δείτε το γιατρό;\nΑν δεν αισθάνεστε δέκα κινήσεις σε δύο ώρες, μπορείτε να μιλήσετε με τη μαία ή το γιατρό σας γι ‘αυτό. Ο γιατρός μπορεί να τρέξει μια σάρωση ή μια δοκιμή για να παρακολουθεί την ευημερία του μωρού σας. Η σάρωση θα μπορούσε επίσης να αναφέρει γιατί το μωρό σας δεν έχει κάνει καμία κίνηση.\nΣτην επόμενη ενότητα, θα αντιμετωπίσει μερικές συχνές ερωτήσεις σχετικά με τις κινήσεις του εμβρύου.\n1. Γιατί το μωρό μου κινείται περισσότερο τη νύχτα;\nΜερικά μωρά είναι ενεργά κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ μερικά είναι νύχτα. Και οι δύο είναι μέρος μιας υγιούς εγκυμοσύνης. Αν νομίζετε ότι το μωρό σας κινείται περισσότερο κατά τη διάρκεια της νύχτας, θα μπορούσε να είναι επειδή το σώμα σας είναι ανενεργό και μπορείτε να αισθανθείτε ακόμη και την παραμικρή κίνηση. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, θα μπορούσατε να εργάζονται και να μην είναι σε θέση να επικεντρωθεί σε κλωτσιές του μωρού.\n2. Μπορώ να αισθάνονται την κίνηση έμβρυο στις 11 εβδομάδες;\nΣε γενικές γραμμές, οι γυναίκες δεν αισθάνονται τίποτα μέχρι να είναι κατά το δεύτερο τρίμηνο. Αλλά κάθε εγκυμοσύνη είναι διαφορετική, και μερικές γυναίκες μπορεί να αισθάνονται τις κινήσεις στο τελευταίο στάδιο του πρώτου τριμήνου τους, η οποία είναι κατά 11 ή 12 εβδομάδες κύησης.\n3. Τι σημαίνει εάν το μωρό μου είναι πολύ δραστήρια μέσα στη μήτρα;\nΈνα ενεργό μωρό στη μήτρα είναι ένα υγιές μωρό. Ενεργός κινήσεις του μωρού περιλαμβάνουν κλοτσιές, κινούνται τα χέρια και τα όπλα, στροφή γύρω, και την αλλαγή της θέσης αρκετά συχνά. Απλά φροντίστε να κρατήσετε μια σημείωση των προτύπων των κινήσεων του μωρού σας.\n4. Είναι δύσκολο να αισθανθεί κίνηση το μωρό μου αν είμαι υπέρβαρος;\nΝαι, αν είστε υπέρβαροι, κοιλιακών τοιχωμάτων σας θα μπορούσε να είναι πιο χοντρές. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως χρειαστεί περισσότερος χρόνος για να αισθάνεστε τις κινήσεις του μωρού σας. Μπορεί να αισθανθείτε λιγότερα ή καθόλου κινήσεις σε σύγκριση με τις μητέρες που δεν είναι υπέρβαροι. Για το λόγο αυτό και τη συνολική ευημερία σας, οι έγκυες γυναίκες θα πρέπει να διατηρούν το βάρος τους υπό έλεγχο.\nΩς μια συναρπαστική σύντομα-να-να είναι μητέρα, μπορείτε ακόμη και να καταγράψετε τα συναισθήματα που περνούν κάθε φορά που αισθάνεστε το μωρό σας κινείται μέσα σας. Εσείς και ο σύντροφός σας μπορεί επίσης να μιλήσετε με το μωρό σας και να δείτε αν κινούνται σε απάντηση. Αυτές είναι μικρές, αλλά πολύτιμες στιγμές της εγκυμοσύνης που πρέπει να αγαπάμε. Αλλά εάν αισθάνεστε ανησυχία του για την κίνηση του μωρού, δεν πρέπει να τονισθεί και να μιλήσετε με τη μαία ή τον επαγγελματικό σας.\nPrevious Previous post: När känner du först fosterrörelser och hur man kan övervaka det?\nNext Next post: Коли Ви відчуваєте Перше фетальний рух і як контролювати його?


Πριν το ΑΦΤΕΡΛΩΒ | FLIX\nΑποκλειστική ματιά στο «Αφτερλωβ» του Στέργιου Πάσχου, με αφορμή την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 69ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο.\n06 Αύγ 2016 Flix Team\nΟ Στέργιος Πάσχος και η Ηρώ Μπέζου στα γυρίσματα του «Αφτερλωβ»\nΤο «Αφτερλωβ», η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Στέργιου Πάσχου, κάνει την παγκόσμια πρώτη της στο 69ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο. Κι εμείς, ακριβώς πριν, ακούμε με προσοχή και χαμόγελο όσα ο Στέργιος Πάσχος έχει να πει και βλέπουμε αποκλειστικές φωτογραφίες από τα γυρίσματα, που τράβηξε ο Μιχάλης Κουλιέρης.\nΤο «Αφτερλωβ» είναι η ιστορία του «μετά» μιας σχέσης. Ο Νίκος, μποέμ φτωχός τρομπετίστας γύρω στα 30, έχει χωρίσει εδώ κι ένα χρόνο με τη Σοφία. Ο Νίκος δεν έχει καταλάβει ακόμη το γιατί και ζητά μια απάντηση. Και προκειμένου να την πάρει δεν θα διστάσει να φτάσει στα άκρα. Να κλειδώσει τη Σοφία σ' ένα σπίτι στην Κηφισιά, προκειμένου να ακούσει από τα δικά της χείλη ακριβώς για ποιο λόγο χωρίσανε. Το «Αφτερλωβ» έρχεται με κάποιο τρόπο σαν συνέχεια της συζήτησης που ξεκίνησε ανάμεσα στη Σοφία και τον Νίκο στο «Ο Ελβις Είναι Νεκρός» την τελευταία μικρού μήκους του Πάσχου που είχε σαν ήρωες τους ίδιους χαρακτήρες και την οποία, μπορείτε να δείτε στο βίντεο.\nΔιαβάστε ακόμη: Το νέο αίμα του 69ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο στον υπολογιστή σας\nΠώς αισθάνεσαι που η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία σου είναι έτοιμη και θα προβληθεί, όπου να'ναι, σε μεγάλο και διεθνές κοινό;\nΦτιάξαμε αυτή την ταινία σχεδόν τρώγοντας όλο μας το «λίπος».\nΤη γυρίσαμε σε 8 μέρες με ό,τι είχαμε διαθέσιμο,\nόσοι καταφέραμε να μαζευτούμε\nκαι με τα ελαχιστότερα των χρημάτων.\nΟλο το στοίχημα της ταινίας ήταν,\nη βαθειά αγάπη μας\nκαι η ανάγκη να γνωριστούμε καλύτερα\nστον ψηφιακό εγγραφέα\nκαι να ξεπεράσουν τις όποιες ελλείψεις του γυρίσματος.\nΤώρα που η ταινία τέλειωσε και έχει αυτή τη ζεστή υποδοχή\nνιώθω ένα αεράκι δροσιάς να φρεσκάρει ξανά την πίστη μου\nπου μετά από δέκα χρόνια αρκετής ταλαιπωρίας είχε αρχίσει λιγάκι να ξεφτίζει...\nΑν το ΑΦΤΕΡΛΩΒ είναι το μετά, για σένα τι είναι ΛΩΒ;\nΑν έχουμε καταφέρει να κάνουμε καλά τη δουλειά μας,\nπιστεύω πως το «ΛΩΒ» είναι αυτό\nπου κρύβεται ανάμεσα στις λέξεις,\nστις παύσεις και τις ανάσες,\nκαι δίνει νοήμα - το όποιο νόημα - στο ΑΦΤΕΡΛΩΒ.\nΤι σου δίνει τη μεγαλύτερη χαρά και το μεγαλύτερο άγχος εν όψει της προβολής στο Λοκάρνο;\nΠολλοί άνθρωποι θα δουν ξαφνικά αυτή την ταινία που για ένα περίπου χρόνο «ζεσταίναμε» στα σπίτια μας.\nΚάπως σαν να βγαίνεις στο άπλετο φως μόλις έχεις ξυπνήσει.\nΉ να φεύγει το παιδί σου απ' το σπίτι για να μείνει μόνο του επιτέλους (δεν έχω παιδιά αλλά λέω...).\nΑυτό μου δίνει τη χαρά.\nΑυτό και το άγχος.\nΠερισσότερο Φεστιβάλ Λοκάρνο:\nΠροηγούμενο H Αλίσια Βικάντερ φωτογραφίζεται για το Vanity Fair και καλεί Σουηδία Επόμενο 4ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σύρου: Ξεφυλλίζοντας τις αναμνήσεις ενός διαφορετικού φεστιβάλ


