Як СМІ разбуралі СССР і фармавалі пуцінізм\n08 чэрвень 2016, 14:55\nРазмова з Аркадзем Астроўскім, аўтарам кнігі «Вынаходка Расеі», якая атрымала оруэлаўскую прэмію.\nОруэлаўская прэмія штогод прысуджаецца ў Лёндане аўтарам, якія прытрымліваюцца запавету Джорджа Оруэла «ператвараць палітычную літаратуру ў мастацтва». У 2016 годзе гэтую ўзнагароду атрымаў брытанскі журналіст, ураджэнец Расеі Аркадзь Астроўскі. Яго кніга The Invention of Russia ( «Вынаходка Расеі») — гэта гісторыя пра тое, якую ролю адыгралі СМІ спачатку ў разбурэньні СССР, а затым у фарміраваньні пуцінізму. Героі кнігі — людзі, якія стваралі вобраз Расеі ў друку і тэлевобразах: Ягор Якаўлеў і ягоны сын Уладзімір, Ігар Малашэнка, Леанід Парфёнаў, Аляксандр Няўзораў і Канстанцін Эрнст, палітыкі, алігархі і чыноўнікі.\nАркадзь Астроўскі лічыць, што сытуацыя канфрантацыі, створаная сёньня Крамлём, яшчэ больш небясьпечная, чым супрацьстаяньне часоў халоднай вайны. Зь ім гаварыў наш калега з Расейскай службы Радыё Свабода Дзьмітры Волчак.\n— Аркадзь, вы расказваеце пра тое, што цяперашняя Расея сканструяваная пры дапамозе словаў, сканструяваных журналістамі. Назва кнігі «Вынаходка Расеі» зьвязаная з шоў, якое галоўны канструктар гэтай ілюзіі Канстанцін Эрнст зладзіў на адкрыцьці Алімпіяды ў Сочы. І, вядома, у першую чаргу Расея — гэта спараджэньне тэлебачаньня, якое вы параўноўваеце з псыхаактыўным наркотыкам, галюцынагенам...\n— Сапраўды неверагодная моц словаў, ідэй і вобразаў у Расеі. Напэўна, мала краінаў, дзе мэдыі маюць такое ключавое значэньне для гісторыі, калі розныя людзі ў розных пакаленьнях спрабуюць канструяваць рэальнасьць, канструяваць краіну. У мяне гэтая гісторыя пачынаецца з тых, каго прынята называць шасьцідзясятнікамі, яны таксама шмат у чым праграмавалі краіну, праграмавалі з-за таго, што імпэрыя павалілася. Гэта ня проста літаратурнае выслоўе, а так яно і было, паколькі сыстэма трымалася на дзьвюх апорах: першая апора была рэпрэсіі або пагрозы рэпрэсій, пасьля сьмерці Сталіна яны сталі больш кропкавымі. Другая апора — ідэалёгія, прапаганда, хлусьня. І калі сталі аслабляць другую апору, а потым наогул яе вырвалі з-пад сыстэмы, то сыстэма павалілася. Я думаю, тыя, хто стаяў ля руля друкаваных СМІ — а ўсё адбывалася менавіта на старонках друкаваных СМІ спачатку, уся перабудоўная гісторыя зьвязана з друкам, — вядома, не маглі выказаць здагадку, да чаго прывядзе іх патас, іх спроба ўнесьці долю праўды ў гэтую ідэалягічную сыстэму.\n— Думаю, што і людзі, якія цяпер кіруюць тэлебачаньнем, таксама не маглі выказаць здагадку, што вырасьце зь іх гульняў. Бо гэта людзі зь лібэральнага сьвету: заходнік і прыхільнік Галівуду і Фасбіндэра Эрнст, Кулісьцікаў наогул у нас на Радыё Свабода працаваў у 90-я гады. Дзьмітры Кісялёў і нават Андрэй Каравулаў былі калісьці лібэраламі, і вось яны якраз і стварылі пуцінізм. Зразумела, што ў кожнага пэрсанажа свая гісторыя, але што імі рухае — выключна прага нажывы, цынізм ці ўсё ж больш складаныя матывы?\nЯшчэ фізіёлаг Паўлаў пісаў, што рускія людзі ня вельмі цікавяцца рэальнасьцю і фактамі\n— Залезьці ў галаву да гэтых людзей даволі складана. Я мяркую, што людзі, безумоўна, таленавітыя, якім ёсьць Канстанцін Эрнст (у меншай ступені гэта адносіцца да Кулісьцікава і да Алега Дабрадзеева, якія больш выканаўцы), цудоўна разумелі, да чаго можа прывесьці гэтае канструяваньне рэальнасьці. Вельмі слаба пракрэсьленая лінія паміж рэальнасьцю і вобразамі, паміж рэальнасьцю і выдумкай прывяла да таго, што ніякай павагі да рэальнасьці, да жыцьця, да фактаў няма. Яшчэ фізіёляг Паўлаў пісаў, што расейскія людзі ня вельмі цікавяцца рэальнасьцю і фактамі, а значна лягчэй адгукаюцца на адлюстраваньне гэтай рэальнасьці ў літаратуры, лепш рэагуюць на сыгналы, чым на саму рэальнасьць. Заходняму чытачу даволі цяжка ўявіць сабе, як людзі могуць канструяваць краіну, як гісторыю можна разглядаць як нейкую стужку, якую можна то адкручваць назад, то пракручваць наперад, увесь час шукаць кропку, дзе ўсё пайшло ня так.\nЛюдзі, якія пачыналі перабудову, тыя самыя шасьцідзесятнікі, былі, безумоўна, савецкай элітай, у іх было вострае пачуцьцё спадчыны і адказнасьці за краіну, таму што многія зь іх былі сынамі старых бальшавікоў. У Юрыя Трыфанава ёсьць выдатны раман «Водбліск вогнішча» пра бацьку, старога бальшавіка, які загінуў у сталінскім\nТак лёгка было Пуціну вярнуць краіну да гэтага стану, таму што ў культуры адсутнічалі антыцелы, імунітэт\nГУЛАГу. У гэтых людзей была ідэя нават ня столькі адпомсьціць за сваіх бацькоў, колькі працягнуць іх справу і вярнуць краіну на той шлях, які яны меркавалі ў 10-20-я гады ХХ стагодзьдзя. У іх быў гэты гамлетаўскі комплекс шмат у чым: працягнуць справу бацькоў, вярнуць сацыялізм да ідэалаў, на якіх будавалася бальшавіцкая рэвалюцыя. Ім гэтая краіна належыць па праве нараджэньня, таму што іх бацькі стаялі ля вытокаў бальшавіцкай дзяржавы. Яны гэта рабілі ў пачатку 60-х гадоў, потым гэта перапынілася ў 1968 годзе ўварваньнем савецкіх войскаў у Чэхаславаччыну, яны чакалі 18 гадоў і ў 1986 годзе пачалі з таго пункту, у якім, як ім здавалася, краіна спынілася ў 1968 годзе. Адсюль і ідэя сацыялізму з чалавечым тварам. У іх было трапяткое стаўленьне да сваіх бацькоў, і яны ўспрымалі сталінізм як дэфармацыю сыстэмы. Таму выступ Хрушчова на ХХ зьезьдзе ў 1956 годзе для іх ня толькі не перакрэсьліваў ідэі сацыялізму, а, наадварот, іх ўмацоўваў.\nНа зьмену шасьцідзясятнікам прыйшлі іх дзеці. Сын Ягора Якаўлева Ўладзімір Якаўлеў быў заснавальнікам самай яркай постсавецкай газэты\nТэлевізійная лёгіка кіраваньня краінай мне здаецца неверагодна небясьпечнай\n«Коммерсантъ», дзе закладвалася ідэя канструяваньня рэальнасьці, новых расейцаў, капіталізму, якога яшчэ і не было зусім. Гэтая газэта фармавала новых людзей гэтак жа, як у свой час газэта «Праўда» спрабавала фармаваць савецкага чалавека. У гэтых дзяцей, якія нарадзіліся ў сярэдзіне-канцы 60-х гадоў, ніякага піетэту ў адносінах да бацькоў не было. Больш за тое, было пагардлівае стаўленьне, кплівае, таму што бацькі аказаліся банкрутамі і ў эканамічным сэнсе, таму што павалілася савецкая эканоміка, і ў маральных адносінах, усе гэтыя цудоўныя словы пра доўг, пра сацыялізм з чалавечым тварам ім здаваліся пустымі.\nЯны адмаўляліся ад патасу 60-х гадоў, хацелі заходняга жыцьця, выкрэсьлівалі з гісторыі краіны ўвесь пэрыяд савецкай цывілізацыі. Газэта «Коммерсантъ» так і пісала, што яна не выходзіла з 1917 году па 1991-ы па незалежных ад рэдакцыі абставінах^; такім чынам канфіскоўвалі з гісторыі савецкі кавалак. Але ж у савецкай цывілізацыі на працягу многіх гадоў выпрацоўваліся антыцелы, антысталінскі імунітэт. Выкрэсьліваючы ўвесь гэты кавалак савецкай гісторыі, яны на самой справе адмаўляліся і адкідвалі імунную сыстэму. Мне здаецца, так лёгка было далей Пуціну вярнуць краіну да гэтага стану, таму што ў яе культуры адсутнічалі антыцелы, гэты імунітэт.\n— Але ж паварот, як вы і пішаце ў кнізе, пачаўся яшчэ да абраньня Пуціна прэзыдэнтам, у 1998 годзе, калі падчас косаўскага канфлікту зьявіліся антыамэрыканскія тэлепраграмы. А можа быць, яшчэ раней, калі былі прыдуманы «Старыя песьні пра галоўнае» і ў тэлевізары пачалася настальгія па Савецкім Саюзе. Вы вельмі паблажліва пішаце пра Парфёнава, які гэта тады задумаў. А мне здаецца, што гэта былі зусім не бяскрыўдныя гульні, дый тады так здавалася. Лібэралы самі выпускалі джына з бутэлькі, узнагароджваючы Праханава, напрыклад, прэміяй «Нацыянальны бэстсэлер». Вядома, яны не ўяўлялі тады, што Праханаў стане галоўным тэлепэрсанажам 2016 году, тады гэта пачалося менавіта як пацешная інтэлектуальная гульня на савецкай настальгіі. Гэта было, мне здаецца, небясьпечнай рэччу.\nАдчуваньне, што краіна ніколі ня вернецца да савецкай стылістыкі, было вельмі моцным і працягвалася вельмі доўга\n— Гэта праўда. Я пра гэта вельмі шмат думаў. Тое, што я напісаў пра «Старыя песьні пра галоўнае» і пра Парфёнава, было вынікам даволі працяглых сумневаў, гутарак і разважаньняў. Зразумела, што, з аднаго боку, лёгка іх вінаваціць у тым, што яны абудзілі гэтыя настальгічныя настроі, і гэта даволі часта рабілася ў апошнія гады, але мне здаецца, гэта не зусім справядліва. Вядома, гэта пачалося, умоўна кажучы, у 1993 годзе, але ў гэтым была нейкая кранальная спроба не адкідаць сваё мінулае. Ну так, савецкія песьні, ды іранічна, у гэтым была настальгія па ўласнай маладосьці, але пры гэтым было адчуваньне, што гэта нейкі артэфакт і што да гэтага краіна ўжо ніколі ня вернецца, таму і можна настальгаваць, таму і можна слухаць гэтыя песьні: так, гэта наша мінулае, яно мінула назаўжды. Наогул гэта адчуваньне таго, што краіна ніколі ня вернецца да савецкай стылістыкі, было вельмі моцным і працягвалася вельмі доўга. І ў 1996-м, і ў 1997 годзе менавіта гэтае адчуваньне таго, што назад мы ўжо дакладна ня вернемся, гэты пункт вяртаньня мы прайшлі, і рухала тымі, хто стаяў ля руля, умоўна кажучы, НТВ. Калі аднаму з герояў маёй кнігі Ігару Малашэнку (які быў галоўным ідэолягам НТВ Гусінскага) прапанавалі пасаду кіраўніка ельцынскай адміністрацыі, ён адмовіўся ў тым ліку і таму, што і лічыў, што кіраваць СМІ значна важней і ўсё роўна, хто будзе наступным прэзыдэнтам Расеі пасьля Ельцына, усё роўна вяртаньне немагчымае. Таму я думаю, што ў настальгіі Парфёнава ў 1993-94 гадах, вядома, было гэтае адчуваньне немагчымасьці вяртаньня і жаданьня прымірыцца з уласнай маладосьцю, з уласным мінулым. Трэба ўсё ж судзіць любы твор па законах ім самім створаным, але і ўспрымаць гэта ўсё ў кантэксьце часу. У той момант яны гэта рабілі, напэўна, з найлепшых памкненьняў, ужо сапраўды ніхто ня думаў тады, да чаго краіна можа прыйсьці праз 10 гадоў.\nРэчы, якія, мне здаецца, значна больш нашкодзілі і прывялі да сёньняшняга пуцінізму, да оруэлаўскага стану краіны, якраз адбываліся і ў 1997-м, і ў 1998 годзе, калі людзі, у руках у якіх знаходзіліся галоўныя СМІ, тэлебачаньне, зусім не адчувалі ўласнай адказнасьці і не адпавядалі маштабу той гістарычнай задачы, якая перад імі стаяла. Яны пачалі ваяваць пры дапамозе СМІ, пуляючы адзін у аднаго з тэлевізійных камэр, рухомыя зусім подлымі намерамі, збольшага прагнасьцю, збольшага жаданьнем кіраваць краінай, адчуваньнем таго, што, як казаў Беразоўскі, «калі ты самы багаты, значыць ты самы разумны, калі ты самы багаты і разумны, значыць ты і павінен кіраваць дзяржавай».\nМенавіта гэтыя рэчы прыводзілі да таго стану, калі стала немагчымым прызначэньне або вылучэньне лібэралаў, такіх як Барыс Нямцоў, на кіруючыя пасады. Урад маладых рэфарматараў скінулі ўласнымі рукамі. Зусім не ФСБ скінуў самы лібэральны, малады, мадэрнізацыйны ўрад у Расеі ў 1997 годзе, а тыя самыя людзі, якія кіравалі мэдыямі.\nУ сілавікоў вельмі гамагенная сьвядомасьць, яны аднолькава думаюць і размаўляюць незалежна ад чыну\nЯны прывялі да той сытуацыі, калі ў Ельцына пасьля крызісу 1998 году не было выбару, таму што ўсе лібэральна-дэмакратычныя ідэі былі дыскрэдытаваныя, цынізм быў неверагодны. Паглядзеўшы на ўсё гэта, Ельцын павярнуўся ў бок сілавікоў. Можна доўга разважаць пра тое, што гэта была апэрацыя прыкрыцьця, што яму трэба было засьцерагчы сябе і сваю сям’ю. Безумоўна, усе гэтыя суб’ектыўныя рэчы прысутнічалі, але глеба для гэтага была створана безадказным паводзінамі тых, хто кіраваў СМІ. Вы маеце рацыю, што да 1999 году, да моманту бамбёжак Косава сытуацыя ў краіне разьвярнулася кардынальна і, паглядзеўшы на алігархаў, паглядзеўшы на тое, што адбываецца, насельніцтва стала адгукацца на зусім іншыя сыгналы: на заклікі аднаўленьня велічы дзяржавы. Ня будзем забываць, што ў 2000 годзе велізарная колькасьць тых, хто лічыў сябе часткай правых сіл, горача падтрымлівалі прыход Пуціна да ўлады, у тым ліку і другую вайну ў Чачні як такую.\n— Нават Барыс Нямцоў.\n— Барыс Нямцоў значна менш. Нямцоў быў адзіным, хто прайграў у гэтай спрэчцы, хто не хацеў прызначэньня Пуціна на ролю прэзыдэнта. А Чубайс і Хакамада страшна падтрымлівалі. Лёзунгам СПС тады было: «Кірыенку ў Думу, Пуціна ў прэзыдэнты».