Казарцаў: першае ЦТ у БДУ прайшло без ажыятажу\n08:02 13 снежня 2018\n17:56 12.06.2018 (абноўлена 18:00 12.06.2018) Атрымаць кароткую спасылку\nКарэспандэнт інфармагенцтва Sputnik Беларусь Яўген Казарцаў назіраў за тым, як абітурыенты здавалі першае ў гэтым годзе цэнтралізаванае тэсціраванне па беларускай мове ў БДУ.\nУ аўторак, 12 чэрвеня, у Беларусі стартавала ўступная кампанія — у гэтым годзе цэнтралізаванае тэсціраванне будуць здаваць у агульнай складанасці больш за 82 тысячы абітурыентаў. Першым выпрабаваннем для тых, хто паступае стала беларуская мова.\n"Вялікага ажыятажу сёння не было, гэта першае ЦТ. Каля 25 тысяч чалавек па ўсёй краіне — лічба прыстойная, але нельга параўнаць з тым, што рускі напішуць у два з паловай разы больш людзей, вось тады ўжо будуць вялізныя чэргі", — распавёў Казарцаў.\nІнфармацыю аб парушэнні абітурыентамі правілаў ЦТ, выдаленні і іншых інцыдэнтах пазней агучыць спецыяльная камісія, але ў БДУ усё прайшло ціха і мірна, "нават нікому быццам бы не стала дрэнна", сказаў карэспандэнт Sputnik.\nПершае ЦТ: з малітвамі, хваляваннем і мамамі\nСуразмоўца таксама ўспомніў аб уласным эксперыменце мінулага года, калі вырашыў на спрэчку без адзінага дня падрыхтоўкі прайсці цэнтралізаванае тэсціраванне па максімальна далёкім для сябе прадмеце — біялогіі.\n"Здаў, прайшоў, набраў 33 балы са 100-та. Гэта ў два разы больш за парог. Я ў тэорыі ужо мог паступаць на платнае ў Віцебскі медыцынскі або ў ветэрынарны ўніверсітэт", — распавёў Казарцаў.\nПа назіраннях карэспандэнта, у параўнанні з 2010 годам тэцсіраванне паступова становіцца ўсё прасцейшым — з заданняў прыбіраюць усё тое, чаго не было ў школьнай праграме.\n"Калі ў школе слухаў, то можна здаць цалкам ніштавата. Таму не разумею, што рабілі тыя хлопцы і дзяўчаты, якія набіраюць менш парогавых значэнняў на ЦТ", — адзначыў Казарцаў.\nЯшчэ некалькі гадоў таму Міністэрствам адукацыі ўздымалася пытанне магчымага аб'яднання выпускных экзаменаў і ЦТ у адзіны незалежны экзамен, але да гэтага так і не дайшло, нагадаў карэспандэнт Sputnik, каментуючы анансаваны кіраўніком Мінадукацыі Ігарам Карпенкам новы фармат экзаменаў у школах і пры паступленні ў ВНУ.\n"На самой справе, задумка зрабіць частку экзаменаў не ў форме ЦТ досыць добрая, таму што цяпер мы бачым велізарную розніцу паміж баламі выпускных экзаменаў у школах і тымі баламі, якія хлопцы і дзяўчаты атрымліваюць на ЦТ. І гэта ўсё ж такі дзіўна", — адзначыў Казарцаў.\nГутарку з карэспандэнтам інфармагенцтва Sputnik Беларусь Яўгенам Казарцавым слухайце ў аўдыёзапісе.\nЦТ 2018: што можна ўзяць з сабой на выпрабаванні?\nБеларуская мова, Уступная кампанія, ЦТ, Яўген Казарцаў, Беларусь


10 июля 2007 в 15:14\nЯк стала вядома "Еўрарадыё", “Гарызонт” і Камітэт архітэктуры распрацоўваюць план гораду, у якім на кожным доме будуць пазначаныя месцы, дзе можна ўсталёўваць “талеркі”. Акрамя гэтага, “Гарызонт” сам збіраецца займацца і ўзаконьваннем сваіх талерак - ужо распрацоўваецца тыпавы праект. Гэты праект будзе ўзгоднены з Мінгарвыканкамам.\nУ канцы жніўня з’явіцца афіцыйны дакумент, па якім “талеркі” трэба будзе абавязкова ўзгадняць. Ёсць верагоднасць, што прасцей за ўсё будзе ўзгадніць менавіта “гарызонтаўскую” талерку. Кіраўнік тэхнічнага аддзела тэхна-гандлёвага цэнтра “Гарызонт” Віктар Лашчанкоў зазначыў "Еўрарадыё", што браць усе клопаты на сябе - гэта задача, пастаўленая перад “Гарызонтам”.\nВіктар Лашчанкоў: “Мы цяпер акурат робім тыпавы праект узгаднення спадарожнікавай талеркі, будзем узгадняць яго з Мінгарвыканкамам. Увогуле, заказваць праект, узгадняць усё з ЖЭСам, мясцовымі ўладамі і г.д. мусіць спажывец сам. Мы - толькі ўсталёўваць, наладжваць, запускаць. Але зараз перад намі пастаўленая задача: да нас чалавек звярнуўся - і ўсе гэтыя клопаты мы бярэм на сябе. За гэта, натуральна, заключаем дамову і бярэм грошы. Вось менавіта зараз мы знаходзімся акурат у стадыі распрацоўкі ўсёй гэтай праектнай дакументацыі”.\n"Еўрарадыё" дазналася, што фірмы, якія будуць займацца ўсталяваннем спадарожнікавых антэн, таксама будуць кіравацца дакументам, які неўзабаве складуць “Гарызонт” і Камітэт архітэктуры. Гэта план гораду, дзе будзе разгледжаны кожны дом. На чарцяжы кожнага дома будуць пазначаныя месцы, дзе рэкамендавана ўсталёўваць антэны, кандыцыянеры і інш. “Гэтае пытанне будзе вырашацца так: мусіць быць такі план гораду, дзе азначаныя ўсе дамы. І на кожным асобным доме будуць пазначаныя рэкамендаваныя месцы размяшчэння антэн, кандыцыянераў. Але я гэты план яшчэ не бачыла. Ім будуць кіравацца ўсе фірмы, хто будзе ўсталёўваць. Тэхнічны аддзел “Гарызонта” будзе звязвацца з Камітэтам архітэктуры, яны будуць рэкамендаваць гэтыя месцы, дзе можна ўсталёўваць. Кожны дом будзе разгледжаны асобна, будзе яго малюнак і праект усталявання”.\nСапраўдныя прычыны, з-за якіх улады так рэзка ўзяліся наводзіць прыгажосць на фасадах будынкаў, дагэтуль не зразумелыя. Але тое, што “Гарызонт” мае ў параўнанні з камерцыйнымі фірмамі такія прывілеі, наводзіць на думку, што ён будзе мець манаполію на ўстаноўку спадарожнікавых антэн. Юрыст, былы дэпутат Палаты прадстаўнікоў Уладзімір Навасяд мяркуе, што супрацоўніцтва “Гарызонта” з мясцовымі ўладамі адаб’ецца на спецыфіцы каналаў, якія ён прапаноўвае.\nУладзімір Навасяд: “Тут сэнс “Гарызонта” ў тым, што ён будзе атрымліваць манапольны прыбытак за ўсталяванне антэн. Я не ведаю, што за каналы прапануе нам “Гарызонт”, але сёння мы ведаем, напрыклад, што па Мінску і па дзяржаве ёсць манаполія на кабельнае тэлебачанне. І якія там каналы ідуць, таксама вядома - там ёсць усё: забавы, эротыка, сэкс, кіно, але няма палітыкі, няма альтэрнатывы інфармацыйнай”.\nУ гандлёвым цэнтры “Гарызонт” "Еўрарадыё" сказалі, што попыт на спадарожнікавыя “талеркі” не паменшыўся. У той жа час ва ўсіх прыватных фірмах кажуць, што зараз яны гэтага адсачыць не могуць, бо летам людзі трацяць грошы на адпачынак ці прадукты (закаткі), а не на антэны.\nВ центре Минска возле входа в музей истории Великой Отечественной войны обнаружен артиллерийский снаряд\nТемы: архитектура, монополисты


6 марта 2009 в 12:31\nДоўгія дзесяцігоддзі лічылася, што гісторыя беларускага алімпізму пачынаецца з 1952\nКараль Альфонсавіч РУМЕЛЬ (Karol RÓMMEL).\nНарадзіўся 23 траўня 1888 г. у Гродне (Расійская імперыя).\nПамёр 19 сакавіка 1967 г. у Эльблонгу (Польша).\nгода. Менавіта тады зборная СССР, у складзе якой было сямёра беларусаў, дэбютавала на летніх Алімпійскіх гульнях у Хельсінкі. Насамрэч, наш першы зямляк выправіўся ў падарожжа да Алімпу на сорак гадоў раней. І не проста выправіўся, але назаўжды ўпісаў сваё імя ў алімпійскі летапіс, а потым стаў нацыянальным героем Польшчы.\nКараль Румель з’явіўся на свет у Гродне ў сям’і нашчадка вестфальскіх дваран, генерала расійскага войска Альфонса Румеля і шляхцянкі Марыі Марцінкевіч. Занятак бацькі прадвызначыў ягоны далейшы лёс. З шасці гадоў хлопчык практыкаваўся ў верхавой яздзе. Караль скончыў Адэскі кадэцкі корпус, Паўлаўскую вайсковую вучэльню і Акадэмію мастацтваў у Пецярбурзе.\nЗахапленне дзяцінства — конны спорт — прывяло яго ў шэрагі 14-га драгунскага Маларасійскага палка. У ягоныя абавязкі ўваходзіла абслугоўванне коней ў свіце самога імператара. Мажліва, таму ротмістра Румеля, які зухавата ўпраўляўся ў любым сядле, заўважылі члена царскай сям’і, якая курыравала ў тагачаснай Расіі конны спорт. У 1911 годзе Караль упершыню стартаваў на афіцыйных спаборніцтвах. У канвоі цара Мікалая ІІ Румель набыў за 50 рублёў каня з мянушкай Зяблік, на якім і пераадолеў адбор у зборную каманду Расіі для ўдзелу ў Алімпійскіх гульнях 1912 года ў Стакгольме.\nТое была другая Алімпіяда для Расійскай імперыі, і ў Швецыю выправілася велічэзная (178 спартоўцаў!) і наўздзіў непадрыхтаваная каманда, адбор у якую ператварыўся ў бясконцую чаргу сварак, звадак і неаб’ектыўных рашэнняў. "Мы абсалютна не мелі ўяўлення, дзе, у які дзень, і аб якой гадзіне маем браць удзел у спаборніцтвах. У бальшыні сваёй нашы выступленні былі нечаканымі, і мы выходзілі на старт разгубленымі і непадрыхтаванымі", — дзяліўся ўражаннямі ў часопісе "Русский спорт" адзін з удзельнікаў Гульняў. У рэшце рэшт, з чатырма медалямі Расія падзяліла 15-16 месцы ў неафіцыйным камандным заліку. І гэта пры тым, што па колькасці ўдзельнікаў уваходзіла ў васьмёрку.\nНе бліснулі ў Стакгольме і расійскія коннікі. Адзначым, што конны спорт быў вернуты ў алімпійскую праграму пасля 12-гадовага перапынку, а асноўнымі ўдзельнікамі алімпійскага турніру былі кадравыя афіцэры. З трох відаў праграмы — выездкі, канкуру (пераадоленне прашкодаў) і трохбор’я — грамадзянскія маглі ўдзельнічаць толькі ў выездцы. Расійскую імперыю ў спаборніцтвах прадстаўлялі вялікі князь Дзмітры Паўлавіч, капітаны Аляксандр Радзянка і Міхаіл Якімаў, паручнікі Міхаіл Пляшкоў, Сяргей Загорскі, Караль Румель і Аляксей Селіхаў. Найлепшым з іх стаў Міхаіл Якімаў, які заняў дзевятае месца ў верхавой яздзе.\nАднак найбольшыя шанцы на медаль былі менавіта ў Румеля, які вучыўся ў знакамітага жакея Мікалая Андрэева і лічыў сябе паслядоўнікам італьянскай школы верхавой язды. У спаборніцтвах па канкуры ўдзельнічаў 31 наезнік, і гродзенец да апошняга трымаўся у ліку лідэраў. Аднак на заключным бар’еры Зяблік спатыкнуўся і паваліўся, прыціснуўшы сабой вершніка. Пераадольваючы страшэнны боль, Румель ускараскаўся на каня і, прытуліўшы руку да грудзей, скончыў дыстанцыю 15-м. Ён адразу страціў прытомнасць і быў дастаўлены ў шпіталь. Дактары вызначылі ў яго пяць зламаных рэбраў!\nШведскага караля Густава V, які назіраў за спаборніцтвамі, так узрушыла мужнасць атлета, што ён загадаў адліць для героя адмысловы алімпійскі медаль, аналагічны залатому. Падобных выпадкаў больш чым стогадовая гісторыя сучасных Алімпійскіх гульняў не ведае.\nАлімпійскі медаль паміж войнамі\nАдваяваўшы ў Першую сусветную вайну ў Расійскай арміі, Румель пасля стаў маёрам Войска Польскага. У баях супраць бальшавікоў быў паранены і за надзвычайную адвагу атрымаў “Срэбраны крыж”. Яшчэ двойчы (у 1924 і 1928 гадах) ён пускаўся ў алімпійскае падарожжа ўжо пад польскім сцягам. Прычым у апошнім выпадку стаў бронзавым прызёрам каманднага турніру пра трохбор’ю. Гэты медаль можна лічыць першым у гісторыі беларускага алімпізму.\nЁн перамагаў у польскіх спаборніцтвах ажно да Другой сусветнай вайны, а потым узняўся на абарону айчыны, трапіў у нацыстоўскі палон, дзе мусіў перажыць жахі канцлагераў Дахаў і Маўтхаўзен.\nСлава пра подзвігі Румеля — у спорце і жыцці — хадзілі па абодва бакі ад Атлантыкі. Доказам таму — нататка інфармагенцтва Associated Press, растыражаваная па свеце ў траўні 1946-га:\n"Знакаміты польскі наезнік, імя якога амаль 20 год назад упершыню прагучала ў загалоўках амерыканскіх выданняў, пасля жорсткага ваеннага ліхалецця вярнуўся дамоў у Лодзь. Гэта палкоўнік Караль Румель, у мінулым — правадыр польскіх коннікаў і пераможца 75 спаборніцтваў.\nУ лістападзе 1927 Румель разам з Лейтэнантам Старнаўскім і капітанам Антаневічам заваявалі галоўны трафей на міжнародных спаборніцтвах па верхавой яздзе ў нью-ёркскім "Мэдысан Сквер Гарден".\nПасівелы Румель значна адрозніваецца ад таго цёмнавалосага, зухаватага маладзёна, які сваімі подзвігамі ў сядле прымушаў біцца сэрцы тысяч гледачоў “Мэдысан Сквер Гарден". Аднак, нягледзячы на ўзрост, ён па-ранейшаму застаецца цудоўным наезнікам, які з аптымізмам глядзіць у будучыню”.\nКараль Румель выхаваў цэлую плеяду выдатных коннікаў, самы вядомы з якіх — першы польскі алімпійскі медаліст Адам Крулікевіч. Ён гэтаксама паспяхова кіраваў пастаноўкай конных і фехтавальных сцэнаў ў многіх польскіх фільмах. Дзіўна, але ўзімку 1957 года 69-гадовы ветэран на кані Джафары яшчэ перамог ў нацыянальных спаборніцтвах у Закапанэ, апярэдзіўшы 57 супернікаў!\nДа самой смерці ў 1967-м Румель гэтак ні разу не пабываў у родным Гродне, які цяпер знаходзіўся на тэрыторыі іншай дзяржавы. Але дзе, як ні ў горадзе над Нёманам, мусіць стаяць помнік першаму беларускаму алімпійцу?\n- Брадвейскі кампазітар са станцыі Параф’янава.\nТемы: TUTэйшыя ў свеце, история Беларуси, Олимпиада, СССР