Τι κρύβουν οι σχεδιασμοί κεντρικών τραπεζών για κρυπτονομίσματα | Σ.Υ.Τ.Α.\nHome Επικαιρότητα Πολιτικές Ειδήσεις Τι κρύβουν οι σχεδιασμοί κεντρικών τραπεζών για κρυπτονομίσματα\nΤι κρύβουν οι σχεδιασμοί κεντρικών τραπεζών για κρυπτονομίσματα\nΗ Τουρκία προστίθεται στη λίστα των χωρών που επιδιώκουν να διερευνήσουν τον χώρο. Τι κρύβει η σπουδή των κεντρικών τραπεζών. Γιατί μπορούν να μετατραπούν σε επικίνδυνο όπλο στα χέρια αυταρχικών καθεστώτων.\nΔεν τις προλαβαίνουμε πλέον. Άλλη μία Κεντρική Τράπεζα δήλωσε επίσημα ότι σκοπεύει να εκδώσει το δικό της ψηφιακό νόμισμα, βασισμένο σε blockchain. Αυτή τη φορά της Τουρκίας.\nΣύμφωνα με το πρακτορείο Anadolu, το σχέδιο περιλαμβάνεται στο Ετήσιο Προεδρικό Πρόγραμμα της χώρας και θα έχει ολοκληρωθεί μέσα στο 2020. Το πλαίσιο στο οποίο είναι ενταγμένο περιλαμβάνει την ανάπτυξη του οικοσυστήματος Fintech στην Τουρκία και τη δημιουργία ενός οικονομικού τεχνολογικού πάρκου στην Κωνσταντινούπολη.\nΘυμίζουμε πως ανάλογες κινήσεις ετοιμάζουν ή το σκέφτονται μεταξύ άλλων η Κίνα, ο Καναδάς και η ΕΚΤ. Γιατί τώρα; Για δύο λόγους. Ο ένας είναι πως το σημερινό νομισματικό σύστημα έχει σχεδιαστεί στο παρελθόν, υπό άλλες συνθήκες και για άλλο σκοπό. Ο δεύτερος αφορά τον ανταγωνισμό μεταξύ κρατών. Οι αναμετρήσεις έχουν μετατοπιστεί από το πεδίο των πολεμικών μαχών, στην οικονομία και την τεχνολογία.\nΑυτή την περίοδο ζούμε την αποκορύφωση των αψιμαχιών. Αυτός είναι ο λόγος που Κίνα και ΕΕ έχουν ανοίξει το πουγκί με τα εκατομμύρια και χρηματοδοτούν καινοτόμες ιδέες βασισμένες στο blockchain. Το θεωρούν ως αιχμή της τεχνολογίας που θα τους βάλει μπροστά στην κούρσα του ανταγωνισμού.\nΕίναι προς το συμφέρον των απλών πολιτών η σπουδή των ΚΤ να φτιάξουν εθνικό ψηφιακό νόμισμα βασισμένο στο blockchain; Αν θα είναι καλό ή κακό, θα το δείξει το μέλλον. Αυτό που ξέρουμε όμως με σιγουριά από τώρα είναι πως πρόκειται για ένα πανίσχυρο όπλο, εξαιρετικά επικίνδυνο ειδικά σε αυταρχικά καθεστώτα.\nΤο κρυπτονομίσματα δεν είναι απλά ψηφιακά νομίσματα. Αν ίσχυε αυτό, δεν θα υπήρχε ανάγκη για τέτοιας μορφής νόμισμα. Μια χαρά δουλεύει και το e-banking. Για παράδειγμα το 98,5% των ευρώ που κυκλοφορούν στη χώρα μας είναι ψηφιακά, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος. Μόνο το 1,5% βρίσκεται σε φυσική μορφή χαρτονομισμάτων ή κερμάτων.\nΤο συγκριτικό πλεονέκτημα των κρυπτονομισμάτων είναι πως πρόκειται για χρήμα με προγραμματισμό. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το νόμισμα από μόνο του αποτελεί ένα εργαλείο, μια πλατφόρμα επιτήρησης. Για να δούμε τι συμβαίνει στην Κίνα, όπου έχουμε περισσότερα στοιχεία: Σήμερα πάνω από το 90% των καθημερινών συναλλαγών γίνεται μέσω smartphones, από εφαρμογές όπως το WeChat και το AliPay του Alibaba. Όλες αυτές οι συναλλαγές καταγράφονται σε κάποια βάση δεδομένων. Για να μάθει τις πληροφορίες που επιθυμεί η κυβέρνηση, αναγκάζεται να συνεργαστεί με τρίτους, όπως εμπορικές τράπεζες και εταιρείες τεχνολογίας. Με το εξελιγμένα ψηφιακό Yuan, τα πράγματα απλοποιούνται. Η ίδια η Κεντρική Τράπεζα θα καταγράφει σε πραγματικό χρόνο πού είναι, καθώς και τη διαδρομή του. Με λεπτομέρειες.\nΑν αποφασίσει αύριο η κυβέρνηση μπορεί να αξιοποιήσει τα δεδομένα και να αποκλείσει μια κατηγορία πολιτών που δεν της αρέσουν τα χαρακτηριστικά τους, για παράδειγμα αν είναι αντικαθεστωτικοί. Μέχρι και να τους εξαφανίσουν τα χρήματα θα μπορούν, με το πάτημα ενός κουμπιού. Αν μάλιστα δεν υπάρχει η δυνατότητα μετρητών, ο αποκλεισμός από το σύστημα θα είναι χειρότερο από τις κατασχέσεις ή τη φυλάκιση. Όταν λέμε αποκλεισμός, εννοούμε πλήρης. Δεν θα μπορούν να αγοράσουν ούτε ένα καρβέλι ψωμί.\nΚι όχι μόνο αυτό. Μπορεί να υπάρξει σύστημα πριμοδότησης στους υπάκουους πολίτες. Για παράδειγμα, πας στη συγκέντρωση του κόμματος; Βαθμολογούν με καλό βαθμό τη συμπεριφορά σου. Κατάδωσες τον γείτονά σου; Ακόμα περισσότερο. Ανάλογα λοιπόν με τη βαθμολογία που συγκεντρώνεις, μπορείς να έχεις έκπτωση στο ενοίκιο του σπιτιού σου, μειωμένο επιτόκιο στο δάνειό σου, αύξηση στον μισθό σου κ.λπ. Δεν πρόκειται για επιστημονική φαντασία. Αυτά που αναφέρουμε ήδη εφαρμόζονται στην Κίνα, σε πειραματικό στάδιο.