\n— Вы расказваеце цікавую гісторыю пра тое, як Пуцін падчас вячэры зь Ігарам Малашэнкам, пачаў яго крытыкаваць за тое, што той дазволіў сваёй дачцэ ехаць у школу на звычайным таксі зь лёнданскага аэрапорту, паколькі таксі, паводле яго, можа аказацца несапраўдным, дачку могуць выкрасьці... Мне здаецца, што гэтая зусім ня сьмешная, а даволі жудасная гісторыя вельмі многае тлумачыць, і тое, чаму Пуцін так маніякальна хавае сваіх дачок і, напрыклад, чаму ён стварыў Нацгвардыю. І наогул можна тут западозрыць нейкую псыхічную хваробу, параною. Як вы інтэрпрэтуеце гэты сюжэт?\n— Параноя, безумоўна, прысутнічае ў многіх людзях, якія выйшлі з савецкага КДБ. Падазронасьць зьяўляецца часткай шпіёнскага комплексу, хоць ня ўсе лічаць, што Пуцін быў сапраўдным шпіёнам. Наогул, калі займаесься так званымі сілавікамі, пачынаеш разумець, што ў іх вельмі гамагенная сьвядомасьць, яны аднолькава думаюць і размаўляюць незалежна ад чыну, гэта можа быць генэрал, а можа быць лейтэнант, але лёгіка разважаньняў вельмі падобная.\nГэтую гісторыю Малашэнка і распавёў мне таму, што яна вельмі ярка адлюстроўвала ход думак Пуціна. Калі жонка Малашэнкі распавяла гісторыю пра тое, што іх дачка прыляцела ў аэрапорт Хітраў, патэлефанавала адтуль бацькам і сказала, што яе не сустрэла машына са школы, пыталася парады ў бацькоў, што ёй рабіць, чакаць гэтай машыны са школы ці браць таксі, жонка Малашэнкі сказала: «Бяры таксі», а Пуцін ёй сказаў, што вы няправільна параілі сваёй дачцэ, адкуль вы ведаеце, што гэтае таксі сапраўднае.\nНі таксі ня можа быць сапраўдным, ні пачуцьці ня могуць быць сапраўднымі, ні матывы паводзін, за ўсім нехто павінен стаяць\nГэтая маленькая дэталь вельмі характэрная для Пуціна: падазронасьць да ўсіх, і за ўсім бачыцца варожая рука, нішто ня можа быць сапраўдным, нават таксі ня можа быць сапраўдным, ні пачуцьці ня могуць быць сапраўднымі, ні матывы паводзін, за ўсім хтосьці павінен стаяць. Сапраўды гэтак жа, як за Балотнай абавязкова павінен стаяць Дзярждэп, — ня могуць жа людзі проста так выйсьці на вуліцу і пачаць пратэставаць супраць сфальсыфікаваных выбараў, а то яны раней ня ведалі, што выбары сфальсыфікаваныя. Або ня могуць проста людзі выйсьці на Майдан у Кіеве і вось так проста размахваць сьцягамі ЭЗ, вядома, за гэтым нехта стаіць, вядома, гэта ўсё несапраўднае. Як таксі несапраўднае, так і пачуцьці несапраўдныя, і думкі несапраўдныя, усё сканструявана, і рэальнасьць можна сканструяваць.\nУ мазгах у людзей, якія гэтым займаюцца, у тым ліку тых, хто вядзе інфармацыйную вайну (а гэта, вядома, інфармацыйная вайна, тое, што было ў Крыме і на ўсходзе Украіны, гісторыя з расьпятымі на крыжы хлопчыкамі), няма нічога ні ганебнага, ні дрэннага, а фактаў наогул няма, ці мала хто што прыдумае, наогул рэальнасьці няма, праўды няма, фактаў няма.\nУ гэтым адрозьненьне пуцінскай прапаганды ад савецкай, у гэтым яе посьпех. У савецкай прапаганды была пэўная ідэалягічная накіраванасьць, яны ўсё ж не зусім вынаходзілі рэальнасьць. А тут адчуваньне, што наогул фактаў няма, таму можна так, а можна так — у залежнасьці ад сытуацыі. І ствараецца мэдыйны шум, у якім тоне любы факт і любое сьцьвярджэньне аб тым, што гэта хлусьня ці гэта праўда. Дарэчы, цяпер, на жаль, мы гэта назіраем у Амэрыцы. Таму што Дональд Трамп прыкладна гэтак сама да фактаў ставіцца, як Пуцін. Якія факты? Можна хлусіць, і гэта цалкам не здаецца ганебным.\n— Дый вобраз Пуціна таксама цалкам сканструяваны. Гэта маленькі чалавек, які вельмі няўпэўнены ў сабе, што паказвае хоць бы яго адмова ад удзелу ў любых тэледэбатах. Цікава, што ягоныя паводзіны, якія правалілі б любога кандыдата ў іншай краіне, зусім не ўплываюць на ўспрыманьне большасьцю выбаршчыкаў. Вобраз Пуціна ўдалося сканструяваць зь нічога.\nАнэксія Крыму, вайна ва ўсходняй Украіне, бамбёжкі ў Сырыі - усё гэта пастановачныя сцэны для паказу па тэлебачаньні\n— Дакладна. І вось тут усё больш складана, чым здаецца на першы погляд. З аднаго боку, так, безумоўна, Пуцін зьяўляецца ніадкуль, яго ніхто ня ведае, ніякіх рэйтынгаў у яго няма, ён ня счытваецца на самым пачатку. Больш за тое, Беразоўскі, які кіраваў Першым каналам, ОРТ і цалкам падпарадкаваў гэты інструмэнт задачы прасоўваньня Пуціна, лічыў у 1999-2000 годзе, што Пуцін — гэта ніхто, што яны зараз сканструююць свайго несапраўднага сілавіка: ёсьць сапраўдны Прымакоў і ёсьць ручны сілавік, такі сымулякр, мы зараз зробім падмену, як у картах, а гледачы не заўважаць, што быў сапраўдны і даволі небясьпечны, а ёсьць несапраўдны, наш, мы яго зараз хуценька зробім, і будзе ў нас такі ручны сілавік. І створым мы яго менавіта тэлевізійнымі сродкамі. Сапраўды гэтак жа, як мы выйгралі выбары ў 1996 годзе, дапамагаючы Ельцыну сваімі тэлеканаламі, гэтак жа мы зараз зробім прэзыдэнта з Пуціна. Пры гэтым Ельцын быў рэальнай гістарычнай фігурай неверагодна буйнога маштабу, Пуцін сапраўды спачатку такім ня зьяўляўся. Але далей адбываюцца падзеі па-за кантролем тэлебачаньня, таму што выбухі дамоў і пачатак вайны ў Чачні, якія б кансьпіралягічныя тэорыі ні будаваліся, але яны былі ў рэальнасьці, людзі рэальна загінулі.\nЁн ня ўдзельнічае ў тэледэбатах, таму што ён цар\nЯ думаю, што Ельцын у Пуціне разглядзеў нешта, чаго не разглядзеў блізарукі Беразоўскі і многія з гэтых мэдыйных людзей. Ельцын, валодаючы зьвярыным палітычным нюхам, адчуў, што ў Пуціне ёсьць нешта такое, чаго няма ў Сяргею Сьцяпашыне. Невыпадкова, што вылучаюць Пуціна, а не такога таксама ручнога і зусім паслухмянага Сьцяпашына. Я думаю, што Ельцын нешта адчуў ад яго, улавіў правільна. Таму што праседзець на троне 16 гадоў у такой краіне, як Расея, ня жарт.\nВы кажаце, што ён ня ўдзельнічае ў тэледэбатах, таму што ня ўпэўнены ў сабе, я дазволю сабе не пагадзіцца з гэтым. Я думаю, што ён ня ўдзельнічае ў тэледэбатах зусім па іншай прычыне — таму што ён цар, таму што ў ім ёсьць адчуваньне сябе як цара, чароўнай улады і адчуваньне місіі, якая ніяк не супярэчыць усім карупцыйным скандалам.\n— Ён і ў 2000 годзе, калі яшчэ ня быў ніякім царом, таксама ў дэбатах ня ўдзельнічаў.\n— Тады ён ня ўдзельнічаў сапраўды з-за няўпэўненасьці, але паступова сакралізуецца дзяржаўная ўлада, і ён сябе атаясамляе з гэтай уладай. Заўважце, вельмі цікавы момант: калі Пуцін сыходзіць з пасады прэзыдэнта ў 2008 годзе, перастае быць прэзыдэнтам на чатыры гады, ён пры гэтым застаецца царом. Гэта ў Расеі такая праверка пастаянна — цар сапраўдны ці не сапраўдны? Дык вось гэтыя чатыры гады паказваюць насельніцтву, што цар сапраўдны: бачыце, ён можа не называцца прэзыдэнтам, можа сядзець не ў Крамлі, а ў Белым доме, ён усё роўна цар.\nПуцін сёньня — гэта зусім ня той Пуцін, якога мы бачылі ў 2000 годзе, але відавочна ў тым Пуціне, якога мы бачылі ў 2000 годзе, ужо было закладзена нешта такое, што прарасло такім чынам.\n— Аркадзь, вы пішаце, што цяпер сытуацыя больш небясьпечная, чым у часы халоднай вайны. Да чаго, на ваш погляд, усё гэта можа прывесьці?\n— Мы бачым, да чаго гэта можа прывесьці. Гэта прыводзіць да хаосу, да вайны, да перакройваньня межаў дзяржаў, да бразганьня ядзернай\nСытуацыя больш небясьпечная, чым у савецкі час, таму што ў савецкай партакратыі не было комплексу непаўнавартасьці, які ёсьць у расейскай эліты ў адносінах да Захаду\nзброяй — гэта рэчы вельмі небясьпечныя. Мне здаецца, што сытуацыя больш небясьпечная, чым у савецкі час, таму што ў савецкай партакратыі не было комплексу непаўнавартасьці, які ёсьць у расейскай эліты ў адносінах да Захаду. Савецкі Саюз, як і Амэрыка, выйшлі пераможцамі з Другой сусьветнай вайны, гэта былі людзі аднаго пакаленьня, многія зь іх ваявалі, і таму ў іх было адчуваньне краіны, якая перамагла. Дзякуй богу, ім патлумачылі савецкія ядзерныя фізыкі, у тым ліку Андрэй Дзьмітрыевіч Сахараў, да чаго можа прывесьці тэрмаядзерная катастрофа. Яны, вядома, вельмі асьцярожна карысталіся словамі: пагроз аб тым, што мы ператворым Амэрыку ў ядзерны попел, Савецкі Саюз сабе дазволіць ня мог. І доля адказнасьці была іншая, таму што Савецкі Саюз кантраляваў палову сьвету, усё ж былі калектыўныя органы кіраваньня, адзін чалавек ня мог прымаць рашэньні так, як можа цяпер іх прымаць Пуцін, таму што былі органы палітбюро, ЦК і гэтак далей. Цяпер сытуацыя значна больш небясьпечная, таму што эліта абсалютна безадказная, таму што ў яе ёсьць комплекс прайгранай халоднай вайны, яго не было ў самым пачатку, у канцы 80-х — пачатку 90-х гадоў, ён прышчэплены пазьней.\nТак, прыгожа паказаць, як расейскія зьнішчальнікі праносяцца над натаўскімі караблямі. Але што будзе ў наступную сэкунду?\nГэта людзі, у якіх зусім няма ніякіх стрымліваючых мэханізмаў, рашэньні прымае адзін чалавек, эліта безадказная, вайна здаецца відэагульнёй. Як Эрнст паказвае па Першым канале, так і мы, і наогул уся сыстэма настроена на тэлебачаньне. То бок, усё, што адбываецца, — гэта ствараецца карцінка для тэлебачаньня. Алімпіяда ў Сочы, будуюцца спэцыяльныя стадыёны, выбудоўваецца дэкарацыя для паказу па тэлебачаньні. Далей па гэтай самай лёгіцы пачынаецца анэксія Крыму, вайна ва ўсходняй Украіне, бамбёжкі Сірыі — усё гэта нейкія пастановачныя сцэны для паказу па тэлебачаньні. І раптам аказваецца, што тэлебачаньне вядзе за сабой краіну, што яно задае вэктар. Разрыў паміж тэлевізійнай карцінкай і рэальнасьцю вельмі небясьпечны заўсёды, таму што ты ўступаеш на гэтую лесьвіцу эскаляцыі, ня можаш пралічыць рызыкі. Так, прыгожа паказаць, як расейскія зьнішчальнікі праносяцца над натаўскімі караблямі. Але што будзе ў наступную сэкунду? Ты ня думаеш, што могуць зьбіць, што можа пачацца вайна, у тэлебачаньні гэтага не бывае. Таму тэлевізійная лёгіка кіраваньня краінай мне здаецца неверагодна небясьпечнай.\n— Вы напэўна ведаеце кнігу Люка Гардынга пра яго досьвед жыцьця ў Расеі, ён апісвае даволі жудасныя рэчы, як працуецца замежнаму карэспандэнту ў Маскве: таемныя ператрусы, сачэньне, праслухоўваюцца тэлефоны. Вы, як і Гардынг, працавалі карэспандэнтам буйнога заходняга выданьня, часопіса The Economist, і пры гэтым пісалі кнігу пра пуцінізм. Ці быў у вас досьвед такога роду? Адчувалі, што Вялікі брат сочыць?\n— Не, не было, на шчасьце, у мяне гэтага досьведу, не было ціску ні на мяне, ні на маіх блізкіх. Было агульнае адчуваньне вельмі непрыемнае, як ва ўсіх, хто жыў ці працаваў у Расеі, агрэсіі, ксэнафобіі. Вядома, калі Барыса Нямцова забілі ў Маскве — гэта быў неверагодны шок. У параўнаньні з той небясьпекай, якой падвяргалі сябе такія людзі, як Нямцоў, і той небясьпекай, якой падвяргала сябе Ганна Паліткоўская і працягваюць падвяргаць сябе журналісты «Новой газеты» і іншых выданьняў, мне здаецца нават няёмка казаць пра той ціск, які адчуваў ці не адчуваў замежны журналіст. Гісторыя зь Люкам Гардынгам даволі спэцыфічная, я ўсіх тонкасьцяў яе ня ведаю. Кніжка вельмі хвацкая, я яе чытаў. Але ўласнага досьведу ў мяне, на шчасьце, няма і быццам бы іншых такіх гісторый я ня чуў. Людзі, якія займаюцца ў Расеі палітыкай, сапраўднай журналістыкай, праваабарончай дзейнасьцю ў «Мэмарыяле», падвяргаюць сябе рызыцы, якая на некалькі парадкаў вышэйшая за ўсё, што можа сабе ўявіць замежны журналіст.\n— Вы пісалі кнігу па-расейску або адразу па-ангельску і ці ня думаеце вы, што нейкі варыянт варта было б прапанаваць і для расейскага чытача?\n— Ён у працы, расейскі варыянт кнігі будзе. Я яе пісаў адразу па-ангельску, таму што немагчыма напісаць кніжку па-расейску для заходняй аўдыторыі. Калі быць шчырым, я яе пісаў для сваіх дзяцей. Маім дзецям, на шчасьце, не давялося жыць у савецкай краіне, яны маюць даволі слабое ўяўленьне пра тое, як усё было ўладкавана. Дзеці англамоўныя, мама ў іх ангелька, і мне б вельмі хацелася, каб яны даведаліся трошкі пра гэтую краіну і пра тое, як усё адбывалася, з маіх слоў, а ня зь нечыіх. Акрамя ўсяго іншага, мне і самому было страшна цікава паспрабаваць разабрацца ў тым, якім чынам краіна з пункту, у якім яна была ў канцы 80-х, калі я быў студэнтам ГІТІСу ў Маскве, прыйшла да сёньняшняга стану, пры тым, што няма адной контррэвалюцыйнай падзеі, якая б разьвярнула краіну. Як яна паступова ішла ад, умоўна кажучы, 1991-га да 2016-га, паглядзець гэтую гісторыю, паспрабаваць зразумець яе праз мэдыі, праз людзей, якія фармавалі парадак дня краіны, мне было неверагодна цікава.


