Украіна адмовіла ва ўездзе васьмярым беларусам, але гэта не звязана з ваенным становішчам\nЗа мінулыя содні васьмі грамадзянам Беларусі адмовілі ва ўездзе на тэрыторыю Чарнігаўскай вобласьці праз тое, што яны не змаглі пацвердзіць мэту сваёй паездкі.\nАфіцыйны прадстаўнік Дзяржаўнага памежнага камітэту Беларусі Антон Бычкоўскі паведаміў belsat.eu, што грамадзянаў Беларусі на беларуска-ўкраінскай мяжы масава не разварочваюць. У сваю чаргу у Дзяржаўным памежным камітэце Украіны распавялі, што адмовы на ўезд на тэрыторыю Украіны не звязаныя з ваенным становішчам.\n«Грамадзянам Беларусі адмовілі, бо на гэта былі прычыны, яны прапісаныя ў адмовах, якія ім выдалі на рукі. Яны самыя вам могуць пра іх распавесці. Гэта не звязана з ваенным становішчам. Такі парадак пропуску быў і раней. Цяпер абмежаваны ўезд для расейскіх грамадзянаў векам ад 16 да 60 гадоў, бо гэта катэгорыя і раней мела больш пільны кантроль».\nПаводле ўкраінскіх памежнікаў, з Расеі прапускаюць дыпламатычных прадстаўнікоў, кіроўцаў аўтобусаў, замежнікаў з дазволам на жыхарства, тых, хто едзе на пахаванне ці з нейкай іншаю гуманітарнаю мэтай.\n«Усе іншыя мусяць пацвярджаць, навошта яны да нас едуць. Словы «я еду паглядзець Кіеў» не ёсць пацверджаннем намераў і доказам, што асоба не плануе нічога супрацьпраўнага», – распавялі belsat.eu у Дзяржаўнай памежнай службе Украіны.\nВярхоўная Рада Украіны 26 лістапада зацвердзіла ўказ прэзідэнта Пятра Парашэнкі аб увядзенні ваеннага становішча. Яго ўвялі з 9-й раніцы 28 лістапада на 30 дзён, то бок да 27 снежня ў дзесяці вобласцях краіны – тых, якія мяжуюць з Расеяй, Прыднястроўем і ўзбярэжжам Чорнага мора, а таксама ў памежнай з Беларуссю Чарнігаўскай вобласці.\nУвядзенне ваеннага становішча ініцыяваў сакратар РНБА Аляксандр Турчынаў пасля таго, як дзень раней Расея захапіла тры ўкраінскія караблі ў Керчынскай пратоцы.\nШто чакаць беларусам ад ваеннага становішча ва Украіне?\nТэгі: Ukraina ваеннае становішча Керчанская пратока мяжа Чарнігаў


Прэзідэнт Расійскай Федэрацыі сустрэнецца з кіраўніком беларускай дзяржавы 3 красавіка, каб абмеркаваць двухбаковыя адносіны і гаспадарчыя рознагалоссі. 03.04.2017, Sputnik Беларусь\nпалітыка, навіны , галоўнае, беларусь, расія, санкт-пецяргбург, аляксандр лукашэнка, дзмітрый пяскоў, уладзімір пуцін\n13:29 03.04.2017 (абноўлена: 13:33 03.04.2017)\n© Фотохост-агентство / Перайсці ў фотабанкКанстанцінаўскі палац\nПрэзідэнт Расійскай Федэрацыі сустрэнецца з кіраўніком беларускай дзяржавы 3 красавіка, каб абмеркаваць двухбаковыя адносіны і гаспадарчыя рознагалоссі.\nМІНСК, 3 кра — Sputnik. Спрэчныя пытанні прэзідэнты Расіі і Беларусі абмяркуюць у фармаце "сам-насам", паведаміў журналістам прэс-сакратар кіраўніка расійскай дзяржавы Дзмітрый Пяскоў.\nБеларускі лідэр у панядзелак накіраваўся ў Санкт-Пецярбург, дзе запланавана яго сустрэча з расійскім калегам — Уладзімірам Пуціным. Борт нумар адзін прэзідэнта Беларусі ўжо прызямліўся ў аэрапорце Пулкава. Як чакаецца, сустрэча кіраўнікоў дзяржаў пройдзе ў Канстанцінаўскім палацы.\n"Перамовы чаканыя, гэта будзе сустрэча сам-насам", — заявіў Пяскоў.\nПаводле яго слоў, пры неабходнасці з абодвух бакоў будуць прысутнічаць міністры па профільных пытаннях. "Будуць абмеркаваны бягучыя моманты двухбаковых адносін, гандлёва-эканамічных, ну і, вядома, розныя спрэчныя пытанні, звязаныя і з цаной на газ, і з запазычанасцю, і гэтак далей", — удакладніў прэс-сакратар прэзідэнта Расіі.\nЁн ахарактарызаваў перамовы, якія маюць адбыцца паміж кіраўнікамі дзвюх дзяржаў, як "дастаткова сур'ёзныя і дэталёвыя".


Канвертаваць Карэйская Вона (KRW) і VeChains (VEN) : Калькулятар абменнага курсу\nКарэйская Вона (KRW) і VeChain (VEN) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Карэйская Вона і VeChain пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 1 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Карэйская Вона. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць VeChain валюты па змаўчанні. Націсніце на VeChains або Карэйская Вона канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКарэйскіх прэч гэта валюта, у Паўднёвая Карэя (Рэспубліка Карэя, КР, KOR). The VeChain гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал KRW можа быць запісаная W. Сімвал VEN можа быць запісаная VEN. Карэйскіх прэч дзеліцца на 100 chon. Абменнага курсу карэйскіх прэч Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the VeChain Апошняе абнаўленне 2 жнівень 2018 ад coinmarketcap.com. KRW каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. VEN каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Ці можна павялічыць член - Titanium\nЦі можна рэальна павялічыць палавы член: спосабы\nМабыць няма на Зямлі мужчыны-юнакі, які не задумваўся аб памеры свайго вартасці. Цягну я да сярэдняга памеру, а можна яго павялічыць і г. д. Усе гэтыя пытанні задаваў сабе практычна кожны мужчына. І ў дадзеным артыкуле мы адкажам на гэтыя і іншыя пытанні.\nПамер годнасці гуляе велізарную ролю для мужчыны, памер важны не столькі для сэксу, як для асабістага эга і ўпэўненасці ў сабе, я кажу гэта вам, як чалавек, які здолеў павялічыць свой полай член!\nСярэдні памер палавога члена\nВарта адразу адзначыць, што сярэднія памеры мала адрозніваюцца ад расавай прыналежнасці і рэгіёну пражывання, насуперак распаўсюджанаму памылцы. Так-так, цемнаскурыя маюць такія ж сярэднія памеры, як і белыя мужчыны.\nТакім чынам, сярэдні памер палавога члена ў эрегированном стане:\nДаўжыня — 15 см ± 1 гл\nАбхапілі — 12 см ± 1 гл\nТаксама варта сказаць, што гэта вельмі ўмоўныя лічбы, і не варта гэтак моцна на іх арыентавацца. Так па дадзеных розных даследаванняў, сярэднія памеры моцна адрозніваюцца.\nДа якога ўзросту расце палавой член?\nЧлен расце ад нараджэння, і да завяршэння палавога паспявання. Найбольш хуткі рост назіраецца з пачаткам палавога паспявання. Па гэтай прычыне немагчыма пазначыць выразныя рамкі — да 17, да 18 да 23 гадоў. Так, у юнакоў, якія пачынаюць сталець раней, рост члена таксама спыняецца раней. Гэтак жа дакладна і адваротнае, калі палавое паспяванне пачынаецца «позна», то і член будзе расці даўжэй.\nНастойліва не рэкамендуецца займацца павелічэннем члена тым, у каго рост члена не спыніўся. Гэта багата непрыемнымі наступствамі.\nІ ўсё-такі, ці мае памер значэнне?\nВарта быць сумленным з сабой, і варта прызнаць, што памер мае значэнне. Большы памер функцыянальней ў ложку, а таксама цешыць самалюбства яго ўладальніка. Аднак важнасць памеру моцна перабольшаная ў наш час, і звязана гэта ў першую чаргу з развіццём порнаіндустрыі. Людзі прывыклі бачыць вялізныя члены ў порнафільмах, і сталі забываць, як выглядаюць органы нармальных памераў.\nАле да гэтага мы вернемся ў будучых артыкулах. А зараз пяройдзем да галоўнага пытання нашага артыкула.\nПавелічэнне палавога члена, Міф ці Рэальнасць?\nАдказ — ТАК! Павялічыць палавы член рэальна. Але адразу варта адзначыць, што гэта патрабуе сур'ёзнага падыходу да справы. Неабходна грунтоўна разабрацца ў аспектах павелічэння. І прыступаць да заняткаў, закасаўшы рукавы. Павелічэнне члена — няпросты занятак, вам спатрэбіцца нямала сіл, настойлівасці і працавітасці. Але самае важнае, што вам варта назапасіцца цярпеннем! Бо павелічэнне члена, падобна да маратону, але ніяк не спрынце.\nВы прынялі рашэнне павялічыць член, у што бы то ні стала? Такім чынам, калі вы гатовыя, то я працягну.\nP. S. Вы спытаеце: — А гэта не небяспечна? На гэты конт ёсць адна добрая прымаўка — «З дурніцу можна і пеніс зламаць». Пры ўмелым падыходзе, і паступовым павышэнні нагрузкі, павелічэнне члена — гэта цалкам бяспечнае занятак!\nУпэўнены, многія з вас чулі пра рознага роду крэму і таблеткі для павелічэння палавога члена. Мяркую, вы не здзівіцеся, калі я скажу, што гэта падман, выдумка, і г. д. Хоць крэму і могуць паслужыць дапаможным метадам павелічэння, але пра гэта ў наступных артыкулах.\nУ рэчаіснасці існуе 2 метаду павелічэння палавога члена:\nПара слоў пра аперацыйным метадзе. Скажу адразу, мы адкідаем гэты метад, па важкім прычынах, такім як:\nВысокі рызыка няўдалага правядзення аперацыі.\nНязначнае павелічэнне памеру.\nГэта патрабуе вялікіх фінансавых выдаткаў.\nЦяпер жа, пяройдзем да другога варыянту павелічэнне члена. Самастойнае павелічэння палавога члена. Ён у сваю чаргу дзеліцца на 2 часткі:\nМетад з ужываннем прылад.\nАбодва гэтых метаду даюць добрыя вынікі пры належным падыходзе. У гэтым артыкуле я не буду падрабязна разглядаць гэтыя метады, гэта мэта будучых артыкулаў.\nЯк адбываецца павелічэнне і за кошт чаго?\nКаб зразумець, як жа адбываецца працэс павелічэння палавога члена, неабходна зразумець тое, як уладкованы сам сябра. Аднак я не збіраюся па крупінках разглядаць будынак і анатамічныя асаблівасці члена, зусім няма. Усё, што нам трэба ведаць прадэманструе малюнак ніжэй:\nНа малюнку прадстаўлены ствол члена ў разрэзе. Нас цікавяць дзве асноўныя дэталі і гэта:\nТуніцы палавога члена. На малюнку, яна пакрывае ствол члена. Самы верхні пласт — скура, аднак яна нас не цікавіць. Адразу пад скурай знаходзіцца абалонка (туніцы). Яна паказана як тоўсты пласт падоўжных нітак. Што ж гэта? Гэта менавіта тое, ад чаго залежыць, наколькі вам атрымаецца павялічыць ваш сябра. Ніжэй я распавяду пра гэта падрабязней.\nКаверны. Гэта свайго роду рэзервуары. У ствале члена маецца пара каверн, а паміж імі перагародка. На малюнку справа ад нас намаляваная пустая пячора, а злева поўная. Зразумела, у рэальнасці пячора не бывае пусты і на малюнку гэта паказана для большага разумення. Падчас эрэкцыі, каверны запаўняюцца крывёю, па сутнасці гэта і ёсць той прынцып, па якім адбываецца эрэкцыя.\nЦяпер жа, пяройдзем да галоўнага. Для чаго мы разглядалі туніку і каверны? Прывядзём просты прыклад. Разгледзім аўтамабільнае кола. Яно складаецца з камеры і шыны. Дык вось, туніцы ў палавым члене выконвае ролю шыны! А вось каверны — гэта свайго роду камера ў палавым члене! І каб павялічыць член, нам неабходна спачатку расцягнуць «шыну» — туніку палавога члена, а затым напампаваць «камеру» — каверны.\nВышэй я пісаў, што менавіта ад вашай тунікі залежыць тое, наколькі вам атрымаецца павялічыць ваш сябра. Справа ў тым, што абалонка з'яўляецца разнавіднасцю злучальнай тканіны, у ёй няма клетак, туніцы складаецца з буйных малекул бялку. І па гэтай прычыне прыкладваючы нагрузку, мы не можам прымусіць клеткі тунікі дзяліцца, па той простай прычыне, што іх там няма! І адзіны спосаб павялічыць туніку — проста расцягнуць яе, дэфармаваць, павялічыўшы межмолекулярное адлегласць.\nУ адных мужчын, туніцы мае 1 або 2 пласта, і структура яе не гэтак жорсткая. Наадварот, у іншых, туніцы мае 3 пласта, а часам і больш, у сукупнасці з жорсткай структурай. Калі вы «шчаслівы» ўладальнік тунікі другога тыпу, то павялічыць член вам будзе цяжэй, аднак, у любым выпадку пры належным падыходзе і цярплівасьці, вы абавязкова атрымаеце сваю прыбаўку! Вызначыць наколькі ў вас жорсткая туніцы магчыма толькі ў працэсе пастаянных заняткаў па павелічэнні члена.\nІ заканчваючы размова аб туніцы, варта падкрэсліць, што праца па расцяжэнню абалонкі (яна ж туніцы) гэта аснова павелічэння члена!\nПара слоў пра рост каверн. Хоць афіцыйная медыцына абвяшчае аб тым, што каверны немагчыма павялічыць, па свайму вопыту скажу, расцягнуўшы туніку, «напампаваць» каверны не так цяжка, тым больш што каверны складаюцца з клетак! У палавым члене няма цягліц, то ёсць мышцы там ёсць, але ў невялікай колькасці, і пры тым гэта гладкія мышцы, гэта значыць скарачаць іх і тым самым напампоўваць як іншыя цягліцы нашага цела іх не атрымаецца. І таму слова «напампаваць», я выкарыстоўваю вобразна.\nПавелічэнне магчыма таксама за кошт...\nЁсць яшчэ некалькі рэчаў, за кошт якіх адбываецца павелічэння члена. Такім чынам, па парадку:\nПадвязкі палавога члена. Член мацуецца да цела звязкамі, якія ў сваю чаргу мацуюцца да лабковай косткі. У працэсе павелічэння, яны так жа расцягваюцца, што дае нам дадатковыя міліметры да даўжыні.\nПрыхаваная частка члена. Многім вядома, што частка члена схаваная ў целе, у пахвіны. Ўнутраную частку члена можна выцягнуты, не цалкам зразумела, але свой уклад у павелічэнне даўжыні згуляе.\nГубчатае цела. Па ніжняй баку члена, ўздоўж усяго ствала пралягае губчатае цела. Яно таксама падаецца павелічэння, гэта дасць нам невялікую прыбаўку да абхопе.\nГалоўка палавога члена. Як і ўсё папярэдняе, яе таксама рэальна павялічыць, што дасць магчымасць яшчэ трохі павялічыць даўжыню.\nНа колькі магчыма павялічыць палавы член і параметры, якія паддаюцца павелічэння?\nУ самым пачатку, трэба яшчэ раз паўтарыць, што менавіта ад структуры тунікі залежыць тое, наколькі вам атрымаецца павялічыць член.\nПавелічэнню паддаюцца як даўжыня, так і абхапілі. Трохі аб тым, як вымяраць член, каб вы маглі ведаць, наколькі рэальна яго павялічыць.\nПравільнае вымярэнне палавога члена\nДаўжыня. Даўжыню правільна вымяраць лінейкай (не мяккім метрам). Да сябра ў стане 100% эрэкцыі размешчанага паралельна падлозе, зверху прыкласці лінейку да падставы, не ўціскаючы ў лобок, стаяць роўна не выпінаючы таз. Запамінаем адзнаку на лінейцы, якая супадае з канцом галоўкі палавога члена.\nАбхапілі. Правільна вымяраць менавіта абхапілі, а не дыяметр члена. Для гэтага, вакол члена, у стане 100% загарнуць мяккі метр (ці ж палоску паперы з адзнакамі) пасярэдзіне ствала палавога чальца. Запомніць адзнаку.\nУ наступных артыкулах я распавяду больш аб правядзенні замераў, т. к. замяраць прыйдзецца некалькі параметраў, неабходных для павелічэння.\nНу і ў рэшце адказ на пытанне, на колькі ж магчыма павялічыць член?\nМне за год заняткаў ўдалося павялічыць даўжыню на 3 см, а абхоп на 1.5 гл. Некаторым мужчынам ўдавалася атрымаць яшчэ вялікія прыбаўкі ў працягу года, некаторых менш. Адназначнага адказу на гэтае пытанне няма.\nНа гэтым першая артыкул на нашым сайце, прысвечаная павелічэння палавога члена скончана.


