Дызайнерскія паслугі На продаж і ў арэнду ў Chandigarh\nЧандыгарх (мясцовая вымаўленне: [tʃə̃ˈɖiːɡəɽʱ] (слухаць)) - горад, раён і саюзная тэрыторыя ў Індыі, які служыць сталіцай двух суседніх штатаў Пенджаба і Хар'яны. Горад унікальны, бо не ўваходзіць ні ў адзін з двух штатаў, але кіруецца непасрэдна ўрадам Саюза, які кіруе ўсімі такімі тэрыторыямі ў краіне. Чандыгарх мяжуе з поўначчу Пенджаб, на захадзе і поўдні, а з усходам - штатам Хар'яна. Ён лічыцца часткай сталіцы рэгіёну Чандыгарх альбо Вялікага Чандыгарха, які ўключае ў сябе Чандыгарх, а таксама горад Панчукула (у Хар'яне) і гарады Харар, Куралі, Махалі, Зіракпур (у Пенджабе). Ён размешчаны ў 260 км (162 мілі) на поўнач ад Нью-Дэлі і ў 229 км (143 мілі) на паўднёвы ўсход ад Амрытсара. Гэта быў адзін з рана запланаваных гарадоў у Індыі пасля незалежнасці і ва ўсім свеце вядомы сваёй архітэктурай і гарадскім дызайнам. Генеральны план горада быў падрыхтаваны швейцарска-французскім архітэктарам Ле Корбюзье, які трансфармаваўся з ранейшых планаў, створаных польскім архітэктарам Мацей Навіцкім і амерыканскім планіроўшчыкам Альбертам Маер. Большасць урадавых будынкаў і жылля ў горадзе былі распрацаваны праектнай групай сталічных чандыгархаў на чале з Ле Корбюзье, Джэйн Дрю і Максвеллам Фрай. У 2015 годзе артыкул, апублікаваная BBC, назвала Чандыгарх адным з нешматлікіх гарадскіх гарадоў, якія дасягнулі поспеху ў спалучэнні манументальнай архітэктуры, культурнага росту і мадэрнізацыі. Капітолійскі комплекс Чандыгарха ў ліпені 2016 года быў абвешчаны ЮНЕСКА сусветнай спадчынай на 40-й сесіі канферэнцыі Сусветнай спадчыны, якая прайшла ў Стамбуле. Надпіс ЮНЕСКА знаходзіўся ў раздзеле "Архітэктурная праца Ле Корбюзье - выдатны ўклад у сучасны рух". У будынках Капітолійскага комплексу ўваходзяць Вялікі суд Пенджаба і Хар'яны, Сакратарыят Пенджаба і Хар'яны і Асамблея Пенджаба і Хар'яны, а таксама помнікі Адкрытая рука, Мемарыял мучанікаў, Геаметрычная горка і Вежа ценяў і Каменны сад. У горадзе адзін з самых высокіх даходаў на душу насельніцтва ў краіне. Паводле даследаванняў нацыянальнага ўрада, горад быў адным з самых чыстых у Індыі. Тэрыторыя саюза таксама ўзначальвае спіс індыйскіх штатаў і тэрыторый у адпаведнасці з Індэксам чалавечага развіцця. У 2015 годзе апытанне LG Electronics назвала яго самым шчаслівым горадам у Індыі паказчыкам шчасця. Сталічная вобласць Чандыгарх-Мохалі – Панккула ў сукупнасці ўтварае Тры гарады з агульнай колькасцю насельніцтва больш за 1611 770 чалавек.


Украіна выправадзіла карэспандэнта тэлеканала НТВ | Новы Час\nЯк сказана ў паведамленні СБУ, журналіста выслалі з-за дзейнасці, якая наносіць шкоду нацыянальным інтарэсам Украіны.\nНемышаў «прымусова вернуты ў РФ», гэта адбылося на памежным пункце Сенькоўка у чатыры раніцы, вынікае з заявы службы. Супрацоўніку НТВ, якога СБУ ў сваім прэс-рэлізе называе прапагандыстам, забаронены ўезд на тэрыторыю Украіны тэрмінам на тры гады.\nНапярэдадні стала вядома, што карэспандэнта «Цэнтральнага тэлебачання» — суботняга інфармацыйнага шоў на НТВ з вядучым Вадзімам Такменевым — затрымалі ў сталіцы Украіны. Ён быў дастаўлены ў адно з аддзяленняў паліцыі, а пазней перададзены супрацоўнікам СБУ.\nТэлекампанія паведамляла, што Немышаў «выконваў рэдакцыйнае заданне». «Карэспандэнт запісваў на вуліцы стэндап (фрагмент рэпартажу, калі аўтар прысутнічае ў кадры), падчас якога разрэзаў сталовым нажом знакаміты» Кіеўскі «торт», — паведамляла НТВ.\nПазней крыніца агенцтва Інтэрфакс-Украіна паведаміў, што Немышаў нібыта быў затрыманы паліцыяй за ўчыненне крымінальнага правапарушэння.\nУ СБУ пацвярджалі, што карэспандэнт НТВ дастаўлены да іх на допыт. Пры сабе ў яго знайшлі акрэдытацыю для працы ў самаабвешчанай Данецкай народнай рэспубліцы, што і стала падставай для перадачы затрыманага з рук паліцыі ў СБУ.\nУ канцы жніўня Украіна выправадзіла журналістку Першага канала. Карэспандэнту расійскага тэлеканала таксама быў забаронены ўезд на тэрыторыю суседняй дзяржавы на тры гады.\n«Рашэнне было прынята з-за дзейнасці Курбатовой, якая шкодзіла нацыянальным інтарэсам Украіны», — тлумачыла дзеянні ўладаў прадстаўнік СБУ Алена Гітлянская.\nПершапачаткова на Першым канале заяўлялі, што журналістка магла быць выкрадзена.


«Вы абвінавачваецеся ў парушэнні грамадскага парадку на вуліцы, брыдкаслоўі і | Новы Час\nКабінет начальніка райаддзела Сагдзевіча знаходзіўся на другім паверсе. Малады ўчастковы Корзун хуценька прабегся па затаптанай наведнікамі лесвіцы, пастукаў у дзверы і, не чакаючы адказу, увайшоў. Каля Сагдзевіча сядзелі аператыўнікі старшы лейтэнант Мыскавец і маёр Жалібоўскі з аддзялення крымінальнага вышуку. Корзун хацеў далажыць, што з’явіўся па загадзе, але начальнік спыніў яго і кіўнуў, каб ён сеў побач з аператыўнікамі.\n— Значыцца так, — Сагдзевіч падцягнуў да сябе нейкую паперу. — Я вызваў вас вось чаму. Вы ведаеце, што хутка выбары. Мы павінны забяспечыць грамадскі парадак на выбарчых участках, не дапусціць зрыву выбараў. Гэта зразумела?\nПадначаленыя згодна кіўнулі. Корзун таксама хітнуў галавою, хоць да яго пакуль не дайшло: куды ж хіліць сваю прамову падпалкоўнік? Вядома, міліцыя забяспечвае грамадскі парадак, міліцыянты пачалі ўжо дзяжурствы на выбарчых участках, але чаму яго вызвалі сюды? Ён і так гэта ведае. Зрэшты, Мікола тут чалавек новы, служыць толькі паўгода, можа, і пачуе штосьці спецыфічнае, міліцэйскае. Насамрэч Корзун не надта хацеў служыць у міліцыі, ды выйсця не было. Вышэйшую адукацыю атрымаў на платнай аснове, на працу нідзе не бралі — у невялікім раённым гарадку адшукаць годны заробак складана. У сталіцы ні жылля, ні радні, з працай па спецыяльнасці таксама няпроста. Дзядзька Стась, матчын брат, прапанаваў пайсці сюды, абяцаў дапамагчы. Маці ўзрадавалася: а як жа, стабільны і неблагі заробак, нейкія ільготы, дый на адзенне грошай менш пойдзе. Угаварыла яго. І вось цяпер участковы інспектар міліцыі лейтэнант Корзун сядзіць у кабінеце начальніка РАУС Сагдзевіча.\n— Дык вось. З абласнога ўпраўлення ўнутраных спраў прыйшла папера. У ёй нам прадпісана правесці ўсе неабходныя мерапрыемствы па недапушчэнні розных эксцэсаў, акцый пратэсту з боку так званых апазіцыянераў. У нашым горадзе знайшоўся такі, як бы гэта мовіць, «свядомы», які каламуціць і псуе нам усю справаздачу. Ён, Корзун, жыве на тваім участку. Мяркую, ты ведаеш, пра каго я?\nТак, Мікола зразумеў, пра каго вядзе гаворку падпалкоўнік. На вуліцы Савецкай у шматкватэрным доме жыў былы настаўнік матэматыкі Цішынін. Некалі ён вучыў і Корзуна. Акрамя таго, што Павел Іванавіч выдатна ведаў саму матэматыку, ён так захапляльна і даступна ўмеў выкласці матэрыял, што яго разумелі нават цяжкадумы. У школе яго паважалі. З Цішыніным у Корзуна ў адзінаццатым класе адбылася адна гісторыя. А ўсё з-за дурнога дзіцяча-юнацкага «а табе слаба». Перад дыскатэкамі, якія праходзілі па суботах у мясцовым Доме культуры, хлопцы заўсёды спрабавалі знайсці нешта для «тонусу». Калі задавальняліся півам, а калі знаходзілі і што мацнейшае. Неяк Корзун ляпнуў, што ён яшчэ той «мацак», што можа выпіць хоць паўбутэлькі і не захмялець. Дайшло да спрэчкі, прыйшлося трымаць слова.\nЗахар Хмялеўскі (і прозвішча якраз жа ў тэму) на агульныя грошы набыў бутэльку гарэлкі. Перад дыскатэкаю Мікола выжлукціў палову. Як — і сам не разумее. Пасля пайшлі ў Дом культуры. Корзуна, канешне, хутка «разабрала», але ён трымаўся. Хвілін праз дваццаць зразумеў, што сюды хутка з’явяцца дзяжурныя педагогі і міліцыя, якія заўсёды трымалі дыскатэку пад кантролем, і ён загрыміць у міліцыю. Мікола здолеў выбрацца на вуліцу, там яго званітавала. Трапіла і на адзенне, і на чаравікі. У такім стане яго знайшоў Цішынін. Павел Іванавіч дапамог дайсці да калонкі, адмыцца, пасля адвёў да сябе, адпаіў нейкімі таблеткамі і моцнаю гарбатаю, на таксі адвёз дахаты. Больш пра тое здарэнне так ніхто і не даведаўся, нават маці нічога не зразумела, а Цішынін нікому не сказаў. Аўтарытэт Корзуна ў вачах аднакласнікаў узняўся: сапраўды «мацак», пратрымаўся.\nЦішынін па нацыянальнасці рускі, некалі прыехаў сюды за жонкай, мясцовай жыхаркай. Асеў у райцэнтры, пайшоў на працу ў школу, вывучыў беларускую мову, стаў яе актыўным прыхільнікам і ўступіў у апазіцыйную партыю. Безумоўна, такога раённае кіраўніцтва дараваць не магло. Цішынін застаўся без працы. Але ён знайшоў выйсце: стаў індывідуальным прадпрымальнікам, заняўся рамонтамі, а заадно і рэпетытарствам. Цішыніна ведалі як добрага майстра, здольнага педагога, да яго ішлі і кліенты, і дзеці, таму без працы ён не сядзеў. Хапала Паўла Цішыніна і на грамадскую дзейнасць. Ён збіраў подпісы пад рознымі заявамі аб парушэнні правоў жыхароў горада, удзельнічаў у акцыях пратэста ў сталіцы, спрабаваў арганізоўваць пікеты і пратэсты ў райцэнтры. Усім гэтым ён псаваў нервы раённаму начальству, якое змянялася ў твары пры адным толькі ўспаміне аб Цішыніне.\n— Дык вось, — зноў паўтарыў Сагдзевіч, павысіўшы голас, — на вас ускладаецца абавязак правесці прэвентыўнае затрыманне гэтага самага «свядомага». Да выбараў застаўся тыдзень. Цішынін павінен сесці сутак на дзесяць — тады ніхто не будзе баламуціць і падбухторваць народ. І каб камар носу не падтачыў. Гэта зразумела?\nПадпалкоўнік утаропіўся ў падначаленых. Аператыўнікі згодна заківалі галовамі. Мікола не мог уцяміць: на якой падставе яны затрымаюць Цішыніна, якія доказы супраць яго прадставяць у судзе?\n— Корзун у нас пакуль што малады, аператыўную абстаноўку разумее слаба. Таму старшым прызначаю капітана Жалібоўскага. Да зыходу дня далажыць мне аб выкананні. Можаце ісці.\nСагдзевіч апусціў паголеную лабатую галаву ў паперы, даючы зразумець, што інструктаж скончаны. Міліцыянты спыніліся ў прыёмным пакоі.\n— Так, пайшлі на вуліцу, пакурым, там усё і абмяркуем. А то тут вушэй шмат, — буркнуў у пракураныя рудыя вусы Жалібоўскі, скіроўваючы на выхад.\nЖалібоўскі быў вопытным супрацоўнікам, пачынаў з самых нізоў, пасля завочна скончыў Акадэмію МУС, на дадзены момант служыў на пасадзе старшага оперупаўнаважанага ў крымінальным вышуку. Мікола ўжо не раз перасякаўся з ім па працы. Жалібоўскі яму не падабаўся: аматар выпіць на «дурніцу», сваё не ўпусціць, скрытны, але работу аператыўніка ведаў добра. Ягор Мыскавец маладзейшы, працуе ў міліцыі таксама нядаўна. Як і Корзун, ён мясцовы, але вучыліся хлопцы ў розных школах, да таго ж Ягор старэйшы за яго на два гады. Па працы Мікола з ім перасякаўся ўсяго некалькі разоў і ведаў менш, чым Жалібоўскага.\nУсе выйшлі на ганак, закурылі, моўчкі ўглядаючыся на няспешнае жыццё правінцыйнага гарадка. Па дарозе праехала некалькі легкавікоў, ляніва круцячы педалямі, прасунулася жанчына на веласіпедзе, і на нейкі час рух заціх. Насупраць, праз дарогу, франтавата пабліскваў новымі шклопакетамі будынак райвыканкама — там нядаўна скончылі рамонт. Жалібоўскі пстрыкнуў недакуркам у сметніцу, але не патрапіў.\n— Так, хлопцы, загад вы зразумелі. Па-першае, нам трэба разабрацца, дзе цяпер знаходзіцца гэты Цішынін. Ведаеш, дзе ён можа быць? — звярнуўся Жалібоўскі да Корзуна.\n— Мяркую, што дома. Хутчэй за ўсё, будзе займацца рэпетытарствам — з дзецьмі ён займаецца ў асноўным у другой палове дня, — патлумачыў Мікола.\n— Гэта добра, не трэба будзе яго адлоўліваць, як зайца, — засмяяўся Жалібоўскі. — Усё, садзімся, едзем. Ягор, паедзем на тваім аўтамабілі — менш свяціцца будзем.\nМыскавец не стаў пярэчыць старэйшаму таварышу. Корзун таксама моўчкі сеў: маёр старэйшы, добра ўсё ведае — хай кіруе. Але ўсё ж цікава — як яны будуць затрымліваць Цішыніна. Па дарозе Жалібоўскі сам раскрыў усе карты:\n— Ты, Корзун, праз дамафон даведаешся, ці дома ён. Калі ў кватэры, то мы ўсе заходзім у пад’езд, ты вызываеш яго на пляцоўку. Там мы яго пакуем і дастаўляем у аддзел. Пасля пішаш пратакол, кідаем яго да раніцы ў «малпоўнік» і дакладваем Сагдзевічу аб вырашэнні задачы. Усё зразумела?\n— Не, — крыху падумаўшы, адказаў Мікола, — мне не ўсё зразумела. А за што я складу на яго пратакол?\n— Молада-зелена, — паблажліва ўсміхнуўся Жалібоўскі. — Ты навічок, таму табе дарую гэтыя пытанні. Як за што — за парушэнне грамадскага парадку. Брыдка лаяўся на вуліцы, гучна крычаў, чапляўся да людзей. Для вас, участковых, самы просты артыкул.\n— Дык ён жа ў кватэры будзе. Як жа напішу, што ён да некага чапляўся і лаяўся? Я не буду складаць такі пратакол.\n— Ты што, тупы?! — ужо зазлаваў маёр. — Ты загад начальніка чуў? Чуў. Вось і выконвай, не задавай мне дурных пытанняў. А то пойдзеш з воўчым білетам. А што такое мець яго ў нашым горадзе, мне табе тлумачыць не трэба. Так што рыхтуй пратакол і асадку.\n— Вам лёгка гаварыць, — зноў заўпарціўся Корзун, — а мне прышыюць парушэнне законнасці. Дый нядобра гэта: хлусіць, фальсіфікаваць справу, невінаватага кінуць на дзесяць сутак.\n— Не хвалюйся, ніхто цябе не зачэпіць, — больш спакойна, але холадна адказаў Жалібоўскі, — за гэта толькі пахваляць. У судзе праблем не будзе — гэта дакладна. Мы з Ягорам выступім сведкамі, усё пройдзе як па маслу. Так, Ягор?\n— Так, Алег Іванавіч.\nМашына спынілася каля патрэбнага пад’езда.\n— Ідзі, чаго сядзіш! — гукнуў маёр.\nМікола нехаця вылез з машыны. Каля пад’езда, насупраць адзін аднаго, сядзелі два каты, руды і чорны, енкатам запалохваючы суперніка. Руды спрабаваў ударыць лапаю чорнага, а той пачынаў енчыць яшчэ гучней.\nРой думак круціўся ў галаве ў Корзуна. Што ж рабіць? Адмовіцца? З’ядуць жыўцом, Жалібоўскі выдасць Сагдзевічу ўсе падрабязнасці, стоадсоткава вытураць з адпаведным запісам. Лепш сказаць, што Цішыніна няма дома — хай шукаюць. Але калі ён націснуў на кнопку дамафона, то заўважыў, што за спіною стаіць Мыскавец. Так, Жалібоўскі не дурань.\n— Хто там? — адазваўся мужчынскі голас.\n— Цішынін Павел Іванавіч?\n— Гэта ваш участковы Корзун. Мне патрэбна задаць вам некалькі пытанняў.\nДзверы адчыніліся. На Міколу глядзеў хударлявы мужчына год сарака пяці з гладка паголеным тварам і ранняю сівізною на скронях.\n— Павел Іванавіч, вам прыйдзецца праехаць з намі, — з-за спіны Корзуна выйшаў Жалібоўскі.\n— Гэта з якой яшчэ нагоды? Мяне ў нечым абвінавачваюць? — спакойна і ветліва спытаў Цішынін.\n— Не, мы проста павінны высветліць некаторыя пытанні, якія маюць дачыненне і да вас. Таму вы павінны праехаць з намі, — настойліва паўтарыў маёр.\n— Я знаходжуся ў сваёй кватэры, нічога не парушаю. Да таго ж у дадзены момант я праводжу заняткі. На вашыя пытанні я магу адказаць у іншы час. Выпісвайце павестку, я прыйду, — гэтак жа спакойна адказаў гаспадар.\n— Вы не падпарадкоўваецеся законным патрабаванням супрацоўніка міліцыі. Ягор, бранзалеты.\nМыскавец выцягнуў кайданкі і ў адно імгненне зашчапіў іх на руках Цішыніна. Той не стаў супраціўляцца, адно спакойна сказаў:\n— Вы дарма так робіце. Я буду скардзіцца на вашыя дзеянні.\n— Ды калі ласка, — ухмыльнуўся маёр. — Сколькі заўгодна. Давай, апранайся.\nЦішынін сабраўся, пазваў з пакоя напалоханую дзяўчынку, нешта шапнуў ёй на вуха, тая хуценька пачала апранацца.\nЦішыніна адвялі ў кабінет Жалібоўскага. Мікола выцягнуў паперы, паклаў перад сабою.\n— Афармляйце, — сказаў Жалібоўскі і некуды выйшаў.\n— Можа, нарэшце вы мне ўсё патлумачыце, маладыя людзі? — Цішынін запытальна паглядзеў на міліцыянтаў.\nКорзун, не падымаючы галавы, моўчкі стаў пісаць.\n— Вы абвінавачваецеся ў парушэнні грамадскага парадку на вуліцы, брыдкаслоўі і непадпарадкаванні законным дзеянням супрацоўнікаў міліцыі, — адказаў Мыскавец. — Вы будзеце затрыманы да раніцы, а заўтра суд разгледзіць вашу справу.\n— Вось як, — горка ўсміхнуўся Цішынін. — Няўжо вы не разумееце, хлопцы, што некалі вам давядзецца адказваць за свае дзеянні? А табе, Мікола, не сорамна?\n— Адкажам, калі спатрэбіцца, — Мыскавец выцягнуў з шафы нейкую папку і зрабіў выгляд, што паглыбіўся ў чытанне.\nУ Корзуна гарэлі вушы. Счырванелы, як бурак, угнуўшы галаву, ён моўчкі пісаў пратакол. Скончыўшы, працягнуў паперу Цішыніну на подпіс.\n— Я нічога падпісваць не буду, — заявіў Цішынін.\nКорзун пакінуў пратакол на стале і сказаў Мыскаўцу:\n— Самі адпраўляйце яго ў малпоўнік. Мне трэба ісці, у мяне яшчэ справы.\nВыходзячы, ён ціха сказаў Цішыніну:\n— Прабачце, Павел Іванавіч.\nНа наступны дзень Корзун зайшоў у кабінет да інспектара па кадрах, працягнуў яму ліст паперы. Прачытаўшы яго, той здзіўлена ўтаропіўся ў Міколу:\n— Ты што, забыў пахмяліцца? Што ты напісаў?\n— А ты што — не бачыш? Рапарт. Там жа чорным па белым напісана: прашу звольніць мяне па асабістым жаданні.\n— Ды гэта я бачу. Але ж ты працуеш толькі паўгода. Чаму ты вырашыў звольніцца? Што здарылася?\n— Проста не хачу служыць, і ўсё.\n— Не, так не пойдзе. Давай ты пачакаеш яшчэ паўгодзіка, а? А то мне начальства ў каршэнь усыпле, што ў мяне ёсць супрацоўнікі, звольненыя да года службы. А, можа, пасля яшчэ і перадумаеш, га?\n— Не, чакаць я не буду, рапарт назад не забяру. І не перадумаю. Ніколі. Разумееш — ніколі.\nМікола выйшаў на ганак. Ён з палёгкаю ўздыхнуў, пастаяў у задуменні, нечаму ўсміхнуўся і пакрочыў па вуліцы да шматпавярховак.