Аграгарадкі памераліся сіламі — Малорита. Малоритский район. Голас часу. Районная газета.\n29.11.2011 139 Анжелика 2 комментария\nМаларыта ўсё часцей становіцца месцам правядзення спартыўных мерапрыемстваў рознага ўзроўню. Пацвярджэнне таму – мінулая субота. На базе Дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы прайшлі фінальныя спаборніцтвы ІV абласной спартакіяды сярод жыхароў аграгарадкоў. Арганізатарамі гэтага мерапрыемства традыцыйна сталі: упраўленне фізічнай культуры, спорту і турызму Брэсцкага аблвыканкама і Прадстаўніцтва Нацыянальнага алімпійскага камітэта Рэспублікі Беларусь у Брэсцкай вобласці. Памерацца сіламі на Маларытчыну прыехалі прадстаўнікі 14 рэгіёнаў Брэстчыны. Па ўмовах спартакіяды, у ёй магла прыняць удзел толькі каманда аднаго аграгарадка ад раёна ў колькасці 14 чалавек. Спаборніцтвы праводзіліся сярод дзяўчат і юнакоў, мужчын і жанчын па 6 камандных відах спорту: дартсу, настольнаму тэнісу, шашках, шахматах, плаванню і гіравому спорту. Абласная спартакіяда, сярод іншага, на мэце ставіла далучэнне вясковага насельніцтва да актыўных заняткаў фізічнай культурай і спортам, іх папулярызацыю, прафілактыку захворванняў, прапаганду здаровага ладу жыцця.\nМерапрыемства ўрачыста адкрывалі Іван Шкутнік, першы намеснік начальніка ўпраўлення фізічнай культуры, спорту і турызму аблвыканкама, і Алена Белаконенка, выканаўчы дырэктар Прадстаўніцтва Нацыянальнага алімпійскага камітэта Рэспублікі Беларусь у Брэсцкай вобласці. Пасля гэтага Алена Леанідаўна ўручыла падарунак Васілю Хапалю, першаму трэнеру сярэбранага прызёра Алімпіяды-1980 у Маскве па лёгкай атлетыцы Пятра Пачанчука. Васіль Дзмітрыевіч у сваю чаргу пажадаў поспехаў усім удзельнікам спаборніцтваў і добрых вынікаў. Затым быў дадзены старт спартакіядзе. Між іншым, сваімі сіламі аграгарадкі мераліся на выдатнай спартыўнай базе ДзЮСШ і раённай гімназіі.\nГонар Маларытчыны на гэтых спаборніцтвах абаранялі прадстаўнікі аграгарадка “Олтушскі”. Згодна з выніковым пратаколам, пераможцамі сталі прадстаўнікі аграгарадкоў Баранавіцкага (І месца), Драгічынскага (ІІ месца) і Камянецкага раёнаў (ІІІ месца). Нашы спартсмены хоць у тройку лідараў і не ўвайшлі, але годна выступілі.\nНа здымку: Алена Белаконенка ўручае падарунак Васілю Хапалю.\n← НЕ КУРЫ, БАГАТЫМ БУДЗЕШ\nВЕДАЦЬ ПРАВЫ І АБАВЯЗКІ →\nАграгарадкі памераліся сіламі: 2 комментария\n12.09.2012 в 6:22 пп\nyto moy dedushka:))))\n13.06.2014 в 2:02 пп


Дэпутата незалежнасьці Сяргея Антончыка ў гадавіну рэфэрэндуму-95 аштрафавалі на 900 рублёў за сьцяг і «Пагоню». 21.by\n14.05.2021 22:06 — Разное | Свабода\n«Я прыехаў на лецішча, а праз паўгадзіны зьявіліся міліцыянты, — распавядае Антончык. — Яны заблякавалі выезд. Аказалася, што ім не спадабалася тое, што намалявана на камянях. Там у мяне ўжо шосты год ляжаць камяні. На адным намаляваная „Пагоня“, на другім — бел-чырвона-белы сьцяг, на трэцім — сьцяг Эўрапейскага Зьвязу. Міліцыянты зьвязаліся з начальствам, і я пачуў каманду — „Прывозьце“. Але перш чым мяне затрымаць, міліцыянта пахадзілі па суседзях, папыталіся, ці вяду я агітацыю супраць улады. Нарэшце, павезьлі ў Стоўбцы. Там сказалі, што затрымліваюць на 12 дзён, а потым будзе суд. Пасадзілі ў ІЧУ. Але я сябе дрэнна пачуваў, узьнялася тэмпэратура. Ноч я правёў у камэры, а потым мне далі 30 базавых, гэта 900 рублёў — нібыта за несанкцыяванае пікетаваньне. Мая пэнсія на сёньня — 420 рублёў».\nУ інтэрвію Радыё Свабода Сяргей Антончык зьвярнуў увагу на пэўны сымбалізм таго, што ён быў асуджаны за бел-чырвона-белы сьцяг і «Пагоню» ў гадавіну рэфэрэндуму 1995 году і заявіў, што «Лукашэнка вядзе Беларусь шпаркімі крокамі ў Паўночную Карэю».\nГенэральны пракурор Мікалай Ігнаітовіч і дэпутат Сяргей Антончык, 1991. Фота Ул. Сапагова\nСяргей Антончык- дэпутат Вярхоўнага Савета 12-га скліканьня, сябра парлямэнцкай Апазыцыі БНФ, адзін з аўтараў Дэклярацыі аб дзяржаўным сувэрэнітэце Беларусі, адзін зь лідэраў рабочага руху, удзельнік галадоўкі дэпутатаў у красавіку 1995 супраць ініцыяванага Лукашэнкам рэфэрэндуму. Сябра КХП-БНФ.\nУ студзені 1994 Сяргей Антончык выступіў на сэсіі Вярхоўнага Савету з дакладам аб карупцыі ў атачэньні Аляксандра Лукашэнкі. Пад час дакладу Лукашэнка плакаў, а газэты выйшлі зь белымі плямамі на месцы дакладу.\nПадчас страйку на менскім мэтрапалітэне ў жніўні 1995 быў схоплены супрацоўнікамі КДБ і інтэрнаваны на тэрыторыі падразьдзяленьня спэцназу.\nНеаднаразова затрымліваўся і быў асуджаны за палітычную дзейнасьць і ўдзел у масавых акцыях.\n14 траўня былога дэпутата Вярхоўнага Савету 12-га скліканьня Сяргея Антончыка аштрафаваў Стаўбцоўскі суд на 30 базавых велічыняў за «несанкцыяванае пікетаваньне».


Загадалі распрануцца, загналі ў дом і расстралялі – трагічныя старонкі з жыцця яўрэяў Валожыншчыны — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nЗагадалі распрануцца, загналі ў дом і расстралялі – трагічныя старонкі з жыцця яўрэяў Валожыншчыны\n80 гадоў прайшло пасля трагічных падзей у гісторыі горада Валожына. Праз лічаныя месяцы акупацыі захопнікі і іх памагатыя пачалі масавае знішчэнне яўрэйскага насельніцтва нашай мясцовасці. Па звестках Млын.BY.\n26 чэрвеня 1941 года немцы ўступілі ў Валожын. Захопнікі спалілі цэнтральную частку горада, дзе жыла пераважная большасць яўрэяў. Акупацыйныя ўлады пачалі ствараць тут свае органы кіравання. Бургамістрам быў прызначаны Пічкевіч, былы аграном графа Тышкевіча, які служыў у маёнтку Шапавалы. Яго выбралі на гэтую пасаду хутчэй за ўсё таму, што ён выдатна валодаў нямецкай мовай. Магчыма, гэты чалавек у 1939-1941 гг. быў сакрэтным супрацоўнікам НКУС, таму што ў канцы жніўня 1941 года немцы расстралялі яго разам з савецкімі актывістамі і яўрэямі ў мясцовасці Ластая.\nДарэчы, дадзеныя аб часе карных аперацый і колькасці загінуўшых дагэтуль супярэчлівыя, таму могуць быць недакладнымі. Калі давяраць «Электронной еврейской энциклопедии», то ў пачатку вайны загінулі 45 яўрэяў.\nНовы бургамістр С. Турскі, былы афіцэр польскай дэфензівы і судовы абаронца, меў непасрэднае дачыненне да стварэння валожынскага гета. Ён і падпісаў загад аб абавязковым нашэнні яўрэямі на вопратцы спецыяльных знакаў адрознення (жоўтай латкі дыяметрам 10 см з нанесенай на яе літарай «J»).\nБылі вызначаны канкрэтныя межы гета. На поўдні яно абмяжоўвалася сучаснымі вуліцамі Шчарбіны і 1 Мая, на захадзе – Някрасава (Броварнай), з поўначы – вуліцай Энгельса і завулкам Кастрычніцкім, а на ўсходзе – ракой Валожынкай. Пры гэтым яўрэйскія сем’і гвалтоўна перасяляліся на няцотны бок вуліцы Броварнай. Сюды ж пазней звозілі людзей з вішнеўскага, забрэзскага і, магчыма, ракаўскага гета.\nВязні гета (працаздольныя мужчыны) штодзённа накіроўваліся на лесанарыхтоўкі ў Налібоцкую пушчу. Ішлі калонай без ніякай аховы. Кожны быў папярэджаны, што, калі хто-небудзь не вернецца ў гета, яго сям’ю расстраляюць.\nАднойчы, прыкладна ў другой палове лістапада 1941 года ў рабочую калону карнікі ўключылі жанчын, старых і дзяцей. Зусім нямоглых пакінулі ў гета. Вязням паведамілі, што калона пойдзе ў былыя казармы корпуса аховы пагранічча нібыта для ўборкі, бо хутка там павінны размясціцца нямецкія войскі. Насамрэч паліцаі прывялі яўрэяў у былы кінатэатр, а адтуль па восем чалавек выводзілі на стадыён і расстрэльвалі. Сярод загінуўшых аказаліся чатыры салдаты і афіцэр. Экзэкуцыя адбывалася на вачах жыхароў прылеглых да стадыёна вуліц. Карная аперацыя працягвалася да абеду. Усіх, хто ацалеў, адвялі назад у гета. А вечарам паліцаі хадзілі па дварах валожынцаў і загадвалі мужчынам ісці закопваць целы расстраляных. Сведкі расказвалі, што фашысты дастрэльвалі параненых. У гэты страшны дзень было знішчана 200-250 чалавек, толькі адзінкам удалося ўцячы.\nПасля першага этапу ліквідацыі насельнікаў валожынскага гета тэрыторыя пражывання яўрэяў зменшылася. З захаду мяжа спачатку праходзіла па вуліцы Някрасава (Броварнай), а потым зварочвала на вуліцу 17 Верасня (Крывую). Такім чынам, няцотны бок Крывой больш не з’яўляўся часткай гета – і мясцовыя змаглі вярнуцца ў свае дамы.\n1 снежня 1941 года адбыўся масавы расстрэл яўрэяў у кар’еры Паповай гары. Загінулі 300 чалавек.\nДругі этап ліквідацыі карнікі правялі ў канцы красавіка 1942 года. На досвітку тэрыторыя гета была ўжо ачэплена, каб ніхто не змог уцячы. Яўрэяў выганялі з хат і накіроўвалі на вялікі пляц, дзе раней быў гаспадарчы двор прамкамбіната. Там фашысты паставілі стол і загадалі людзям складаць туды золата і іншыя каштоўныя рэчы. Тых, хто не меў што аддаць або адмаўляўся пакідаць нажытае, расстрэльвалі прама на месцы, каля стала. Астатніх групамі па 30-40 чалавек гналі да драўлянага адасобленага дома на вуліцу Зялёны Пляц (былы дом вахмістра Яворскага). Перад будынкам усім загадалі распрануцца. Потым людзей загналі ў дом і пачалі расстрэльваць. У другой палове дня дом аблілі бензінам і падпалілі.\nПасля гэтага выпадку карныя аперацыі працягваліся яшчэ два тыдні. Людзей з гета хапалі паўсюль, на дварэ і ў хатах. Тут жа расстрэльвалі, а трупы на фурманках звозілі на яўрэйскія могілкі і закопвалі. Колькі знішчылі тады народу, дакладна невядома. Хутчэй за ўсё, у гэты раз загінула большая частка яўрэяў, бо межы гета былі значна зменшаны. Цяпер яно знаходзілася паміж вуліцай Кастрычніцкай і рэчкай Валожынкай на 400 метраў у даўжыню. Пашчасціла застацца жывымі рамеснікам будаўнічых спецыяльнасцей, доктару, правізару, інжынеру і іх сем’ям.\nЛетам 1942 года жыхароў Валожына напаткала яшчэ адна трагедыя. На вуліцы Польнай жыў пекар Дратвіцкі. Жонка ў яго была яўрэйкай, а ў сям’і рос сын Бенедыкт, ахрышчаны ў касцёле. Калі аб гэтым даведаліся немцы, яны тут жа арыштавалі ксяндза Удальскага і кумаў Дратвіцкага. А неўзабаве прыйшлі і па саміх гаспадароў. Сям’і загадалі збірацца. Але гаспадар паведаміў, што ў печ загружаны хлеб, таму трэба пачакаць, пакуль той спячэцца. Немцы не пярэчылі. А пакуль гаспадар ладкаваў справы, яго жонка і сын незаўважна ўцяклі. Карнікі шукалі іх некалькі дзён, але так і не знайшлі. Маці з сынам некаторы час хаваліся ў горадзе, а затым пераправіліся ў пушчу да партызан. Вярнуліся яны ў горад толькі пасля вызвалення. Стала вядома, што пекара Дратвіцкага, ксяндза Удальскага, куму Фамінскую і кума Янкоўскага карнікі расстралялі ў кар’еры на Паповай гары.\nЦалкам жыхароў валожынскага гета знішчылі ў жніўні 1942 года. Тэрыторыю гета ачапілі карнікі, якія прыехалі на некалькіх аўтамабілях. Было гэта яшчэ вечарам. Расстрэльвалі ўсіх, каго бачылі на вуліцы. Раніцай загадалі і астатнім выйсці з дамоў. Потым людзей калонай пагналі да мураванага склада, што знаходзіўся паміж вуліцамі Дубінской (Кастрычніцкая) і Палачанскай (Пушкіна). Тут у будынку іх расстрэльвалі, а трупы адразу спальвалі.\nГэта была самая масавая карная аперацыя па знішчэнні валожынскіх, вішнеўскіх, забрэзскіх і, магчыма, ракаўскіх і ашмянскіх яўрэяў. За некалькі дзён пакаралі смерцю каля 2000 чалавек. Уратавацца здолелі толькі 12.\nУ канцы кастрычніка ці ў пачатку лістапада 1942 года ад рук карнікаў загінулі 225 чалавек яўрэйскай нацыянальнасці, якія пасля ліквідацыі гета жылі ў былых казармах корпуса аховы пагранічча. У чэрвені наступнага года ў Валожыне забілі былых насельнікаў вішнеўскага, ашмянскага і ракаўскага гета. Іх звозілі адразу на тэрыторыю яўрэйскіх могілак, дзе і расстрэльвалі. Загінула каля 900 чалавек, 600 – спалілі жывымі ў будынку побач, што некалькі выкарыстоўваўся для прасушкі лёну. Выратавацца змог толькі адзін Гірш Склют, які ўцёк ад паліцая з суправаджэння. Тых жа яўрэяў, што пад прымусам займаліся пахаваннем расстраляных, потым закапалі жывымі. У тыя трагічныя дні загінулі каля 1500 чалавек.\nТак нацысты «вырашалі» «яўрэйскае пытанне» ў Валожыне. Усяго за час акупацыі ў горадзе загінулі каля 4500 яўрэяў з Валожына, Вішнева, Забрэззя, Ракава і Ашмян.\nАвтор статьи: Аляксандр Чорны


20 чэрвень 2015, 14:32\nСпачатку патрыярх Кірыл возьме ўдзел у цырымоніі ўскладаньня вянка да абеліска на плошчы Перамогі. Пазьней кіраўнік РПЦ узначаліць служэньне ютрані ўсяночнага няспаньня ў Свята-Духавым катэдральным саборы на плошчы Свабоды. У Верхнім горадзе з удзелам патрыярха Кірыла пачнецца цырымонія адкрыцьця Духоўна-адукацыйнага цэнтру Беларускай праваслаўнай царквы.\nЗатым кіраўнік РПЦ адбудзе ў Берасьце, дзе раніцай 21 чэрвеня адслужыць Боскую літургію ў Уваскрасенскім саборы.\nУ ноч з 21 на 22 чэрвеня патрыярх Кірыл правядзе памінальную літыю па воінах-вызваліцелях у Мікалаеўскам гарнізонным саборы Берасьцейскай крэпасьці, а таксама возьме ўдзел у жалобным мітынгу-рэквіеме на плошчы Цырыманіялаў у крэпасці. Мітынг пачнецца а 4-й гадзіне — час пачатку Вялікай Айчыннай вайны ў 1941 годзе.\n«Нягледзячы на тое, што гэты візыт прымеркаваны да пачатку Вялікай Айчыннай вайны, і 22 чэрвеня патрыярх наведае Берасьсейскую крэпасьць — сымбаль гэтай вайны, асабліва для беларусаў, я лічу, што галоўнае значэньне гэтага візыту ў адкрыцьці духоўна-адукацыйнага цэнтру», — адзначае ў размове са Свабодай міжнародны аглядальнік Раман Якаўлеўскі:\nГэта ўжо чацьвёрты візыт патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі ў межы Беларускай праваслаўнай царквы. І калі Кірыл гаворыць, што ў Берасьцейскай крэпасьці верагодна загінуў ягоны дзядзя, то яшчэ адзін ягоны сваяк, калі я не памыляюся, дзед, загінуў у ГУЛАГу. Чацьвёрты візыт, і зноў у праграме няма наведваньня Курапатаў — сымбалю ахвяр сталінізму. Хоць вядомыя ў Расеі месцы сталінскіх злачынстваў прызнаюцца РПЦ як сьведкі злачынстваў сталінскай улады».\nАштрафаваны пастар Нікалаенка: «Хрыстос таксама ня ўсім падабаўся»


