Згубленая выспа: марта 2016\nThomas King, "Borders"\nМне было дванаццать, ці трынаццаць, калі мама абвесьціла, што мы едзем у Солт-Лэйк-Сіці ў госьці да маёй сястры, якая пакінула рэзервацыю, паехала за мяжу і знайшла работу там. Лаціша пайшла з хаты без матчынага дабраславеньня, але з цягам часу мама пачала ганарыцца тым фактам, што Лаціша ўсяго дамаглася сама.\n-- Яна – малайчына, -- казала заўсёды мама.\nЗрэшты, у Лацішыным учынку былі свае станоўчыя моманты. Яна ж не пацягнулася туды, як мама любіла казаць місіс Мэніфінгерс, за нейкім хлопцам, што той паветраны балёнчык на вяроўцы. І яна не высьлізнула цішком з хаты, не папёрлася ў той Ванкувер, ці Эдмантан, ці Таронта ганяцца за вясёлкай па алеях. І цяжарнай яна не была.\n-- Яна, сапраўды, малайчына!\nМне было сем, ці восем гадоў, калі Лаціша пайшла з дому. Ёй было тады сямнаццаць. А наш бацька быў з гарадка Рокі-Бой, што на амерыканскім баку.\n-- Наш тата – амерыканец, -- сказала Лаціша маме, -- значыць і я змагу там патрапіць.\n-- Дашлеш нам паштоўку.\nЛаціша сабрала рэчы, і мы праводзілі яе да мяжы. Ужо пасьля Мілк-Рывера Лаціша сказала, каб мы пільнавалі воданапорную вежу.\n-- Як убачыце яе, гэта – там. Яе першай бачна з далягляду.\n-- І ў нас ёсьць воданапорная вежа ў рэзэрвацыі, -- сказала мама. – І ў Летбрыджы яшчэ адна, вялікая.\n-- Яшчэ можна заўважыць вяршыні флягштокаў. Яны стаяць на самай мяжы.\nМы даехалі да Кутса, тады мама спынілася ля дарожнай крамы і купіла сабе й Лацішы па кубку кавы. Мне дасталіся памаранчавыя ледзяшы.\n-- Якая паскудная кава.\n-- Ты проста злуесься, што я хачу пабачыць сьвет.\n-- Гэта з-за вады. Адсюль і далей у іх там вада паскудная.\n-- Я яшчэ пасьпею злавіць аўтобус да Сўітграса. Як пальцам шчоўкнуць.\n-- Будзеш купляць ваду ў бутэльках для сваёй кавы.\nКрыху воддаль стаяў драўляны будынак, перад ім высокая шыльда з надпісам “Музей”. Амаль уся страха на ім была падраная. Мама сказала, каб я пайшоў і паглядзеў расклад ягонай працы. Вокны й дзьверы былі закалочаныя дыхтаю. Відавочна было, што ён закрыты, і я сказаў гэта маме, але яна прымусіла мяне пайсьці ды паглядзець. Мама з Лацішай стаялі ля аўта і нават ня рухаліся. Я ўсеўся на прыступках музея і глядзеў на іх, і нават ня ведаю, ці гаварылі яны што-небудзь наагул. Урэшце Лаціша выцягнула сваю валізку з машыны ды абняла маму.\nЯ вярнуўся да аўта. Падняўся вецер і шпурнуў валасы Лацішы на твар. Мама пацягнулася і адхінула ёй валасы з вачэй, і Лаціша дазволіла ёй гэта.\n-- Адсюль усё яшчэ можна бачыць горы, -- сказала мама Лацішы на мове Блакфут*.\n-- У Солт-Лэйк-Сіці шмат гор, -- адказала тая па-ангельску.\n-- Музей закрыты, -- сказаў я. – Я ж казаў табе.\nЛаціша сабрала валасы пад вятроўку ды пацягнула валізку па дарозе да цаглянага будынка з амерыканскім сьцягам, што матляўся на жардзіне. Дайшоўшы да мейсца, дзе чакалі памежнікі, яна завярнулася, паставіла валізку долу ды памахала нам. Мы таксама памахалі. Тады мама завярнула машыну, і мы паехалі дахаты.\nПаштоўкі Лаціша дасылала рэгулярна і, калі ня вешала нам лапшы на вушы, жыла там шчасьліва. Знайшла добрую працу й зьняла кватэру ў доме з басейнам.\n-- Яна ж і плаваць ня ўмее, -- казала мама місіс Мэніфінгерс.\nУ бальшыні паштовак яна запрашала нас прыехаць, паглядзець горад, але як толькі я заікаўся пра тое, мама аж сьцепалася.\nЯк жа я быў зьдзіўлены, калі яна купіла два новых кола для аўта ды надзела сваю блакітную блюзку з зялёнымі ды жоўтымі кветкамі. Я мусіў убрацца таксама, бо мама не хацела, каб мы выглядалі, як амерыканцы, калі будзем перасякаць мяжу. Мы нагатавалі бутэрбродаў і запіхнулі іх у вялікую скрыню з кукурузнымі й бульбянымі чыпсамі, узялі яблыкаў й бананаў і вялікі слоік вады.\n-- А мы маглі б зайсьці ў які-небудзь рэстаран па дарозе, а?\n-- Пэўна, варта ўзяць пару коўдраў, можа ты захочаш паспаць.\n-- Дак мы можам зайсьці ў які-небудзь рэстаран па дарозе, а?\nНасамрэч, мяжа праходзіла паміж двух мястэчкаў, хаця ніводзін з іх не цягнуў на нешта прыстойнае. Кутс быў на канадыйскім баку і складаўся з невялічкай дарожнай крамы ды бензакалёнкі, ды яшчэ з музея, што быў вечна закрыты, і матэля. Сўітграс быў на амерыканскім баку, і ўсё што можна было ў ім заўважыць, гэта – пешаходны мост, што навісаў над гайвэем і зьнікаў недзе ў прэрыі. Гэтта ж, пачуўшы назву “Сўітграсссс” – такое цудоўнае слова, гучыць нібы яно стасуецца з іншымі назвамі, як “Медысын-Гат”, ці “Мус-Джаў”, ці “Кікінг-Горс-Пас”** -- можна падумаць, што ён знаходзцца на канадыйскім баку; а гэны Кутс, які гучыць абрывіста й груба, мусіць быць на амерыканскім. Але, бач, усё наадварот.\nМіж двума прапускнымі пунктамі знаходзілася бязмытная крама, дзе можна купіць цыгарэты, сьпіртное ці сьцяг. Ды ўсякае такое.\nРаніцай мы выехалі з рэзервацыі й не спыняліся, пакуль не дабраліся да Кутса.\n-- Тады мы спыняліся тут, -- сказала мама. – Ты дастаў памаранчавыя ледзяшы. Памятаеш?\n-- Дакладна. Гэта калі Лаціша выйшла ўжо з машыны.\n-- Хочаш зноў памаранчавых ледзяшоў?\n-- Што, гэта значыць мы ня зойдзем у рэстаран, так?\nМама купіла кавы ў той жа дарожнай краме, і мы стаялі, узіраючыся ў прэрыі, што плавалі ў празрыстым сонечным зьзяньні. Тады зноў селі ў машыну.\nМама напружана пагладзіла-выпрастала сукенку на сьцёгнах, навалілася на стырно ды пакіравала да бліжэйшага памежнага прапускніка павольна, нібы намагалася разгледзець нешта праз начную завіруху або нібыта ехала па страшэннай галалёдзіцы.\nПамежнік быў немаладым мужчынам. Як ён падыходзіў да машыны, куляўся з бока ў бок, ставячы ногі шырока. Справа на сьцягне матлялася кабура. Ён усунуўся ў вакно, паглядзеў на задняе сядзеньне, потым на маму, тады на мяне.\n-- Добрай раніцы, мэм.\n-- Добрай раніцы.\n-- Куды едзеце?\n-- Мэта візіту?\n-- У госьці да дачкі.\n-- Блакфут, -- паўтарыла мама.\nНаколькі б было прасьцей, каб мама сказала “канадыйцы” – і ўсё на гэтым. Але я бачыў, яна й ня думае. Памежнік не раззлаваўся, нічога такога. Ён усьміхнуўся й пастаяў, гледзячы у бок будынка. Тады завярнуўся й кіўнуў.\n-- Агнявая зброя ці тытунёвыя вырабы?\nЁн сказаў пасядзець нам ў машыне й пачакаць. Мы сядзелі. Недзе праз пяць хвілін выйшаў другі памежнік разам з першым. Яны размаўлялі, пакуль накіроўваліся да нас, і абое матляліся, нібы два каўбоі, што цягнуліся да піўнога бара.\n-- Сесіл кажа, што вы і ваш хлопчык – блакфуты.\n-- Так і ёсьць.\n-- Ну, я ведаю, што блакфуты жывуць на амерыкаскім баку. І на канадыйскім баку таксама жывуць блакфуты. Дык вось, каб зрабіць слушны запіс у дакументах, з якога боку вы едзеце?\nЯ ўжо дакладна ведаў, што скажа мама, і я б мог адказаць ім, спытай яны мяне.\n-- З канадыйскага боку, ці з амерыканскага? – пытаецца памежнік.\n-- З боку блакфут, -- кажа мама.\nЯ вам скажу, згубіць пачуцьцё гумару ім доўга не заняло. Усьмешка зьнікла з твару першага памежніка, і ён наказаў нам прыпаркавацца збоку будынка і выйсьці.\nМы сядзелі на драўлянай лаўцы, можа, з гадзіну, пакуль нехта падышоў да нас. Гэтым разам тое была жанчына. І ў яе таксама быў пісталет.\n-- Добры дзень. Я – інспектар Прат. Я так разумею, тут адбылося нейкае непаразуменьне.\n-- Я еду наведаць маю дачку ў Солт-Лэйк-Сіці. У нас няма ні зброі, ні піва.\n-- Гэта ўсяго юрыдычная працэдура, і ўсё.\n-- Мая дачка – таксама блакфут.\nЖанчына адчыніла партфель, вынула пару фармуляраў і пачала запаўняць адзін з іх.\n-- Кожны, хто пераходзіць мяжу, павінен задэкляраваць сваю грамадзянскую прыналежнасьць. Нават амерыканцы. Гэта дапамагае нам трымаць у парадку інфармацыю аб візіцёрах з розных краін.\nГэтак яна бубнела хвілін пятнаццаць, і ўсё што яна нам расказвала, было надзвычай цікава.\n-- Я разумею, як вы чуецеся дзеля таго, што вымушаны паведаміць нам сваю грамадзянскую прыналежнасьць, і вось што я зараз зраблю. Вы мне гаворыце, а я так і быць не запішу ў паперы. Ніхто не даведаецца, адно – вы і я.\nПісталет у яе быў серабрыстага колеру. На драўлянай дзяржалцы было некалькі плытачак, а на мэталёвай рулі надрапана імя “Stella”.\nМы прабылі ў мытным офісе амаль што чатыры гадзіны і мелі размову амаль з кожным. Адзін з мужчынаў купіў мне кока-колы. Мама прынесла з машыны пару бутэрбродаў. Я прапанаваў частку з сваіх Стэле, але яна сказала, што не галодная.\nЯ прызнаўся Стэле, што мы ёсьць і блакфуты, і канадыйцы, але яна сказала, што гэта ня лічыцца, бо я непаўналетні. Урэшце яна сказала, што калі мама не заявіць сваю грамадзянскую прыналежнасьць, нам прыдзецца вярнуцца, адкуль прыехалі. Мама паднялася й падзякавала Стэлле за патрачаны час. Тады мы селі назад у машыну й паехалі назад да канадыйскай мяжы, што знаходзілася ўсяго за сто метраў адсюль.\nЯ быў у роспачы. Я ўжо так даўно ня бачыў Лацішы, а Солт-Лэйк-Сіці ня бачыў ніколі.\nКалі яна яшчэ была ўдома, яна шмат расказвала пра Солт-Лэйк-Сіці. Яна ніколі там не была, але ейны сябар Лестэр Толбул правёў цэлы год у Солт-Лэйке ў тэхнічнай вучэльні.\n-- Цудоўнае месца! – расказваў Лестэр. – Там адныя бляндынкі ва ўсім тым штаце.\nКожнага разу, як ён такое казаў, ён даставаў ад Лацішы такую апялюху па шыі, што аж скаланаўся. У яго было колькі буклетаў пра горад і розных мапаў і час ад часу ён рассьцілаў іх на стале.\n-- Вось гэта – храм. У самым цэнтры. Трэба набываць квіток, каб туды трапіць.\n-- А Шарлота казала, туды кожны можа зайсьці й паглядзець.\n-- Калі тая Шарлота была ў Солт-Лэйке? Калі ў халеру была Шарлота ў Солт-Лэйке?\n-- А вось – Парк Свабоды. Там ёсьць заапарк. І там можна катацца на лыжах у гарах.\n-- У нас і тут цудоўныя лыжы, якія могуць быць, -- абзывалася мама. – Сюды, у Банф, едуць з усяго сьвету катацца на лыжах. А ў Кардстоне ёсьць храм, калі вам тое патрэбна.\n-- О, гэны такі вялізны! – адказваў Лестэр. – Там нават узброеная ахова ды усякае такое!\n-- Шарлота не расказвала такога...\n-- Што яна ведае, твая Шарлота!\nЛестэр і Лаціша разышліся потым, але мне здаецца, думка аб Солт-Лэйк-Сіці так і завісла ў ейнай галаве.\nКанадыйскім памежнікам аказалася маладая жанчына, і яна была шчасьлівая нас бачыць.\n-- Прывітаньне! Вам, сябры, выдаўся цудоўны дзень для паездкі. Адкуль едзеце?\n-- Гэта ў Мантане?\nЖанчыну звалі Кэрал, і ня думаю, што яна была старэйшай за Лацішу.\n-- О-о, вы абое – канадыйцы?\n-- Праўда? У мяне ў школе быў сябар блакфут. Вы мо ведаеце – Майк Гарлей?\n-- Ён хадзіў у школу ў Летбрыдж, але насамрэч ён быў з Броўнінга.\nЦудоўная была размова, за намі не было больш ніякіх машын, можна было не сьпяшацца.\n-- Вы ж не вязеце с сабой ніякага сьпіртнога?\n-- Ні цыгарэт, ні расьлін, нічога такога?\n-- Ведаю-ведаю. Я б таксама ганарылася, што я – блакфут, калі б я была блакфут. Але вы павінны быць або амерыканцамі, або канадыйцамі.\nКалі Лаціша разышлася з Лестэрам, той забраў з сабой усе буклеты з мапамі, таму Лаціша напісала некаму ў Солт-Лэйк-Сіці, і прыкладна праз месяц яна атрымала тоўсты пакет з усякімі паперамі. Мы селі за стол, параскрывалі ўсе буклеты, і Лаціша ўголас чытала адну за адной.\n-- Солт-Лэйк-Сіці – гэта брама да аднаго з найлепшых лыжных курортаў.\n-- Солт-Лэйк-Сіці – гэта радзіма аднаго з самых вядомых баскетбольных брэндаў – Юта Джаз.\n-- Вялікае возера Солт-Лэйк – адно з прыродных дзівосаў сьвету.\nЯкое гэта было захапленьне – сядзець разам зь Лацішай за сталом, закіданым усімі тымі каляровымі буклетамі, і слухаць яе, як яна чытае аб тым, якое гэта найцудоўнейшае месца ва ўсім сьвеце – Солт-Лэйк-Сіці!..\n-- Гэны Солт-Лэйк-Сіці размаляваны занадта прыгожа, каб быць праўдай, -- сказала мама.\n-- Там ёсьць усё.\n-- У нас ёсьць усё тут. А жыхары Солт-Лэйк-Сіці, напэўна, зараз рассылаюць лісты з запросамі, каб ім прыслалі буклеты пра Калгары, ці Лэтбрыдж, ці вось пра Пінчэр-Крык.\nУ рэшце рэшт, мама сказала, што Лацішы варта зьезьдзіць да Солт-Лэйк-Сіці ды паглядзець, а Лаціша ўзяла і адказала, што так і быць, паедзе.\nМы прыпаркаваліся каля будынка, і Кэрал завяла нас у пакой на другім паверсе. Я ўтульна ўладкаваўся на канапе й забурыўся ў падшыўку “Saturday Night” і “Alberta Report”.\nКалі я прачнуўся, мама толькі-толькі выходзіла зь іншага кабінету. Не вымавіла ні слова. Я пацягнуўся за ёй уніз па лесьвіцы і да машыны. Быў падумаў, што мы ўжо едзем дахаты, але яна завярнула машыну ды пакіравала да амерыканскай мяжы, і я вырашыў, што мы ўсё ж едзем у госьці да Лацішы ў Солт-Лэйк-Сіці. Але яна павярнула на паркоўку пры бязмытнай краме й спынілася.\n-- Мы едзем да Лацішы?\nВедаеце, гонар – цудоўная штука. У Лацішы шмат гонару, і ў мамы – таксама. Я вырашыў, што аднойчы і у мяне ён будзе таксама.\n-- Дык куды мы едзем?\nАмаль увесь той дзень мы бадзяліся па бязмытнай краме, не такой ужо і вялікай. У мэнэджэра крамы быў бэджык з малюткім амерыканскім сьцяжком з аднаго боку і малюткім канадыйскім – з другога. Зваўся ён Мэл. Пад вечар ён пачаў падказваць нам, што нам пара ўжо ў дарогу. Я сказаў, што нам няма куды ехаць: ні амерыканцы, ні канадыйцы нас не пускаюць да сябе. Ён парагатаў з гэтага, але сказаў, каб мы куплялі што-небудзь, або выбіраліся з крамы.\nУ машыне было не так і выгодна, але мы зьелі ўсе нашыя харчы, а быў красавік, так што, калі б пайшоў сьнег, як гэта бывае ў красавіку, мы б ня зьмерзлі.\nНаступным ранкам мама пакіравала да амерыканскай мяжы.\nТут ужо быў іншы памежнік, але пытаньні былі тыя ж самыя.\nМы не так шмат часу правялі ў офісе, як напярэдадні. Да палудня мы ўжо былі каля канадыйскай мяжы. Да двух гадзін папалудні – зноў на паркінге бязмытнай крамы.\nДругая ноч у машыне не была ўжо такой забавай, як першая, але мама відавочна была ў добрым настроі; урэшце рэшт, прыгоды яўна пераважвалі ўсе невыгоды. У нас засталося няшмат ежы – і гэта была незадача, але было шмат вады: збоку ад бязмытнай крамы была калонка.\nАднойчы ў нядзелю мы з Лацішай глядзелі тэлевізар. Мама была ў місіс Мэніфінгерс. Раптам пасярод праграмы Лаціша вылучыла тэлевізар і сказала, што яна еддзе ў Солт-Лэйк-Сіці, што жыцьцё тут занадта нуднае. Мне хацелася даглядзець праграму, і мне было абыякава, паедзе Лаціша ў той Солт-Лэйк-Сіці, ці – не. Калі мама вярнулася, я паўтарыў ёй усё тое, што казала Лаціша.\nШто мяне зьдзівіла, дык гэта тое, як Лаціша раззлавалася, калі дазналася, што я сказаў маме.\n-- У цябе занадта даўгі язык!\n-- Ты ж сама так сказала!\n-- Гэта не твая справа, што я сказала!\n-- А я нічога такога не сказаў.\n-- Добра. Цяпер я дакладна паеду.\nІ ў тыя ж выходныя Лаціша сабрала валізку, і мы адвезьлі яе да мяжы.\nМэл выявіўся добрым прыяцелем. Калі ён закрыўся на ноч і ўбачыў, што мы ўсё яшчэ прыпаркаваныя ля крамы, падышоў і спытаўся, ці не зламалася ў нас машына, ці што яшчэ. Мама падзякавала яму за клопат і сказала, што ўсё добра, што заўтра ўсё ўладкуецца.\n-- Жартуеце! – сказаў Мэл. – Вы думаеце, яны могуць што-колечы так проста вырашыць?\n-- У нас ёсьць яблыкі й бананы, -- сказаў я, -- але ў нас закончыліся бутэрброды.\n-- Ведаеце, калі чытаеш пра такія рэчы, то проста ня верыш, што такое бывае. Проста ня верыцца.\n-- Яшчэ лепей, каб гамбургеры. Бо яны даюць больш энэргіі.\nМама спала на заднім сядзеньні. Я – на пярэднім, бо я меншы і змог уладкавацца пад стырном. Ужо позна ўначы пачуў, як мама адкрыла дзьверцы машыны. Я знайшоў яе, як яна сядзела на сваёй коўдры, адхінуўшыся на бампер.\n-- Бачыш, колькі зорак, -- сказала яна. – Калі я была маленькай, мая бабуля брала мяне з сястрой з сабой у прэрыі і расказвала нам гісторыі пра зоркі.\n-- Як ты думаеш, прынясе нам Мэл гамбургеры, ці не?\n-- Ён не сказаў “не”. ...Аднойчы каёт пайшоў на рыбалку. Заўсёды пачынаецца так...\nМы сядзелі пад зоркамі той ноччу, і мама расказвала мне розныя гісторыі. Усё было так важна. Яна расказвала павольна, паўтараючы некаторыя рэчы, нібы яна чакала ад мяне, каб я іх запомніў.\nРана ранкам пачалі падцягвацца тэлівізійцы. Хлопцы ў касьцюмах, жанчыны ў сукенках пачалі падбірацца да нас дробнай рысьсю, за імі валачыліся мікрафоны, камеры, лямпы. Каля адногэ вэна зьявіўся стол, сэрвіраваны наборам сокаў, бутэрбродаў, садавіны. Ён быў для брыгады, але калі я сказаў ім, што мы ўжо даўно ня елі, адна выпетралая бляндынка сказала, каб мы елі, колькі захочам.\nЯны збольшага гаварылі з мамай. Час ад часу адзін з рэпарцёраў падыходзіў да мяне й задаваў мне пытаньні кшталту, як гэта пачувацца індзейцам без сваёй краіны. Я адказваў, што ў нас ёсьць цудоўны дом у рэзэрвацыі, што ў маіх стрыечных братоў ёсць пара коней, і мы катаемся на іх, калі едзем на рыбалку. Некаторыя з тэлевізійцаў падыходзілі да амерыканскай мяжы, потым – да канадыйскай.\nКаля палудня на расфуфыранай машыне прыехаў ямкі мужчына ў цёмна-сінім касцюме з аранжавым гальштукам у маленькія качачкі. Ён крыху пагаманіў з мамай, і як яны закончылі размову, мама паклікала мяне, і мы селі ў машыну. Толькі мама завяла матор, падбег Мэл і сунуў нам мех з арахісавымі ледзяшамі і сказаў, што гэтай чортавай справядлівасьці цяжка дамагчыся, але мы ня мусім здавацца.\nЯ бы аддаў перавагу лімоннаму дражэ, але ўсё роўна было прыемна за Мэла.\n-- Куды мы едзем цяпер?\n-- У госьці да Лацішы.\nУ памежніка, што выйшаў да нашай машыны, была ўсьмешка да вушэй. Тэлевізійныя лямпы білі так моцна па вачах, што было нават балюча глядзець.\n-- Добры дзень, мэм.\n-- Добры дзень.\n-- Тытунь, спіртное, агнявая зброя?\n-- Не палю.\n-- Расьліны, садавіна?\n-- Ужо нічога.\nПамежнік выцягнуўся ў струну з вялікімі пальцамі, запхнутымі пад рамень з пісталетам.\n-- Дзякуй! – сказаў ён, ляпаючы пальцамі па рэвальверы. – Прыемнай дарогі!\nНаша машына рушыла наперад, і тэлевізійцы павыкарабківаліся на дарогу. Яны беглі побач з машынай, пакуль мы перасякалі мяжу, і калі ўжо не маглі бегчы далей, пасталі пасярод гасьцінца і махалі, махалі, махалі...\nУ Солт-Лэйк-Сіці прыехалі наступным днём. Лаціша так была рада нам, што ў першы ж вечар павяла нас у рэстаран, дзе гатавалі вельмі смачныя супы. Пералік пірагоў быў на цэлую старонку. Я ўзяў з чарэшняй. Мама – шакаладны. Лаціша сказала, што бачыла нас па тэлевізары ўчора ўвечары, і напрацягу ўсей вячэры прымушала нас расказваць усе нашыя прыгоды зноў і зноў.\nЛаціша вадзіла нас усюды. Мы зьезьдзілі на цудоўны лыжны курорт. Наведалі Храм. Хадзілі за пакупкамі ў вялікія гандлёвыя цэнтры, але не такія вялікія, як той, што ў Эдмонтоне, мама так сказала.\nПраз тыдзень, ці болей, я ўжо занудзіўся і зусім не засмуціўся, калі мама сказала, што пара дадому. Лаціша хацела, каб мы пагасьцілі яшчэ, але мама адмовілася, бо ў яе было шмат справаў удома, і запрасіла Лацішу цяпер наведаць родны дом. Лаціша сказала, што яна падумвае вярнуцца зусім дадому, мама узрадавалася, і Лаціша паабяцала, што прыедзе.\nПа дарозе дадому мы спыніліся ля бязмытнай крамы, і мама падарыла Мэлу зялёны брыль з надпісам “Солт-Лэйк” наперадзе. Мэл быў такі сьмешны: ён узяў брыль, усхліпнуў, высмаркаўся ў насоўку і сказаў маме, што яна натхняе нас усіх. Ён зноў даў нам арахісавых ледзяшоў, потым выйшаў з крамы і махаў нам усю дарогу да канадыйскай мяжы.\nБыла ўжо амаль ноч, калі мы выехалі з Кутса. Я глядзеў на мяжу праз заднее шкло, аж пакуль бачнымі засталіся адно вяршынкі флагштокаў і воданапорнай вежы, якія таксама зьбеглі за гару й зьніклі.\n*блакфут - індзейскае племя, якое пражывае ў канадыйскай Альберце і ў амерыканскай Мантане\n**Сўітграсс – Sweetgrass (англ.) – “салодкая трава”\nМедысын-Хат – Medicine Hat (англ.) – “шаманскі капялюш”\nМус-Джаў – Moose Jaw (англ.) – “ласіная ськівіца”\nКіккінг-Хорс-Пас – Kicking Horse Pass (англ.) – “след брыклівага каня”\nУсё гэта – назвы населеных пунктаў.\nАвтор: Iryna Varabei на 15:54 Комментариев нет:\n“Мая задача, маё шчасьце, мой гонар – сьпяваць сл...