Беларуская прэса за 5 жніўня\n05 жнівень 2005, 13:31\nПадрыхтаваў Зьміцер Падбрэскі\n“Беларус”, 1915 год. Біскуп жмудзкі ксёндз Францішак Карэвіч:\n“Расказаў я ў прошлым леце ў Рыме Яго Эміненцыі Кардыналу Секретару Стану, што маю ў сваей дыэцэзіі каля 60 тысяч беларусоў, каторыя ў касьцеле казаньне і дадатковае набажэнство маюць толькі ў польскай мове, каторай большая часьць з іх не разумее… На гэта Яго Эміненцыя Кардынал Мэры дэль Val адказаў: “Як беларусы, што да сваей народнасьці ўсьвядомяцца і самыя папросяць, каб у касьцеле для іх казалі навуку і адпраўлялі дадатковае набажэнство у іх роднай беларускай мове, Касьцёл-Матка усіх народаў ні адмовіць Беларусам таго, што ім належыцца”.\n“Ва ўсім сьвеце за апошні час незвычайна разьвіўся гандаль опіюмам. У адных Злучаных Штатах налічваецца звыш палутара мільёнаў сталых курцоў, г.зн. больш за адзін працэнт насельніцтва. У сярэднім на кожную душу насельніцтва ў Злучаных Штатах выпадае 30 зерняў, у Францыі 3 зерні, у Англіі 2 зерні і г.д. За год ва ўсім сьвеце выкурваецца звыш палутара тысяч тон опіюму”.\n“Звязда”, 1995 год. Адозва Менскага Гарадзкога каардынацыйнага камітэту абароны беларускай мовы:\n“Так, прайшоў рэферэндум. Але хіба ён адмяніў дзяржаўнасць беларускай мовы? Не! Дзяржаўнасць беларускай мовы замацавана арт.17 Канстытуцыі, а святы абавязак дзяржавы падтрымліваць захаванне і развіццё беларускай мовы замацаваны ў Дэкларацыі аб суверэнітэце. Тады, можа, адменены законы “Аб адукацыі” і “Аб мовах”? Не!.. Помніце, улады мяняюцца, а Вашым дзецям давядзецца заканчваць школу ў 2006 годзе. Безумоўна, наш народ ужо не адмовіцца ад свабоды, і праз некалькі гадоў ідэалы здаровага сэнсу і дэмакратыі будуць у пашане, як і ва ўсім свеце. Шкада толькі будзе змарнаванага часу і страчаных магчымасцяў”.


100 год ад нараджэння разведчыка-легенды Аляксея Бацяна, 210 год піяністкі і рэвалюцыянеркі Камілы Марцінкевіч. Каляндар на 10-16 лютага | Рэгіянальная газета\n9.02.2017 12:12 ,AЎТАР(Ы): Марыя БЕРАСНЕВА\nАстрог Напалеона Орды. Фота wikipedia.org.\nУнёс вялікі уклад у выратаванне Кракава ад знішчэння нямецкімі войскамі. Менавіта ён арганізаваў узрыў склада боепрыпасаў, што выратавала горад ад затаплення і знішчэння.\nЧалавек-легенда і адзін з нямногіх, хто цяпер жыве і хто змагаўся на працягу ўсёй вайны – ад 1 верасня 1939 да 9 мая 1945 года.\nПрататып савецкага фільма “Маёр Віхр”. Нарадзіўся ў вёсцы Чартавічы на Валожыншчыне.\nАляксей Бацян. Фота vsegeroi.ru.\n135 гадоў з дня нараджэння Франца Умястоўскага (1882–1940), беларускага пісьменніка. Нарадзіўся ў дваранскай сям’і Яна Ануфрыевіча Умястоўскага і Ганны Аляхновіч.\nСям’я Францішка была беднай, таму, хоць і мела шыкоўны радавод, адносілася да малазаможнай дваранскай інтэлігенцыі. Ажаніўся з Геленай Дунін-Марцінкевіч, якая паходзіла з каталіцкага дваранскага роду. Стрыечным братам яго быў Францішак Аляхновіч.\n90 гадоў назад (1927) у Мінску адбыўся Другі Усебеларускі краязнаўчы з’езд.\n210 гадоў з дня нараджэння Напалеона Орды (1807 – 1883), беларускага мастака, кампазітара, піяніста скульптара. Атрымаў вядомасць стварэннем серый архітэктурна-гістарычных пейзажаў, якія зафіксавалі былую славу, веліч і культуру беларускага, літоўскага, польскага і ўкраінскага народаў.\nДа нашых дзён дайшло 1 060 малюнкаў мастака, якія пераважна захоўваюцца ў музеях Польшчы і Украіны. У Беларусі зрабіў каля 200 замалёвак.\nАсобую ўвагу ўдзяліў адлюстраванню маёнткаў і памятных мясцін, звязаных з імёнамі Адама Міцкевіча, Станіслава Манюшкі, Уладзіслава Сыракомлі, інш. Сярод мастакоўскіх прац ёсць “Валожынскі палац”, “Крэўскі замак”, “Гродна”.\nАдна з работ мастака, выява Нясвіжскага замка Радзівілаў, была адлюстраваная на беларускай банкноце ў 100 000 рублёў.\nЯк кампазітар стварыў больш за 20 паланэзаў, мазурак, вальсаў, накцюрнаў, полек, серэнад, а таксама рамансаў і песень на словы Адама Плуга. Яго творы гучалі са сцен Францыі, Германіі, Польшчы, Расіі. Творчым і жыццёвым крэда мастака былі словы: “Хто хоць жменькай зямлю носіць, той зможа насыпаць гару”.\nТвор Орды. Фота wikipedia.org.\n105 гадоў з дня нараджэння Уладзіміра Карпава (1912 – 1977), беларускага пісьменніка, літаратурнага крытыка.\nПрацаваў у газеце “Советская Белоруссия”, быў адказным сакратаром газеты “Літаратура і мастацтва”, загадваў аддзелам прозы і крытыкі ў часопісе “Полымя”. Напісаў раманы “За годам год” (1957), “Вясеннія ліўні” (1961), “Нямігі крывавыя берагі” (1962), “Сотая маладосць” (1971). Усе яны чатыры склалі цыкл “На перавале стагоддзя”.\n110 гадоў з дня нараджэння Алеся Звонака (Пятра Барысавіча) (1907 – 1996), беларускага паэта, драматурга.\n80 гадоў з дня нараджэння Міхася Стральцова (Міхаіла Лявонавіча) (1937 – 1987), беларускага пісьменніка, літаратурнага крытыка, перакладчыка.\nАўтар кніг “У полі зроку” (1976), “Пячатка майстра” (1986) пра творчасць Я. Коласа, З. Бядулі, М. Гарэцкага, К. Чорнага, У. Дубоўкі, А. Куляшова, Я. Брыля, П. Панчанкі, А. Вялюгіна і інш., эсэ “Загадка Багдановіча” (1968).\nДзень памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў.\nМагіла Камілы Марцінкевіч у Вільні. Фота students.ehu.lt.\n180 гадоў назад нарадзілася Каміла Марцінкевіч (Асіповіч) (1837 – 1880), піяністка, кампазітар, педагог, удзельніца рэвалюцыйнага руху ў Беларусі ў 1860-я гады, дачка класіка беларускай літаратуры Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча.\nУ пачатку 1860-х жыла ў мястэчку Гарадок на Маладзечаншчыне, дзе арганізоўвала школы для дзяцей беднаты, адначасова праводзіла вялікую нацыянальна-асветную дзейнасць сярод беларускага сялянства. Выступала з канцэртамі ў Мінску, Слуцку, Кіеве, Варшаве. Уваходзіла ў тэатральную трупу бацькі.\nУ 1852 годзе брала ўдзел у паказе ў Мінску першай беларускай оперы “Сялянка”.\nПершы раз была арыштаваная ў 1861 годзе і змешчаная ў псіхіятрычную бальніцу.\nЗноў арыштаваная ў 1863 годзе і сасланая ў Салікамск Пермскай губерні. У ссылцы ўзяла шлюб з доктарам Асіповічам. Вярнулася на радзіму ў 1880-х. Памерла пасля гэтага года ў Вільні.\nМаладзечанцы маразоў баяцца меней, чым сесці ў чужую машыну. Як сёння рэагавалі людзі на прапанову бясплатна іх падвезці (Фотарэпартаж)\nЖыхары Смаргоншчыны цела суседа закапалі ў двары, а аднавяскоўцам сказалі, што той змяніў прапіску\nЦі адгадаеце, што гэта за касцёл і дзе ён месціцца? (Пазл)