У Венесуэле пачаўся путч | Новы Час\nПра гэта ў Twitter паведаміў міністр інфармацыі Венесуэлы Хорхе Радрыгес.\nПаводле яго слоў, гэтая група размясцілася на транспартнай развязцы блізу авіябазы Ла-Карлота ў Каракасе.\nЛідар венесуэльскай апазіцыі Хуан Гуайда ў відэазвароце раней заклікаў вайскоўцаў да паўстання і звяржэння прэзідэнта Нікаласа Мадура. Палітык заявіў, што войска стала на яго бок, і назваў тое, што адбываецца «фінальнай фазай аперацыі "Свабода"».\nРазам з Гуайда на відэа з'явіўся ўплывовы апазіцыянер Леапольда Лопес, які раней быў арыштаваны. Ён, як перадае Associated Press, заявіў, што вайскоўцы вызвалілі яго з-пад варты. Лопес заклікаў венесуэльцаў да мірных акцый пратэсту супраць Мадура.\nУ Мінабароны Венесуэлы між тым заявілі, што ваенныя па ўсёй краіне рапартуюць аб спакойнай абстаноўцы ў казармах і на базах, паведамляе Reuters.\nСупраць лідара венесуэльскай апазіцыі Хуана Гуайда і 70 чалавек у вайсковай форме, якія знаходзіліся разам з ім, быў ужыты слезацечны газ, паведамляе Reuters са спасылкай на відавочцы з месца падзей.\nСітуацыя ў Венесуэле абвастрылася 23 студзеня, калі Гуайда на фоне масавых акцый пратэсту абвясціў сябе часовым прэзідэнтам. Яго легітымнасьць прызналі ЗША, шэраг краін Лацінскай Амерыкі і Еўропы. Расія падтрымала дзеючага прэзідэнта Нікаласа Мадура.


Зыходнае месца вялікіх барбекю рэбраў з'яўляецца праціранне. Гэтыя рэбры руб рэцэпты даць , што сапраўдны барбекю густ, выяўляючы вялікую частку рэбраў . Некаторыя з іх рэзкі гарачы, некаторыя салодкія, а некаторыя пікантныя. Прачытайце, каб знайсці ідэальныя руб за вашы рэбры.\nКласічны мокры гарчыца руб , што сапраўды прыліпае да мяса. Вы можаце выкарыстоўваць розныя тыпы гарчыцы ў гэтым рэцэпце, каб змяніць густ руб.\nУ Канзас - Сіці, яны ведаюць , рабрынкі барбекю . Гэта праціранне рэцэпт барбекю для традыцыйных рэбраў Канзас - Сіці стылі . Скончыце гэтыя рэбры ад з добрым соусам барбекю , і вы будзеце мець фантастычную ежу.\nУ Мемфісе, Руб з'яўляецца найбольш важным кампанентам у баку ад мяса. Часта рэбры падаюцца толькі ў руб і без падліўкі. Гэта азначае , што гэта барбекю руб павінны даць ўвесь водар , каб зрабіць Мэмфіс стыль барбекю . Гэта РУБ пачынаюцца з шчодрай часткай папрыка, а затым будуюць крыху рэзкі, але вызначана пікантны профіль, каб дапамагчы вам зрабіць большую частку вашага барбекю. Гэты Memphis руб асабліва добра па рэбрах , але могуць быць выкарыстаны на любых вэнджаніны .\nГэта салодкі і пікантны руб добра працуе на свіныя рабрынкі. Вы можаце рэгуляваць цяпло, змяняючы колькасць кайенского.\nMemphis-Style Рабро руб\nSabrina S. Baksh / Што тычыцца барбекю Inc.\nУ Мемфісе, рэбры традыцыйна падаюць сухія. Гэта зусім не азначае, што мяса з'яўляецца жорсткім і прасушыць, там проста не соус барбекю. Гэты традыцыйны Мэмфіс барбекю руб рэцэпт з'яўляецца асновай вялікі стойкі свіных рэбраў і адзін з маіх самых папулярных рэбраў труцца . Вы можаце рэгуляваць цяпло, змяняючы колькасць кайенского.\nГэты руб ідэальна падыходзіць для ўсіх відаў свініны, няхай гэта будзе рубам або Караліна стылі выцягнуў свініну. Адзін савет: Калі вы прымяніць спецыі руб занадта рана , перш чым пачаць рыхтаваць гэта прымусіць свініну развіваць вяндліну, як густ і не ў добрым сэнсе. Таму ўжываць гэты руб права перш , чым свініна трапляе ў арганізм курца.\nЯлавічына Рабро руб\nБраян Макдональд / Getty Images\nГэты руб спалучае ў сабе смак салодкага і цяпла. Вы можаце рэгуляваць цяпло, выкарыстоўваючы мяккі ці сярэдні парашок чылі . Калі вы сапраўды хочаце, каб ажывіць яго, а затым дадаць дадатковую сталовую лыжку кайенского перцу. Гэта ідэальныя РУБ для вялікіх барбекю ялавічных рэбраў .\nГэта Загвоздка вашы «лепшыя шанцы» курыльны вялікі набор рэбраў. Гэты пікантны руб дадасць шмат густу, не адыходзячы ад натуральнага водару мяса.\nГэтая вострыя прыправы руб мае вялікі густ Chipotle перац . Проста пераканайцеся, што загваздка тонка здрабняюць перад яго выкарыстаннем, і гэта дадасць дзіўныя водары вашых рэбраў.\nГэта вельмі асноўны руб , але гэта горача. Паспрабуйце выкарыстоўваць сярэдні ці мяккі парашок чылі тон яго крыху ўніз.


ДАХ-ХХХI пройдет возле г. Ляховичи - 8 Августа 2016 - городской журнал\n20-21 жніўня. Фэст у гонар Тадэвуша Рэйтана\nГрушаўка – гэта невялічкая вёска ў Ляхавіцкім раёне, якая мае даўнюю і слаўную гісторыю. Менавіта яна цягам амаль чатырох стагоддзяў з’яўлялася родавым гняздом рыцарскага рода Рэйтанаў. Менавіта ў ёй прайшлі першыя і апошнія хвіліны жыцця найвядомага яго прадстаўніка -- Тадэвуша Рэйтана, якога сёння справядліва лічаць нацыянальным героем Беларусі. Усе, хто пабываў тут, адзначаюць непаўторную атмасферу гэтых мясцін, якія літаральна набрынялі высакародным духам гісторыі.\nСтарая шляхецкага сядзіба па-ранейшаму ў запусценні. Але мясцовыя ўлады і валанцёры з Арт-суполкі імя Тадэвуша Рэйтана намагаюцца хаця б раз на год напоўніць яе жыццём. 20-21 жніўня ля старадаўняга палаца ўжо ў чацвёрты раз адначасова пройдуць адразу два фэсты -- свята традыцыйнай культуры “З крыніц спрадвечных”, дзе будуць прадстаўлены найлепшыя праявы народнай творчасці Ляхавіцкага раёну (песні, танцы, рамёствы, кухня), і фестываль саверсізма й ігдрасілізма ДАХ-ХХХІ “РЭЙТАН”.\nСвоеасаблівым фонам фестывальнай дзеі стане мастацкая выстава, што разгорнецца непасрэдна ля палаца Рэйтанаў. Удзел у ёй возьмуць самыя разнапланавыя творцы: Алесь Родзін, Анатоль Лабкоўскі, Святлана Бадак, Зьміцер Шапавалаў, а таксама сябры суполкі “Абуджэнне” -- Яўген Шунэйка, Андрэй Лычкоўскі, Уладзімір Сайко.\n-- Спадзяюся, прыйдзе той час, калі Грушаўка будзе функцыянаваць як культуры цэнтр не раз ад разу, а пастаянна, спрыяючы выхаванню патрытызму нашых грамадзянаў на прыкладзе такога адданага свайму краю нашага земляка, як Тадэвуш Рэйтан, -- адзначыў ён.


Мероприятия | 5 красавіка “Акадэмкніга” запрашае на Прэзентацыю кнігі вершаў “Унукам” Ларысы Геніюш (пры ўдзеле Глеба Лабадзенкі.)\nПаэтка і патрыётка Ларыса Геніюш разам з мужам Янкам была асуджаная на 25 гадоў сталінскіх лагераў. Іхразлучылі зсынам, калі Юрку было 12. Пасля вызвалення Геніюшы пасяліліся ў Зэльве, але сын мусіў заставацца жыць у Беластоку. Нарадзіліся ўнукі - Міхась і Алесь. Паэтку выпусцілі да іхтолькі адзін раз за дваццаць пяць гадоў. Унукам дазвалял і прыязджаць да бабулі раз на два гады.\nУсё, што магла, яна старалася даць ім у лістах івершах. Угэтую кнігу ўвайшлі 52 дзіцячыя вершы Ларысы Геніюш, якія ніколі не друкаваліся раней. Яшчэ 39 вершаў падаюцца ў некалькіх варыянтах - кніжным і аўтарскім (часам іх было два-тры). Чытач можа сам ацаніць, наколькі былі адрэдагаваныя і адцэнзураваныя гэтыя творы.\nУпершыню друкуюцца 17 лістоў унукам. Шыкоўныя аўтарскія малюнкі з гэтай перапіскі дазволілі цалкам аздобіць кнігу. У выніку чытач мае самы поўны збор дзіцячых вершаў Ларысы Геніюш, аздоблены аўтарскімі малюнкамі паэткі. Поруч даюцца лісты і паштоўкі ўнукаў, якія яны дасылалі бабуліўадказ.\nМатэрыялы, якія склалі кнігу, паходзяць з прыватнага архіву сям’і Геніюшаў і Фонду Ларысы Геніюш Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.\nУклаў кнігу Глеб Лабадзенка пры самым чынным удзеле старэйшага ўнука паэткі Міхася Геніюша.\nПрэзентацыя адбудзецца ў рамках кніжнага фестываля “PRADMOVA”\nПрастора ОК16 (вул. Кастрычницкая, 16). пачатак а 20.00.