\nΌπως καταλαβαίνετε, αυτή η παντοδύναμη οικονομική εποπτεία αποτελεί το όνειρο ενός δικτάτορα. Καμία σχέση με το Bitcoin, το οποίο είναι ανοικτού κώδικα, αποκεντρωμένο, ανθεκτικό στη λογοκρισία και προστατεύει την ιδιωτικότητα των συναλλαγών. Σε αντίθεση με το Internet, το οποίο οι κινεζικές αρχές μπόρεσαν εύκολα να χειραγωγήσουν και να λογοκρίνουν, αντιλήφθηκαν πως δεν μπορούν να ελέγξουν αποτελεσματικά τις συναλλαγές με το Bitcoin. Γι’ αυτό απέφυγαν την αυστηρή απαγόρευση, η οποία θα δημιουργούσε μια τεράστια μαύρη αγορά.\nΣύμφωνα με την ηγεσία της Κεντρικής Τράπεζας της Κίνας, ο στόχος του ψηφιακού Yuan είναι να αντικαταστήσει ολοκληρωτικά την προσφορά χρήματος. Να αντικαταστήσουν όλα τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα με μια ψηφιακή έκδοση βασισμένη σε τεχνολογία blockchain. Επιπλέον στόχοι αποτελούν η διάδοσή του σε όλο τον κόσμο, να λειτουργήσει ως μέσο καταστρατήγησης των κυρώσεων από τις ΗΠΑ, να αντικαταστήσει το SWIFT ως υφιστάμενο παγκόσμιο δίκτυο πληρωμών. Δεν πρόκειται για κρυφό σχέδιο, αλλά για επίσημες δημοσιευμένες δηλώσεις.\nΗ τεράστια ισχύς μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη σε ένα νομισματικό σύστημα κεντρικά ελεγχόμενο. Ευτυχώς για εμάς, υπάρχει το Bitcoin. Ίσως το μοναδικό μέσο που μπορεί να σταματήσει την πορεία προς τη δυστοπία.\nΗ αχίλλειος πτέρνα της στρατηγικής τους. Η ικανότητα του Bitcoin να ξεφεύγει από τον κεντρικό έλεγχο και να λειτουργεί εκτός τραπεζικού συστήματος αποτελεί ένα από τα ελάχιστα όπλα που διαθέτει ο απλός πολίτης για να αμυνθεί. Συνεπώς η ανάγκη για αποκεντρωμένα συστήματα τύπου Bitcoin θα γίνει όλο και πιο έντονη στο επόμενο διάστημα.\nΈχουμε μπει σε μια νέα εποχή. Μέσα σε μια δεκαετία, οι κυβερνήσεις από εκεί που αγνοούσαν ή γέλαγαν με το Bitcoin, πλέον προσπαθούν να το μιμηθούν.\nΠοιος ξέρει τι μας επιφυλάσσει το μέλλον στα επόμενα χρόνια; Το μόνο βέβαιο είναι πως θα έχουμε θεαματικές ανατροπές.\nΈνα πολύ ωραίο μουσικό βίντεο που αναφέρεται στη διαμάχη μεταξύ αποκεντρωμένων και αυστηρά ελεγχόμενων συστημάτων πληρωμών, είναι αυτό.\nΔιαρροή στοιχείων εκατοντάδων ακροδεξιών από νεοναζιστικό site\nMείωση των «κόκκινων» δανείων στην Ευρώπη, «πονοκέφαλος» για Ελλάδα και Κύπρο


Μαρία Γ. Φιολιτάκη: "Η μεγαλύτερη πρόκληση που θέτω στον εαυτό μου, είναι να γίνομαι κάθε ημέρα και καλύτερη" - Polis Magazino\nΜαρία Γ. Φιολιτάκη: “Η μεγαλύτερη πρόκληση που θέτω στον εαυτό μου, είναι να γίνομαι κάθε ημέρα και καλύτερη”\n“Πιστεύω πως η Τέχνη στην Ελλάδα σήμερα είναι ευρέως αποδεκτή. Συγκινεί, τέρπει, προβληματίζει, θέτει ερωτήματα ή δίνει απαντήσεις….”\nΤο 7ο έργο της σειράς “ENIGMA”\nΠυρογραφία και τέμπερες σε ξύλο\nΠως και πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε συστηματικά με τη ζωγραφική; Από παιδί η ζωγραφική αποτελούσε τον παράδεισό μου το καταφύγιο και τον ονειρικό κόσμο μου. Το 2002 αποφοίτησα από τη Σχολή Βυζαντινής Αγιογραφίας Αγ.Τίτου στο Ηράκλειο Κρήτης. Από τότε ασχολούμαι συστηματικά με τη ζωγραφική. Εκφράζοντας κατά κύριο λόγο τα συναισθήματά μου.\nΣε ποιο ρεύμα ή κίνημα θα εντάσσατε τα έργα σας; Δεν μπορώ να κατατάξω τα έργα μου σε ένα συγκεκριμένο ρεύμα. Μου αρέσει να πειραματίζομαι με τα υλικά. Με κρατάει σε εγρήγορση. Ένα έργο μπορεί να ξεκινήσει έχοντας αρχικά μια εικόνα στο μυαλό μου αλλά το αφήνω να εξελιχθεί με γνώμονα τη φαντασία τις μνήμες τα συναισθήματα ή και τα βιώματά μου.\n“OISYN ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΕΛΑΦΙ”\nΑπό που αντλείτε την έμπνευσή σας; Τα πάντα δύνανται να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης. Ό,τι βλέπω ακούω ζω και αισθάνομαι.\nΥπάρχουν προσωπικότητες ή άλλοι καλλιτέχνες που έχουν επηρεάσει το έργο σας; Η πλέον βαρυσήμαντη επίδραση που έχω δεχτεί καλλιτεχνικά είναι θα έλεγα από τους Βυζαντινούς εικονογράφους του 16ου αιώνα.\n“ΣΤΟ ΦΩΣ ΜΙΑΣ ΑΣΤΡΑΠΉΣ”\nΠυρογραφία και λάδια σε ξύλο. Είναι η ζωή μιαν αστραπή κι όποιος το εννοήσει. Δε θα αφήσει μια στιγμή δίχως να τη γλεντήσει. Μ. Φιολιτάκη.\nΠοιά είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχετε θέσει στον εαυτό σας ως καλλιτέχνης; Η μεγαλύτερη πρόκληση που θέτω στον εαυτό μου, είναι να γίνομαι κάθε ημέρα και καλύτερη. Αποκτώντας γνώση και μη ξεφεύγοντας από την προσήλωση που απαιτεί η ενασχόληση με την Τέχνη. Η Χρονιά που μόλις εξέπνευσε μου έδωσε ένα ηχηρό μάθημα. Έτσι με πλήρη συναίσθηση θα πω πως αυτό αποτελεί και το μοναδικό μελλοντικό μου καλλιτεχνικό σχέδιο. Η ζωγραφική μου δίνει απέραντη χαρά. Εκφραστική διέξοδο.\nΠόσο αποδεκτή είναι η Τέχνη στην Ελλάδα σήμερα και τι ρόλο καλείται να παίξει στο δημόσιο χώρο; Πιστεύω πως η Τέχνη στην Ελλάδα σήμερα είναι ευρέως αποδεκτή. Συγκινεί τέρπει προβληματίζει, θέτει ερωτήματα ή δίνει απαντήσεις….\nΜια ευχή για τους αναγνώστες του polismagazino.gr; Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για το χρόνο και το χώρο που μου αφιερώσατε. Να ευχηθώ από καρδιάς, μια καλή, ευλογημένη και εμπνευσμένη Χρονιά με υγεία!\nΠροηγούμενο άρθροΑθανάσιος Μπερούτσος: “Προσωπικά θεωρώ πως στις μέρες μας η Τέχνη παίζει ρόλο αντίστασης, για να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ανθρωπιά”\nΕπόμενο άρθροΜαρία Βούλγαρη: “Η κάθε μορφή τέχνης είναι πολιτισμός. Η μουσική είναι πολιτισμός. Κι ο άνθρωπος μέσα από τον πολιτισμό εξελίσσεται…”\nΔημήτριος Δακρότσης: “Ναι, μουσικοί είμαστε όλοι, ανεξάρτητα από το ταλέντο, δηλαδή...