Змяшальнік для ракавіны: дапамога ў выбары, ўсталёўцы і - Падручнік сантэхніка\nПа якіх прыкметах выбіраюць змяшальнікі для ракавіны ў ванную? На што варта звярнуць увагу пры куплі? Як правільна ўсталяваць гэты сантэхнічны прыбор? З якімі тыповымі няспраўнасцямі можа сутыкнуцца уладальнік і як іх можна ліквідаваць? У гэтым артыкуле мы паспрабуем даць адказы на ўсе пералічаныя пытанні.\nТакім чынам, мы ў краме; перад намі вітрына з незлічонымі прыборамі, якія адрозніваюцца вонкавым відах, канструкцыяй і коштам. На што глядзець у першую чаргу?\nУ рамках артыкула намі абмяркоўваецца цалкам канкрэтная канструкцыя - ракавіна са змяшальнікаў набортного мантажу. Увесь сцёк ідзе толькі праз рукамыйніца. Насценныя змяшальнікі з паваротным гусаком, якія абслугоўваюць ванну і рукамыйніца адначасова - абсалютна іншая канструкцыя, вартая адмысловай гутаркі.\nТакім чынам, якімі могуць быць цікавыя нам прылады?\nканструктыўны элемент варыянты выканання\nзапорная арматура Вінтавая кранбукса, керамічная кранбукса, керамічны картрыдж, термостатическая галоўка, аўтаматычны клапан з электронным кіраваннем\nГусак Паваротны, маналітны (выраблены як адзінае цэлае з корпусам)\nпадводка Гнуткая (гумовы шланг ў металічнай аплётцы), цвёрдая (разьбы)\nВарта ўдакладніць: выяўленыя ў лічбах тэхнічныя характарыстыкі змяшальніка для ракавіны, якія могуць быць прыведзены ў яго апісанні, зводзяцца да памеру разьбы (ён заўсёды роўны 1/2 цалі) і прапускной здольнасці запорной арматуры пры нармаваны ціску. Практычнай каштоўнасці гэтая значэння не маюць.\nШто з апісаных варыянтаў варта аддаць перавагу? Аптымальны тып запорной арматуры - керамічныя кранбуксы. З чым звязана гэтак адназначная інструкцыя?\nАргументы - да паслуг чытача.\nУ адрозненне ад вінтавой кранбуксы, керамічная не патрабуе абслугоўвання. Знос керамічных пласцін імкнецца да нуля; калі-небудзь прыкметна зношваюцца пракладак і сальнікаў яе канструкцыя не ўтрымлівае. Для параўнання: пракладкі і ўшчыльненне штока на шрубавых кранах давядзецца мяняць як мінімум раз у паўгода.\nУ картрыджаў однорычажных змяшальнікаў ёсць непрыемная асаблівасць - паступовая выпрацоўка сіліконавай змазкі паміж керамічнымі пласцінамі. З часам рычаг ходзіць ўсё тужэй, што рана ці позна прыводзіць да паломкі штока картрыджа або пластыкавых трымальнікаў пласцін. У керамічнай буксы высілак, неабходнае для павароту баранчыка, за ўвесь перыяд эксплуатацыі мяняецца вельмі нязначна дзякуючы мінімальнай плошчы труцца паверхняў.\nІ тэрмастаты, і аўтаматычныя клапаны з датчыкамі набліжэння непрывабны тым, што іх рамонт сваімі рукамі ў бытавых умовах вельмі ўскладнены, а часам і немагчымы. Кошт прылад, якая пачынаецца ад 5-7 тысяч рублёў, таксама не дадае ім папулярнасці.\nЯкім павінен быць гусак? Неповоротные, забяспечаным аэратар.\nПаваротны гусак прыкметна вышэй, што гарантуе пырскі пры мыцці.\nЎшчыльняльнік ў падставы паваротнага гусака - патэнцыйнае месца цечы пры зносе гумовага колца. Навошта загадзя ствараць сабе праблемы, без якіх можна выдатна абысціся?\nАэратар дазваляе прыкметна зменшыць расход вады, што не будзе лішнім пры паўсюдным распаўсюдзе водосчетчиков. Ён фармуе аб'ёмную брую за кошт яе насычэння паветрам, дазваляючы абыйсціся пры мыцці мінімальным напорам.\nЦвёрдая ці гнуткая падводка больш пераважная? А вось тут адназначную рэкамендацыю даць цяжка. З аднаго боку, жорсткая падводка куды даўгавечней, у той час як гнуткія шлангі прыйдзецца змяняць не радзей разу ў пяць гадоў.\nЗ іншага - менавіта гнуткая падводка дэ-факта з'яўляецца негалосным стандартам выканання набортных змяшальнікаў ў апошнюю пару дзесяцігоддзяў. Знайсці змяшальнік з разьбой пад жорсткія трубы даволі цяжка; дэмантаж падводкі пры неабходнасці зняць ракавіну з імі таксама будзе куды больш складаным.\nНа што звярнуць увагу пры візуальным аглядзе прыбора?\nНа масу корпуса. Салідны вага кажа пра тое, што пры яго вырабе выкарыстаная латунь, а не куды больш лёгкі (і вельмі далікатны) сілумін. Акрамя таго, вялікая таўшчыня сценак - ускосны прыкмета таго, што вытворца не эканоміў на якасці прыбора.\nНа кручэнне баранчыкаў. Яны павінны паварочвацца на 180 градусаў з невялікім пастаянным высілкам, без паседжання і люфта.\nНа матэрыял баранчыкаў. Добрым тонам лічыцца выкарыстанне латуні; сілумін і пластыкі занадта далікатныя і недаўгавечныя.\nНюанс: узімку, калі тэмпература гарачай вады дасягае піка, металічны баранчык на гарачай вадзе будзе прыкметна награвацца пры доўгім водоразбора.\nНа таўшчыню гільзаў гнуткіх падводак. Калі оплетка шланга абціснутых металам, больш падобным на папяроснай паперы, ад куплі лепш адмовіцца. У крайнім выпадку, калі прыбор задавальняе вас па ўсіх астатніх крытэрах, можна набыць пару гнуткіх падводак лепшай якасці асобна.\nЯк выглядае мантаж змяшальніка на ракавіну з фаянса або фарфору?\nРазбяром найбольш распаўсюджаны сцэнар - ўстаноўку вырабы з гнуткімі падводкамі.\nРазьбы гнуткіх шлангаў подматываются стужкай ФУМ або герметызавальнай палімернай ніткай. Штатныя гумовыя ўшчыльняльныя кольцы часта рвуцца або ссоўваюцца пры зборцы злучэння, таму дадатковая герметызацыя не перашкодзіць.\nШлангі ўкручваюцца ў корпус змяшальніка.\nУвага: іх трэба ўкручваць толькі і выключна ражковым або развадным ключом. Спроба зацягнуць шланг, утрымліваючы яго за аплётку, з вялікай верагоднасцю прывядзе да таго, што вы адарве аплётку ад гільзы.\nНа шлангі апранаецца ўшчыльняльнае кальцо, прызначанае для ўстаноўкі паміж корпусам змяшальніка і рукамыйніцай.\nПрыцемках накладную гайкі падводак па чарзе працягваюць праз адтуліну ва ўмывальніку.\nПраз гэта ж адтуліну ў корпус змяшальніка ўкручваецца крапежная шпілька.\nНа яе паслядоўна апранаюцца фігурная пракладка, прыціскной пласціна і гайка.\nГайка асцярожна падцягваецца разводным або ражковым ключом да таго часу, пакуль корпус не перастане паварочвацца ад рукі.\nРакавіна мантуецца на анкера або тумбу.\nПрыцемках накладную гайкі гнуткіх шлангаў злучаюцца з разьбой падводак.\nПасля ўстаноўкі выпуску і сіфона падводкі і сам змяшальнік правяраюцца пад ціскам.\nЎладальніку змяшальніка карысна ведаць пра яго ўсталёўцы яшчэ некалькі рэчаў.\nКалі рукамыйніца будзе эксплуатавацца з усталяваным над ваннай сантэхнічным прыборам з паваротным гусаком, адтуліну на яго паліцы глушыцца. Пластыкавая або металічная заглушка для ракавіны замест змяшальніка набываецца ў любой краме сантэхнікі.\nНа падводках пажадана ўсталяваць пару адсякае вентыляў, якія дазволяць пры няспраўнасці прыбора адключыць водазабеспячэнне толькі для яго. Калі вамі усталёўваецца ракавіна на 2 змяшальніка, дапушчальна змантаваць агульныя вентыля.\nКерамічная запорная арматура адчувальная да якасці вады. Фільтры грубай ачысткі на ўваходзе ў кватэру вельмі пажаданыя.\nЯк памяняць змяшальнік ў ракавіне або ліквідаваць яго дробныя няспраўнасці?\nПачнем з паломак, якія не патрабуюць поўнай замены прыбора.\nСлабы напор халоднай і гарачай вады Забітыя сеткі пад аэратар Разабраць аэратар, прамыць фільтр, выдаліць з яго ўсе сеткі, акрамя 1-2 штук\nЦячы гнуткай падводкі пад корпусам ці над прыцемках накладную гайкай Парушаны гумовы стрыжань падводкі Замена шланга. Як правіла, для гэтага прыходзіцца цалкам здымаць рукамыйніца\nБаранчык свабодна пракручваецца, вада не перакрываецца Зламаныя выступы паваротнай керамічнай пласціны Замена кранбуксы; пры наяўнасці запчастак - замена асобнай пласціны\nКарысна: адзіная прычына паломкі керамічных букс - спроба перакрыць ваду пры трапленні ў выраз пласцін пяску або акалінай. Пры карыстанні змяшальнікам пазбягайце значных высілкаў.\nЯк адкруціць змяшальнік ад ракавіны, калі ў сілу нейкіх прычын вам хочацца цалкам замяніць яго?\nПеракрываем ваду вентылямі.\nАдкручваем прыцемках накладную гайкі гнуткіх шлангаў.\nРажковым або разводным ключом адкручваем гайку пад прыціскной пласцінай.\nЗдымаем корпус змяшальніка і па чарзе выцягваем гайкі падводак праз адтуліну ва ўмывальніку.\nЯк зняць змяшальнік з ракавіны без яе дэмантажу?\nУ гэтым выпадку з папярэдняга спісу проста-проста выкідаецца трэці пункт. П'едэстал ракавіны-цюльпана, зрэшты, усё роўна давядзецца прыбіраць - дабрацца да запаветнай гайкі можна толькі ў становішчы лежачы пад рукамыйніцай.\nШчыра спадзяемся, што нашы няхітрыя рэкамендацыі дапамогуць чытачам у выбары сантэхнічных прыбораў і вырашэнні звязаных з імі праблем. Прымацаванае відэа ў гэтым артыкуле прапануе дадатковую тэматычную інфармацыю. Поспехаў!\nПредыдущаяЛіўневая каналізацыя самому\nСледующаяШумаізаляцыя каналізацыйных труб самому\nПаллеты для ацяплення - у гармоніі з прыродай


24 студзеня 2014Архіў...\nПасяджэнне Савета БДУ, прысвечанае Дню беларускай навукі, адбудзецца 27 студзеня. Пачатак у 10.15. Пройдзе яно на геаграфічным факультэце (вул. Ленінградская, 16, аўд. 312). З дакладам «Аб эфектыўнасці падрыхтоўкі кадраў вышэйшай кваліфікацыі ў БДУ» выступіць прарэктар па навуковай працы Алег Івашкевіч.\nНа парадку дня таксама: абмеркаванне асноўных вынікаў і кірункаў навучальна-метадычнай, навуковай і выхаваўчай працы на філалагічным факультэце (дакладчык – дэкан філалагічнага факультэта Іван Роўда; судакладчык – прарэктар па навучальнай працы Аляксей Данільчанка); прысваенне звання «Заслужаны супрацоўнік БДУ», абранне па конкурсе, прадстаўленне да дзяржаўных і ведамасных узнагарод (дакладчык – начальнік упраўлення кадраў Наталля Няпеўная) і прысваенне вучоных званняў (дакладчык – вучоны сакратар Сяргей Ходзін). Будзе таксама разгледжана пытанне, датычны частковай змены складу па абароне дысертацый Д 02.01.09 (хімічныя навукі) (дакладчык – прарэктар па навуковай працы Алег Івашкевіч).\nАкрамя таго, у гонар Дня беларускай навукі будуць уручаныя пасведчанні і нагрудны знак «Заслужаны супрацоўнік БДУ», а таксама іншыя ўзнагароды Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.


Беларускія навіны апошніх тыдняў у чатырох карыкатурах\nМастак Дэ Лёс намаляваў спецыяльна для Belsat.eu карыкатуры – як ён бачыць тое, што адбываецца ў краіне. За аснову былі ўзятыя падзеі апошніх двух тыдняў.\n9-11 жніўня па ўсёй краіне былі вельмі жорсткія затрыманні мірных пікетоўцаў. Толькі па афіцыйных дадзеных МУС былі затрыманыя каля 7 тысячаў чалавек. Падчас пікету ў Менску 23 жніўня паводле незалежных ацэнак прынялі ўдзел больш за 200 тысячаў чалавек. Паводле дзяржаўных медыяў, у Менску сабраліся каля 20 тысячаў чалавек. Як падлічваюць колькасць людзей журналісты і сілавікі, мы не ведаем. Малюнак: Дэ Лёс\nПасля таго, як мірныя пікеты пад бел-чырвона-белымі сцягамі сталі праходзіць кожны дзень, улады вырашылі зрабіць шэраг нібыта стыхійных пікетаў, дзе пратэстоўцы ходзяць і ездзяць з чырвона-зялёнымі сцягамі. Дзіўна, але на ўсіх аўтамабілях заклееныя нумарныя знакі. Мабыць, гэта нейкі рэбус? Малюнак: Дэ Лёс\nПадчас выступу Лукашэнкі на плошчы Незалежнасці пікетоўцы, якія, верагодна, прыйшлі туды па ўласным жаданні, выкрыквалі «За бацьку!» У інтэрнэце пачалі жартаваць: выраз вельмі падобны на слова «Сабачку». З’явілася шмат мемаў. І карыкатураў, канешне. Малюнак: Дэ Лёс\n24 жніўня Міністэрства абароны паведаміла, што з Літвы праз мяжу спрабаваў даляцець зонд з 8 балонікамі з «антыдзяржаўнай сімволікай». Верталёт знішчыў балонікі і зонд без ужывання зброі. Мы не ведаем, навошта балонікі ляцелі ў Беларусь. Магчыма, калі б хоць адзін балонік захапілі, то следчыя яго б дапыталі. Малюнак: Дэ Лёс\nТэгі: акцыя АМАП выбары выбары-2020 карыкатура палітыка пікет улада


16.10.2010 30.11.-0001 admin1608Комментарии on ЦЯЖКАСЦЕЙ НЕ БАІЦЦА\nКалі ў сельгаспрадпрыемстве “Саўгас “Камарынскі” зайшла размова аб тым, каго сёлета адправіць на раённы конкурс аператараў машыннага даення, было вырашана – Алену Федаровіч. Нягледзячы на тое, што была самай маладой, яна выдатна справілася з тэарэтычнымі і практычнымі заданнямі.\nПасля заканчэння школы Алена вырашыла застацца ў вёсцы. Не паехала з сяброўкамі, якія клікалі яе за сабою ў горад. З дзяцінства прыкіпела сэрцам да родных краявідаў, не змагла прамяняць іх на гарадскія даброты. Да сялянскай працы прывучылі яе бацькі.\nУладкавалася на працу ў гаспадарку. Тут добрасумленныя аператары машыннага даення заўсёды ў пашане. Лёс склаўся так, што на некаторы час выязджала ў Мінскую вобласць. Але не змагла там доўга жыць, цягнула дадому. Вярнулася назад, пайшла аператарам машыннага даення на МТФ “Бярозкі”. Вядома, нялёгка справіцца з групай, у якой 60 галоў жывёлы. Да таго ж, у абавязкі ўваходзіць догляд нованароджаных цялят. А іх колькасць часам даходзіць да 10-15. Працоўны дзень у даярак пачынаецца вельмі рана – у чатыры гадзіны. Дома таксама не менш спраў – чакаюць гаспадарка, агарод. Тут на дапамогу ёй прыходзіць сын-школьнік.\nПра свой калектыў Алена гаворыць з захапленнем, радуючыся тым добрым зменам, якія адбыліся за апошні час. Побач з іх памяшканнем вялася рэканструкцыя кароўніка з малакаправодам. Цяпер не патрэбна будзе насіць бачкі з малаком, і праца жанчын аблегчыцца. Зіму калектыў сустрэне ў абноўленым памяшканні.\nІ зноў галоўны прыз ТРАПІЎ у ВеткУ


Постіндустрыяльнае грамадства — Вікіпедыя\nПо́стіндустрыя́льнае грама́дства — гэта грамадства, у эканоміцы якога, у выніку навукова-тэхнічнай рэвалюцыі і істотнага росту даходаў насельніцтва, прыярытэт перайшоў ад пераважнай вытворчасці тавараў да вытворчасці паслуг. Вытворчым рэсурсам становяцца інфармацыя і веды. Навуковыя распрацоўкі становяцца галоўнай рухальнай сілай эканомікі. Найбольш каштоўнымі якасцямі з'яўляюцца ўзровень адукацыі, прафесіяналізм, навучальнасць і крэатыўнасць працаўніка.\nПостіндустрыяльнымі краінамі завуць, як правіла, тыя, у якіх на сферу паслуг прыпадае значна больш паловы ВУП. Пад гэты крытэрый трапляюць, у прыватнасці, ЗША (на сферу паслуг прыпадае 80 % ВУП ЗША, 2002), краіны Еўрасаюза (сфера паслуг — 69,4 % ВУП, 2004), Аўстралія (69 % ВУП, 2003), Японія (67,7 % ВУП, 2001), Канада (70 % ВУП, 2004).\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Постіндустрыяльнае_грамадства&oldid=3177745"