Марціновіч Віктар. Рэвалюцыя (цвёрдая вокладка): KNIHI.BY. Беларускія кнігі\n#2 bestseller in October 2020\nРэвалюцыя : раман / Віктар Марціновіч ; пераклад з рускай Віталя Рыжкова. — Мінск : Кнігазбор, 2020. — 280 с. Цвёрдая вокладка.\n(таксама можна замовіць кнігу ў мяккай вокладцы)


Бывает ли бумажная жизнь? Об этом нужно спросить у Даши Никитиной | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n05.05.2017 98 Лепельскi край Комментариев нет\nЦі бывае папяровае жыццё? Пра гэта трэба запытацца ў Дашы Нікіцінай. Хто-хто, а яна дакладна ведае ўсе таямніцы жыцця папяровага. Зрэшты, падобна, што і ў жыцці рэальным дзяўчына арыентуецца не горш.\nВедаеце, героі сучасных камп’ютарных гульняў, якімі гэтак захапляюцца падлеткі, часцей пражываюць не адно, а некалькі жыццяў.\nВось і ў Дашы два жыцці: адно папяровае, другое рэальнае. І абодва цікавыя, абодва насычаныя каляровымі фарбамі, маюць шмат адценняў, цэлую гаму пачуццяў, перажыванняў, трывог, радасцяў, перамог.\nПапяровае Дашына жыццё пачалося яшчэ ў пятым класе. Калі дзяўчынка прыйшла ў гурток да Ірыны Кунчэўскай, настаўніцы з СШ №3, дзе вучыцца. Ірына Маратаўна вучыць дзяцей мастацтву квілінга. Вельмі арыгінальнае мастацтва, якое звычайную паперу ператварае ў казку. Паперу можна ў што заўгодна ператварыць, трэба толькі правільна яе скруціць. Даша ў гуртку пачала ператвараць яе ў кветкі — хоць бы і ў любімыя півоні.\n— Ты, Даша, вырошчваеш півоні ў жыцці рэальным?\n— Не, мы жывём у гарадской кватэры, дзе кветкі можна вырошчваць хіба што на падаконніку. Але я люблю атрымліваць кветкі ў падарунак.\n— І ці знайшоўся такі прынц, які б прывёз табе на белым кані цудоўны букет півоняў?\nМаўчыць, загадкава ўсміхаецца. Правільна, не ўсё трэба выкладваць незнаёмаму чалавеку пры першай сустрэчы, хай сабе і журналісту.\nЯе работы з квілінга былі прадстаўлены на абласной алімпіядзе па працоўным навучанні — гэта ўжо ў жыцці рэальным. І атрымалі высокую адзнаку. Там было такое багатае дэкаратыўнае пано.\nА яшчэ ў тым папяровым жыцці Даша малюе. Аднойчы разам з сяброўкамі Ангелінай Цяпловай і Насцяй Церашковай вырашылі пайсці ў гурток выяўленчага мастацтва ў Цэнтр дзяцей і моладзі. А праз пэўны час ужо былі дзве яе персанальныя мастацкія выставы, за якія Даша вельмі ўдзячна свайму цэнтраўскаму педагогу Ірыне Трубека. Першая выстава — малюнкаў гуашшу — яшчэ ў дзявятым класе. Спачатку дзяўчынка малявала гуашшу, затым параілі паспрабаваць алейнымі фарбамі — таксама атрымалася. А яшчэ малюе сухім пэндзлем, з-пад якога добра выходзяць, напрыклад, сонечныя промні, розныя адценні і г.д.\nЗараз у мнагадзетнай сям’і Нікіціных малюе не толькі яна, але і сястра, і малодшы брат. Сама ж Даша працягвае ўдасканальваць сваё папяровае і не толькі папяровае майстэрства. Авалодала тэхнікай дэкупажа, лепіць вырабы з гліны, няблага вышывае, крыжыкам і гладдзю і нават ад маці навучылася вязаць, асабліва кручком.\n— Ты доўга робіш свае вырабы? — пытаюся.\n— Гледзячы, наколькі яны мне даспадобы. Калі мне работа падабаецца, раблю яе вельмі хутка, калі ж не, магу зацягнуць і нават адкласці. Але абавязкова вярнуся. Прывыкла ўсё даводзіць да канца.\nА ў жыцці рэальным — зусім іншыя клопаты. Адзінаццаты клас — усё скіравана на вучобу. Неўзабаве паступаць. Тым больш, што прафесію Даша абрала зусім не папяровую. Збіраецца ў медыцынскі ўніверсітэт, хоча стаць урачом. Справа ў тым, што ў жыцці рэальным яна вельмі любіць дапамагаць людзям.\n— А чаму прафесіяй не хочаш абраць творчасць?\n— Творчасць — толькі хобі, рэалізавацца ў ёй, як прафесіяналу, надзвычай цяжка.\nАдзінаццаты клас. Але не можа яна схавацца ў вучобе і “забіць” на ўсё іншае. Увесь час была ў вучнёўскім актыве — у той “абойме энтузіястаў”, якую можна сустрэць на любым школьным мерапрыемстве. Усюды Даша нарасхоп. І ў класе яна стараста, і ў БРСМе кіраўнік, і заўсёднік сярод юных інспектараў дарожнага руху, і інтэлектуал, і на алімпіядах удзельніца. І як яе на ўсё хапае!\nА яшчэ ж застаецца час падарожнічаць на веласіпедзе, катацца на роліках улетку, а зімою — на каньках, гуляць у баскетбол і валейбол і дапамагаць маці ў лесе ў ягадах, каб падзарабіць капейку, якая для мнагадзетнай сям’і ніколі лішняй не бывае. І ў сяброўскай кампаніі яна таксама свая. Сяброў налічыла — усіх і не назваць. І на возеры пакупацца, і “УКантакце” музыку паслухаць — любую, абы для душы, і з сябрамі кантактнымі перакінуцца словам.\nЯк Даша ўсё паспявае? Сакрэт просты: у яе ж два жыцці, і абодва — вартыя.\nНа здымку: Даша Нікіціна.\n← Ведется в Заслоново реконструкция жилого дома\nКорабль получился широкий, просторный, такой же, как и их подростковые мечты →


Канвертаваць Дацкія кроны (DKK) і Іракскія Дзінары (IQD) : Калькулятар абменнага курсу\nДацкая Крона (DKK) і Ірацкі дынар (IQD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Дацкая Крона і Ірацкі дынар пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 5 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Дацкая Крона. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Ірацкі дынар валюты па змаўчанні. Націсніце на Іракскія Дзінары або Дацкія кроны канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДацкая крона гэта валюта, у Данія (Дз.К., ДНК), Фарэрскія выспы, і Грэнландыя (GL, ОСТ). Ірацкі дынар гэта валюта, у Ірак (IQ, IRQ). Дацкая крона таксама вядомы як Krones. Сімвал DKK можа быць запісаная Dkr. Дацкая крона дзеліцца на 100 ore. Абменнага курсу Дацкая крона Апошняе абнаўленне 2 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Ірацкі дынар Апошняе абнаўленне 5 красавік 2020 ад Yahoo Finance. DKK каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. IQD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Міністр энергетыкі РФ: Пастаўляць нафтапрадукты ў Беларусь немэтазгодна | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЭкспарт расейскіх нафтапрадуктаў у Беларусь не з’яўляецца эканамічна мэтазгодным, заявіў 3 верасня ў Маскве міністр энергетыкі РФ Аляксандр Новак.\n„У цэлым прадугледжаныя індыкатыўным балансам нулявыя лічбы па пастаўках нафтапрадуктаў з Расеі ў Беларусь, таму што Беларусь забяспечвае сябе цалкам за кошт перапрацоўкі расейскай нафты ўласнымі нафтапрадуктамі. У гэтай сувязі эканамічнай мэтазгоднасці ў тым, каб пастаўляць расейскія нафтапрадукты Беларусі, няма”, — цытуе Новака ТАСС.\nПаводле слоў міністра, сёлета Расея пастаўляла Беларусі некаторыя віды нафтапрадуктаў, „хоць у цяперашні час індыкатыўны баланс гэтага не прадугледжвае”. Пра які аб’ёме паставак ідзе гаворка, Новак не ўдакладніў.\nЁн таксама паведаміў, што Масква і Менск ўсталююць лімітавы ўзровень паставак нафтапрадуктаў з Расеі ў Беларусь на наступны год. „Мы складаем штогод балансы з беларускімі калегамі, зараз такая праца вядзецца на 2019 год”, — сказаў міністр.\nЯк паведамлялася раней, у першым паўгоддзі Беларусь павялічыла імпарт нафтапрадуктаў у паўтара разу. Паводле звестак беларускай статыстыкі, у студзені-чэрвені з Расеі было імпартавана 2,1 млн тон нафтапрадуктаў на 0,8 млрд долараў. Імпарт расейскіх нафтапрадуктаў павялічыўся ў фізічным выражэнні на 49,4%.\nПаводле інфармацыі БелаПАН, па ініцыятыве расейскага боку ўжо падрыхтавана рашэнне аб тым, што з чацвёртага квартала 2018 года Расея абмяжоўвае пастаўкі нафтапрадуктаў у Беларусь і гатовая пастаўляць іх выключна для задавальнення ўнутраных патрэбаў рэспублікі.\nЯк паведамляла ў жніўні агенцтва Reuters са спасылкай на дакументальныя крыніцы, Расея плануе абмежаваць пастаўкі нафтапрадуктаў у Беларусь у сувязі з тым, што падазрае рэспубліку у рээкспарце расейскіх нафтапрадуктаў.\nУ сярэдзіне жніўня першы віцэ-прэм’ер Васіль Мацюшэўскі паведаміў журналістам, што беларускія ўлады вядуць з Расеяй перамовы па нафтавых пытаннях. „Перамовы ідуць на ўзроўні віцэ-прэм’ераў, якія курыруюць гэтую тэму. Дастаткова глыбокія перамовы”, — адзначаў Мацюшэўскі, каментуючы інфармацыю ў СМІ аб абмежаванні паставак расейскіх нафтапрадуктаў. Пры гэтым ён выказваў надзею, што віцэ-прэм’еры Беларусі і Расеі, якія ўдзельнічаюць у нафтавых перамовах, у бліжэйшы час „знойдуць рашэнне ўсіх няпростых пытанняў”.


Боль Афгана неподвластна времени\npostawy.by Новости Постав | 22-02-2013\nДата 15 лютага 1989 года ўвайшла ў гісторыю назаўсёды — у гэты дзень апошнія савецкія салдаты пакінулі рэспубліку Афганістан. Спынілася дзесяцігадовая вайна, ахвярамі якой сталі тысячы ўраджэнцаў былога СССР.\nМінулі 24 гады. “Даўно”, — скажам мы. “Зусім нядаўна,” — лічаць воіны-інтэрнацыяналісты, якія і сёння да дробязяў памятаюць падзеі таго часу.\nШтогод 15 лютага “афганцы” збіраюцца на мітынг, прысвечаны гадавіне вываду савецкіх войскаў з Афганістана. Адбыўся ён і сёлета. Ля помніка воінам-інтэрнацыяналістам сабраліся ўдзельнікі вайны ў Афганістане, родныя і блізкія загінуўшых у баях пастаўчан, ваеннаслужачыя, школьнікі. Раённую ўладу прадстаўлялі старшыня раённага Савета дэпутатаў Віктар Пятровіч Арэхаў і намеснік старшыні райвыканкама Юрый Мікалаевіч Кісялёў. Сабраліся, каб аддаць даніну памяці загінуўшым і выказаць удзячнасць тым, хто вярнуўся з вайны жывым.\nПершым перад прысутнымі выступіў старшыня раённага савета ГА “Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане” Валерый Антонавіч Лушчык. Ён падзякаваў раённаму кіраўніцтву і баявым таварышам за падтрымку, падрабязна расказаў пра ўзоры тэхнікі, прадстаўленыя на алеі. “Жалезныя машыны вытрымлівалі не заўсёды, людзі ж цярпелі ўсё,” — падагульніў ён.\nТэму працягнуў былы камандзір Асобнага авіяцыйнага атрада, палкоўнік запасу, воін-інтэрнацыяналіст Станіслаў Ігнацьевіч Раманчук.\n— Якой бы надзейнай ні была тэхніка, без прафесіяналаў яна нічога не вартая, — расказваў ён пра легендарны верталёт “МІ-8”, узор якога напярэдадні быў дастаўлены на алею. — Памятаю, як аднойчы вечарам налічылі на машыне 320 пулявых прабоін. Але ўсяго за ноч спецыялісты тэхнічна-эксплуатацыйнай часці аднавілі верталёт, і раніцай ён са шматлікімі алюмініевымі латкамі ўжо быў у паветры.\nАдкрыю невялікі сакрэт: “МІ-8”, які знаходзіцца ў Паставах, шмат гадоў эксплуатаваўся ў В’етнаме. На ім нават лятаў былы кіраўнік кампартыі гэтай краіны таварыш Хо Шы Мін. Машына, дарэчы, дзеяздольная і сёння, але з-за выпрацоўкі рэсурсу яе палёты забаронены.\nСтаніслаў Ігнацьевіч падкрэсліў, што для яго і баявых сяброў вайна не скончылася: яна жыве ва ўспамінах. Палкоўнік запасу падзякаваў раённым уладам, а таксама Валерыю Антонавічу Лушчыку за стварэнне ў Паставах Алеі воінскай славы — дастойнага помніка героям ваенных падзей.\nУдзел у ваенных дзеяннях прымалі каля трыццаці тысяч савецкіх салдат, сярод якіх было 109 ураджэнцаў Віцебскай вобласці, у тым ліку і Пастаўшчыны. Трое нашых землякоў — Радзівон Мішута, Міхаіл Лапко, Аляксандр Урбель — пасмяротна ўзнагароджаны Ордэнам Чырвонай Зоркі. Такой жа ўзнагароды ўдастоены нашы землякі Анатолій Васільевіч Голад і Анатолій Мікалаевіч Кулакоў.\nПасля ўскладання кветак і вянкоў да помніка воінам-інтэрнацыяналістам удзельнікі мерапрыемства накіраваліся ў раённы Дом культуры. Тут адбылася тэматычная праграма “Пакуль мы памятаем, мы будзем жыць”. Яе героямі, несумненна, сталі воіны-інтэрнацыяналісты Пастаўшчыны. Да іх звярнуўся намеснік старшыні райвыканкама Ю. М. Кісялёў.\n— Вельмі прыемна, што Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане займае ў нашым раёне такую актыўную пазіцыю, — адзначыў ён. — Вы, яе члены, — наглядны прыклад доблесці і мужнасці. Жадаю добрага настрою, аптымізму, далейшага плённага супрацоўніцтва з выканаўчай уладай.\nЮрый Мікалаевіч таксама ўручыў Падзякі старшыні райвыканкама Аляксандру Іванавічу Пешчаранкову і Станіславу Ігнацьевічу Раманчуку.\nШмат цёплых слоў і музычных нумароў прагучала ў той дзень для “афганцаў”. Памяць жыве, і не толькі ў абелісках..