Гарадзенскія адрасы паўстання\n27.05.2013 11:48 3433 праглядаў Гродна\nГродзеншчына на мапе паўстання вартая пазнакі чырвоным маркерам. Калісьці тут дзеяў сам Каліноўскі, верагодна, менавіта тут выдавалася «Мужыцкая праўда», актыўны ўдзел у змаганні тут бралі сяляне, тут жа адбылося найбольш сутыкненняў.\nПавал Мажэйка, журналіст:\n«Ніхто раней, прынамсі, на Гарадзеншчыне, дый урэшце і па ўсёй Беларусі, не збіраў у адно выданне вядомы на сённяшні момант адрасы паўстання 1863 года».\nГісторыкі ды краязнаўцы агульнымі намаганнямі назбіралі такіх адрасоў на 10 старонак. На канферэнцыі, арганізаванай Рухам «За Cвабоду» пры ўдзеле Польскага інстытуту і кансуляту Польшчы, прэзентавалі даведнік з адрасамі.\n«Гэта як тыя будынкі, якія захаваліся да сённяшняга дня, — і будынкі, якія ўжо даўно не існуюць. Дом Фукса, цяпер там „Оптыка“, на Савецкай 5–7, там жыў Ільдэфонс Мілевіч, удзельнік паўстання. Туды прыязджаў Кастусь Каліноўскі. І дом Ромераў. У нумарах гэтага будынку жылі некаторыя паўстанцы, а таксама сустракаліся».\nСвяткаванне ўгодкаў паўстання на Гарадзеншчыне, на думку гісторыкаў, стала першым у гісторыі, калі аб’ядналіся памкненні трох бакоў: беларускай грамадскасці, польскай дзяржавы ды зазвычай паслядоўна пасіўных уладаў Беларусі.\n«На ўказанне ўпраўлення аблвыканкаму правялі мерапрыемствы, кніжную выставу ў абласной бібліятэцы, спусцілі план мерапрыемстваў, якія трэба правесці да гэтай гадавіны».\nПрынамсі, у Горадні ды на Гарадзеншчыне, дзе змагарскі дух Кастуся, здаецца, перадаўся неабыякавым ягоным нашчадкам.\nЛюдзі: Алесь Краўцэвіч 7 Павел Мажэйка 1 Кастусь Каліноўскі 83\nТэгі: Год Каліноўскага 34 паўстанне 38


Аршанскаму блогеру Змітру Казлову не далі патрапіць у Менск\nБлогера з Воршы Змітра Казлова (Шэры кот) затрымалі па дарозе ў Менск. Яшчэ з раніцы за ім сачылі супрацоўнікі міліцыі, спынялі і ў выніку не далі патрапіць у сталіцу. Пра гэта паведамляе праваабарончы цэнтр «Вясна».\nАршанскага блогера Змітра Казлова яшчэ па дарозе на чыгуначны вакзал спынялі некалькі разоў. У выніку на самым вакзале яго затрымалі.\nПраз некаторы час блогера адпусцілі, але ў Менск на сустрэчу, якую анансаваў Nexta, ён ужо не паспее.\n«Яшчэ ранкам у дзверы мне патэлефанавалі міліцыянты, якія сказалі, што праходзяць свой участак. У мяне перапісалі дадзеныя. Пасля гэтага я выйшаў на цягнік, але па дарозе мяне спынілі міліцыянты і адвезлі ў РАУС, дзе ўзялі тлумачэнні наконт таго, ці я буду на паседжанні акруговай камісіі, па якой я балатуюся ў дэпутаты. Калі мяне адпусцілі, я зноў пайшоў на прыпынак на цягнік, але бачыў, што за мной сочаць», – распавёў «Белсату» Зміцер Казлоў.\nТым не менш блогеру ўдалося дабрацца да чыгуначнага вакзалу. Тут ён даведаўся, што камісія зняла яго з выбараў.\n«Я набыў білет у Менск, і на вакзале ўжо ў кафетэрыі за 20 хвілінаў да цягніка да мяне зноў прыйшлі тыя ж самыя міліцыянты і зноў папрасілі мяне праехаць з імі. На тым жа мікрааўтобусе яны мяне адвезлі ў той жа кабінет. Мяне абшукалі, прагледзелі ўсе рэчы. І ізноў напісалі тлумачэнне, чаму я не быў на паседжанні камісіі. Адпусцілі мяне ўжо тады, калі на цягнікі я не паспяваў, каб патрапіць у Менск на сустрэчу блогераў», – распавёў «Белсату» Зміцер Казлоў.\nУ Менску 8 лістапада а 18-й гадзіне адбудзецца сустрэча, якую анансаваў блогер Nexta. У выніку міліцыянты па ўсёй краіне пачалі ладзіць пераслед і перашкоды блогерам.\nТэгі: NEXTA блогеры Зміцер Казлоў Менск Орша


Наша слова, 48 (1459) 2019 - Białoruska Biblioteka Internetowa Kamunikat.org\n"Калі вы будзеце рабіць нешта з Богам, то гэтая справа будзе прасоўвацца, а калі без Бога, то гэтая справа загіне". Словы, якія сказаў святар, адзін з адраджэнцаў Беларускай Уніяцкай Царквы Ян Матусевіч. Згадвалі добрыя абставіны, якія спрыялі адраджэнню Царквы 30 гадоў таму, пілігрымы з Беларусі ў санктуарыі абраза Маці Божай Барунскай у аднайменным мястэчку Ашмянскага раёна. Казанне ў рыма-каталіцкім храме падчас адмысловай літургіі с... Więcej »\n3 лістапада ў Менску ад метро "Парк Чалюскінцаў" да Курапатаў прайшло традыцыйнае шэсце на Дзяды - дзень памяці продкаў. У Курапатах - месцы масавых расстрэлаў сталінскіх часоў - адбыўся мітынг, арганізаваны Кансерватыўна-хрысціянскай партыяй БНФ. Свабода вяла жывую відэатрансляцыю. На шэсце сабралася больш за дзве сотні ўдзельнікаў з бел-чырвона-белымі сцягамі, крыжамі і транспарантамі. У час шэсця тры чальцы "Еўрапейскай Беларусі" за... Więcej »


Новы Двор ў складзе панскай Польшчы\nПа ўмовах Рыжскага мірнага дагавору ад 18 сакавіка 1921 года заходнія землі Беларусі адышлі да польскай дзяржавы, улада якой належала памешчыкам і буржуазіі. Умацаваная пры дапамозе дзяржаў Захаду, Польша заняла важнае месца ў іх палітыцы, накіраванай супраць першай у свеце краіны Саветааў.\nПершапачаткова веска знаходзілася ў Лідскім павеце Наавагрудскага ваяводства. У 1928 годзе Новы Двор перайшоў да Шчучынскага павету. У Новым Двары была гміна. Будынык гміны размяшчаўся на терыторыі сучаснага чарчкамбінату. Работнікам гміны быш\_ў войт. Пэўны час войтам быў Ян Буш. Быў сакратар гміны і яшчэ чалавек, накшталт рахункавода. Войт узначальваў усю ўладу. Для парадку размяшчаўся пастарунак, дзе быў камендант і чатыры ці пяць паліцыянтаў. Пастарунак размяшчаўся ў будынку, які быў недаека сучачнай школы (у цяперашні час знесены).\nСяляне ў большай частцы займаліся натуральнай гаспадаркай. Са сваёй гаспадаркі выкарыстоўвалі прадукты харчавання, пераважна хлеб, малако, бульбу, капусту і іншую агародніну. Хлеба да новага ўраджаю многім сялянам часта не хапала. Скваркау елі толькі у нядзелю і ў святы і ў самыя цяжкія работы - сенаване і жніво. Адзенне сялян шылася з саматканага палатна, абуткам служылі абіякі. У нядзелю і ў святы сяляне абувалі боты ці туфлі. Будынкі пакрываліся саломай, падлога - ток - рабілася з гліны. На такой падлозе было шмат блох, а летам - мух. Вясковыя жанчыны працавалі на агародзе, летам - на жніве. Хлеб пяклі ў печы. Зімой мялі лён, затым пралі і выраблялі палатно на ручным станку (кроснах). Мужчыны апрацоўвалі зямлю, ыврошчвалі і ўбіралі збожжа. Шмат часу забіраў сенакос. Дзеці пасвілі жывёлу. Аднак у тыя часы дзяцінства заканчвалася вельмі хутка.Восенню і зімою сяляне займаліся малацьбою.\nМестачковыя жыхары, пераважна яўрэі, займаліся гандлям. Сярод яўрэяў былі выдатныя рамесленнікі.\nУ Новым Двары беларусскай школы не было, а была школа польская. Там усе прадметы вывучаліся на польскай мове. Таксама дзейнічаў драўляны каталіцкі касцёл. На могілках драўляная капліца. Службу ажыццяляў адзін ксёнз. Таксама была сінагога. Там маліліся яўрэі, зеці вучыліся ў яўрэйскай школе пры сінагозе. Гэты будынак захаваўся і да нашых дзён.\nМоладзь у выхадныя дні, еправажна ў суботу, праводзіла вячоркі. Дзяўчаты і хлопцы танцавалі, спявалі песні, гулялі ў розныя гульні. Зімой вячоркі суправаджаліся работай. Дзяўчаты пралі кудзеллю, а хлопцы - што-небудзь майстравалі.\nУ 1931 прцавалі гмінная ўправа, касцел, царква, пошта, адзін раз на тыдзень праводзіліся таргі. Навадворская гміна налічвала 1681 дом і 9315 жыхароў.