Лідскі ўніверсітэт — Вікіпедыя\nЛідскі ўніверсітэт, або Універсітэт Лідса (англ.: University of Leeds) — адзін з найбуйнейшых універсітэтаў Вялікабрытаніі, у якім працуе каля 7500 пастаянных супрацоўнікаў і навучаецца 32 тыс. вочных студэнтаў. Ён уваходзіць у першую дзясятку брытанскіх універсітэтаў як па аб'ёме навукова-даследчай працы, так і па колькасці студэнтаў. Таксама ўваходзіць у групу «універсітэтаў з чырвонай цэглы» і ў групу Расел. Кампус універсітэта размешчаны недалёка ад цэнтра Лідса.\nкаралеўская грамата[d] (1904)\n2 Сучасны статус\nСтварэнне ўніверсітэта цесна звязана з развіццём Лідса як цэнтра тэкстыльнай і прамысловай вытворчасці ў Віктарыянскую эпоху. Да XIX стагоддзеа ў Англіі існавалі чатыры ўніверсітэты: у Оксфардзе, Кембрыджы, Лондане і Дарэме. Апроч геаграфічных абмежаванняў гэтыя ўніверсітэты былі адкрыты толькі членам англіканскай царквы. У адказ у Лідсе, а таксама Бірмінгеме, Ліверпуле і Манчэстэры з'явіліся вышэйшыя ўстановы, размешчаныя ў індустрыяльных раёнах і свабодныя ад канфесійных абмежаванняў.\nУ 1831 годзе ў Лідсе была адкрыта Школа медыцыны. Затым у 1874 годзе з'явіўся Ёркшырскі навуковы каледж, у якім выкладаліся эксперыментальная фізіка, матэматыка, геалогія, горная справа, хімія, уключаючы хімію фарбавальнікаў (прадмет значны для цэнтра тэкстыльнай вытворчасці). У 1887 годзе Каледж быў аб'яднаны са Школай Медыцыны. У 1888 годзе Ёркшырскі каледж далучыўся да федэральнага ўніверсітэта Каралевы Вікторыі разам з падобнымі ўстановамі ў Ліверпуле і Манчэстэры. У 1904 годзе па ўказе караля Эдуарда VIII аддзяленне ў Лідсе было ператворана ва ўласна Лідскі ўніверсітэт.\nКорпус імя Паркінсана, вежа якога намалявана на лагатыпе Лідскага ўніверсітэта.\nУ наш час Лідскі ўніверсітэт з'яўляецца адной з лепшых навучальных устаноў у Вялікабрытаніі, якія лідыруюць у такіх абласцях як электроніка, вытворчасць прадуктаў харчавання, гарадское планаванне і транспарт, хімія фарбавальнікаў, выкладанне англійскай і замежных моў.\nУ Лідскім універсітэце выкладалі Уільям Брэг, Джон Толкін, Джэфры Хіл, Зыгмунт Баўман. Сярод выпускнікоў Джэф Хун (міністр абароны), Марк Нопфлер (гітарыст), Джэк Стро (міністр замежных спраў), Вале Шаінка (Нобелеўскі лаўрэат па літаратуры), Пірс Селерс (астранаўт).\nУ наш час працуюць, у прыватнасці, прафесар філасофіі Пітэр Сайманс, сусветна вядомы мастацтвазнавец і культуролаг Гызельда Полак[en].\nЛідскі ўніверсітэт на Вікісховішчы\nАфіцыйны сайт Універсітэта Лідса (англ.) (Праверана 24 красавіка 2009)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Лідскі_ўніверсітэт&oldid=2456124"\nАпошнія змены 17 студзеня 2017 а 22:48\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:48, 17 студзеня 2017.


Канвертаваць Либерийским даляраў (LRD) і Сан-Томе Dobras (STD) : Калькулятар абменнага курсу\nЛиберийский даляр (LRD) і Сан-Томе Дабра (STD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Либерийский даляр і Сан-Томе Дабра пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 8 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Либерийский даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сан-Томе Дабра валюты па змаўчанні. Націсніце на Сан-Томе Dobras або Либерийским даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДаляр либерийским гэта валюта, у Ліберыя (LR, LBR). Сан-Томе Дабра гэта валюта, у Сан-Томе і Прынсэп (ST, STP). Сімвал LRD можа быць запісаная $. Сімвал STD можа быць запісаная Db. Даляр либерийским дзеліцца на 100 cents. Сан-Томе Дабра дзеліцца на 100 centimos. Абменнага курсу Даляр либерийским Апошняе абнаўленне 8 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Сан-Томе Дабра Апошняе абнаўленне 8 красавік 2020 ад Yahoo Finance. LRD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. STD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Новая беларуская праграма Радыё Швэцыя\n18 лістапад 2004, 23:50\nГанна Сурмач, Прага Новая перадача сэрыі “Беларускае замежжа”. Удзельнікі: Зьміцер Плакс, Тобіяс Люнгваль (Швэцыя).\nСёлетняй вясною, калі да аб’яднанай Эўропы далучылася бальшыня усходнеэўрапейскіх краінаў, мяжа Эўразьвязу наблізілася непасрэдна да Беларусі. Некаторыя палітыкі ў краінах Эўразьвязу занепакоеныя тым, што Беларусь аказалася па-за межамі эўрапейскай супольнасьці народаў. У сувязі з гэтым нядаўна Радыё Швэцыі пачало трансьляцыю праграмы на беларускай мове.\nСёньня ў нас у гасьцях кіраўнік беларускай праграмы Радыё Швэцыі, новы эмігрант зь Беларусі, журналіст Зьміцер Плакс.\n(Плакс: ) “Гэта так, Радыё Швэцыі пачынае трансьляцыю на беларускай мове. Зроблена гэта намаганьнямі грамадзкасьці. Прамое дачыненьне мае пашырэньне Эўразьвязу на Ўсход. Беларусь стала памежнай краінаю для Швэцыі, стала суседкаю Швэцыі”.\n(Сурмач: ) “Сп. Зьміцер, якое мейсца ў структуры швэдзкіх мэдыяў займае радыё, дзе адчынілася беларуская праграма, што гэта за радыёстанцыя?”\n(Плакс: ) “Гэта не палітычная радыёстанцыя і не дзяржаўная радыёстанцыя. Гэта грамадзкі сэрвіс. Яно існуе за грошы швэдзкага народу. Кожны швэд, ці жыхар Швэцыі, які мае тэлевізар, плаціць за гэта, ён павінен мець спэцыяльную ліцэнзію, каб глядзець недзяржаўную грамадзкую тэлевізію і слухаць грамадзкае радыё. Гэта самая буйная радыёстанцыя – 2 каналы тэлевізійных і 6 каналаў радыё. Гэта ўсё наш грамадзкі сэрвіс. Там ёсьць і замежнае радыё, яно мае назву "Радыё Швэцыя”, дзе я і працую. Я тут пачаў працаваць недзе ў 1999 годзе, але быў пазаштатным супрацоўнікам, працаваў для розных праграм. А цяпер я маю сваю праграму”.\n(Сурмач: ) “Раней там ніколі не было праграмы на беларускай мове?”\n(Плакс: ) “Гэта ўпершыню за ўсю гісторыю, больш за тое – гэта ўпершыню за доўгі час, можа за 30 гадоў, калі Радыё Швэцыі адчыняе трансьляцыю на новай замежнай мове. Яны перадаюць на 9 мовах на замежжа, да нядаўняга часу было і на польскай мове, але зараз няма, ёсьць на эстонскай, латыскай, расейскай мовах, на літоўскай – не”.\n(Сурмач: ) “А на ўкраінскай, калі мець на ўвазе мовы суседніх зб Беларусьсю краінаў?”\n(Плакс: ) “Не. Замежнае вяшчаньне ўвогуле было скарочана два гады таму, калі стала зразумела, што балтыйскія краіны і Польшча ўвойдуць у Эўразьвяз”.\n(Сурмач: ) “Як канкрэтна акрэсьленыя мэты беларускай праграмы?”\n(Плакс: ) “Беларуская праграма, мэты і задачы яе – знаёміць беларускага слухача са Швэцыяй, зь яе гісторыяй, зь яе сучаснасьцю, а таксама асьвятляць культурныя, палітычныя. грамадзкія падзеі ў галіне швэдзка-беларускіх стасункаў.\nАсноўная задача вызначана ў нашай ліцэнзіі на вяшчаньне, што мы павінны спрыяць дэмакратызацыі ва ўсім сьвеце праз інфармацыю – як функцыянуюць дэмакратычныя інстытуцыі ў такой краіне, як Швэцыя, дзе дэмакратыя існуе не два гады. Мы павінны даваць толькі інфармацыю. Усе высновы слухач павінен сам рабіць. Гэта ня наша задача, каб даваць нейкі аналіз, мы даем факты”.\n(Сурмач: ) “Вы як кіраўнік праграмы ці вызначылі ўжо накірункі? Як будзеце працаваць, як будзеце дасягаць азначаных мэтаў?”\n(Плакс: ) “У нас пакуль рэсурсы малыя. У той прасторы, якая ў нас ёсьць, мы будзем спрабаваць асьвятляць розныя аспэкты жыцьця Швэцыі. Безумоўна, будзем асьвятляць швэдзка-беларускія стасункі як сёньня, так і ў гістарычнай пэрспэктыве.\nАсноўнай формаю нашай працы, я так сабе ўяўляю, будуць розныя інтэрвію. І ў першай праграме гэта пераважна інтэрвію з рознымі дзеячамі, якія так ці інакш маюць дачыненьне да Беларусі.\nМы будзем даваць таксама інфармацыю пра беларускую дыяспару ў Швэцыі, але яна тут нешматлікая”.\n(Сурмач: ) “Якая пэрыядычнасьць выхаду ў эфір і працяг праграмы?”\n(Плакс: ) “Як гэта выглядае зараз – два разы на месяц кожную другую нядзелю, перадачы па 30 хвілін. Гэта не так шмат, але зь нечага трэба пачынаць”.\n(Сурмач: ) “Якімі творчымі сіламі будзе рабіцца праграма?”\n(Плакс: ) “Я – прадуцэнт беларускай праграмы. На дадзены момант у мяне ёсьць толькі адзін карэспандэнт. У нас няма карэспандэнтаў за мяжою. Але мы толькі пачынаем. Першая перадача толькі вось, вось”.\n(Сурмач: ) “Першая перадача выйшла ў эфір 7 лістапада, які быў ейны зьмест?”\n(Плакс: ) “У першай праграме: першы блёк – інтэрвію зь людзьмі, якія маюць дачыненьне да Беларусі, пра найбуйнейшую культурную імпрэзу – штогадовы кніжны кірмаш у Гётэборгу, дзе была прадстаўленая і Беларусь. На заканчэньне – інтэрвію з акушэркаю з аднаго буйнога швэдзкага шпіталю, якая некалькі разоў была ў Беларусі.\nВось гэта чалавечая пэрспэктыва, простага чалавека – яна падаецца нам вельмі важнай. Я спадзяюся на тое, што слухачы ў Беларусі праз вось такія інтэрвію, праз такія рэпартажы змогуць знайсьці кагосьці, з кім яны самі сябе могуць параўнаць. І тады нават малавядомая ў Беларусі краіна – Швэцыя, адразу набывае такое канкрэтнае чалавечае аблічча. Гэта нясе новую інфармацыю, якой не існуе цяпер у Беларусі.\nШто ведае сярэдні беларус пра Швэцыю? Амаль нічога. Ведае, што там забілі Улафа Пальмэ, ведае, што "Абсалют" – гэта швэдзкая гарэлка, дзеці ў садках ведаюць, мабыць, хто такі Карлсан. І хіба ўсё на гэтым.\nАле ж, Швэцыя – гэта краіна, якая вельмі блізкая да Беларусі ў шматлікіх дачыненьнях. Бліжэй, чым гэта падаецца на першы погляд.\nКраіна з дэмакратыяй, якая функцыянуе не найлепш, але добра, гэта краіна, якая забясьпечвае добры ўзровень жыцьця для сваіх грамадзянаў. Маленькая краіна, зь лякальным поглядам на сусьвет, з моваю, якая мае нават падобныя праблемы, як беларуская мова, наагул, шмат чаго агульнага ёсьць”.\n(Сурмач: ) “Вы мяркуеце, што гэта інфармацыя будзе прымушаць беларускага слухача задумацца і пра ўласнае жыцьцё?”\n(Плакс: ) “Можа быць і так. Мы спадзяемся на нейкую рэакцыю з боку нашых слухачоў у Беларусі. Мы б вельмі хацелі, каб да нас зьвярталіся і самі нам паведамлялі, якія тэмы, якія аспэкты швэдзкага жыцьця для іх цікавыя, аб чым яны хацелі б пачуць у нашых праграмах”.\n(Сурмач: ) “Спадар Зьміцер, ці існуе беларускае радыё ў іншых скандынаўскіх краінах?”\n(Плакс: ) “Наколькі мне вядома, што не, гэта толькі ў Швэцыі. І гэта упершыню, гэта вялікі крок з боку швэдзкага радыё – пачаць вяшчаньне на новай замежнай мове і вельмі прыемна, што гэты крок зроблены ў бок Беларусі”.\nСпадар Зьміцер напачатку сказаў пра тое, што да адкрыцьця беларускай праграмы спрычынілася швэдзкая грамадзкасьць. Я запрасіла да размовы аднаго з тых вядомых у Швэцыі людзей, якія спрыяюць сёньня Беларусі. Гэта журналіст Тобіяс Люнгваль, аўтар кнігі пра Беларусь.\n(Сурмач: ) “Сп. Тобіяс, як Вы ацэньваеце значнасьць адкрыцьця беларускай радыё – праграмы ў сучасных умовах, чаму гэта адыблося менавіта цяпер?”\n(Люнгваль: ) “Я думаю, што Швэцыя становіцца больш важнай для Беларусі, чым гэта было раней. Пра гэта сьведчыць прызначэньне новага амбасадара беларускага ў Швэцыі. Ён раней займаў высокую пасаду, адказваў за кантакты з эўрапейскімі структурамі ў Міністэрстве замежных справаў Беларусі, гэта вельмі кампэтэнтны чалавек”.\n(Сурмач: ) “Чаму для Беларусі адносіны са Швэцыяй, на Ваш погляд, набываюць такую асаблівую значнасьць?”\n(Люнгваль: ) “Я думаю таму, што з боку Швэцыі ўсё больш надзяляецца ўвагі Беларусі. У нас ёсьць шмат праграмаў падтрымкі дэмакратычнага разьвіцьця Беларусі. У той час, калі Эўразьвяз пераважна абмяжоўваецца рэзкімі заявамі адносна палітычнай сытуацыі ў Беларусі, то Швэцыя – адна з тых краінаў, якія намагаюцца нешта зрабіць, каб зьмяніць гэту сытуацыю”.\n(Сурмач: ) “Вы лічыце, што радыё гэтаму паспрыяе?”\n(Люнгваль: ) “Я спадзяюся, што дапаможа, але ня будзем перабольшваць значэньне гэтага радыё. На пачатку гэта будуць перадачы пра тое, што адбываецца ў Швэцыі. Радыё ня будзе вельмі палітызаваным, гэта інфармацыйнае радыё. Але гэта таксама важна”.\n(Сурмач: ) “На Ваш погляд, якую інфармацыю са Швэцыі карысна было б падаваць беларускаму слухачу?”\n(Люнгваль: ) “Я лічу, ўся інфармацыя будзе карыснаю таму, што сёньня можна заўважыць усё большае абвастрэньне адносінаў паміж Беларусьсю і краінамі Эўразьвязу. І таму патрэбна паказваць іншае іх аблічча, іншы імідж, чым той, які стварае пра эўрапейскія краіны беларускае радыё і тэлебачаньне”.\n(Сурмач: ) “Яны ствараюць вобраз ворага?”\n(Люнгваль: ) “Лукашэнка нядаўна пра гэта на пасяджэньні Рады бясьпекі гаварыў, што трэба разьвенчваць вобраз эўрапейскіх краінаў. Казаў, што трэба паказаць беларускаму народу, як заходнеэўрапейскія краіны распаўсюджваюць у Беларусі прастытуцыю, наркаманію і іншыя заганныя зьявы, гаварыць пра тое, што ў нас дрэнна і што дрэннага мы робім для Беларусі. Таму я лічу, што інфармаваньнем беларускага грамадзтва пра сапраўдную сытуацыю ў эўрапейскіх краінах патрэбна займацца”.\n(Сурмач: ) “Швэцыя, якая мае багатыя дэмакратычныя традыцыі, вопыт вашай краіны, як лічыце, можа быць цікавым для беларусаў?”\n(Люнгваль: ) “Я лічу, што так. Я буду слухаць гэтую перадачу і мне цікава, як гэта будзе падавацца. Што я яшчэ хацеў бы сказаць? Я ўвесну нават лабіраваў трохі тут гэтае пытаньне. Разам з адным беларусам мы напісалі ліст да швэдзкага дзяржаўнага радыё, каб яны пачалі перадаваць перадачы на беларускай мове. Маё бачаньне гэтай справы было нешта больш падобнае на тое, што вы робіце на Радыё Свабода. Я лічу, што мы лепей маглі б дапамагчы, каб інфармавалі беларусаў пра тое, што адбываецца ў Беларусі. Але пакуль мы будзем інфармаваць пра тое, што адбываецца ў Швэцыі, гэта таксама карысна. Калі разважаць далей, то я спадзяюся, што ў будучыні гэта праграма перарасьце ў нешта больш падобнае менавіта да Радыё Свабода, але гэта ў далёкай пэрспэктыве”.\nНа завяршэньне нашай перадачы вернемся да размовы са Зьмітром Плаксам.\n(Сурмач: ) “Спадар Зьміцер, Вы былі ў Беларусі вядомым журналістам. Пэўна, нашым слухачам будзе цікава, як склалася Ваша жыцьцё на эміграцыі?”\n(Плакс: ) “Я ад''ехаў зь Беларусі напрыканцы 1996 году, але ж канчаткова застаўся ў Швэцыі ў 1997 годзе. Я паскардзіцца не магу на мой лёс. Я атрымаў працу праз 6 месяцаў, першую маю працу. Я працаваў мастаком у тэатры, я ж яшчэ і мастак. Працаваў ў адным з тэатраў мастаком, а потым паставіў як рэжысэр некалькі п’есаў. Далей стаў працаваць як журналіст, калі ўжо швэдзкую мову вывучыў. Спачатку працаваў у рэгіянальных газэтах, а затым у адной буйнейшай швэдзкай штодзённай газэце. Працаваў таксама, як літаратурны крытык, у вядомым швэдзкім літаратурным часопісе. І дасюль працую яшчэ, як мастак і пісьменьнік.\nУ Беларусі ў Нацыянальным тэатры імя Янкі Купалы зараз ідзе мая п’еса, якая была пастаўленая маладым швэдзкім рэжысэрам год таму на Малой сцэне.\nЗараз мы арганізуем сэмінар у Каралеўскім драматычным тэатры ў Стакгольме, на які мы запрашаем артыстаў і драматургаў зь Беларусі. Так што шмат чаго маю рабіць”.


