Беларускі Партызан :: Віктар Марціновіч: 100 прычын забараніць смяротнае пакаранне\nНаш лакальны «д’яблаў баль», калі за адну кастрычніцкую ноч была знішчаная сотня прадстаўнікоў нацыянальнай інтэлігенцыі, палохае мяне нават не тым, як хутка забыліся імёны ахвяр, і не тым, як павольна яны вяртаюцца. Галоўнае тут тое, што роўна тыя ж падзеі з лёгкасцю могуць паўтарыцца сёння. Не верыце? Прадстаўляю вам найбольш характэрныя рэплікі ў сацыяльных сетках на навіну пра затрыманне, асуджэнне і смяротнае пакаранне чальцоў Саюза беларускіх пісьменнікаў і ПЭН-цэнтра ўвосень года 2017-га, паведамляе НН\n«Вы ж самі разумееце».\n«Гэта тое самае, калі б Пушкіна расстралялі за любоў да рускай мовы» (камент прыбраны за парушэнне правілаў дыскусіі).\n«Дык а што тут спрачацца? Падследныя прызналі сваю віну. Прынамсі, частка. Пра тых, хто не прызнаў віну, ёсць пісьмовыя паказанні тых, хто прызнаў. Факт супрацьпраўнай дзейнасці, якая стварала пагрозу існавання грамадства, цалкам даказаны. Што тут каментаваць? Далі б мне маўзэр — сам бы пайшоў караць гаўнюкоў».\n«Усё лагічна. Яны былі нацыяналісты. Пісалі кніжкі на беларускай мове. Вы хацелі б, каб вашыя дзеці вучыліся ў школе на беларускай мове? Праходзілі фізіку і хімію на беларускай мове? Вы хаця б ведаеце, як Кашчэй Бяссмертны будзе на гэтым дыялекце? «Здыхлік Неўміручы»! Дык што гэта за такое? Гэта здзек з баек Крылова, а не мова. Ці, можа, вы чакаеце, каб вас выганялі з працы за тое, што вы не здалі кваліфікацыйны экзамен? Каб пашпарты адабралі і выдавалі толькі тым, хто таксама нацдэм? Як у Латвіі і Эстоніі? Бандэраўскую хунту трэба душыць у зародку».\n«Не згодная з папярэднім каментатарам. На беларускай мове спявалі «Песняры», на ёй напісаная паэма «Бандароўна», яе нам выкладалі ў школе, і ніхто ад гэтага бандэраўцам не вырас. Але мы нічога не ведаем пра гэтую справу. Занадта мала інфармацыі, каб абвінавачваць следства ў тым, што былі нейкія перагіны. Калі-небудзь мы даведаемся болей і, я ўпэўненая, зразумеем, што без гэтага было немагчыма».\n«Шаноўныя «сведаміты»! Вы чыталі хаця б фармулёўкі судовых выракаў? Майсей Кульбак асуджаны як чалец «нацыянал-фашысцкай яўрэйскай арганізацыі». Міхась Зарэцкі прысуджаны да смерці як «актыўны член нацыянал-фашысцкай тэрарыстычнай арганізацыі». Алесь Дудар пакараны за ўдзел у «антысавецкай аб’яднанай шпіёнска-тэрарыстычнай нацыянал-фашысцкай арганізацыі». Фашызм паўсюды ў Еўропе забаронены і караецца вельмі жорстка. Не кажучы ўжо пра тэрарызм. Гэтых субчыкаў узялі ў момант, калі яны рыхтавалі тэракты фашысцкага кшталту, гэта ёсць у афіцыйных дакументах, у сапраўднасці і падставовасці якіх сумнявацца не даводзіцца. Дык каго вы бароніце? Фашыстаў? Тэрарыстаў? Сорамна мусіць быць тым, хто ўступаецца за гэткіх «герояў»!»\n«Хацеў бы прыяднацца да папярэдняга выказаўшагася. А што калі б яны на плошчу гранатку прынеслі? У час, калі там сабраўся народ?»\n«Национализм отвратителен в любых формах. Добро не имеет границ и языков. Расстрелять можно было бы уже за одно подозрение в нацдемщине, и это было бы гуманно».\n«У іх было права на абарону. Яны ім не скарысталіся. Чаму іх бяруцца бараніць фарумчане?»\n«Прысуд быў вынесены цалкам па законе. У нас у законе прадугледжваецца смяротнае пакаранне за тое, у чым яны абвінавачваліся (так сказалі па радыё ў маршрутцы). Выязная сесія ваеннай калегіі Вярхоўнага суда вынесла рашэнне цалкам законна. Само існаванне выязной сесіі таксама законнае. Там дзе гавораць законы, грамадзяне павінныя сядзець цішком, бо воля закона вышэйшая за волю грамадзян».