Навіны за 22 кастрычніка 2009\n22.10.2009 Валянцін Стэфановіч: «Рэпрэсій менш не стала»\nВядомы праваабаронца распавёў, як рэальна ідзе справа з палітычнымі рэпрэсіямі ў Беларусі. Юрыст праваабарончага цэнтра «Вясна» Валянцін Стэфановіч адказаў на пытанні www.charter97.org\n22.10.2009 Палітвязьняў не павінна быць!\n21 кастрычніка адбылася прэзентацыя кнігі “Палітвязьні: Крымінальныя прысуды, вынесеныя ў 2008 годзе па палітычных матывах”, якая была падрыхтаваная з удзелам Праваабарончага цэнтру “Вясна”. Хоць зборнік і распавядае пра падзеі мінулага году, тым ня менш сама тэма да гэтага часу застаецца актуальнай па шматлікіх прычынах.\n22.10.2009 «Барысаў Электронны» - таемны інфарматар радыё «Мінская хваля»?\nНавіны, размешчаныя на інфармацыйным сайце «Барысаў Электронны», былі амаль цалкам працытаваны ў навінавым выпуску FM-радыё «Мінская хваля». У канцы выпуску навінаў журналістка выдала ў эфір: «Дзякуем за прадстаўленую інфармацыю аддзел ідэалогіі Барысаўскага райвыканкама».\n22.10.2009 Праблема смяротнай кары аднолькава хвалюе і вядомых драматургаў, і простых студэнтаў (фота)\n22.10.2009 Шведскія дэпутаты далучыліся да кампаніі “Стоп 193.1!”\nГрупа дэпутатаў нацыянальнага парлямэнту Швэцыі, якая на дадзены момант старшынюе ў Эўразьвязе, далучылася да кампаніі “Стоп 193.1!”. Швэдзкія парлямэнтары накіравалі адпаведныя заявы ў Менск напярэдадні прыняцьця рашэньня па санкцыях супраць шэрагу службовых беларускіх асобаў.\n22.10.2009 “Берасьцейскай вясьне” зноў адмовілі ў рэгістрацыі\nПра гэта “Свабодзе” паведаміў праваабаронца з Берасьця Ўладзімер Малей: “Сёньня мы атрымалі адказ з Галоўнага ўпраўленьня юстыцыі аблвыканкаму. І там гаворыцца, што ксэракопія не зьяўляецца дакумэнтам, і з гэтай нагоды нам адмаўляюць у рэгістрацыі.\n22.10.2009 На акцыях апазіцыі да журналістаў прыставяць прэс‑афіцэраў МУС\nБеларуская міліцыя ў бліжэйшы час зменіць фармат працы на масавых, у тым ліку палітычных мерапрыемствах. Пра гэта паведаміў сёння журналістам намеснік міністра ўнутраных спраў Беларусі Яўген Полудзень.\n22.10.2009 Праваабаронца Сяргей Гоўша напамінае МЗС РБ пра іх абавязкі\nПраваабаронца з Баранавіч Сяргей Гоўша накіраваў паўторную заяву ў Міністэрства замежных спраў РБ, каб выказаць нязгоду з высновай МЗС аб тым, што Факультатыўны пратакол не накладае на дзяржаву абавязкаў па выкананні рэкамендацый Камітэта па правах чалавека ААН.\n22.10.2009 Справа аб збіцці прафесара Андрэя Каляды закрыта\nУ Савецкім РУУС Менска заяўляюць, што справа аб збіцці Андрэя Каляды закрыта ў сувязі «з адсутнасцю ў дзеяннях падследчага склада злачынства».\n22.10.2009 Парушэньні перапісу на Гарадзеншчыне\nУ Горадні пераспісчыкі адказы грамадзянаў у перапісныя лісты пішуць алоўкам. Мясцовыя актывісты БХД упэўненыя, гэта робіцца дзеля магчымасці сфальсіфікаваць вынікі перапісі адносна пытання роднай мовы.\n22.10.2009 Андрэй Бандарэнка абвясціў галадоўку\nАндрэй Бандарэнка, былы незалежны кандыдат у дэпутаты, абвінавачаны ў эканамічным злачынстве і асуджаны без усялякіх доказаў да 7 гадроў пазбаўлення волі з канфіскацыяй маёмасці, абвясціў у турме галадоўку ў знак пратэсту супраць несправядлівага абвінавачання.\n22.10.2009 Пабываўшы 16 кастрычніка ў Мінску, дзяўчына вярнулася дамоў з гематомамі\nПасля разгону пікета памяці зніклых палітыкаў на Кастрычніцкай плошчы дваццацігадовая Інга Абрамава нейкі час не вярталася ў Брэст. Цяпер прыехала і згадзілася распавесці пра той дзень.\n22.10.2009 Актывіста апазіцыі збілі міліцыянеры\nСупрацоўнікі Мастоўскага раённага аддзела ўнутраных спраў збілі актывіста партыі “Грамада”(БСДГ) Зміцера Кучуна.Бягучым часам законнасць дзеяння міліцыянтаў правярае пракуратура.