Οι τρεις απλούστεροι κανόνες για την ευτυχία | Amibio-Project.eu\n1, 2, Ευτυχία: Με αυτές τις τρεις απλές συμβουλές ότι η ευτυχία είναι στο χέρι σας!\nΣτην πραγματικότητα, όμως ο καθένας το όνειρο να ζήσει μια γεμάτη ζωή. Μπορώ να πω με βεβαιότητα vollster για τον εαυτό του, μια που με τον εαυτό του και τη ζωή του σε αρμονία - αυτό φαίνεται να είναι η εκπλήρωση πολλών από εμάς. Αλλά ο λόγος που πολλοί θεωρούν ότι είναι τόσο δύσκολο να αφήσει να πάει και να ικανοποιηθεί όπου θα μπορούσε ακόμα να είναι τόσο απλό; Ποιος το κορυφαίο ακολούθησαν τρεις κανόνες για μια ευτυχισμένη ζωή, η οποία έχει πολύ καλές πιθανότητες μια όμορφη ευτυχισμένη ζωή. Ποιος θέλει; Στη συνέχεια προσέξετε καλά τώρα:\n1. Αλλαγή τι μπορείτε να αλλάξετε!\nΓια να αποδεχτείτε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να αλλάξετε είναι το πιο σημαντικό βήμα για μια ευτυχισμένη ζωή. Αυτό περιλαμβάνει υψηλής ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει. Μπορείτε ακόμη και να εργαστείτε με με την πειθαρχία, την αλλαγή θέσεων εργασίας, καθορίζει τις σχέσεις εν λόγω, ή αλλάζει το μοντέλο ζωής του μόνο για τον εαυτό του. Αλλά δεν μπορείτε να το τσίμπημα τους μέχρις ότου το ιδανικό μας για το τέλειο ταίρι, ή - ο φίλος αντιστοιχούν! Δεν είναι τέλεια. Και συνάνθρωπό μας, δεν πρέπει να είναι!\nΕίναι γι 'αυτό τη ζωή του σκαμπανεβάσματα και μερικές καμπύλες απότομες εκεί και εμείς απλά πρέπει μερικές φορές να βάλει φρένο σε κρίσιμα σημεία και να επιλέξει μια διαφορετική πορεία.\nΓιατί; Οι αλλαγές είναι επωφελείς. Διότι όχι μόνο διασφαλίζουν ότι η ζωή δεν είναι βαρετή και του δίνεται μια αίσθηση της φροντίδας, αλλά και να μας βοηθήσει στην αναζήτηση για τον εαυτό μας. Τι θέλω; Τι είμαι πρόθυμος να αντέξει; αυτό το μέρος είναι για μένα η σημασία της ζωής μου; Ως εκ τούτου, δεν βλάπτει, στη συνέχεια, να ενεργεί, όταν είναι απαραίτητο! Όταν έρθει η ώρα να πάρουν μια απόφαση, που υπερβαίνει το!\n2. Suck τις καλύτερες στιγμές!\nΘα πρέπει να απολαμβάνουν τη ζωή - η σοφία δεν είναι νέα. Αλλά πόσο σημαντικό είναι αυτό πραγματικά να κάνουν τις όμορφες στιγμές γνωρίζουν και θυμούνται τους, κάνει παρατηρήσει μόνο αργότερα - αν έχετε μια κακή φάση και με κάποιο τρόπο όλα δεν θέλει να τρέχει τόσο καλά. Ή όταν μας άρεσε πολύ να χάσουν αυτοί που απλά μόνο εξακολουθούν να υπάρχουν στη μνήμη μας.\nΣε αυτούς τους δύσκολους καιρούς χρειαζόμαστε ενεργειακά αποθέματα πάνω στην οποία μπορούμε να στηριχθούμε για να βγούμε από εκεί γρήγορα. Και επειδή δεν βλάπτει, αν μπορείτε να σχεδιάσετε φυσαλίδες από ένα μεγάλο κλουβί για να επιβιώσει αυτό το χαμηλό σημείο και θα αναδυθεί ισχυρότερη από αυτές, Αυτές είναι οι στιγμές με τις οικογένειες και τους φίλους μας, οι στιγμές της προσωπικής επιτυχίας και η αίσθηση ότι αγαπούσε που κάνουν τη ζωή μας μεγάλη και εμείς απλά μεταφέρει από κακές ημέρες. Στο τέλος, πάντα με τη βεβαιότητα: Θα είναι μια χαρά. Και είμαστε ευχαριστημένοι, ακόμη και αν άγκιστρα φορές.\nΤα περισσότερα μπορείτε να είναι πρόθυμοι να απορροφήσουν τη ζωή με όλες τις όμορφες πτυχές του, τόσο πιο γρήγορα θα έχουμε μέσα από τις στιγμές σκοτάδι. Έτσι είναι ανοιχτό από τη ζωή! Διότι αν κοιτάξουμε πίσω στο τέλος και δεν το μετανιώνω - τότε έχει ακόμη κάνει τα πάντα σωστά, έτσι δεν είναι;\n3. Ο σεβασμός για όλους!\nΣτην πραγματικότητα, ακόμα και το σημείο αυτό δεν αποτελεί έκπληξη: Αυτοί που σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους, που είναι τυχεροί ως επί το πλείστον από την πλευρά του. Επειδή με το σεβασμό για τον εαυτό σας περιλαμβάνει μια εσωτερική ειρήνη - γεγονός που καθιστά όχι μόνο για την ισορροπία και τη ζωτικότητα, αλλά και διασφαλίζει ότι θα υποχωρήσει ακόμη και μικρά λάθη.\nΜε σεβασμό προς τους άλλους, μαθαίνουμε να είναι ανεκτικοί, να μην είναι θυμωμένος για κάθε μικρό πράγμα και φιλίες για να κλείσει αυτό μας φέρει όχι μόνο την ευγνωμοσύνη, αλλά η αγάπη και η φροντίδα που χρειάζεται κάθε άτομο. Και η ευκαιρία για μια πραγματικά ευτυχισμένη ζωή - όταν είμαστε εκεί για τους άλλους, να τους βοηθήσει και φιλικό τους πρόσωπο, οι πόρτες θα ανοίξουν.\nΤέλος, σεβασμό για τους άλλους και είναι ο ίδιος, επίσης, ότι την ευθύνη για τις πράξεις του παίρνει! Αν και δεν είναι πάντα διασκεδαστικό και ακούγεται παράλογο: Σχεδόν στέκεται για σφάλματα που διαπράχθηκαν σε μακροπρόθεσμη βάση κάνει πολύ ευτυχισμένη. Οι μικρές ήττες αφήστε μας να είναι ακόμη μεγαλύτερη αν έχουμε ξεπεράσει τους και τη φθορά τους με αξιοπρέπεια! Είστε έτοιμοι; Στη συνέχεια, τώρα είστε έτοιμοι!\nΤα περισσότερα αποσπάσματα για τη ζωή:


O KAIROS: Θητεια\nPosted by o kairos at 2:37 π.μ.\nΤελικά ποιος είναι ο μαλάκας της υπόθεσης? Αυτός που υπηρέτησε ή αυτός που έκοψε δρόμο?\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 8:51:00 π.μ.\nτο καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλος μονοπάτι.\nΤα γεγονότα τρέχουν.. Βλέπω από το internet ελληνική τηλεόραση και το zapping δεν είναι εύκολο. Παρόλο αυτά, οι δημισιογράφοι το παίζουν ΠΟΛΥ, ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΟΤΕΣ..\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 9:15:00 π.μ.\nΧαχαχα! Απίθανη φωτογραφία. Δεν ξέρω αν την έχεις 'ολόκληρη' αλλά νομίζω ότι αυτοί που κρατούν τα 'εξαπτέρυγα' φορούν και κάτι τσοκαροτσαρούχια ξώφτερνα. Αν είναι αυτοί που νομίζω, θ' άξιζε να δείς τις φτέρνες τους!!!\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 9:54:00 π.μ.\nΕγώ που δεν υπηρέτησα αισθάνομαι πολύ μαλάκας - θα πεθάνω με τον καημό ότι ακόμα χρωστάω στην πατρίδα και δεν θα μπορώ ποτέ να κοιτάξω στα ίσια στα μάτια τον χατζηνικολάου, τον τράγκα, τον ψωλιάδη, τον πρετεντέρη την τρεμει και όλους τους ήρωες του έπους της δεύτερης χιλιετίας του ελληνικού έθνους...\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 12:07:00 μ.μ.\nΠολύ ωραία η φωτο. Αυτοί οι πλου΄σιοι και διάσημοι απέφυγαν τη θητεία, είναι αλήθεια.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 12:48:00 μ.μ.\nΤο γιατί σε αυτή τη χώρα, κάνουμε το δεδομένο, θέμα, ποτέ δε θα το καταλάβω... Τι να πει κανείς;\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 1:05:00 μ.μ.\nΑπό εργοστάσιο τα πήρανε τα μουστάκια. Όλα τα ίδια είναι.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 1:15:00 μ.μ.\nΩρε φαι μανα μου.Παμ'\nΑνεμονταρμενη,ο στρατος ειναι για αμα,αμα λεμε,αααααμα στην πεσει αλλοτριον κρατος.Να ξερουνε οι αρσενικοι,που ειναι οι μαλακες της ισοτητας,τι ειν αυτο το μακρυναρι,που βγαζει φωτια,τι θα πει σκαβω,δεν τρωω σουσι,η χεστρα δεν εχει αποσμητικο γιατι ενοχλει τα φιδια,δε λεμε μαλακα το λοχαγο που διαταζει εφοδο και αλλες τετοιες λεπτομερειες.Η συμμετοχη στα κοινα σαν κι αυτη φανερωνει και τη συμμετοχη στην κενωνια.Οχι στην παρτουλα.Στο τομαρακι.Στο σας εχω γραμμενους ολους στ αρχιδια μου.Ειναι νοοτροπια περισσοτερο παρα υποχρεωση.Νοοτροπια συνυπαρξης.Ε, σ αυτη τη νοοτροπια δεν μπορει να συνεισφερει ο ενας και να μη συνεισφερει ο αλλος.Απο τη λαμογιά,ντυμενη και με ιδεολογικο ρουχο εχουμε γινει μπουρδελο σε ολους τους τομεις.Δεν θα την ταϊσουμε κι ολας.Ξεεεερω,ξεεεεερω.Εδω δεν την υπερασπιζομαστε την πατρδα και την πουλαμε εκατο φορες την ημερα,τα μεγαλα κεφαλαια κανουν τους πολεμους και οχι οι λαοι κλπ,κλπ.Ε,αμα ειναι ετσι,οριστε περαστε κυρ Μουσολινι να αποκατασταθει και η χαμενη ισοτης των ανδρων.Αυτο θελουμε;Να καταργηθουν ολοι οι στρατοι.Συμφωνοι απολυτως.Αλλα,οσο δεν καταργουνται γινε αντιρρησιας συνειδησης ρε μαλακα αν εχεις αρχιδια.Οχι κοπανατζης με τις πλατες του μπαμπα,τον οποιο βριζεις κι ολας σαν εξουσια,πινοντας τη φραπεδια σου.Κοτα,ε κοτα.\nΤα πηρα τωρα,δεν ειναι για σενα το υφος.Εσυ το ερωτημα εβαλες.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 3:08:00 μ.μ.\nΚατουρημενη,απλως ειναι τοσο συντηρητικοι οσο και το μεγαλυτερο κομματι της ελλαδας.\nΚαπετανιε,την εχω τραβηξει ιδιοχειρως και θα σου στειλω και τα ξωφτερνα,χωρις τη μακα στις φτερνες.Ξερτω τι φετιχιστης εισαι.\nvromie σε εχω σε μεγαλυτερη εκτιμηση απο οσους βαζεις σε συγκριση.Εχουμε μια διαφωνιουλα επι της ουσιας προφανως.Δεν πειραζει.\nΔειμο,ως συνηθως,τη χωρα την υπερασπιζεται η φτωχολογια και η μεσαια ταξη.Για να την εκμεταλλευεται η απο πανω.\nΚωλογρια,για να παψει να ειναι δεδομενο.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 3:15:00 μ.μ.\nΕπειδή εξετέλεσα φανταρογκόμενα προσφάτως, έχω να καταθέσω -αν μου επιτρέπετε- πως ο στρατός κάνει καλό (σε νορμάλ ανθρώπους) και στο μικρόκοσμο-καθημερινότητα πλην της κοινωνικής συμμετοχής όπως ορθότατα είπες:\nα) να μην πετάει τα ρούχα, τις κάλτσες, τα σώβρακα και τα πάπούτσια όπου να'ναι, και κυρίως αν το κάνει, να τα μαζεύει μόνος του μετά.\nβ) Να εκτιμάει το σπιτικό φαγάκι\nγ) Να αγαπάει την καθαριότητα\nδ) Να καταλαβαίνει τι σημαίνει "ροχαλίζεις"\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 3:21:00 μ.μ.\nΚαιρός ήταν να διαφωνήσουμε λιγάκι. Περί στρατού μάλλον θα ανεβάσω ποστ. Στο μεταξύ να πω ότι ο στρατός ή είναι στρατός (και παράγει ετοιμοπόλεμους ΚΑΙ φιλοπόλεμους πολίτες έτοιμους να κατασπαράξουν και να κατακρεουργήσουν όταν και εφόσον αυτό χρειαστεί), ή δεν είναι. Άρα ο στρατός πρέπει να αποτελείται από πολίτες ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ. Που γουστάρουν το αντριλίκι, τον τσαμπουκά, το αίμα και τη Δύναμη. Δεν έχει καμιά σημασία αν θα είναι από τα φτωχά στρώματα. (Ποτέ δεν κατάλαβα π.χ. γιατί είναι καλύτερα να είναι κανείς εργάτης οικοδομών παρά λοκατζής).\nΕπίσης αυτά τα περί "αμυντικού στρατού" είναι τρίχες κατσαρές. Στις πολεμικές τέχνες το ξέρει και η κουτσή μαρία πως μπορείς να αμυνθείς μόνο όταν είσαι έτοιμος να επιτεθείς χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς οίκτο. Και ένας στρατός μπορεί να υπερασπιστεί μόνο όταν είναι έτοιμος χωρίς δεύτερη σκέψη να κατακτήσει και να ξεσκίσει. Αυτό το μακρυνάρι που κρατά ο στρατιώτης ξεσκίζει σάρκες, παίρνει ζωές, ανοίγει εκατόμβες. Το κακό είναι πως όλες αυτές τις μαλακίες περί ειρηνικού στρατού τις πιστεύουν και οι επαγγελματίες πολεμιστές (που στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι οι ίδιοι απίστευτοι λαπάδες) που έχουν την ευθύνη να "φτιάξουν" την "ασπίδα του έθνους".\nΔεν είμαι ενάντια στο στρατό και τους στρατούς. Αντιθέτως. Απλώς πιστεύω πως οι λαπάδες (όπως εγώ καλή ώρα), δεν έχουν θέση στο στρατό. Εκτός κι αν μας αρέσει αυτή η επίφαση δημοκρατίας (ή όλοι, ή κανένας!)\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 3:35:00 μ.μ.\nladybag,απ το τελευταιο εξαρτιεται η σχεση.\nE ναι λοιπόν! :))\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 3:37:00 μ.μ.\nVromie,δεν υπαρχει ειρηνικος στρατος.Και τα οπλα ειναι θανατηφορα.