\n«Яны сазналіся. Аднаго гэтага дастаткова».\n«У Кіеве таксама ўсё пачыналася з вершыкаў. Паэт мусіць успяваць прыгажосць жанчыны, пісаць пра любоў, пра моц роднай прыроды. Пачытайце Цютчава і Фета. Вось, услухайцеся ў гэтыя словы:\nЯ нешта не прыпамінаю ў напісаным гэтымі таварышамі нечага роўнага».\n«Учора ўвечары ў нас адбываўся вобшук у Пятра з трэцяга паверха. Усе суседзі адразу ўздыхнулі з палёгкай, бо ў яго быў доўгі «Форд Скорпіа» і паркаваўся ён на ім як мудак. Сёння па пад’ездзе прайшоўся ўчастковы і сказаў, што віна Пятра даказаная. Пётр — польскі шпіён. Вы зразумейце: невінаватых не бяруць. Калі ты чэсны чалавек, ты можаш быць цалкам спакойны. «Віна даказаная», а таму нармальным людзям няма пра што клапаціцца. Ёсць суд, ёсць следства. На любым з гэтых этапаў цалкам выключаецца магчымасць памылкі. Нават калі на цябе нехта напісаў ананімку. За тое, што ты паркаваўся як мудак».


V Марш "выклятых жаўнераў" у Гайнаўцы - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Гайнаўцы прайшоў V Марш памяці „выклятых жаўнераў”, які зладзілі крайне правыя сілы.\nЯк галоўных герояў яны ўслаўляюць капітана Рамуальда Райса “Бурага” і маёра Зыгмунта Шэндзеляжа “Лупашку”, адказных за карныя аперацыі ў беларускіх вёсках.\n“Калі стану прэзідэнтам Польшчы, прыеду сюды, і ўшаную ахвяр Рамуальда Райса”, – такое публічнае абяцанне ў Гайнаўцы даў кандыдат на пасаду прэзідэнта ад аб’яднаных левых сілаў, еўрадэпутат Роберт Бедрань.\nНа думку палітыка, прэзідэнт павінен стаяць на баку пакрыўджаных, а не злачынцаў:\n– І, на жаль, напэўна, гэта ўпершыню польскі прэзідэнт зробіць такі жэст, каб ушанаваць ахвяр і паказаць, як ён будуе масты, а не сцены. Прэзідэнт Польшчы сёння мусіць стаяць у гэтым месцы і ўсе людзі добрай волі сёння мусяць стаць на баку 79 ахвяр, якія загінулі ад рук ката, якім быў Рамуальд Райс “Буры”. Трэба такія ўчынкі асуджаць.\nРоберт Бедрань прысутнічаў у нядзелю, 23 лютага, на ўшанаванні памяці ахвяр рэйду “Бурага”. На грамадскім мерапрыемстве “Вечная памяць” таксама прысутнічалі дэпутаты польскага Сейму ад левых сілаў – Адрыян Зандберг і Павел Крутуль. Былі і прадстаўнікі Грамадзянскай кааліцыі – Яўген Чыквін і Роберт Тышкевіч.\nВуліцамі Гайнаўкі прайшоў V Марш памяці „выклятых жаўнераў”, які зладзілі крайне правыя сілы. З Гайнаўкі перадае наш карэспандэнт Валя Лаеўская:\n– Закончыўся Марш «выклятых жаўнераў» у Гайнаўцы. Сябры арганізацыі «Грамадзяне РП» спрабавалі блакаваць марш. Каля трыццаці чалавек затрымалі, яны зараз аточаныя падвойным кардонам паліцэйскіх. Паліцэйскіх тут звыш 100 чалавек. Яны не прапускаюць нават журналістаў, каб яны маглі даведацца, што сталася і чаму гэтых людзей затрымалі. Адну з затрыманых адпусцілі, яна сказала, што іх затрымалі за тое, што перашкаджалі ў правядзенні дазволенага маршу. Прычым, як сказала жанчына, яны стаялі толькі з таблічкамі з імёнамі ахвяраў. Яны лічаць, што гэта страшна, што ў Гайнаўцы гераізуюць чалавека, які адказны за забойствы жанчын і дзяцей. На асфальце ляжаць растаптаныя ружы, якія трымалі ў руках «Грамадзяне РП». Даволі сумнае відовішча.