Слонімскі край, 1 (11) 2017 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\n1 (11) 2017\nCopyright © 2017 by Слонімскі край\nНаш краязнаўчы бюлетэнь распачынае свой другі год выдання. Спадзяемся, што ён будзе для нас больш спрыяльным, чым папярэдні. Без тэхнічных збояў, без нявыхаду нумароў, як атрымалася ў снежні 2016-га. У працы рэдакцыі працягваюць браць удзел людзі, для якіх “СК” — сапраўды важны праект. “Слонімскі край” не стаіць на месцы, мы будзем працаваць над паляпшэннем, як знешняга выгляду выдання, так і яго зместу. У 2017 годзе пачнем друкаваць нарыс пра гісторыю слонімскага спорту ў міжваенны час (у 1920-1930-я гады), адкрыем невядомыя прозвішчы спартсменаў, трэнераў, суддзяў. Працягнем публікаваць цікавыя археалагічныя і гістарычныя матэрыялы з архіву краязнаўца Васіля Супруна. У “СК” з’явяцца чарговыя падборкі архіўных дакументаў пра Слонімшчыну падчас Другой сусветнай вайны, у тым ліку па “Якімавіцкай справе”.\nГэты здымак фатограф Язэп Шыманчык зрабіў у 1943 годзе падчас нямецкай акупацыі. На ім бачым частку будынка былой ратушы (цяпер у ім бібліятэка). Звяртае на сябе ўвагу вялікае акно на першым паверсе каля ўваходу. З’явілася яно ў міжваенны час і відавочна псавала выгляд фасаду. Не дзіўна, што ў пасляваенныя гады яго зноў перарабілі. Гэты факт — штрышок да агульнай карціны. Будынак былой ратушы за сотні гадоў існавання мноства разоў пераб... Болей »


Хто з нашых суайчыннікаў дайшоў да Берліна і ўвекавечыў сваё імя на сценах Рэйхстага? | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Гісторыя » Хто з нашых суайчыннікаў дайшоў да Берліна і ўвекавечыў сваё імя на сценах Рэйхстага?\nТой пераможны май 1945-га многія з удзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны ўспамінаюць з асаблівай радасцю. З выключным хваляваннем — тыя, хто пабываў у самым логаве ворага. Можна толькі ўявіць, што ў захопленым савецкімі войскамі Рэйхстагу адбывалася больш за сем дзясяткаў гадоў таму. За некалькі дзён, пакуль ішлі вызваленчыя баі, а таксама за першыя пасля Перамогі месяцы на сценах былога будынка германскага парламента не засталося нават самага маленькага свабоднага ад надпісу ўчастка — амаль кожны з вайскоўцаў, ад салдата да афіцэра, будучы ў Рэйхстагу, імкнуўся засведчыць сваю прысутнасць у самым цэнтры пераможанага Берліна.\n«Іван з Беларусі»\nСярод іх, вядома, былі і беларусы. З адным з такіх мне пашчасціла пазнаёміцца асабіста. На жаль, усяго некалькі месяцаў таму знакаміты пісьменнік, ветэран Вялікай Айчыннай вайны Іван Муравейка завяршыў свой зямны шлях. Аднак напярэдадні Дня Перамогі дарэчы згадаць яго ваенны лёс.\nІван Андрэевіч быў на фронце з першага да апошняга дня. «На першай лініі абароны Масквы, у раёне Ярцава — Ельня, мяне цяжка параніла, — успамінаў ветэран. — Апынуўся ў глыбокім тыле, дзе нават вокнаў вечарамі коўдрамі не завешвалі: у Алтайскім краі, у Слаўгарадзе. Там, у шпіталі, мяне «рамантавалі» да канца лютага 1942 года. Потым былі пяцімесячныя курсы — і я малодшы лейтэнант, камандзір мінамётнага ўзвода».\nЁн ваяваў у Сталінградзе, фарсіраваў Дняпро, Днестр, Буг, Віслу, Одэр. Да Берліна Іван Муравейка дайшоў не толькі са зброяй, але і з алоўкам у руках: з'яўляўся літсупрацоўнікам дывізіённай газеты, затым — ваенным карэспандэнтам. Пра гісторыю сваіх узнагарод (два ордэны Айчыннай вайны l ступені, ордэн Айчыннай вайны ll ступені, ордэн Чырвонай Зоркі) ветэран расказваць не любіў — чалавекам ён быў надзвычай сціплым. Затое з задавальненнем прыгадваў той дзень, калі яго дывізія брала Рэйхстаг, дзе ён на матчынай мове пакінуў кароткі запіс: «Іван з Беларусі» (у 2010 годзе з-пад пяра пісьменніка выйшла кніга пад назвай «Я — Іван з Беларусі»). «Гэта было нешта большае, чым свята, — успамінаў той дзень франтавік. — Па Берліне вялі немцаў. Гэта былі не тыя немцы, якія ішлі на Маскву. Яны крочылі, апусціўшы галовы...»\nДа Дня Перамогі Нацыянальны прэс-цэнтр Беларусі абнародаваў інфармацыю аб 12 афіцэрах і чырвонаармейцах, якія нарадзіліся на тэрыторыі сучаснай Беларусі і ўдзельнічалі ў стварэнні пераможных графіці на сценах Рэйхстага. Гэта стала магчымым дзякуючы ўкраінскаму даследчыку, аўтару кнігі «Аўтографы на сценах Рэйхстага» Леаніду Ігнаценку, які ідэнтыфікаваў звыш 300 аўтараў надпісаў з 715 захаваных у Рэйхстагу, а таксама больш чым сотню аўтографаў, зафіксаваных на фотаздымках, зробленых у будынку германскага парламента ў 1945 годзе. Фотаздымкі аўтараў надпісаў, а таксама цытаты з іх узнагародных лістоў і ўліковых картак з апісаннем подзвігаў герояў — цяпер мы можам бліжэй пазнаёміцца з тымі, хто не толькі дайшоў да Берліна, але і здолеў засведчыць сваё імя на стагоддзі.\n«Здесь был белорус ВАНЬКЕВИЧ К.П.» — такі аўтограф у логаве ворага пакінуў уражэнец вёскі Горкі Чэрвеньскага раёна Канстанцін Паўлавіч Ванькевіч. У адным з узнагародных лістоў паведамляецца, што на фронце ён з чэрвеня 1941 года. З першых дзён, працуючы кіроўцам аўтамашыны, праявіў сябе бясстрашным байцом. Канстанцін Ванькевіч неаднойчы трапляў пад бамбёжку, але, выконваючы ўсе заданні своечасова, заўжды выводзіў сваю машыну з-пад агню. З узнагародных лістоў: «Толькі за кастрычнік 1943 г. машына прайшла 18 500 кіламетраў, без рамонту. За ўвесь перыяд кіравання машынай не было ні адной аварыі і паломкі».\nАўтар надпісу «Выборг — Берлин. ПРИЛУЦКИЙ» — капітан Уладзімір Прылуцкі. З першых дзён вайны і да самага яе заканчэння з'яўляўся начальнікам адміністрацыйна-гаспадарчай часці палявога ветэрынарнага лазарэта № 603. У цяжкіх умовах блакады Ленінграда пры адсутнасці нармальнага корму для жывёл вярнуў у строй больш чым 400 коней, гэтым самым узмацніўшы гужавы транспарт арміі.\nНе быў шматслоўны і яфрэйтар Васіль Токін, які напісаў на сценах Рэйхстага «ТОКИН — Гомель». На фронце гамяльчанін быў тэлефаністам. У баі за горад Керч пад моцным артылерыйскім агнём ліквідаваў 10 парываў сувязі, а за рамонт 19 парываў сувязі быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі. Напярэдадні перамогі, 16 красавіка 1945 года, яфрэйтар Токін пад моцным артылерыйска-мінамётным і ружэйна-кулямётным агнём праціўніка за 30 хвілін уладкаваў тэлефонную лінію паміж назіральным пунктам камандзіра батарэі і агнявой пазіцыяй, ліквідаваўшы пры гэтым 27 парываў тэлефоннай лініі.\nАўтары аўтографа «ГОРБАЧЕВСКИЙ, ШАТРУН. 9-5-45 г.» — ваеннаслужачыя 15-га асобнага аднаўленчага чыгуначнага батальёна. Беларус з іх — старшы лейтэнант Міхаіл Шатрун. На яго асабістым рахунку — вялікая колькасць узарваных мастоў і ўчасткаў чыгункі, тысячы абясшкоджаных боепрыпасаў. Дакументы сведчаць: «На ўчастку Тэўлі — Брэст пад кіраўніцтвам тав. Шатуна было вынята звыш 2500 штук усемагчымых мін праціўніка. Ён асабіста прыняў актыўны ўдзел у размініраванні паласы адводу, без спецыяльных прыстасаванняў, пры адсутнасці мінашукальнікаў».\nАдметны факт: у штурме Рэйхстага разам з Міхаілам Шатруном брала ўдзел і яго будучая жонка. Надзея Міхайлаўна, якая служыла санітаркай у падраздзяленні Міхаіла Шатруна, была сведкай таго, як яе каханы разам з сябрам выводзілі свае прозвішчы на сцяне пераможанага нямецкага парламента. Іх дзеці як самую дарагую рэліквію захоўваюць фотаздымак сваіх бацькоў, зроблены ў Берліне, акурат насупраць Рэйхстага.\nМяркуючы па ўсім, каханне звязвала і аўтараў надпісу «КОМИССАРОВА ЛЮСЯ — ПЕТРОВ». Абодва служылі ў штабе берагавой аховы Кранштацкай ваенна-марской базы Чырванасцяжнага Балтыйскага флоту: Людміла Камісарава — пісарам, Сяргей Пятроў — памочнікам начальніка аператыўнага аддзела. Адным загадам іх узнагародзілі медалямі «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.».\nКамандзір гарматы 44-й гвардзейскай гарматна-артылерыйскай брыгады Васіль Сілівончык, будучы ў Рэйхстагу, коратка засведчыў: «СИЛИВОНЧИК». За праяўленую мужнасць падчас вулічных баёў у Берліне ўраджэнец Магілёўшчыны быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі. Вось як апісаны яго подзвіг ва ўзнагародным лісце: «24 красавіка 1945 г. праціўнік сіламі пяхоты звыш батальёна пры падтрымцы 12 танкаў распачаў магутную контратаку, спрабуючы скінуць нашы часці з заходняга берага ракі Шпрэе. Гармата, якой камандуе тав. Сілівончык, сваім магутным агнём у складзе батарэі падбіла два танкі праціўніка і знішчыла звыш узвода пяхоты. Атака праціўніка захлынулася, праціўнік пачаў адыход».\nЗ астатнімі аўтарамі пераможных графіці можна пазнаёміцца ў створанай Леанідам Ігнаценкам віртуальнай энцыклапедыі (http://www.proza.ru/avtor/іgnatenko1949). Калі вы знойдзеце там знаёмае прозвішча, падзяліцеся інфармацыяй і з нашымі чытачамі: дашліце гісторыю пра гэтага чалавека на электронны адрас (іnfo@zvіazda.by) альбо поштай (220013, г. Мінск, вул. Б. Хмяльніцкага, 10а). Увогуле, раскажыце пра лёс сваіх продкаў, аднавяскоўцаў, суседзяў, знаёмых, якія дайшлі да Берліна, — найбольш цікавыя аповеды мы апублікуем у рубрыцы «Яны дайшлі да Берліна».\nЗагаловак у газеце: Аўтографы пераможцаў


Маладэчна і Эсьлінген разышліся з-за Карпенкі\n25 ліпень 2013, 15:23\nУ 1953 годзе, 60 гадоў таму, былі падпісаныя першыя дамовы аб «парадненьні» беларускіх гарадоў з замежнымі.\nЦяпер нават некаторыя раённыя цэнтры маюць сваіх «пабрацімаў» у іншых частках сьвету. І хоць партнэрскія адносіны носяць збольшага фармальны характар і рэдка выліваюцца ў рэальныя праекты, ёсьць і выключэньні. Прычым ня толькі тыя, якія грунтуюцца на эканамічных ці культурных сувязях, але і такія, што акрэсьліваюць стаўленьне тамтэйшых адміністрацыяў да палітычнай сытуацыі ў Беларусі.\nБеларускія гарады маюць блізу 300 пабрацімаў у амаль чатырох дзясятках краін. Геаграфія сяброўства увесь час зьмяняецца, бо наўпрост залежыць ад палітычнай арыентацыі вышэйшага кіраўніцтва. Так, на пачатку 1990-х, калі Беларусь набыла незалежнасьць і ўзяла курс на эўрапейскую інтэграцыю, быў пэрыяд збліжэньня зь Нямеччынай — два дзясяткі нямецкіх гарадоў знайшлі адрасы аднадумцаў у Беларусі. Актыўнасьці спрыяла перадусім роля гэтай краіны ў рэабілітацыі дзяцей з забруджаных Чарнобылем рэгіёнаў. На гэтай жа глебе пачалося сяброўства з Італіяй, якая таксама ахвотна прымала малых беларусаў. Аднак цяпер сувязі амаль страчаныя — улады Беларусі ў аднабаковым парадку згарнулі чарнобыльскія праграмы, выезд на аздараўленьне стаў цяжкавырашальнай задачай.\nАдметны прыклад — некалі плённае супрацоўніцтва Маладэчна і нямецкага Эсьлінгена-на-Нэкары. Першыя высілкі на гэтым шляху зрабіў тагачасны старшыня Маладэчанскага гарвыканкаму Генадзь Карпенка, і хутка адносіны двух гарадоў сталі вельмі цеснымі. Нягледзячы на тое, што Карпенка стаў дэпутатам Вярхоўнага Савету, быў абраны віцэ-сьпікерам парлямэнту і пераехаў у Менск, жыцьцё на маршруце Маладэчна — Эсьлінген віравала.\nПасьля «рэвізіі» заканадаўчай улады Генадзь Карпенка перайшоў у апазыцыю і разглядаўся рэальным кандыдатам на вышэйшую дзяржаўную пасаду. У 1999-м ён загадкава памірае, а празь нейкі час на запрашэньне бургамістра Эсьлінгена ў Нямеччыну зьяжджаюць ягоная жонка Людміла Піліпаўна, дзеці Тацьцяна і Дзьмітрый. Як кажа Людміла Карпенка, пасьля такога жэсту немцаў двухбаковыя кантакты паступова былі згорнуты:\n«Наколькі я ведаю, нейкае супрацоўніцтва ёсьць, але выключна на грамадзкім узроўні — не на афіцыйным, не на дзяржаўным. Паказальна, што немцы стараюцца, намагаюцца наладзіць кантакты на дзяржаўным узроўні, але,\nмаладэчанскія ўлады дагэтуль у пэўнай ступені баяцца мінулага, таго, што гэта ўсё адно будзе працяг Карпенкі\nзразумелая справа, у іх нічога не выходзіць. Таму што маладэчанскія ўлады дагэтуль у пэўнай ступені баяцца мінулага, таго, што гэта ўсё адно будзе працяг Карпенкі. У Беларусі чыноўнікі, вядома ж, да сёньняшняга дня гэтага прозьвішча баяцца. Што да Эсьлінгена, стаўленьня да нашай сям’і, то ўжо больш за 10 гадоў гэтыя адносіны застаюцца самымі цёплымі. Заўсёды яны памятаюць пра Генадзя, пра нас. Нават ня толькі ў жалобны для нас дзень, але памятаюць пра ўсе дні нараджэньня. Многія кіраўнікі гораду мяне дагэтуль наведваюць. Не пакрыўлю душой, калі скажу, што стаўленьне нават больш цёплае, больш сяброўскае, чым стаўленьне маладэчанцаў».\nДэкляраваныя адносіны добрасуседзтва яшчэ ў 1990-х выліліся ў 40 міжгарадзкіх дамоваў з Польшчай, 25 — з Украінай, 20 — з Латвіяй, 8 — зь Літвой. Аднак відавочны ўхіл у бок саюзнай Расеі паступова карэктуе геаграфічныя прыярытэты. Згодна з наяўнымі зьвесткамі, цяпер амаль 80 расейскіх гарадоў значацца ў сьпісе беларускіх пабрацімаў, а вось кантакты з эўразьвязаўскімі суседзямі абцяжарваюцца ня толькі візавымі бар’ерамі, але і крытычным стаўленьнем да афіцыйнага Менску. І спадзявацца на зьмену курсу ў такіх умовах наўрад ці выпадае. Як кажа Людміла Карпенка, у тым жа Эсьлінгене-на-Нэкары заўсёды рады бачыць апанэнтаў беларускай улады:\n«Нядаўна, у гэтым годзе, на запрашэньне ўладаў Эсьлінгена сюды прыяжджаў Андрэй Саньнікаў. У іх ёсьць адмысловая міжнародная прэмія ў галіне правоў чалавека, якая прысуджаецца адзін раз на два гады — дарэчы, калісьці яе атрымаў Віктар Ганчар. Сёлета яе ўручылі адной з праваабаронцаў Азэрбайджану. Дык вось, на імпрэзе прысутнічала цалкам мая сям’я — я і мае дзеці. А таксама быў запрошаны Андрэй Саньнікаў... Вядома, мне вельмі хочацца паглядзець і Маладэчна, і Менск, вельмі туды цягне. У першую чаргу — каб пабываць на магілках майго мужа, маіх бацькоў, якія таксама там спачываюць, у Беларусі. Мяне гэта вельмі трывожыць, бо ня ведаю, у якім стане там усё. А ўвогуле на першым часе кожную ноч сьніла сваю кватэру, сьніла, як я хаджу па Менску...»\nПрытулак у Нямеччыне знайшлі многія прадстаўнікі беларускай апазыцыі, уключна зь сям’ёй былога міністра ўнутраных спраў, віднага грамадзкага дзеяча Юрыя Захаранкі, які быў выкрадзены ў траўні 1999 году, пасьля чаго бясьсьледна зьнік.\nНовыя геапалітычныя інтарэсы Менску ўплываюць на пошук адпаведных партнэраў за мяжой. Нягледзячы на фармальную эўрапейскасьць Беларусі, да якой улады не без гонару апэлююць, нават на лякальным узроўні сувязі мінімальныя. У Аўстрыі, Славаччыне, Чэхіі, Фінляндыі, Румыніі, Ізраілі беларусы знайшлі па адным роднасным горадзе, у Бэльгіі, Галяндыі, Швайцарыі, Швэцыі — па два. Лепшыя справы ў стасунках зь Вялікай Брытаніяй і Францыяй — чатыры і восем гарадоў-пабрацімаў адпаведна. Зрэшты, гэтым беларуская гарадзкая прысутнасьць у Эўропе і сканчаецца. З далейшых краёў па два гарады ёсьць у ЗША і Канадзе, адзін у Японіі.\nЗатое, словамі Аляксандра Лукашэнкі, дае плён пошук сяброў там, «дзе Беларусь ня ведаюць і яшчэ чакаюць» (у алфавітным парадку): Азэрбайджан, Ангола, Армэнія, Баўгарыя, Віетнам, Індыя, Іран, Куба, Мэксыка, Сэрбія, Таджыкістан, Турэччына. Апошнім часам набывае актуальнасьць кітайскі напрамак — да 5 пабрацімаў, якія ўжо ёсьць, гатовыя дадацца яшчэ столькі ж.