Культура - Словы пра мастака Рамана Заслонава\nНіхто не стане спрачацца з тым, што цяжка насіць прозвішча вядомага героя сусветнай вайны. Пагатоў, калі гэта не проста супадзенне. Ты робішся часткай кінафільмаў пра дзеда-партызана. Часткай музея дзеда-падрыўніка. Часткай кніжак пра Вялікую Айчынную вайну і яе героя Канстанціна Заслонава, якому на чыгуначнай станцыі ў Воршы стаіць велічны помнік.\nАд залішняй пафаснасці Рамана Заслонава выратавалі самаіронія і аптымізм. Калі можна ад нечага аджартавацца, Раман абавязкова аджартуецца, а калі трэба стаць сур’ёзным і адказным, ён спакойна вернецца ў разважлівы і сур’ёзны стан. Думаю, што герою вайны спадабаўся б ягоны ўнук-мастак, чые карціны вісяць у самых розных месцах на свеце, а яшчэ і ў мінскім рэстаране з назвай “Заслонаў”.\nУ жывапісца Заслонава вельмі тэатральнае прозвішча. З такім прозвішчам ты проста абавязаны любіць тэатральнае мастацтва, тэатральныя касцюмы, тэатральную сцэну. Раман усё гэта любіць. Ён малюе вытанчаных жанчын у шырачэзных спадніцах, гарады падобныя да тэатральных дэкарацый, урачыстае казачнае опернае сярэднявечча…\nАле тут я вырашыў расказаць пра ягоны вопыт артыста. У Рамана выдатныя артыстычныя здольнасці. Калі ён выходзіў на сцэну нашага тэатральна-мастацкага інстытута, усе ведалі — будзе весела, будзе смешна і будзе лепей за выступы студэнтаў з тэатральнага факультэта. Чаму лепей? Таму што Раман Заслонаў не будзе рабіць знарочыстых паўз. Студэнт-артыст выходзіў на сцэну і завісаў — трымаў паўзу. Раман выбягаў і скакаў, і спяваў, і танцаваў. Паўз у выступах Заслонава не было, і за гэта мы ўзнагароджвалі яго воплескамі. Раман рабіў нізкі паклон, заслона апускалася, а ўдзячныя гледачы ўсё яшчэ працягвалі напаўняць залу апладысментамі. Пра такое нават згадаць прыемна.\nЁсць мастакі, для якіх самае важнае з усіх мастацтваў — тэатр. Калі яны малююць партрэт, у іх заўсёды атрымліваецца тэатральны партрэт. Калі яны пішуць краявід, атрымліваецца заднік дэкарацыі з краявідам. Нават батальныя сцэны выглядаюць у іх так, нібыта ў бітве ўдзельнічаюць не вайскоўцы, а пераапранутыя ў форму студэнты і аматары ролевых гульняў. Такая тэатральнасць з’явілася ў палотнах Вато. Пазней яна цудоўна прамалявалася ў гуашах Бенуа, Сомава і Бакста. Найбольш натуральна тэатральная жывапіснасць і лялечнасць паўстала ў палотнах Тышлера.\nЦяпер падобная стракатая тэатральнасць пануе ў творчасці Рамана Заслонава. Ён наскрозь тэатральны. Ён любіць сцэну. Любіць тэатральныя сукенкі, строі і капялюшыкі. На тэатральнай казачнасці Раман выбудаваў свой новы перыяд у жывапісе, завёз яго ў самы казачны горад — Парыж і там дадаў сапраўднасці і пераканаўчасці, пазычанай у паветры Шарля Перо.\nЗаслонаў тры гады правучыўся ў акадэмічных майстэрнях, якія ўзначальваў Міхаіл Савіцкі. А ён многае і пра многіх мог выказвацца вельмі рэзка ў сваім бясконцым змаганні з сусветным злом.\nСавіцкі стаяў на даволі высокай прыступцы сацыяльнай лесвіцы, таму большасць тых, хто знаходзіўся ніжэй, стараліся не заўважаць ягоных тырад. У Беларусі не было іншай аспірантуры для жывапісцаў, акрамя той, якой кіраваў Міхаіл Андрэевіч, таму мастакі, якія не падзялялі ягоныя палітычныя і рэлігійныя погляды, усё адно ішлі да яго ў вучні.\nВучыўся ў Савіцкага і Раман. Яму даводзілася чуць у свой бок самыя розныя закіды. “Раман, як ты змог так доўга трымваць такое?” — спытаў я ў Заслонава. “Як толькі Савіцкі пачынаў злавацца, я рабіўся празрыстым і бязважкім. Тырады праляталі праз мяне, як страла праз паветра. Яны праляталі хутка і не пакідалі следу. Так і вытрываў, так і скончыў аспірантуру…” Адказ Рамана Заслонава мне спадабаўся, бо сам я не здатны быць празрыстым і бязважкім, як паветра.\nТканіна з шырокімі кантраснымі палоскамі — сама выразнасць. З такой тканіны рэвалюцыйныя мадэрністы марылі зрабіць касцюмы для лётчыкаў, для жыхароў ідэальнага Горада Сонца. Але замест іх будаваліся канцэнтрацыйныя лагеры. З паласатай тканіны пачалі шыць не строі для новага чалавека, а робу для лагерных рабоў.\nПасля Другой сусветнай вайны мастакі намалявалі тысячы карцін з рабамі ў паласатых робах. Міхаіл Савіцкі зрабіў трагічны цыкл карцін пра жыццё і смерць вязняў. Услед за ім паласатую тканіну пачалі пісаць на сваіх палотнах і навучэнцы жывапіснай майстэрні, якой ён кіраваў. Больш за астатніх паласатую тканіну палюбіў Раман Заслонаў.\nЁн і зрабіў тое, што добры вучань робіць з настаўнікам. Мінус памяняў на плюс. На карцінах Рамана з’явіліся худыя манікенніцы. Замест бела-сіняй паласатай тканіны намаляваліся чырвона-белыя, блакітна-белыя і бела-зялёныя драпіроўкі і зазіхацелі шыкоўныя сукенкі.\nАдной з самых заганных рысаў у чалавеку я лічу штучны пазітыў. Наогул, арганічны пазітыў я мала ў каго сустракаў. Гэта ўнікальная з’ява. Чалавек жартуе — і табе смешна, ён распавядае пра самае звычайнае і будзённае, а ўсім навокал весела. Такая здольнасць ёсць у Рамана Заслонава. Мне з ім заўжды цікава і радасна. Як на мой розум, з Рамана мог бы атрымацца выдатны рэдактар сатырычнага часопіса. Ён мог бы здымаць караткаметражныя камедыі. Мог бы ставіць у камерным тэатры аднаактовыя п’есы. Замест усяго гэтага, Раман Заслонаў піша алейнымі фарбамі карціны на палатне. Не стану казаць, што ў іх атсутнічае пазітыў і аптымізм — усё гэта ў іх ёсць. Але аптымізм у карцінах Рамана Заслонава грунтоўны і сур’ёзны.\nАрыстакратыя даўно сышла з гістарычнай сцэны. Яна згінула ў рэвалюцыйных бітвах і пад нажом гільятыны. Але арыстакратычны дух застаўся ў творах мастацтва і працягвае культывавацца асобнымі мастакамі і літаратарамі. Тое, што было запачаткавана жывапісцамі ў часы ракако, знайшло працяг у светланосных краявідах імпрэсіяністаў. Нават звычайны стог сена на карціне Клода Манэ выглядае пастаральна і арыстакратычна.\nУ беларускім мастацтве да артыстычнага арыстакратызму бадай ніхто не дайшоў, але былі спробы да яго наблізіцца. Найбольш яркай можна лічыць тэатральна-казачны перыяд у творчасці Рамана Заслонава. Шкада, што мастак не дасягнуў вяршыні, але сам намер варты ўхвалення і нават захаплення. Цяжка заставацца арыстакратычным артыстам, калі тон у мастацтве задаюць гандляркі і кухары, калі танная катлета больш важная за шыкоўны букет, калі апранахі лічацца даражэйшымі за цела... Таму я выдатна разумею мастакоў, якія адмовіліся займайцца артыстычным арыстакратызмам.\nРаман Заслонаў прыехаў з Францыі ў Беларусь, зрабіў выставу яркаколерных карцін і некалькі месяцаў купаўся ў промнях прахалоднай беларускай славы. Пра Заслонава шмат пісалі і яшчэ больш гаварылі. Некалькі разоў я сустракаў задаволенага жыццём чырвонашчокага Рамана на праспекце Незалежнасці. Там, п’ючы каву з папяровай шкляначкі, ён і расказаў мне пра Ігара Бархаткова і пятнаццаць аксамітных пінжакоў: “Калі Бархаткоў пачне табе расказваць пра мае пятнаццаць чорных аксамітных пінжакоў, не вер. Ігар любіць усё перабольшваць. У мяне быў адзін чорны аксамітны пінжак. Адзін! Гэты пінжак быў не толькі мой, ён быў яшчэ і бацькаў. У нас быў адзін пінжак на дваіх. На розныя ўрачыстасці я прыходзіў у бацькавым пінжаку. Цяпер Бархаткоў усім расказвае, што мая сям’я жыла багата, што ў мяне было пятнаццаць аксамітных пінжакоў, і ўсё дзякучы майму дзеду”.\nЯ паабяцаў Раману, што ўсё расказанае Бархатковым буду цяпер правяраць і пераправяраць, а толькі потым запісваць. Чарнабароды Раман заўсміхаўся, дапіў каву і зрабіў выгляд, быццам паверыў у мае абяцанкі-цацанкі.\nДа мяне ў маю часовую парыжскую студыю завітаў жывапісец Раман Заслонаў. Пасля адкрыцця сваёй выставы на Венецыянскім біенале Раман вырашыў крыху адпачыць і пагуляць па травеньскім Парыжы. Мы пахадзілі па маляўнічым яўрэйскім раёне Марэ. Пазаглядалі ў розныя дарагія і танныя крамы. Да нашай кампаніі далучыўся сын Рамана — Піліп. Мы пачалі абмяркоўваць рэстарацыі. Наш выбар спыніўся на традыцыйнай французскай “Філосафы”.\nТам Раман і пачаставаў мяне цыбульным супам. Варта зазначыць, што ў Парыжы трэба абавязкова ім пачаставацца. Я не гурман, але французскі цыбульны суп, з’едзены ў рэстарацыі “Філосафы”, зрабіў на мяне моцнае ўражанне, амаль такое, як і калаж Анры Матыса “Маркота караля”.\nТы можаш абурыцца… Дзе той суп, а дзе Матыс? Такія рэчы нельга параўноваць! Не параўноўвай — нават калі ты бачыў “Маркоту караля” ў арыгінале, у чым я сумняваюся.\nКарацей, суп быў выдатны. Мая жонка, якая далучылася да нас у “Філосафах”, замест супу замовіла сабе салату з буракоў. Салата была самая звычайная, не тое што цыбульны суп.\nУ юнацтве я чытаў, што скульптар Радэн любіў і штодня еў цыбульны суп. Цяпер я выдатна разумею Радэна.\nПасля вячэры мы схадзілі на востраў Святога Луі. Раман спытаў: “Трыццаць гадоў таму ты мог сабе ўявіць, што цябе запросяць пажыць і папрацаваць у Парыж, што ты праедзеш сюды, а тут у Францыі буду жыць і працаваць я, што мы з табой будзем гуляць каля Сены і глядзець на Нотр-Дам? Мог?”\nРаману я сказаў, што не мог. У маладосці, калі мы разам з ім вучыліся ў інстытуце, я і сапраўды не мог такую карціну ўявіць, але таемна спадзяваўся і верыў, што нешта падобнае са мной здарыцца, і я пакаштую ў Парыжы цыбульны суп.\nРаман Заслонаў два разы запар запрасіў мяне на свой “Стол”. Першы раз я прыйшоў і апынуўся сярод сотні такіх жа запрошаных. Я паглядзеў на гледачоў. Навітаўся і наўсміхаўся да болю ў шчоках. Уласна выставы я ў той вечар і не пабачыў.\nДругі раз на выставе было светла і прасторна. Карціна з сотнямі сталоў была прыгожай, як свежыя і спрасаваныя габлюшкі. Раман завёў мяне ў кіназалу, і мы разам паглядзелі ягоны фільм “Стол”. За бясконцым сталом сядзелі розныя сучаснікі. Сядзеў сам Раман, сядзеў актор Ігар Дзянісаў і глядзеў на аголеную натуршчыцу. Жывапісец Слава Лямачка ласкава пляснуў мастакоўскай даланёю па аголеным целе. За сталом было шмат актораў і акторак. Яны елі, пілі, смяяліся, плакалі, танцавалі... Яны жылі і паміралі.\nФільм скончыўся сваім пачаткам. Фільм пайшоў на новае кола, для новых гледачоў. Гледачы віншавалі Рамана Заслонава з поспехам. Я паабяцаў, што абавязкова напішу пра два запрашэнні на выставу “Стол”. І вось — напісаў з прыемнасцю.\nАдам ГЛОБУС, мастак, літаратар


Poco F2 Pro: Больш экрана, больш прадукцыйнасці і больш цэны | Навіны гаджэта\nДаччыная кампанія Xiaomi называецца Pocophone два гады таму прыйшоў на іспанскі рынак са сваім Poco F1, тэрміналам, які, скарыстаўшыся выкарыстаннем у сваім шасі "не вельмі прэміум" матэрыялаў, імкнуўся забяспечыць электраэнергію, якая была не на ўзроўні ўсіх. Гэта прылада паставілася з прапановай суадносін кошту і якасці, якая хутка размясціла яго ў верхняй частцы верхняй часткі.\nЦяпер POCO прадстаўляе прыладу Poco F2 Pro, якая вырасла ў спецыфікацыях і на экране такім чынам, што таксама павялічыла цану. Давайце паглядзім на яго асаблівасці і навіны, каб даведацца, ці сапраўды варта плаціць за прыладу € 549.\n1 Дызайн і дысплей\n2 Абсталяванне, каб адпавядаць\n3 Вялікі акумулятар і больш падключэння\n4 Чатыры датчыка ззаду\n5 Кошт і запуск POCO F2 Pro\nДызайн і дысплей\nPoco F2 Pro успадкоўвае корпус Xiaomi K30 Pro, тэрмінал, які мае крыху выгнутую спінку па баках, каб зрабіць яго больш зручным у штодзённым выкарыстанні, востраў з круглымі лінзамі, на якім мы маем чатыры датчыка і поўны экран з ультра- паменшаныя кадры спераду, у нас няма ні шчарбін, ні вяснушак, для гэтага яны выбіраюць разгортвальную пярэднюю камеру, па меркаванні кампаніі, мэта гэтага - прапанаваць больш поўны і захапляльны досвед у плане відэагульняў.\nЯркасць 1200 гнід\nВыкарыстанне пярэдняй часткі 92,7%\nГэты экран хоча стаць галоўным героем, адным з найбольш актуальных этапаў для папярэдняй мадэлі. У нас ёсць панэль 6,67 цаля выраблена Samsung з тэхналогіяй AMOLED E3, якая забяспечвае каэфіцыент кантраснасці пяць мільёнаў аўт-но і сертыфікаваны TUV Rheinland. Аднак у нас ёсць паказчык Абнаўленне сэнсарнага датчыка 180 Гц адно з асноўных адсутнасцяў гэтага экрана, якое не перавышае 60 Гц з пункту гледжання асвяжэння прагляданага змесціва. Дазвол экрана - FullHD + з поўнай сумяшчальнасцю спектру HDR10 + і палепшаныя налады навакольнага асяроддзя.\nАбсталяванне, каб адпавядаць\nPOCO не хацеў эканоміць на абсталяванні, што дакладна дало фірме вядомасць. Таму мы знаходзім дзве версіі, абедзве ўсталёўваюць вельмі магутную Qualcomm Snapdragon 865, аднак мы знаходзім дзве версіі аператыўнай памяці, якія маюць розныя тэхналогіі, і гэта будзе адзіным варыянтам для карыстальніка. Тое ж самае адбываецца з захоўваннем да 256 ГБ з тэхналогіяй UFS 3.1 на максімальнай хуткасці, даступнай на рынку для гэтага тыпу мабільных тэлефонных прылад.\nВерсія 8GB Аператыўная памяць з тэхналогіяй LPDDR5\nВерсія 6GB Аператыўная памяць з тэхналогіяй LPDDR4\nУсе даступныя версіі будуць уключаць падключэнне да 5G, першае, з майго пункту гледжання, "злучэнне" з гэтай прыладай, якое магло б выратаваць уключэнне гэтай усё яшчэ экалагічнай тэхналогіі і, напэўна, дапамагло б значна знізіць цану на прыладу. Без сумневу, уключэнне 5G - гэта не пытанне магутнасці, і зразумець рух цяжка. Што ў нас ёсць, так гэта WiFi 6 што гарантуе дастаткова добрую перадачу дадзеных з таго, што мы змаглі эксперыментаваць на іншых прыладах, якія ўжо маюць гэтую тэхналогію і чый аналіз мы апублікавалі раней.\nВялікі акумулятар і больш падключэння\nАкумулятар выклікае асаблівую занепакоенасць, калі ў нас ёсць прылады праверанай магутнасці. POCO гарантуе, што ваша прылада зможа карыстацца двума днямі, і для гэтага яны выкарыстоўваюць акумулятар ёмістасцю 4.700 мАг. Прэтэнзія здаецца дзёрзкай, гэта, безумоўна, гарантуе нам прыбыццё ў канцы дня з добрай нагрузкай, але не абавязкова, каб правесці яшчэ адзін дзень цалкам. У нас будзе хуткая зарадка 33W пра тое, што можна выкарыстоўваць з зараднай прыладай і аксэсуарамі, прапанаванымі ў камплекце, пра што трэба памятаць.\nУ нас няма ніякіх прыкмет бесправадной зарадкі Qi, тым больш зваротнай бесправадной зарадкі. Са свайго боку мы знаходзім NFC ажыццяўляць плацяжы альбо ўтыліту, якую мы мяркуем надаць гэтай функцыі і Bluetooth 5.1. Што датычыцца праграмнага забеспячэння, яно пачынаецца з Android 10 пад пластом налады POCO 2.0, які вельмі падобны на MIUI, хоць і адзначае невялікія адрозненні. У нас канчаткова адсутнічае бесправадная зарадка, што з майго пункту гледжання нашмат цікавей, чым факт наяўнасці чыпа, сумяшчальнага з падключэннем 5G, тым больш, што амаль усе могуць атрымаць доступ да зараднай прылады Qi, аднак большасць карыстальнікаў не змогуць атрымліваць асалоду ад Падключэнне 5G у сярэднетэрміновай перспектыве ў рэальных умовах. Для бяспекі ў нас ёсць счытвальнік адбіткаў пальцаў пад экранам.\nЧатыры датчыка ззаду\nУ нас ёсць чатыры датчыкі на задняй панэлі, якія таксама маюць шмат агульнага з Xiaomi K30 Pro. У нас ёсць адзін 64MP асноўная камера з дыяфрагмай f / 1.89 м, будзе суправаджацца 13-мегапіксельная шырокавугольная другасная лінза з амплітудай 123 градусы, Для трэці аб'ектыў у нас 2MP і яго адзіная функцыя - збор дадзеных для партрэтнага рэжыму і, нарэшце чацвёрты аб'ектыў - 5 Мп і прызначаны для макрарэжыму на невялікай адлегласці і на адносна невялікіх прадметах.\nШто тычыцца запісу відэа, ён прапануе 8K да 30FPS і 4K да 60FPS у спалучэнні з лічбавым стабілізатарам, няма нічога ад OIS, што, безумоўна, прыкметна пакарае відэа. Што тычыцца пярэдняй камеры, у нас ёсць 20-мегапіксельная высоўная сістэма гэтага будзе дастаткова для звычайных сэлфі, якімі мы звычайна дзелімся ў сацыяльных сетках альбо любым іншым спосабам. Гэта высоўная сістэма дазваляе нам больш скарыстацца экранам, і хоць яна прыкметна запавольвае сістэму распазнання твараў, мне здаецца, даволі паспяховая ў плане дызайну.\nКошт і запуск POCO F2 Pro\nДа наступнага 25 мая мы не зможам атрымліваць блокі POCO F2 Pro, Вы можаце зарэзерваваць яго ў любым з чатырох колераў: сінім, белым, фіялетавым і шэрым. Гэта прылада атрымала спецыяльную зніжку ў памеры € 50 пры запуску, аднак гэта афіцыйныя цэны для тых, у каго няма зарэзерваванага блока:\nPOCO F2 Pro з 6 ГБ аператыўнай памяці + 128 месцаў для захоўвання: Ад 549 еўра\nPOCO F2 Pro з 8 ГБ аператыўнай памяці + 256 месцаў для захоўвання: Ад 649 еўра\nРозніца паміж адной мадэллю і другой складае сто еўра, вы вырашаеце, якая кампенсуе.\nПоўны шлях да артыкула: Навіны гаджэта » агульны » Poco F2 Pro: Больш экрана, большая прадукцыйнасць і больш высокая цана\nМаштабны аналіз шкалы складу цела Xiaomi Mi 2


Лукашэнка ў эфіры «Россия 24»: «Памежнікаў расейцы вывелі на мяжу, мытнікі пачынаюць сябе паводзіць незразумела як»\n13 жнівень 2017, 18:29\nБеларусь і Расея павінны працягваць супрацу, рухацца наперад і не дапусьціць адкату ў двухбаковых дачыненьнях. Пра гэта заявіў Аляксандар Лукашэнка ў інтэрвію праграме «Формула ўлады» на тэлеканале «Россия 24», паведамляе БелаПАН.\n«Мы ганарыліся тым, што ў нас роўныя правы для расейцаў і беларусаў... Сёння пачынаем сваволіць на мяжы: памежнікаў расіяне вывелі на мяжу, мытнікі пачынаюць сябе паводзіць незразумела як, блякуюць тавары, людзі з трэціх краін толькі праз міжнародныя пункты пропуску. Гэта значыць недавер ужо да нас на мяжы пад Берасьцем... У гэтым сур’ёзная небясьпека, мы пачынаем адкочвацца», — сказаў Лукашэнка.\nЛукашэнка дадаў, што «вельмі важна не дапусьціць адкату (у двухбаковых дачыненьнях), а паціху рухацца наперад». «Бо працэс пайшоў, і спыніць яго будзе практычна немагчыма нікому», — адзначыў ён.\nРасея зь лютага 2017 года ўсталявала кантроль ў памежных зь Беларусьсю рэгіёнах. Як адзначалася ў тлумачальнай запісцы да загаду ФСБ Расеі, ён «накіраваны на стварэньне неабходных умоваў аховы дзяржаўнай мяжы РФ на расейска-беларускім участку і правядзеньне захадаў для прафіляктыкі правапарушэньняў, барацьба зь якімі уваходзіць у кампэтэнцыю памежных органаў».