Γιαυτο δεν μ αρεσει.Χεστηκα,ομως, αν ο στρατος δεν ειναι στις προδιαγραφες,που καλυπτουν τις απαιτουμενες αναγκες.Εχει μεγαλη διαφορα να πας και να μην πας.Το ξερουν οι γυναικες πρωτα πρωτα.Κατι μας λεει αυτο.Δεν ειναι ουτε πολεμικες τεχνες που λες ουτε αντριλικι ουτε τσαμπουκας ουτε τιποτε τετοιο.Ειναι μια ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ για ενα πολυ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ και πολυ σοβαρο κατα την αποψη μου λογο ισοτητας σε μια προσφορα.Οπως θα πρεπε να υπαρχει σε ολες τις προσφορες.Αλλα,εμεις-και δεν εννοω εσενα -εχουμε καλομαθει μονο στο παιρνειν και στα δικαιωματα,αποφευγοντας σαν το διαολο το λιβανι το δινειν και τις υποχρεωσεις.Δε γινομαστε ετσι χρησιμοτεροι ουτε στον εαυτο μας ουτε στον περιγυρο.\nΥ.Γ.Κατα διαολικη συμπτωση κανω ταε κβον ντο εδω και 20 χρονια.Ειμαι ο κατ εξοχην αρμοδιος να σου πω οτι αυτα τα χωρις οικτο και χωρις σκεψη,που λες,υπαρχουν μονο στη φαντασια.Ανεβασε ποστ για να συνεχισουμε.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 4:06:00 μ.μ.\nΘα μου επιτρέψετε να "χωθώ" στην κουβέντα ως μη όφειλα (δεν είμαι άντρας-αν θέλετε το πιστεύετε [just kidding!]- και δεν μου έτυχε στη ζωή να "στείλω" άντρα στον στρατό): νομίζω ότι το συζητούμενο θέμα είναι όχι το ποιος εγκρίνει ή απορρίπτει ιδεολογικά τον στρατό (προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει να καταργηθεί εντελώς και ότι είναι ώριμες όλες οι συνθήκες για να γίνει αυτό _εκτός από την επαγγελματική αποκατάσταση των καραβανάδων),αλλά το αν κάποιος αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις του ισότιμα με κάθε άλλο πολίτη αυτής της χώρας. Όπως ήδη είπε ο οικοδεσπότης, όποιος απορρίπτει ιδεολογικά τον στρατό δηλώνει και δηλώνεται ως αντιρρησίας συνείδησης και υφίσταται τις συνέπειες της επιλογής του. Τα υπόλοιπα είναι ακραίος αμοραλισμός, ηθική αγυρτεία και ξεκάθαρη ποινική περίπτωση εξαπάτησης. Έτσι απλά.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 4:23:00 μ.μ.\nΑκριβως. Οσο δεν καταργείται, γίνε αντιρρησίας συνείδησης... Η πιο σωστή θέση που άκουσα...\nΚαταρχάς ήμουν σίγουρος ότι είσαι τύπος μασίστα... Συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί σου στις διαπιστώσεις σου για τα δούναι και λαβείν. Πιο απόλυτα δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω και μου τη σπάει αυτό γιατί χαλάει τη διαφωνία μας. Απλώς δεν νομίζω πως το θέμα των υποχρεώσεων περνάει μέσα από τον στρατό.\nΈχοντας πεί αυτό να σου πω πως αν ξαναείχα την ευκαιρία θα πήγαινα, αλλά θα φρόντιζα να είμαι πιο μάτσο γκάϊ - με ταε κβο ντο και κουνγκ φου και τέτοια.\nΥ.Γ. Απλώς είσαι κι εσύ ένας λαπάς φίλε μου που προσπαθείς να γίνεις μάτσο μαν με πολεμικές τέχνες - αν ήσουν εκ φύσεως πολεμιστής θα καταλάβαινες πως καλά τα λέω εγώ για τις πολεμικές τέχνες\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 4:31:00 μ.μ.\nΠαρατηρώ ότι το τσιγκελωτό μουστάκι είναι must ε;\nvromie,το μονο που σου χρειαζεται για να πας στο στρατο ειναι να εχεις ορεξη για παρεα,πλακα και ταξειδια.Εγω,ας πουμε,με 1,74 υψος και 77 κιλα απεχω πολυ απ αυτο που φανταζεσαι.Οπως θα ελεγε και ο ημιαιμος,ειμαι ενας συμμετρικοτατος κουκλος.Και το ταε κβον ντο το εκανα και το κανω για γυμναστικη.Ειναι εξαιρετικη,και τη συνιστω.Ιδιως για τις κυριες και δεσποσυνες,που θελουν να εξασκησουν τα ωραια ποδια τους και τους γλουτους.Εχει θαυμασια αποτελεσματα και εκτος των αλλων ωφελει να εισαι εκει και να τα βλεπεις.Αρκει να μην αγγιζεις εκει και τοτε που δεν πρεπει.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 4:52:00 μ.μ.\nαλεπου,ιδιως το ψευτικο...\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 4:58:00 μ.μ.\nθα το κλείσω εδώ ελπίζω γιατί θα χαλάσει σε λίγο, το βλέπω - αν και γουστάρω αυτό το ον λάϊν τοκιν... αυτό που με χαλάει στο στρατό είναι αυτή η βλαχόφατσα που δίνει τα παραγγέλματα γιατί σαν τον κατσαρό "εγώ λοχία ουδέν"...\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 5:05:00 μ.μ.\nΑχ πολύ το φχαριστήθηκα με τους αντιρρησίες συνείδησης που είπες Καιρέ μου. Και βεβαίως συμφωνώ και με τα άλλα αφού τα σύνορα και οι στρατοί υπάρχουν η ευθύνη γι' αυτά πρέπει να είναι μοιρασμένη ίσα σε όλους. Όχι όσοι έχουν λεφτά και μέσα να τη γλυτώνουν και να την πληρώνουν οι υπόλοιποι.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 5:16:00 μ.μ.\nherinna και λοιπαί γυναίκαι... αυτά να τα πείτε στους γιους σας ε; όχι όταν έρθει η ώρα να πάνε φαντάροι να φιλάτε κατουρημένες ποδιές για να γυρίσουν κοντά σας οι κανακάρηδες σας. ε;\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 5:27:00 μ.μ.\nvromie,νομιζω οτι εγινες λιγο αγενης.Σκεψου το.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 6:21:00 μ.μ.\nΕπισης,εχεις δικιο για τη φατσα του λοχια.Αλλα ειναι μια καλη εκπαιδευση να μαθεις εκει να τον κουλαντριζεις.Γιατι στη ζωη σου θα τον συναντησεις απειρες φορες.ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ.Και ενω στο στρατο θα πινεις και κανενα κρασι μαζυ του αγκαλια,στη δουλεια θα σου πινει το αιμα η κομπλεξαρα.Κατσε.Ειναι ωραια η κουβεντα.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 6:27:00 μ.μ.\nΠότε ακριβώς τελειώνει η θητεία? Γιατί εγώ υπηρετώ από τη στιγμή που γεννήθηκα και στη ζωή παίρνεις μια και καλή απολυτήριο.