Будзьма беларусамі! » Пяць тэндэнцый мінскага тэатральнага сезона\n24.07.2014 | Тэатр\nСталічны сезон 2013–2014 завершаны. Калектывы ўжо сышлі на летнія вакацыі, адкуль вернуцца толькі ў верасні. Час падвесці вынікі сезона і акрэсліць як мінімум пяць тэндэнцый.\nГод таму на “Будзьме” з’явіўся матэрыял, таксама прысвечаны тэндэнцыям тэатральнага сезона 2012–2013. Ад тых разважанняў і адштурхнемся. Бо калі параўноўваць гэтыя сезоны, дзве тэндэнцыі супадаюць. Яшчэ дзве – часткова (у адной назіраецца прагрэс, у другой – рэгрэс). А апошняя змянілася ледзь не цалкам.\nСпектакляў мала. Амаль усе – “невыязныя”\nШто ж засталося без змен? Як і раней, у Мінску адбываецца надзвычай мала прэм’ер. Прычым іх колькасць падышла да небяспечнай мяжы. Напрыклад, у Тэатры-студыі кінаакцёра, Лялечным і Рускім тэатрах паставілі па адным спектаклі, у Купалаўскім – два (апошнія два калектывы маюць статус “нацыянальных”). Між тым, пяць (ці хаця б чатыры) прэм’еры за сезон – гэта мінімальны паказчык, які дазваляе і трупу трымаць у творчым тонусе, і займаць у пастаноўках большасць акцёраў. Столькі новых спектакляў набіралася ўсяго ў трох калектываў: Музычнага тэатра (чатыры прэм’еры), РТБД (пяць новых пастановак). Зразумела, па-за канкурэнцыяй Оперны тэатр – ажно дзесяць прэм’ер! Галоўная прычына агульнай не надта вялікай актыўнасці – у памеры дзяржаўнай падтрымкі. Паколькі яна сціплая, вынік адпаведны.\nДругая тэндэнцыя, што засталася без змен, – ігнараванне фестывальнага фармату. Са спектакляў, паказаных дзяржаўнымі калектывамі, за мяжу можна смела вывозіць хіба толькі “Дон Жуана”, пастаўленага ў Купалаўскім. З прыватных – пастаноўкі пластычнага тэатра “ІнЖэст” (напрыклад, “Рамонт”). Магчыма, на фестывалі ў перспектыве трапяць пастаноўкі, якія ствараліся ў фармаце дзвюх Лабараторый рэжысёрскіх праектаў (іх ладзіць Цэнтр эксперыментальнай рэжысуры). Але большасць з іх пакуль знаходзіцца ў выглядзе незавершаных фрагментаў.\nГраем у ранейшым складзе\nЯшчэ дзве тэндэнцыі зведалі эвалюцыю. Адна – у адмоўны бок. Другая – у станоўчы.\nУ пазамінулым сезоне ўзнікла надзея, што са з’яўленнем новых калектываў сталічная тэатральная прастора павялічыцца. У Мінску распачалі сваю дзейнасць адразу некалькі прыватных тэатраў. Праўда, ужо тады ўзнікла лагічнае пытанне: ці надоўга хопіць імпэту ў арганізатараў і грошай у спонсараў? Рэальнасць аказалася сумнай. У мінулым сезоне тры тэатры не паказалі ніводнай прэм’еры. Праўда, цалкам з тэатральных даляглядаў яны не зніклі. У жніўні Яўген Карняг, стваральнік “KorniagTHEATRE”, анансуе пастаноўку спектакля “З іншага боку”. У верасні Анастасія Грыненка, арганізатар “Тэрыторыі мюзікла”, запрашае на мюзікл-аперэту “Сабака на сене”. “Тэатр Ч” заяўляў пра падрыхтоўку спектакля “Смутак сатаны”. Але ў любым выпадку гаворка ідзе ўжо пра наступны сезон. Такім чынам, імпэт нікуды не знік, але адчуваецца недахоп грошай.\nАдзіным выключэннем з правіл зрабіўся музычны тэатр “Галерэя”. Але аналіз яго прадукцыі (“Музычная дуэль Павароці і Сінатры”, “Фантазіі Вольфганга Амадэя”, “Вікі. Крысціна. Барселона”), сведчыць: стваральнікі праекта аддаюць перавагу канцэртнаму фармату. Такім чынам, мінская тэатральная прастора, створаная прыватнымі калектывамі, застаецца не надта вялікай. А глядач, жадае ён таго ці не жадае, вымушаны наведваць дзяржаўныя тэатры.\nАкно ў Еўропу зрабілася большым\nЯшчэ адна мінулагодняя тэндэнцыя была сфармуляваная наступным чынам: “дамінаванне “сэканд-хэнду” сярод замежнай прадукцыі”. Падставай для такога сцверджання сталі шматлікія спектаклі такога ўзроўню, якія паказваліся асобнымі тэатрамі з Расіі, Літвы або Азербайджана. У апошнім сезоне такія пастаноўкі, на шчасце, адышлі на другі план. Іх месца заняла фестывальная прадукцыя.\nАдзін з фэстаў сёлета прайшоў упершыню. Гаворка пра “Балетнае лета ў Вялікім”. Пакуль такі праект Опернага можна назваць асветніцкім. Грузінскі тэатр оперы і балета паказваў класічныя і неакласічныя пастаноўкі Джорджа Баланчына, Іржы Кіліяна і Фрэдэрыка Эштана, першыя паказы якіх часцяком датаваныя сярэдзінай і другой паловай ХХ стагоддзя. На больш высокі ўзровень выйшаў другі форум пластычных тэатраў “ПлаSтформа Мінск-2014” (у параўнанні з першым форумам меў месца конкурсны адбор).\nСвой статус пацвердзіў традыцыйны Оперны форум з запрошанымі салістамі і “Балем-маскарадам” Міхайлаўскага тэатра. Міжнародны фестываль тэатраў лялек з найлепшымі айчыннымі і замежнымі спектаклямі (напрыклад, “Мантэкі і Капулеці” Беластоцкага тэатра лялек). А таксама зорны ІІІ Міжнародны форум тэатральнага мастацтва “ТЕАРТ”, які сабраў у Мінску найлепшыя еўрапейскія спектаклі (ад “Ліра” Канстанціна Багамолава да “(А)палоніі” Кшыштафа Варлікоўскага).\nТак, на еўрапейскай карце Мінск па-ранейшаму ўспрымаецца многімі як тэатральная правінцыя. Супакоім сябе тым, што акно ў Еўропу зрабілася шырэйшым. А старыя рамы пачалі змяняць на шклопакеты.\nЛетась я паспрабаваў пабудаваць неафіцыйную іерархію сталічных тэатраў, якую можна ўявіць у выглядзе піраміды. Зверху знаходзіўся Лялечны, на другім месцы – Оперны, за трэцяе змагаліся Музычны і РТБД. Ніжэй знаходзіліся ўсе астатнія калектывы. Сітуацыя, якая склалася ў мінулым сезоне, цалкам разбурае такую канструкцыю.\nПерш за ўсё, як ацэньваць тэатры з мінімумам прэм’ер? Напрыклад, цалкам паспяховы Рускі тэатр (яго адзіная пастаноўка “Хітрыкі Ханумы” – самы касавы спектакль сезона). Няўжо трэба паставіць гэты калектыў на першае месца? Што рабіць з Купалаўскім, дзе фестывальнаму “Дон Жуану” супрацьстаіць асветніцкі “Пан Тадэвуш”, супярэчлівы ў мастацкім плане?\nАле нават тры калектывы з належнай колькасцю прэм’ер знізілі свой мастацкі ўзровень. РТБД пасля паспяховага пазамінулага сезона ўзяў курс на пастаноўку камедый. З Музычнага звольнілі найлепшага рэжысёра – Анастасію Грыненка, спектаклі якой вызначалі мастацкі ўзровень калектыву. Не ўсё проста ў Оперным. Балетная трупа тэатра, па сутнасці, засталася на ўзроўні апошніх гадоў. А вось оперная трупа зрабіла стаўку на запрашэнне замежных рэжысёраў з Германіі, Эстоніі і Балгарыі. Але вынік іх працы не заўсёды пераконвае.\nУ выніку таго, што большасць тэатраў арыентуецца на забаўляльную прадукцыю, падобную паміж сабой, знікае іх адметнасць. Нездарма з трох найлепшых лялечных пастановак сезону (гаворка пра ўсю Беларусь) дзве здзейсненыя не ў сваіх калектывах. Аляксей Ляляўскі паставіў “Самазванца” ў Брэсце. Аляксандр Янушкевіч увасобіў “Шматкі па закутках” у Маладзечне. І толькі Алег Жугжда (спектакль “Фаўст. Сны”) застаўся верны свайму Гарадзенскаму тэатру лялек. Таму тэатралам застаецца сачыць не за калектывамі, а за пэўнай асобай, акцёрам або рэжысёрам.


Прэм’ер-міністрам Беларусі назначаны Міхаіл Мясніковіч — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nПрэм’ер-міністрам Беларусі назначаны Міхаіл Мясніковіч\nЧетверг, 6 янв., 2011 40 admin\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка 28 снежня назначыў прэм’ер-міністрам краіны Міхаіла Мясніковіча.\nМясніковіч Міхаіл Уладзіміравіч нарадзіўся ў 1950 годзе ў в. Новы Сноў Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці. У 1972 годзе скончыў Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут, у 1989 годзе — Мінскую ВПШ. Доктар эканамічных навук, прафесар, член-карэспандэнт НАН Беларусі.\nПрацоўную дзейнасць пачаў у 1972 годзе інжынерам тэхаддзела інстытута «Мінскпраект». У 1972-1973 гадах служыў у арміі. У 1973-1974 гадах — інжынер водаправоднай станцыі «Дражня» ўпраўлення «Водаканал», начальнік вытворча-тэхнічнага аддзела Дырэкцыі будуемых аб’ектаў водазабеспячэння. У 1974-1977 гадах — галоўны інжынер Дырэкцыі будуемых аб’ектаў водазабеспячэння, галоўны інжынер Дырэкцыі па ўзвядзенні збудаванняў воднай гаспадаркі вытворчага аб’яднання «Мінскводаканал». У 1977-1983 гадах — галоўны інжынер, начальнік упраўлення прадпрыемстваў камунальнага абслугоўвання Мінскага гарвыканкама. У 1983-1985 гадах — старшыня выканкама Савецкага раённага Савета народных дэпутатаў, намеснік старшыні выканкама Мінскага гарадскога Савета народных дэпутатаў.\nУ 1985-1986 гадах — сакратар Мінскага гаркама КПБ. У 1986-1990 гадах — міністр жыллёва-камунальнай гаспадаркі БССР. У 1990-1991 гадах — намеснік старшыні СаветаМіністраў БССР, старшыня Дзяржкамітэта БССР па эканоміцы і планаванні. У 1991-1994 гадах — першы намеснік старшыні Савета Міністраў Беларусі, у 1994-1995 гадах — намеснік прэм’ер-міністра Беларусі.\nУ 1995-2001 гадах — кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па асаблівых даручэннях.\nЗ кастрычніка 2001 года быў старшынёй Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.\n← Новый год внёс новое и в налогобложение граждан


Працуе на здароўе — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n14.01.2010 38 admin 0 Comment\nРабочая змена ў Таццяны Адамовіч цягнецца больш дванаццаці гадзін. І гэта невыпадкова, што жанчына столькі працуе, бо за свой рабочы час ёй патрэбна выканаць мноства важных спраў. Працуе Таццяна Аляксандраўна поварам у сталовай гімназіі горада Жыткавічы.\nУжо ў шэсць гадзін раніцы яна знаходзіцца на сваім рабочым месцы. Гэта абумоўлена тым, што патрэбна згатаваць сняданкі гімназістам, якія пражываюць у інтэрнаце. А гэта больш трыццаці порцый. Яшчэ харчуюцца тут і выхаванцы сацыяльнага прытулку. Повар стараецца, каб ежа для ўсіх дзяцей была як дома. Усё ж яна жанчына і ведае пачуцці маці, якія адправілі ў навучальную ўстанову з навакольных вёсак сваіх дзетак. Зразумела, бацькам хочацца, каб іх гімназісты добра харчаваліся. А вось дзетак з прытулку ёй проста шкада па-жаноцку.\nСняданак праходзіць хутка. Лепшая ўзнагарода для повара — пустыя талеркі, і Таццяна Аляксандраўна радуецца, што сваім кулінарным майстэрствам дагадзіла рабятам. Але гэта адбываецца ўсяго толькі адно імгненне. Як толькі апошні гімназіст пакідае сталоўку, яна зноў спяшаецца да пліты. Асноўны аб’ём работы наперадзе. Патрэбна рыхтаваць абеды. Цяпер ужо не толькі для прыезжых навучэнцаў, але і тых, хто прыйшоў з горада. У гімназіі ўсе вучні атрымліваюць гарачае харчаванне. Акрамя гэтага на абед прыйдуць не толькі з сацыяльнага прытулку, але і карэкцыйнага цэнтра. Усе гэтыя ўстановы знаходзяцца ў агульным будынку, таму і харчуюцца ў адной сталоўцы. Да таго ж і харчаванне выхаванцаў розных структур розніцца, таму повару патрэбна гатаваць ежу па некалькіх меню. Жанчына і яе памочнікі стараюцца. Таму абед для ўсіх падаецца своечасова.\n— У нашым меню самыя розныя стравы, — расказвае Таццяна Аляксандраўна. — Гатуем салаты, баршчы, супы, другія стравы, таму дзеці могуць добра падсілкавацца, каб паспяхова авлодваць ведамі.\nПа водгуках тых, хто падсілкоўваецца ў гімназічнай сталоўцы вельмі ўдалымі атрымліваюцца ў Таццяны Аляксандраўны піражкі і кулінарныя вырабы. “Пальчыкі абліжаш, такое смакоцце выпякае “, — толькі і чуюцца водгукі аб гэтых стравах повара.\nНапружаны рабочы рытм падтрымлівае повар і ў пасляабедзенны час. Патрэбна брацца за прыгатаванне вячэр і поўднікаў. Толькі а восьмай гадзіне заціхае пліта, мыецца посуд, растаўляецца па сваіх месцах. Патрэбна ўсё належным чынам падрыхтаваць наступнай змене калег. Толькі пасля таго, як усё зроблена, Таццяна Аляксандраўна лічыць свой рабочы дзень закончаным і кіруецца да дому.\nСваё прафесійнае майстэрства Таццяна Адамовіч адточвала на працягу дзесяцігоддзяў. Працавала на базе адпачынку пад Мінскам, потым былі курсы повараў у Ленінградзе, там жа і практычныя навыкі ўдасканаліла. Працавала нямала гадоў і поварам вайсковай часці ў нашым райцэнтры, а калі яе расфарміравалі перайшла ў сталоўку школы- інтэрната. Цяпер яна перайшла да гімназіі. Дзе б ні працавала Таццяна Аляксандраўна, яна старалася выконваць свае прафесійныя абавязкі належным чынам, бо ведае, што добрая ежа — гэта найперш і здароўе, і сіла.\nНиколай УЛАЩИК Записки о скитаниях в 1924 – 1929 годах ТУРОВЩИНА →