Як сёння павінна дзейнічаць апазіцыя? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЯк сёння павінна дзейнічаць апазіцыя?\nЛідар Беларускай партыі левых “Справядлівы свет” Сяргей Калякін мяркуе, што ў сёняшняй сітуацыі “нічога новага для апазіцыі няма”.\nНекаторыя эксперты мяркуюць, што пратэсты людзей, новая рэпрэсіўная хваля з боку ўладаў павінны з’яднаць беларускую апазіцыю. Але ці гатовая да гэтага яна?\nСяргей Калякін: Песня “пра яднанне апазіцыі” доўжыцца ўжо доўгі час, хаця для ўсіх гэтых размоў я наогул не бачу ніякай асновы. У нас ёсць пытанні, па якіх апазіцыя адзіная ў сваіх меркаваннях, і можа каардынаваць агульныя высілкі і дзеянні. Гэта датычыцца дэмакратызацыі грамадскага жыцця краіны, пераходу ад аўтарытарных формаў кіравання да прававой дзяржавы. Тут рознагалоссяў няма. Але ёсць пытанні, па якіх апазіцыя мае розныя погляды. Як на гісторыю, так і на будучыню Беларусі. І аб’яднацца тут проста немагчыма. Так, дарэчы, адбываецца ва ўсім свеце. Нідзе я не бачыў, каб усе арганізацыі дэмакратычнага кшталту дамовіліся і сталі, напрыклад, адной партыяй. Таму пра “раз’яднанне апазіцыі” кажуць альбо тыя, хто не разумее сутнасці пытання, альбо адбываюцца адмысловыя “ўкіды” (у тым ліку, і ўладай), каб пасварыць апазіцыю паміж сабой.\nРР: Вы лічыце, што яднанне сёння не патрэбна?\nСяргей Калякін: Я не разумею, вакол чаго мы павінны аб’яднацца і навошта. Паглядзіце на апошні прыклад, калі праходзілі маршы абураных беларусаў. Апазіцыя ж, па вялікаму рахунку, скаардыянавала свае дзеянні і ў рэгіёнах, і ў цэнтры. Таму якое яшчэ яднанне патрэбна? Трэба стварыць адну дэмакратычную партыю ў краіне з аднымі іэямі, адзінымі поглядамі і адзіным правадыром? У нас ужо ёсць такое на ўзроўні ўлады, і мы ўжо бачым, да чаго гэта прывяло. Таму ў апазіцыйным асяродку сёння абсалютна нармальная сітуацыя. Іншая справа, што ўлады не даюць нрмальна развіваць у краіне палітычную сістэму, і тая ж апазіцыя вымушана працаваць у экстрэмальных умовах.\nРР: Як у сёняшняй сітуацыі павінна дзейнічаць апазіцыя?\nСяргей Калякін: А што змянілася? У нас такая сітуацыя паўтараецца кожныя пяць гадоў. Рэжым з зайздроснай рэгулярнасцю заўсёды вяртаецца да нейкіх рэпрэсій. Так было ў 1997-м годзе, у 2002-м, у 2006-м, у 2010-2011-х гадах… Ідзе цыклічны працэс. Спачатку дэманструюцца спробы паказаць, што ўлада праводзіць нейкую лібералізацыю, а затым ідзе рэзкі адкат назад. І да гэтага трэба ўжо проста прызвычаіцца. Так працуе сістэма. Таму трэба разумець, што і надалей для апазіцыі ніхто не будзе ствараць цяплічныя ўмовы.


Сіноптыкі распавялі, якое надвор'е нас чакае ў апошнія працоўныя дні года\n27 снежня ноччу месцамі невялікі снег, раніцай і днём пераважна па захадзе краіны ападкі (мокры снег, дождж). Галалёдзіца. Ноччу -5.. + 1°С, пры праясненнях -6..- 9°С; максімальная - днём ад -5°С па ўсходзе да + 5°С па захадзе.\n28-29 снежня ўмовы надвор'я будуць вызначаць атмасферныя франты, якія перамяшчаюцца з акваторыі Балтыкі.\n28 снежня на большай частцы ападкі (снег, мокры снег, дождж). Месцамі туман, галалёд, на дарогах галалёдзіца. Ноччу -4.. + 3°С, ва ўсходніх раёнах -5..- 8°С; максімальная - днём ад -3°С па паўночным усходзе да + 5°С па паўднёвым захадзе краіны.\n29 снежня ноччу месцамі, днём у многіх раёнах кароткачасовы снег, мокры снег, днём па захадзе з дажджом. Ноччу -1..- 7°С, па паўночным усходзе да -9°С, у паўднёва-заходніх раёнах 0.. + 2°С; максімальная - днём ад -5°С па ўсходзе да + 3°С па захадзе.


Подписка на подкасты пользователя vvsiamashka / PodFM.ru - cтраница 6\nБелы сьпіс: Аляксандар Памідораў\nЛичная лента Выпуск 5 добавлен 05.10.12 10:25\nЛичная лента Выпуск 4 добавлен 04.10.12 08:56\nЛичная лента Выпуск 3 добавлен 03.10.12 10:02\nЛичная лента Выпуск 2 добавлен 02.10.12 15:18\nЛичная лента Выпуск 1 добавлен 01.10.12 14:02\nБелы сьпіс: Алег Хаменка\nЛичная лента Выпуск 5 добавлен 28.09.12 12:35\nЛичная лента Выпуск 4 добавлен 27.09.12 11:38\nЛичная лента Выпуск 3 добавлен 26.09.12 10:49\nЛичная лента Выпуск 2 добавлен 25.09.12 14:01\nЛичная лента Выпуск 1 добавлен 24.09.12 11:56\nМузыка, паэта, журналіста. Нарадзіўся ў 1980 годзе ў Менску. Гурты: "Кузьнец і Сяманя", "Князь Мышкін", "Нагуаль", Mouches A L'Orange, "Балцкі Субстрат" ды інш. + уласныя хатнія й публічныя праекты. Кнігі: "Марыя S.", "Габітацыя", "Rera". Радыёпраграмы: гл. падкаст-стужкі.


Як афіцыйныя старонкі ВНУ гандлююць дыпломамі\nЛетняя сесія набліжаецца. І шмат якія студэнты да яе рыхтуюцца не інтэлектуальна, а фінансава. Групы вядучых ВНУ «Вконакте» застракацелі аб’явамі аб куплі-продажы курсавых і дыпломных працаў.\nЗамест бібліятэкі – «Вконтакте»\nСтудэнты не саромеюцца абмяркоўваць куплю-продаж пісьмовых работ ва ўніверсітэцкіх групах «Вконтакте». Прама так і пішуць: куплю дыплом, куплю кантрольную…\nНа попыт знаходзіцца і прапанова. І рэкламуюць яе самі ж адміністратары групы.\nУ БНТУ – тое ж самае.\nУ групах педагагічнага, медычнага і лінгвістычнага ўніверсітэтаў, а таксама БДУ аб дапамозе не просяць. Але прапановы ёсць: часцей за ўсё, гатовыя дыпломныя і курсавыя рэкламуюць фірмы.\nАд рэферата да дыплома МВА\nРэферат можна купіць за 18 $, кантрольную па гуманітарных прадметах – за 17 $, а ад неабходнасці самому пісаць магістарскую працу можна пазбавіцца за 270 $ – калі вы студэнт нетэхнічнага ВНУ. На сайце http://kursovie.by/ курсавая, у залежнасці ад спецыяльнасці, абыдзецца ад $ 40 да 140, а дыпломная – ад 190 да 750. Танней працы па гуманітарных дысцыплінах, псіхалогіі і эканоміцы, студэнтам жа тэхнічных ВНУ прыйдзецца заплаціць па высокіх тарыфах.\nНа сайце з прадстаўнічым даменам wuz.by можна знайсці дзясяткі абвестак аб выкананні студэнцкіх работ. Пра кошты шмат хто з рэкламадаўцаў сайта не паведамляюць, але, напрыклад, адзін з іх запэўнівае: «Мы спецыялізуемся на выкананні дыпломных, курсавых і кантрольных работ для Міжнароднага інстытуту дыстанцыйнай адукацыі БНТУ з моманту заснавання ў 2000 годзе, гэта значыць ужо 14 гадоў».\nФірма-канкурэнт на wuz.by дадае: «Напрыклад, аформіць спіс літаратуры сёння бывае цяжэй, чым напісаць саму працу. Мы не ўхваляем кручкатворства, але ставімся вельмі строга да афармлення работ. Закон – ёсць закон! »\nНа сайце фірмы «5 балаў» чытаем: «Мы працуем легальна, таму ўсе нашы гарантыі пацвярджаюцца адпаведнымі дакументамі, і вы можаце не баяцца махлярства і нядобрасумленнасці з нашага боку». Тэлефаную, прадстаўляюся студэнткаю БДЭУ, цікаўлюся, няўжо і сапраўды – легальна? Працаўнік фірмы тлумачыць: «Вы замаўляеце выкананне навуковай працы, гэта законам не забаронена. А вось што вы з ёй будзеце рабіць – вырашаць вам ». Цікаўлюся, ці змогуць ва ўніверсітэце потым праверыць працу на плагіят або даведацца, што дыплом пісала ня я. У фірме супакойваюць: «Калі вам патрэбны пэўны працэнт арыгінальнага тэксту ў працы, гэта будзе каштаваць дадаткова. Але звычайна ў “наргасе” і без гэтага “пракатвае”»…\nМіністэрства адукацыі: вінаватыя студэнты!\nУ Міністэрстве адукацыі прызнаюць, што сітуацыю нармальнай не назавеш, але ўсю віну перакладаюць на плечы студэнтаў. Па тэлефоне прэс-сакратар міністэрства патлумачыла: «Больш за ўсё адказнасць павінна ўскладацца на саміх студэнтаў. Вы ж разумееце, ім самім потым працаваць. І як гэта рабіць, калі яны працу набылі?! »У Міністэрстве таксама сцвярджаюць, што дзяржава змагаецца з сітуацыяй, але як канкрэтна – не ўдакладнілі.\nВыпускніца БДЭУ: дыпломы студэнтам пішуць нават іхныя кіраўнікі\n«У мяне ў групе дыплом сам не пісаў амаль ніхто. Курсавыя пісалі шматлікія – каб зэканоміць. Але дыплом – гэта і доўга, і складана, да таго ж шмат хто ўжо працуе. Прасцей аддаць 200–300 долараў», – распавядае выпускніца БГЭУ Ганна.\nАня заўважае, што выкладчыкі выдатна разумеюць, калі праца напісана самім студэнтам, а калі – набытая. Але сістэма абароны не сваіх работ настроена настолькі гладка, што ніхто на гэта ўвагі ўжо не звяртае.\n«Некаторыя выкладчыкі самі садзейнічаюць таму, каб студэнты не пісалі нічога арыгінальнага, – кажа яна. – Калі я прынесла першы, добрасумленна напісаны раздзел на праверку навуковаму кіраўніку, вельмі дасведчанай і добразычлівай жанчыне, яна сказала, што “усё не так”, і дала гатовы ўзор – ужо абаронены дыплом. Мне заставалася пераставіць месцамі сказы і памяняць лічбы на дадзеныя прадпрыемствы, пра якое я пісала».\nБольш за тое – аднаму са студэнтаў у групе Ганны дыпломную працу пісаў… навуковы кіраўнік гэтай самай працы. Дадатковы заробак $ 300, улічваючы заробкі ў нашых ВНУ, лішнім быць не можа.\nУ Рэйтынг 500 лепшых універсітэтаў свету ні адна беларуская ВНУ не трапіла. Для параўнання: Ягелонскі універсітэт у Кракаве і Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны універсітэт занялі ў пераліку месцы з 301 па 400, а Маскоўскі дзяржаўны універсітэт имя Ламаносава – 84-е.\nАле не толькі ў лепшых універсітэтах свету, але і проста ў добрых універсітэтах дыпломныя, курсавыя ды іншыя работы ацэньваюцца, у першую чаргу, з увагі на арыгінальнасць і ўласныя даследаванні аўтара. У Беларусі ж часцяком галоўныя патрабаванні да працы – колькасць старонак, строга навуковы стыль напісання і правільнасць афармлення. Толькі пакуль выкладчыкі вывяраюць памеры загалоўкаў, з ВНУ выходзяць шэрагі «адмыслоўцаў», якія лепш за ўсё навучыліся афармляць набытыя «веды» ў тэкставым рэдактары.


У Гродне прайшоў фестваль фарбаў «ColorFest» | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » У Гродне прайшоў фестваль фарбаў «ColorFest»\nУ Гродне прайшоў фестваль фарбаў «ColorFest»\nСвята зладзілі на базе адпачынку «Прывал», што на беразе Нёмана. Маляўнічая феерыя стала традыцыйнай напрыканцы лета. Але з кожным годам набывае новыя рысы. Сёлета свята адбылося надзвычай маштабным, а яркія фарбы «холі» успыхвалі на працягу двух дзён.\nАрганізатары падрыхтавалі нямала сюрпрызаў для наведвальнікаў, якіх з кожным годам становіцца ўсё больш. Асаблівае ўражанне ад каляровага свята атрымалі дзеці. Дарослыя таксама не адставалі і дружна весяліліся, запускаючы адзін у аднаго мяшочкі з фарбай. Тыя, хто хацеў проста паназіраць за смешнымі падзеямі, маглі гэта зрабіць у спецыяльных зонах адпачынку. Адтуль можна было ўбачыць, як месца актыўнага фэста пераўтвараецца ў вялікую карціну ў стылі імпрэсіянізму.\nДля свята арганізатарам спатрэбілася некалькі сотняў кілагарам мяшочкаў з фарбай. Пасля каляровага фэсту ўсіх чакала пенная вечарына і дробны душ вакол пляцоўкі. Як аказалася, фарбы «холі» лёгка адмываюцца як са скуры, так і з адзення. Многія ўдзельнікі пакінулі каляровы фэст з добрымі ўражаннямі і мноствам фотаздымкаў.


02 красавік 2021, 09:56\nАдзін з нумароў «Народнай волі»\n2 красавіка мусіў выйсьці першы пасьля вымушанай паўзы друкаваны нумар газэты «Народная воля». Але маскоўскае прадпрыемства сарвала яе выхад.\nРэдакцыя загадзя заключыла дамову з маскоўскім адкрытым акцыянэрным таварыствам «Полиграфический комплекс» і пералічыла таму неабходную суму на выпуск нумару газэты ад 2 красавіка ў паліграфічным варыянце.\nАле калі вёрстка падыходзіла да завяршэньня, у Маскве сказалі: «На нас наехалі на вельмі высокім узроўні, ня хочам страціць друкарню, вяртаем грошы...»\nНекалькі месяцаў таму з «Народнай воляй» скасавала дамову друкарня прадпрыемства «Прайм Прынт Масква». Цяпер ад супрацоўніцтва адмовілася другая маскоўская друкарня. У Беларусі шлях друкаваньня газэты закрыты яшчэ са жніўня, калі выдавецтва «Беларускі дом друку» спыніла тыражаваньне газэты быццам ад таго, што зламаўся станок.\nРэдакцыя папрасіла чытачоў падпісвацца на сваю PDF-вэрсію на сайце belpressa.by, а таксама чытаць матэрыялы на партале nv-online.info, якія працягваюць выходзіць там, нягледзячы на кібэратаку, якую зафіксавалі ў сакавіку.