\nУдзельнікаў маршу ў гэтым годзе было каля 150 чалаек, не болей. Ішлі з лозунгамі «Буры – наш герой», «Вялікая Польшча – хрысціянская». У гэтым годзе быў плакат, на якім былі Вярус і Курачкін, і праваслаўны крыж. Арганізатары маршу даводзілі, што «Буры» не дзейнічаў супраць беларусаў ці супраць праваслаўных, таму што ў ягоных аддзелах былі і беларусы, і праваслаўныя. На плакаце былі здымкі Вяруса і Курачкіна, якія сапраўды былі ў аддзеле Бурага. Між іншым, Вярус удзельнічаў у карнай аперацыі ў вёсцы Шпакі.\n“Марш нацыяналістаў ў Гайнаўцы – гэта вельмі пагрозлівая з’ява” – кажа прафесар Польскай акадэміі навук Анна Эльгэнкінг, якая прыехала з Варшавы, каб запаліць ў Гайнаўцы свечку памяці ахвярам “Бурага”, якога ўдзельнікі маршу чарговы раз вынеслі на штандары. “Калі ў Польшчы не зменіцца макрапалітычная сітуацыя, калі не зменіцца ўлада, то ведаем, як праходзяць гэтыя працэсы, калі словы і жэсты нянавісці становяцца дзеяннем нянавісці”, – кажа прафесар:\n– У нейкі момант яны могуць стаць не сімвалічнымі, а фізічнымі. І гэта жахлівая перспектыва. І таму грамадства, царква, касцёл, мясцовыя ўлады мусяць стаць сцяной супраць нарастаючага фашызму.\nПяты па ліку Марш памяці „выклятых жаўнераў” сабраў у Гайнаўцы каля 150-ці ўдзельнікаў, якія прыехалі з розных рэгіёнаў Польшчы. На шляху маршу традыцыйна сталі сябры арганізацыі “Грамадзяен РП”, якіх паліцыя сілай выцягнула з вуліцы за гадзіну да пачатку шэсця. Прыкладна ў 60-ці чалавек паліцыя перапісала дадзеныя, верагодна, іх чакаюць суды.\nУ Гайнаўцы адбылася акцыя “Вечная памяць”, у час якой былі зачытаныя прозвішчы загінулых у выніку так званага “крывавага рэйду Бурага”.\nУ гэтыя хвіліны павінен пачацца Марш памяці „выклятых жаўнераў”, які ўжо пяты раз ладзяць крайне правыя сілы. Як галоўных герояў удзельнікі маршу гераізуюць капітана Рамуальда Райса “Бурага” і маёра Зыгмунта Шэндзеляжа “Лупашку”, адказных за карныя аперацыі ў беларускіх вёсках.\nУ Гайнаўцы сёння ўзгадваюць цывільных ахфяр аддзелу польскага ўзброенага падполля пад камандаваннем капітана Рамуальда Райса „Бурага”.\nА 10-й гадзіне ў мясцовай царкве святога Яна Хрысціцеля прайшоў малебен да Святамучанікаў Холмскай і Падляшскай зямлі.\nУ гэтыя хвіліны пачынаецца акцыя “Вечная памяць”.\nЗ Гайнаўкі перадае наш карэспандэнт Валя Лаеўская:\n– Сабралася каля 500 чалавек. Дакладную лічбу складана сказаць. Людзі ўвесь час падыходзяць. Тут уся гайнаўская грамадскасць: вучні, бацькі з дзецьмі і людзі сталага ўзросту. У Гайнаўку прыехалі палітыкі: Роберт Тышкевіч, Адрыян Зандберг, Роберт Бэдронь, Яўген Чыквін. Таксама прысутнічаюць прадстаўнікі Амбасады Рэспублікі Беларусь у Варшаве і Беластоку.\nПрайшоў малебен у царкве святога Яна Хрысціцеля. Упершыню адмыслова настаяцель царквы прачытаў Евангелле па-беларуску. У сваім звароце да вернікаў ён адзначыў, што мірныя жыхары былі забітыя таму, што былі беларусамі. Зараз пачалася акцыя „Вечная памяць”.\n23 лютага ў Гайнаўцы ўзгадаюць цывільныя ахвяры адзелу польскага ўзброенага падполля пад камандаваннем капітана Рамуальда Райса (псеўданім Буры). Жыхары Гайнаўкі прачытаюць імёны і прозвішчы ўсіх закатаваных ў днях ад 29 студзеня па 2 лютага 1946 году падчас гэтак званага „крывавага Рэйду Бурага”.\nГавораць ініцыятаркі акцыі, грамадскія актывісткі Эва Кэнчынска-Мароз і Кацярына Ваппа:\n– І калі мы не пойдзем, не сустрэнемся, гэта будзе значыць, як бы я згодная. Мы таксама беларусы, мы праваслаўныя, мы таксама людзі. Калі такое было 74 гады таму, а мы тут з гэтым маршам за нашымі плячыма, то можа быць такое будзе яшчэ. Мы гэтага не хочам.