Bonjour, вясновы манікюр! Але не варта расслабляцца | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Bonjour, вясновы манікюр! Але не варта расслабляцца\nПасля доўгіх халадоў хочацца хутчэй зняць пальчаткі і лавіць сонечны вітамін D кожнай клетачкай. Але не варта расслабляцца: вясной наша скура асабліва далікатная. У міжсезонне часта назіраюцца рэзкія перапады тэмператур, высокая вільготнасць і сцюдзёныя вятры, таму важна надзяліць пільную ўвагу нашай скуры, асабліва на руках: яна мае павышаную патрэбу ў падсілкоўванні, увільгатненні і ахове.\nДогляд за скурай рук вясной можна падзяліць на некалькі этапаў:\nТолькі пасля выдалення забруджванняў і змярцвелых клетак скура добра засвойвае карысныя кампаненты пажыўных, увільгатняльных і аднаўляльных рэчываў. Увесну ачышчэнне рук павінна быць максімальна засцерагальным. Каб не перасушыць скуру, старайцеся выкарыстоўваць мяккае мыла з ахоўнымі кампанентамі, вітамінамі, матачным малачком і гліцэрынай.\nІснуе памылковае меркаванне, што, калі скура сухая, яе варта змякчаць тлустым крэмам. Гэта не зусім так. Для пачатку трэба разабрацца з агрубелымі клеткамі эпідэрмісу, якія выклікаюць лушчэнне. Ад гэтага можна пазбавіцца пры дапамозе пілінгу: механічнага або хімічнага, з фруктовымі кіслотамі.\nМожна зрабіць скраб у хатніх умовах: да некалькіх сталовых лыжак гушчы ад выпітай кавы прымяшаць па 1 ст. л. тлустай смятаны і натуральнага мёду. Масажыраваць кожны палец, усю кісць і вышэй да локця. Сумесь можна пакінуць на скуры да 10 хвілін як пажыўную маску. Змыць цёплай вадой.\nУжывайце скраб для рук не часцей, чым адзін раз на тыдзень, каб не траўміраваць скуру.\n• Сілкаванне і ўвільгатненне\nУвесну асаблівую ўвагу трэба надаць пажыўным крэмам для рук. Калі вы выкарыстоўваеце ўвільгатняльныя сродкі, то лепш дадаткова абараніць скуру адмысловымі крэмамі. Асабліва гэта актуальна перад выхадам на вуліцу. Для вясны пажыўны крэм павінен утрымліваць натуральны алей, раслінныя экстракты, марскія кампаненты, вітаміны А, С і Е.\nПамятка догляду за рукамі\nМыць рукі ў халоднай ці гарачай вадзе\nМыць вадой хатняй тэмпературы\nВыкарыстоўваць гарачае паветра пры сушцы рук, выціраць рукі грубай тканінай пасля мыцця або пакідаць іх мокрымі\nПрамакнуць рукі сухой папяровай сурвэткай\nВыкарыстоўваць у халоднае веснавое надвор'е лёгкія пальчаткі з тонкай тканіны\nКарыстацца бытавой хіміяй для догляду за домам без аховы рук\nПрыбіраць у гумовых пальчатках, пасля не забываць сілкаваць і ўвільгатняць скуру\nКарыстацца толькі крэмам для рук\nРабіць маскі, пілінг, масаж для скуры рук\nТоп-7 трэндаў вясны-2021\nАкрамя мяккай і здаровай скуры нашы рукі ўпрыгожвае манікюр. Якія тэндэнцыі можна вылучыць вясной-2021?\nНапаўпразрыстыя і нюдавыя пазногці ў тандэме з абстракцыяй і кантраснымі малюнкамі скараюць модніц. Нюдавы манікюр у новым сезоне стылісты прапануюць упрыгожыць ручным роспісам, налепкамі і каляровымі кончыкамі (прычым на кожным пальцы колеры могуць быць рознымі). Выглядае такі дызайн пазногцяў арыгінальна і адрастае не так прыкметна.\nЯркая геаметрыя і экспрэсіянізм. Не бойцеся выкарыстоўваць розныя колеры і ўзоры. Можна спалучаць фігуры з кідкай абстракцыяй або разводамі. Адным словам, дэвіз гэтага трэнду: «Намалюйце графіці на сваіх пазногцях!»\nНестандартны фрэнч. Не бойцеся мадэрнізаваць французскі манікюр. Гэта можна зрабіць не толькі за кошт каляровых кончыкаў, але і за кошт стварэння незвычайнай «усмешкі». Таксама ў трэндзе мікрафрэнч — вельмі зручна для тых, хто мае кароткія пазногці.\nГрадыент. Гэта можа быць пераход колеру як на адным пазногці, так і ад пальца да пальца. Градыентны манікюр можна спалучаць з іншымі тэхнікамі. Напрыклад, дадаваць малюнкі, кропкі, узоры і абстракцыі. Галоўнае — не перагружаць пазногці.\nПастэльныя тоны. Далікатныя і мяккія пастэльныя адценні вясной традыцыйна будуць папулярныя. Самыя актуальныя тоны — ружовыя, бледна-ліловыя і нюдавыя.\nМеталік. Адзін з самых папулярных трэндаў манікюру. Тонкія залатыя палоскі і бліскучыя зорачкі, фальга і глітэр, лакі колеру золата і срэбра — усё гэта надае манікюру святочны настрой.\nПрыродныя фактуры. Мармур, біруза, граніт і многія іншыя каштоўныя пароды мінералаў натхняюць сваімі незвычайнымі ўзорамі на стварэнне нэйл-арту. Ён стыльны і натуральна глядзіцца на пазногціках любой формы і даўжыні.\nМОДНЫЯ ФОРМЫ ПАЗНОГЦЯЎ\nТакі выбар робіць ваш агульны вобраз візуальна далікатным, асабліва калі вы выбралі лакі светлай або пастэльнай гамы. Зрэшты, цёмныя насычаныя адценні таксама іграюць.\nГэты трэнд усё часцей мільгае на пазногціках модніц. Нават калі вострыя пазногці нафарбаваць звычайным лакам, яны не застануцца незаўважанымі.\nАвальная форма пазногця паўтарае абрысы яго лункі. Плюс у тым, што яна аднолькава добра глядзіцца і на доўгіх, і на кароткіх пазногцях.\nКруглыя пазногці нязменна асацыіруюцца з акуратным жаноцкім вобразам. Для доўгіх пазногцяў лепш выбіраць альтэрнатыўныя варыянты (той жа авал або міндаль), а вось для кароткіх найлепшай формы не прыдумаць.\nМногія да гэтага часу не прызнаюць ніякіх іншых формаў. Яна дазваляе разнастаіць манікюр за кошт небанальнага падбору тэкстур і ўзораў.\nЭкстравагантная форма, але ў яе сёння шмат прыхільнікаў, у тым ліку сярод артыстаў кіно і эстрады. Памятайце, што «балерына» — варыянт спрэчны, калі гаворка ідзе пра дзелавы манікюр.


«Першы беларускі вучыцель першай беларускай школы»\n03.11.2012 / 01:47\n3 лістапада спаўняецца 130 гадоў ад нараджэння Якуба Коласа.\nАдным з тых, хто адкрыў Беларусі талент Коласа, быў Аляксандр Уласаў, легендарны рэдактар «Нашай Нівы». Юбілей класіка — нагода працытаваць душэўныя ўспаміны Уласава пра часы, калі Якуб Колас рабіў у паэзіі і жыцці першыя вялікія крокі.\nЯкуб Колас у 1908 г.\nАляксандр Уласаў у нашаніўскія гады.\nМне ўжо 62 г. Я належу да пакалення, якое адыйшло ў гісторыю. 90 прац(энтаў) маіх равеснікаў ужо скончылі зямную кар’еру.\nЯ яшчэ на пару гадоў затрымаўся. Варта было б мне напісаць свой кінематограф на працягу якіх 35 гадоў для беларускай моладзі. Можа і ўдасца гэта зрабіць перад смерцяй. Малады пясняр Жылка (ён ужо на тым свете) мне купіў тоўсты сшытак на гэта.\nКалі я быў студэнтам, то мне прарочылі кар’еру літаратарагумарыста, а я як раз усё жыццё пісаў на праклятыя палітычныя і эканамічныя тэмы.\nI цяпер прасілі мяне напісаць пра Якуба Коласа. Я па старой паганай прывычцы (як жартавалі з ваеннага пісара, каторы ўмеў танцаваць толькі ад печкі) мушу трохі паглядзець на жыццё кругом. На свет гляджу з заходнебеларускіх земляў. Хацелася б мне пабываць яшчэ ў Менску.\nКалісь старая «Беларуская Рэвалюцыйная Грамада» у пракламацыях нясмела пісала ў 1905/6 г.: «Аўтаномія Беларусі з соймам у Вільні альбо ў Менску». Менск неспадзявана выскачыў першы на сталіцу.\nВось я бы хацеў паглядзець на новае жыццё там і напіцца вады са Свіслачы. Кідаць мае бедныя, заняпалыя, з сумным жыццём народу, заходнебеларускія землі я не хачу. У мяне астаўся сентымент да скрыўджаных… У нас тут у хаду песня:\n«Rolnik nasz poczciwy\nJaki on jest kciwy.\nPije liter denatury,\nA w butach ma dziury».\nМне трэба адыйсціся ад цяперашніх часоў і з 1936 года пераскочыць на 30 гадоў узад. Бачыце, ніяк не магу адразу перайсці на «заданую тэму».\nБунтавалі, баставалі ўсе студэнты, далучыліся работнікі і сяляне, самадзяржаўе скранулі з гранітнага фундаменту. Дума… Народныя выбраныя… Энергія была ў нас каласальная, энтузіязм моладасці.\nВера горы перасоўвае! Менск 1905/6 г.\nПасля першых маіх мітынгаў у Радашковічах, гдзе я гаварыў страшэнныя штукі: «Цара не трэба» і да т.п., я, як кажуць далікатныя местачковыя нашы жыды, «трошкі» ўцёк,\nуначы, зімой, абсажаным бярозамі старым трактам у Менск.\nСелянін падганяў каня свайго з пашаны да пасажыра: «Гей, пролетарый усіх старон… соедзіняйся!»\nУ Менску я з Бурбісам і братамі Луцкевічамі і яшчэ з кучай моладзі арганізавалі забастоўкі шаўцоў, парыкмахэроў, музыкантоў… Стэцкевіч («Аганёк») друкаваў пракламацыі, пускалі іх па вёсках т.д. Я не меў кватэры, быў падпольнік.\nНачаваў кожны дзень у другім месцы, а пару разоў і на скверы, «пільнуючы ўсходу сонца»… Здароўе было жалезнае, энергія маладая! 3 паўгода так рыскаў, як воўк, а Іван Луцкевіч цэлы год у Вільні так бадзяўся.\nГэта я пішу для характарыстыкі дэкарацый таго часу.\nРаз на вуліцы спатыкаю Леаніда Канстанціноўскага, прыяцеля майго і друга са школьнай лаўкі ў Лібаве. Леанід ажаніўся, быў багаты, наймаў вілу ў Менску. Я знайшоў у яго і стол, і дом. Яго жонка была тыпам тургенеўскіх кабет. Зараз, мае чытачы, дабярэмся і да Якуба Коласа. Гэта я малюю фон вобраза.\nЕхаў я — раней, чым гэта дзеялася — трэцяй класай. Раптам уваліваецца лапцяватая грамада беларусаў з Нёмана.\nЗагналі плыты ў Коўню, едуць назад па Нёмане, каб ізноў гнаць дрэва.\nМяне тады распірала, як кажуць цяпер, ад агітацыі; разгаварыўся скора, чытаў вершы Мацея Бурачка. Тады не было яшчэ ні Купалы, ні Коласа.\nПлытнікі з в. Мікалаеўшчыны. Гэта вёска дастаўляла не толькі «рачных ваўкоў», але і вучыцеляў народных, як м. Валожын рабіноў.\nМне гавораць: «А ў нас адзін настаўнік «смешна чытае па-нашаму».\nПраз нейкі час быў у Менску з’езд вучыцеляў, на дачы на Камароўцы.\nНа гэтым з’ездзе я спытаўся: «Хто тут з вас з Мікалаеўшчыны беларускія вершы фабрыкуе?» Выходзіць лабаценькі, з чорнай маладзенькай бародкай.\nВід у яго быў не саўсім забіты семінарскай трафарэтнай вучобай.\nЯ павёў гэтае жамчужнае зерне да Леаніда Канстанціноўскага.\nВетлівыя гаспадары, шыкарная вячэра. Мой вучыцель развярнуўся.\n«Но лишь божественный глагол до слуха чуткого коснется, душа поэта встрепенется, как пробудившийся орел!» Хлапец пераабразіўся, вочы яго ззялі, твар адухатварыўся. Мілагучныя рыфмы спявалі ў яго. Мы ўсе зразумелі, што перад намі — узыходзячая зорка беларускай паэзіі.\nБраце Якубе! Можа парачытаўшы гэта, ты ўспомніш нашу залатую моладасць беларускага адраджэння і наш стары «губернский город».\nМожа, пішучы аб табе, я, адышоўшы ад актыўнай работы, стары, ужо не умею трымаць нос па ветру і не ўсім дагаджу: не прывык я гэтага рабіць. Чуў твой голас, Якубе, праз радыё, чуў і гарачае прывітанне менскай публікі.\nПрайшоў ты праз жыццё, зрываючы, як і маё пакаленне мала кветак і многа цернаў і турмы. Для мяне ўсё ж гэта гонар, што я першы Цябе расшукаў не праз абвесткі ў газетах, а праз лапцяваных мужыкоў. Я твой хросны бацька.\nНагародай мне было б, каб што-небудзь зрабіць для «Каласкоў» Беларусі, дзе я дажываю свой век! 3 маёй, цяпер нябожчыцы «радашкоўскай гімназіі» выйшаў малады паэт Танк і многа іх яшчэ выявілася б пры добрых варунках асветы.\nПомню, як у Менску хадзіў у турму да Коласа.\nЗа гэны самы вучыцельскі з’езд ён дастаў тры гады. Помню недзе пад Брэсцкім вакзалам, у завулку, драўляную турму, тыпу павятовой турмы, досыць патрыярхальную.\n«Старшой» Пікулік, чалавек дабрадушны, убачыўшы мяне з дарамі прыроды, гаварыў: «Пазавіте Кінстінтіна!»\n3 нутра турмы выходзіць неяк баязліва наш паэт. Сядаем на лавачцы каля варот, па-сямейнаму неяк сядзяць Пікулік і стражнік.\nЯ шмат раз наведваў людзей у турмах. Ніколі не трэба пытацца: «як маешся?», а найлепш расказваць што-небудзь вясёлае, анекдоты.\nІх любіў слухаць і Пікулік.\nКалі К. Міцкевіч адсядзеў турму, Іван Луцкевіч, каторы ведаў увесь край, у кожным закавулку ён меў знаёмых, — намовіў адну сімпатычную старую паню Т. Гардзялоўскую (кабету тыпу Э. Арэшчыхі) зрабіць беларускую школу тайную, і Якуба зрабілі вучыцелем яе.\nЁн быў першы беларускі вучыцель першай беларускай школы.\nЯк гэта ўсё было там, я не памятаю.\nЦяпер пяройдзем да «Нашай Нівы».\nПачатак беларускай прэсы быў увесь на ахвярах і цяжкай начной працы. Паўтраця году мы з Антонам Луцкевічам пісалі ад вечара да раніцы. Як мы вытрымалі гэту работу, я не разумею.\nМоладасць, нязломная воля і энтузіязм! Трэба было вырабляць літаратурную мову. Пазней з’явіліся памацнікі. Прыходзілі да нас, як у «Запарожскую сеч». Помню, зайшоў да нас хлапец, з выгляду падобны да клерыка, каторы адразу сеў пісаць сотні адрасоў. Піша дзень, другі, трэці… Прыклеіўся да работы. Пытаюся ў Івана як яго прозвішча? Іван кажа: «А чорт яго ведае! — але малайчына». Аказалася, ніхто яго не ведае, а гэты малец прыклеіўся надоўга. Так папаў да нас і «дзядзька Барадаты». Апрацовываў матарыял. Прыйшоў з сытым тварам, але, папрацаваўшы пару месяцаў, пабялеў, і нервы, як скрыпка зрабіліся. Затое мысль, стыль зрабіўся лёгкі. «Барадаты» апрацовываў раніцай, раз пісаў і кажа: «Я пасля абеду дакончу, а цяпер бягу ў суд, як сведка». Няма яго ні на абед (3 абеды мы дзялілі на 5 чалавек), ні ўвечары. Іван паляцеў разнюхаць, гдзе ён дзеўся. «Барадатаму», што называецца «пашанцавала». Тры сведкі зрабілі яго вінаватым, і дастаў 10 гадоў ссылкі ў Сібір за с/р партыю… Праз месяц «Барадатага» у кайданах павялі з партыяй на вакзал. Потым мы яму паслалі ў вокладцы кнігі «акуляры», г.з. фальшывы пашпарт, і ён у Сібіры ажаніўся ды абсеў.\nПрыбыў у рэдакцыю да нас урэшце і Якуб Колас. Далі яму адпаведную работу.\nПрысылалі ў «Нашу Ніву» многа вершаў, расказаў, карэспадэнцыяў. Колас меў многа працы. 3 благіх вершаў рабіў добрыя,\nі местачковы вершаплёт, прачытаўшы свае вершы сваім знаёмым, дзівіўся разам з імі, якія пекныя вершы!\nКолас унёс многа гумару ў рэдакцыю: чалавек ён быў жыццярадасны,\nу жыццё нашае «багемы» уносіў у вольныя хвіліны многа вяселля.\nПомню раз цэлую ноч працавалі ў рэдакцыі на рагу Завальнай і Троіцкай у Вільні.\nКолас, а гадзіне 3 ночы кажа: «Вот бы выпіў гарэлкі!» — «На грошы і купі» — Колас за поўгадзіны вярнуўся з цёмнай вуліцы і кажа: «Няма, усё зачынена! Тут і генерал не дастане». —\nЯ пайшоў. Пытаюся ў гарадавога: «Калі ласка, гдзе тут можна дастаць гарэлкі?» — «Ды вось у стоража № 58».\nМаладыя мае чытачы! Вашае жыццё ўсё ўперадзе. Ваша вера ў шчаслівую будучыню, яна недзе за ружовымі хмаркамі-летуценнямі, — там адкрываюцца новыя і новыя далі. Я ўжо прайшоў праз усе далі: жыццё мне іх адкрывала год за годам.\nНашае пакаленне несла свае ідэалы вызвалення народаў пакрыўджаных, занядбаных, пашанавання ўсіх цяжка працуючых, на карысць не сваю, а чужую. Мае равеснікі і аднадумцы клалі свае маладыя гады, сваё асабістае шчасце, свае здароўе, сваё жыццё.\nМнога іх звалілася ў баразну, аддаўшы ўсе сілы да канца.\nДзе мае таварышы старыя? Большасць спіць у зямлі сырой. Праз іх трупы ідуць новыя барцы, утрымліваючыя заваяваныя папярэднікамі пазіцыі, смела імкнучыся далей — уперад.\nI як нашае пакаленне старалася вызваляць і дух народа з рабскае залежнасці ад чужынцаў, так і вы, маладыя, мусіце гэта рабіць\nі стварыць новы перыяд, які б адыграў не меншую ролю ў беларускім рэнесансе, як перыяд «нашаніўскі».