Карысць супу: вясновыя дыеты - Дыеты 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дыеты 2017 ⇒ Карысць супу: вясновыя дыеты\nУ рубрыцы Худнеем разам: Эмацыйны голад\nЗдароўе ў кожнай лыжцы\nСуп гэта, перш за ўсё, фізіялагічна ежа. Яго кансістэнцыя істотна палягчае арганізму працу па пераварванню і засваенню прадукту, па гэтай прычыне важна ўключаць супы у штодзённае меню пры прафілактыцы і захворваннях страўнікава-кішачнага гасцінца. Дыетолагі раяць ёсць суп у любы час з паўдня і да вечара. Харчовая каштоўнасць супу, зразумела, знаходзіцца ў поўнай залежнасці ад яго інгрэдыентаў. Мясныя і бабовыя супы багатыя пратэінам, супы з макаронамі, бульбай, рысам - вугляводамі. Агароднінныя супы асабліва карысныя з-за таго, што змяшчаюцца ў іх прадукты ўжываюцца разам з насычанай вітамінамі і мінераламі вадкасцю, у якой яны варыліся.\nЧастуючы супам, вы зачэрпваюць яго лыжкай з талеркі і ромам да рота. Глынаеце. Зноў зачэрпваюць лыжкай. Гэта - правільны тэмп прыняцця ежы. Суп немагчыма «заглот», як гэта адбываецца з бутэрбродам ці сасіскай. Таму насычэнне адбываецца ўжо ў самым працэсе ежы, мозг і страўнік паспяваюць абмяняцца інфармацыяй, і, паабедаўшы нават адносна невялікі порцыяй супу, вы адчуваеце задавальненне і сытасць.\nСезонныя супы са свежых вясновых гародніны - неацэнная крыніца вітамінаў, і, галоўнае, раслінных антыаксідантаў, неабходных для ўзмацнення імунітэту і прафілактыкі ракавых захворванняў: індол, лікапіну, сапоніны, кверцетін і глютатыёна. Не варта забываць і пра тое, што гародніна багатыя клятчаткай, якая паляпшае перыстальтыку кішачніка і вызваляе арганізм ад дзындраў. Далікатныя вясновыя супы з морквы, фасолі, шпінату, уцёкаў салеры і буракоў, цыбулі-парэя, зеляніны надоўга напаўняюць страўнік, пазбягаючы яго перагрузкі.\nСупавая дыета - найноўшы еўрапейскі трэнд. Яе сутнасць у тым, што на абед і вячэру вы ясьце лёгкія (на агароднінным булёне) супы, а калі голад дае аб сабе ведаць паміж двума прыняцце ежы, вы задавальняе яго дадатковай кубкам супу. Якія выпрабавалі дыету на сабе гублялі да 3 кг на працягу тыдня, смачна і разнастайна сілкуючыся.\nМожна рыхтаваць два розныя супу для вячэры і абеду і, вядома, супы трэба чаргаваць, каб дыета была ў радасць. Стандартны сняданак для супавы дыеты выглядае наступным чынам:\nКава, чорны ці травяны чай, кавалачак цельнозерновые хлеба з тонкім пластом нятлустага спрэда. Да яго на выбар:\n- 40 гр курынай або індычнай грудкі, адварной або вэнджанай\n- 40 гр нішчымнай вяндліны\n- 2 сталовыя лыжкі крупчастай тварагу\n- 2 сталовыя лыжкі тварагу з садавінай (не гатовай тварогавай масы!)\nДля перакусаў, акрамя экстра-порцыі супу, можна выкарыстаць:\n- кактэйль з 150 мл малака 1,5% тлустасці або соевага малака з инстантными аўсянымі або пшанічнымі шматкамі\n- 200 мл малочнай сыроваткі (можна дадаць свежевыжатый сок)\n- 200 гр свежых садавіны (яблык, груша, ківі, дыня, грэйпфрут).\nАкрамя гэтага, для гарманізацыі абмену рэчываў неабходна выпіваць мінімум 1,5 літраў чыстай вады без газу і абмежаваць спажыванне гарбаты і кавы.\nУ абед суп рэкамендуецца дапоўніць порцыяй салаты (любыя віды ліставога салаты, кресс-салата, агурок), запраўленага падліўкай з 1 ч.л. алею і ½ ч.л. цытрынавага соку або бальзамічнага воцату. Сырая ежа аптымізуе засваенне вітамінаў і «запусціць» праграму вытворчасці стрававальных энзімаў, што дасць магчымасць выкарыстоўваць каштоўнасць змяшчаюцца ў супе рэчываў асабліва эфектыўна.\nЛюбыя вясновыя супы:\nЛімфодренажный суп з фасолі з шынкамі (цукіні)\n150 гр зялёнай струковай фасолі, сярэдніх памераў шынок, пара сцеблаў зялёнага лука або некалькі пялёсткаў мядзведжай лука, 1 зубчык часныку, мята, пятрушка, аліўкавы алей, 1 л вады.\nФасолю нарэзаць брусочкамі па 2-3 см даўжынёй, шынок - кубікамі. Апусціць у кіпячую падсоленую ваду і варыць каля 20 хвілін. Выключыць агонь, заправіць суп ціск зубчыкам часныку, нарэзаным лукам і травой, сталовай лыжкай аліўкавага алею, зачыніць вечкам і даць настаяцца 7-10 хвілін.\nЧароўны капусны суп з грыбамі\n10 гр сушаных грыбоў (лепш белых), 300 гр белокачанная капусты, 150 г морквы, 3 палачкі салеры, 2 маладых цыбуліны, 1 зялёны струк папрыка, 1 маленькая банка таматаў ва ўласным соку, чорны перац, 2 лаўровых ліста, дробка мушкатовага арэха, пучок шнитт-лука.\nГрыбы замачыць у 200 мл цёплай вады на 15-20 хвілін. Капусту вызваліць ад прожылкаў, нашаткаваць. Цыбуліны нарэзаць паўколамі, папрыка і моркву - кубікамі. Закіпяціць 800 мл вады, дадаць гародніну (акрамя грыбоў) і таматы, заправіць перцам і лаўровым лістом. Грыбы прамыць у друшляку, буйна парэзаць, дадаць у рондаль. Праварыць ўсе разам каля 20 хвілін, пасля чаго дадаць аліўкавы алей, добра промешать, зняць з агню і заправіць мушкатовым арэхам. Падаваць з нарэзаным шнитт-лукам.\nВітамінавы суп-пюрэ з шчаўя і шпінату\n200 гр шпінату, 150 гр шчаўя, 1 маладая цыбуліна, аліўкавы алей, 2 ст.л. сметанковага масла, 2 ст.л. белай мукі, курынае яйка, кедравыя арэхі.\nУ рондалі на аліўкавым алеі абсмажыць мелконарезанную цыбуліну, дадаць старанна прамыты і нарэзаны шпінат, заліць шклянкай вады, тушыць на працягу 10 хвілін. Асобна з невялікай колькасцю вады протушить шчаўе, дадаць да шпінату, дадаць каля 1 л вады, варыць 15 хвілін, пасля чаго працерці праз сіта або пюрировать блендеров. На патэльні хутка абсмажыць 2 ст.л. мукі ў 2 ст.л алею, змяшаць з супам. Падаваць з палоўкамі адварнога яйкі і кедровымі арэшкамі.\nНаступная Артыкул Зімовая дыета для пахудання


Публікацыі па тэме «традыцыя» | Новы Час\nКасцёл, калядаванне, паездка да бацькоў. А якія яшчэ сямейныя традыцыі сустрэчы Калядаў і Новага года з'явіліся ў беларусаў? Пра гэта ў нашай апытанцы.\n«Іронія лёсу» па-еўрапейскі\nУ нас існуе традыцыя: паказваць на навагоднія святы фільм «Іронія лёсу». Маўляў, табе столькі гадоў, колькі разоў ты глядзеў гэтае кіно. Але і ў замежжы існуе такая ж традыцыя. У Еўропе, калі верыць медыя, гэта фільм «Тры арэшкі для Папялушкі».\nПра традыцыі асвячэння велікодных страваў\nЗгодна са шматвяковай традыцыяй, пасля рэзурэкцыйнай святой Імшы, якая звычайна цэлебравалася вельмi рана ў нядзелю, адбывалася цырымонiя асвячэння ежы на святочны стол. Вяртаючыся дадому, сям’я сядала за ўрачыстае снеданне, якое, як i сама ежа, называлася «свячонае».


Конкурс «Міс Сняжынка-2017» адбыўся на Лунінеччыне. Мерапрыемства праводзіцца ўжо другі год і мае нямала прыхільнікаў. У ім прынялі ўдзел 8 таленавітых і знаходлівых маленькіх прыгажунь ва ўзросце 6-8 год.\nДзяўчынкі выступілі ў ролі вакалістак, танцорак, чытальніц, дэфіліравалі на сцэне ў вячэрніх сукенках, тым самым максімальна ўскладніўшы задачу выбару членам журы. Ужо з першых хвілін прадстаўлення ўсе прысутныя ў зале былі заваяваны абаяннем і непасрэднасцю ўдзельніц конкурсу. Дзякуючы ім, мерапрыемства ператварылася ў яркае шоу. Прысутныя падтрымлівалі любіміц апладысментамі, падбадзёрвалі плакатамі і воклічамі.\nУ выніку карону «Міс Сняжынка-2017» заваявала Аляксандра Муравейка. Сем іншых, не менш чароўных юных лэдзі, не засталіся без падарункаў, стаўшы пераможцамі ў розных намінацыях: «Першая Віцэ-Міс Сняжынка» – Алеся Барысава, «Другая Віцэ-Міс Сняжынка» – Ксенія Жэлянгоўская, «Міс Сняжынка глядацкіх сімпатый» – Дар’я Нагорная, «Міс Сняжынка – Зачараванне» – Валерыя Аляшкевіч, «Міс Сняжынка – Усмешка» – Кацярына Чарнюк, «Міс Сняжынка – Элегантнасць» – Мілана Кіпень, «Міс Сня-жынка – Фотамадэль» – Аліна Калбоўская.\nВядучая конкурсу Крысціна Збралевіч адзначыла, што «добрая традыцыя працягнецца і ў наступным годзе, бо конкурс дапамагае ўдзельніцам не толькі адчуць упэўненасць у сабе, але і выявіць новыя таленты».\nАрганізатары паклапаціліся аб тым, каб конкурс, як першы вялікі баль, запомніўся яго ўдзельніцам добрай казкай.\nЮныя знаўцы прыроды