\n– У нас сціплая праграма. Пачынаем а 10-й гадзіне. Гэта будзе служба ў храме. А затым а 12-й гадзіне ў скверы Васілеўскага пачынаем мерапрыемства. Галоўны акцэнт – гэта памяць пра ахвяры. Хто можа, хто адчувае такую патрэбу – сардэчна запрашаем.\nГрамадская акцыя „Вечная памяць” у Гайнаўцы пройдзе ўжо 3 раз. Арганізатары адзначаюць, што „Вечная памяць” не з’яўляецца альтэрнатыўным мерапрыемствам да маршу выклятых жаўнераў, які ў той жа дзень пройдзе праз Гайнаўку. “Гэта наш маральны абавязак паказаць, што ў Гайнаўцы памятаюць і ўшаноўваюць памяць бязвінных ахвяраў, а не іх забойцаў”, – адзначаюць арганізатары.\nВаля Лаеўская, Беларуская Радыё Рацыя


МАЁМАСЬЦЬ САЮЗУ ПІСЬМЕНЬНІКАЎ ПРАДАДУЦЬ ПРАЗ КАМІСІЁНКУ\nДа сёлета Саюз пісьменьнікаў у ліку іншых творчых арганізацыяў фінансаваўся зь дзяржаўнага бюджэту. Аднак з выдзеленых на мінулы год грошай Саюз пісьменьнікаў атрымаў менш за палову, а з 17 ліпеня Міністэрства фінансаў наагул спыніла пералічэньні на рахунак СП.\nСтаршыня саюзу Вольга Іпатава і пісьменьніцкая рада напісалі з гэтае нагоды больш за дзясятак лістоў і зваротаў да высокіх дзяржаўных асобаў. Некаторая рэакцыя на іх абнадзейвала. Так, 12 студзеня кіраўнік прэзыдэнцкае адміністрацыі Ўрал Латыпаў у дакладной запісцы на імя спадара Лукашэнкі напісаў: “Лічым неабходным выплаціць гэтаму творчаму саюзу запазычанасьць за 2001 год па заработнай плаце”. Гэтыя намеры былі пацьверджаныя 25 сакавіка на паседжаньні грамадзкіх арганізацыў у віцэ-прэм’ера Ўладзімера Дражына.\nТым часам, не дачакаўшыся выкананьня абяцанага, амаль усе тэхнічныя работнікі сакратарыяту СП звольніліся. А былая галоўная бугальтарка Сьвятлана Рыбакова падала заяву ў суд аб спагнаньні нявыплачанай ёй за восем месяцаў заработнае платы. Суд яе задаволіў. А паколькі грошай на рахунку няма, то сёньня судовы выканаўца суду Партызанскага раёну Менску Іна Барысевіч правяла вопіс маёмасьці СП. Згодна зь ім, для кампэнсацыі неабходнае сумы – паўтара мільёна рублёў – праз краму камісійных тавараў будуць прададзеныя два старыя пісьменьніцкія кампутары, лядоўня і аўтамабіль “ВАЗ” шостае мадэлі, які ўжо год зламаны.\nСтаршыня СП Вольга Іпатава ня мае ніякіх прэтэнзіяў да пазову былое працаўніцы і лічыць усе гэтыя дзеяньні наўмысна справакаванымі ўладай.\n(Іпатава: ) “Вінаватыя ў тым, што маёмасьць Саюзу пісьменьнікаў стала закладною за заработную плату, толькі ўлады. Гэты канфлікт справакаваны наўмысна. Я б сказала, што ён справакаваны з асаблівым цынізмам. Таму што звольніць людзей па тых адпісках, якія прысылаў міністар фінансаў Корбут, што ў яго няма магчымасьці выканаць бюджэтныя абавязкі па фінансаваньні Саюзу пісьменьнікаў, гэта было б незаконна... Паставілі пастку і цяпер спакойна праз гэтыя пазовы заганяюць туды саюз”.\nСпадарыня Іпатава падала ў гарадзкі суд скаргу на гэтае рашэньне суду Партызанскага раёну. Там яе прынялі й да 12 ліпеня забавязалі заплаціць дзяржаўнае мыта за разгляд. Аднак дзеяньні раённага суду не прыпынілі.\nТаму Вольга Іпатава падрыхтавала свой судовы пазоў да Міністэрства фінансаў. У гэтым пазове цікавая адна акалічнасьць: у Партызанскім судзе спадарыні Іпатавай сказалі, што яна мусіць да ліку адказчыкаў далучыць і Саюз пісьменьнікаў, іначай ён ня будзе прыняты да разгляду. Так што судзіцца Вольга Іпатава будзе з той самай арганізацыяй, якую ўзначальвае.