Ахроменка Уладзіслаў. Тэорыя змовы | Prastora.by - iнтэрнэт-крама кнiгаў на беларускай мове. Вялiкi выбар мастацкай i навукова-папулярнай лiтаратуры. Таксама ў продажы аўдыёкнiгi, музычныя кампакт-дыскi, вiдэа, сувэнiры ды iншае. Даступныя цэны.\nАхроменка Уладзіслаў. Тэорыя змовы\nПамеры: 120x190 мм\nКінараман-фарс. – Мінск: Логвінаў, 2011. – 258 с.\nКалі твая зброя – кулямёт MG-42, а не дыктавы нож, калі ты атрымліваеш асалоду ад шляхотнага каньяку, а не закіслага піва, калі ты чытаеш папяровыя кнігі, а не бязглуздыя сайты – гэты раман для цябе. Калі ты сапраўдны аматар вострасюжэтных інтрыгаў, шматхадовых авантураў і феерычных пагоняў – без ваганняў бяры ў рукі кнігу.\nРаман Уладзіслава Ахроменкі з правакацыйным назовам “Тэорыя змовы” ў парадаксальнай і жорсткай форме ставіць тыя беларускія пытанні, якія многія баяцца сабе задаць нават у думках.\nАдказы гучаць іранічна, цынічна, непрадказальна і радыкальна.\nЧытай, думай, рабі высновы, спрачайся з персанажамі і аўтарам.\nЧастка першая. Фетышыст\nЧастка другая. Змагар\nЧастка трэцяя. Герой\n– ...жны ці!.. кога шчэ ыло веце!..– стэрэафанічнае рэха пругка адбівалася ад старажытных замкавых муроў і шыфравала словы, што гарохам сыпаліся з бляшанага рэпрадуктара. – ...ігу рода ыць ах!..\nСухія галінкі грыфельна раскрэслівалі чыстае травеньскае неба. Памаранчавае сонейка плёскалася ў срэбных калюжынах. Манументальная спаруда, укрытая белым прасцірадлам, міжволі вабіла зрок таргачоўцаў, сабраных на замчышчы з нагоды святкавання Перамогі. Меланхалійная абыякавасць твараў абсалютна не адпавядала тэзісам:\n– …кожны трэці! …такога яшчэ не было ў свеце!.. подзвігу народа жыць у вяках!..\nСтаршыня таргачоўскага выканкама Качан, немалады мужчына з дробнымі тупымі вушкамі, спрактыкавана гнаў тэкст у мікрафон. Рэпрадуктар паслухмяна азываўся гудкім вакзальным рэхам, кідаючы ў паветра зліплыя словы:\n– ...ля сых ашых едзяў та ўдная ба!..\nПры фразе «Для ўсіх нашых суседзяў гэта сапраўдная бомба!» лядашчы ветэран, што стаяў каля загадкавай спаруды, блямкнуў медалямі медна-нікелевага сплаву і голасам камандзіра расстрэльнага ўзвода скамандаваў:\n– З Богам!..\nПрасцірадла надзьмулася пухіром і спаўзло паволі. Прысутныя адно захаўкалі.\n– Ні х-х-храна сабе... – тупа прамовіў нехта.\nЗ басейна, абліцаванага блакітнай сантэхнічнай кафляй, тырчэў магутны п’едэстал. На ім высілася сапраўдная пяцісоткілаграмовая авіябомба. Пёркі стабілізатара выторкваліся інфернальнымі рожкамі. Надпіс «За Беларусь!» на жахлівым боепрыпасе ззяў свежым лакам. Двое бетонных эсэсаўцаў, тыповыя Фрыц з Гансам, ваяўніча цэлілі са шмайсераў у пратакольны лозунг. Кампазіцыю давяршала масянджовая шыльда, якая тлумачыла недасведчаным: такая ж самая бомба была на борце самалёта Мікалая Францавіча Гастэлы «ТБ-3ф» падчас апошняга гераічнага вылету.\nАхроменка Уладзіслаў, Клімковіч Максім. Праўдзівая гісторыя Кацапа, Хахла і Бульбаша\nАпокрыф-правакацыя. – Мінск: Галіяфы, 2009. – 142 с.\n"Праўдзівая гісторыя Кацапа, Хахла і Бульбаша" – пародыя на афіцыйную мінуўшчыну трох спадкаемцаў міфалагічнай істоты Homo Slavіanikus’а, у якой дастаткова выразна прачытваецца гісторыя трох сусветна знаных народаў.\nАхроменка Уладзіслаў, Клімковіч Максім. Янкі, альбо Астатні наезд на Літве\nНовы раман пісьменніцкага дуэта М. Клімковіча і У. Ахроменкі – захапляльны аповед, прасякнуты гумарам. Кніга зацікавіць як аматараў вострасюжэтных твораў пра авантуры і інтрыгі, перастрэлкі і пагоні, гэтак і прыхільнікаў інтэлектуальнай літаратуры, якія цэняць тонкую пародыю, дасціпныя алюзіі і мудрагелістыя стратэгіі.


Ганна Штэйнман. Stoplukafilm\n«Незвычайны канцэрт». Stoplukafilm, Менск, 2000.\nГэтай вясною нечаканым падарункам для некаторых сацыяльна-актыўных аматараў рок-музыкі стаўся несанкцыяваны і незаплянаваны ўдзел у здымках відэакліпаў на песьні «Крамы», NRM, «Новага Неба», «Нэйрадзюбэля» і нават Pink Floyd.\nІдэя стварэньня альтэрнатыўных кліпаў «павісла» ў паветры даўно. Прынамсі, асабіста мне карцела паглядзець, што будзе, калі аздобіць любімыя песьні дакумэнтальнымі кадрамі з кронікі менскага супраціву, яшчэ з сакавіка 1996 г. Пакуль на рок-канцэртах крычалі «Жыве Беларусь!», а на мітынгах сьпявалі «Партызанскую», ідэю вылавілі, матэрыялізавалі, і наша музычная рэчаіснасьць нарэшце атрымала сваё відэаўвасабленьне: ужо больш за месяц «Незвычайны канцэрт» блукае па краіне дый за ейнымі межамі, асядаючы ў відэатэках беларускіх мэляманаў чарговай «крамольнай» касэтай. Восем кліпаў, аб’яднаных назовам, нельга вызначыць як музычны фільм — для гэтага патрэбна добра выпрацаваная агульная канцэпцыя, а яе якраз не стае, але гэткае «сьвята мантажу» прыцягвае ўвагу хаця б дзеля таго, каб параўнаць варыянт, прапанаваны STOPLUKAFILM’ам з тым, які кожны з нас ствараў для сябе пад час розных несанкцыяваных мерапрыемстваў. Як сапраўднае спараджэньне постмадэрнісцкай прасторы, «Канцэрт» пабудаваны на ўсялякім цытаваньні папярэднікаў: выкарыстаныя фрагмэнты са знакамітай стужкі «Звычайны прэзыдэнт», арыгінальны Pink Floyd’аўскі кліп і нават асобныя кадры з «Камандас» (у «Партызанскай»).\nКалі казаць пра дакумэнтальную аснову, дык гэта кадры, усім добра вядомыя з тэленавінаў. Гэта той самы «малюнак», у стварэньні якога заўжды абвінавачваюць арганізатараў і ўдзельнікаў усіх мітынгаў і шэсьцяў. Ня вельмі ўдала толькі, што тыя самыя «малюнкі» пераходзяць з кліпу ў кліп. На пачатку прагляду твары сяброў і знаёмых на экране яшчэ цешаць: маўляў, мы ўжо спрычыніліся да Гісторыі. Але кожны новы кліп набліжае апатыю, добра зразумелую сталым наведнікам усіх акцыяў апазыцыі: тыя самыя людзі, тыя самыя твары, самі ходзім, потым самі пра сябе пішам, самі сябе здымаем, самі чытаем і глядзім. Утвараецца замкнёнасьць, якую цяжка разарваць нават пашыраючы прастору з дапамогай Pink Floyd. Можа, з-за гэтага найбольшую цікавасьць выклікаюць песьні не «пра нас», а «пра яго», бо глядзець, як спадар прэзыдэнт рухаецца ў такт Шалкевічавага «Таварыша Сапегі», — суцэльная асалода. Зрэшты, кліпы можна клясыфікаваць ня столькі па галоўных героях, колькі па тым, што было ў іх першасным — песьня ці зьява. Тыя, хто ўжо пасьпеў паглядзець «Незвычайны канцэрт», сярод найбольш удалых кліпаў называюць «25, 26, 27...» (NRM) i «Ехали уроды на поминки» («Нэйрадзюбэль»). Першы зь іх якраз і ёсьць прыкладам таго, як спачатку была зьява, потым на яе падставе паўстала песьня, якая ў сваю чаргу была праілюстраваная той самай зьявай, што калісь спарадзіла яе. Калі дадаць сюды добрае тэхнічнае вырашэньне і ўдала змантаваныя кадры — посьпех амаль гарантаваны. Але глядзець на гэта ўсё адно ня так цікава, як, да прыкладу, на менш прадказальны і больш творчы праект, калі песьня і зьява існавалі ў нашай сьвядомасьці абсалютна незалежна адна ад аднае і сваім спалучэньнем выклікалі да жыцьця нешта новае, непрадказальнае і незалежнае. З гэтага гледзішча кліп «Ехали уроды на поминки», аздоблены кронікай падпісаньня дамовы паміж Расеяй і Беларусяй, ёсьць, бадай, найлепшым дасягненьнем «Канцэрту».\nПытаньне, як жа вызначыць жанрава-відавую прыналежнасьць прэзэнтаванай STOPLUKAFILM’ам стужкі, заходзіцца ў стадыі вырашэньня. Ва ўсялякім разе, спробы зьвязаць кліпы паміж сабою з дапамогай заставак са «Звычайнага прэзыдэнта» сьведчаць, што «Незвычайны канцэрт» прэтэндуе на тое, каб называцца «творам», а ня проста падборкай кліпаў, хаця гледачоў не пакідае ўражаньне «недаробленасьці». Можа, гэта з-за таго, што ў кожнага даўно існуе свой варыянт «Незвычайнага канцэрту», які зьявіўся прыкладна адначасова са зьяўленьнем «Партызанскай». «Партызанская» завяршае канцэрт настальгічнымі кадрамі бел-чырвона-белага афіцыёзу. Гэткі прыхаваны падарунак гледачам: можна ўявіць, што гэта не «было», а хутка «будзе».\nМіж іншым, калі хто добра вучыў гісторыю, памятае, што «Канцэртам» у свой час называўся другі этап рэйкавай вайны, і ў мінулы раз сьледам за апэрацыяй «Канцэрт» неўзабаве адбылося вызваленьне Беларусі.


«Заклятыя Скарбы» — Паморак - RADZIMA.INFO/Легенды Беларуси, Мифология Беларуси\nradzima.info » wiki » Мифология Беларуси » «Заклятыя Скарбы» — Паморак\nЯкое толькі ліха не даймае людзей! Бяда на бядзе едзе ды бядой паганяе. Пастаіш — бяда нагоніць. Пабяжыш — на бяду наскочыш. I жывеш, як той заяц: куды ні сунься — бядзе ў зубы. Шматбяды ад Бога. То мароз памарозіцьсады і гароды, збажыну ў полі, траву на сенажаці; то град паб’е ўсё, што ацалела, ад марозу ці сіверу; то сонца смаліць, аж зямля гарачая, як прысак, хоць ты ў ёй пячы яйкі… А дасць Бог харошае лецейка — абавязкова ўсякія пошасці ці паморак нападуць на людзей і жывёлу. Тут ужо не абышлося без ліхіх чараўнікоў.\nВось як гэта здарылася ў адной мясцовасці. Была ранняя, вельмі гожая вясна. Кожную ноч ішоў ціхі, цёплы дожджык, а ўдзень свяціла яснае сонейка. Яно галубіла зямлю, нібы матуля сваё дзіцятка. Здаецца, пасадзі на полі малое, дык яно само вырасце, як гарбуз на гародзе. Бачаць людзі, што ўсё расце, як на дражджах. Настала лета. Абмінулі, дзякаваць Богу, навальніцы з градам. I так усё шчодра зарадзіла, што ўвосень хаваць не.будзе куды. Толькі не радуюцца людзі багатаму ўраджаю. Так прывык селянін да бяды, што нават лішняе дабро яго палохае. Папаўзлі ад вёскі да вёскі чуткі, што хоць Богдаў шчодры ўраджай, але не будзе каму ягоспажываць, бо набліжаецца паморак. Як самай жахлівай бяды спалохалісялюдзі небывалага ўраджаю. Ходзяць засмучаныя, нібы ў ваду апушчаныя.\nМетки: Духі хваробы смерці і бедстваў, заклятыя скарбы, Легенды Беларуси, Мифология Беларуси, паданні, Паморак\n← «Заклятыя Скарбы» — Начніцы «Заклятыя Скарбы» — Бог i поп →


Прадаеш нявыкарыстаныя лекі ў інтэрнэце – рыхтуй 630 рублёў. Плануюць павялічыць штрафы за неналежную рэкламу лекаў – RH.by\n– Абяцаюць вярнуць зрок, мужчынскую сілу, выключаючы цяжкасці на шляху да выздараўлення. Чалавек на гэта купляецца, таму што гатовы да цуду, калі, седзячы на канапе можна ачуняць. Часцяком такія прэпараты каштуюць велізарных грошай, маюць пабочныя дзеянні і разлічаныя на людзей пажылога ўзросту. Але па прэпарат трэба ісці толькі да доктара. Тое, што прадаюць у інтэрнэце, гэта не булачка, а, можа быць, яд, і наступствы могуць адбіцца не адразу, — патлумачыла намеснік начальніка Галоўнага ўпраўлення арганізацыі медыцынскай дапамогі, начальнік аддзела першаснай медыцынскай дапамогі Міністэрства аховы здароўя Людміла Жылевіч.\nПа словах спецыялістаў, фармацэўтычная інспекцыя маніторыць такога роду рэкламу і апавяшчае МАРГ, а таксама МУС – як у выпадку з рэкламай псіхатропных рэчываў пад выглядам лекаў.\n– З’яўляюцца аб’явы, сайты пра цудадзейныя сродкі. Вось нядаўна майму суседу кінулі ў паштовую скрыню рэкламу пад выглядам газеты “Дзіўная сіла прыроды”, дзе абяцаюць неймаверныя рэчы, нават друкуюць інтэрв’ю з пажылымі людзьмі, якія нібыта вылечыліся ад цукровага дыябету кропелькамі. На паверку аказваецца, што ніякіх інтэрв’ю не было. Такая рэклама па-за законам, немагчыма кантраляваць якасць такіх сродкаў, умовы захоўвання і даваць гарантыі. Больш таго, у інтэрнэце прадаваўся прэпарат для пахудзення, забаронены да выкарыстання ў нашай краіне. Вытворца і сам зняў яго з вытворчасці, бо прэпарат выклікае ўскладненні: кепска дзейнічае на сардэчна-сасудзістую сістэму. Пытанне, хто тады прадае такі прэпарат?\nУ ведамстве растлумачылі, што аб’явы на форумах або ў сацыяльных сетках аб продажы набытых у аптэцы, але не выкарыстаных лекаў таксама з’яўляюцца рэкламай. Чалавек, які размясціў такую аб’яву, можа быць аштрафаваны на суму ад 5 да 30 базавых велічынь (105-630 рублёў). Калі прэпарат аддаецца бясплатна, рэкламай гэта ўжо не будзе. Але ў Міністэрстве аховы здароўя звярнулі ўвагу, што ў такім выпадку ніхто не можа гарантаваць, ці адпавядае прэпарат ўпакоўцы і ці не нанясе ён шкоды.\nІП выплачвае штраф ад 10 да 40 базавых велічынь (210 – 840 рублёў), юрыдычная асоба – ад 20 да 50 базавых велічынь (420 – 1050 рублёў).\nПредыдущая статьяУ Вілейцы ўчора на пераходзе збілі жанчыну\nСледующая статьяПрыйшла ў госці і скрала залаты бранзалет: крымінальная справа ў Мядзеле