Беларускія баскетбалісткі прайгралі славачкам на чэмпіянаце Еўропы | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБаскетбалісткі зборнай Беларусі пацярпелі паразу на 38-м жаночым чэмпіянаце Еўропы. У іспанскай Валенсіі каманда Наталлі Трафімавай у другім туры папярэдняй групы А сустракалася з камандай Славакіі і саступіла з розніцай у чатыры ачкі – 54:58. Самай выніковай у складзе беларусак стала Алекс Бэнтлі, якая набрала 17 ачкоў. Свой заключны матч групавога этапу зборная Беларусі правядзе 20 чэрвеня супраць шведскіх баскетбалістак.\nАнгельцы і шатландцы згулялі ўнічыю на чэмпіянаце Еўропы\nФутбалісты Англіі і Шатландыі згулялі ўнічыю ў матчы другога тура чэмпіянату Еўропы – 0:0. Як і чакалася, сустрэча на поле лонданскага стадыёна „Уэмблі” атрымалася вельмі напружанай. У першым тайме невялікая перавага была на баку ангельцаў, пасля перапынку актывізаваліся ўжо шатландцы, але гледачы так і не пабачылі забітых мячоў. Раней у іншым матчы групы D футбалісты Харватыі і Чэхіі ў Глазга таксама разышліся мірам – 1:1. На 37-й хвіліне чэхі выйшлі наперад пасля пенальці ў выкананні Патрыка Шыка. Пасля перапынку перавагай завалодалі віцэ-чэмпіёны свету, і на 47-й хвіліне сустрэчы Іван Перышыч забіў мяч у адказ. Футбалісты зборнай Швецыі перамаглі славакаў з лікам 1:0. Паядынак у Санкт-Пецярбургу прайшоў на высокіх хуткасцях, абедзве каманды шмат атакавалі, але забілі толькі адзін гол і той з пенальці на 77-й хвіліне – Эміль Форсберг прынес перамогу шведскай дружыне. Сёння ў другім матчы папярэдняй групы Е зборная Іспаніі ў Севільі прыме каманду Польшчы. У групе F Вугоршчына згуляе з Францыяй, а Партугалія можа пакінуць немцаў па-за плэй-оф.\nСалігорскі „Шахцёр” выйграў 13-ы матч чэмпіянату Беларусі па футболе\nЛідэр футбольнага чэмпіянату Беларусі салігорскі „Шахцёр” святкаваў 13-ю перамогу запар, абыграўшы ў гасцях „Слуцк” з лікам 4:1. У першым тайме футбалісты „Слуцка” выйшлі наперад пасля дакладнага ўдару Стывена Альфрэда, але потым галы забівалі толькі госці. У другой палове сустрэчы галявы дубль аформіў лепшы снайпер беларускага першынства Дэмба Дарбо, на асабовым рахунку якога стала 13 забітых мячоў, а яшчэ па мячу забілі Ігар Стасевіч і Нікола Анціч. Футбалісты берасцейскага „Дынама” і „Смаргоні” згулялі ўнічыю – 2:2. Гуляючы ў Берасці, госці двойчы вялі, але гаспадары абодва разы здолелі зраўняць лік.\nЗборная Беларусі па пляжным футболе прайграла расейцам у матчы Еўралігі\nЗборная Беларусі па пляжным футболе пацярпела другую паразу на стартавым этапе чарговага розыгрышу Еўралігі ў партугальскім Назарэ. У паядынку другога тура папярэдняй групы С беларусы сустракаліся з расейцамі і саступілі з лікам 3:5. У складзе беларусаў забілі Іван Канстанцінаў, Анатоль Рабко і Вадзім Бокач. Пасля завяршэння першага тура Еўралігі зборная Беларусі таксама ў Назарэ з 21 па 27 чэрвеня паспрабуе заваяваць пуцёўку ў фінальную стадыю чэмпіянату свету. У кваліфікацыйнай групе супернікамі беларускай зборнай будуць каманды Іспаніі, Польшчы і адзін з пераможцаў папярэдняга адборавага этапу.\nНа партале football.by паведамляецца, што гэтая інфармацыя змяшчаецца ў адказе намесніка генеральнага сакратара УЕФА Кевіна Лямура на адпаведныя запыты. Усе спаборніцтвы, запланаваныя на 2021 год у Беларусі, не адбудуцца. Лямур выказаў асабістую салідарнасць з тымі спартоўцамі, якія змагаюцца за абарону сваіх правоў, якія ўключаюць права на свабоду выказвання меркаванняў.\nВікторыя Азаранка прабілася ў паўфінал турніру ў Берліне\nБеларуская тэнісістка Вікторыя Азаранка прабілася ў паўфінал адзіночнага разраду турніру катэгорыі WTA-500 у Берліне з прызавым фондам 565,5 тысяч даляраў. У чвэрцьфінале Азаранка перайграла ў трохсэтавым паядынку амерыканку Джэсіку Пегулу – 6:2, 5:7, 6: 4. Сустрэча працягвалася 1 гадзіну 50 хвілін. У матчы за выхад у фінал суперніцай беларускі будзе 106-я ракетка планеты расіянка Людміла Самсонава.\nКацярына Галкіна абвясціла аб завяршэнні кар’еры\nБеларуская гімнастка Кацярына Галкіна абвясціла аб завяршэнні кар’еры. Галкіна за сваю кар’еру заваявала 4 срэбраныя і 1 бронзавы медаль Чэмпіяната свету, а таксама была ўдзельніцай Алімпійскіх гульняў 2016 года ў Рыа-дэ-Жанэйра.\nВікторыя Азаранка выйшла ў паўфінал US Open\nХакеісты „Гомеля” абыгралі „Шахцёр” у чацвёртым матчы паўфінальнай серыі\nБаскетбольная жаночая зборная Беларусі саступіла расейкам\nЯна Максімава святкавала перамогу на Кубку Беларусі па шматборствах


Песьня “Малады казак”. І.Дарафеева. Музыка У.Сарокіна, словы М.Шабовіча, аранжыроўка А.Зубрыча. Дэма-запіс, 2002\nАгульна вядома, наколькі некаторыя эстрадныя артысты любяць саміх сябе і як празьмерна высока ацэньваюць зробленае імі. Хоць насамрэч да статусу сапраўднай зоркі вялікай сцэны ім яшчэ расьці ды расьці.\nСапраўды: адзін беларускі артыст яшчэ напачатку году назваў свой нязначны тур няйначай, як “галоўнай падзеяй музычнага году”. Другога тэлебачаньне бессаромна ды нясьціпла рэклямуе як найлепшага ў сваёй галіне, хоць якасьць ягонай творчасьці лёгка зразумець па словах з адной песьні “Сярожа ды Саша — кампанія наша”. Глыбокі такі тэкст…\nАднак праграма “Мэлёдыя дня” гатовая даць слова кожнаму: зорцы сапраўднай і ўяўнай, у чым вы можаце пераканацца, калі зірнеце на выпускі “Мэлёдыяў дня” на нашым сайце — вы ўбачыце, што ў беларускай папулярнай музыцы маецца сапраўды шмат цікавага і вартаснага.\nПастаянная ўдзельніца нашай праграмы — не па рангу сьціплая зорка айчыннай эстрады Ірыны Дарафеева, якая цяпер робіць тур па Гомельскай вобласьці. Ужо падрыхтаваны матэрыял для чарговага яе альбому, які, верагодна, выйдзе яшчэ сёлета. Аднак Ірына перадала ўжо запісы Радыё Свабода.\nПесьня Ўладзімера Сарокіна на словы Міколы Шабовіча “Малады казак” у аранжыроўцы Андрэя Зубрыча — прапанова ад Ірыны Дарафеевай на гэты дзень.


Catholic.by - «Няспынная малітва за Беларусь» — знаёмімся з удзельнікамі ініцыятывы\nВясной гэтага года пачалася кругласутачная «Няспынная малітва за Беларусь». Вернікі розных канфесій паступова далучаліся да малітвы, абіраючы свае малітоўныя 60 хвілін за Радзіму.\nМалітва працягваецца ўжо больш за паўгода, і яе ўдзельнікі ў асноўным мужна трываюць у ёй, нават калі іх час выпадае на чатыры раніцы. Але ці так усё лёгка, ці сапраўды атрымліваецца не забыцца пра гэты час, ці няма знешніх або ўнутраных перашкод?\nЧасам некаторыя людзі адмаўляюцца ад малітвы, і на іх месца знаходзяцца новыя ахвотнікі.\nУ падтрымку і дзеля заахвочвання новых удзельнікаў гэтай ініцыятывы прапануем знаёмства з некаторымі людзьмі, якія трываюць у гэтым адказным абавязку.\nНаступная асоба — Тамара Мінютка.\n— Раскажы крыху пра сябе.\n— Працую ў літаратурна-мастацкім часопісе «Маладосць» намеснікам галоўнага рэдактара. Гэта мой асноўны занятак на сённяшні дзень. Удзячная Богу, што Ён прывёў мяне ў сферу журналістыкі, бо на сваёй пасадзе я шмат чаму навучылася. Раней выкладала польскую мову, і цяпер перыядычна да гэтага вяртаюся.\n— А акрамя працы чым займаешся?\n— Мы з мужам будуем сямейнае гняздзечка, і зараз гэта наш галоўны занятак. Мы чакаем дзіцятка, жыццё імкліва змяняецца і мы мяняемся разам з ім. На адмысловыя хобі часу не застаецца. Але мы рэгулярна наведваем разнастайныя культурныя мерапрыемствы.\n— Адкуль ты даведалася пра «Няспынную малітву за Беларусь»?\n— Убачыла абвесткі на фэйсбуку і ў іншых сацыяльных сетках. І прыняла рашэнне маліцца.\n— Ці заўсёды атрымліваецца знайсці час для Пана?\n— Стараюся, безумоўна, знаходзіць, і знаходжу, хоць мітуслівае жыццё перашкаджае. Ніколі не прапускаю нядзельную святую Імшу. Стараюся таксама сярод тыдня патрапіць у касцёл. Мы з мужам пастанавілі, што будзем маліцца разам. І гэта вельмі дысцыплінуе. Калі адзін забудзецца, то другі нагадае. Спадзяюся, гэта будзе нашай сямейнай традыцыяй.\n— А чаму ты прыняла рашэнне маліцца за Беларусь?\n— Беларусь патрабуе малітвы. У нас вельмі шмат «праблемных» месцаў, з якімі мы мусім звяртацца да Пана. У нашага народа хворая душа. Страчаны духоўныя і маральныя арыенціры, скалечана гістарычная памяць. У нас няма адзінства ў веры, каштоўнасцях, нават у мове. Шмат хто арыентуецца на чужынскую культуру, не жадаючы ведаць свайго. Без Бога будзе цяжка выблытацца з гэтых праблем.\n— Якая малітоўная патрэба на дадзены момант самая важная?\n— Трэба маліцца за людзей, за іх навяртанне, каб яны імкнуліся да праўды, шукалі яе і маглі адстойваць.\n— А што для цябе Беларусь?\n— Мая Радзіма, маё жыццё. Гэта тое, што я вельмі моцна люблю: людзі навокал, мая сям’я, сябры, культура, літаратура, мова, прыгажосць прыроды, так добра бачная падчас пілігрымак. Я шчаслівая, бо мая праца звязана з беларускай мовай і літаратурай і ў маёй сям’і размаўляюць па-беларуску. Таму Беларусь унутры мяне і навокал мяне.\n— Якія перамены адбыліся ў табе за час малітвы?\n— Магу сказаць, што малітва таксама вельмі мяне дысцыплінуе. Гэта час, калі я жалезна павінна аддаць гадзіну на кантакт з Богам, на думкі пра Беларусь, на малітву. Гэта шмат што дае ў духоўным плане. Калі б я не ўдзельнічала ў «Няспыннай малітве», я б дакладна не малілася штотыдзень цэлую гадзіну. Часам муж дапамагае, далучаецца, а калі ў мяне не атрымліваецца памаліцца, то падмяняе. Часта мне, змучанай пасля мітуслівага дня, прыходзіцца змагацца са стомай, са сном, часам даходзіць да таго, што я проста выключаюся. Але гэтая малітва вартая высілкаў, яна дае духоўны плён: пераадоленне сваёй слабасці, ляноты, абыякавасці. «Бог і так усё бачыць і ведае, навошта доўга з Ім размаўляць». Але менавіта гэтая малітва прымушае мяне знаходзіць час на размову з Панам. Як бы ні было цяжка, я не шкадую, што ўдзельнічаю ў ёй, і не збіраюся ад гэтага адыходзіць. Напачатку падчас малітвы былі найбольш узнёслыя эмоцыі, зараз спакайней, бо я, напэўна, прызвычаілася. Асабліва добра я запомніла першую малітву. Яна мяне натхніла, я адчула прасвятленне, і для мяне гэта быў знак, што я пачала добрую справу. Пан Бог мне гэта паказаў.\n— Якія пачуцці напаўняюць цябе перад малітвай?\n— Адказнасць. Гэта мой час несці варту. Адчуваеш, што спаўняеш вельмі важную функцыю, што ты частка вялікай супольнасці, аб’яднанай адной важнай мэтай.\n— Гадзіна ў малітве — гэта шмат?\n— Гэта абсалютна не шмат. З цягам часу гадзіна малітвы пралятае ўсё хутчэй. Асабліва калі канцэнтруешся на малітве і не сочыш за часам.\n— Наколькі, як ты думаеш, цябе хопіць?\n— Я не стаўлю абмежаванняў. Здаецца, пакуль я ёсць, я змагу маліцца.\n— Пару словаў натхнення для тых, хто моліцца ці яшчэ толькі збіраецца далучыцца да «Няспыннай малітвы за Беларусь».\n— Заахвочваю далучацца да малітвы, бо гэта справа патрэбная і годная. Яна карысная для нас саміх і, безумоўна, для Беларусі. Бог – носьбіт найвялікшай праўды, таму трэба звяртацца да Яго, каб гэтую праўду знайсці. Адзін чалавек наўрад ці справіцца, а калі ўсе разам глядзяць у адным накірунку, просяць аб адным і тым жа, то Бог пакажа рана ці позна той шлях, якім Ён хоча нас павесці..\nУсе, хто яшчэ не далучыўся да такой малітвы, але лічаць яе добрай і патрэбнай справай, якую трэба зрабіць часткай свайго жыцця, маюць магчымасць далучыцца да яе зараз:\nГадзіны, якія ўжо занятыя, можна паглядзець тут»»\nМатэрыялы на гэтую тэму:\n«Няспынная малітва за Беларусь» — знаёмімся з удзельнікамі ініцыятывы. Яўген Балагураў