МІНСК, 20 чэр — Sputnik. Беларускі аўтар Аляксей Шэін быў адзначаны ўзнагародай за падлеткавы фэнтэзійны раман "Сем камянёў".\nМіжнародную прэмію Еўрапейскага таварыства навуковай фантастыкі (European Science Fiction Society) беларускі фантаст атрымаў у намінацыі "Крызаліс", якую ўручаюць за лепшыя дэбюты.\n"Таямніцу Сямі Камянёў можа раскрыць толькі той, каго старажытныя летапісы называюць Дастойным. Хлопец Ясь, які апынуўся ў дзівоснай краіне Эферыі, спрабуе разгадаць схаваную ў вяках загадку крышталёў, каб выратаваць жыццё сваёй сяброўкі і вызваліць Эферыю ад прыгнёту злога самазванца", — напісана ў эпіграфе да кнігі.\nУзнагарода Eurocon уручаецца з 1972 года Еўрапейскай супольнасцю навуковай фантастыкі (European Science Fiction Society, ESFS), куды ўваходзяць як прафесійныя пісьменнікі-фантасты, так і аматары фантастыкі. Зараз ESFS уключае ў сябе 22 еўрапейскія краіны.\nпісьменнік, кніга, Фэнтезі, Узнагароды і прэміі, Eurocon, European Science Fiction Society, Аляксей Шэін, Мінск, Беларусь


Лукашэнка прапанаваў адпраўляць студэнтаў у армію на летніх канікулах | Новы Час\nПадчас сустрэчы са студэнтамі гродзенскіх ВНУ Аляксандр Лукашэнка распавёў пра спосаб «барацьбы з ухілістамі ад тэрміновай ваеннай службы». Таму што «абараняць і памерці дзеля жанчыны — функцыя мужчыны».\n"Скосіш ад арміі — потым не ведаю, з кім ты ажэнішся. Сёння дзяўчынка хоча, каб побач з ёю быў мужык, а не проста хтосьці там у штанах хадзіў. І таму зараз я думаю: а як хлопцаў, якія паступілі ў ВНУ, падрыхтаваць і зрабіць мужыкамі. Мы ж ім адтэрміноўку даем, а потым ім пасля таго, як скончаць ВНУ, ужо не хочацца служыць, яны шукаюць розныя спосабы..." — адзначыў Аляксандр Лукашэнка.\nАдпраўляць студэнтаў у войска можна на пару месяцаў падчас летніх вакацый, распавядае пра новыя планы кіраўніка дзяржавы “Звязда”. Пасля першага курса студэнты змогуць атрымаць пачатковую ваенную падрыхтоўку, пасля другога — асвоіць ваенную спецыяльнасць. "Але ў залежнасці ад таго, да чаго ён больш схільны і чым займаецца ў ВНУ. Калі ён радыёэлектронікай займаецца, значыць, будзе С-300 асвойваць", — прывёў прыклад Лукашэнка.\nПабываюць у войску, без адрыву ад вучобы! Вось як гэта бачыць Аляксандр Лукашэнка: "Пасля заканчэння ВНУ, калі ён ужо панюхае гэты порах, ён будзе добрым спецыялістам. Ён атрымлівае афіцэрскае званне і дзесьці яшчэ тры месяцы пасля ВНУ служыць як афіцэр, рыхтуе моладзь і гэтак далей".\nА рэалізаваць гэта ў Беларусі, кампактнай краіне, кажа, не праблема. Але пакуль гэта ўсяго толькі адзін з магчымых спосабаў вырашэння праблемы ўхілістаў і прапрацоўваюцца розныя варыянты.\n"Але мужык павінен умець размаўляць са зброяй. У адваротным выпадку ён не зможа абараніць сваю сям'ю, свайго дзіця, жонку, маці. Гэта ж наша функцыя — абараняць і памерці дзеля жанчыны. Так было заўсёды", — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы.


Суддзі 7 Беларускі Біблія\nІ сказаў Гасподзь Гедэону: народу з табою надта многа, не магу Я аддаць Мадыяніцянаў у рукі ім, каб не заганарыўся Ізраіль перад Мною і не сказаў: "мая рука выратавала мяне";\nдык вось, абвясьці ў вушы народу і скажы: "хто палахлівы і баязьлівы, той няхай вернецца і пойдзе назад з гары Галаада". І вярнулася народу дваццаць дзьве тысячы, а дзесяць тысяч засталося.\nІ сказаў Гасподзь Гедэону: усё яшчэ многа народу; вядзі іх да вады, тады Я выберу іх табе; пра каго Я скажу: "хай ідзе з табою", той і хай ідзе з табою; а пра каго скажу табе: "не павінен ісьці з табою", той няхай і ня йдзе.\nІ падышоў Гедэон і сто чалавек зь ім да табара, на пачатку сярэдняй варты, і разбудзілі вартавых, і затрубілі ў трубы і разьбілі збаны, якія былі ў руках у іх.


«Я нейкі злодзей?» Маладзечанца затрымалі пасля таго, як ён сфатаграфаваў амапаўцаў – RH.by\n«Я нейкі злодзей?» Маладзечанца затрымалі пасля таго, як ён сфатаграфаваў амапаўцаў\nУ пятніцу, 3 ліпеня, Аляксандра Новіка затрымалі ў маладзечанскім парку за непадпарадкаванне супрацоўнікам АМАП. Карэспандэнт «РГ» паразмаўляла з Аляксандрам наконт яго затрымання, трох сутак у ІЧУ і суда.\nСупраціўляўся законным патрабаванням\nУ пятніцу, 3 ліпеня, прыкладна ў 16 гадзін Аляксандра Новіка затрымалі ў маладзечанскім парку каля амфітэатра. Да суда ён знаходзіўся ў ІЧУ. 6 ліпеня мужчыну судзілі па адміністрацыйным артыкуле 23.4 КоАП «Непадпарадкаванне законнаму распараджэнню ці патрабаванню службовай асобы пры выкананні ім службовых паўнамоцтваў».\nРазбіральніцтва пачалося 6 ліпеня ў 16 гадзін. Суддзя — Інэса Южык.\nЗгодна з пратаколам Аляксандр Новік адмаўляўся выканаць законныя і відавочныя патрабаванні супрацоўніка міліцыі камандзіра групы АМАП Асіпчыка. Асіпчык прасіў Новіка прайсці ў службовы аўтамабіль. Аднак той спрабаваў сысці, упіраўся нагамі і рукамі, на неаднаразовыя патрабаванні спыніць супрацьпраўныя дзеянні не рэагаваў.\nНовік адказаў судзе, што цалкам прызнае сваю віну і папрасіў суд паставіцца да яго паблажліва.\nАляксандр распавёў, што 3 ліпеня ў 12:10 прыйшоў у парк з шарамі, каб потым іх раздаць дзецям. Потым гуляў, купіў бранзалет і ланцужок, сустрэўся з сястрой. Прыкладна ў 16 гадзін сеў каля амфітэатра на лаўку, каб пакурыць. Пакурыў і ўбачыў АМАП і міліцыянераў, вырашыў іх сфатаграфаваць.\nКапітан міліцыі Яўген Кеўра.\nНа судзе прысутнічаў старшы ўчастковы Яўген Кеўра, які распавёў некаторыя акалічнасці справы. Па яго словах, 3 ліпеня каля 14:00 у міліцыю паступіла паведамленне, што ў парку на слупе нехта прымацаваў шары і бел-чырвона-белы сцяг.\n— У сувязі з гэтым я сабраў матэрыял праверкі па адміністрацыйным артыкуле 21.14 «Парушэнне правілаў добраўпарадкавання населеных пунктаў». Пасля былі арыентаваны нарады, якія знаходзіліся на ахове грамадскага парадку, каб высветліць, хто парушыў адміністрацыйны артыкул.\nПа словах Кеўры, каля 16:30 супрацоўнікі АМАП даставілі Новіка для разбіральніцтва па падазрэнні ў здзяйсненні адміністрацыйнага парушэння ў маладзечанскі РАУС. Яго апыталі і склалі пратакол за непадпарадкаванне.\nУ пратаколе амапаўца, які прысутнічаў пры затрыманні Новіка, распавядаецца, што мужчыну затрымалі па арыенціроўцы пасля таго, як той сфатаграфаваў службовы аўтамабіль. Новіку прапанавалі прайсці ў аўто для праверкі і разбіральніцтва, на што ён адмовіўся. Яму яшчэ раз прапанавалі прайсці, але ён адмовіўся ў другі раз, і таму амапаўцы прымянілі фізічную сілу, павялі мужчыну за рукі.\nСуддзя Южык праглядзела відэаматэрыялы справы, дзе было затрыманне Новіка. Яна запыталася, чаму Новік сказаў амапаўцам, каб яго не білі.\nНовік: Я проста баяўся.\nСуддзя: Баяліся? Чаго баяліся?\nНовік: Бачыў, што адбываецца ў Мінску, то проста пачаў баяцца.\nСуддзя: Баяцца чаго?\nНовік: Баяўся нашых абаронцаў, можна так сказаць. Ёсць такі вось страх.\nСуддзя запыталася, абапіраючыся на відэазапіс, у той момант, калі Аляксандр зрабіў крок назад ад праваахоўнікаў, чаму не захацеў ісці ў службовы аўтамабіль.\n— Тады я проста спужаўся.\nПасля разгляду справы суддзя вынесла пастанову, згодна якой Аляксандра Новіка прызналі вінаватым у парушэнні адміністрацыйнага артыкула 23.4. Пакаранне — штраф у памеры 10 базавых велічынь.\n«Не разумею, чаму да суда трымалі ў ізалятары»\n7 ліпеня карэспандэнт «РГ» сустрэлася з Аляксандрам у парку. Ён працуе грузчыкам ў прыватнай кампаніі, а ў вольны час займаецца пчалярствам. Кажа, што раней ніколі ў жыцці яго не затрымлівалі праваахоўнікі. Па словах Аляксандра, былі адміністрацыйныя штрафы: некалькі разоў ехаў з працы ў электрычцы, заснуў і не выйшаў на сваім прыпынку, а аднойчы згубіў ваенны білет.\nА вось з затрыманнем і суткамі, распавядае суразмоўца, быў першы досвед.\n— Быў у парку некалькі гадзін, гуляў. Сустрэў сястру, якая працуе ў бібліятэцы, таму стаяў каля бібліятэчнага стэнду ў парку. Люблю культурныя мерапрыемствы, заўсёды актыўна ўдзельнічаю ў іх.\nПотым Аляксандр адышоў да лаўкі, што каля ўваходу ў амфітэатр. На гадзінніку было прыкладна 16 гадзін.\n— Курыў на лаўцы. Потым пабачыў, што на пляцоўцы за амфітэатрам АМАП і міліцыянеры. Пайшоў туды, некалькі разоў сфатаграфаваў іх на тэлефон і адразу пайшоў у бок выхаду з парка да вуліцы Хмяльніцкага.\nМужчына адышоў ад пляцоўкі, дзе знаходзіліся праваахоўнікі, і праглядаў зробленыя здымкі.\n— Да мяне падбег амапавец, адразу прадставіўся, папрасіў прайсці з ім. На пляцоўцы прапанавалі абраць аўтамабіль, на якім паеду ў РАУС. Я захацеў паехаць на машыне маладзечанскай міліцыі, аднак мне адмовілі. Сказалі, што паеду з АМАПам. Ведаеце, бачыў, як затрымлівалі людзей у Мінску. Мне стала страшна, інстынктыўна зрабіў крок назад. Амапаўцы адразу ж падхапілі пад рукі, павялі ў бус. Я казаў, што магу сам ісці, але вялі пад рукі.\nПа словах Аляксандра, на судзе паказалі відэа, дзе ён зрабіў толькі адзін крок назад ад супрацоўнікаў.\nПотым Аляксандра супрацоўнікі АМАП прывезлі ў маладзечанскі РАУС. Там склалі пратакол за непадпарадкаванне.\n— Пагадзіўся, падпісаў. Чаму? Не хацеў яшчэ праблемы мець, таму лепш было падпісаць. Потым змясцілі ў «стакан», а праз некалькі гадзін — у ізалятар. Мяне загадзя папярэдзілі, што да суда буду сядзець. Мяне абурае, не разумею, чаму сядзеў суткі ў ізалятары. Не разумею, я нейкі злодзей?\nУ камеры Аляксандр быў не адзін, там сядзелі яшчэ некалькі мужчын. Кажа, што ў ізалятары ўжо супакоіўся і было не страшна.\n— Было страшна, калі затрымлівалі. Супакоіўся ўжо потым, калі знаходзіўся ў міліцыі.\nФотаздымкаў, якія Аляксандр зрабіў 3 ліпеня, на тэлефоне не засталося. Ён не ведае, куды яны зніклі.\nСуд прызнаў Аляксандра вінаватым у парушэнні адміністрацыйнага артыкулу. Пастанова яшчэ не ўступіла ў законную сілу. Новік сказаў, што абавязкова будзе яе абскарджваць.\n— Калі будзеце пісаць пра гэтыя падзеі, то абавязкова напішыце, каб людзі абавязкова папярэджвалі родных, калі яны ідуць на вуліцу і ў колькі плануюць вяртацца дадому. Таму што не ведаеш, што можа з табой здарыцца.\nПапярэдні артыкулПрадстаўнікі амбасады Літвы праспявалі свой гімн ля муроў Крэўскага замка (Фота, відэа)\nНаступны артыкулМаладзечанец прабачаўся ў міліцыі на камеру. Даведаліся, што адбылося


Насельнікі Каларадскай пушчы на тышортках\n06.05.2009 / 11:50\nНасельнікі Каларадскай пушчы на тышортках 6\nАўтары папулярных намаечных надпісаў «Таварыства ўратаваньня У нескладовага» прыдумалі-зшылі-надрукавалі чарговую серыю белмоўных саколак (у прастамоўі — тышортак).\nузоры малюнкаў на саколках\nАўтары папулярных намаечных надпісаў «Таварыства ўратаваньня У нескладовага» і «Я люблю Я. Беларускі клясычны правапіс» не спыніліся на дасягнутым і пры дапамозе дысцыплінаваных вьетнамскіх мадэльераў і мілых кітайскіх друкароў, у дадатак падключыўшы тутэйшых капірайтэраў, прыдумалі-зшылі-надрукавалі чарговую серыю белмоўных (белвыяўных) саколак (у прастамоўі — тышортак). Партыя маек, вытворчасці рэкламна-дызайнерскай групы «Адліга», гэтым разам прысвечаная самай патрыятычнай сельгаскультуры — бульбе (і якія з ёй). Прыклад: саколка «Каларадская пушча» з выявамі сімпатычных жуказубраў. Не забыты ўвішнымі майкаробамі і патрыёты: дзьве мадэлі тышортак прысвечаныя 1000-годзьдзю назвы «Літва».\nЯк кажуць вытворцы, саколкі і малюнкі на іх якасныя, так што цягнуць на выдатны прыклад пашыранай сёння ў РБ ідэі імпартазамяшчэння. У Сеціве саколкі (дарэчы, іх рэкламуе спявачка Руся) можна паглядзець і купіць тут\n06.05.2009 / 12:14\n[дзякуй, выправілі - вэб-рэдактар]\n06.05.2009 / 15:24\n«у прастамоўі — тышортак» ---> Таксама -- “цішоткі”.\nBeetle / Адказаць\n06.05.2009 / 15:46\nНешта па спачылцы я новых саколак не знайшоў...