Ва ўзросце, калі дзяўчынка выходзіць з пялёнак, пачынае самастойна хадзіць, ёй трэба прывіваць пачатковыя навыкі гігіенічнага сыходу за вонкавымі палавымі органамі і анальнай вобласцю.\nСыход за палавых органаў пасьля прыбіральні\nЗадачаматери складаецца ў тым, каб выхаваўчы працэс і кантроль за гігіенічным уходомбыл сталым. Гэтыя навыкі простыя і лёгка выканальныя. Пасля мочеиспусканияполовую шчыліну трэба асушыць вільготнай сурвэткай, каб не заставалася рэшткаў мачы, якія могуць выклікаць раздражненне слізістай перадпачатку похвы. Последефекации абмываць або выціраць туалетнай паперай анальны вобласць следуеттолько ў напрамку спераду назад, а не наадварот, інакш часціцы кала будуць заноситьсяв перадпачатак похвы. Вульву дзяўчынкі трэба абмываць двойчы на дзень - раніцай ивечером. Дадзеную працэдуру зручней праводзіць пад цякучай бруёй вады, для этогоудобнее карыстацца гнуткім душам. Ўжываць мыла асцярожна і толькі пры неабходнасці.\nКлиническийопыт паказвае, што штодзённае ўжыванне нават высакаякаснага детскогомыла ў нейтральным перыядзе развіцця дзяўчынак можа правакаваць развитиеаллергического дерматоза вульвы. Ўжываць мыла досыць 1 раз у тыдзень прылучыцца прыбіральні цела. Мыла наносіцца толькі на скуру вульвы, выключаючы половующель. Не варта грэбаваць гэтымі рэкамендацыямі. Трусікі або штонікі надоменять штодня.\nНеобходимоуделять належную ўвагу ніжняга бялізны дзяўчынкі. Трусікі і штонікі павінны бытьиз бавоўны або цэлюлознага штапельнага валакна. Варта пазбягаць ношенияштанишек, якія маюць на ўнутранай паверхні начос. Пры хадзе часцінкі волоконначеса могуць фрагментаваная, адпадаць і фіксавацца паміж палавымі вуснамі, а часам нават пранікаць у похве.\nПры выбары нижнегодетского бялізну улічвайце і такую асаблівасць маленькіх дзяўчынак: гуляючы, яны звычайна сядзяць на падлозе ці на зямлі сразведенными сцёгнамі, таму часціцы бруду з падлогі, дывана або зямлі (часціцы травы, камячкі зямлі, пяску і нават казуркі) могуць пранікаць не толькі ў палавую шчыліну, але і ў похву. У сувязі з гэтым неабходна, каб дзяўчынка насіла соответствующеенижнее бялізну. Трыко і штонікі павінны быць настолькі вольнымі ў кроку, каб верб становішчы седзячы, і скрыжаваўшы ногі, яны даходзілі да пачатку сцягна і хорошоприлегали да цела. Дзяўчынка не павінна адчуваць якіх-небудзь нязручнасцяў приходьбе, прысяданні, седзячы і ў гульні. Бялізну дзіцяці варта сціраць ў специальныхдетских парашках, нельга выкарыстоўваць Адбельвальнік. Пасля мыцця бельенеобходимо прапалоскваць некалькі разоў.\nЯк правільна садзіцца на ўнітаз?\nДзяўчынцы ввозрасте двух-трох гадоў, якая хоча наведваць туалет самастойна, можнопредоставлять гэтую магчымасць толькі паступова. Пры гэтым трэба пераканацца ў тым, што дзіця сядзіць на ўнітазе ў правільным становішчы. Гаршкі прыстасаваныя кпропорциям цела дзіцяці, а ўнітаз, калі ён не забяспечаны накладкай, не адпавядаеце, у выніку чаго дзеці сядзяць на унітазах ў становішчы з моцна согнутымиколенями, пры гэтым ягадзіцы звісаюць ва ўнітаз. Атрымліваецца, што отверстиемочеиспускательного канала ў дзяўчынкі знаходзіцца не наперадзе ўваходу ў похву, авыше яго. У выніку мача ў большай ці меншай ступені увлажняетпреддверье похвы і можа зацякаць ў похву, ствараючы ложныйуретрально-похвавы рэфлюкс. Апошні, у сваю чаргу, провоцируетвозникновение запаленчага працэсу, названага вульвовагинитом. Акрамя таго, няправільнае становішча на ўнітазе прыводзіць да з'яўлення ілжывых пазываў намочеиспускание (ілжывая дизурия) і абумоўлівае няправільнае выціранне задняга праходу (анусу) пасля дэфекацыі. Поэтомудевочка вымушана выціраць туалетнай паперай паміж сцёгнамі анальны вобласць внаправлении ззаду наперад, т. Е. Ад анусу да вульве. Калі гэтага маці не заўважыць іне ліквідуе своечасова, то замацоўваецца заганны навык.\nУ чым дзяўчынцы спаць?\nДзяўчынка не павінна спаць ноччу ў трусіках. Гэта перашкаджае натуральнай вентиляции.Желательно, каб яна спала ў піжаме ці начны кашулі да шчыкалатак.\nЯк маме вызначыць хібнасць вгигиеническом паводзінах сваёй дачкі?\nПолныйконтроль за функцыяй мачавой бурбалкі ў дзяўчынкі ранняга ўзросту становитсявозможным з 3-га года жыцця, калі спеюць адпаведныя структуры нервнойсистемы. На 5-м годзе нейтральнага перыяду дзяўчынка самастойна спраўляецца сгигиеническими абавязкамі. Хібнасць у гігіенічным паводзінах можетопределить маці пры аглядзе бялізны і трэба даць дзяўчынцы адпаведныя ўказанні.\nТолькі привнимательном і клапатлівым палавым выхаванні ў дзяўчынкі з'яўляюцца тыя навыкі, якія з цягам часу стануць яе звычкамі і надзённай патрэбай.\nДругі раз замуж: сцэнар другой вяселля\nЯк павысіць жаданне ў ложку жанчыне і мужчыну\nВаражба на Каляды на наканаванага: як паваражыць на каханага чалавека


Як варыць горошницу: 4 рэцэпту - Дом 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дом 2017 ⇒ Як варыць горошницу: 4 рэцэпту\nЯк варыць горошницу? Калі ты шукаеш адказ на такое пытанне, значыць, рыхтуеш гэтую кашу першы раз. Наогул-то, стравы з гароху былі вядомыя яшчэ нашым прапрабабкі. Рыхтавалі яны і суп, і пірагі, і кісель, і локшыну, і, вядома, горошницу. Прапаную табе некалькі рэцэптаў гарохавай кашы.\nУяві, што ў цябе няма нічога з ежы, акрамя жмені гароху, цыбуліны і сёе-такіх рэзкіх затавак. Выдатна! Такім чынам, як прыгатаваць горошницу з мінімумам прадуктаў?\nТакім чынам, колькі чаго табе трэба ўзяць:\nГароху каля 400 м;\n100 г расліннага алею для зажарку;\nВострыя прыправы і ўсё астатняе - па гусце.\nПачынаем рыхтаваць з табой горошницу:\nСпачатку рыхтуем крупы: маім яе, вымочваюць у вадзе пакаёвай тэмпературы каля 07:00 (нагульваць апетыт!).\nПасля таго як гарох набухнет, ставім яго варыць. Спачатку на моцным агні, затым на маленькім. У цябе ёсць рондаль з антіпрігарная дном? Цяпер яна будзе дарэчы.\nГарох варыцца каля гадзіны (не забывай памешваць!). У самым канцы дадай падсмажаны лук, вострыя прыправы, трохі солі. Можна растаўчы, каб каша была мякчэй. Ёсць яе варта са смятанай, вяршкамі ці маслам. Але калі нічога гэтага няма, то і так былі смакатой!\nЯшчэ смачней будзе Гарохава каша, калі рыхтаваць яе з мясам.\nГорошницу з мясам\nГэтая каша больш пажыўная, чым з маслам.\nКаля 400 г гароху;\nМаленькі шкляначку расліннага алею;\n300 г свініны (лепш філе)\nПа гусце - вострыя прыправы і соль.\nЯк і ў папярэднім рэцэпце, гарох памый і залі халоднай вадой для набракання.\nПраз 7-8 гадзін лішнюю ваду зліце і налівай свежую (у суадносінах 1: 2). Яшчэ смачней будзе, калі наліць замест вады свіны булён.\nГарох вары да гатоўнасці. Калі вада хутка выкіпала, можаш дадаць яшчэ.\nЗатым з дапамогай песціка падрыхтуй гороховое пюрэ.\nНарэшце, самае галоўнае - мясная шкварка. Мяса нарэжам, змясці ў патэльню з раслінным алеем і ўжо падсмажаным лукам. Усе разам тушы пад вечкам да поўнай гатоўнасці.\nУ канцы табе трэба змяшаць мяса з горошницей. Вуаля! Страва гатова.\nМожна рыхтаваць гарохавую кашу ў мікрахвалеўцы. Гэта зэканоміць твой час.\nГорошницу ў мікрахвалевай печы\nДля яе падрыхтоўкі табе трэба:\n10 ст. л. гарохавай крупы (лепш, каб гэта былі палоўкі гарошын)\n1-2 зубчыка часныку (як каму падабаецца)\n100 г алею (расліннага)\nСоль і спецыі - колькі падабаецца.\nПасля прамывання замачы гарох толькі на 20 хвілін. Каб рыхтаваць у мікрахвалеўцы, вазьмі посуд з шкла. Шкляны посуд патрэбна яшчэ для таго, каб своечасова здымаць з кашы плеўку (у непразрыстай ты яе проста не ўбачыш).\nЗаліваць гарох трэба не халоднай вадой, а стромкім кіпенем (1: 1). Можаш дадаць туды лаўровы ліст. Посуд з нарыхтоўкай трэба паставіць у печ на 05:00 (рэжым «Каша»).\nПакуль каша рыхтуецца, зрабі зажарку з морквы і часныку. Яе трэба дадаць да гароху праз 15 хвілін пасля пачатку падрыхтоўкі. Усё змяшаць і зноў ставім у мікрахвалёўку. Вечкам посуд накрый за 5 хвілін да гатоўнасці.\nПа кансістэнцыі каша з мікрахвалёўкі будзе нагадваць пюрэ. Спецыі дадаем у зажарку. Колькасці кашы хопіць на дваіх. Калі трэба больш, то можна падвоіць або патроіць інгрэдыенты. Галоўнае, каб посуд дазваляла.\nКалі ў цябе на кухні ёсць параварка, можаш горошницу рыхтаваць у ёй.\nГарохава каша ў пароварке\nМне, напрыклад, прыгатаваная па такім рэцэпце каша падабаецца больш за ўсё. Яна выходзіць дзіўна далікатнай і рассыпістай. І рыхтаваць яе вельмі проста. Для гэтага табе спатрэбяцца ўжо знаёмыя інгрэдыенты:\n2 шклянкі вады;\nСпецыі і соль - па тваім гусце.\nАсноўныя этапы падрыхтоўкі:\nАсабліва напружвацца тут не трэба - пароварка ўсё зробіць сама.\nСпачатку ўсё ж такі замачы гарох, хоць бы на 04:00. Гэта зэканоміць час прыгатавання.\nПасля набракання трэба гарох закласці ў паравой адсек. Наступныя дзеянні па інструкцыі да вашай пароварке: ўсталёўвае неабходны час (каля гадзіны) і рабі іншыя справы.\nПакуль каша варыцца, можна прыгатаваць зажарку.\nУ канцы песцікам або міксерам можаш здрабніць кашу. Перад падачай палёў горошницу смачнай засмажкой з лука і можна спрабаваць.\nГэты спосаб падрыхтоўкі добры тым, што вартаваць кашу не трэба - яна не згарыць. Паспрабуй, можа, табе таксама спадабаецца!\nНапрыканцы раскажу табе пра свае кулінарныя хітрасці:\nМожна рыхтаваць кашу па самым простым рэцэпце, а ў якасці гарніру пасмажыць сала або мяса з морквай і цыбуляй.\nКатлеты і адбіўныя таксама нядрэнна спалучаюцца з горошницей.\nУ пост можна яе ёсць упрыкуску з салёным агурком ці квашеной капустай.\nА калі ўсю кашу за адзін раз з’есці не ўдалося (яна вельмі сытная) - выкарыстоўвай у якасці начынкі для пірага.\nАбавязкова зрабі кашу. Бо горошницу не толькі смачнае, але і вельмі карыснае страва: багатая вавёркамі, вітамінамі, мікраэлементамі. А яшчэ яе можна ёсць падчас дыеты, так як у гароху мала калорый. Рэцэпт табе больш за ўсё спадабаўся? Жадаю ўдачы!\nПапярэдні Тэкст Як прыгатаваць фасолевых суп\nНаступная Артыкул Ідэі для ваннай пакоі\nБелы вугаль для пахудання і ачысткі арганізма\nЛета ў сэрцы горада\nЗбалансаванае харчаванне - залог здароўя


ФСБ Расеі: слова з трох літар\n14 ліпень 2011, 16:26\nУ незалежных СМІ зьявіліся сьведчаньні затрыманых пад час нядаўніх акцыяў пратэсту, што некаторыя асобы ў цывільным прадстаўляліся як “супрацоўнікі расейскіх спэцслужбаў”. Радыё Свабода зьвярнулася па камэнтар у МУС і ФСБ Расейскай Фэдэрацыі.\nНачальнік прэс-цэнтру МУС Расейскай Фэдэрацыі палкоўнік Алег Ельнікаў сказаў, што “я такіх выказваньняў ня чуў”. Пасьля ўдакладненьня карэспандэнта Свабоды, што такія зьвесткі зьявіліся ў незалежных Беларускіх СМІ, ён паўтарыў свае словы: “Я Вам яшчэ раз кажу: я ня чуў ніякіх паведамленьняў пра тое, што яны прадстаўляюцца супрацоўнікамі расейскіх спэцслужбаў. Вось і ўсё. Я тут нічога не магу сказаць -- якія падразьдзяленьні, хто там кім прадстаўляецца".\nПрадстаўнік Цэнтру грамадзкіх сувязяў ФСБ Расеі адмовіўся назваць сваё прозьвішча і вайсковае званьне, і папрасіў яго называць “Цэнтар грамадзскіх сувязяў ФСБ” (ЦГС ФСБ). Ён ня даў афіцыйнага камэнтару, параіў зьвярнуцца пісьмова, каб пазьней атрымаць пісьмовы адказ. Але ад сябе сказаў, што “гэтая тэма мне падаецца надуманай”.\nЦГС ФСБ: “Падумайце самі, ці можа такое быць?\nКарэспандэнт: “Але мы ведаем выпадкі, калі генэралы ФСБ займалі кіруючыя пасады ў КДБ Беларусі, а генэрал ФСБ Ерын увогуле быў старшынём КДБ – выглядае, нават ня маючы беларускага грамадзянства. Калі генэралы могуць прыехаць на такія пасады – дык чаму нельга прыгнаць у Менск роту з лейтэнантаў ці слухачоў Акадэміі ФСБ?”\nЦГС ФСБ: “Яшчэ раз Вам кажу. На плоце напісанае слова з трох літар, а там насмрэч – дровы”.