Рыбы і рыбалка на Віліі сёння і 160 гадоў таму: што змянілася? | Рэгіянальная газета\n20.03.2017 15:43 ,AЎТАР(Ы): Сяргей МІКУЛЕВІЧ, "Наша ніва"\nВілія. Фота forum.onliner.by.\nДаследаванне апублікавала "Наша ніва".\nТаму радуе кожнае, хоць частковае выпраўленне гэтай гістарычнай несправядлівасці. Як публікацыя Міхася Міхалевіча "Рыбалка на Вяллі. Даследаванне паводле манаграфіі Канстанціна Тышкевіча".\nЗмясціў яе альманах "Вілейскі павет", які супольна робяць краязнаўцы Сяргей Макарэвіч і Дзяніс Канецкі, выдавецтва Андрэя Янушкевіча і фонд мецэната Паўла Бераговіча "Вяртанне".\nАсновай даследавання стала манаграфія лагойскага графа, археолага і этнографа Канстанціна Тышкевіча "Вялля і яе берагі", выдадзеная ў Дрэздэне ў 1871.\nФлагман экспедыцыі зваўся "Марыя", на ім быў усталяваны фамільны герб Тышкевічаў. Яшчэ два судны зваліся "Ад'ютант" і "Выгода".\nІ яшчэ два, дапаможныя, назваў не мелі. Праўда, "Марыя" – проста як Калумбава "Санта Марыя" – падчас экспедыцыі села на мель. Давялося замяніць яе на іншы карабель.\nМіхалевіч адзначае, што будаўніцтва вадасховішча зменшыла і колькасць у Віліі ракаў, з якімі было звязанае цікавае народнае павер’е. Нібыта іх мяса "станоўча ўздзейнічае на сэксуальную актыўнасць мужчын і жанчын", спрыяючы падвышэнню лібіда.\nЦікава, што людзей, якія памятаюць панскія часы (не кажучы пра царскія) трапіла "на дыктафон" вобмаль. У асноўным гаварылі людзі 1950-60-х гадоў нараджэння, якія, у лепшым выпадку, пераказваюць успаміны бацькоў.\nТам самы на дзесяць пудоў, здольныя праглынуць гуся; там язі, якія могуць вырваць восці з рук рыбака, а то і самога рыбака выкінуць з чаўна; там найсмачнейшая рыба-свіння і слізкія цені вялізных "рыбаў з мора" з дзівосным ротам і галавою.\n"А адзін раз злавілі не нашу, прышэдшую аднекуль, вялікую рыбу. Як тарганула ў сетку, дык я мужыку і кажу: давай на бераг. Вялікая і смачная тая рыба была, але як правільна яе завуць мы не ведалі, галава і рот у яе быў незвычайны. Мусіць была тая рыба з мора…"\nЧытаеш — і ўспамінаюцца легенды Сярэднявечча: пра ірландскіх манахаў-падарожнікаў, якія прычалілі да спячага левіяфана, палічыўшы яго востравам; пра "марскога біскупа", які выйшаў з балтыйскіх водаў і гаварыў з польскім каралём — ці не Ягайлам-Уладзіславам.\n"Я яшчэ малая была. Прачнулася раніцай, выйшла з хаты – чую гвалт стаіць. Гляджу – чуць не ўся Сосенка сабралася на беразе Віліі.\nА сом пачаў тапіць яго. Як забілі таго сама, то на 45 кілаграм быў", – расказвала баба Вікця. І такі выпадак згаданы не адзін.\n"Ён у сваім жыры распусціцца"\n"Даўней, як не было вадасховішча, сюды ў маі прыходзіла самая смачная рыба – свіння. От укусная рыба! Як яна ішла касякамі на нераст, дзе жарства і каменьчыкі, дык спадніцамі лавіць можна было…"\n"Лінь, карась – гэта такая более салодкая рыба. Акунь – тожа харошая. Але найболей мне нравіўся мянтуз, асабліва пячонка. Яна ў яго асабліва вялікая пад нераст…"\n"Самая смачная рыба – рачны сазан. Яго трэба абычна, па-вясковаму, проста жарыць.\nЯго як нажарыш, як чалавек не рыбак, а так, скажаш: "На рыбу еш", дык другі скажа: "Якая дзе рыба? Гэта ж мяса, якая рыба!" Такое мяса цёмнае.\nАле калі тушонку з яе зрабіць, то смачная. Добра скапціць. Жырная рыба, але надта касцей у ёй… Цырта і бялуга нагладка звялася, нават на зелле не знайдзеш…"\n"Самая смачная рыба – гэта вугор. Вугор па расе паўзе як гадзіна. Ён на сваім жыры і распусціцца. Не трэба на патэльню ані тлушчу. Але як жарыць, трэба кожу здзіраць. Скурай вугровай раней падпяразаваліся, як каму сярэдзіна баліць…"\n"Даўней цырты тут кішэла, мяшкамі бралі. Як ход, на перакаце стаіць, дык яе проста рукамі бралі.\nПомню, мы з Бронюсем насолім, тады бяром дзесяць літраў піва і сядзем тут над Вяллёй пад яблынькай… Благадаць!"\n"Палякі за рыбалку дзяўблі мазгі толькі так"\nпра чалавека, які ў 1939-м, пачуўшы пра набліжэнне бальшавікоў, паляцеў не сустракаць "вызваліцеляў", а з вудамі на раку – бо польскія забароны ж касаваліся.\nТакога зуха, нібыта, запрашалі лавіць з найлепшымі рыбакамі, вывозілі на сярэдзіну ракі, заблытвалі ў сеткі і тапілі. Усё ж рыба ў мадэрны час на Вяллі была давескам да сельскай гаспадаркі. "Я ў 14 гадоў пайшоў касіць разам з бацькам, на гэтым і скончылася мая рыба", – расказваў адзін з апытаных.\nСяргей МІКУЛЕВІЧ, "Наша ніва".\nАд рэдакцыі "Рэгіянальнай газеты".\nАпісанае вышэй – толькі малая частка даследавання Міхася Міхалевіча. Аўтар падрыхтаваў да выдання цэлую кнігу пра Вяллю і рыбалку на ёй. І марыць выдаць даследаванне да 2 чэрвеня, перад стартам сёлятняй экспедыцыі "Шляхам графа Тышкевіча."\nНа леташняй канфэрэнцыі па гісторыі Павілля Міхалевіч таксама зачытаў частку сваёй работы. Яна зацікавіла Дзяніса Канецкага, які запрасіў аўтара паўдзельнічаць у зборніку "Вілейскі павет" з часткай сваёй працы.\nМіхаіл Петух: “Турызм – лад жыцця ” + відэа