Рэцэпты правільнага харчавання - Дом 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дом 2017 ⇒ Рэцэпты правільнага харчавання\nКожны з нас жадае быць гаспадаром свайго здароўя, быць стройным і падцягнутым.\nАле моцнае здароўе і спартыўная знешнасць мяркуе правільнае харчаванне, веданне асноў рацыянальнага пабудовы свайго харчовага рацыёну. Бо слова «дыета» азначае харчовы рэжым, не толькі для хворага чалавека, але і для цалкам здаровага. Кожны з нас, разумных людзей, павінен ведаць асноўныя правілы збалансаванага харчавання. Пра гэта даступна распавядаецца ў артыкуле . Але, як правіла, чалавек звяртае сваю ўвагу на дыету, калі ёсць праблемы са здароўем, калі рацыянальнае харчаванне даўно і трывала забыта. А лішнія кілаграмы ўжо абгрунтаваліся на вашай постаці. Калі харчовыя звычкі сфармаваныя, стварылі праблемы і прывялі вас да ўрача-дыетолага. Лекар зможа дапамагчы ў складанні дыеты, але не будзе стаяць разам з вамі ў пліты і ўтрымліваць вас кожны раз ад адчынення дзверцаў халадзільніка. Выпрацоўка правільнага харчовай паводзінаў і збалансаванага рацыёну цалкам па сілах кожнаму, але запатрабуе ад вас, хай невялікіх, але зусиль.Тилькы вы самі зможаце пабудаваць свой штодзённы рацыён так, каб паступова вывесці свой арганізм на той узровень, калі ён будзе працаваць як гадзіны, і лішнія кілаграмы нават не падумаюць затрымлівацца побач з вами.Складаючы штодзённае меню, якое дапаможа вам лёгка пазбавіцца ад дакучлівых кілаграмаў, улічвайце прадукты, якія валодаюць нізкай каларыйнасцю, але чысцяць арганізм. Гэта вядома, гародніна і морапрадукты.\nУ дапамогу правільнага складання меню прыводзім рэцэпты лёгкіх і смачных страў.\nСалата з рэдзькі, фасолі і цибули.800 грамаў рэдзькі, 3 сталовыя лыжкі аліўкавага алею, 2 сталовыя лыжкі цытрынавага соку, соль, цукар, 1 сярэдняя цыбуліна, 1 сталовая лыжка адварной фасолі, 2 сталовыя лыжкі смятаны, зелень.Вимиту рэдзьку нацерці на буйнай тарцы, лук падрыхтаваць, наразаючы дробнымі кубікамі, фасолю. Прыгатаваць соус: забіць разам аліўкавы алей і цытрынавы сок, соль, цукар па гусце, дадаць смятану. Заправіць салату, пасыпаць зелянінай і даць настаяцца на холадзе 02:00.\nСалата весняний.Редис 300 грам, зялёны салата, алей, соль. Радыска вымыць, нарэзаць кружочкамі. Зялёны салата парэзаць саломкай. Салата паліць раслінным алеем. Соль па гусце.\nГарбуша ва ўласным соку. Тушка гарбушы, чабор, соль, цукар, перац, цытрынавы сок. Гарбушу падрыхтаваць для запякання ў духавай шафе. Нацерці соллю з цукрам у прапорцыі 2: 1. паліць невялікай колькасцю цытрынавага соку і даць пастаяць на холадзе паўгадзіны. Пасыпаць невялікай колькасцю чабора, загарнуць у харчовую фольгу і запекчы ў духавай шафе.\nСмачна есці і прыгожай фігуры!\n5 Рецептов правильного здорового питания Відэа.\nПапярэдні Тэкст Кальмары ў смятане - рэцэпт прыгатавання з фота і відэа\nНаступная Артыкул Усходні стыль інтэр'еру: разгадка 1000 і 1 ночы