Валянціна Коцікава паўвека адпрацавала ў атэлье Дома быту — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n18.07.2019 20.07.2019 admin766Комментарии on Валянціна Коцікава паўвека адпрацавала ў атэлье Дома быту\nВалянціна Коцікава гаворыць, што ёй вельмі шанцавала ў жыцці на людзей: яе заўсёды прымалі з цеплынёю і дабрынёю. Калегі па Доме быту раённага камбіната бытавога абслугоўвання кажуць, што яна сама так заўсёды адносілася да людзей, таму і вакол сябе бачыла толькі добрае і светлае. І працаваць з ёй прыемна, камфортна, радасна.\nВарты ўвагі такі факт: на адным месцы, у атэлье Дома быту, Валянціна Мікалаеўна адпрацавала 50 гадоў. І ў сёлетнім ліпені адзначае гэты паўвекавы юбілей працоўнай дзейнасці.\nСама яна з Гомельскай вобласці, з Жыткавіцкага раёна. У Стоўбцы трапіла пасля заканчэння Бабруйскага швейнага вучылішча. Лепшая сяброўка ехала працаваць у Стоўбцы, і Валянціна паехала разам з ёй. Уладкаваліся ў атэлье індывідуальнага пашыву Дома быту. Будынак толькі што ўзвялі, маладым спецыялістам усё спадабалася. І горад прыглянуўся, людзі прыветныя.\nТак склалася, што сяброўка нядоўга пабыла ў Стоўбцах, а Валянціна засталася назаўсёды. Выйшла замуж за трэнера дзіцячай спартыўнай школы Уладзіміра Коцікава, які пазней доўгі час працаваў настаўнікам фізкультуры ў СШ № 1 г. Стоўбцы. Валянціна Мікалаеўна задаволена, што яго выпускнікі і цяпер не забываюць настаўніка, трымаюць з ім сувязь. Яна рада за аўтарытэт мужа.\nУ пачатку яе працоўнай дзейнасці было шмат заказаў на індывідуальны пашыў адзення. Валянціна Мікалаеўна ўспамінае, што атэлье працавала нават у дзве змены, у месяц было да 90 заказаў толькі на мужчынскае адзенне. Яна спецыялізавалася на пашыве мужчынскіх касцюмаў, нават паліто. Прэстыж атэлье быў высокі. Гаворыць, што ў Бабруйскім вучылішчы была вельмі высокая падрыхтоўка швачак, таму для яе выканаць любое, нават самае складанае заданне, не было праблемай. Валянціна Мікалаеўна так сама ацэньвае сваю работу: ніколі ні ад кліентаў, ні ад кіраўніцтва не было нараканняў на яе працу. На той час загадчыцай была Марыя Врублеўская. Валянціна Мікалаеўна дае ёй такую ацэнку: строгі, але справядлівы кіраўнік, вельмі хварэла за сваю справу. Добрую памяць мае і пра іншых сваіх калег.\nНа вачах такіх ветэранаў, як Валянціна Коцікава (а іх нямала ў атэлье) праходзілі змяненні ў сферы бытавога абслугоўвання. На сучасны момант, напрыклад, атэлье жыве тым, што большую частку аб’ёму складае масавы пашыў адзення – спецкасцюмаў для прадпрыемстваў і арганізацый, пасцельнай бялізны, коўдраў і іншых вырабаў.\nУ Валянціны Мікалаеўны нямала заказаў на рамонт адзення. Прыемна яе слухаць, калі расказвае пра свае будні. Прыносяць рэч паношаную, а бывае, што ўжо нікуды не годную. Папрацуе майстар – і сам не можа паверыць, што атрымалася так выдатна. Кліенты не хаваюць радасці: «Якая прыгажосць, яшчэ панашу, а то думала ўжо ва ўтыль адправіць». Для майстра гэта найвялікшая ацэнка працы.\nРабота швачак няпростая: патрэбна напружваць зрок, быць у пастаяннай увазе за работай на швейнай машыне. Валянціна Коцікава гаворыць: сілы ўмацоўвае тое, што побач на сваіх рабочых месцах увіхаюцца яе прыяцелькі, надзейныя каляжанкі Марыя Капуста і Валянціна Трушч. Яны поплеч адпрацавалі многія гады, што склаліся ў дзесяцігоддзі. І сталі адзін аднаму як родныя людзі, з якімі можна падзяліцца сваім асабістым, знайсці ў іх падтрымку, суцяшэнне, дапамогу, калі ёсць неабходнасць. І ў адрас іншых калег Валянціна Мікалаеўна сказала нямала ўдзячных і добрых слоў. 50 гадоў работы, кажа, праляцелі, як некалькі дзён. Адзначыла, што лёгка і проста працаваць з цяперашнім майстрам Алінай Бондаравай, якая, дарэчы, і падказала нам адрасата з такім багажом вопыту работы на адным месцы.\nПраца швачак надае жаноцкасці тым, хто сядзіць за швейнай машынкай, таму што гэтае рамяство заўсёды было справай жаночай. І для камбіната бытавога абслугоўвання такія кадры – вялікі скарб, на чым у многім трымаецца аўтарытэт прадпрыемства.


Яны былі першыя. Аляксандар Уласаў\n16 красавік 2017, 19:18\nУласаў Аляксандар Мікітаў. Нар. 16.08.1874 у г. Вялейка Віленскай губ. (цяпер раённы цэнтар Менскай вобл.). Памёр 11.03.1941 г. Месца сьмерці і месца пахаваньня невядомыя.\nКалісьці гісторык В. Скалабан апавядаў, як беларускія пісьменьнікі, якія жылі ў Менску, у ліп. 1920 прыйшлі да А. Чарвякова ды спыталіся ў яго: што чакаць ад бальшавіцкай улады? І Чарвякоў шчыра сказаў: калі што якое, будуць страляць, не паглядзяць, што пісьменьнік. Пачуўшы такое, А. Уласаў хуценька паехаў у сваю Мігаўку, пад Радашкавічы.\nФальварак Мігаўку (60 га зямлі) купіў бацька Ўласава, цывільны палкоўнік, калі яго, паштовага чыноўніка, з Табольску перавялі ў Вялейку. З павятовай Вялейкі бацьку накіравалі ў губэрнскую Вільню, але кар’ера ня склалася: за службовае ўпушчэньне яго са сталіцы Паўночна-Заходняга краю перавялі ў сталіцу Палесься — Пінск. У гэтым горадзе, пакінуўшы на руках у жонкі 6 дзяцей, бацька ў 1887 памёр.\nУ «Минских епархиальных ведомостях» можна прачытаць, што Ўласаў вучыўся ў Пінскім духоўным вучылішчы, што ў 1885 ён пераведзены ў ІІ клясу, а ў 1886 яму была прызначана праэкзамэноўка з расейскай мовы і арытмэтыкі. Больш пра яго вучобу ў духоўным вучылішчы зьвестак няма. Мэмуарысты ж паведамляюць, што сям’я зь Пінску пераехала ў Менск, дзе юны Ўласаў паступіў у рэальнае вучылішча. Аднак маецца згадка пра тое, што скончыў ён рэальнае вучылішча ў Лібаве. Яшчэ трэба даведацца, як насамрэч называлася тая ўстанова ў Рызе, у якой Уласаў вучыўся пасьля рэальнага: політэхнічны інстытут, політэхнічнае вучылішча ці палітэхнікум? Зноў жа, некаторыя сьцьвярджалі, што курс гэтай установы Ўласаў ня скончыў, але атрымаў дыплём Пятроўска-Разумоўскай земляробчай і лясной акадэміі.\nНельга сказаць дакладна, калі Ўласаў пазнаёміўся з І. Луцкевічам, але з ягоных жа ўспамінаў вынікае, што ён, студэнт, і на 6 год маладзейшы менскі гімназіст набіраліся беларускага духу ў знаўцы нашай мінуўшчыны, менскага архэоляга Генрыха Татура. Таму ня дзіва, што разам з братамі Луцкевічамі Ўласаў быў адным з заснавальнікаў Беларускай Сацыялістычнай Грамады, стаў у студз. 1906 сябрам яе Цэнтральнага Камітэту, а ў сьнеж. — рэдактарам-выдаўцом партыйнай газэты «Наша Ніва». На гэтай пасадзе яму давялося зьведаць і канфіскацыі асобных нумароў газэты, і пастаяць перад судом за свой артыкул «Народ і Дума». Мала таго, што 22.01.1910 Віленская судовая палата прысудзіла яму 2 месяцы крэпасьці, яго нават хацелі былі пазбавіць права займаць пасаду адказнага рэдактара якога-небудзь пэрыёдыку. Уласаву ўдалося аспрэчыць гэтае рашэньне піцерскіх чыноўнікаў. І хоць з таго часу да яго выдавецкай дзейнасьці ставіліся «с особою тщательностью и вниманием», у 1912 Уласаў стаў рэдактарам-выдаўцом яшчэ аднаго выданьня — першага беларускага сельскагаспадарчага часопіса «Саха», а ў 1914 — выдаўцом часопіса для моладзі «Лучынка» (рэдактаркай была А. Пашкевічанка-Цётка). Рэдактар, выдавец, таленавіты публіцыст, ён быў таксама аўтарам артыкулаў на тэмы мясцовага самакіраваньня і эканамічнага жыцьця. З усіх беларускіх аўтараў, якія пісалі пра эканоміку, у ёмістай манаграфіі В. Бусько з гісторыі эканамічнай думкі Беларусі 1861–1939 (2009) імёны А. Смоліча і Ўласава згадваюцца найчасьцей.\n1-я сусьветная вайна спыніла выдавецкую і рэдактарскую дзейнасьць Уласава. З успамінаў Л. Сівіцкай мы ведаем, што Ўласаў быў мабілізаваны, што ў 1915–1917 служыў у Менску, быў госьцем у Беларускай хатцы і Беларускай кнігарні. Праўда, мэмуарыстка не паведаміла, якога роду служба была ў яго. Магчыма, службаю можна патлумачыць тое, што імя Ўласава ня згадваецца ў пратаколе Зьезду беларускіх арганізацый 25–27.03.1917. Затое ягонае імя мы сустракаем у сьпісе сябраў паўсталай у тр. 1917 Беларускай народнай партыі сацыялістаў (слова «сацыялістаў» у назьве гэтай партыі — даніна тагачаснай модзе на сацыялізм).\nУ кастр. 1917 Уласаў стаў сябрам прэзыдыюму Вялікай Беларускай Рады, з ініцыятывы якое быў скліканы Ўсебеларускі Зьезд. На Зьезьдзе Ўласаў прадстаўляў воінаў-беларусаў Заходняга фронту. Пэўна, ягоная паправеласьць была прычынай таго, што яго, аднаго з пачынальнікаў беларускага вызвольнага руху ХХ ст., не абралі ў Раду Зьезду, якая ў сак. 1918 стала Радай БНР. У лют. 1918 Уласаў увайшоў у Менскае беларускае народнае прадстаўніцтва на чале з Р. Скірмунтам. Ад гэтай інстытуцыі у крас. 1918 яго кааптавалі ў Раду БНР. З 1.05 ён уваходзіў у сэньёрэн-канвэнт Рады ад фракцыі цэнтру. Яго кандыдатуру вылучылі на пасаду старшыні Народнага Сакратарыяту Рэспублікі. Што супраць гэтай кандыдатуры быў Я. Варонка, тое вядома. Але Варонку, пэўна, падтрымалі радныя ад БСГ і Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянэраў. У выніку 14.05.1918 Уласаў стаў намесьнікам старшыні Рады БНР. Працаваў ён таксама ў Міжнароднай камісіі Рады, а ў жн. стаў старшынём Эканамічнай камісіі. У 1918 ён быў пісарам выдавецкага таварыства «Заранка», якое выдавала газэту «Беларускі Шлях» (рэдактар А. Прушынскі).\nКалі ў сьнеж. 1918 у Менск прыйшлі бальшавікі, Уласаў разам з В. Іваноўскім ды інш. раднымі застаўся ў горадзе. На жаль, больш дакладных зьвестак пра дзейнасьць Уласава ў час бальшавіцкага панаваньня няма. Пасьля таго, як бальшавікі адступілі пад напорам Войска Польскага, ён браў чынны ўдзел у грамадзка-палітычным жыцьці. 13.12.1919, калі эсэры і сацыялісты-фэдэралісты вырашылі дзейнічаць напралом і стварыць свой кабінэт на чале з В. Ластоўскім, другая частка радных сабралася на кватэры Ўласава і пацьвердзіла мандат А. Луцкевіча. Уласаў стаў сябрам сфармаванай у гэты дзень Найвышэйшай Рады БНР. І ў гэты ж дзень прыхільнікі Ластоўскага вырашылі выключыць яго з Рады БНР.\nРазумеючы, што Беларусь, якая стала прадметам польска-савецкага збройнага канфлікту, ня зможа сама выстаяць, у чэрв. 1920 Уласаў разам з П. Алексюком і С. Лянкоўскім увайшоў у часовы арганізацыйны камітэт клюбу «Беларуская Рэспубліканская Сувязь», які выказваўся за аднаўленьне дзяржавы ў межах Вялікага Княства Літоўскага з апорай на Польшчу. Настроены супраць саветаў, у ліп. 1920 Уласаў разам з Я. Лёсікам ды І. Серадой усё ж застаўся ў Менску. Тады і адбылася яго ды іншых дзеячаў беларускай культуры сустрэча з Чарвяковым. Пакінуўшы Менск, Уласаў праз пэўны час апынуўся разам з іншымі сябрамі Найвышэйшай Рады ў Варшаве.\nПраўдападобна, пасьля заключэньня ў 1921 Рыскага міру паміж Польшчай і бальшавікамі Уласаў вярнуўся на Бацькаўшчыну. Ён увайшоў у заснаванае ў тым самым годзе Беларускае таварыства дапамогі ахвярам вайны і стаў адным з першых сябраў Таварыства беларускай школы. Ён чыніў захады дзеля адкрыцьця ў Радашкавічах беларускае школы. У адказ палякі кінулі яго ў канцлягер каля Стшалкова (Strzałkowo; цяпер у Слупецкім пав. Вялікапольскага ваяводзтва). Там яго пратрымалі 4,5 месяца. Ёсьць легенда, што вызвалілі Ўласава пасьля таго, як ён арганізаваў зварот вязьняў у Лігу Нацый. Ёсьць таксама сьведчаньні, што за Ўласава хадайнічаў Л. Вітан-Дубейкаўскі. Пасьля выхаду на волю Уласаў усё ж дамогся сваёй мэты. У 1922 гімназія імя Скарыны ў Радашкавічах была адчыненая. Яе дырэктарам стаў вэтэран беларускага руху Ф. Стацкевіч. У тым самым годзе Уласаў удзельнічаў у выбарчай кампаніі і ў лістап. заняў крэсла ў Сэнаце Польскай Рэспублікі. Дзякуючы свайму статусу мог абараняць гімназію, арганізаваць пры ёй летнія курсы для настаўнікаў пачатковых клясаў і гімназій. Аднак і рызыкаваў, калі салідарызаваўся зь Беларускай Сялянска-Работніцкай Грамадой, калі пасьля таго, як лідэраў БСРГ зьняволілі, разам з А. Луцкевічам ды інш. працягваў грамадаўскую працу, калі заплюшчваў вочы на камуністычную актыўнасьць у гімназіі, калі знайшоў для яе дабрачынцаў у Мэтадысцкай Царкве, калі прымаў у Мігаўцы неляяльных да польскай дзяржавы дзеячоў. У Радашкавічах меўся адмысловы агент дэфэнзывы, у абавязкі якога ўваходзіла сачыць за Ўласавым і яго гасьцямі.\nУ 1939 польскія чыноўнікі занесьлі Ўласава ў чорны сьпіс за тое, што не падпісаўся на ваенную пазыку. Запатрабавалі, каб ён даставіў 60 пудоў жыта, за сабатаж прыгразілі Картуз-Бярозай, але тут прыйшлі Саветы. І Ўласаў з кошыкам яблыкаў пайшоў сустракаць «вызваліцеляў», мала таго, ён, стары культурнік, прапанаваў уладзе свае паслугі, дзеля гэтага паехаў у Маладэчна. Нібыта забыў словы Чарвякова, сказаныя ў ліп. 1920.\nУ Маладэчне 16.10.1939 яго арыштавалі, а праз год, 29.11.1940, Асобая нарада пры НКВД вызначыла 66-гадоваму Ўласаву меру пакараньня: 5 гадоў лягеру. Адпраўлены ў Сіблаг (Новасібірская вобласьць, Расея), ён памёр, паводле адных крыніц, на станцыі Марыінск Кемераўскай вобласьці, паводле іншых — у Марыйскай АССР (цяпер Рэспубліка Марый Эл).\nЗ кнігі: Лявон Луцкевіч, Галіна, Войцік. Аляксандар Уласаў (сэрыя «Партрэты Віленчукоў») Вільня, 2000:\nКалі прыяжджалі госьці, Саша аглушальным басам зваў сваю гаспадыню: «Анатоля, гоп, гоп!» Калі госьці былі Анатолі да спадобы, яна прыносіла яечню, масла, сыр, кіўбасы; калі не — казала, што нічога няма, і ніякія ўгаворы дзядзькі не памагалі. У садзе былі спартовыя прылады, і ўся моладзь мусіла практыкавацца. А вечарам у старым доме дзядзька запальваў у каміне, перад ім клалі посьцілкі, мы сядалі на падлогу, пілі каву й слухалі найчасьцей дзядзьку. А старэйшыя сядалі на надзвычай вялікую канапу, каторая мела каля 5 мэтраў даўжыні.\nКалі было горача, дзядзька хадзіў у адных шортах (тады гэта была рэдкасьць), а такі волат, як ён, выглядаў досыць арыгінальна. Нават здараліся зь ім анэкдоты. Прыехаў нейкі беларус з ваколіцаў Вільні й пайшоў зь дзядзькам у сад. Тым часам прыйшоў нейкі селянін па раду. Яго паслалі ў сад, але ён хутка вярнуўся перапалоханы ды кажа: «Там нейкі голы вар’ят ходзе, а каля яго, мусі, фэльчар круціцца, і ўсё яго ўгаворвае!» Аднаго разу прыйшла нейкая дзяўчына, і яе паслалі ў сад. Яна пайшла й паклікала: «Пан сэнатар!». і раптам пачула аднекуль з гары: «Гоп, гоп!» Узьняла галаву, а на дрэве нейкае вялізнае, праве голае цела. Ад нечаканасьці амаль не самлела.\nКалі дзядзька зьбіраў гасьцей, дык за вячэрай хадзіў каля стала й казаў: «А Божа ж мой, ня ежце гэтак шмат, гэтак вы мяне зруйнуеце!» Госьці рагаталі, і нідзе, здаецца, як у яго так смачна ня елі й не пілі. А сам дзядзька Саша мог зьесьці яечню зь 10 яек на сале, а ў пост — на алеі. Моладзь яго надта любіла за ягоныя жарты, за любоў да спорту, за кнігі, каторыя ён пазычаў са сваёй багатай бібліятэкі, за добрыя парады. Увечары прыходзілі суседзі зь Мігаўкі, Шалухічаў, Пяцюлей. Дзядзька чытаў ім газэты й распавядаў, што дзеецца ў сьвеце. Будучы сэнатарам, ён бараніў пакрыўджаных. Каб вучням было лягчэй вучыцца, ён прыняў прапанову мэтадыстаў з Варшавы, якія арганізавалі ў Радашкавічах інтэрнат для хлапцоў і дзяўчатаў: такім чынам яны мелі бясплатную кватэру, сьвятло й апал... На жаль, на новых выбарах ён ужо ў Сэнат не патрапіў«.\nНадышоў 1939 г. Уласаў не заплаціў 100 злотых на ваенную пазыку, за што патрапіў на «чорную дошку». Далі 4 дні, каб даставіў 60 пудоў жыта. За сабатаж гразіла зьняволеньне ў Картуз-Бярозе. Але 17 верасьня Заходнюю Беларусь акупавалі савецкія войскі. Уласаў узяў кошык яблыкаў і, у акружэньні дзяцей, пайшоў сустракаць Чырвоную Армію.\nКамітэт беднаты даў яму як народнаму інтэлігенту 5 га зямлі. Часовая ўправа ў Радашкавічах зацьвердзіла гэтае пастанаўленьне. Аднак неўзабаве сытуацыя зьмянілася. Уласаву сказалі, што ён ёсьць «помещик» (60 га), і загадалі пакінуць Мігаўку. Яму ў той час было ўжо 65 гадоў, зь ім была жонка ды два сыны. Ён хацеў яшчэ працаваць дзеля дабра Беларусі, цешыў сябе ілюзіямі, што пры новай уладзе зможа пісаць успаміны, каб паказаць моладзі, як змагаліся за Беларусь пры розных рэжымах.\nі вось неяк ён паехаў у Маладэчна, зайшоў у аддзел асьветы. Адтуль яго накіравалі ў НКУС. А тамака яму ветліва сказалі: «Сядьте и опишите подробно свою деятельность». Ён сеў і напісаў, амаль 17 старонак. У яго ўзялі напісанае, перагледзелі й задаволена сказалі: «На обвинительный акт достаточно!» Дамоў ён ужо не вярнуўся.\nЖонка шукала яго, стоячы пад вокнамі турмы, дамагалася спатканьня, але дарма. Калі яна прыносіла перадачы й пыталася ў вартавога пра мужа, той казаў: «А-а-а, гэты, зь вялікімі вусамі... Дык ад яго расказаў рагоча ўся камэра!»\nУласава судзіла асобая нарада. Далі яму 5 гадоў лягеру, і 28 лістапада 1940 г. накіравалі ў Марыінскі лягер у Новасібірскую вобласьць. Дзякуючы моцнаму здароўю, ён дацягнуў да Новасібірску. Памёр Аляксандар Уласаў 11 сакавіка 1941 г. Прычына сьмерці, як запісана ў пасьведчаньні, паралюш сэрца.