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 6:33:00 μ.μ.\nσεξπυρ,εισαι ατυχως στις ειδικες δυναμεις.Πρεπει να σε μεταταξουμε στους αλλους,που τους υπηρετουν μια ζωη.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 7:13:00 μ.μ.\n24 και σήμερα. Για να μπω.\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 7:50:00 μ.μ.\nIπποταρα μου,ειπαμε.Κεφι για παρεα,για πλακα και για ταξειδι.Δεν θα βρεις πολλους για να συνεννοηθεις,αλλα δεν πας για μαστερ.Θα ζοριστεις ψυχικως,οπως ολοι.Και να χωρισεις ζορι ειναι.Οταν πηζεις ευχαριστως να με παιρνεις τηλεφωνο.Καμιά παλιοσειρα να το παμε το παλικαρι πιωμενο;\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 8:12:00 μ.μ.\nΘα πρότεινα ο στρατός να περάσει στη σφαίρα των ιδεών και αντί αυτού να οργανώνονται θερινά campus, των 2 εβδομάδων (επιπλέον των θερινών αδειών) για 5 συναπτά έτη, όπου: οι άνδρες θα ασκούνται στο ακόντιον (ατομικό), τρέξιμον (ατομικό), καλαθοσφαίρισην (ομαδικό) και ποδόσφαιρον (ομαδικό) γιατί είμαστε και πρωταθλητές Ευρώπης και δευτεραθλητές κόσμου. Τα μαθήματα "ναυτικοί κόμποι Ι" και "σταυροβελονιά ΙΙ" θα είναι προαιρετικά. Όσον αφορά τις κάλτσες, το στρώσιμο του κρεβατιού και τα συναφή αυτά τα μαθαίνει καθένας σπίτι του, από μικρός. Έτσι ο καθένας θα μάθει στα μεν ατομικά αθλήματα τη σπουδαιότητα της ομάδας και στα μεν ομαδικά ότι μόνος του θα τα έκανε καλύτερα.\nΤόσοι φαντάροι έχουν περάσει από τον Έβρο και αυτός ακόμα ξεχειλίζει. Μία φτυαριά να έριχνε ο καθένας θα ήταν νταξ μέχρι τώρα.\nΜε τα σύνορα κλειστά πριν 15 χρόνια και μπήκαν τόσοι. Φαντάσου να μην ήταν κιόλας (όχι τόσοι, αλλά κλειστά). Δηλαδή: κρατάς τα σύνορα κλειστά για να μη μπει ο άλλος, ο εχθρός. Θα έπρεπε να στείλουν τηλεγράφημα πρώτα "παίδες ερχόμαστε"? Άνοιξέ τα να παν στο διάολο..\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007 9:31:00 μ.μ.\nΠάρε τις μούδες σου καπετάνιε κι έλα να δείς αυτά που σου 'ταξα. Η γνώμη σου μετράει... :)\nΣάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007 12:25:00 π.μ.\nkatroylh,αμα σου πω οτι την προτ;αση σου την εφαρμοζει εδω και 40 χρονια ο ελβετικος στρατος;Κι εχει και ναυαρχο αρχηγο βρεεεεε,θα τρελλαθουμε εντελως.\nΣάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007 2:34:00 π.μ.\nΣωστά.. Τους είχα ξεχάσει τελείως αυτούς τους Ελβετούς. Καλά λέει (έλεγε) ο Τζίμης, ελβετόψυχοι - αμερικανοτσολιάδες ήρθεν η ώραν σας.. Το δεύτερο το έχουμε. Σίγουρα. Άντε πάμε και για το πρώτο..\nΣάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007 3:55:00 π.μ.\nΓια να επάνέλθουμε στη φωτογραφία εμένα μου φαίνεται ότι αυτοί οι γόνοι των ευπόρων οικογενειών που τους επιστράτευσαν για τα πλαστά πιστοποιητικά έχουν γίνει Τούρκοι από το κακό τους!\nΣάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007 9:51:00 π.μ.\nΓι αυτό οι Ελβετοί πήραν το America's Cup Καπετάνιε... :))\nΣάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007 10:38:00 π.μ.\nΚαπταιν,η μοιρα να μη μας ριξει στα κυματα της λιμνης Le Man...\nΣάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007 4:25:00 μ.μ.\nΓιατι εχουν ολοι το ιδιο μουστακι στη φωτο;\nΕιναι εξαρτημα της στολης; :-Ρ\nΚυριακή, Ιανουαρίου 14, 2007 6:02:00 μ.μ.\nΚυριακή, Ιανουαρίου 14, 2007 8:36:00 μ.μ.\nΟ αντηρρησίας συνείδησης είναι ροκ.\nΔευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007 1:45:00 π.μ.\nΔευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007 2:03:00 π.μ.\nΣυμφωνώ. Σε πολλά, μαζί σας. Και κυρίως:\n1. Η θητεία είναι υποχρεωτική σήμερα. Αν δεν γουστάρεις να πας, γίνε αντιρρησίας συνείδησης - ή αν είσαι από τους τυχερούς που μπορεί στα 30 σου να είναι πλήρως εξαγοράσιμος, κάνε τουμπεκί και περίμενε.\n2. Κατάπτυστοι οι όσοι γλίτωσαν με το έτσι θέλω του μπαμπά και τα συγχωροχάρτια. Πολύ, πολύ πιο κάτω από αυτούς που στήθηκαν με φούστες και κραγιόν για το Ι5.\n3. Αν δεν έμαθε σπίτι του να μη πετάει το σώβρακο για να μαζευτεί ως δια μαγείας, δεν θα το μάθει στον κοιτώνα. Αν δεν έμαθε μικρός να σκέφτεται τους άλλους και να μην πετάει ό,τι μαλακία του περάσει ανά πάσα στιγμή, δεν θα το μάθει με την καμπάνα. Αυτοί που τα ξέρουν αυτά και το αποδεικνύουν να μην πάνε δηλαδή;\nΑ και με το ροχαλητό τι πρόβλημα έχετε; :ΡΡ\n4. Η ιδέα των Ελβετών, όπως και των Νιγηριανών όπου η θητεία είναι είτε στρατιωτική είτε κοινωνική - άντρες και γυναίκες δουλεύουν μετά τις σπουδές ένα χρόνο αμισθί σε ό,τι ξέρουν να κάνουν και τους ταΐζει το κράτος - είναι απείρως καλύτερη από τη δική μας. Από την άλλη, τα τέκνα του Ισραήλ εκπαιδεύονται άριστα στις πολεμικές τέχνες - δεν κωλοβαράνε ενάμιση χρόνο. Τέλος ο στρατός των ΗΠΑ και της Αγγλίας είναι εθελοντικός και μισθωμένος και δεν έχω δει να τους λείπουν στρατιώτες. Γιατί μπαμπά όλοι έχουν καλύτερες ιδέες από εμάς;\n(ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο στο ποστ μου, με γέμισε ζεστασιά :))\nΔευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007 2:04:00 μ.μ.\nΑν δεν εμαθε σπιτι του εχει ελπιδες να ισιωσει εκει.Οχι στο στρατο ετσι οπως τον καταντησαν.Σε στρατο.\nΔευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007 8:30:00 μ.μ.\nΔεν ξερω για τους υπολοιπους παντως ο κυριος μπροστα-μπροστα (ο ευτραφουλης με τη μεγαλη μουστακα) ειναι σιγουρα γιος καποιου βουλευτη...\nΠαρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007 10:47:00 π.μ.