Большасць беларусаў не прымае ўладаранне Лукашэнкі - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nБольшасць беларусаў не прымае ўладаранне Лукашэнкі\nЗа Ціханоўскую на выбарах прагаласавала 52,2%, за Лукашэнку толькі 20,6%.\nЭксперт пра стаўленне беларусаў да сітуацыі ў краіне\nЗдымак мае ілюстрацыйны характар EPA/STRINGER Dostawca: PAP/EPA.\n43% Беларусаў падтрымліваюць пратэсты, яшчэ 44% заўзеюць за пратэстоўцаў. Такія дадзеныя прадставілі беларускія даследчыкі.\nНа старонцы вядомага аналітычнага цэнтра Сhatham House з’явіліся вынікі сацыялагічнага даследавання стаўлення беларусаў да палітычнага крызісу ў краіне.\nБеларускае грамадства падзелена на тры групы: тыя, хто падтрымлівае пратэст (43,3%); назіральнікі (33,6%) – тыя, хто хутчэй за патрабаванні пратэстоўцаў, але яны хочуць быць у баку; тыя, хто супраць пратэсту (23,1%).\nБольш за 70% лічаць, што дзеянні АМАПа 9-11 жніўня былі неадэкватнымі. Неабходнасць прыпыніць гвалт над пратэстоўцамі і правесці сумленнае расследаванне фактаў гвалту з боку АМАПа – гэта беларускі нацыянальны кансэнсус. Нават палова тых, хто супраць пратэстаў, лічыць гэта неабходным.\nСтаўленне да Каардынацыйнай рады супадае з падзелам грамадства. Тыя, хто падтрымлівае пратэст, падтрымліваюць і КС. Тыя, хто супраць пратэсту, супраць і КС. Назіральнікі ж не разумеюць ролю і дзеянні КС.\nБеларусы не хочуць выбіраць паміж Захадам і Расеяй. 41,6% думае, што Беларусь павінна быць у саюзе з ЕЗ і Расіяй адначасова, 23,2% лічыць, што нам ніякія саюзы наагул не патрэбныя.\n38,2% за бел-чырвона-белы сцяг; 42,2% за чырвона-зялёны; 19,6% – не вызначыліся. Па сутнасці, БЧБ моцна дадаў, ідэалогія Лукашэнка адмірае.\nДаследаванне правёў палітолаг і навуковы супрацоўнік Сhatham House Рыгор Астапеня. Ён падзяліўся з намі атрыманымі вынікамі.


Галоўная » Навіны Беларусі » У Менску пачалі прадаваць «Картку госьця» ад 18,5 эўра\nПрадпрыемства «Мінгардаведка» пачала прадаваць «Картку госьця Менску», перадае БЕЛТА. Картка дае зьніжкі на гатэлі, музэі, аквапарк і заапарк, кавярні і рэстарацыі, а таксама крамы.\nКарткі маюць прадавацца ў інфапунктах «Мінгардаведкі» (такія на сайце ўстановы пазначаныя два, на чыгуначным вакзале і ў ратушы, яшчэ адзін неўзабаве абяцаюць адкрыць у Нацыянальным аэрапорце) і інфармацыйна-даведачным цэнтры «Менск» (вул. Рэвалюцыйная, 13), а таксама праз сайт minsktourism.by.\nКартка на 24 гадзіны каштуе на сайце 45 рублёў (каля 22,5 даляра або 18,5 эўра на момант публікацыі), на 48 гадзінаў — 60 рублёў, на 72 гадзіны — 78 рублёў.\n«Картка госьця» дае бясплатны ўваход у 11 музэяў, зьніжкі да 50% на наведваньне больш як 20 музэяў і экскурсіяў (а таксама аквапарку і заапарку), зьніжкі да 20% (часьцей — 5%) у гатэлях, рэстарацыях і крамах. Сам сайт мае толькі расейскамоўную і ангельскамоўную вэрсію.\nПадобныя «карткі госьця» ўжо даўно прадаюцца ў гарадах суседніх краінаў, прапануюць ня толькі зьніжкі, але і бясплатныя туры або бясплатныя наведваньні музэяў, некаторыя таксама ўключаюць праезд у грамадзкім транспарце. Цэны на дзень розныя: так, кіеўская картка госьця каштуе 15 эўра за дзень, віленская — ад 20 да 30 эўра, рыская — 25 эўра, маскоўская — 27 эўра, варшаўская — каля 28,5 эўра за дзень.\nТэгі: Беларусь, Мінск


20 студзень 2014, 16:52\nПра гэта Свабодзе сёньня паведаміў сакратар Цэнтравыбаркаму Мікалай Лазавік. Найбольш вострая барацьба чакаецца ў Менску, дзе на адзін мандат ужо прэтэндуюць каля чатырох чалавек. Найменш ахвотных балятавацца ў пасялковыя саветы — 0,6 на адно месца.\nСярод апазыцыі працэдуру рэгістрацыі найбольш пасьпяхова прайшлі актывісты афіцыйна не зарэгістраванай Беларускай хрысьціянскай дэмакратыі — амаль 99%. Адказны сакратар аргкамітэту ў справе стварэньня партыі Дзяніс Садоўскі так тлумачыць Свабодзе гэты вынік:\n«Дзякуючы нашым юрыстам былі своечасова дапрацаваныя ўсе формы, якія неабходныя для рэгістрацыі. Як вядома, у Менску нават лідэрам некаторых апазыцыйных партыяў адмовілі з-за таго, што яны не зьвярнулі ўвагі на зьмены ў выбарчым заканадаўстве. Мы, дзякуй Богу, на іх зьвярнулі ўвагу. Таму ў 99% выпадкаў нашых актывістаў рэгістравалі».\nСпадар Садоўскі назваў колькасьць зарэгістраваных групаў — 181. Некаторыя зь іх учора ўжо нават праводзілі першыя пікеты. Хрысьціянскія дэмакраты першапачаткова зьбіраліся мець 213 вылучэнцаў. Але так не атрымалася, — канстатуе Дзяніс Садоўскі:\n«32 чалавекі адмовіліся рэгістраваць свае групы. Літаральна 1–2 з суб’ектыўных прычынаў. Астатнія — пад пагрозай ціску на іх з боку кіраўнікоў прадпрыемстваў і навучальных установаў. Але і гэтыя людзі будуць праводзіць кампаніі ў рамках той стратэгіі, якую абрала БХД, хай і ня ў якасьці прамоўцаў».\nПадобная сытуацыя склалася і ў іншых дэмакратычных структурах. Так, першы намесьнік старшыні руху «За свабоду» Юрась Губарэвіч адзначае:\n«Па вялікім рахунку, усіх рэгіструюць, за выключэньнем хіба што групы Алеся Лагвінца. Але, я думаю, там ёсьць пэрспэктывы абскарджваньня. На жаль, некалькі дзясяткаў чалавек з рэгіёнаў, якія папярэдне зьбіраліся рэгістравацца, усё ж не дайшлі да этапу рэгістрацыі. Бо калі стала вядома пра іхныя пляны па месцы працы альбо вучобы (прынамсі, што тычыцца студэнтаў у Менску), то яны былі вымушаныя альбо адклікаць дакумэнты на рэгістрацыю, альбо наагул іх не падаваць».\nПрадстаўнік грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду» Сяргей Вазьняк кажа:\n«Рэгіструюць ляяльна. У нас пакуль няма вялікіх прэтэнзіяў да рэгістрацыі групаў. Адзінае — ёсьць факты ціску на людзей. Але гэта такія факты, пра якія бяз згоды саміх людзей гаварыць няможна».\nАкрамя збору подпісаў, вылучацца можна яшчэ ад працоўных калектываў і ад зарэгістраваных палітычных партыяў. Можа, таму партыі пакуль вядуць сябе даволі пасіўна, — разважае сакратар Цэнтральнай выбарчай камісіі Мікалай Лазавік:\n«З усіх заяваў, а іх у саветы ўсіх роўняў пададзена больш за 16 тысяч, толькі каля 300 — ад прадстаўнікоў палітычных партыяў. Гэта меней за 2%. Думаю, што будуць надалей вылучэнцы ад сваіх партыйных структураў. Толькі трэба памятаць, што ня ў кожным раёне ёсьць партыйная структура. І, адпаведна, ня ў кожным раёне партыя можа вылучыць сваіх актывістаў. Мабыць, прасьцей будзе толькі з абласнымі саветамі. Я спадзяюся, па меншай меры, што ў кожнай вобласьці ёсьць структурныя падразьдзяленьні палітычных партыяў».\nМікалай Лазавік сказаў, што ЦВК зьбіраецца абвясьціць поўныя вынікі рэгістрацыі ініцыятыўных групаў 21 студзеня. У гэты дзень адбудзецца і паседжаньне Цэнтравыбаркаму.


Больш за 2 мільёны выпадкаў ВІЧ-інфекцыі ў Еўропе | Новы Час\nГэта на 7% больш у параўнанні з папярэднім годам і самы высокі гадавы паказчык з 1980-х. Такія асноўныя высновы новага дакладу «эпіднагляду за ВІЧ / СНІД у Еўропе 2015», выдадзенага сумесна Еўрапейскім рэгіянальным бюро СААЗ і Еўрапейскім цэнтрам па кантролі і прафілактыцы захворванняў (ECDC) напярэдадні Сусветнага дня барацьбы са СНІД.\n«Нягледзячы на значныя намаганні, ВІЧ-інфекцыя застаецца адной з галоўных праблем грамадскай аховы здароўя ў Еўрапейскім рэгіёне СААЗ, у прыватнасці ў яе ўсходняй частцы. У 2015-м была зафіксавана самая высокая колькасць новых выпадкаў на працягу аднаго года, што спрыяла жахлівым двум мільёнам агульнай колькасці выпадкаў, — сказала доктар Жужанна Якаб, дырэктар Еўрапейскага рэгіянальнага бюро СААЗ. — Дзеля вырашэння гэтай крытычнай сітуацыі распрацаваны новы план дзеянняў, які ўсе еўрапейскія краіны ўхвалілі ў верасні 2016-га. Цяпер мы заклікаем лідараў краін выкарыстаць гэты план для тэрміновага і інавацыйнага адказу на ВІЧ у рэгіёне, спынення эпідэміі СНІД да 2030 года».\n«Мы ведаем пра эпідэмію ВІЧ-інфекцыі на аснове колькасці новых дыягназаў, пра якія паведамляецца кожны год, што з'яўляецца краевугольным каменем назірання ВІЧ у Еўропе, — тлумачыць выконваючы абавязкі дырэктара ECDC Андрэа Амон. — Але мы таксама ведаем, што гэтыя лічбы не адлюстроўваюць сапраўдную карціну. Паводле ацэнках ECDC, больш за 122 000 чалавек у ЕС і Еўрапейскай эканамічнай зоне інфікаваныя ВІЧ, але не ведаюць пра гэта. А гэта кожны сёмы чалавек, які жыве з ВІЧ, у краінах ЕС / EEA. Нам неабходна актывізаваць намаганні, каб заахвоціць да праходжання тэстаў на ВІЧ».\nЗаканамернасці і тэндэнцыі развіцця эпідэміі ВІЧ-інфекцыі шырока вар'іруюцца па ўсім рэгіёне.\nСа 153 407 чалавек, якім упершыню пастаўлены дыягназ ВІЧ у 2015 годзе, у краінах Заходняй Еўропы пражываюць 27 022 (18%).\n5297 новых выпадкаў ВІЧ-інфекцыі былі дыягнаставаны ў краінах Цэнтральнай Еўропы (3%). Гэта значнае павелічэнне ў параўнанні з дадзенымі 10 гадоў таму.\n121 088 новых выпадкаў ВІЧ-інфекцыі — былі дыягнаставаныя ў краінах Усходняй Еўропы (79%). Гэта больш чым у два разы за апошнія дзесяць гадоў. Колькасць выпадкаў СНІД у гэтым рэгіёне павялічыўся на 80% на працягу 10 гадоў.\nАсноўны рэжым перадачы інфекцыі таксама разнастайны па геаграфічных рэгіёнах. У заходняй і цэнтральнай частках рэгіёну колькасць інфікаваных пастаянна ўзрастала сярод мужчын, якія маюць палавыя кантакты з мужчынамі, у той час як ва ўсходняй частцы павялічылася колькасць перадачы ВІЧ-інфекцыі праз гетэрасексуальныя кантакты. На перадачу інфекцыі праз ужыванне ін'екцыйных наркотыкаў па-ранейшаму прыпадае адна трэць новых выпадкаў у краінах Усходняй Еўропы.\nНовы план дзеянняў па ВІЧ грунтуецца на папярэдніх дасягненнях. Ён устанаўлівае канкрэтныя дзеянні для краін па дасягненню амбіцыйнай мэты — «90-90-90» да 2020 года: 90% людзей, якія жывуць з ВІЧ, ведаюць свой ВІЧ-статус, 90% дыягнаставаных людзей, якія жывуць з ВІЧ, атрымліваюць лячэнне і 90% людзей, якія знаходзяцца на лячэнні дасягаюць рэмісіі.\nДля дасягнення гэтых мэтаў кожная краіна павінна вызначыць і рэалізаваць істотны пакет прафілактыкі, тэставання, лячэння і догляду кантэкстуалізаванага сваімі мясцовымі рэсурсамі і патэнцыялам.\nУ заходніх еўрапейскіх краінах мерапрыемствы па прафілактыцы і барацьбе, арыентаваныя на мужчын, якія маюць палавыя кантакты з мужчынамі, павінны заставацца краевугольным каменем у адказ на ВІЧ. Новыя стратэгіі, такія як дакантактная для прафілактыкі ВІЧ-інфекцыі ў рамках комплекснай стратэгіі прафілактыкі, могуць дапамагчы ўтаймаваць растучыя тэндэнцыі. У краінах Цэнтральнай Еўропы, дзе эпідэмія ВІЧ з'яўляецца нізкай, прыярытэтнай задачай з'яўляецца далейшае памяншэнне колькасці інфікаваных, а таксама наданне асаблівай увагі прафілактыцы сярод мужчын, якія маюць палавыя кантакты з мужчынамі.\nУ краінах Усходняй Еўропы неабходна засяродзіцца на прафілактыцы для людзей, схільных да рызыкі сексуальнага і звязанага з наркотыкамі шляхоў перадачы ВІЧ-інфекцыі; на мэтавым тэставанні на ВІЧ, удзеле грамадскасці ў распрацоўцы і прадастаўленні паслуг па лекаванні інфекцыі. Таксама неабходна звярнуць увагу на вялікую колькасць новых інфекцый сярод спажыўцоў ін'екцыйных наркотыкаў.\nДля даведкі: Еўрапейскі рэгіён СААЗ уключае 53 краіны з агульным насельніцтвам каля 900 мільёнаў чалавек, з якіх каля 508 мільёнаў пражываюць у ЕС / ЕЭЗ (28 краін-сябраў ЕС Ісландыя, Ліхтэнштэйн і Нарвегія).\nПаводле прэс-рэліза Еўрапейскага рэгіянальнага бюро СААЗ