Беларускі Партызан :: Святлана Калінкіна: Чакаем-с!\nСвятлана Калінкіна: Чакаем-с!\nПамятаеце, як усяго тыдзень таму ён быў суровы і рашучы?! «Прыйшлі манашкі свечкі прадаць, ён да іх зачапіўся ...» «Ад мяне літасці не чакайце, ніхто. Не таму, што я крыважэрны, а таму, што карупцыя губіць усё ...»\nЛукашэнка не паверыў, што міністр не ведаў, як дырэктар Палаца спорту абірае манашак, гандляроў і іншых розных, і звольніў яго. І нават двух міністраў звольніў - спорту і лясной гаспадаркі - з фармулёўкай «за непрыманне дзейсных мер па барацьбе з карупцыяй і эканамічнымі правапарушэннямі ў падведамасных арганізацыях». Але не паспелі высахнуць чарнілы на указах, як падаспеў новы кандыдат.\nІ вось зараз, сказаўшы «А», трэба было б казаць і «Б». Тым больш, што гаворка ўжо не пра манашак са свечкамі, а пра здароўе краіны. Але справа прымае дзіўны абарот.\n«Шляхам падмены таварасуправаджальных дакументаў зламыснікі павялічвалі кошт медтэхнікі замежнай вытворчасці, і праз падкантрольныя кампаніі (зарэгістраваныя ў Беларусі, Эстоніі і Вялікабрытаніі) ажыццяўлялі іх пастаўку для медустаноў нашай краіны. Кошт абсталявання завышащся ў 2-3 разы, а ў некаторых выпадках - да 14 разоў. Толькі ў выніку выканання аднаго кантракту на пастаўку медтэхнікі коштам 7 млн. еўра для анкадыспансера ў 2014 годзе на сваіх пасрэдніцкіх паслугах яны зарабілі 4 млн. еўра», - гэта цытата з афіцыйнага паведамлення МУС.\nВы разумееце, як яны хітра капнулі? Дзе знайшлі махляроў? Не там, дзе мантачылі дзяржаўныя грошы, закупляючы абсталяванне ў разы даражэй, чым яно каштуе, а там, дзе гэта абсталяванне прадавалі. Хоць пры чым тут прадавец? Бо калі хтосьці гатовы купіць шклянку семак за сто баксаў, то нават малаадукаваная бабуля на рынку здзівіцца, але з радасцю прадасць. І караць яе няма за што. Дык чаму пры пастаўках абсталявання апынулася вінаватая бабуля? Навошта спатрэбілася гэтае глупства навязваць?\nЯсна, што карупцыйная схема пастаўкі медтэхнікі і абсталявання па завышаных цэнах вядзе ў Міністэрства аховы здароўя. І калі пра пастаўшчыкоў МУС паведамляе, што ў іх канфіскаваныя буйныя сумы замежнай валюты, транспартныя сродкі прэміум-класа, накладзены арышт на нерухомую маёмасць - кватэры, катэджы і гэтак далей, і таму падобнае, то на самай справе гэтымі пералічаннямі яно нам проста замаўляе зубы . Паколькі нашмат важней, што арыштавана і канфіскавана ў другога боку здзелкі - у тых, хто плаціў за абсталяванне ў 2-3, у 14 разоў даражэй, чым яно каштуе? Плаціў дзяржаўнымі грашыма, публічна распінаючыся, што гэтых грошай мала, што іх ні на што не хапае, абіраючы і абдзяляючы інвалідаў, хворых, дзяцей, старых, дадаючы і дадаючы спіс таго, за што мы пры бясплатнай медыцыне павінны плаціць.\nВось Аляксандр Лукашэнка не паверыў, быццам міністр спорту не ведаў, што ў Палацы спорту патрабуюць хабару з манашак, якія гандлююць свечкамі. А я не веру, што міністр аховы здароўя не ведаў пра мільёны еўра, якія ідуць «наварам» пры здзелках на пастаўку медтэхнікі. Ён жа не хворы на галаву, каб мільённымі здзелкамі ня цікавіцца. А калі хворы, то як здолеў пабудаваць два катэджа ў Мінску і чаму цяпер працуе віцэ-прэм'ерам?\nУвогуле, Лукашэнка пасля таго, чаго нагаварыў пры звальненні міністраў спорту і лясной гаспадаркі, трэба было б нешта вымавіць і з нагоды Васіля Жарко, які быў міністрам у той час, калі працавалі агучаныя карупцыйныя схемы.\nТак, Жарко верна служыў. Служыў нават не як лекар, а як пёс. (Усе мы памятаем, як міністр апраўдаў сілавое выправаджэнне са шпіталя ў СІЗА збітага кандыдата ў прэзідэнты Уладзіміра Някляева, смела і рашуча парушыўшы клятву Гіпакрата, і пасля гэтага, па маім глыбокім перакананні, страціў права называцца лекарам). Але публічныя абяцанні прынята выконваць нават прэзідэнтам. Тым больш, што абяцанні гэтыя зусім свежыя.\n«Ад мяне літасці не чакайце, ніхто. Не таму, што я крыважэрны, а таму, што карупцыя губіць усё ...»\nНіхто ?! Ну тады чакаем рашэння па Жарко.\nХоць каб развітацца з ім Лукашэнку давядзецца прыняць не адну пілюлю адвагі. І не факт, што дапамогуць, - занадта шматлікім павязаныя.