Чым карміць хаскі? Кармленне шчанюка хаскі і дарослай сабакі\nСабакі пароды хаскі вельмi разумныя, адданыя свайму гаспадару, валодаюць спакойным характарам. Гэтыя сабакі становяцца сапраўднымі сябрамі і абаронцамі для чалавека. Але перад тым як завесці сабаку, неабходна зразумець, чым карміць хаскі.\nХаскі валодаюць побач пераваг у параўнанні з сабакамі іншых парод. Яны валодаюць моцнай імуннай сістэмай і спакойным норавам. Да таго ж трымаць хаскі можна і ў гарадской кватэры, і ў прыватным катэджы.\nГэтыя сабакі не надта патрабавальныя ў сыходзе, аднак каб яны былі здаровыя і прыгожыя, варта надаваць некаторы час правільным харчаванні і догляду за імі.\nРэжым харчавання шчанюка\nКалі шчанюк пачынае самастойна есці, варта надаць асаблівую ўвагу рэжыму і распарадку яго кармлення. Да трохмесячнага ўзросту шчанюка трэба карміць 5 раз у дзень. Калі шчанюк становіцца старэй, рэжым змяняюць: кармленне ажыццяўляецца тры разы на дзень. Шасцімесячнага шчанюка можна перакладаць на двухразовае харчаванне. Трэба надаваць шмат часу сабаку пароды хаскі. Апісанне правільнага кармлення вы знойдзеце ў гэтым артыкуле.\nДля кармлення спатрэбіцца спецыяльная посуд, лепш узяць металічную, яна не баіцца сабачых зубоў і доўга праслужыць.\nМеню на ўвесь дзень\nРанішняе кармленне павінна ўключаць у сябе нятлустыя кісламалочныя прадукты. Шчанюкам трэба даваць да двух перапёлчыны яек, каб касцяная тканіна расце шчанюка была трывалай, і шкілет развіваўся гарманічна. Пара даведацца, чым карміць хаскі.\nДля хаскі выбіраюць адзін з двух варыянтаў кармлення:\nНатуральная ежа, якую гаспадар рыхтуе сам\nСухі корм і кансервы\nУ выпадку, калі выбар гаспадара упаў на гатовыя корму, варта купляць корму добрай якасці, не эканоміць на сваім гадаванца. Гэта павінен быць адмысловы корм для шчанюкоў. Корму прэміум класа ўтрымліваюць у сабе ўсе неабходныя для развіцця шчанюка карысныя рэчывы. Пры такім выглядзе кармлення ў сабакі абавязкова павінна быць дастатковую колькасць вады. Да чатырохмесячнага веку корм лепш размочваць ў вадзе. Варта абараняцца ад кармоў, якія ўтрымліваюць штучныя фарбавальнікі, соевы бялок і кукурузу. Калі грэбаваць правілам, то можна сапсаваць страўнік хаскі. Апісанне пароды паказвае на тое, што гэта высакародныя сабакі, і харчаванне павінна быць адпаведным.\nРыба і мяса ў рацыёне\nПрыгатаваная ў хатніх умовах ежа для шчанюка павінна быць збалансаванай. Прывучаць сабаку да ўжывання мяса і рыбы трэба паступова. Для гэтага ў адварной рыс дадаюць невялікую порцыю мяса, праз пару дзён дадаюць рыбу і яшчэ праз час мяса птушкі. Аднак такі варыянт харчавання шчанюка адбярэ ў гаспадара не толькі масу часу, але і грошай.\nПерыядычна шчанюку трэба даваць ежу, якая змяшчае гародніна і рыбу. Але варта ведаць, што замарожаная рыба сабакамі пароды хаскі абсалютна не засвойваецца. Сырое мяса шчанюку можна даваць толькі праз 10-15 дзён пасля таго, як ён быў прывучаны да вараную.\nАсаблівасці кармлення дарослай сабакі хаскі\nЗвычайна сабакі не пражэрлівыя, аднак кожная асобіна мае індывідуальны абмен рэчываў, таму сустракаюцца і такія, якія вельмі любяць паесці. Усё роўна чыстая ў вас парода або метыс хаскі.\nГэтыя сабакі могуць ёсць тлустае мяса, не падвяргаючы небяспецы і перагрузкам печань. Хаскі ставяцца да паўночным сабакам, якія аддаюць перавагу тлустую ежу. Колькасць ежы трэба разлічваць у залежнасці ад энергазатрат сабаку і яго асабістых паказчыкаў. Трэба карміць сабаку ўволю, але не перакормліваць, каб ён не набраў залішняя вага.\nВажна карміць сабаку пасля таго, як ён пагуляў. Спачатку варта накарміць сабаку, а потым і гаспадар можа прымацца за ежу. Вельмі важны рэжым для хаскі. Апісанне пароды паказвае на тое, што нельга дапускаць, каб жывёла ело са стала.\nЯшчэ з самага ранняга ўзросту сабакі трэба вызначыцца, які выгляд кармлення гадаванец будзе атрымліваць. Калі абраны сухі корм, то трэба выбіраць такія, у якіх падвышанае ўтрыманне тлушчаў і бялкоў. Не трэба эканоміць на сваім гадаванца, а выбіраць толькі якасныя і прыдатныя корму. У адваротным выпадку кармленне можа нанесці шкоду здароўю сабакі. Корму прэміум класа змяшчаюць у сабе рэчывы, неабходныя для нармальнай жыццядзейнасці і здароўя сабакі.\nАднак сухі корм не пакрывае патрэба жывёлы ў вадзе, таму лепш перад кармленнем замочваць корм на пятнаццаць хвілін у цёплай вадзе. Як вядома, сабака хаскі больш актыўныя, харчаванне павінна быць адпаведнае.\nАле, нягледзячы на зручнасць для гаспадара, сухія корму маюць свае недахопы. Сабаку проста можа надакучыць сухі корм, і яна будзе есьці не ў поўнай меры. Калі такая сітуацыя адбылася, то трэба прапанаваць сабаку кансервы, каб разнастаіць яго смакавыя адчуванні. Варта ўлічваць, што аднолькавы корм па-рознаму засвойваецца рознымі сабакамі, таму трэба адказна паставіцца да яго падбору.\nВыбіраючы натуральную ежу для сабакі, трэба прадумаць збалансаванае меню. Яго трэба карэктаваць у залежнасці ад актыўнасці сабакі і яе ўзросту. Ад правільнага харчавання напрамую залежыць працягласць жыцця сабакі і яе здароўе. Мяса павінна прысутнічаць штотыдзень у рацыёне хаскі. Апісанне гэтай пароды вядома ўсім, сабака славіцца сваёй прыгажосцю. Але непісьменныя харчаванне адаб'ецца на знешнім выглядзе гадаванца.\nУ меню павінны ўваходзіць такія прадукты:\nМяса для хаскі лепш варыць. Пераважней даваць ялавічыну, але можна карміць сабаку мясам труса, курыцай і цяляцінай. Можна ўключыць у рацыён і субпрадукты: печань, лёгкія, ныркі і іншыя, але даваць рэкамендуецца рэдка. Не ўсе разумеюць, чым карміць хаскі варта, а што лепш не даваць свайму выхаванцу.\nМяса для хаскі трэба рэзаць кавалкамі, фарш даваць не рэкамендуецца з-за асаблівасцяў стрававання сабак. Каля 70% рацыёну дарослага сібірскага хаскі павінна складаць мяса.\nДаваць сабаку рыбу трэба толькі чаргуючы з мясам. Рэкамендавана даваць адварную марскую рыбу, з якой можна было старанна выдаліць косткі.\nГародніна і малако\nГародніна ў рацыёне сабакі павінны быць адварнымі, палітыя сланечнікавым алеем. Гэта могуць быць:\nПрацэнтная доля агародніны ў рацыёне сабакі павінна быць не менш за 20%. Крупы даваць лепш у выглядзе шматкоў, таму што іх хутчэй можна прыгатаваць, проста заліў кіпенем і даўшы настаяцца. Больш моцным страўнікам адрозніваецца метыс хаскі.\nКісламалочныя прадукты павінны быць нятлустай. Гэта можа быць ёгурт, тварог і кефір. Такія прадукты лепш даваць у ранішняе кармленне. Трэба памятаць, што цёплая ежа значна больш карысна і лепш засвойваецца, чым халодная. Пры натуральным кармленні важна даваць сабаку спецыяльныя вітаміны.\nДля кармлення хаскі катэгарычна нельга змешваць сухі і натуральны выгляд корму. Ўводзіць новыя прадукты ў рацыён сабаку трэба паступова, пачынаючы з малых доз і павольна іх павялічваючы. Набываць корм для хаскі трэба ў спецыялізаванай краме.\nПерыядычна ў сабак гэтай пароды назіраецца зніжэнне апетыту - гэта не падстава біць трывогу, а асаблівасці пароды. Аднак калі страта апетыту назіраецца больш за 2 дзён, то варта звярнуцца да ветэрынара па кансультацыю.\nПрысмакі сабаку трэба даваць толькі ў мэтах выхавання, а пастаяннае пачастунак пса смачнасцямі зніжае іх дзейснасць. Суп, каша або костачкі не прынясуць ніякага шкоды сабаку, але унясуць разнастайнасць у яе рацыён. Цяпер вы ведаеце, чым карміць хаскі, каб гадаванец адчуваў сябе добра.\nВырашыўшы завесці сабаку пароды хаскі, трэба прыгатавацца да таго, што харчаванне яе будзе нятанны, трэба будзе праводзіць з ёй шмат часу на вуліцы. Такі пёс стане выдатным таварышам для ўсіх членаў сям'і і ахоўнікам дома.\nКорм "Бозита" для котак: апісанне, водгукі ветэрынараў\nМанагуанская цихлазома: змест, размнажэнне\nРэдкія пароды сабак\nMontenegro Beach 4 * (Чарнагорыя / Будванская Рыўера): фота і водгукі турыстаў\n"Кубінцы Фішынг Парк" - гэта месца, дзе заўсёды дзяўбе\nГармонія ў музыцы (прысуд)


Справа «Партнэрства» толькі пачынаецца - Салiдарнасць\nЗьміцер Панкавец, «Наша ніва»\nСправа «Партнэрства» толькі пачынаецца\nУ аўторак ва ўправе Партыі БНФ прайшла прэс-канфэрэнцыя з удзелам Аляксандра Шалайкі і Эніры Браніцкай ды родных Міколы Астрэйкі і Цімоха Дранчука.\nНагадаем, што 21 лютага спэцслужбы арыштавалі гэтых чатырох сяброў незарэгістраванай арганізацыі «Партнэрства». З экрана тэлевізіі ім было закінута абвінавачаньне ў падрыхтоўцы тэрарыстычных актаў і сфальшаваньня вынікаў выбараў. На судовым працэсе, які скончыўся ў пачатку жніўня, гэтыя абвінавачваньні былі зьнятыя, а актывістаў «Пратнэрства» асудзілі за дзейнасьць ад імя незарэгістраванай арганізацыі. 21 жніўня з турмы на Валадарцы выйшлі Аляксандар Шалайка і Эніра Браніцкая. Цімоху Дранчуку сядзець за кратамі яшчэ паўгоду, а Міколу Астрэйку — паўтары.\nАляксандар Шалайка заявіў, што асноўнай мэтай прэс-канфэрэнцыі зьяўляецца падтрымка М. Астрэйкі і Ц. Дранчука і іх сем’яў. Касацыйную скаргу М. Астрэйкі і Ц. Дранчука мусіць разгледзець Менскі гарадзкі суд.\nПаводле слоў Шалайкі, на судовым працэсе над актывістамі «Партнэрства» былі груба парушанае крымінальна-працэсуальнае заканадаўства і быў вынесены празьмерна жорсткі вырак.\n«Так атрымалася, што людзі якія ніколі не былі прыцягнутыя да крымінальнай адказнасьці, пры наяўнасьці зьмякчальных абставінаў, са станоўчымі характарыстыкамі, з малымі дзецьмі адразу атрымліваюць такія вялікія тэрміны, а Мікалай увогуле максымальны — 2 гады, — сказаў Аляксандар. — Нават для беларускага заканадаўства — гэта выключныя выпадкі. Калі я сядзеў на Валадарцы шмат у каго з сукамернікаў за плячамі было па пяць-шэсьць судзімасьцяў і многія ніколі не адбывалі пакараньне за кратамі. Тым болей дзеяньне актывістаў «Партнэрства» ня несьлі ніякай шкоды. Назіраньне за выбарамі — рэч карысная і абавязковая. Можа быць ня ўсё ў нашых сілах, але мы будзем рабіць максымум, каб Мікалай і Цімох аказаліся на волі».\nАляксандар зазначыў, што існавалі тры доказы «віны». «Гэта тры дакумэнты. Адзін быў зроблены на блянку «Gallup» зь нібыта вынікамі прэзыдэнцкіх выбараў. Ён увогуле не разглядаўся сьледзтвам. Другі — блянк з вынікамі яўкі на папярэдняе галасаваньне падчас рэфэрэндуму 2004 г., да гэтага блянку было проста дапісана «19 сакавіка 2006 г. Грамадзкае аб’яднаньне «Партнэрства». Суд прызнаў, што гэта сапраўдны дакумэнт і ніякага падману быць ня можа. Трэці — блянк ЦВК з подпісам Ярмошынай, але яго я ўвогуле бачыў толькі па тэлевізары, на сьледзтве ён не фігураваў. Не было доказаў, таму абвінавачваньне зьнялі, пакінуўшы толькі ўдзел у незарэгістраванай грамадзкай арганізацыі».\n«Іншымі словамі, мы б маглі пайсьці прыбіраць дрэвы, назваўшыся група «Сонейка», і нас таксама маглі б пасадзіць у турму», — рэзюмаваў А. Шалайка.\nЖонка Мікалая Астрэйкі Паліна адзначыла, што ёй вельмі цяжка да нядаўняга было ўявіць, што такія падзеі, якія здарыліся зь яе мужам могуць адбывацца ў XXI ст. у цэнтры Эўропы. «Мне балюча і крыўдна, што мы зь Мікалаем вымушаны пачынаць сваё маладое сямейнае жыцьцё з такіх непрыемных падзеяў».\nМаці Міколы Яўгенія Астрэйка сказала, што пасьля вынясеньня прысуду ёй з дазволу судзьдзі Леаніда Ясіновіча штотыдзень дазвалялі сустракацца з сынам, але ўчора гэты дазвол скасавалі. Са словаў Яўгеніі Астрэйкі яе сын ня скардзіцца на ўмовы ўтрыманьня на Валадарцы, хоць у ягонай камэры нават няма шыбаў, толькі краты, першыя ж усталёўваюць пасьля пачатку ацяпляльнага сэзону. Мікола нават крыху прастыў.\nБацька Цімоха Дранчука Валер сказаў, што тая «выбухоўка», якая была паказаная па тэлебачаньні пасьля арышту «партнэраўцаў» мусіць вярнуцца туды адкуль сыходзіла. — Мы павінны паказаць праўду, каб перамагчы хлусьню, што лілася зь дзяржаўных мэдыяў на нашых дзяцей. Справа «Партнэрства» ня скончылася — справа толькі пачынаецца цяпер. Гэтая «выбухоўка» сыграе на руку нам. Сёньня спаўняецца пяць месяцаў Цімохаву сыну, якога ён бачыў толькі аднойчы, падчас вынясеньня прысуду, гэта вельмі жорстка і бязьлітасна. Вялікі дзякуй газэце «Нашай Ніве» за тое, што яна пастаянна друкуе адрасы для ліставаньня палітвязьняў».\nДарэчы, Цімох Дранчук працягвае навучаньне ў ЭГУ дзякуючы добраму стаўленьні кіраўніцтва гэтай ВНУ, піша ў зьняволеньні кантрольныя работы, а таксама штодня дасылае да сваіх родных лісты. Гэткім чынам ён спрабуе весьці нармальнае жыцьцё.