Бальбуце – не, трасянцы – так! – Беларускi ПЭН-Цэнтр\nПЭН » Навiны » Навіны ПЭНа » Бальбуце – не, трасянцы – так!\nБальбуце – не, трасянцы – так!\nБеларускі ПЭН-Цэнтр узяў удзел у фестывалі сацыяльных і культурных праектаў IBB JubiläumsFest, прысвечаным 25-годдзю Мінскага міжнароднага адукацыйнага цэнтру імені Ёханэса Раў.\nФота – Relax.by\nБеларускі ПЭН-Цэнтр узяў удзел у фестывалі сацыяльных і культурных праектаў IBB JubiläumsFest, прысвечаным 25-годдзю Мінскага міжнароднага адукацыйнага цэнтру імені Ёханэса Раў, прадставіўшы адукацыйную праграму, пра моўна-стылістычныя плыні ў актуальным літпрацэсе Беларусі. Справаздача арганізатаркі праграмы Марыі Мартысевіч:\n“Найперш, вядома ж, дзякую камандзе Мінскага міжнароднага адукацыйнага цэнтру імені Ёханэса Раў за выдатную ідэю і арганізацыю імпрэзы 1 верасня. Было прыемна пабачыцца з слухачамі, якія прыйшлі на нашу адукацыйную праграму, а таксама крыху паўдзельнічаць у імпрэзах па суседстве. Фармат атрымаўся плённым, і хочацца спадзявацца, такія імпрэзы яшчэ будуць адбывацца ў Мінску і непасрэдна ў ІВВ. У сеціве даступныя дзве вялікія фотасправаздачы з фэсту. Глядзіце рэпартажы Вікторыі Харытонавай і парталу relax.by.\nМэтай праграмы Беларускага ПЭНу «Новыя (ў)мовы белліту» было акрэсліць месца і ролю гаворак беларускай мовы, мікрамоваў, роднасных беларускай, а таксама самых розных «трасянак» у актуальным літаратурным працэсе. У выніку трохгадзінная праграма мела некалькі вымярэнняў. Спачатку мы пагаварылі пра літаратуры на мікрамовах, якія пачалі актыўна развівацца ў ХХІ стагоддзі. Пра падляскую лтаратуру і яе аўтараў у відэаблогу «Толькі пра літаратуру», запісаным адмыслова для імпрэзы, расказаў Ян Максімюк. Таксама мы слухалі, як гучыць падляская мова на прыкладзе некаторых твораў, агучаных пісьменніцай Галінай Максімюк і акторкай Яанай Троц. «Новый Завіт» у перакладзе на заходнепалескую гаворку Фёдара Клімчука прадставіла культурніцкая суполка «Традыцыя», а менавіта Сяргей Доўгушаў і Ірына Мазюк. Этнактывісты расказалі пра намер выдаваць праз краўдфандынг іншыя кнігі Фёдара Клімчука, якія захавалі для нас фальклор і мову палешукоў Драгічыншчыны. Таксама мы крыху паслявалі па-паляшуцку.\nАдметнае супадзенне: паводле Яна Максімюка, кніга «Kazki po-svojemu» на Падляшшы вельмі хутка разыйшлася накладам 700 асобнікаў. Сяргей Доўгушаў паведаміў, што за год амаль вычарпаны 500-асобнікавы наклад «Нового Завіту», апошнія кнігі выдання можна набыць у менскай «Акадэмкнізе». Гэта, дарэчы, супадае з сярэднімі накладамі беларускамоўных кніг у Беларусі і можа сведчыць пра вялізную цікавасць лакальных супольнасцяў да хатняй, дзядоўскай моўнай спадчыны. Кнігі не толькі купляюцца – яны актыўна чытаюцца. «Захаванне мовы – гэта пытанне выжывання падляскай меншасці ў Польшчы», – падкрэсліў Максімюк у відэаблогу. Паводле перапісу насельніцтва Польшчы 2002 году на падляскай мове ў побыце дачыняюцца 69% жыхароў рэгіёну, поруч з 17% тых, якія гавораць дома гаворкамі беларускай мовы, і 14% польскамоўных. Пісаць «по-своему» – натуральнае рашэнне многіх творцаў Падляшша.\nЭтнаактывісты Іна Хоміч і Сяргей Лісіца прадставілі свае онлайн-праекты – «Дыялекты» і «Вольны архіў». Гэта два рэсурсы, якія цяпер развіваюцца ў інтэрнэце, і калі першы – гэта інтэрактыўны каталог беларускіх гаворак, то другі стваральнікі бачаць вэб-сегрэгатарам беларускага фальклору, запісанага філолагамі і этнографамі ад інфармантаў па ўсёй краіне. Мы паслухалі жывыя галасы – Ганны Канановіч з Лунінеччыны і Надзеі Віцянковай з-пад Чавуcаў. Захаванне галасоў мінуўшычы – адна з важных місій абодвух праектаў і безумоўна супадае з важнай місіяў літаратуры.\nПісьменнік Севярын Квяткоўскі прадставіў свой сатырычны раман «Каларадская пушча» з гледзішча мовы герояў. У постапакаліптычным Мінску з вуснаў персанажаў Квяткоўскага гучаць трасянка, «мацярок» – жывая моўная стыхія, якая, на думку Квяткоўскага, буяе ў сучасным Мінску, але рэдка сягае публічнай прасторы. Гэта мова кухняў, курылак, шпітальных палатаў і гастраномаў «на раёне». Не дзіва, што часам спроба адлюстраваць гэтае кайнэ ў мастацкіх творах сустракае неразуменне: «Гэта ўспрымаецца як здзек з простага чалавека», – тлумачыць пісьменнік.\nЗавершылася праграма дыскусіяй пад назвай: «Гаворкі, мікрамовы, “трасянкі” як самастойная мова літаратурнага твору. Патэнцыял і выклікі ў межах беларускага літаратурнага працэсу і па-за імі».\nРазмаўлялі культуролаг Максім Жбанкоў, лінгвіст Сяргей Запрудскі, этнаактывістка Іна Хоміч. Мы абмяркоўвалі моўна-стылістычныя феномены актуальнага літпрацэсу: заходнепалескую ды падляскую літаратуру, прозу на свамове і трасянцы. Найперш я задавала пытанні, цікавыя мне асабіста: «адукацыйная» ў анонсе азначала, што мы адукоўваем найперш мадэратарку. У сваіх пытаннях я абапіралася на досвед прачытання поўнага спісу сёлетняй Літаратурнай прэміі Ежы Гедройцаl, які ўразіў мяне сваёй моўна-стылістычнай амплітудай і, уласна, выклікаў жаданне пагутарыць з экспертамі.\nМаксім Жбанкоў выказаў безумоўную маральную падтрымку любым літаратурным практыкам, якія імкнуцца выкарыстоўваць жывую моўную стыхію: трасянку, гаворкі, слэнг, прафесійны жаргон і г. д. Гэтаму ён супрацьпаставіў «лабараторныя вопыты», – практыкі пурызму або штучнае кшталтаванне моваў і моўных плыняў, якімі, на ягоную думку, ёсць эксперыменты са свамовай, а таксама выдуманая мова бальбута – «гераіня» раману Альгерда Бахарэвіча «Сабакі Еўропы». Першае, у адрозненне ад другога, пакрэсліў культуролаг, мае перспектыву і не выклікае жадання спытацца: «І што далей?»\nСяргей Запрудскі выказаў меркаванні пра мову раману Міколы Каляднага «Судуманне». Паводле ягоных словаў, тэкст ствараўся не проста аўтарам, які добра ведае мову, але і абазнаным у моўных спрэчках сучаснасці і мінулага. Аўтар у ХХІ стагоддзі працягнуў мастацкія эксперыменты Вацлава Ластоўскага, творча выкарыстаў яго спосабы тварэння слоў. Гэта, безумоўна, цікава з моўнага гледзішча. Аднак гэтыя шчыраванні могуць быць цікавыя пераважна нейкім гурманам у стылістыцы, гісторыкам мовы ці мовазнаўства. Але такіх людзей няшмат, не яны галоўныя «спажыўцы» літаратуры. І не гэта галоўнае для літаратуры. Калі гэты твор не здабудзе значных мастацкіх вышыняў, не зробіцца папулярным, то яго фундаменталісцкая моўная вышуканасць можа так і застацца забаўным эпізодам індывідуальнай словатворчасці. Наколькі прышчэпка свамовы зможа паўплываць на мову сучаснай літаратуры, пакажа будучыня.\nТаксама Запрудскі агучыў сваё назіранне наконт трасянкі літаратурных твораў (яркі прыклад апошняга часу – дэтэктыўныя аповесці Камілы Цень). На ягоную думку, папулярнасць трасянкі ў мастацкай літаратуры апошняга часу мае ўрбаністычныя карані і звязана са зменай літаратурных генерацый і моўнай сітуацыі ў Беларусі ў цэлым. Калі для пісьменнікаў, выхадцаў з вёскі, трасянка – гэта звычайна непрыгожая штодзённасць, нецікавая руціна, то для пісьменнікаў-гараджан, «новых беларускамоўных», трасянка – гэта пэўная экзатычна-арыгінальная частка беларускай мовы, нейкі яе «інавацыйны» рэсурс. Гэтае літаратурнае пакаленне імкнецца «прыўлашчыць» трасянку, зрабіць яе «сваёй». Трасянка ператварылася ў частку ідыялекту багемы (для ілюстрацыі Запрудскі прачытаў урыўкі з лістоў Тацяны Сапач, друкаваных у «Дзеяслове»). Гарадскі літаратар можа «любіць» трасянку, у той час, як, існуючы ў стыхіі ўжо напаўразбураных гаворак, пісьменнік-вясковец можа ўспрымаць яе як неэстэтычны літаратурны сродак, як нешта варожае. «У нас няма трасянкі», – пацвердзіла Іна Хоміч, носьбітка заходнепалескага дыялекту, якая паходзіць з Камянеччыны.\nУ цэлым усе ўдзельнік дыскусіі выказаліся за свабоду мовы ў стыхі літаратуры. Аднастайнасць – нецікава, мова Беларусі чароўная найперш тым, як самыя розныя дыялектныя і плыні перацякаюць адна ў адну, узаемадапаўняючыся. Трапляючы на варштат пісьменніка, гэта ўсё толькі ўзбагачае мову беларускай мастацкай літаратуры, якую не варта блытаць з беларускай літаратурнай мовай.\nРазгорнуты матэрыял паводле дыскусіі выйдзе сёлета друкам у часопісе «Дзеяслоў»”.\nФота – Алена Жасткова


Лукашэнка адправіў у адстаўку міністра абароны Юрыя Жадобіна 5\n25.11.2014 / 13:25\nНу што, чакаем прызначэння спадара Алега Белаконева? Як па мне, дык годны афіцэр\n25.11.2014 / 14:25\nВыганяе ватнiкау рускiх, нарэшце.\nНада прызначыць Дзіму Лукашэнку. Он атлічна будзіт сматрэца ў Форме. Хто Белаконеў упервыя чую.


Планёрка ў райвыканкаме, якую ў гэты панядзелак правёў старшыня раённага выканаўчага камітэта Міхаіл Шалкоўскі, пачалася з абмеркавання стану дарог. Па словах кіраўніка раёна, асобныя з іх патрабуюць рамонту і гэтую работу нельга адкладваць на далёка.\nПершы намеснік старшыні райвыканкама, начальнік райсельгасхарчу Валерый Сяргейчык, робячы справаздачу аб справах у сельскай гаспадарцы, завастрыў увагу на тым, што апошнімі днямі ў шэрагу гаспадарак адзначаны рост малака. Паказчык валавога надою на раніцу панядзелка ў цэлым па раёне склаў 101 працэнт у параўнанні да мінулага года. Пры гэтым у валаўтваральных гаспадарках (філіял “Варатынь” РУП “БЗТДіА”, СВК “Калгас імя Дзяржынскага”) працягваюць даіць меней леташняга. Меры па выпраўленні сітуацыі прыняты, ёсць верагоднасць, што да канца тыдня сітуацыя выправіцца. Закранаючы пытанне падрыхтоўкі сельгаспрадпрыемстваў да веснавых палявых работ, Валерый Сяргейчык адзначыў, што гэтым часам актыўна вядзецца нарыхтоўка і вывазка на палі арганікі, рамантуецца тэхніка. Дэфіцыт паліва ў гаспадарках адчуваецца, але і гэтае пытанне вырашаецца.\nТамара Рудая, намеснік старшыні райвыканкама, звяртаючыся да кіраўнікоў прадпрыемстваў, устаноў і арганізацый, нагадала строга трымаць на кантролі выкананне даведзеных прагнозных паказчыкаў, прычым, пачынаючы ўжо з пачатку года. Было ўказана таксама на неабходнасць далейшага росту заработнай платы работнікам ва ўсіх галінах народнай гаспадаркі, і, у першую чаргу — сельгасарганізацыях.\nНамеснік старшыні райвыканкама Святлана Носава паведаміла аб завяршэнні выплаты грашовых дапамог на аздараўленне інвалідам і ўдзельнікам Вялікай Айчыннай вайны. Усяго такія дапамогі ў раёне атрымаў 91 чалавек, агульная іх сума склала 32 571 700 рублёў.\nНе засталіся без увагі і такія пытанні як будаўніцтва жылля і ўцяпленне жылых дамоў, стан злачыннасці на тэрыторыі раёна, добраўпарадкаванне населеных пунктаў, закуп лішкаў малака і мяса ў насельніцтва, работа вулічнага асвятлення. У прыватнасці старшынёй раённага Савета дэпутатаў Леанідам Баркоўскім былі выказаны заўвагі ў адрас старшынь Слабадкоўскага і Бортнікаўскага сельскіх Саветаў дэпутатаў, дзе ў студзені дапушчана зніжэнне эканоміі энергіі ў параўнанні з мінулым месяцам. Міхаіл Шалкоўскі такі падыход да справы назваў недапушчальным, адзначыўшы, што зэканомленыя на асвятленні грошы маглі б быць выкарыстаны на іншыя мэты.\nПранёрку для намеснікаў старшыні райвыканкама, начальнікаў аддзелаў, кіраўнікоў устаноў і арганізацый у гэты панядзелак правёў першы намеснік старшыні райвыканкама, начальнік райсельгасхарчу Валерый Сяргейчык.\nРобячы справаздачу аб намечанай на тыдзень рабоце, намеснік старшыні райвыканкама Тамара Рудая заакцэнтавала ўвагу на даведзеных раёну на 2011 год прагнозных паказчыках. У прыватнасці было адзначана, што ў бягучым годзе раёну неабходна прыцягнуць у асноўны капітал 10 млн. долараў ЗША замежных інвестыцый. Сума немалая, таму ўжо сёння, па словах Тамары Рудой, суб’ектам гаспадарання неабходна абдумаць і прадставіць у аддзел эканомікі планы на гэты конт. Жылля ў сёлетнім годзе трэба будзе пабудаваць 14,6 тысяч м2, даведзены паказчык па энергазберажэнні — мінус 6. Што да новых працоўных месцаў, то іх неабходна стварыць 240. Планы даведзены, падкрэсліла намеснік старшыні, і ўжо з першага месяца трэба брацца за іх выкананне. Акрамя таго была звернута ўвага кіраўнікоў на неабходнасць больш актыўна займацца пытаннямі прыцягнення ў абарот аб’ектаў нерухомасці, якія не выкарыстоўваюцца. Было закранута і пытанне ўсталявання вонкавай рэкламы прадпрыемстваў раёна і іх прадукцыі. Перад аддзелам архітэктуры пастаўлена задача да 1 сакавіка вывучыць дадзенае пытанне і ўнесці свае прапановы па яго рашэнні.\nАб найбольш значных мерапрыемствах мінулага і бягучага тыдняў паведаміла намеснік старшыні райвыканкама Святлана Носава. У якасці прыкладу неабыякавасці кіраўніка да злабадзённых пытанняў жыцця вяскоўцаў, будучыні падрастаючага пакалення ў сем’ях, дзе бацькі пагарджаюць выхаваннем дзяцей, Святлана Сяргееўна прывяла ўдзел старшыні СВК “Калгас імя А. Неўскага” В.У. Маліноўскага ў выязным пасяджэнні камісіі па справах непаўналетніх на базе Туркоўскай школы і адзначыла, што такая практыка павінна стаць паўсямеснай. Таму што выхаванне моладзі, асабліва той яе часткі, якая аступілася, — задача ўсёй грамадскасці, тым болей людзей, якія карыстаюцца павагай у аднавяскоўцаў.\nУ сваёй справаздачы намеснік старшыні райвыканкама Ігар Кісель далажыў аб праведзеным на мінулым тыдні пасяджэнні штабу па будаўніцтве жылля ў раёне і рабоце кацельных, якія, было адзначана, працуюць у штатным рэжыме.\nНа планёрцы былі закрануты пытанні добраўпарадкавання населеных пунктаў, рамонту дарог, закупу малака ў насельніцтва. Той факт, што паказчык аб’ёму зборнага малака ў параўнанні да гэтага перыяду мінулага года “плюсуе”, яшчэ не значыць, па словах старшыні раённага Савета дэпутатаў Леаніда Баркоўскага, што можна заспакойвацца. Наадварот, закуп лішкаў павінен і надалей заставацца пад пільным кантролем старшынь сельсаветаў.\nЗаслухаўшы справаздачу аб праведзенай рабоце галоўнага санітарнага ўрача В.М. Парахневіч, Валерый Сяргейчык папрасіў больш увагі звяртаць на санітарны стан малочных залаў фермаў, як адну з умоў высокай якасці прадаваемага малака.\nСяргей Ільін, начальнік Бабруйскага РАУС, далажыў на планёрцы аб крымінагеннай сітуацыі ў раёне і мерапрыемствах, накіраваных на папярэджанне правапарушэнняў і злачынстваў.\n← Улучшение условий для бизнеса и инвестирования\nДобрая спортивная традиция →\nПрайшоў раённы суботнік