Новыя аблiччы Страцiм–лебедзя\nОпубликовано: 16.10.2018 07:35:25\nУ гэтым годзе ў мiнскага музея Максiма Багдановiча з’явiўся новы малады загадчык — Мiхаiл Бараноўскi. Ён вядомы не толькi як даследчык, але як паэт i бард, лiдар музычнага гурта, лаўрэат Гран–пры фестываля «Бардаўская восень» i прэмii «Дэбют» iмя Максiма Багдановiча за зборнiк паэзii «VOLUMEN 1».\n— Мiхась, твой музычны гурт мае назву «Нельга забыць», што адсылае да Уладзiмiра Караткевiча. А кiруеш ты музеем Максiма Багдановiча... Лёс у навуку выпадкам завёў цi гэта свядомы выбар?\n— Хочацца верыць, што маё выпадковае працаўладкаванне было невыпадковым, бо з той пары (а мiнула, мiж iншым, ужо 10 год) адбылося столькi сустрэч, мерапрыемстваў, кнiг, што страшна ўявiць iншы жыццёвы сцэнарый. Тут быў наноў адкрыты i Караткевiч. Яго звышэмацыянальная лiрыка з рамана «Нельга забыць» — доказ, што ўвесь спектр пачуццяў можа быць перададзены беларускай мовай. Прыкладна тое ж скажу i пра Багдановiча — чалавека–загадку.\n— Дарэчы, з якiм героем Багдановiча ты сябе атаясамлiваеш?\n— Я — крыху разгублены творца з яго «Апокрыфа», з вечным пытаннем пра вартасць ды неабходнасць свайго iснавання.\n— «Усе ў музей Максiма Багдановiча» — увесь час заклiкае Бараноўскi–блогер. А што новага ў музеi?\n— Перш чым запрашаць на новае, хацелася б запытаць, цi ў курсе паважаная публiка пра старое? Два гады таму музей аднавiў дзейнасць пастаяннай экспазiцыi, i ў мяне такое адчуванне, што яшчэ далёка не ўсе яе пабачылi. Калi ласка, завiтвайце. Для малодшых — музейныя заняткi, на якiх можна пазнаёмiцца з Багдановiчам i яго творамi, папрактыкавацца ў беларускай мове, памаляваць. Старэйшым прапануюцца экскурсii i мерапрыемствы, у якiх удзельнiчаюць актуальныя паэты ды музыкi, i выставачныя праекты. Дадавайцеся ў сябры да музея ў сацыяльных сетках, сачыце за падзеямi. Тым больш што цэны ў нас вельмi дэмакратычныя.\n— А што новага ў багдановiчазнаўстве?\n— Год выдаўся плённы. Вядома, што бацька Багдановiча быў блiзкiм сябрам Максiма Горкага–Пешкава. Праведзена вялiкая праца па падрыхтоўцы выдання, прысвечанага сувязям Багдановiчаў i Пешкавых, з’явiлася магчымасць апублiкаваць лiсты i дакументы з Iнстытута сусветнай лiтаратуры, доступ да якiх быў абмежаваны цягам дзесяцiгоддзяў. Цiкавымi матэрыяламi папоўнiлiся нашы ўласныя фонды. Не так даўно ў музей патрапiў лiст стрыечнага брата Максiма Багдановiча, якi пралiвае святло на тое, што рабiлася ўнутры паэта перад яго падарожжам у Крым (1915 г.). 30 кастрычнiка Лiтаратурны музей Максiма Багдановiча плануе правесцi канферэнцыю, прысвечаную паэту, дзе i прагучаць адкрыццi.\n— Калi б Максiм Багдановiч захацеў правесцi творчы вечар у вашым музеi, што б ты прапанаваў?\n— Калi шчыра, дух захоплiвае ад адной думкi, як бы ўсё гэта адбывалася. Пэўна, выступоўцамi запрасiў бы таварышаў Максiма — Вацлава Ластоўскага, Аркадзя Смолiча, Змiтрака Бядулю, Зоську Верас, братоў Луцкевiчаў. Багдановiч чытаў бы сваiм усхваляваным прыемным голасам новыя творы. Паспявалi б народныя песнi. Багдановiч паказаў бы якую сцэнку, як батлейшчык — дуркаваў бы, схаваўшыся за скрыню i крывiў галасы. А дзесьцi ў канцы залы Якуб Колас i Янка Купала пакручвалi б вусы, прыгладжвалi бароды i перамаўлялiся ўпаўголаса наконт яго творчасцi: ну «цiпа» «хлопец, канешне, стараецца, i талент пэўны ёсць... Але тэмы нейкiя дзiўнаватыя, i мо варта было б неяк папрасцей быць». Бо якi беллiт без такiх размоў.\n— А што, Багдановiч мог быць батлейшчыкам?\n— Хацеў. Захавалiся ўспамiны пра тое, як ён захапiўся iдэяй паказваць батлеечныя прадстаўленнi падчас свайго прыезду ў Беларусь.\n— Ты часта дзелiшся сваiмi кнiжнымi адкрыццямi ў сецiве...\n— Так склалася яшчэ з часоў Максiма Багдановiча, што быць беларусам — гэта праца. Ты мусiш прыкладаць высiлкi, каб даведацца, што мы маем сваiх выдатных навукоўцаў, сваю архiтэктуру i мастацтва, сваiх пiсьменнiкаў. Калi казаць пра ўласныя лiтаратурныя адкрыццi апошнiх двух гадоў, то гэта Юлi Таўбiн, Алесь Наўроцкi, Таццяна Сапач, Яўгенiя Пфляўмбаум, Адам Бабарэка, Рыгор Бярозкiн, Майсей Кульбак. Я люблю букiнiстычныя выданнi. З апошнiх набытых цiкавостак — часопiсы беларускiх скаўтаў «Напагатове», «Да мэты», «Наперад», што выходзiлi ў лагеры для перамешчаных асоб у Ватэнштэце i Мiхельсдорфе напрыканцы 40–х гадоў. Дзякуючы букiнiстычным росшукам атрымлiваецца час ад часу папаўняць фонды музея, у тым лiку i прыжыццёвымi публiкацыямi Максiма Адамавiча.\n— А што новага ў паэта i барда Мiхаiла Бараноўскага?\n— Не асаблiва пераймаюся наконт уласнай творчасцi. Нешта напiсаў — добра. Нiчога не iдзе — таксама добра, бо можна пачытаць творы iншых, а не засяроджвацца на сабе. Тое ж i да музыкi. Не так даўно падрыхтавалi з Аляксандрам Лiмасавым даволi цяжкую праграму з гучнымi гiтарамi, сэмпламi i драммашынкай, але не здзiўлюся, калi наступным крокам будзе нешта камернае.\n— Ты час ад часу праводзiш кватэрнiкi... Як гэта сёння выглядае?\n— Кватэрнiкi — проста адна з форм камунiкацыi выступоўцы i гледача. Амаль без дыстанцыi... Можна папiць разам чаю, абмяняцца пытаннямi. Можна больш тонка адчуць зваротную сувязь, хаця я спяваю, ды i чытаю таксама часцей з заплюшчанымi вачыма.\n— А чаму з заплюшчанымi?\n— Так можна засяродзiцца на выкананнi. Глядзiш у сябе i спрабуеш не фальшывiць.


Краіна казак / Аўдыёказкі / Народныя казкі для дзетак / Ілля і Пятро\n@ / Аўдыёказкі / Народныя казкі для дзетак / Ілля і Пятро\nДаўно тое было – яшчэ як сам Бог па зямлі хадзіў. Аддаў Бог увесь свет Іллі і Пятру. Але, ведама, дзе два паны, там ніколі ладу няма. Як адзін думае, што трэба дождж пасылаць, то другі абавязкова захоча наадварот – пагоду. Плачуць хмары, не ведаюць, што рабіць, каго слухацца. Пойдзе дождж, дык Пятро бяжыць лаецца, на чым свет стаіць:\n– Што вы робіце, нашто мочыце сена? Цяпер жа ж людзі косяць!\n– Нам, – кажуць хмары, – Ілля загадаў.\n– Ах вы! – лаецца Пятро. – Я вам пакажу таго Іллю! Ілля заўсёды наробіць гнілля.\nУхопіць Пятро добрага веніка і паразганяе хмары па кутках, а неба чысценька падмяце. Ды вось адкуль ні вазьміся тарахціць-едзе Ілля. Крычыць, як на пагібель, аж неба і зямля дрыжаць. Хмары таўкуцца, бы непрытомныя, вылазяць з куткоў, і ўжо ліе такі дождж, што не толькі берагі, але і высокія груды затоплівае. Жаляцца людзі Богу, што паны б’юцца, а ў мужыкоў чубы трасуцца. Жаляцца і просяць, каб Бог даў пагоду. Прызывае Бог Іллю, каб насварыцца на яго, а той кажа: “Столькі развялося нечысцей-чарцей, што трэба іх громам пабіць, бо ўвесь свет запаганяць!”. Прызывае Бог Пятра і кажа: “Няхай Ілля трохі папалюе на чарцей”. А Ілля тым часам падымае такія грымоты, што аж зямля стогне. Няма ні дня, ні ночы – хмары таўкуцца, як уюны ў рэшаце. На небе кіпіць, як у гаршку, маланка бліскае, аж уваччу цёмна становіцца. А пярун смаліць раз-пораз, паласуе хвоі і дубы ды паліць будоўлю або стагі. А Ілля едзе сабе па небе ды камандуе:\n– Так-так-так! Го-го-го! Яшчэ! Лупі! Лупі яго! От так, го-го-го! Трэсні на яго па патыліцы! У патыліцу лупі яго, гада! Трах-тах-тах-тах! Го-го-го!\nПросяць людзі напрамілы Бог, каб суняліся грымоты. А Ілля ж не слухае! Ходзіць Пятро ды плюецца бяззубым ротам ад злосці. Нацешыцца Ілля, пачысціць сваю каляску і паедзе да Сонейка ў госці. Тут Пятро ўжо падмяце неба ды давай сушыць зямлю. Вось ужо падыходзіць пара сеяць жыта, а зямля сухая, як праснак! Зноў бяда – бяда ўжо, што няма дажджу! А Ілля сваволіць сабе з Сонейкам і пра зямлю забыўся!\nНе маюць вока адзін ад другога Ілля і Пятро. Сярдзітыя, баяцца, каб не сустрэцца. Але раз уздумалі яны пахадзіць па зямлі, папытацца людзей, каго тыя больш любяць – Пятра ці Іллю? Як сышлі яны на зямлю, так у пэўным часе і сустрэліся.\nІдуць яны разам і спрачаюцца. Пятро кажа, што яго больш любяць людзі, а Ілля кажа, што яго. Як жа дазнацца, чыя праўда? Бачаць яны, як чалавек сее грэчку.\n– От, – кажа Пятро, – давай папытаем, каго мужыкі больш любяць.\n– Папытаем, – кажа Ілля. – Памагай Бог!\n– Скажы, добры чалавеча, каго вы больш любіце – Пятра ці Іллю?\nМужык зняў з плеч сявок, паставіў яго на зямлю, пачухаў патыліцу дый кажа:\n– А багі яго знаюць, каго мы больш любім! Мо Іллю, а мо Пятра і Паўла!\n– Ты не гарадзі плота, – кажа Пятро. – А скажы проста!\n– Ілля, Павел, Пятро – добрыя святкі, мы іх любім.\n– Дык каго ж больш?\nБачыць мужык, што тут не выкруціцца, і кажа:\n– Ну, пэўна, Паўла-Пятра.\nАж затросся Ілля ад злосці. Пайшлі яны далей, а Ілля і кажа:\n– Але ж спяку я яму за гэта ніву, нічога не зародзіць!\n– А я намачу, і зародзіць, – сказаў Пятро.\n– Калі так, дык я зраблю вось як: хто першы ўкусіць перапечку з нівы гэтага мужыка, той і падавіцца!\nПасміхнуўся Пятро, і пайшлі яны далей. Было вельмі ж добрае тое лета. Удзень пагода ды цяпло, а ўначы – ці цёплая раса, ці такі ціхенькі цёплы дождж. Расце ўсё, як на дражджах! Здаецца, пасадзі на полі дзіця – дык і тое вырасце. Зарадзіла грэчка па пояс, набіў мужык паўгумна – от які ўраджай! Намалаціў ён той грэчкі, намалоў, і напякла баба свежых перапеч* поўную печ!\nНа той час прыходзяць ізноў нечага ў тое сяло Ілля з Пятром – і заначавалі ў таго мужыка. А Ілля забыўся і не пазнаў яго. Селі яны вячэраць.\n– От жа, дзякуй Богу, зарадзіла цяпер грэчка. Паспытайце, госцікі, свежых перапечак!\nА Ілля тады добра-такі згаладаўся! Ён як ухапіў перапечку, так і падавіўся! Ён і так, і гэтак: і вадой запіваць, і кулаком біць у грудзі-спіну – хоць бы што! Здагадаўся ён, што гэта праклятыя ім перапечкі, і давай прасіць мужыка і Пятра! Насілу ж ачухаўся! З тае пары не перашкаджае Ілля людзям сена касіць. Але ўсё было б добра, каб Пятро не быў такі стары ды глухі. Бог кажа:\n– Пасылай тады дождж, як людзі просяць.\nА ён не дачуў ды пасылае дождж, як людзі косяць.


Бясплатнае пахуданне - Chocolate Slim\nКалі задумацца, то ў тым, каб скінуць некалькі дакучлівых кілаграмаў, на самай справе, нічога складанага няма. Праблема ў іншым: як зрабіць так, каб пасля дыеты гэтыя кілаграмы не вярнуліся зноў. Менавіта з-за гэтага так складана ўтрымаць жаданы вага, а ўся жыццё ператвараецца ў бясконцы цыкл дыет і зрываў. Аказваецца, уся справа ў няправільнай методыцы пахудання. Давайце разбярэмся, ад чаго вага увесь час вяртаецца і што рабіць, каб гэтага не дапусціць у далейшым.\nЧаму вяртаюцца лішнія кілаграмы?\nЛюбое абмежаванне ў ежы – гэта заўсёды вялікі стрэс для арганізма. Многія дыеты, асабліва кароткачасовыя, маюць на ўвазе выключэнне з рацыёну амаль усіх карысных прадуктаў. Чалавечы арганізм лічыць, што наступілі цяжкія часы і пры першай жа магчымасці пачынае запасацца энергіяй празапас. А лепшымі крыніцамі энергіі, як вядома, з'яўляюцца тлушчы. Вось і атрымліваецца, што пасля выхаду з жорсткай дыеты, скінуць 5 кілаграмаў, а потым набраць 7 - гэта цалкам натуральна.\nАкрамя абмежаванняў у пажыўных рэчывах, падчас падобных дыет адбываецца абмежаванне карысных рэчываў, вітамінаў і мікраэлементаў. Злосць, стомленасць, апатыя суправаджаюць тых, хто сядзіць на дыеце амаль заўсёды. Рэзкае пахуданне негатыўна адбіваецца і на стане скуры – яна становіцца адрузлай і сухі. А недахоп бялкоў арганізм спрабуе папоўніць, у першую чаргу, за кошт мышачнай масы. Многія пагодзяцца, што нервовыя зрывы і праблемы са здароўем – неапраўданая расплата за страту некалькі кілаграмаў і магчымасць ўлезці ў любімыя джынсы.\nБясплатнае пахуданне, патрэбен усяго кампутар і інтэрнэт, і натуральна жаданне.\nЯк забяспечыць ўстойлівы вынік пахудання?\nНайбольш радыкальным і дзейсным спосабам «для лянівых» з'яўляецца ліпасакцыя. Выдаленне тлушчу з праблемных зон дае рэальна надзвычайны вынік. З мінусаў – працяглы перыяд рэабілітацыі і высокая цана. Для тых жа, хто шукае, як схуднець бясплатна і без шкоды для здароўя, варта наладзіцца на тое, што працэс пахудання зойме як мінімум некалькі месяцаў. Толькі ў такім выпадку лішнія кілаграмы не вернуцца зноў.\nСпачатку варта вызначыць свой аптымальны вага і падлічыць, колькі кілаграмаў аддзяляюць вас ад мары аб прыгожым целе. Пасля гэтага, падлічыце, колькі часу працягнецца працэс пахудання. Адвес паўкілаграма у тыдзень лічыцца нормай. Калі колькасць лішніх кілаграмаў больш за 10, настройцеся на тое, што працэс пахудання зойме паўгода ці нават год. Калі вам гэта здаецца занадта доўгім тэрмінам, успомніце, колькі гадоў вы цягалі на сабе груз лішніх кілаграмаў да гэтага.\nСамым карысным харчаваннем для пахудання з'яўляецца агароднінная дыета.\nНармалізацыя харчавання – аснова паспяховага пахудання\nДля нармалізацыі абмену рэчываў лепш за ўсё звернецца да дыетолага, які дапаможа падабраць персанальную праграму пахудання. Варта такое задавальненне нятанна, але спосаб, як бясплатна схуднець з дапамогай дыеты ўсё ж ёсць.\nДля гэтага варта запомніць некалькі нескладаных правіл:\nзамест абмежаванняў у ежы заменіце шкодныя прадукты больш карыснымі;\nкаб зноў не набраць лішнія кілаграмы, сутачная норма калорый павінна быць у межах 1200-1400;\nпераўтварыце прыём ежы ў рытуал – ешце толькі на кухні ці ў сталовай, сервіруюць стол па ўсіх правілах, старанна перажоўвайце кожны кавалачак. Забудзьцеся пра ежу перад тэлевізарам і маніторам. Асабліва экстрэмальны метад – ёсць голай перад люстэркам. Пазбаўляе ад жадання падкласці дабаўкі.\nПастаўце сабе мэта і дамагайцеся яе. Матывацыя тут важная як ніколі. Шыкоўны купальнік разам з пуцёўкай на моры дапамогуць вам хутчэй схуднець да лета. І не лайце сябе за зрывы – здарылася, і нічога. Працягвайце ісці да мэты з ранейшай упартасцю і на гэты раз у вас усё атрымаецца.