Яўген Васьковіч правёў у ШЫЗА 247 сутак | Новы Час\nЯўген Васьковіч правёў у ШЫЗА 247 сутак\nАдзін з сябраў аргкамітэта па стварэнні партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя» Яўген Васьковіч, які з кастрычніка 2011 года адбывае пакаранне ў турме №4 у Магілёве, за час зняволення правёў у штрафным ізалятары (ШЫЗА) 247 сутак.\nПра гэта паведаміла прэс-служба БХД. У сярэднім за месяц маладзён праводзіць у ШЫЗА 18–20 дзён.\nПаводле інфармацыі адказнага сакратара БХД Дзяніса Садоўскага, Васьковіч і гэты Новы год сустрэў у штрафным ізалятары. Турэмная адміністрацыя абгрунтоўвае накіраванні палітвязня ў ізалятар пераважна «адмоваю выконваць законныя патрабаванні супрацоўнікаў турмы».\nЦяпер пры росце 186 сантыметраў маладзён важыць толькі 65 кілаграмаў. Паводле прэс-службы БХД, Васьковіч нерэгулярна атрымлівае лісты і бандэролі.\nЯк адзначыў у каментары НЧ намеснік старшыні незарэгістраванага Праваабарончага цэнтра «Вясна» Валянцін Стэфановіч, адміністрацыі турмаў і калоніяў часта спецыяльна аддаюць распараджэнні, загадзя ведаючы, што вязень не будзе іх выконваць. Такім чынам пры пэўнай патрэбе чалавека могуць «падвесці» пад артыкул 411 Крымінальнага кодэкса Беларусі (сістэматычнае невыкананне патрабаванняў адміністрацыі пенітэнцыярных установаў), што можа пацягнуць за сабою судовае разбіральніцтва, а вязень — атрымаць дадатковы тэрмін пазбаўлення волі. Валянцін Стэфановіч нагадаў, што такім чынам улады абышліся з лідарам «Маладога фронту» Змітром Дашкевічам.\n«Відаць, такім чынам абыходзяцца і з Васьковічам, ведаючы, што ён не будзе выконваць патрабаванняў, якія могуць змяніць ягоны статус у месцах пазбаўлення волі. Змяшчэнне яго ў ШЫЗА трэба адназначна разглядаць як форму ўціску на вязня. Да таго ж, умовы знаходжання ў ШЫЗА выклікаюць у нас вялікую крытыку, мы лічым знаходжанне там бесчалавечным абыходжаннем і катаваннямі. У штрафным ізалятары людзі не могуць нармальна спаць, удзень яны нават не могуць сядзець на шконках, бо яны на дзень прыкручваюцца да сценкі, вязні зведваюць недахоп свежага паветра. І тое, што Васьковіч важыць так мала пры такім росце, сведчыць, што ён відавочна мае недахоп і ў харчаванні. Так што ўсё адбіваецца на вязнях самым адмоўным чынам», — падкрэсліў юрыст і праваабаронца.\nНагадайма, што за спробу падпалу ў ноч на 17 кастрычніка 2010 года будынку мясцовага КДБ у Бабруйску былі асуджаныя Яўген Васьковіч, Арцём Пракапенка і Павел Сырамалотаў. Ім інкрымінавалі парушэнне часткі 2 артыкула 339 (злоснае хуліганства) і часткі 3 артыкула 218 (наўмыснае пашкоджанне маёмасці ў асабліва буйным памеры) Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь. Вырак — па сем гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму.\nВыратаваць Яўгена Васьковіча!


Цікавыя факты аб Старажытным Егіпце. Асаблівасці Старажытнага Егіпта - Карысная інфармацыя для ўсіх\nЦікавыя факты аб Старажытным Егіпце. Асаблівасці Старажытнага Егіпта\nЕгіпет - адна з самых цікавых і загадкавых краін старажытнага свету. Многае, што мы ведаем пра яго, выклікае непадробнае здзіўленне, але яшчэ больш нам невядома. Гэтая краіна па-ранейшаму захоўвае мноства загадак і таямніц. Цікавыя факты аб Старажытным Егіпце дазваляюць даведацца крыху больш пра жыццё гэтай дзяржавы.\nПрыродныя ўмовы і клімат\nДзіўнай з'яўляецца прырода Старажытнага Егіпта, якая шмат у чым вызначала заняткі і лад жыцця насельніцтва. Ён знаходзіўся па берагах вялікай ракі Ніл, другі па даўжыні ў свеце.\nГеаграфічнае становішча краіны своеасабліва. У старажытнасці Егіпет размяшчаўся ў нільскай даліне, якая знаходзілася ў ніжнім цячэнні ракі і ўяўляла сабой доўгі і вузкі аазіс, ад 1 да 20 кіламетраў у шырыню. Ён размяшчаўся паміж двума горнымі ланцугамі, і гэтым тлумачылася адносная замкнёнасць дзяржавы.\nКлімат у той час на тэрыторыі Паўночнай Афрыкі не быў такім засушлівым, як цяпер. Часам выпалі вялікія дажджы і дзьмулі вільготныя ветру. Усё гэта спрыяла зараджэнню ў нільскай даліне цывілізацыі.\nСамымі цяжкімі для жыхароў краіны былі красавік і травень, калі з пустыні дзьмулі моцныя вятры, прыносячы з сабой хмары пяску.\nПрырода Старажытнага Егіпта адрознівалася багаццем і разнастайнасцю жывёльнага і расліннага свету. Густыя зараснікі папірусу кішэлі птушкамі. У пустыні насялялі дзікія быкі, козы, гепарды, львы, страусы і шакалы. У Ніле вадзілася ў мностве рыба, і насялялі статка гіпапатамаў, на якіх ладзілі паляванне фараоны.\nЦікавыя факты аб Старажытным Егіпце немагчыма ўявіць без галоўнага багацця краіны - Ніла. Гэта адна з самых своеасаблівых і загадкавых рачных сістэм свету. Доўгія тысячагоддзя лепшыя розумы, пачынаючы з антычных часоў, спрабавалі вырашыць загадку аб вытоку вялікай ракі. У Егіпце Ніл цячэ як адна рака, але вышэй ён уяўляе сабой дзве рачныя сістэмы: Блакітны і Белы Ніл. Гэта і прыводзіла ў замяшанне даследчыкаў, якія спрабавалі адшукаць яго выток.\nАсаблівасці Старажытнага Егіпта - гэта не толькі яго вялікія і загадкавыя збудаванні. У ніжнім цячэнні Ніл штогод разліваўся, затапляючы даліну. Прытокі ракі неслі ўрадлівы глей, які грае вялікую ролю ў сельскай гаспадарцы краіны. Яго пласт дасягаў таўшчыні ад 4,5 да 16 метраў. Для старажытных егіпцян Ніл сапраўды быў дарам багоў, як назваў яго Герадот. Гэта адзіная рака, якая працякае скрозь Сахару і якая нясе жыццё ў бязводнай пустыні.\nЕгіпцяне жылі, падпарадкоўваючыся распарадку, які задаваў сваімі разлівамі Ніл. Таму замест звыклых нам чатырох сезонаў у іх было тры: перыяд затаплення (ахет), сяўбы, росту і уборкі ўраджаю (перці) і час засухі (шему).\nНавуковыя пазнання егіпцян\nЦікавыя факты аб Старажытным Егіпце абавязкова павінны ўключаць у сябе аповяд пра навуках вялікай дзяржавы. Калі ў Еўропе яшчэ працягваўся каменны век, краіна фараонаў ўжо была высокаразвітым дзяржавай. Вядома, бессэнсоўна спрабаваць ставіць на адзін узровень веды старажытных егіпцян і сучасныя навукі. Але ў параўнанні з іншымі дзяржавамі, існавалымі ў той час, навуковыя пазнання навукоўцаў Егіпта не могуць не дзівіць. На высокім узроўні былі матэматычныя веды. Матэматыку выкарыстоўвалі для вылічэння плошчы пасеваў і аб'ёму збожжасховішчаў. Егіпцяне маглі вырабляць складаныя геаметрычныя пабудовы, вылічылі «залатое сячэнне» і актыўна выкарыстоўвалі яго ў скульптуры і архітэктуры. Яны ведалі пра дробах і маглі здабываць квадратныя карані.\nДобра былі развіты астранамічныя пазнання. У Егіпце быў складзены сонечны каляндар, які складаўся з 365 дзён, створаны вадзяныя гадзіны і праведзена групоўка зорак у сузор'і.\nШкола ў Старажытным Егіпце - сістэма адукацыі\nДзяржава на берагах Ніла адрознівалася добрым сямейным адукацыяй, у якім аднолькавае ўвага надавалася навучанню і хлопчыкаў, і дзяўчынак. Для гэтай краіны быў характэрны наступны ідэал чалавека: негаваркі, які ўмее цярпець нягоды і ўдары лёсу. У гэтым ключы і ішло навучанне.\nШкола ў Старажытным Егіпце была даступная толькі хлопчыкам з багатых сем'яў, астатнія маглі навучацца дома. У першую чаргу, вучню належала навучыцца слухаць настаўніка і слухацца яго. Самымі дзейснымі метадамі навучання старажытныя егіпцяне лічылі фізічныя. Вучняў білі за любыя правіннасці, мала таго, бацькі самі прасілі построже выхоўваць іх атожылкаў.\nНавучанне вялося для таго, каб даць дзіцяці прафесію, якой валодалі мужчыны ў сям'і. Такім чынам, яна перадавалася па спадчыне. Школьныя заняткі праводзіліся з ранняга раніцы да вечара ў даволі суровых умовах. Нічога не павінна было адцягваць вучня ад пастаўленай задачы. Цікава, што першымі «пропісаў» маленькіх вучняў былі чарапкі глінянага посуду.\nПытанне гэты вельмі цікавы. Як жылі ў Старажытным Егіпце жанчыны і якое месца займалі ў грамадстве? Пра гэта захавалася вельмі мала інфармацыі. Навукоўцы-егіптолагі не маюць дастатковай колькасці звестак нават пра такія знакамітых у гісторыі кіраўніцах, як Хатшэпсут, Неферціці і Клеапатра. Вядома, што егіпцянкі мелі права заключаць здзелкі нароўні з мужчынамі і валодаць маёмасцю. Важных дзяржаўных пастоў займаць яны не маглі, але шмат хто быў адукаванымі.\nСтаражытныя егіпцяне былі вельмі ахайныя людзьмі. Абмыванне вадой яны здзяйснялі некалькі раз у дзень, а ранішні туалет фараона і вышэйшых службовых асоб ўяўляў сабой важную цырымонію. Абавязковай умовай для шляхты было штодзённае наведванне цырульніка або цырульніка. Шырокае прымяненне мелі разнастайныя касметычныя сродкі.\nЖанчыны Старажытнага Егіпта старанна сачылі за прычоскай. І жонка фараона, і сціплая сялянка трацілі нямала часу на правільную і роўную кладку валасоў. Гэты абрад была такая сур'ёзная, што мужчыны на час пакідалі дом, каб не перашкаджаць жанчынам прывесці сябе ў парадак.\nГарачы сухі клімат Егіпта дыктаваў свае ўмовы ў вопратцы. Жыхары краіны аддавалі перавагу насіць ільняныя хітоны, якія нагадваюць доўгія кашулі, падол якіх абшывалі махрамі. Па-над яны апраналі лёгкія ваўняныя плашчы белага колеру. Такое апісанне пакінуў пра вопратку егіпцян гісторык Герадот.\nРазглядаючы цікавыя факты аб Старажытным Егіпце, нельга не закрануць стаўленне да смерці егіпцян і іх своеасаблівую пахавальную цырымонію. У іх была вельмі складаная сістэма субстанцый душы чалавека, якая, па іх уяўленнях, складалася з шасці частак або станаў. Захаванне пасля смерці цела чалавека дапамагала ў яго будучай замагільнага жыцця. З гэтай верай звязаны абрад муміфікацыі памерлага, які праводзілі жрацы. Трэба было дакладна прытрымлівацца рытуалаў, каб даць магчымасць душы шчасна дабрацца да замагільнага свету.\nПамінальную культ гуляў велізарную ролю ў жыцці старажытных егіпцян. Усё - ад фараонаў да простых сялян, з нараджэння пачыналі клапаціцца аб сваёй будучай замагільнага жыцця. Кіраўнікі і заможныя жыхары будавалі для гэтага грабніцы і пахавальні.\nАкрамя котак, егіпцяне шанавалі яшчэ адна жывая істота - жука-скарабеяў. Гэта яшчэ адна цікавая асаблівасць Старажытнага Егіпта. Скарабеяў яны лічылі святым казуркам Сонца, а шлях з усходу на захад, па якім жук коціць свой гнаявы шарык - гэта сімвал нараджэння і руху свяціла па небе. Бога Хепри, стваральніка свету і чалавека, а таксама ранішняга ўзыходзячага сонца, егіпцяне сталі адлюстроўваць з галавой скарабеяў.\nСтаражытны Егіпет - краіна загадак і цудаў, непадобная на іншыя дзяржавы мінулага. Цікавых фактаў пра яе так шмат, што толькі пералік іх зойме не адну старонку.\n55 запытаў у БД, сгенерилось за 0,412 секунд.


Разанаў Алесь, Рэчаіснасць - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nВыдавецкая сэрыя: Галерэя Б\nCopyright © 1998 by Разанаў А.\nУ гэты зборнік уключаны паэтычныя творы (версэты, вершаказы, паэмы) вядомага беларускага паэта Алеся Разанава. Ён будзе цікавы ўсім аматарам сучаснай беларускай паэзіі. Жанчына б'ецца з жанчынай. Адна ўжо старая, другая яшчэ маладая, адна патайком у лагчыне, на латцы, будоўляю не чапанай, нічыйнай зямлі, накапала бульбы, другая, што гэтую латку асвойвала i засявала, яе застала, адна спрабавала ўцячы, другая яе напярэсцігі даганяла, i вось...


Беларускі Партызан : Кожнае дзясятае дзіця ў Беларусі жыве за мяжой беднасці\nКожнае дзясятае дзіця ў Беларусі жыве за мяжой беднасці\nПаводле статыстычнага зборніка Белстату пра ўзровень жыцця насельніцтва, у 2016 годзе ў Беларусі 10,9% насельніцтва ва ўзросце да 17 год уключна адносіліся да малазабяспечаных — наяўных рэсурсаў у іх было менш за пражытачны мінімум, нацыянальную мяжу беднасці.\nАгулам па Беларусі да малазабясьпечаных адносіліся ў 2016 годзе 5,7% насельніцтва. Малазабясьпечанымі лічыліся 6,7% беларусаў ва ўзросьце ад 18 да 24 год; 5,9% ва ўзросьце 25–54 год; 2,5% ва ўзросьце 55–59 год; і 0,4% ва ўзросьце больш за 60 год. Сярод малазабясьпечаных крыху больш жанчын (53,6% ад усіх малазабясьпечаных) і гарадзкіх жыхароў (54,3%). Найбольшая колькасць малазабяспечаных — у Берасцейскай (21,5% ад агульнага ліку) і Гомельскай вобласьці (21,1%).\nЁсць малазабяспечаныя, якім так нармальна\nПры гэтым свой матэрыяльны стан ацэнваюць як нізкі толькі 4,5% беларусаў — вынікае, што прынамсі 1,2% беларусаў адносяцца да малазабяспечаных, але не адносяць сябе да зусім бедных.\nУ гаспадарках з аднаго чалавека безь дзяцей скардзяцца на нізкі матэрыяльны стан часцей, чым у гаспадарках з двума і болей дзецмі (6,2% супраць 3,8%).\nКолькасьць малазабясьпечаных беларусаў крыху вырасла за апошнія гады: у 2013 годзе малазабясьпечаных было 5,5% насельніцтва, у 2014 годзе іх колькасьць зьменшылася да 4,8%, у 2015-м вырасла да 5,1% і ў 2016-м дасягнула 5,7%.\nЗ 2010 году ў малазабясьпечаных гаспадарках падвысілася калярыйнасьць харчаваньня (з 1755 да 1920 кКал на чалавека ў дзень), стала значна больш кампутараў (з 25 да 83 на 100 чалавек) і аўтаматычных пральных машын (з 31 да 59 на 100 чалавек).\nАмаль палова грошай — на харчаванне\n45% выдаткаў малазабясьпечаных гаспадарак прыпадае на ежу (11,5% на мяса; 9,8% на хлеб; 8,5% на малако і малочныя прадукты; 2,1% на садавіну і ягады), 12% на камунальныя паслугі (разам з платай за жытло — 13,6%); 8% на сувязь; 7,8% на адзеньне і абутак; 4,1% на культуру, спорт і адпачынак; 4% на алькаголь і тытунь; 3,8% на транспарт; 3,4% на бытавую тэхніку і хатнія рэчы; 2,5% на ахову здароўя; 2,1% на адукацыю.