Юрый САНЬКО: «Тадэвуш Кандрусевіч па-ранейшаму знаходзіцца пад Беластокам…»* | Народная Воля\nЮрый САНЬКО: «Тадэвуш Кандрусевіч па-ранейшаму знаходзіцца пад Беластокам…»*\n29.09.2020 в 8:12\nПрэс-сакратар Беларускай каталіцкай царквы паведаміў “Народнай Волі” апошнія навіны пра старшыню Канферэнцыі каталіцкіх біскупаў у Беларусі, якога не пускаюць у краіну.\nНагадаем, што 31 жніўня Тадэвушу Кандрусевічу не дазволілі вярнуцца з Польшчы дадому. Праз нейкі час Аляксандр Лукашэнка заявіў, што з’явілася інфармацыя аб магчымай наяўнасці ў Кандрусевіча не аднаго грамадзянства і, як быццам, гэтую інфармацыю цяпер правяраюць.\n“Калі там усё чыста і па законе, паступім па законе, – дадаў Лукашэнка. – Нам не важна, хто ён – галоўны каталік, галоўны праваслаўны ці галоўны мусульманін. Павінен жыць па законе. А калі ты яшчэ і ў палітыку ўлез і пацягнуў за сабой вернікаў, каталікоў, тады двайная адказнасць”.\nДа гэтага часу не было вядома, на якой падставе арцыбіскупа не пусцілі на радзіму, і нават з’явіліся чуткі, што Т.Кандрусевіча маглі пазбавіць беларускага грамадзянства.\nАле праз нейкі час старшыня Канферэнцыі каталіцкіх біскупаў атрымаў адказ на свой зварот з Дзяржаўнага памежнага камітэта.\n“Вы былі не прапушчаны праз дзяржаўную граніцу ў сувязі з прынятым органамі ўнутраных спраў рашэннем аб прызнанні пашпарта грамадзяніна Рэспублікі Беларусь, які вам належыць, несапраўдным”, – сказана ў паведамленні камітэта.\n– Старшыня Канферэнцыі каталіцкіх біскупаў у Беларусі пастаянна з намі на сувязі, перадае прывітанне і дзякуе за малітвы, – кажа Юрый САНЬКО. – А мы зараз чакаем адказу з Міністэрства ўнутраных спраў.\n– Дзе зараз знаходзіцца Тадэвуш Кандрусевіч?\n– У Польшчы, пад Беластокам. Займаецца сваім здароўем, рэабілітацыяй. Таксама моліцца ў мясцовай парафіі.\n– Ці ёсць нейкія навіны з нагоды праверкі яго пашпарта?\n– Як вядома, Дзяржаўны памежны камітэт заявіў, што Тадэвуша Кандрусевіча не пускаюць у Беларусь на падставе рашэння аб прызнанні яго пашпарта несапраўдным, і параіў за тлумачэннямі звяртацца ў МУС.\nКаля тыдня таму мітрапаліт туды звярнуўся, але адказу няма да гэтага часу. Думаю, сітуацыя працягне знаходзіцца ў падвешаным стане. Справа неардынарная, і нешта прагназаваць тут вельмі складана.\nЦі вернецца ў Беларусь Тадэвуш Кандрусевіч?


19:44 12 красавіка 2021\n14:00 06.09.2016 (абноўлена 14:02 06.09.2016) Атрымаць кароткую спасылку\nПарламенцкія выбары-2016 (7)\nМІНСК, 6 вер — Sputnik. Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка плануе ў дзень выбараў 11 верасня прыйсці на выбарчы ўчастак для галасавання разам са сваім малодшым сынам Мікалаем.\nПарламенцкія выбары ў Беларусі пройдуць 11 верасня. Кіраўнік дзяржавы традыцыйна галасуе на выбарчым участку №1, які размешчаны ва Універсітэце фізкультуры ў Мінску.\nУ аўторак кіраўнік дзяржавы правёў рабочую сустрэчу са старшынёй Цэнтрвыбаркама Лідзіяй Ярмошынай, якая расказала прэзідэнту пра тое, што многія журналісты збіраюцца асвятляць яго ўдзел у выбарах.\n"Усе заперажывалі, дзе прапаў малодшы сын. Я ж чытаю ў тым ліку ўсякі бруд. Я абавязкова з малодшым сынам прыйду, як звычайна. І дзеці прагаласуюць", — сказаў на гэта Лукашэнка. Яго словы прыводзіць БелТА.\nЛукашэнка заўважыў, што не варта баяцца нізкай ацэнкі, якую, магчыма, дасць Захад парламенцкім выбарам з-за высокага адсотка датэрміновага галасавання.\n"Я думаю, нам гэтага баяцца не трэба. Вельмі сур'ёзныя сродкі масавай інфармацыі прааналізавалі іншыя краіны — там ніхто не напружваецца з гэтай нагоды", — сказаў ён.\nПрэзідэнт таксама выказаў здагадку, што, магчыма, у сувязі з займаемай пасадай, яму варта было б прагаласаваць датэрмінова, але рабіць ён гэтага не будзе.\n"Але я так падумаў, што калі датэрмінова прагаласую, перавернецца свет, у крайнім выпадку, у Беларусі гэта месца расчыніцца, будзе велізарная бездань. І я ўжо адкідаю ўсе пытанні — збіраюся прагаласаваць у нядзелю, як звычайна. Таму не трэба напружвацца — датэрмінова ці не датэрмінова. Галоўнае, каб чалавек прагаласаваў", — падкрэсліў ён.\nЛукашэнка папярэдзіў Ярмошыну аб тым, што пры арганізацыі выбараў, у тым ліку на месцах, "не павінна быць нічога штучнага". "Каб мы не гналі людзей на выбары, каб мы годна іх правялі, каб гэта сапраўды было свята і мы разумелі, што робім гэта для сваёй краіны і народа", — сказаў ён.\nКіраўнік дзяржавы адзначыў, што яму б хацелася, каб на выбары прыйшло шмат народу. У той жа час ён перакананы, што кожны мае права сам вызначыць для сябе, у які дзень варта наведаць выбарчы ўчастак.\n"Надвор'е на гэтым тыдні будзе выдатнае, людзі будуць сядзець на лецішчах, на беразе возера, будуць займацца сваімі пытаннямі, і кожны будзе абіраць момант, калі яму лепш прагаласаваць", — дадаў ён.\nБацькі і дзеці, Дзеці, Нацыянальныя выбары, Аляксандр Лукашэнка, Лідзія Ярмошына, Беларусь


Анонс лістападаўскага нумара навукова-метадычнага часопіса «Пачатковая школа» - НИО | НИО\nУ рубрыцы «Метадычная майстэрня» прапануюцца метадычны матэрыял па выкарыстанні актыўнай ацэнкі і майстар-клас па гэтай праблеме; стымулюючыя заняткі па рускай мове ў 2 класе з утрыманнем разнастайных метадаў і прыёмаў, што павышаюць матывацыю вучняў на ўроку і спрыяюць эфектыўнаму засваенню тэмы; артыкул па відах, спосабах і нетрадыцыйных тэхніках лепкі.\nДадатковая ўкладка «У дапамогу намесніку дырэктара» прысвечана ўкараненню дынамічных перапынкаў у адукацыйны працэс. На дыску змяшчаецца каляндар дынамічных перапынкаў на навучальны год, а таксама падрабязныя ўзоры некаторых тэм.\nНа каляровай укладцы – сюжэтныя і прадметныя малюнкі да факультатыўнага курса «Вытокі роднай мовы» па тэмах «У лузе», «У полі».\nБагатае напаўненне мае рубрыка «Педагагічная скарбонка» мультымедыйнага дадатку. Тут урокі матэматыкі, навучання грамаце, прадмета «Чалавек і свет», пазакласнае мерапрыемства «Адкуль прыйшла кніга», а таксама арыгінальная казка-быль «Асцярожна – дамавік».


Удасканалены таксама механізм конкурснага адбору кандыдатаў на занясенне на дошку Гонару на ўзроўні аблвыканкамаў і Мінскага гарвыканкама. 14.02.2019, Sputnik Беларусь\n© Sputnik / Сергей ПушкинНа рэспубліканскай Дошцы гонару прадстаўлены лепшыя працоўныя калектывы і рэгіёны краіны\nМІНСК, 14 лют - Sputnik. Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падпісаў Указ №47, які ўнёс змены ва Указ ад 30 верасня 1999 года №573 "Аб Рэспубліканскай дошцы Гонару", паведамілі ў прэс-службе кіраўніка дзяржавы.\nЗгодна з дакументам, цяпер Рэспубліканская дошка Гонару будзе абнаўляцца кожны год напярэдадні Дня працы, які адзначаецца першага мая.\nАкрамя таго, арганізацыі і іх філіялы, якія трапяць на Рэспубліканскую дошку Гонару на працягу двух гадоў запар, не змогуць удзельнічаць у конкурсным адборы ў наступным пасля гэтага перыяду годзе.\nТаксама ўказам уведзены два месцы для арганізацый сацыяльнага абслугоўвання, якія пакажуць найлепшыя вынікі працы за справаздачны год.\nПаведамляецца, што публічнае прызнанне грамадскай значнасці дзейнасці такіх арганізацый павінна паслужыць стымулам для паляпшэння і павышэння эфектыўнасці іх работы.\nУказ накіраваны на стымуляванне рэгіёнаў, арганізацый, работнікаў беларускіх прадпрыемстваў да павышэння эфектыўнасці вытворчасці, павелічэння выпуску канкурэнтаздольнай прадукцыі, эканоміі рэсурсаў.


23 сакавік 2016, 20:33\nУкраінская лётчыца Надзея Саўчанка, асуджаная ў Расеі да 22 гадоў калёніі па абвінавачваньні ў забойстве двух расейскіх журналістаў у Данбасе, забараніла сваім адвакатам абскарджваць прысуд і падаваць прашэньне аб памілаваньні.\nЯк паведамляе ВВС, у напісанай ад рукі заяве, фата якой выклаў у сваім «Фэйсбуку» адвакат Марк Фэйгін, Саўчанка просіць яго і ў далейшым ажыцьцяўляць яе юрыдычную абарону ў Расеі. Таксама яна адзначае, што забараняе абскарджваць прысуд і прасіць расейскія ўлады аб памілаваньні.\nТаксама Саўчанка піша, што забараняе адвакату прызнаваць віну як ад яе, так і ад яго імя, і рабіць яшчэ якія-небудзь дзеяньні без яе дазволу. Па словах абвінавачванай, парушэньне гэтых патрабаваньняў яна расцэніць як здраду, што аўтаматычна пацягне адмову ад паслугаў Фэйгіна.\nАкрамя Марка Фэйгіна, абаронай Саўчанкі ў судзе займаліся двое яго калегаў — адвакаты Мікалай Полазаў і Ільля Новікаў. Пакуль не вядома, ці мае намер абвінавачаная карыстацца далей і іх паслугамі таксама, але ў асобным лісьце яна выказала падзяку за іх працу.\nПрысуд па справе быў вынесены 22 сакавіка. Па законе ён уступіць сілу толькі праз дзесяць дзён пасьля вынясеньня і толькі ў тым выпадку, калі яго не абскардзіць ніводзін з бакоў. Пракуратура раней выказала задавальненьне прысудам і заявіла, што не плянуе падаваць скаргу.\nЛябедзька, Рымашэўскі і Губарэвіч у Эўрапарлямэнце апранулі майкі з Саўчанкай


Аб Беларусі, Польшчы і заходнерусізме\nДля прасоўвання сваіх ідэй заходнерусы выкарыстоўваюць розныя гістарычныя матывы. Тут і гісторыя польскіх лагераў для чырвонаармейцаў, узятых у палон палякамі падчас савецка-польскай вайны, якія называюцца не інакш як "польскі ГУЛАГ", і свая трактоўка падзей "вызваленчага паходу чырвонай арміі ў Заходнюю Беларусь 17 верасня 1939 года". Якія толькі эпітэты не сустрэнеш у артыкулах адэптаў "рускага адзінства". Тут і "вялікадзяржаўны польскі шавінізм", і "пагалоўная паланізацыя", і "фашысцкі рэжым Пілсудскага", і "вызваленчая місія чырвонай арміі". Гісторыя тых падзей падаецца ў адпаведнасці з канонамі, прынятымі ў савецкай гістарыяграфіі, паўтараючы тэзы аб нібыта "векавым жаданні беларусаў уз'яднацца са старэйшым братам з Усходу".\nАле гісторыя тых падзей не такая адназначная, як хацелася б гэта бачыць заходнерусам. Польскія даследчыкі дасканала вывучылі гісторыю трагічнага лёсу чырвонаармейцаў, якія апынуліся ў польскім палоне ў 1920-м. У 2004 годзе польскімі і расійскімі гісторыкамі быў выдадзены зборнік дакументаў, прысвечаны гэтай тэме. У Польшчы пастаянна праводзяцца навуковыя канферэнцыі і сустрэчы. Апошняя з такіх была арганізавана Польскім інстытутам міжнародных спраў і прайшла ў Варшаве ў верасні мінулага года (http://www.pism.pl/index/?id=9cac2ca53c5fe723c249d012d6091c50). Яе ўдзельнікі сталі сведкамі цікавай дыскусіі паміж прафесарамі Збігневам Карпусом (Польшча) і Генадзем Матвеевым (Расія), прысвечанай спрэчным пытанням гісторыі польскіх лагераў для савецкіх ваеннапалонных. А вось тэма Катыні, якая пастаянна звязваецца з трагедыяй палонных чырвонаармейцаў, на Усход ад Бугу не проста залішне палітызавана, але яшчэ і штучна замоўчваецца. Так, у Расіі ёсць шэраг прафесійных даследчыкаў гэтай праблемы накшталт Наталлі Лебедзевай, але іх голас, на жаль, вельмі слабы. У асноўным жа пануе ідэя "Анты-Катыні" з псеўданавуковымі пасыламі аб тым, што нібыта ў 1940 г. у савецкіх лагерах былі расстраляны "жандары, вінаватыя ў гібелі тысяч савецкіх чырвонаармейцаў ў 1920 годзе", або паўторам "саўковай" выдумкі аб тым, што палякаў у Катыні расстралялі нацысты. Да таго ж, да сённяшняга дня застаюцца пытанні па Беларускаму катынскаму спісу. У Беларусі гэтая тэма таксама вельмі палітызавана, што, безумоўна, накладвае свой адбітак на правядзенне яе ўсебаковага і глыбокага даследавання.\nАб гісторыі Заходняй Беларусі і "вызваленчага паходу чырвонай арміі 17 верасня 1939 г." я пісаў у многіх сваіх артыкулах (на прыклад: http://www.naviny.by/rubrics/opinion/2011/08/06/ic_articles_410_174650/ і http://naviny.by/rubrics/opinion/2011/08/20/ic_articles_410_174806/). Пры ўсёй аб'ектыўнасці працэсу аб'яднання Заходняй Беларусі з БССР не варта, аднак, забываць пра тое, што ён быў не простым і не адназначным. Разам з савецкай уладай у былыя заходне-беларускія ваяводствы Польшчы прыйшлі і сталінскія рэпрэсіі, а палітыку паланізацыі змяніла русіфікацыя, якая суправаджалася ганеннямі на рэлігію.\nНавязванне сваіх каштоўнасцяў і антызаходняя рыторыка адэптаў заходнерусізму ў Беларусі абумоўлены зусім не клопатам пра беларусаў, іх гісторыю і культуру, а жаданнем размыць нацыянальную свядомасць нашага народу. Менавіта таму ставяцца пад сумнеў многія аспекты гісторыі старажытнай беларускай дзяржавы Вялікага Княства Літоўскага, якое, як вядома, вяло шэраг войнаў з Маскоўскай дзяржавай. Раздражняе заходнерусаў і еўрапейскі характар гісторыі Беларусі. Для іх мульцінацыянальная Першая Рэч Паспалітая – гэта апора польскага шавінізму і паланізацыі, а вось Паўночна-Заходні край Расійскай Імперыі часоў Аляксандра ІІ – ідэал суіснавання рускіх і беларусаў. Выразна бачна банальная спроба перапісаць гісторыю, выкарыстоўваючы старыя імперскія і ў некаторых выпадках савецкія падыходы. Тое ж самае і з беларускай мовай, якая вельмі раздражняе заходнерусаў, але ўлічваючы, што ў Беларусі дзве афіцыйныя мовы ім застаецца толькі чыніць нападкі на Міністэрства культуры Беларусі і на Таварыства беларускай мовы.\nУ гэтай сітуацыі многае залежыць ад беларускага грамадства. Мы самі павінны выбраць ці жадаем мы быць абыякавай да ўсяго сярмяжнай масай, ці мы ўсё ж народ са сваімі культурнымі і гістарычнымі традыцыямі. І рускія і палякі не чужыя нам людзі. Паважаць трэба і ўсходніх і заходніх суседзяў. Але мы беларусы – асобны народ, які варты паважлівага стаўлення да сябе, сваёй культуры і мовы. І гэты факт бясспрэчны.