amethystos: Το Ίδρυμα Rockefeller και το Global Business Network από το 2010 είχαν σχεδιάσει το LOCK STEP (σημερινό covid19) την μεγαλύτερη παγκόσμια πανδημία που έγινε ποτέ και το μεταπανδημικό μέλλον…\nΑποδεικτικά στοιχεία της τρομοκρατικής επιχείρησης “COVID-19”... της βιοτρομοκρατίας.\nΠρόκειται για ένα έγγραφο που χρονολογείται πριν μια δεκαετία: Σενάρια για το μέλλον της τεχνολογίας και της διεθνούς ανάπτυξης με συντάκτες το Ίδρυμα Rockefeller και το Global Business Network το Μάιο 2010. (“Σενάρια για το μέλλον της τεχνολογίας και της διεθνούς ανάπτυξης”).“Scenarios for the Future of Technology and International Development”.\nΘα περιγράψω εν συντομία τις βασικές ιδέες του εγγράφου, στις οποίες επέστησε την προσοχή ο William Engdahl. Ακολουθούν τέσσερα σενάρια για την ανάπτυξη του κόσμου μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση της περιόδου 2007-2009. Το πρώτο συμπίπτει εν γένει με αυτό που παρατηρούμε σήμερα· αυτό το σενάριο ονομάστηκε Lock Step στην αναφορά. Τα άλλα τρία στην περίπτωση αυτή δεν αξίζουν προσοχής.\nΑκολουθεί ένα απόσπασμα από την έκθεση: «Το 2012, ξέσπασε η μεγαλύτερη πανδημία που περίμενε ο κόσμος εδώ και πολλά χρόνια. Σε αντίθεση με το H1N1 2009 [ιός πανδημίας γρίπης των χοίρων που εμφανίστηκε το 2009], αυτός ο ιός της γρίπης που εξαπλώθηκε από τις άγριες χήνες ήταν εξαιρετικά επικίνδυνος. Ακόμη και ορισμένες από τις χώρες που προετοίμασαν την εμφάνιση μιας τέτοιας πανδημίας επηρεάστηκαν από τη νόσο, και σε παγκόσμιο επίπεδο, ο ιός μόλυνε περίπου το 20% του πληθυσμού. 8 εκατομμύρια πέθαναν τους πρώτους 7 μήνες μετά την εμφάνιση του νέου ιού. Και οι περισσότεροι νεκροί είναι υγιείς νέοι … »\nΜετά τη δημοσίευση της έκθεσης του 2010, το σενάριο πιθανώς οριστικοποιήθηκε στην τελική του μορφή. Προφανώς, αποφασίστηκε ότι οι νέοι και υγιείς θα μπορούσαν να είναι χρήσιμοι ως φθηνό και εξαιρετικά παραγωγικό εργατικό δυναμικό. Και πρέπει πρώτα να απαλλαγείτε από το “έρμα” – τους ασθενείς, τους άρρωστους, τους ηλικιωμένους. Αυτή είναι η σημερινή εκδοχή της malthusien πολιτικής των παραγκουπόλεων η οποία με κάθε τρόπο επιδιώκει να «βελτιστοποιήσει» τον παγκόσμιο πληθυσμό στο 1 δισεκατομμύριο.\nΗ έκθεση μιλάει για την επίδραση του ιού σε όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής. Ειδικότερα, για την οικονομία: “Η πανδημία έχει επίσης καταστρεπτική επίδραση στην οικονομία: η διεθνής διακίνηση ανθρώπων και αγαθών έχει σταματήσει, γεγονός που έχει εξασθενήσει βιομηχανίες όπως ο τουρισμός και τις σπασμένες παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Ακόμη και μέρη πολυσύχναστα, τα συνηθισμένα θορυβώδη καταστήματα και τα κτίρια γραφείων ήταν κενά για μήνες, χωρίς υπαλλήλους και πελάτες.”\nΑναφέρεται επίσης ότι το συνήθως αδρανοποιημένο σύστημα θ’αφυπνιστεί και θ’αρχίσει να παλεύει ενεργά την πανδημία. Και θα το κάνει σκληρά, παραβιάζοντας τις συνήθεις αντιλήψεις για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα: «Κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας, οι εθνικοί ηγέτες σε όλο τον κόσμο ενίσχυαν τις εξουσίες τους και καθόρισαν τους αυστηρότερους κανόνες και περιορισμούς – από την υποχρεωτική χρήση μάσκας στο πρόσωπο, τον έλεγχο της θερμοκρασίας του σώματος στις εισόδους σε δημόσιους χώρους, όπως οι σιδηροδρομικοί σταθμοί και τα σούπερ μάρκετ. Ακόμη και μετά την παρέλευση της πανδημίας, αυτός ο αυταρχικότερος έλεγχος και εποπτεία των πολιτών και των δραστηριοτήτων τους παρέμεινε και ακόμη και εντατικοποιήθηκε. Για να προστατευθούν από την εξάπλωση όλο και πιο παγκόσμιων ζητημάτων – από τις πανδημίες και τη διεθνική τρομοκρατία έως τις περιβαλλοντικές κρίσεις και την αυξανόμενη φτώχεια – οι ηγέτες σε όλο τον κόσμο φθάνουν να κυβερνούν πιο αυταρχικά».\nΜια έκθεση του Ιδρύματος Rockefeller και του Παγκόσμιου Επιχειρηματικού Δικτύου υπογράμμισε ότι η Κίνα πρωτοπορεί στην πανδημία: «Οι επιχειρησιακές εντολές και η υποχρεωτική καραντίνα από την κινεζική κυβέρνηση για όλους τους πολίτες, καθώς και το άμεσο και σχεδόν ερμητικό κλείσιμο όλων των συνόρων έσωσαν εκατομμύρια ζωές, σταματώντας τη διάδοση του ιού πολύ νωρίτερα από ό, τι σε άλλες χώρες, και ανακάμπτει από την πανδημία πολύ πιο γρήγορα».\nΗ Κίνα έχει ήδη δηλώσει ότι έχει σταματήσει την εξάπλωση της πανδημίας, ότι η καραντίνα απομακρύνεται σιγά σιγά και ότι μέχρι τα μέσα του έτους η οικονομική ζωή της χώρας θα ανακάμψει πλήρως. Ο ΟΗΕ, ο ΠΟΥ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί συστήνουν ιδιαίτερα στις κυβερνήσεις άλλων χωρών να μελετήσουν την κινεζική εμπειρία υπονοώντας ότι το πιο σημαντικό πράγμα σε αυτή την εμπειρία είναι η αυστηρή πειθαρχία, η αυστηρή εξουσία και η υψηλή ευθύνη όλων. Πρότυπο γίνεται η “Κινέζικη μυρμηγκούπολη”, με επικεφαλής το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα,που είναι το πιο βιώσιμο μοντέλο ενόψει των παγκόσμιων προκλήσεων. Ήδη σήμερα, η ιδέα ενός «ιδανικού μοντέλου» του κράτους, που βλέπουμε στο μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ του 1984, είναι ευρέως διαδεδομένη. Ο Aldous Huxley κάλεσε μια τέτοια κοινωνία ως το “νέο θαυμαστό κόσμο”.\nΣτο “νέο θαυμάσιο κόσμο”, θα πρέπει να ξεχνάμε όχι μόνο τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και τις γνωστές ιδέες για την “οικονομία της αγοράς”. Η ενισχυμένη εποπτεία θα έχει διάφορες μορφές: «για παράδειγμα, τα βιομετρικά αναγνωριστικά στοιχεία για όλους τους πολίτες και η αυστηρότερη ρύθμιση των βασικών βιομηχανιών, η σταθερότητα των οποίων θεωρήθηκε ζωτικής σημασίας για τα εθνικά συμφέροντα. Σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες, η αναγκαστική αφομοίωση νέων κανόνων και συμφωνιών, σιγά-σιγά αλλά σταθερά αποκατέστησε τόσο την τάξη όσο και τη σημαντική οικονομική ανάπτυξη».\nΟι συντάκτες της έκθεσης πιστεύουν ότι οι αρχές δεν θα έχουν κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα: «Αρχικά, η έννοια ενός πιο ελεγχόμενου κόσμου αναγνωρίστηκε και εγκρίθηκε ευρέως. Οι πολίτες πρόθυμα παραχώρησαν μέρος της κυριαρχίας τους – και της ιδιωτικής τους ζωής – σε πιο πατερναλιστικά κράτη με αντάλλαγμα μεγαλύτερη ασφάλεια και σταθερότητα». Δεν αποκλείεται ότι αυτή η εμπιστοσύνη των δημιουργών της έκθεσης να πηγάζει από τη συνεκτίμηση της εμπειρίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην καταπολέμηση της «διεθνούς τρομοκρατίας». Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, εγκρίθηκε στην Αμερική ο νόμος Patriot, ο οποίος στερούσε τους Αμερικανούς από πολλά δικαιώματα και ελευθερίες και οι πολίτες αντιδρούσαν «με κατανόηση» σε αυτά τα μέτρα.\nΩστόσο, θα περάσει καιρός και οι πολίτες θα κουραστούν από τον αυστηρό έλεγχο του Big Brother. Οι άνθρωποι θα θέλουν και πάλι δικαιώματα, ελευθερίες, ευημερία. Οι συντάκτες της έκθεσης προειδοποιούν ότι η μετάβαση σε ένα νέο μοντέλο της κοινωνίας θα προκαλέσει μεγάλη υπερφόρτωση τόσο για τις κατώτερες τάξεις όσο και για τις ανώτερες τάξεις. Μια υπόδειξη αυτού περιέχεται στο όνομα του ίδιου του σεναρίου – LOCK STEP (ή “step lock”). Προχωρώντας προς ένα νέο μοντέλο, σημειώνει η έκθεση, σημαίνει “αυστηρότερο κυβερνητικό έλεγχο από πάνω προς τα κάτω και πιο αυταρχική ηγεσία, με περιορισμένη καινοτομία και αυξανόμενη αντίσταση από τους πολίτες”.\n27/3/20 7:28 μ.μ.\nΜάλιστα φίλε. Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, αλλά..δεν θα τους περάσει...\n27/3/20 8:25 μ.μ.