Ежа ці сімвал? Самы час зацікавіцца роспісам яек | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Ежа ці сімвал? Самы час зацікавіцца роспісам яек\nКарэспандэнт «Звязды» схадзіла на майстар-клас па стварэнні «пісанак» і даведалася, навошта нашы продкі малявалі павукоў і каласкі на галоўным атрыбуце свята Уваскрашэння Хрыстовага.\n— Традыцыя ўжывання ў ежу яек у Вялікдзень сягае ў далёкія першабытныя часы і звязаная з сімволікай адраджэння жыцця. Старажытнагрэчаскі гісторык Герадот першы запісаў легенду пра птушку Фенікс, якая знесла яйка на ахвярніку бога Геліяса і згарэла ад яго жару. Але менавіта з таго яйка птушка нарадзілася зноў, — расказвае мастацтвазнавец Валянціна Пісарэнка. — У даўніну ў Беларусі яйка было сімвалам вясновага сонца, увасабленнем жыцця, радасці, цяпла, святла, абуджэння прыроды, іншымі словамі, пераходу ад смерці да жыцця. Выкарыстанне яйка ў вясновых дзеяннях, звязаных з сяўбой (яго закопвалі на рагу поля), першым выганам скаціны пасля зімы (прагон статка праз закапанае яйка), будоўляй новага жытла (закладка яйка пад вугал дома) і іншымі дзеяннямі сустракаецца ў розных варыянтах і сёння. Хрысціянства так і не здолела перамагчы гэтыя паганскія традыцыі і вымушана было часткова прыняць іх. Дастаткова ўспомніць пра Марыю, якая падаравала яйка імператару Тыберыю, і пасля слоў якой: «Хрыстос Уваскрос» яно з белага ператварылася ў чырвонае. Дзякуючы гэтай легендзе з'явіўся звычай асвячаць чырвоныя яйкі ў царкве і хрыстосавацца імі з Вялікадня да Тройцы.\nФарбаванне яек таксама сягае ў старажытнасць, гэтая традыцыя існуе на ўсіх кантынентах. Трэба звярнуць увагу, што існуе мноства спосабаў дэкаравання яек.\n— Ёсць крашанкі — звараныя яйкі, якія фарбуюцца шалупіннем цыбулі ці іншымі фарбавальнікамі. Яны адносяцца да рытуальнай ежы і з іх пачынаецца разгавенне на Вялікдзень. Крашанкі можна пераўтварыць у шкробанкі: з дапамогай нажа, шыла ці іголкі робяцца ўсемагчымыя ўзоры і малюнкі. Яны заўсёды двухколерныя. На вараныя яйкі таксама можна нанесці гатовыя аплікацыі. Маляванкамі называюць яйкі, што расфарбоўваюць пэндзлікам. Крапанкі — гэта яйкі з узорам, які ствараецца пры дапамозе воску, які капае са свечкі, і фарбы (звычайна анілінавай ці батыку). Цяпер у продажы сустракаюцца пустыя яйкі, адкуль выдзьмулі бялок з жаўтком, ці штучныя формы з дрэва, гіпсу, пластыку, шкла\nі іншых матэрыялаў, якія ўпрыгожваюць дэкупажам, выцінанкамі, распісваюць алеем і г. д. Іх можна набываць як прыклад мастацтва, сувенір. Аднак абярэгам яны не з'яўляюцца.\nПісанкі — гэта выключна сырыя яйкі, які дэкаруюцца малюнкам у некалькі колераў з дапамогай воску і так званага пісальца. Іх, як правіла, ствараюць для дарэння і лічаць своеасаблівым абярэгам.\nВалянціна Рыгораўна пачала цікавіцца пісанкамі ў 1982-м. У музей беларускага народнага мастацтва, дзе яна тады працавала, прывезлі выстаўку з Каламыі (Івана-Франкоўская вобласць). Гэты горад лічыцца сусветным цэнтрам захавання пісанак: там захоўваецца калекцыя з больш чым 60 тысячамі экспанатаў.\nСёння ў Беларусі пісанкі перад святам ствараюць толькі ў вёсцы Сапоцкін на Гродзеншчыне. У суседзяў — палякаў і украінцаў — гэтае майстэрства больш распаўсюджана. Сама спадарыня Пісарэнка падкрэслівае, што яе пісанкі — не ўкраінскія, а аўтарскія. Хоць рамяству яна вучылася ў каламыйскіх майстроў.\n— Калі стужка гарачага воску пакрывае цёплае яйка — гэта фантастычная, у нечым таямнічая з'ява. Я ў такія моманты забываюся пра ўсё на свеце. Але ж зазначу: для мяне пісанкі — занятак сезонны. Мне не хочацца сядаць за іх летам, восенню і зімой. Толькі вясна і толькі пара перад Вялікаднем.\nШто ж пішуць на яйках воскам? Пісанкі 1930-х гадоў, якія захоўваюцца ў Гродзенскім гісторыка-археалагічным музеі, даюць падставу меркаваць: у Беларусі былі распаўсюджаныя пісанкі ў тэхніцы роспісу цвіком ці шпількай з манахромнай, у два колеры, гамай. Украінскія пісанкі больш яркія і багатыя на дэталі.\nБеручыся за роспіс, спачатку прадумайце будучы малюнак. Кожная рыска і кропка павінны мець сэнс. Спрадвеку асноўным элементам пісанак было сонейка як пачатак усякага жыцця на зямлі. Каня — першага памочніка селяніна — малявалі як сімвал самага добрага і самага важнага ў жыцці. Зямлю звычайна наносілі ў выглядзе ромба з маленькімі квадрацікамі ўнутры (гэта зерне). Вада на пісанках — простая лінія ці знак «бясконцасць». Людзі верылі, што калі на яйка не нанесці сімвал бясконцага жыцця, то гэта прывядзе да бяды. Пеўні сімвалізуюць ахову ад нячыстай сілы. А пісанкі з выявай рыб дарылі хвораму чалавеку, каб той хутчэй ачуняў. Дрэва — неперарыўнае абнаўленне жыцця, сувязь пакаленняў, сіла роду. Каласок, натуральна, — сімвал ураджаю. Павук (ён жа крутарог, ветрачок, павуцінне) вядомы як адзін з найстаражытнейшых знакаў, які сімвалізуе дабрабыт і шчасце.\nУ пісанках падзел плошчы яйка воскам на чатыры часткі, якія ў сваю чаргу дзеляцца на тры, — гэта сімвал чатырох пораў года з трыма месяцамі. «Саракаклінцамі» называюць падзел на 48 частачак, кожная з якіх абазначае людскую дзейнасць ці з'яву прыроды.\nСімвалічнае значэнне маюць і колеры, якімі фарбуюць яйка. Чырвоны — радасць, жыццё, каханне (а для маладых — спадзяванне на вяселле). Блакітным пішуць, каб было добрым здароўе. Зялёны абяцае ўрадлівасць і ўказвае на абуджэнне прыроды. Чорны — колер царства памерлых, ночы, усяго невядомага і таямнічага. На пісанках яго выкарыстоўваюць і для выдзялення сілы іншых колераў.\nЗрабіць сапраўдную пісанку, якая стане абярэгам, можа кожны (аднак дзеля справядлівасці скажу, што раней гэтым займаліся выключна жанчыны). Паколькі рамяство бярэ пачатак яшчэ ў паганскія часы, то ніякіх дзіўных інструментаў і матэрыялаў шукаць не трэба. Набор такі: сырыя яйкі, воцат, вата (ці ватныя дыскі), папяровыя ручнікі, анілінавыя фарбавальнікі для воўны розных колераў, невялікія ёмістасці (для фарбы), сталовыя лыжкі, воск, мяккая анучка і пісальца. Для растаплення воску падыдзе невялічкая аромалямпа.\n— Адразу ўдакладню, што для пісанак трэба браць свежыя хатнія яйкі ад маладых курэй. Калі такой магчымасці няма, то ў краме набывайце яйкі толькі катэгорыі Д2 (менавіта іх адпраўляюць на інкубатары выводзіць куранят). Пісанка — гэта згустак энергіі жыцця, якую вы дапаўняеце цяплом сваіх рук і добрых думак. Калі яе на Вялікдзень яшчэ і асвяціць, то гэта будзе сапраўдны абярэг. Перажываць за ўнутраны стан яйка не трэба: з часам не сапсуецца. Бялок ператворыцца ў тлен, а жаўток высахне. Захоўваць можна доўгія дзесяцігоддзі, — тлумачыць Валянціна Рыгораўна. — Воск таксама павінен быць натуральны, без парафіну.\nПросценькае пісальца — важны інструмент у працэсе, але робіцца лёгка. У тонкую галінку з любога дрэва даўжынёй з аловак устаўляем звычайную кравецкую шпільку з металічнай «кропелькай» на канцы. Для першых спроб такой прылады будзе дастаткова, але прафесіяналы маюць больш сур'ёзную.\nПерш чым сядаць за роспіс, падрыхтуйце фарбы: развядзіце іх цёплай (не гарачай!) вадой, растапіце воск у аромалямпе.\n— Спачатку змочваем ватку ў воцаце і праціраем яйка. Робім гэта да моманту, пакуль яно не перастане слізгаць і не стане «чапляцца». Пасля добра абсушваем папяровым ручніком, — пачынае Валянціна Рыгораўна. — Пасля гэтага пісальца, быццам пэндзлік, акунаем у гарачы воск і хуценька наносім на шкарлупіну малюнак ці ўзор, якія хочаце бачыць белымі.\nКропка і коска — першае і самае важнае, што трэба ўмець наносіць воскам на яйка. Гэта не так проста. Воск застывае за секунды. Спрытнасць рук і хуткая рэакцыя — вам у дапамогу. Але калі засвоіце базіс, то зможаце з дапамогай толькі гэтых двух элементаў намаляваць сонейка, кветку, птушку і яшчэ шмат чаго іншага. Так, аўтару матэрыялу спатрэбілася дзве гадзіны, каб напісаць воскам каласок. Затрачанага часу не шкада, калі ведаеш, што наперадзе цябе абавязкова чакае багаты ўраджай!\n— Роўныя лініі (напрыклад, пры дзяленні пісанкі на часткі) атрымаюцца тады, калі вы будзеце не пісальца весці, а паварочваць само яйка. Так зручней, але да гэтага трэба прыладкавацца.\nПасля таго, як разабраліся з белымі ўзорамі, апускаем яйка ў слоік з фарбай на 5—10 хвілін. Дастаём, абсушваем, і зноў пішам воскам. Пасля — чарговае акунанне, але ўжо ў іншы колер. Важна пачынаць акунанне са светлых фарбаў: жоўтая — аранжавая — чырвоная і г. д. Бо калі спачатку апусціце ў сінюю, то пасля жоўтая не возьмецца.\nКалі на яйку не засталося вольнага месца і вы дайшлі да колеру, які хочаце бачыць канчатковым, то трэба прыступаць да раскрыцця малюнкаў пісанкі. Трымаем яйка над агеньчыкам свечкі альбо ставім яго ў цёплую печ. Воск плавіцца і сцякае, яго неабходна выцерці папяровым ручніком.\nШто далей рабіць з пісанкай? Можна паставіць на самым бачным месцы ў кватэры і паказваць гасцям. Калі звярнуцца да традыцый, то распісаныя сакральнай сімволікай яйкі хавалі за іконы.\nПісанкі з уласнай калекцыі Валянціны Рыгораўны да канца красавіка можна ўбачыць у Дзяржаўным літаратурна-мемарыяльным музеі Якуба Коласа. Тут ёсць унікальныя экзэмпляры ад украінскіх і польскіх майстроў, зробленыя па старадаўніх канонах. Маюцца яйкі, распісаныя ў беларускіх традыцыях. Хапае таксама і незвычайных аўтарскіх работ — самой спадарыні Пісарэнкі, яе дачкі і вучаніц. Ювелірнасць працы ўражвае: на яйках красуюцца храмы, цвітуць кветкі, бягуць коні і лётаюць птушкі.\nПадрабязны майстар-клас ад Валянціны Пісарэнкі знойдзеце на старонках кнігі «Пісанкі» (выдавецтва «Беларуская энцыклапедыя імя П. Броўкі», 2018)\n3136 Як працуе ўчастковы інспектар у вёсцы, адкуль роўна два гады таму прапаў 10-гадовы Максім Мархалюк\n744 Жыхар Жодзіна Генадзь Пузанкевіч даехаў на веласіпедзе з Беларусі да Уладзівастока\n579 Класік гуманнай педагогікі Шалва Аманашвілі правядзе публічны семінар у Мінску\n486 Карэспандэнт «Звязды» пакатаўся на самым цяжкім кар’ерным самазвале планеты\n386 Як «Звязда» парушальнікаў адпачынку з міліцыяй шукала\n336 Як сёння наладжана служба вартавых парадку ў сельскай мясцовасці?\n299 Спявак Аляксандр Гелах: Як толькі паступіў, пачаў шукаць работу


30 сьнежань 2010, 18:27\n"Вялікая колькасьць публікацый насіла адкрыта антыдзяржаўны характар, многія зь іх утрымлівалі недакладныя зьвесткі, абразы і паклёп, заклікі да ўдзелу ў несанкцыянаваных мерапрыемствах", — сказаў А. Праляскоўскі.\nЁн таксама мяркуе, што "на такіх выданьнях ляжыць значная частка віны за масавыя беспарадкі, якія мелі месца на плошчы Незалежнасьці 19 сьнежня".\nУ сувязі з гэтым А. Праляскоўскі паабяцаў "пільна прааналізаваць дзейнасьць гэтых СМІ" і "даць ім адпаведную прававую ацэнку".\nА. Праляскоўскі таксама лічыць, што некаторыя расейскія СМІ, акрэдытаваныя для асьвятленьня выбарчай кампаніі ў Беларусі, асьвятлялі іх "выключна перадузята і тэндэнцыйна".\n"На фоне нармалізацыі беларуска-расійскіх адносін, якая акрэсьлілася на пачатку сьнежня, такія дзеяньні можна разглядаць толькі як спробу асобных колаў перашкодзіць разьвіцьцю гэтага працэсу", — лічыць міністар.