Гродненский государственный университет имени Янки Купалы - Пераможцу агульнаўніверсітэцкага этапу рэспубліканскага грамадзянска-патрыятычнага марафона «Разам - за моцную і квітнеючую Беларусь!» назвалі ў ГрДУ імя Янкі Купалы\nЛепшай стала каманда факультэта інавацыйных тэхналогій машынабудавання.\nУрачыстае закрыццё марафону адбылося ў купалаўскім універсітэце 29 сакавіка. Удзельнікаў мерапрыемства павітаў прарэктар па выхаваўчай працы ГрДУ імя Янкі Купалы Васілій Сянько, які павіншаваў усіх дзяцей з завяршэннем універсітэцкага этапу марафону. Васілій Васільевіч уручыў кубкі і памятныя падарункі пераможцам і прызёрам.\nТак, па выніках усіх цыклаў марафону першай стала каманда факультэта інавацыйных тэхналогій машынабудавання, на другім месцы каманда школьнікаў Ленінскага раёна г. Гродна, трэцяе месца прысуджана педагагічнаму факультэту.\nТаксама пераможцы былі названыя і ў кожным цыкле мерапрыемстваў, якія на працягу некалькіх месяцаў праходзілі ў ГрДУ імя Янкі Купалы. Першымі ў ваенна-спартыўным конкурсе «Да абароны Айчыны гатовы» сталі студэнты педагагічнага факультэта. Школьнікі Кастрычніцкага раёна г. Гродна лепш за ўсіх ведаюць гісторыю Беларусі і атрымалі перамогу ў конкурсе «Мы - нашчадкі Вялікай Перамогі». Каманда факультэта інавацыйных тэхналогій машынабудавання стала першай у цыкле мерапрыемстваў «Разам у абарону жыццёвых каштоўнасцяў», накіраваным на развіццё сямейных каштоўнасцяў. Пераможцамі творчага цыклу названы школьнікі Ленінскага раёна.\nПа выніках агульнаўніверсітэцкага марафону будзе сфарміравана зборная каманда ўніверсітэта. У маі купалаўцы прымуць удзел у рэспубліканскім этапе грамадзянска-патрыятычнага марафону. З 2 па 4 мая марафон збярэ ў ГрДУ імя Янкі Купалы ўдзельнікаў з усёй Беларусі і будзе прымеркаваны да Дня Перамогі.\nУ рамках рэспубліканскага этапу марафону каманды ўстаноў адукацыі, у складзе якіх будзе 10 юнакоў і 10 дзяўчат, творча прэзентуюць свой універсітэт, школу, каледж, прымуць удзел у конкурсах «Мая радзіма: гісторыя і культура Беларусі», «Гаспадар і Гаспадыня», прадэманструюць вiдэаэсе «Мы - нашчадкі Перамогі». Рабяты пакажуць спартыўную падрыхтоўку ў конкурсах «Трапны стралок», «Ваджэнне баявых машын (на трэнажоры)», «Паласа перашкод», «Кідальнік», «Ваенна-спартыўная эстафета».\nУпершыню грамадзянска-патрыятычны марафон «Разам - за моцную і квітнеючую Беларусь!» прайшоў напярэдадні святкавання 70-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне, тады яго ўдзельнікамі сталі толькі студэнты ГрДУ імя Янкі Купалы. У 2016 годзе праект не толькі набыў статус гарадскога мерапрыемства, але і пашырыў свае межы. Разам з камандамі факультэтаў ГрДУ імя Янкі Купалы, навучэнцамі Гуманітарнага і Тэхналагічнага каледжаў удзел у мерапрыемстве прынялі каманды школ Кастрычніцкага і Ленінскага аддзелаў адукацыі г. Гродна. У 2018 марафон стаў рэспубліканскім. У гэтым годзе марафон зноў збярэ ўдзельнікаў з усёй Беларусі на Цэнтральным спартыўным комплексе "Нёман".\nВарта адзначыць, што мерапрыемствы грамадзянска-патрыятычнага марафону накіраваны на фарміраванне ў моладзі актыўнай грамадзянскай пазіцыі і патрыятызму, прапаганду сямейных каштоўнасцяў і здаровага ладу жыцця.\nАрганізатарамі грамадзянска-патрыятычнага марафона «Разам - за моцную і квітнеючую Беларусь!» выступаюць Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь і Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы.


Літанкета Свабоды: Міра Лукша\n26 чэрвень 2015, 11:27\nМіра Лукша (фота Яанны Шараметы)\nМіра (Міраслава) Лукша нарадзілася ў 1958 годзе ў Гайнаўцы на Падляшшы. Гадавалася ў вёсцы Баравыя Нараўчанскай гміны. Скончыла факультэты польскай і рускай філялёгіі ў Філіяле Варшаўскага ўнівэрсытэту ў Беластоку. Журналістка, пісьменьніца, перакладчыца, рэдактар. Дэбютавала ў 1973 у тыднёвіку беларусаў Польшчы «Ніва», дзе працуе з 1985. Жыве ў Беластоку. Сяброўка Беларускага літаратурнага аб’яднаньня «Белавежа» і Саюзу беларускіх пісьменьнікаў. Сярод іншага, выдала кнігі паэзіі «Замова» (1993),"Ёсьць" (1994), «Wiersze tutejsze» (2003), «Жывінкі з глыбінкі» (2009) ды прозы «Дзікі птах верабей» (1992), «Выспа» (1994), «Бабскія гісторыі» (2001), «Гісторыі зь белага сьвету» (2008).\nПасьля 13 кніг я пераканалася, што найбольш пішу для дзяцей. Некалі спыніла мяне бабулька перад царквой у Міхалове і спыталася, ці я гэта Міра Лукша і ці гэта мой верш «Коцік», бо ўсе ў іх дома ў захапленьні — і старыя, і малыя. Ці адно «коцік маркотны» і «хворы коцік» па мне застануцца? :-) Але прыемна, што родную мову беларусы Беласточчыны вывучаюць па маіх вершыках!\nНайлепш дома, па вуліцы Вясёлай у Беластоку, хаця даводзілася пісаць у розных іншых месцах, напрыклад, у чарзе ў паліклініку ці на шпітальным ложку. Зусім добра мне працуецца ў маім куточку ў рэдакцыі, асабліва калі сябры збоку натхняюць да творчасьці. Добра пішацца вельмі раньняй раніцай, днём, увечары, ноччу.\n«Аня зь Зялёных дахаў» Люсі Мод Мантгомэры.\nЛюблю чытаць вершы і прозу Людмілы Рублеўскай. Яшчэ Максім Гарэцкі. І Анатоль Сыс.\n«Дзьве душы» Максіма Гарэцкага. «Sokrat Janowicz. Pisarz transgraniczny». «Мясцовы час» Алеся Аркуша.\nСвабодна на рускай і ўкраінскай.\n«Бабскія гісторыі» і «Жывінкі з глыбінкі».\nСьпісаць «сны маёй бабулі Любы» — яе гісторыю. Зборнік вершаў для дзяцей «Вяснушкі». І сабраць творы старога хулігана Вандала Арлянскага, пад загалоўкам (ён ужо «вісіць» гадоў 10) «Сто твараў».\nНайбольш, калі іду па дарозе ў Белавескую пушчу — да сябе, у вёску Баравыя ў Нараўчанскай гміне. Парэччам Нарвы, па ўрочышчах Марушка, Падкапоўскае. Калі ісьці далей у той бок — можна напароцца на дзяржаўную мяжу. Ды што там межы!


Паспяховая праца Шаркаўшчынскага філіяла “Віцебскаблпал” — Шарковщина. Новости Шарковщины. Клiч Радзiмы. Клич Радзимы\nПаспяховая праца Шаркаўшчынскага філіяла “Віцебскаблпал”\nСёлета 1 верасня адзначаецца не толькі Дзень ведаў і Дзень беларускага пісьменства, сваё прафесійнае свята сустракаюць работнікі нафтавай, газавай і паліўнай прамысловасці. Ад дзейнасці людзей, занятых у дадзенай галіне, залежыць бесперабойнасць работы ўсіх галін народнай гаспадаркі, камфортнасць жыцця грамадзян.\nРэалізацыяй паліва для дзяржаўных устаноў і ўласных домаўладанняў у нашым раёне займаецца Шаркаўшчынскі філіял абласнога ўнітарнага прадпрыемства па забеспячэнні палівам “Віцебскаблпал”. Больш за дваццаць год прадпрыемства ўзначальвае Міхаіл Уладзіміравіч Фамянок. Пад яго кіраўніцтвам калектыў, які налічвае 15 чалавек, паспяхова спраўляецца з ускладзенымі абавязкамі.\nПа выніках работы за 7 месяцаў 2019 года Шаркаўшчынскі філіял займае ў вобласці лідзіруючыя пазіцыі сярод аналагічных прадпрыемстваў.\n— За гэты перыяд мы рэалізавалі 1.837 тон торфабрыкета, з іх 1.725 — для патрэб насельніцтва, — паведаміў Міхаіл Уладзіміравіч. — Займаемся таксама продажам дроў. Усяго рэалізавалі 5.506 кубічных метраў гэтага віду паліва, з іх 5.488 кубічных метраў для насельніцтва. Забяспечылі торфабрыкетам 506 домаўладанняў, дровамі — 1.136 домаўладанняў. Усе даведзеныя планы выконваем, бо кожны работнік арганізацыі ўносіць свой уклад у агульную справу, робіць усё максімальна магчымае, каб палівам, а значыць і цяплом, былі забяспечаны ўсе, хто мае ў гэтым патрэбу. Значныя аб’ёмы работ паспяхова выконваюцца дзякуючы дзейнасці ўсяго калектыву. У ліку лепшых работнікаў — вадзіцелі грузавых аўтамабіляў, якія круглы год, у будні і ў выхадныя дні ажыццяўляюць дастаўку паліва па гарадскім пасёлку і па раёне. За сем месяцаў бягучага года лепшых вынікаў у рабоце дасягнуў вадзіцель Іван Дземідовіч. На сваім аўтамабілі ГАЗ-САЗ 3507 ён перавёз 1.592 тоны паліва.\nМужчына працуе ў нашым філіяле з 2006 года. Спачатку быў вартаўніком, затым перасеў на трактар, а з 2011 года ён працуе на грузавым аўтамабілі. Нараканняў на выкананне Іванам службовых абавязкаў няма.\nНапярэдадні прафесійнага свята Міхаіл Уладзіміравіч Фамянок пажадаў работнікам і ветэранам арганізацыі здароўя, фінансавага дастатку, сямейнага шчасця і дабрабыту.\nЭканоміка раёна: сучасны стан і перспектывы\nВода – это жизнь и благополучие


Прафесія натхняе на самаразвіццё. Сёння – Міжнародны дзень ветэрынарнага ўрача - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nСуббота, 28.04.2018 08:46. Рубрика: Грамадства Просмотров: 490\nКаб атрымліваць задавальненне ад сваёй прафесіі, яе трэба любіць. Гэта простае правіла дапамагае Вераніцы Міцкевіч закрываць вочы на нейкія нязручнасці, недахоп медпрэпаратаў і абсталявання для паўнацэннага аказання дапамогі жывёле. Як выказваецца сама дзяўчына: для любога ветэрынарнага ўрача галоўная ўдзячнасць – гэта выздараўленне жывёлы пасля хваробы.\nПра Міжнародны дзень ветурача Вераніка, несумненна, ведае і прафесію абрала невыпадкова. У 2012 годзе скончыла Віцебскую ветэрынарную акадэмію. Працоўную дзейнасць пачынала ў адным з сельгаспрадпрыемстваў Буда-Кашалёўскага раёна. Затым перавялася ў петрыкаўскую райветстанцыю вядучым урачом-вірусолагам, чым займаецца і сёння. На 0,5 стаўкі выконвае справу ветурача, аказваючы паслугі насельніцтву, лечачы іх гадаванцаў. За дзень да нашай сустрэчы Вераніка Мікалаеўна рабіла аперацыю 14-гадовай кошцы. Не так даўно дзяўчына выпусціла ў дзікую прыроду пугача, які пражыў у яе дома некалькі месяцаў. Драпежніка прынёс на выратаванне аднакласнік: паведаміў, што птушку збіла машына і ёй патрэбна дапамога. Вераніка не толькі лячыла бедака, але і лавіла мышэй, прымусова карміла, каб птушка не страціла жыццёвыя сілы. Калі не ўдавалася злавіць мыш, то харчаванне разнастайвала курыным мясам з магазіна.\nУ большасці сваёй малады ўрач вывучае ў бакаддзеле інфекцыі, да якіх схільная сельгасжывёла ў нашым раёне. А яшчэ выконвае кастрацыі, апрацоўку ран, вакцынацыі і іншыя непрадбачаныя маніпуляцыі. Цяпер, напрыклад, наступіў сезон піраплазмозу. Таму Вераніка Мікалаеўна раіць апрацоўваць дамашніх кошак і сабак ад кляшчоў. Для гэтага ў продажы ёсць спецыяльныя лекі. Але калі ўсё ж клешч прысмактаўся, то можна самастойна “выкруціць” яго ці звярнуцца да спецыяліста.\nДзяўчына распавядае пра сваю дзейнасць з такім натхненнем і эмоцыямі, што становіцца радасна – вось яна, тая моладзь, на якой яшчэ будзе трымацца свет, гатовая ў любы момант аказаць дапамогу тым, хто ў ёй мае патрэбу, але не можа пра гэта папрасіць.\nВераніка Мікалаеўна адзначыла, што ёсць на Петрыкаўшчыне спецыялісты, якія з такім жа натхненнем працуюць даволі працяглы час і маюць цудоўны вопыт. Добрыя словы яна выказала на адрас ветурачоў Таццяны Герасіменка з пціцкага сельгаспрадпрыемства, Ганны Анісімавец з ляскавіцкага. Стараецца і набывае вопыт малады спецыяліст Соня Кулік у КСУП “Грабаў”. Карыфеямі ў гэтай галіне можна назваць Анатоля Дубіну, які працуе ў Навасёлках, і галоўнага ветурача раёна Сяргея Ачапоўскага. Вераніка адзначыла, што з такім кіраўніком працаваць прыемна і лёгка. Сяргей Іванавіч не толькі дае добрыя парады, але і “выбівае” медпрэпараты для гаспадарак, аказвае дапамогу ў правядзенні дэзінфекцыі вытворчых памяшканняў. Зразумела, што не кожнай гаспадарцы па сілах разлічыцца за аказанне такіх паслуг.\nДзяўчына расказала, што тры гады працавала ў прыватнай ветэрынарнай клініцы ў Санкт-Пецярбургу. Зразумела, ёсць з чым параўноўваць. Там цудоўная аснашчанасць, ёсць усё для аказання ветдапамогі: лабараторыя для аналізаў, апараты УГВ, МРТ і гэтак далей. Таму Вераніка не ўтойвае, што вернецца туды ў хуткім часе. А пакуль павышае сваю кваліфікацыю, чытаючы ветдаведнікі, праглядваючы ў інтэрнэце майстар-класы і вэбінары.\nПоспехаў, Вераніка! І заставайся такой жа пазітыўнай і натхнёнай!\n« Лукашенко проводит совещание с руководством Житковичского райисполкома и предприятий района\nЛукашенко поручил за год благоустроить и навести порядок в Петрикове »


Я адзавуся. Кніга пра Каліноўскага і Касінераў Свабоды\nПра кнігу: Многія пакаленні творцаў Роднага Слова сталі аўтарамі гэтай кнігі. Каліноўскага ўслаўлялі нашы знакамітыя літаратары, і іх набыткі ўключаныя ў школьную праграму. Таму подзвігамі продкаў натхняюцца і настаўнікі, і вучні: чытайце іх вершы ў раздзеле "Вядзі нас на ахвярную сяўбу".\nНа 2014 г. прыходзіцца маркотная дата - 150-я ўгодкі страты Каліноўскага на Лукішскім пляцы ў Вільні. Ідзе аднаўленне Памяці пра Справядлівага (2.2.1838 - 22.2.1864), яго ахвярных аднадумцаў.\nХай чытачоў натхняе мужнасць паўстанцаў, адданасць Бацькаўшчыне, самаахвярнасць у змаганні за свабоду, роўнасць, права людзьмі звацца ў вялікай супольнасці еўрапейскіх народаў.\nКніга ўключае ў сябе вершы і публіцыстыку Кастуся Каліноўскага, мастацкія творы, прысвечаныя яму, паўстанцкія песні, а таксама тэатралізаваны ўрок у Х класе.\nУкладанне Сяргея Панізьніка