Асацыяцыя фермераў, якія вырошчваюць бульбу і гародніну ў Пуле, горад Канлаон, Філіпіны — Часопіс "Бульбяная Сістэма"\nУ Тамбоўскай вобласці нарошчваюць вытворчасць бульбы і гародніны\nФермеры зноў змогуць рэгістравацца кіраўнікамі КФГ\nв Дайджэст, сусветныя навіны, Тэндэнцыя / Трэнды\nПа аўторках мы працягваем публікаваць эксклюзіўныя матэрыялы ад WPC (World Potato Congress), якія распавядаюць аб арганізацыі эфектыўнага вытворчага ланцужка насеннай бульбы ў розных краінах свету. Мы ўжо пагаварылі аб краінах Афрыкі і Кітаі. Зараз звернемся да Філіпін.\nСусветны бульбяны кангрэс пройдзе з 31 траўня па 3 чэрвеня ў Дубліне, Ірландыя. Падзея збярэ прафесіяналаў, у тым ліку вытворцаў бульбы, аптавікоў, пакавальнікаў, імпарцёраў і экспарцёраў як насеннай, так і харчовай бульбы.\nНа гэтым тыдні мы пагаворым аб асацыяцыі фермераў на Філіпінах і стварэнні здаровага пасадачнага матэрыялу бульбы.\nГэтая інфармацыя прадстаўлена доктарам Вікторыяй Дэмантэвердэ з Даследчага і навучальнага цэнтра бульбяных сістэм і доктарам Пітэрам Вандэр Заагам з Інстытута бульбяных сістэм Sunrise.\nPPVFA (асацыяцыя фермераў Філіпін) складаецца ў асноўным з фермераў, якія вядуць натуральную гаспадарку, якія, як правіла, вельмі бедныя з вельмі невялікімі зямельнымі ўладаннямі, менш за 1 га на сям'ю. Раней пасярэднікі давалі ўраджай па вельмі высокіх працэнтных стаўках і куплялі ўраджай па самых нізкіх коштах, каб вярнуць свае крэдыты і, такім чынам, атрымаць вялізны прыбытак.\nНядаўна створаная PPVFA садзейнічае ўстойлівай вытворчасці і маркетынгу бульбы, салодкай бульбы, агародніны і іншых сельскагаспадарчых культур. Ён таксама выступае за перадавыя метады вядзення сельскай гаспадаркі і выкарыстанне тэхналогій для дасягнення вышэйзгаданых мэт. Гэтая асацыяцыя фермераў была арганізавана ў 2016 годзе і афіцыйна зарэгістраваная Міністэрствам працы і занятасці (DOLE) 19 чэрвеня 2017 года.\nУ 2014 і 2015 гадах CPF пачаў працу з фермерамі па ацэнцы розных гатункаў бульбы з Цэнтра даследаванняў і навучання карняплодаў Паўночных Філіпін, Дзяржаўнага універсітэта Бенке і з іншых краін. Сеянцы з сапраўднага насення бульбы таксама ацэньваліся фермерамі. PSRTC (цэнтр зародкавай плазмы) быў створаны ў 2016 годзе і ўкараніў тэматычныя праграмы, якія ўключаюць укараненне, адбор і ацэнку зародкавай плазмы, даследаванні ў галіне ўдасканаленых тэхналогій і навучанне фермераў. Было праведзена даследаванне стану мясцовай вытворчасці бульбы, і фермеры з раёнаў вырошчвання бульбы былі запрошаны на "Прэзентацыю вынікаў даследавання і дыялог з фермерамі па планаванні" 29 жніўня 2016 года ў PSRTC.\nСупрацоўніцтва і інстытуцыйная падтрымка новай Асацыяцыі фермераў\nУ ходзе гэтага дыялога фермеры ўсвядомілі неабходнасць захавання мясцовай бульбаводчай галіны, якая прыходзіла ў заняпад, і ўсвядомілі неабходнасць стварэння арганізацыі для прасоўвання вытворчасці бульбы. Пасля гэтага было праведзена некалькі трэнінгаў па вырошчванні бульбы.\nДа снежня 2016 года фермеры правялі арганізацыйны сход і ратыфікавалі Статут, каб афіцыйна арганізаваць асацыяцыю. Да студзеня арганізацыя падала заяўку на акрэдытацыю ў DOLE, і яе заяўка была афіцыйна адобрана 19 чэрвеня 2017 года. Прыкметна павялічылася колькасць членаў, і амаль кожны тыдзень да арганізацыі далучаюцца ўсё больш зацікаўленых фермераў.\nЯкасны і здаровы пасадачны матэрыял бульбы\nPSRTC мае лабараторыю культуры тканін, каб мець магчымасць вырабляць і размнажаць матэрыялы, пратэставаныя на патагены. PSRTC таксама правяла ачыстку мясцовых клонаў, атрыманых з фермерскіх палёў, і размножыла пасадачны матэрыял. Пасадачны матэрыял далей размножваўся CPF для фермераў метадамі хуткага размнажэння з выкарыстаннем верхавінных чаранкоў. Іншы фермер з Кабагтасана, Кодкод, размножвае клоны ў сваёй цяпліцы, каб вырабляць клубні G0 і G1 для іншых фермераў.\nКрыніца: WPC 2022 Congress Theme: The Changing World of the Potato\nПазнакі: асацыяцыя фермераўнасеннай бульбаФіліпіны\nСістэма папярэдняга прарошчвання ЭрФра зноў у вытворчасці\nСістэма ErFra VoorKiemSystem (VKS) Эрыка Юурлінка і Франка Хойцінка была прадстаўлена на рынку як інавацыя ў мінулым годзе. Гэта драўляная...\nЗгодна з даследаваннямі, праведзенымі групай спецыялістаў па аграноміі бульбы Produce Solutions, паслядоўны падыход з выкарыстаннем вадкага нематацыду з новым механізмам дзеяння.\n«АФГ Нацыянальны» атрымаў рэкордную ўраджайнасць бульбы ў Ніжагародскай вобласці\nСібірская аграрная тыдзень чакае вас!


У адрозненне ад большасці еўрапейскіх краін, у Беларусі амаль зусім страчаны рытм штогадовага піўнога календара. Гістарычна ва ўсіх краінах Еўропы (прынамсі, на поўнач ад Альпаў, Пірэнэяў і Балканаў) піва было найбольш старажытным і масавым з алкагольных напояў, а яго вытворчасць і спажыванне былі выразна прывязаныя да гадавога сельскагаспадарчага цыклу. Пік спажывання прыпадаў на кастрычнік — пачатак лістападу, сезон Актобэрфестаў, Дажынак, Дзядоў і іншых такіх святаў. Час найвялікшага багацця пасля збору чарговага ўраджаю, калі запасы збожжа дазвалялі ў тым ліку назапасіць і солад на зіму. Увесну, у сакавіку, з апошніх запасаў соладу і хмелю, нярэдка і з талай вады, нібы сімвалізуючы абуджэнне прыроды, варылася вядомае па ўсёй Еўропе “марцовае” (сакавіцкае) піва. Улетку піва варылі адносна рэдка — цяжка было знайсці час у бясконцай чарадзе палявых прац, ды і псавалася яно вельмі лёгка, хоць асобныя вехі і летняга сельскагаспадарчага сезону заслугоўвалі сваіх піўных свят. З прыняццем хрысціянства на гэты цыкл наклаўся гадавы цыкл хрысціянскіх свят і пастоў, якія надалі штогадоваму «піўному рытму» хрысціянскі міфалагічны сэнс і эстэтычныя каноны. Так паступова выпрацаваўся штогадовы піўны каляндар. У цэлым агульны для ўсіх еўрапейскіх краін, але са значнымі мясцовымі нюансамі, якія ўлічвалі своеасаблівасць кожнай краіны ці рэгіёна — клімат, эканамічную спецыфіку, канфесійныя адрозненні паміж галінамі хрысціянства.\nУ праваслаўнай Русі (Русі ўвогуле, уключаючы Беларусь і Ўкраіну) найбольш часта святочнае піва варылася да наступных дат:\n« на Масленіцу,\n« на Вялікдзень,\n« да Міколы веснавога (9 траўня ст.с.),\n« на Ўшэсце (40-вы дзень пасля Вялікадня),\n« на Сёмуху (49-ты дзень),\n« на Пятроў дзень (29 чэрвеня ст.с.),\n« на Іллін дзень (20 ліпеня ст.с.),\n« да Сёмінага тыдню (1-8 верасня),\n« на Прачыстую (20 верасня),\n« да Казанскай Божай маці (22 кастрычніка),\n« на Змітроўскую суботу (паміж 31 кастрычніка і 8 лістапада — паміж 18-26 кастрычніка старога стылю),\n« на Міхайлаў дзень (21 лістапада — 8 лістапада старога стылю),\n« на Міколу (зімняга) (19 снежня — 6 снежня старога стылю),\n« (25 снежня),\n« на святога Васіля (пярэдадзень Новага года, “сытую куццю”)\nНатуральна, у праваслаўных Беларусі былі распаўсюджаныя галоўным чынам тыя ж агульнарускія каляндарныя традыцыі, прытым з усіх гэтых «піўных нагодаў» у Беларусі больш за ўсё фальклорных слядоў пакінулі Сёмуха, Дзмітраўскія “Дзяды”, дні святога Міхала і святога Мікалая. Практычна пра кожны з гэтых дзён ёсць нейкая «піўная прымаўка». Напрыклад, пра святога Змітра 8 лістапада (26 кастрычніка) і пра суботу, якая папярэднічала гэтаму дню — Дзмітраўскія “Дзяды”, дні памінання продкаў:\n«Святы Змітры — людзі хітры, чаны параць, піва вараць, сыноў жэняць, дачок даюць»; «У Змітроў дзень і верабей пад кустом піва варыць» — гэты перыяд паміж пастамі быў найболей спрыяльным для вяселляў як з рэлігійнага, так і з гаспадарчага пунктаў гледжання: асноўныя сельскагаспадарчыя працы скончаныя, з’явілася магчымасць шырока адзначыць свята, склікаць шматлікую радню, і ў тым ліку сварыць змітроўскае піва. На дзень святога Мікалая — 19(6).12 — «У Мiколiн дзень у ўсякай хаце пiва». Аналагічныя прыказкі вядомыя і ў Расіі: «В Николин день во всяком доме пиво», «Красна Никольщина пивом да пирогами» і г.д. Традыцыя, якая дажыла нават да нашых дзён, напрыклад, у гуртку традыцыйнага піваварства, што захаваўся ў пажылых жыхарак вёскі Асавец у Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці. Дарэчы, іншай традыцыйнай датай для святочнага піваварства ў Асаўцы здаўна лічыўся дзень святога Юр’я — але не пазней, далей ужо надыходзіў перыяд нефармальнай летняй забароны на піваварства. Як пісаў у 1890-х гг. вядомы беларускі этнограф Нікіфароўскі на матэрыяле Віцебскай губерні, “простае” ячменнае піва… гатавалася на адмысловых броварах, ці хатнімі сродкамі, да восеньскіх і зімовых святаў. У апошнім выпадку яно звалася “пакроўскім, змітроўскім, міхайлаўскім, мікольскім”. Тут піва часта варылася некалькімі сем’ямі разам у велізарных катлах, або супольна сабранае збожжа (солад) аддаваліся ў найбліжэйшыя бровары, адкуль братчыкі атрымлівалі піва прапарцыйна выдадзенаму матэрыялу. Піва магло быць толькі святочным, гасцінным напоем… варта сказаць, што, не ачмураючы галовы, яно служыла прыемным, прынадным, здаровым напоем..».\n— Пiва ў нас натуральнае, — кажа Лiдзiя Андрэеўна Бабкова, галоўная жанчына ў справе пiваварэння Асаўца. — Ячмень трэба прарасцiць, высушыць i падсмажыць, каб у напою быў прыгожы колер, такi румяны, i прыемны смак — ядраны. Потым патаўчы ячмень у ступе i запарыць кiпенем. Далей пакласцi дрожджы, хмель — i няхай яно працуе. А тады цадзiць. Пiва ў Асаўцы здаўна гатавалi на «зiмняга» Мiколу — гэта ў снежнi. Тады, калi работы, звязаныя з уборкай ураджаю, завяршылiся i ў сялянак з’яўляецца вольны час. А гэтым часам у жанчын Асаўца яшчэ шмат клопатаў .\nУ каталікоў, асабліва ў гістарычнай Літве, якая ўключала таксама паўночны захад цяперашняй Беларусі (Гарадзенская вобл., поўнач Брэсцкай, захад Менскай і Віцебскай абласцей) найбольш вылучаліся дзве каляндарныя нагоды для піваварства. Яны сфармаваліся яшчэ ў паганскія часы, але пазней былі пераасэнсаваныя ў хрысціянскім духу. Першы — увесну ці раннім летам (на Сёмуху, ці ў тыдзень ад св. Яна да св. Пятра), другі — увосень, пасля збору ўраджаю (на Ўсіх Святых, або Дзяды — 1-2 лістапада). У гэтыя выпадкі піва варылі ў складчыну, усёй сельскай грамадой. Пра гэта пісалі польскія гісторыкі Ян Длугаш, Мацей Стрыйкоўскі і многія іншыя аўтары. У Літве яшчэ напачатку 20 у. піва на Сёмуху варылі ўсёй вёскай з апошняга збожжа леташняга ўраджаю. Традыцыя варыць піва кожны год на Вялікдзень, у самым пачатку 20 ст., у каталікоў Сакольскага павета зафіксаваная, напрыклад, у мемуарах вядомага дзеяча нацыянальнага руху Баляслава Грабінскага:\nУ нашай хаце кожны год на Вялікдзень дзед варыў піва й ужо перад вербніцай заліваў рошчаны ячмень і хмель у ставеньцы <гліняным гаршэчку> варанаю вадою, каб ферментавала некалькі дзён і было гатовае перад Вялікаднем выцадзіць у бочачку й анталак <барылку>. Піва выходзiла дванаццаць вёдзер — дзесяцівядзёрная бочка й двухвядзёрны анталак. Маладое піва шпундавалася (закаркоўвалася) ў дубовых бочачках і чатыры-пяць дзён даспявала. Піва было духмянае, бо дзед не шкадаваў хмелю. Хмель быў свой, рос у садку каля плоту й віўся па тычкох. Увосені, як даспеў, нашым, дзiцячым, абавязкам было сабраць кунюты (парасткі), злажыць у драўляны кадлубак і накрыць вечкам, каб ня выветраў. Півам частаваў дзед некаторых суседзяў, гасцей, якіх мы мелі заўсёды на Вялікдзень, і сваёю сям’ёю пілі са два тыдні па святах.\nАле ўвогуле, у каталікоў улетку піва варылі радзей, чым у праваслаўных. Агульнаеўрапейскі каталіцкі звычай наогул не прадугледжваў, каб піва варылі ўвесну і ўлетку — па традыцыі ад св. Юрыя (23 красавіка) да св. Міхала (шмат стагоддзяў святкавалі 11 кастрычніка, пазней перанесены на 29 верасня). Прычынай былі як брак запасаў збожжа леташняга ўраджаю, так і значна большая рызыка псавання піва, а таксама небяспека пажараў. Найболей строга трымаліся гэтага правіла ў Нямеччыне, у прыватнасці, у Баварыі на гэты конт у 1539 г. быў прыняты адмысловы Brauordnung (закон, які рэгуляваў тэхналогію піваварства). Пра рызыкоўнасць піваварства на св. Яна (Купалу ў паганскай традыцыі) нагадвае польская прымаўка: Na ?wi?ty Jan kwas w piwo, robak w mi?so, a diabe? w bab? wst?puje (На св. Яна піва кісне, у мясе заводзяцца чарвякі, а ў бабу ўсяляецца чорт). Аднак, у Літве і Беларусі гэтае правіла выконвалася не надта строга. Сама прымаўка сведчыць, што піва на св. Яна ўсё ж час ад часу варылі. Яшчэ адзін каталіцкі святы, чый дзень памяці лічыўся ў гістарычнай Літве «піўным» (28/10) — св. Мацвей, апостал. Традыцыі гэтага дня апісаў літоўскі этнограф Л. Юцэвіч, які служыў, дарэчы, у Лепелі праваслаўным святаром. Зрэшты, гэта свята практычна супадала з Днём Усіх Святых (Дзядамі), якія, магчыма яго «паглыналі». Таксама ў шматлікіх каталіцкіх прыходах варылі піва на адпуст (усеагульнае набажэнства за адпушчэнне грахоў у дзень памяці святога ці свята Хрыстовага ці Марыйнага цыклаў, чыё імя носіць парафіяльны касцёл). На такія святы з’язджалася радня і з іншых парафій.\nНа жаль, за апошнія два стагоддзі ў Беларусі традыцыйны піўны каляндар грунтоўна забыты. Вядома, паўсядзённае жыццё ва ўсім свеце стала больш незалежным ад гадавога сельскагаспадарчага цыклу. А ў Беларусі ў дадатак былі вельмі моцна разбураная гістарычная памяць, карпаратыўная культура, а галоўнае — знік клас незалежных вытворцаў у сельскай гаспадарцы, галоўных носьбітаў каляндарных традыцый. Але піўной супольнасці краіны, якая павольна акрэсліваецца, штогадовы каляндар «піўных дат» вельмі патрэбны. Бо, напрыклад, да сакавіцкіх ці кастрычніцкіх піўных свят можна было б варыць адмысловыя сезонныя гатункі, праводзіць фэсты, галіновыя святы і выставы, планаваць разнастайныя рэкламныя акцыі. Гэта дазволіла б фармаваць больш цывілізаванае і прадказальнае канкурэнтнае асяроддзе. А таксама — павысіць культуру спажывання піва, ў тым ліку, змяншаючы ўзровень побытавай злачыннасці і робячы больш разнастайным і асэнсаваным вольны час.