Якуб Колас на ростанях кніга першая: у палескай глушы - старонка 7\nУ хуткім часе пасля таго, як Лабановіч вярнуўся ад Турсевіча, да яго прыехаў Саханюк. Лабановіч быў моцна здзіўлены, угледзеўшы на парозе высокую, сухарлявую фігуру хатовіцкага настаўніка. Перш-наперш ніяк не чакаў яго ў госці, асабліва ў будны дзень.\n- Зд'ястуйце! - прамовіў Саханюк, прычым губы і вочы смяяліся вясёлым смехам. - Што, не чакалі мяне? - спытаў ён, павітаўшыся з калегам.\n- Ніяк не чакаў, - здзіўлена адказаў Лабановіч, - ну, тым прыемней пабачыць вас тут. Заходзьце ж, калі ласка, у кватэру, а я зараз канчаю лекцыю і пушчу хлопцаў на абед... А можа, вам цікава пазнаёміцца з маёй школаю, то будзьце ласкавы.\nСаханюк больш з далікатнасці прайшоўся між вучнёўскіх лавак, заглядаючы на грыфелевыя дошкі і на сшыткі вучняў, а потым прыпыніўся каля шафы з кнігамі і слухаў, як калега вёў работу і якія адказы давалі вучні.\nЛабановіч стараўся не скасавацца перад Саханюком і паказаць сваю школу з найлепшага боку. Запытанні так і сыпаліся адно за другім, а следам за пытаннямі выклікаліся вучні. Яны давалі досыць добрыя адказы.\n- Можа, паэкзаменуеце маіх вучняў? - спытаў Лабановіч Саханюка.\nСаханюк махнуў рукою, даючы гэтым знаць, што ён не мае ніякіх запытанняў.\n- Схавайце кнігі! - звярнуўся Лабановіч да вучняў.\nДзеці борзда пахавалі кнігі і дошкі.\nШкола хорам праспявала малітву прад абедам. З шумам рынуліся дзеці на вуліцу і запоўнілі яе сваімі звонкімі галасамі.\n- Ну, як вам падабаецца мая школа?\n- А нічога, добра! Добра!.. Вы, відаць, многа працуеце?\n- Працаваць-то прыходзіцца. Толькі мне ўсё здаецца, што ў маёй працы чагось не стае і што я раблю не так, як трэба.\nНастаўнікі ўвайшлі ў пакойчык.\n- Э, плюньце вы на гэта, - прамовіў Саханюк. - Навучылі чытаць, пісаць і задачы развязваць і - шабаш! Вы думаеце, медалёў заслужыце? Або свет гэтым перавернеце? Інспектар знойдзе, да чаго прычапіцца. Ну, у самым лепшым выпадку падзяку напіша, а дырэкцыя вам дзесяць рублёў вышле. Але сваё здароўе даражэй.\n- А дзе яна дзенецца? У лес не пабяжыць, - адказаў, смеючыся, Саханюк.\n«Відаць, брат, ты не так сюды прыехаў», - падумаў Лабановіч.\n- Мусіць, у вас нейкая важная справа, калі так. Можа, часамі ў сваты прыехалі да каго? - мяняючы тон размовы, жартліва запытаў яго Лабановіч.\n- А што ж? Сватайце. Гуляць будзем.\n- Дык бачыце, я кепскі сват. Каб часамі з-за дзяўчыны не пасварыліся.\n- Каб з-за дзяўчыны ды яшчэ сварыцца! Ці мала гэтага дабра на свеце? Хопіць на наш век!.. Паміж іншым, вамі цікавіцца адна паненка.\n- Такая, што ўсё аддай - і мала!\n- Ну, хто ж такая?\n- Кажа: хацела б пазнаёміцца з цельшынскім настаўнікам.\n- Можа, завітанская чараўніца?\n- Яна, калега, яна! Як гэта вы адгадалі?\n- А ў мяне бабка - знахарка; я ў яе лекцыі па знахарству бяру.\n- А ўсё ж такі цікава, чаму вы дагадаліся, што гэта яна?\n- А вельмі проста: усе кавалеры - сем пар вінных і сем пар нявінных і вы ў тым ліку - закахаліся ў панну Людмілу. У яе аж галава закружылася ад радасці і дух заняўся. Але яе засмучае адно: чаму не ўсе кавалеры нясуць падатак яе хараству? Я, калі хочаце, той гарбач у казцы «Царэўна - чырвоная краска», які не пакланіўся царэўне. І не буду ёй кланяцца.\n- Вось вы які! - сказаў Саханюк і засмяяўся.\n- А што ж вы думалі!\n- І не пазнаёміцеся з ёю?\n- Ва ўсякім разе сам да яе не пайду.\n- Проста не пайду, і ўсё.\nСаханюк гаварыў, часамі смяяўся, але Лабановічу здавалася, што чагось самага галоўнага яго калега не кажа, бо не можа быць, каб ён прыехаў сюды толькі дзеля таго, каб паведаміць, што дачка каморніка хоча пазнаёміцца з цельшынскім настаўнікам.\n- Выбачайце, я зараз вярнуся.\nЛабановіч выбег у кухню.\n- На табе, бабка, пяцьдзесятку, прынясі гарэлкі.\n- Вы яго, панічок, частавацімеце? - шэптам спыталася бабка.\n- Не варта, панічыку! Гэта ж ён, панічок, прыехаў гарцы збіраць!\n- Якія гарцы?\n- Ссыпку з нашага вобчаства на школу!\n- Каму ссыпку?\n- Сабе, панічыку!\nБабка, гаворачы гэта, аж сіпала ад абурэння.\nЛабановіч пазіраў на яе і дзівіўся. Уся гэта справа для яго была незразумелаю, хоць у значнай меры пралівала святло на прыезд Саханюка.\n- Ну, бабка, прынясі гарэлкі; вып'ем, тады, можа, да сэнсу прыйдзем.\nБабка сярдзіта накінула на сябе світку, моцна стукнула дзвярамі і накіравалася да Лявона Секача.\nЛабановіч вярнуўся да госця. Яшчэ нічога не разумеючы, ён зірнуў на Саханюка.\n- Ведаеце, што кажа мая бабка: быццам вы прыехалі збіраць нейкую ссыпку. Што вы на гэта скажаце?\nСаханюк апусціў вочы, як бы пачуўшы нейкую нялоўкасць, а потым ускінуў іх на калегу.\n- Так, мне належыць ссыпка ад вашага сяла, - прамовіў ён спакойна.\n- Вы не жартуеце? - здзівіўся Лабановіч.\n- Не, кажу зусім сур'ёзна.\n- Ха-ха-ха! - Лабановіч так і паехаў ад смеху.\nСаханюк пазіраў на калегу, таксама ўсміхаючыся.\n- Што вы знаходзіце тут смешнага? - спытаў ён.\n- Ну, як жа не смяяцца? Вы прыехалі да мяне адбіраць мой хлеб. Я буду вучыць, а вы толькі будзеце гарцы браць.\n- Чакайце! - загарачыўся Саханюк. - На валасным сходзе была зроблена пастанова, каб на хатовіцкую школу давалі ссыпку. Ад вашага сяла мне належыць дванаццаць пудоў трыццаць фунтаў жыта. Ну? Я і маю поўнае права ўзяць сваё.\n- Выбачайце. А калі была зроблена такая пастанова? Напэўна тады, калі Цельшына не мела свае школы? А раз гэта школа цяпер ёсць, то было б па меншай меры смешна браць ссыпку ад свае школы і даваць у чужую. І наогул гэта справа такая простая і відавочная, што і дзіця зразумее ўсю недарэчнасць вашага дамагання.\nСаханюк ніколечкі не пакрыўдзіўся.\n- Я грунтуюся на цыркулярах дырэкцыі народных вучылішчаў, які зазначае, што раз была пастанова валаснога сходу даваць ссыпку, дык ваша вёска не мае права яе адабраць. Вось чаму я і прыехаў забраць гэту ссыпку.\n- Але вы яе не атрымаеце.\n- Не, не возьмеце!\nКолькі хвілін Лабановіч узіраўся ў Саханюка. Саханюк таксама глядзеў на калегу. У яго жаўтаватых вачах блукаў нявінны смех.\n- Ведаеце што, - прамовіў Лабановіч. - Мне не шкада гэтае ссыпкі, Бог з ёю. Аднак, калі пайшло ўжо на рызыку, магу вас не толькі запэўніць, але і перазапэўніць, што вы адгэтуль не возьмеце ні аднюсенькага зярнятка.\n- Ну, пабачым, - сказаў Саханюк.\n- Нічога вы не пабачыце!\nУ самы разгар спрэчкі рыпнулі дзверы з кухні. Старожка прасунула галаву.\n- Вось, панічыку, вам грошы: нідзе не дастала! Была і ў Лявона, і ў Губаровых - няма.\n- Ну, то давай будзем абедаць.\nСаханюк адмовіўся абедаць. Ён прыехаў сюды з Дубейкам і ўмовіўся з ім па дарозе заехаць на пачастунак. Куды, Саханюк не сказаў. Цяпер жа ён мусіць ехаць, бо Дубейка ў старасты яго напэўна ўжо чакае.\nСаханюк развітаўся з калегам, заклікаючы яго да сябе ў госці.\n- Дзякую, - сказаў Лабановіч, - але, калега, майце на ўвазе, што ссыпкі вы не атрымаеце.\n- Буду судзіцца, - не адступаўся Саханюк. - Вось прыеду і земскаму жалабу падам на вашага старасту.\nПад вечар таго ж самага дня стараста сабраў гарцы і прывёз іх Лабановічу.\n- Што, панічок, звар'яцеў ён, ці што? Як-то мы аддамо яму ссыпку, калі ў нас ёсць свой настаўнік!\nУ старасты быў важны начальніцкі выгляд і пачуццё выпаўненага абавязку перад школай і настаўнікам.\n- Хоць бы ён пасаромеўся, - абурліва гаварыла бабка. - Як гэта можна забраць ссыпку з чужое школы?\nБабка была зацікаўлена ў гэтай ссыпцы, бо і ёй належала некаторая частка гарцаў.\nПанна Ядвіся была ў незвычайна вясёлым настроі. Яна і малая Габрынька пойдуць заўтра на раз'езд, сядуць на машыну і паедуць у госці. У Гарадзеншчыне ў іх былі сваякі, і татка дазволіў паехаць туды тыдні на два пагасцяваць. Габрынька кружылася каля мачыхі, жартавала, смяялася такім вясёлым дзіцячым смехам, што нават пераважна смутная і заклапочаная пані падлоўчая не магла захаваць свой звычайны настрой і таксама смяялася.\n- Адстань, адстань: ты ўжо не дзіця.\nПані падлоўчай, здавалася, было крыху нялоўка, што панна Габрынька так дурэе пры чужым чалавеку. А гэты чужы чалавек быў Лабановіч.\nАле Габрынька не зварачала на гэта ўвагі. Яна выдумала кароценькі вершык і раз-пораз дэкламавала яго сваёй мачысе:\nМама така слічна,\n- От распуста, - ківала галавою пані падлоўчая, зварачаючыся да настаўніка.\n- Я буду пісьменніцай. Хачу напісаць аповесць, як на Палессі жылі дзве прыгожыя краскі-панны і што з гэтага выйшла, - смяялася Габрынька.\n- А што з гэтага выйшла? - пацікавіўся Лабановіч.\n- Выйшла тое, чаго ніхто не спадзяваўся! Гэтыя дзве красуні пакахалі аднаго маладога паніча і кінуліся яму на шыю. А ён, небарака, з гора пайшоў і ўтапіўся ў Целяшовым Дубе.\n- Габрынька, устыдзься! - прамовіла пані падлоўчая.\nА Габрынька ўся хадзіла ад смеху. Таксама смяялася і панна Ядвіся, крыху засаромеўшыся такой непасрэднасці, прастаты і смеласці жартаў свае сястры.\n- У вас, як бачна, ёсць здольнасці пісьменніцы, - смяяўся і Лабановіч. - Але чаго ж ён, гэты ваш паніч, тапіцца пайшоў?\nГабрынька хітра зірнула на сястру. Ядвіся, відавочна, зацікавілася яе жартам і, смеючыся, адказала за сястру:\n- Мусіць, той паніч спалохаўся свайго шчасця.\nНемаведама чаго, сёстры пераглядаліся і перасмейваліся. Проста ім было весела, іх цешыла і радавала гэта паездка, змена ўражанняў, новыя месцы, новыя знаёмствы.\nЛабановіч пачуў нейкае засмучэнне. Скуль яно, ён не ведаў і сам. Ці не з таго, што панна Ядвіся так радуецца? Як відаць, яе нішто не прымацоўвала тут, ніхто не цікавіў, і яна з лёгкім сэрцам гатова была змяняць гэту глуш Палесся на кожнае новае месца, бо сэрца яе было вольнае, а можа, шукала другога сэрца, каб забіцца яму ў адзін тон? А можа, гэта сэрца было ўжо там?\nІ пачуванне адзіноты закралася ў душу настаўніка: ён тут - чужы і лішні. І смешнымі цяпер здаліся тыя думкі, якія яшчэ так нядаўна цешылі яго маладое сэрца.\nПані падлоўчая выйшла. У пакоі засталіся адны дзяўчаты. Каля печы пад канапаю ляжаў стары Негрусь і зрэдку павільваў хвастом, калі міма яго праходзіла панна Ядвіся.\n- Я ні разу не бачыў вас у такім добрым гуморы, - сказаў да яе Лабановіч. - Вы сёння такая вясёлая, як ніколі.\n- А вы хацелі б, каб я плакала? - спытала яна.\n- Не, я гэтага зусім не хацеў бы. Але, як я заўважаю, у вас тут няма нічога такога, аб чым вы маглі б пашкадаваць. І калі б вам напаткалася такое здарэнне, што вы маглі б ніколі сюды не варочацца, вы і ніколечкі аб гэтым не пашкадавалі б.\n- О не! - прамовіла панна Ядвіся.\nНа хвілінку яна як бы аб чымсі задумалася. Твар яе стаў сур'ёзны. Але ў момант вока выраз яе перамяніўся, уваччу забліскалі іскаркі смяшлівасці і хітрасці.\n- О не! Вы памыляецеся! - сказала яна. - У мяне тут ёсць нехта такі, каго мне вельмі цяжка пакінуць і аб кім вельмі непакоіцца маё сэрца.\nЛабановіч замёр у салодкім і разам трывожным чаканні. Панна Ядвіся акінула яго бачлівым поглядам. Яна раптоўна ўсхапілася і накіравалася да Негруся.\n- Негрусь, мілы мой Негрусь! - сказала яна і лашчыла сабаку, прытуліўшы да яго сваю шчаку. - Мы разлучымся з табою на цэлыя два тыдні!\n- Тым прыемней будзе часіна спаткання пасля разлукі, - сказаў Лабановіч і ўстаў. - Ну, зычу вам усяго найлепшага: шчасліва заехаць, весела гуляць і лёгка перанесці разлуку з тым, аб кім так непакоіцца ваша сэрца.\nГаворачы гэта, Лабановіч чуў нейкую крыўду, і, як ні сіліўся захаваць яе, гэта крыўда вызначалася на яго твары.\n- Куды ж вы? - спытала Ядвіся.\n- У мяне, бачыце, ёсць адна работа. Вам жа трэба збірацца ў дарогу - не буду вам замінаць... Бывайце здаровы!\nЯдвіся нічога не сказала. Яна толькі вінавата і як бы пужліва заглядала яму ў вочы. Можа, яна каялася ў сваім апошнім, праўда, грубаватым жарце, але прызнацца ў гэтым чамусь не хацела.\n- А можа, вы заўтра пройдзецеся з намі на раз'езд? - спытала Лабановіча Габрынька.\n- Нашто турбаваць пана настаўніка? - прамовіла Ядвіся. - Татка заўсёды пасылае з намі лесніка Грыгора.\nШто гэта? Новая абраза ці панна Ядвіся проста не хоча яго кампаніі? А можа, яна не хоча мець сведку свайго спаткання з Сухаваравым?\nВясёлы настрой пакінуў Ядвісю, і яна засталася маўкліваю, замкнёнаю.\n- Зразумела, - сказаў Лабановіч, - панне Ядвісі будзе шмат прыемней пайсці ў кампаніі Грыгора і Негруся, які напэўна сам назавецца ў праважатыя.\nПачуўшы сваё імя, Негрусь у здавальненні колькі разоў вільнуў хвастом.\nЛабановіч развітаўся і выйшаў. На душы ў яго было цяжка і смутна. Ясна, што Ядвіся насміхаецца з яго. А калі і зварачала на яго ўвагу, то толькі з тае прычыны, што тут - глуш, жывога чалавека няма. А ён, як неразумнае дзіця, не бачыць нічога. Ён сам наводзіў на сябе прыемны туман самазманства, ён сам закалыхваў сябе ружовымі думкамі і салодкім летуценнем. Ну, што ж? Трэба глыбей увайсці ў сябе і там шукаць крыніц радасці і здаровага пачуцця. І трэба, наогул, узяць сябе ў рукі. Пара яму выкінуць усё гэта з галавы і сэрца, пакуль вобраз дзяўчыны яшчэ не засеў там настолькі глыбока, што з ім будзе трудна змагацца. Няхай не падумае яна, што яму без яе свет зачынен.\nКолькі разоў прайшоўся Лабановіч па сваім пакоіку.\n«Не, - думаў ён, - гэтак далей жыць нельга. Апрача школы і чыста асабістых інтарэсаў, ёсць яшчэ і другія - чыста грамадзянскія абавязкі. Трэба бліжэй стаць да народа, прыгледзецца, як ён жыве і чым ён жыве. Трэба пашырыць рамкі свае работы, трэба вынесці гэту работу за межы чыста школьных пытанняў».\nЛабановіч накіраваўся ў школу, падышоў да кніжнае шафы. На адной палічцы стаяла колькі дзесяткаў тоненькіх кніжачак спецыяльна для народа. Выданні гэтыя былі шчупленькія і наогул пустыя. Тут пераважна былі кніжачкі, выданыя рознымі камітэтамі і гурткамі цвярозасці, або сінодскія выданні. Разгледзеўшы гэту кніжніцу, Лабановіч нічога не знайшоў у ёй цікавага, асабліва для тутэйшага насельніцтва, і вырашыў выбраць больш цікавую, на яго погляд, тэму для гутаркі з палешукамі. Аб чым жа гутарыць? Трэба звярнуць увагу на сялянскі побыт, паказаць сялянам, як жывуць другія людзі і як яны дайшлі да лепшага стану жыцця.\nЛабановіч усё больш і больш захопліваўся сваёю тэмаю. У галаве складаўся план прамовы, і вынікалі ў яго ўяўленні ўсё новыя і новыя факты. Ён зачыніў шафу, пайшоў у свой пакоік і сеў за стол, каб зрабіць накід плана прамовы.\nНа гэты час увайшла бабка.\n- А вы, панічок, усё пішаце.\n- Пішу, бабка.\n- А ці чулі вы, панічыку, што Курульчука перамяшчаюць ад нас?\n- Перамяшчаюць? - спытаў Лабановіч. - Чаму ж яго перамяшчаюць?\nЛабановіч задумаўся. Яму стала чагось шкада. Нейкая адзінота ахапіла яго, і гэты цесны краявід, здавалася, яшчэ звузіўся і стаў больш цесным.\n- Нелады ў іх з дарожным майстрам, - растлумачыла старожка прычыну выезду Курульчука.\nМалады настаўнік шмат перажыў, перадумаў. Цэлыя вечары праседжваў ён у сялянскіх хатах, прыглядаючыся да жыцця палешукоў. Яго тут прымалі і спатыкалі прыветна, з ахвотаю падтрымлівалі гутарку аб розных справах. Але гэтыя гутаркі не выходзілі за межы тых пытанняў, якія закранаў сам настаўнік, бо палешукі - людзі паважныя, сталыя, асцярожныя, не адразу і не кожнаму расчыняюць сваю душу, бо ўжо, мусіць, сама прырода Палесся палажыла на іх сваю адзнаку. Бясконцыя балоты вучылі іх мудраму разважанню, мора лясоў выхоўвала ў іх засцярогу, бо так лёгка тут напаткаць небяспеку: на звера натрапіць, згубіць дарогу або папасціся ў рукі сярдзітым леснікам графа Патоцкага. І толькі выпадкова ўдавалася пачуць якое-небудзь няўмысля ўроненае сакавітае слова, прыказку або цікавае параўнанне. Старыя, аздобленыя сівізною, маршчынамі і пачэснымі лысінамі дзяды, жывыя летапісы цельшынскай гісторыі на працягу многіх дзесяткаў гадоў, да душы падабаліся Лабановічу. Гэта былі тыя слупы, тыя падмуркі, на якіх трымаліся традыцыі сялянскай старажытнасці. Гэта былі самавукі-аграномы, тлумачальнікі розных прыгод жыцця. Яны ведалі, у які дзень, у якую нават часіну трэба выязджаць з сахою на поле, пры якіх умовах трэба сеяць тую ці іншую збажыну. Ім досыць пабачыць першы вырай журавоў, каб сказаць, які будзе авёс. У залежнасці ад вышыні лёту знаходзіўся і рост аўса: высока ляціць вырай - высокі вырасце і авёс. Кожны такі дзед меў свой асаблівы, выразны твар.