Кантралёры Мінсктранса будуць спыняць грамадскі транспарт паміж прыпынкамі і заходзіць у аўтобусы\nНовы фармат кантролю за безбілетнымі пасажырамі ў грамадскім транспарце. Ужо заўтра кантралёры Мінсктранса будуць спыняць грамадскі транспарт па маршруце і заходзіць у аўтобусы паміж прыпынкамі.\nРух адноўлены адразу на двух пуцеправодах МКАД\nАдразу на двух пуцеправодах Мінскай кальцавой адноўлены рух. На месяц раней, чым запланавана. На 3-м кіламетры знешняга кальца ў раёне вуліцы Скарыны і на 25-м - ўнутранага кальца.\nВыстава літоўскага фотамастака ў мастацкай галерэі "Універсітэт культуры"\nУ гэтага фотамастака асаблівы стыль. Ён умее раскрыць кожную персону, партрэт якой застаецца чорна-белым аповедам. Персанальная выстава літоўскага фатографа Альгімантаса Александравічуса адкрылася ў мастацкай галерэі “Універсітэт культуры”.\nЧэмпіянат Беларусі па фотабёрдынгу прайшоў у Мінску\nШэры журавель, сокал-пустальга і зімародак. Падчас чэмпіянату Беларусі па фотабёрдынгу менавіта гэтых птушак, занесеных у Чырвоную кнігу, убачылі ў Мінску.\nВыхаванцы дзіцячага дома № 7 наведалі майстар-клас па стварэнні водараў\nАроматэрапія для дзяцей-сірот. Выхаванцы дзіцячага дома № 7 наведалі майстар-клас па стварэнні водараў. Пад наглядам вопытнага ароматэрапеўта Ксеніі Філіпавай дзеці прадэгуставалі розныя пахі і зрабілі ўласны мікс.\nСур'ёзная аварыя на сталічным праспекце Незалежнасці\nЛя Ваеннай акадэміі ў напрамку цэнтра горада сутыкнуліся Mazda, Ford і Mercedes. Адзін вадзіцель загінуў. На месца здарэння прыбылі экіпажы хуткай дапамогі і ратавальнікаў.\nФестываль "Несцерка" аб'яднаў амаль 500 школьнікаў з усёй краіны\nУ Мінску прайшоў рэспубліканскі фестываль па інтэлектуальных гульнях сярод школьнікаў "Несцерка". Мерапрыемства аб'яднала вучняў 6-11 класаў з усёй краіны.\nУ Мінску раніцай выпаў першы снег, а ў Лагойскім раёне зацвілі яблыні\nКантрасны кастрычнік. У сталіцы сёння раніцай выпаў першы снег, жыхары Мінска актыўна дзеляцца фотаздымкамі ў сацыяльных сетках.\nСэрвіс па арэндзе двухколавага транспарту напрыканцы кастрычніка спыняе працу\nЧас віртуознага кіравання самакатамі завяршаецца. Сэрвіс па арэндзе, у тым ліку і двухколавага транспарту, напрыканцы кастрычніка спыняе працу да наступнага сезона.\nУ Мінску вадзіцель Peugeot урэзаўся ў агароджу і перакуліўся\nДТЗ здарылася сёння ў раёне Лагойскага тракта. Аўтамабіль Mercedes перастройваўся з трэцяй паласы ў другую і зачапіў Peugeot.\nМінчанам прапануюць злавіць як мага больш птушак праз аб'ектыў\nЗлавіць птушку праз аб'ектыў. 6 кастрычніка пройдзе адкрыты чэмпіянат Беларусі па фотабёрдынгу. У гэтым спаборніцтве трэба за пэўны час зняць як мага больш розных відаў птушак.\nУрокі па вядзенні ўласнага блога даюць школьнікам Мінска\nШкола блогераў працуе ў Мінску. Праект дапамагае школьнікам і студэнтам даведацца, як запусціць асабістую старонку, правільна вызначыць тэму і пісаць цікавыя тэксты.\n"Дзённік алімпіёніка" прэзентавалі ў Мінску\nРодная мова - займальна і даступна. Новыя метады падрыхтоўкі вучняў да алімпіяды па беларускай мове і літаратуры абмеркавалі сёння ў Мінску.\nНа тэрыторыю Беларусі пачалі паступаць халодныя паветраныя масы\nУ Мінскай вобласці на гэтым тыдні ўстанавілася цёплае надвор'е. Аднак на тэрыторыю Беларусі пачалі паступаць халодныя паветраныя масы са Скандынавіі.\nМінімум 150 тысяч мінчан прымуць удзел у кастрычніцкіх суботніках\nУ сталіцы пачаўся месяц па навядзенні парадку і чысціні. Прыбраць апалае лісце і смецце неабходна мінімум на трох тысячах гектараў.\nЖодзіна прымае першы міжнародны чэмпіянат па кіраванні БелАЗамі\nСёння пульс жыцця горада машынабудаўнікоў б'ецца часцей, чым звычайна. Яго задаюць рухавікі самых магутных кар'ерных самазвалаў.\nЖаночы вобраз у календары народных абрадаў на выставе Альфрэда Мікуса\nЖаночы вобраз у календары народных абрадаў. Выстава фотажурналіста Альфрэда Мікуса "Беларускія прыгажуні" адкрылася ў Нацыянальным гістарычным музеі.\nПасля рамонту адкрылася Школа шахмат FIDE ў Беларусі\nУ Мінску адкрылася абноўленая Школа шахмат. Яна ж - адзіная ў нашай краіне, якая мае ліцэнзію Міжнароднай федэрацыі FIDE\nВосеньскі букет. У сталіцы праходзіць чэмпіянат па фларыстыцы сярод юніёраў\nВосень у кветкавых малюнках. Юныя фларысты з розных куткоў краіны сабраліся ў Мінску, каб паспаборнічаць за медалі рэспубліканскага чэмпіянату па фларыстыцы.\nУзнагароды лепшым настаўнікам Мінскай вобласці\nСловы падзякі і пажаданні настаўнікам гучаць гэтымі днямі па ўсёй краіне. У першыя выхадныя кастрычніка педагогі адзначаюць сваё прафесійнае свята.\n14 снежня Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы плануе правесці венскі баль\nУ Беларусі адраджаюць танцавальныя традыцыі. 14 снежня Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы плануе правесці першы баль.\nСэрвісы па выгуле сабак набіраюць папулярнасць у сталіцы\nIнфраструктура для гадаванцаў. Догвокеры, догсітары (ці iншымі словамі нянькі для сабак) у Мінску становяцца ўсё больш папулярнымі.\nБлакітныя елкі высаджваюць у Фрунзенскім раёне Мінска\nУ Фрунзенскім раёне сталіцы сёння пачалі высаджваць блакітныя елкі - яны добра прыжываюцца ў гарадскіх умовах. Азеляняюць найперш тэрыторыі побач з жылымі дамамі.\nПрыёмны дзень у губернатара Мінскай вобласці\nСа сваімі пытаннямі да Анатоля Ісачанкі звярнуліся жыхары Мінскага раёна. Сярод названых праблем будаўніцтва дарог і дзіцячага садка, выдзяленне зямельнага ўчастка пад фермерскую гаспадарку, газіфікацыя населенага пункта.\nУ Мінску стартаваў юбілейны Калядны турнір аматараў хакея на прыз Прэзідэнта Беларусі\nУ ЗША не сціхаюць масавыя пратэсты\nРаўнапраўны дыялог як сродак вырашэння ўсіх праблем у адносінах Беларусі і Еўрасаюза\nЧароўная навагодняя фотазона - на чыгуначным вакзале сталіцы\nДАІ заклікае стаць больш прыкметным на дарозе дзеля асабістай бяспекі\nIV Тыдзень італьянскай кухні ў свеце стартаваў сёння ў Мінску


Работа и обед - по расписанию: на Миорщине начался посев рапса » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nПраца і абед – па раскладзе: на Міершчыне пачаўся пасеў рапсу\nУвесь комплекс жнівеньскіх уборачна-пасяўных работ у СУП «Чэрасы» праходзіць арганізавана. Гаспадарка адной з першых закончыла сяўбу азімага рапсу і абмалот зерневых культур, цяпер на парадку дня падрыхтоўка да сяўбы азімых зерневых. Справе садзейнічае аператыўнае вырашэнне ўсіх тэхнічных пытанняў і клопат пра патрэбы чалавека на полі. Абед заўсёды смачны і своечасовы, сцвярджае Наталія МАРОЗ (на здымку).\nНа рапс – тры дні\nРайаграсэрвіс не мае вялікага вопыту вырошчвання азімага рапсу. Таму да сёлетняй асенняй пасяўной, як сцвярджае намеснік дырэктара па падсобнай гаспадарцы Віталь Няміра, аднесліся сур’ёзна. Пад крыжакветкавую культуру падабралі супясчаныя глебы на ўзвышшах каля вёскі Гір’яты, каб не вымаклі. Да ворыва загадзя прыступілі трактарысты Яўген Радзіонаў на «Беларусу-1221», на больш магутных 1523-ім Уладзімір Танкавід і 3022-ім – Міхаіл Арцімовіч. З дыскамі па ўсёй плошчы прайшоўся Генадзь Мароз. Уносіў фосфарныя ўгнаенні Рычард Лукоўскі. Непасрэдна перадпасяўную апрацоўку правялі культыватарамі АКШ-6.\nДа сяўбы Міхаіл Арцімовіч прыступіў у нядзелю. Ужо ў аўторак сеялка «Лемкен» вярнулася на базу – 50 гектараў угоддзяў, адведзеных пад азімы рапс, былі засеяны.\nЦяпер усе тры трактары з плугамі ў падсобнай гаспадарцы райаграсэрвісу заняты ворывам пад азімыя зерневыя культуры.\nДарэчы, на раніцу 24 жніўня ў раёне пры плане 2 600 гектараў азімы рапс заняў 1603 га ці 61,7 %. Першымі закончылі яго сяўбу механізатары «Туркова» на 240 га, «Цітова» і «Чэрасы» – на 200 га, райагрэсэрвіс – на 50 га. Самыя вялікія тэмпы работ забяспечвалі «Чэрасы» – па 50 гектараў і больш за дзень.\nРэкорд – наперадзе\nПазнаёміліся з арганізацыяй работ на сяўбе азімага рапсу ў СУП «Чэрасы» ва ўрочышчы Селезні.\nТут у сераду, 19 жніўня, уносіў фосфарныя ўгнаенні механізатар Аляксандр Варонька. Следам за ім трактарыст Васіль Сарокін падбіраў каменне, якога тут шмат нават пасля меліяравання. Рыхтаваў глебу да сяўбы на энерганасычаным «Беларусу-3522» Уладзімір Матэленак.\nЗямля перасохлая, не ўсе камы суглінку разбіваюцца, воблака пылу суправаджае кожны агрэгат. Аднак і ў такіх умовах сеяльшчык Сяргей Гагалінскі (на фота знізу) за папярэдні дзень пасеяў 50 гектараў.\nСяргей Пятровіч спецыялізуецца на сяўбе. Выдатна ён працаваў на магутным «Кіраўцы» з сучаснай сеялкай «Лемкен» вясной, хаця пэўны час стрымлівалі пераўвільготненыя ўчасткі. Не прыпыняе стараннага работніка і цяперашняя засуха. Дапамагае арганізаваная работа ўсяго пасяўнога канвеера. Старанна працуюць усе члены звяна. Для іх абедзенны час прама на поле даставіла на «Ніве» гарачы абед Наталія Мароз. Перад гэтым яна дапамагала повару Таццяне Сцепулёнак гатаваць суп, дранікі і кампот на 24 чалавекі, у іншыя дні – і на большую грамаду. На свежым паветры і пасля шчырай працы ўсё гэта здалося асабліва смачным.\nПрыпынак на абед быў кароткім, неўзабаве тэхніку зноў ахуталі клубы пылу. Вядома, тэмп задаваў «Кіравец» з сеялкай Пятра Гагалінскага. Механізатар разлічваў закончыць сяўбу азімага рапсу як мага хутчэй, у найлепшыя агратэхнічныя тэрміны. Тыя першыя 50 гектараў за дзень для яго – яшчэ не асабісты рэкорд.\n» Время кукурузы настало на Миорщине\n» В филиале "Повятье" постарались осенью, уменьшив объемы работ на весну\n» Стараются пахари\n» Выгодная культура


09:58 13.08.2018 (абноўлена 09:08 13.08.2018)\nМІНСК, 13 жні — Sputnik. Міністэрства інфармацыі плануе ўпарадкаваць тэрміналогію ў дачыненні да ўдзельнікаў медыйнай прасторы, заявіў у эфіры тэлеканала СТБ кіраўнік ведамства Аляксандр Карлюкевіч.\nПапраўкі ў закон "Аб сродках масавай інфармацыі" ўступяць у сілу 1 снежня гэтага года.\n"Безумоўна, калі гаварыць пра тыя заканадаўчыя папраўкі, якія пачнуць працаваць з 1 снежня, то мне здаецца, што ёсць нам яшчэ над чым працаваць. І, безумоўна, хацелася б, каб журналісцкія арганізацыі ўносілі ініцыятывы, каб мы рухаліся далей", — адзначыў кіраўнік Мінінфарма.\nУ профільным ведамстве таксама хочуць ушчыльную заняцца паняццем "нацыянальны тэлевізійны кантэнт". Па словах міністра, зараз рыхтуецца адпаведная пастанова беларускага ўраду.\n"Над ім зараз працуюць супрацоўнікі Міністэрства інфармацыі і журналісцкая тэлевізійная супольнасць. Праект гэтай пастановы будзем шырока абмяркоўваць", — сказаў Аляксандр Карлюкевіч.\nЁсць яшчэ цэлы шэраг момантаў, адзначыў Карлюкевіч, над якімі можна працаваць у заканадаўчым плане — у тым ліку і з тлумачэннем тэрміналогіі. У прыклад ён прывёў "фэйковые навіны", аднак ёсць і іншыя.\n"Мне здаецца, трэба вярнуцца да разгляду самога тэрміна "фрылансер" і больш грунтоўна пагаварыць пра гэта, і ўнесці пэўныя ініцыятывы. Мы будзем вельмі шырока прыслухоўвацца да журналісцкай грамадскасці ў вызначэнні ўсіх гэтых пазіцый", — паабяцаў міністр.\nзакон "Аб СМІ", СМІ, Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь, Аляксандр Карлюкевіч, Беларусь


Victoria’s Secret Sexy Little Thing edp духи, купить туалетную воду Victoria’s Secret Sexy Little Thing edp оригинал с доставкой, отзывы, описание аромата\nHervé Gambs Paris\nWhat We Do Is Secret (A Lab on Fire)\nГлавная / Каталог парфюмерии / Victoria’s Secret Sexy Little Thing edp\nТуалетная вода Victoria’s Secret Sexy Little Thing edp от Victoria s Secret\nVictoria’s Secret Sexy Little Things (L) 100ml edp 437.84 BYN В наличии\nVictoria’s Secret Sexy Little Things (L) 50ml edp со свистком 0.00 BYN Под заказ\nТуалетная вода Victoria’s Secret Sexy Little Thing edp в Минске\nВы можете заказать и купить оригинальную туалетную воду Victoria’s Secret Sexy Little Thing edp в нашем интернет-магазине по телефонам ниже или оформив заказ через корзину:\nА также ознакомиться с ценами и описанием аромата Victoria’s Secret Sexy Little Thing edp.\nСтавь лайк если тебе нравится аромат "Victoria’s Secret Sexy Little Thing edp" от Victoria s Secret\nАднойчы Рой Реймонд, вырашыўшы зрабіць жонцы прыемны падарунак, зайшоў у краму жаночай бялізны. Там, апынуўшыся ў незнаёмым свеце жаночага прыладдзя, ён разгубіўся. Блукаючы паміж доўгіх стэлажоў з таварамі розных формаў, памераў і расфарбовак, ён ніяк не мог спыніць свой выбар на чымсьці вызначаным. Прадаўшчыцы, якія звыкліся абслугоўваць жанчын, не маглі знайсці падыход да мужчыны і знайсці тое, што яму прыйшлося б па душы. Не набудучы ніводнай рэчы, Рой Раймонд , набыў сапраўды рэвалюцыйную ідэю. Так у 1977 году паўстала амерыканская марка ніжняй бялізны Victoria's Secret. Рой Раймонд, змог укласці ў свае вырабы атмасферу сэксуальнасці і вытанчанасці, што значна больш імпанавала жанчынам, чым доўгія стэлажы супермаркетаў з далёка неразнообразными баязліўцамі і бюстгальтарамі. Акрамя таго, гэта была даступная раскоша. У 1982 году брэнд Victoria's Secret быў выкуплены кампаніяй The Limited. На сённяшні дзень пад маркай Victoria's Secret выходзяць не толькі ніжнюю бялізну, але і аксэсуары, адзежа і абутак. Акрамя таго, пад гэтым брэндам выпускаюцца мноства пачуццёвых парфюмов, неперасягненай дэкаратыўнай касметыкі , а таксама розных сродкаў для цела, якія дораць адмысловую сэксуальнасць іх уладальніцам. У 2011 году выходзіць дзёрзкі і гарэзны водар Victoria's Secret Sexy Little Things Vixen. Victoria's Secret застаецца дакладнай сабе і адвечная тэма флірту, какецтва і спакушэнні знайшла сябе ў гэтай кампазіцыі. П'янлівае салодаснае дыханне квітнеючай яблыні ў спалучэнні з рэзкай затаўкай ванілі і пялёсткаў фрезии як які захапляе адкрыты погляд. У кожным мужчыне ён выклікае замяшанне і пасяляе надзею. Водар Victoria's Secret Sexy Little Things Vixen створаны для прывабных жанчын, якім уласцівая лёгкая стервозность. Гэта парфума робіць жанчыну бездакорнай і незабыўнай, ён зводзіць з розуму. Victoria's Secret Sexy Little Things Vixen, як звонкая вясновая мелодыя, яна не ціхая і сарамлівая, а дзёрзкая і дзіўна пышная ў сваёй дзёрзкасці. Уладальніца гэтак панадлівага водару фліртуе з мінакамі, знаходзіцца ў цэнтры ўвагі. А яркі флакон парфумы Victoria's Secret Sexy Little Things Vixen, створаны ў стылі а-ля Мулен Руж з'яўляецца працягам гэтага п'янлівага незабыўнага водару.\nВы смотрите: Victoria’s Secret Sexy Little Thing edp\nТуалетная вода Victoria’s Secret Hevently Shiive edp\nVictoria’s Secret Hevently Shiive edp\nТуалетная вода Victoria’s Secret Dream Angels Forever edp\nVictoria’s Secret Dream Angels Forever edp\nТуалетная вода Victoria’s Secret Dream Angels Gorgeous Simplyedp\nVictoria’s Secret Dream Angels Gorgeous Simplyedp\nТуалетная вода Victoria s Secret Glamour\nот 170.69 BYN\nVictoria s Secret Glamour\nТуалетная вода Victoria's Secret Litle Things Vixen edp\nVictoria's Secret Litle Things Vixen edp\nТуалетная вода Victoria’s Secret XO Victoria\nот 216.37 BYN\nVictoria’s Secret XO Victoria\nТуалетная вода Victoria’s Secret Back To Pink edp\nVictoria’s Secret Back To Pink edp\nVictoria’s Secret Sexy Little Things (L) 50ml edp со свистком (артикул - 26824)\n© 2013-2022 Babash. Все права защищены.