\nВось хоць бы гэты дзед Мікіта. Сівы, як голуб. Востры погляд, калючыя вочы, гатовыя пранізаць. Старасць прыгнула яго крэпкі стан і кінула на твар і на высокі лоб цэлую сетку маршчын. Але што за дока быў дзед Мікіта ў маладыя гады! І не было ў сяле роўнага яму. Такія штукі выкідваў дзед Мікіта, якіх цяпер ніхто не патрапіць, бо хіба цяпер такі народ? Ды што маладыя гады? Нават і зараз, нягледзячы на свае восемдзесят год, дзед Мікіта за пояс маладога заткне. Вось толькі няхай падгуляе, няхай ачнецца ў ім яго маладая бунтоўная кроў, - не выцерпіць, прасуне рукі ў камяні-жарнавікі і пойдзе з гэтымі камянямі, як з лёгкімі кацёлкамі, упрысядкі па хаце. І цяпер яшчэ баяцца дзеда Мікіты, бо ён - знахар-чараўнік, хоць знахарствам не займаецца; але калі што ўгневіць дзеда, тады пазнае ён сілу дзедавых чараў. Мікіта - чалавек нелюдзімы, удзень яго бадай што і не спаткаеш на людзях, і жыве ён адзін, як воўк, даўно пахаваўшы сваю старую і адбіўшыся ад дзяцей.\nДзед Мікіта і іншыя роданачальнікі Цельшына дабрахоць уступілі свае правы больш маладым і здаровым, самі ж ужо стаялі збоку ад грамадскіх спраў. Першае: яны ўжо ўнеслі свае падаткі грамадскаму будаўніцтву; другое: як ні ціха, як ні маларухома было вясковае жыццё, але старыя прадстаўнікі яго, дзяды-палешукі, знаходзілі ў ім цяпер многа чаго такога, што не адпавядала іх поглядам. І толькі ўжо ў незвычайна важных выпадках прымалі яны ўдзел.\nВось тады, калі вынікала якая заблытаная справа агульнавясковага характару, злазіў з печы зусім стары ўжо дзед Мікодым, выходзіў на вуліцу і голасна зазначаў:\n- Вы не думайце таго - праўда не скварка, з кашаю не з'ясі. Выйдзе наверх яна, родная, бо ўжо сама зямля прысягала небу не пускаць адгэтуль цёмнай, заблытанай праявы.\nЗвычайна ж дзяды сядзелі больш дома або на дварэ корпаліся. У царкву яны бадай што ніколі не хадзілі, ды царквы ў Цельшыне, апрача каплічкі на могілках, не было. А дома маліцца Богу не выпадала - больш награшыш, чым намолішся. Апрача таго, маліцца іх не вучылі. І наогул, ніхто ў Цельшыне не ўмеў маліцца як трэба. Кожны маліўся так, як зносіў яго розум. Адзін раз у год, на Благавешчанне, прыязджаў сюды бацюшка з Малевіч. Тады ўжо ўсе цельшынцы і неслі свае грахі яшчэ больш грэшнаму а. Мадэсту, які быў вельмі заўзяты п'яніца і лаяльнік. Напэўна за гэта і пакараў святы Ілья малевіцкую царкву, пабіўшы перуном яе вежу. А можа, і другі грэх а. Мадэста мог пацягнуць за сабою такую кару, бо ён сушыў жыта за царскімі дзвярамі, а ў святую нядзельку перад набажэнствам зазвычай хадзіў на балота трасці бучы з рыбаю сваіх парафіян. Раз, ходзячы па балоце, уваліўся ён дзесь у апарыну па самы пояс. Царкоўны стараста, які таксама хадзіў разам з бацькам на раздабыткі, стаяў і спакойна пазіраў, як а. Мадэст церабіўся ў гразі і не мог вывалачы з балота ног.\n- Чаго пазіраеш, падла пранцаватая? Цягні мяне!\nТады толькі паварушыўся стараста і вызваліў з балота а. Мадэста.\nУ гэту нядзельку а. Мадэст зрабіў забастоўку і не пайшоў служыць абедню.\n- Што, бацюшка, можа, час званіць на абедню? - пытаў яго дома стараста.\n- А ні дзлэнг! - крыкнуў а. Мадэст. - Як Бог да мяне, так і я да Бога!\nІ ўсё ж такі, нягледзячы на ўсё гэта, цельшынцы адчувалі нейкую патрэбу так ці іначай мець сувязь з небам і царкоўнасцю, хоць гэта сувязь была больш фармальная і павярхоўная.\nЛабановіч доўга не мог забыць аднаго здарэння, калі рэлігійныя патрэбы вызначыліся асабліва самабытна. Настаўнік яшчэ спаў салодкім сном. Была раніца, толькі што разднела. У кухні, поруч з пакоікам настаўніка, дзе ён спаў, стаяў глухі шум ад галасоў цельшынскага жыхарства. Гэты шум часамі гусцеў і павялічваўся, але голас бабкі спыняў яго, бо бабка не хацела трывожыць «паніча». Лабановіч прачнуўся і стаў прыслухоўвацца. Дзверы з двара то адчыняліся, то зачыняліся. У кухні тупалі, штоўхаліся; грукалі збаны, глякі і бутэлькі, а ўвесь гэты шум пакрываўся і заглушаўся шумам вады. Вада лілася з вёдзер у цэбар. Настаўнік адзеўся. Адчыніўшы дзверы, ён убачыў поўную кухню палешукоў і паляшучак, дзяўчат, маладых і старых кабет. Усе яны праціскаліся да цэбра і бралі адтуль ваду. Старожка кіравала ўсёю гэтаю справаю і падлівала ў цэбар ваду. Убачыўшы настаўніка, усё гэтае зборышча спаткала яго вельмі прыветнымі ўсмешкамі.\n- Што гэта, бабка, тут робіш?\n- Ваду, панічок, свянцоную даю.\n- Ах, праўда! - прамовіў настаўнік. - Сёння ж Вадохрышчы. Хіба бацюшка свянціў?\n- Не, панічыку. Памятаеце, прыязджаў бацюшка хатовіцкі служыць малебен у школе? Вось засталася ад малебна вада. Я пераліла яе ў бутэлечку, а цяпер, бачыце, мы разбавілі яе, і людзі бяруць свянцоную ваду.\n- Дык гэта ж трэба да царквы паехаць ды на Іардань пайсці і адтуль вады набраць.\n- Далёка, панічыку, ездзіць, - важна і аўтарытэтна прамовіў стараста.\n- Усё роўна, - махнуў рукою Сцяпан Рылка, той самы, што калісь вазіў настаўніка да воласці.\nНа працягу гадзіны часу ўсё сяло набрала сабе свянцовай вады. Бабка ў гэты дзень адчувала сябе найважнейшаю асобаю ў сяле.\nКолькі разоў заклікаў Лабановіч цельшынцаў да школы. Ва ўсе хаты разносілі вучні весткі аб тым, што вось у такі вечар настаўнік запрашае жыхароў у школу, дзе ён будзе гаварыць і чытаць. На першы вечар народу наваліла поўная школа, нават месцаў не хапала. Як-ніяк, гэта ўсё ж такі было цікава для палешукоў. Палешукі, галоўным чынам сталыя людзі, важна селі на лаўках, а дзяўчаты і маладыя хлопцы збіліся каля дзвярэй, пашчыпваючы адны другіх і перасмейваючыся.\nКалі ўсе сабраліся і пазаймалі месцы, прыйшоў настаўнік. У кароткіх словах ён выясніў слухачам, дзеля якое мэты сабраў іх сюды, і ў аснову свае прамовы палажыў тую думку, што чалавек павінен імкнуцца, каб жыццё было добрае і карыснае, якім чынам можа паляпшацца яно, як трэба ісці чалавеку, каб гэта паляпшэнне было сапраўдным і значным. Ён стараўся зацікавіць слухачоў, прыводзіў жывыя прыклады з іх жыцця, праўдзівыя, простыя і зразумелыя. Ён добра падгатаваўся да прамовы, гаварыў гладка, часамі з натхненнем. Але яго вельмі здзівіла, што дзяўчаты зусім не слухалі і больш цікавіліся сваімі кавалерамі, чым яго прамоваю. Старыя палешукі хоць і слухалі, але то той, то другі шырока расчынялі сківіцы і пазяхалі. А ў канцы прамовы Максім Цялушка зазначыў:\n- Усё гэта праўда, панічок. Але куды ўжо нам вучыцца? Няхай хіба яны вучацца, а мы ўжо так дажывём.\nПры слове «яны» Максім паказаў рукою на вучняў.\nЗрабіўшы яшчэ адну ці дзве такія спробы і заўважыўшы, што з кожным разам лік слухачоў памяншаецца, Лабановіч махнуў рукою. Але што было рабіць і чым яму заняцца? У будныя дні з ранку да вечара ён быў у школе. Але прыходзілі доўгія зімнія вечары. Куды было падзець гэты вольны час? Ён садзіўся за чытанне, зубрыў на ўсякі выпадак розныя падручнікі, пісаў лісты да сяброў, таксама закінутых у глухія куткі Беларусі; нават паспрабаваў весці дзённік, куды запісваў свае думкі, настроі і перажыванні. Спярша гэты дзённік яго моцна захапіў, і Лабановіч сядзеў над ім цэлымі гадзінамі. Разумеецца, у дзённіку самае важнае месца адводзілася адной дзяўчыне. Боязь, каб дзённік не папаў каму-небудзь у рукі і не расчыніў таямніцы яго душы, прымушала шукаць адмысловыя спосабы і формы запісаў, ужываць розныя алегорыі. Але праз тыдзень пісанне было закінута, бо самому аўтару яно здалося вельмі наіўным і смешным.\nА што ж гэта дзяўчына, якая так моцна парушыла спакой маладога настаўніка, што думала яна? А яна загасцілася ў Гарадзеншчыне і, як відаць, не вельмі спяшалася дадому. Такая няўвага з боку Ядвісі крыўдзіла і абражала яго. Лабановічу хацелася, каб яна хутчэй вярнулася сюды, не з тае прычыны, што ён зараз жа збярэцца і пабяжыць да яе. Не, зусім не. Ён проста хоча паказаць ёй поўную няўважнасць да яе асобы. Ён нават колькі разоў пройдзецца ўдзень каля яе вокан, але і галавы не паверне ў яе бок і знаку не дасць, што яна цікавіць яго, што яму без яе цяжка і сумна. Ён толькі нацешыцца сваёю помстаю, але нічога не скажа аб гэтым.\nУ святочныя дні было яшчэ горай, бо яшчэ больш было вольнага часу. Лабановіча цягнула ў людзі, але ён цвёрда пастанавіў нікуды не хадзіць. Дый куды, сказаўшы праўду, пойдзеш? Курульчука няма, на Прыпяць перабраўся. Лабановічу вельмі шкада было Курульчукоў. Аб Марыне асталіся адны толькі чыстыя і прыемныя ўспаміны. Часамі малады настаўнік наракаў сам на сябе, чаму бліжэй не пазнаёміўся з ёю. Такая была мілая і слаўная дзяўчына, і напэўна было ў яе найлепшае сэрца. Што ж замінала яму бліжэй стаць да Марыны?.. «Эх, - сказаў ён сам сабе, - так лепей». Да пана падлоўчага таксама не хацелася цяпер заходзіць, хоць ён, праўда, заклікае, і Лабановіч раней ні разу не адмовіўся сесці з ім за стол, каб добра выпіць і закусіць знамянітымі літоўскімі калдунамі.\nПадвыпіўшы, падлоўчы быў у гуморы; ён успамінаў тады свае маладыя кавалерскія гады, свой жывы і гарачы нораў, свой спрыт да паненак.\n- Я не ведаю, што цяпер за кавалеры, - казаў зневажальна пан Баранкевіч, - ні рыба ні мяса. Я, бывала, на галаве хадзіў! Падыдзеш да паненкі і так і гэтак. Бывала, у морду табе дасць - ну, і нічога. Хіба гэта абраза для кавалера, калі часамі заробіш ад паненкі па мордзе?.. Не, трэба табе, пане прафесару, з паннаю Людмілаю пазнаёміцца. А то сядзіш ты тут, як пень на дарозе... Калі-небудзь мы паедзем з панам да Завітанак, трэба ж крыху разварушыцца ды павучыцца, як каля паненак ходзіць.\n- Куды ж ужо мне патыкацца да завітанскае красуні, - сказаў Лабановіч, - каля яе ўжо вельмі завозна.\n- То што?.. Гэ! Бывала, толькі і сунешся туды, дзе кавалеры кішаць. Вось тут-та і ўся цікавасць, каб іх паадціскаць, насы ім усім нацягнуць і да сябе паненку прывабіць.\nПадлоўчы не прамінаў здарэння навесці апавяданне на гэтакую тэму, дзе яму самому прыходзілася выступаць у якасці шчаслівага кавалера, які браў верх над усімі іншымі.\nПані падлоўчая, давольная і шчаслівая, слухала гэтыя выдатнасці свайго грознага мужа і, нібыта не верачы, казала:\n- Ну, ты ўжо скажаш.\n- А мне што? - важна зазначаў Баранкевіч. Ён быў глыбока пераконаны ў праўдзе ўсяго расказанага і ў правільнасці свайго кірунку ў гэтых справах. - Я не любіў каля паненак кісялём сядзець.\nПотым падлоўчы падыходзіў да музычнае скрыначкі, заводзіў тыя кружкі, якія яму асабліва падабаліся, і падпяваў басам, у такт мелодыі памахваючы рукою. Другія кружкі заводзіліся спецыяльна для таго, каб аддацца смутным успамінам далёкага мінулага. Пан падлоўчы тады сядзеў нахмураны, цяжка соп носам і думаў. Пасядзеўшы крыху такім чынам, ён падымаўся з месца і ішоў у свой пакой на супачынак.\nЛабановіч звычайна сядзеў яшчэ колькі хвілін і слухаў паню падлоўчую. Яна парывалася сказаць вельмі многа, яна хацела расчыніць сваю душу, выліць з яе ўсю тугу, увесь смутак свой, але словы ўпыняліся, не адпавядалі думкам, што імкнуліся знайсці найболей дакладную форму і не знаходзілі. Колькі разоў падкрэслівала пані падлоўчая, што яна вельмі паважае пана Лабановіча і лічыць яго як бы за роднага. Няскладна і перарывіста зазначала яна непаслушэнства і свавольства Чэся, зварачаючы ўвагу на тое, што ёй, як мачысе, вельмі трудна з ім справіцца, але яна цярпліва нясе свой крыж і незаслужана церпіць з-за хлопца.\nГаварыла пані падлоўчая ціха, задыхаючыся і кідаючы баязлівыя погляды ў той бок, куды пайшоў Баранкевіч. У няскладных, балючых і палахлівых словах было многа недаказу; у іх чуўся страх і сорам гэтага спавядання перад чужым чалавекам; адчувалася мітусенне яе душы, неадпаведнасць таго становішча, якое яна займае ў сям'і пана падлоўчага, з тым, на якое давала ёй права паходжанне і выхаванне.\nЛабановічу прыкра было слухаць такія скаргі, бо яны як бы ставілі яго ў ролю суддзі і прымушалі так ці іначай умяшацца ў чужое жыццё, а гэтага яму не хацелася. З другога боку, таксама і шкада было паню падлоўчую: відочна, ёй было тут цяжка. Але разам з гэтым і нейкае варожае пачуццё супраць пані падлоўчай падымалася ў Лабановіча. Для яго было незразумела, як яна так пакорна, без усякага змагання, пагадзілася са сваёю доляю і не мае сілы скінуць з сябе гэты крыж жыцця.\n- А скажыце, калі ласка, - не ўтрымаўся раз Лабановіч, - што звязвае вас з сям'ёю пана падлоўчага? Вы тут - чалавек вольны. Цяжка вам, вы чуеце несправядлівасць, - што ж вас можа ўтрымаць ад таго, каб кінуць гэта жыццё і стаць вольным чалавекам?\nНа твары пані падлоўчай адбіўся жах. Гэта думка, як відаць, ні разу не прыходзіла ў яе галаву. Нерухомая і маўклівая, сядзела яна за сталом, сціснуўшы рукамі галаву. Потым пані ўсміхалася нейкаю кіслаю ўсмешкаю, як бы хочучы сказаць, што ўсё гэта - глупства і што аб гэтым не варта было і гаворку пачынаць, а жыць на свеце наогул цяжка і наогул трэба пагадзіцца са сваёй доляю. Лабановіч сказаў тады ёй нешта такое, што так ці іначай магло палепшыць настрой, развітаўся і пайшоў з дому Баранкевіча.\nЯшчэ адно здарэнне прыпомнілася цяпер настаўніку. Неяк на гэтых днях, па часе размовы з паняй падлоўчай, зайшла яна вечарам да яго. Пані была моцна ўсхваляваная і заплаканая.\n- Выбачайце, калі ласка, што я зайшла да вас, - прамовіла яна, - але я вас вельмі паважаю і лічу вас за роднага... Божа мой! Што мне рабіць? Што рабіць мне? Няма сілы больш цярпець!\nЛабановіч дагадаўся, што падлоўчы Баранкевіч падняў у доме буру, але не распытваўся аб гэтым, і сама пані падлоўчая чамусь не гаварыла, не вінаваціла свайго мужа, а толькі казала, як ёй цяжка наогул.\n- Што ж вам можна параіць? - запытаў Лабановіч. - Калі маеце куды паехаць, то што ж? Паедзьце. Я б на вашым месцы не пагадзіўся б з такім жыццём. Якое ж гэта жыццё?\n- Вы ведаеце натуру пана падлоўчага?\n- Я чуў. Ну, што ж паробіш, калі ў чалавека такая натура?\n- Ох, мой паночку! Як трудна яму ўнаравіць! Ну, няхай я нягодная, але ж ён і першую жонку ў магілу ўвагнаў і мяне ўгоніць. - Пані падлоўчая плакала. - І ўсё я вінавата. Чэсь кепска трымае сябе - я ў адказе. То робіш не так, то ходзіш не гэтак! Што б ні выйшла, усё я вінавата.\nЛабановіч не ведаў, што сказаць, якую даць параду. Пані падлоўчая выплакалася, вылажыла з душы ўвесь свой смутак і гора і крыху заспакоілася. Усміхаючыся скрозь слёзы, прасіла яна Лабановіча нічога нікому не казаць. Яна яшчэ раз сказала, што толькі з ім пагаманіла аб гэтым, бо лічыць яго вельмі добрым, зусім родным чалавекам, развіталася і выйшла, просячы прабачэння.\nЛабановіч пачуўся лягчэй, бо яму вельмі цяжка было слухаць гэту споведзь, тым болей што ён тут не мог даць ніякае дапамогі. Апрача таго, яму наогул было прыкра слухаць усе гэтыя згрызоты ці ўмешвацца ў чужое жыццё.\n«І вось жа будзе цярпець і нікуды не паедзе, - думаў Лабановіч пра паню падлоўчую. - А што, напраўду, прымацоўвае яе тут?»\nЛабановіч задумаўся. І была ж у людзей маладосць, былі ў іх светлыя надзеі на жыццё. Па сваім гусце будавалі яны шчасце, перажывалі пачатак нейкай прыгожай казкі, і чым скончылася гэта казка? І ці не складае часамі і ён, Лабановіч, цяпер сваю казку?\nІзноў успомнілася панна Ядвіся. Яму стала цяпер ясным і зразумелым, чаму яна так ірвалася адгэтуль хоць на колькі тыдняў, абы хоць забыць і адысціся ад гэтага бруду жыцця, ад атруты дамашніх праяў.


Рух «За Свабоду» прапануе перайсці на страхавую медыцыну\nГубарэвіч: святкаванне Дня Волі ў Мінску прайшло паспяхова\n21.09.2018 10:28 3030 Праглядаў Мінск\nРух «За Свабоду» распачаў абмеркаванне праграмнага дакумента арганізацыі па рэформах медыцыны. Сярод прапановаў пераход да страхавой медыцыны, лібералізацыя медычнага рынку, падвышэнне фінансавання галіны.\nПраграму рэформы галіны прадставіў сябрам Руху медык, кандыдат навук Андрэй Вітушка.\n«Асноўная задача — перавесці фокус увагі на пацыента. Гэта самая важная задача. Для гэтага трэба змена каманды», — адзначыў эксперт на круглым стале.\nЁн таксама выказаўся за неабходнасць пераходу да страхавой медыцыны. «Страхавая медыцына — гэта проста механізм. І гэта добры механізм», — падкрэсліў эксперт.\nСярод ягоных прапановаў, якія ў далейшым будуць больш шырока абмяркоўвацца ў арганізацыі і зацвярджацца радай у якасці праграмнага дакумента: павелічэнне фінансавання медыцыны і празрыстасці сістэмы, лібералізацыя рынку, удзел беларускіх медыкаў у міжнародных адукацыйных праграмах.\n«На першым этапе рэформы трэба правесці лібералізацыю медычнага рынку, істотна спрасціць і палепшыць умовы для вядзення медычнага прыватнага бізнесу, усталяваць сапраўды роўныя правы для прыватных і дзяржаўных установаў аховы здароўя. Праведзеныя мерапрыемствы дазволяць лекарам ствараць свае кабінеты, далучацца да новаствораных медычных цэнтраў і свабодна канкураваць на рынку паслуг», — адзначыў эксперт у дакуменце.\n«Сёння сістэма аховы здароўя ўскладае на лекараў і медыцынскі персанал неўласцівыя ім функцыі», — пракаментаваў вынікі круглага стала старшыня Руху «За Свабоду» Юрый Губарэвіч.\nУ прыватнасці, замест таго, каб сканцэнтравацца на лекаванні хваробаў вымушаныя весці шмат непатрэбнай папяровай працы.\nПалітык таксама падтрымаў ідэю пераходу да страхавой медыцыны: «яна дазволіць не распыляцца на неэфектыўныя расходы, а канцэнтравацца на прынцыпе «пацыент прыносіць з сабой грошы».\nЛюдзі: Юрый Губарэвіч 851\nТэгі: медыцына 15 Народная праграма 90\nАрганізатары святкавання 101-ых угодкаў абвяшчэння незалежнасці БНР падвялі вынікі свята ў Мінску на прэс-канферэнцыі.\nДзень Волі 2019: Дзе святкуем і як\nАрганізатары святкавання Дня Волі ў Мінску прадставілі афішу мерапрыемства