Выхоўваем на народных традыцыях — Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета\nВыхоўваем на народных традыцыях\n18.12.2015 1925 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\nУ верасні гэтага года дзіцячы садок у Аздамічах пераехаў на новае месца – у школу. Дагэтуль ён размяшчаўся ў будынку старой польскай школы, які знаходзіўся ў аварыйным стане. Як прымалі гасцей і як жывецца на новым месцы — расказала загадчык садка Ганна Іванаўна Бірук.\n– Безумоўна, наш пераезд – вымушаная мера, бо заставацца ў старым памяшканні было ўжо небяспечна. Слабое ацяпленне і дрэнная сістэма камунікацый рабілі наша знаходжанне там проста немагчымым. А тут нас сустрэлі вельмі ветліва, хаця вучням давялося крыху пацясніцца. Цяпер у другую змену ходзяць трэція і чацвёртыя класы, бо нам аддалі некалькі пакояў, дзе раней праходзілі заняткі. Шчыра прызнаюся, пакуль перавозілі адтуль усе свае рэчы, клопату хапала. Дзякуй бацькам Аляксандру Аляксандравічу Ледкіману, Мікалаю Мікалаевічу Крупке-вічу, Васілю Васільевічу Труханаўцу, Міхаілу Фёдаравічу Ракаўцу, якія дапамаглі нам размясціцца тут. Але зараз нашы выхаванцы знаходзяцца ў камфортных умовах, што, згадзіцеся, самае галоўнае.\n– Шчыра рады за вас! Ганна Іванаўна, ці адбыліся яшчэ якія змены ў сувязі з гэтай падзеяй? – пытаю.\n– Адбыліся. На жаль, нам прыйшлося перажыць скарачэнне штату работнікаў, паколькі колькасць дзяцей паменшылася. А быў час, калі толькі адчыніўся садок, хадзіла больш за 60 дзяцей. У гэтым годзе, дарэчы, наш дзіцячы садок адзначыў 25-гадовы юбілей. Многія нашы работнікі памятаюць той перыяд, бо працуюць з самага пачатку. Сярод такіх выхавальнікі першай катэгорыі Валянціна Вячаславаўна Коваль, Вольга Аляксандраўна Адамава, Вера Аляксандраўна Труханавец, якія не губляюць цікаўнасці і з ахвотай удзельнічаюць у рабоце раённых метадычных аб’яднанняў, дзеляцца вопытам, паказваюць майстар-класы.\nЦяпер жа да нас ходзяць 34 дзіцяці, якія падзелены на дзве групы: рознаўзроставую і старэйшую. Я таксама працавала раней выхавальнікам, а ўзначальвала ўстанову Любоў Іванаўна Шпакевіч. Магу сказаць дакладна, ды і ўсе са мной пагодзяцца, што гэтая жанчына была не проста загадчыцай, але і душой нашага калектыву. У яе атрымлівалася кіраваць з усмешкай, таму нам ніколі не даводзілася вырашаць нейкія праблемы, бо іх проста не было. Больш за два гады яна знахо-дзіцца на заслужаным адпачынку, але мы заўсёды можам спа-дзявацца на яе трапную параду. А зараз у нас працуюць 13 чалавек, якія спраўляюцца са сваімі абавязкамі на сто працэнтаў.\n— А якія планы ў вас на будучыню?\n– Планы, канешне, у нас ёсць. І звязаны яны, у першую чаргу, з добраўпарадкаваннем. Гэта ў самім будынку мы ўжо давялі ўсё да толку. А вось на вуліцы, дзе нам выдзелена тэрыторыя, спраў хапае. Пакуль мы толькі пачалі ствараць дзіцячую пляцоўку, дзе б маглі бавіць час маленькія выхаванцы. Але галоўнае, каб усё было зроблена якасна і бяспечна, таму будзем падключаць будаўнікоў і бацькоў. Ужо маем шмат задумак, якія былі пазычаны ў іншых ці пад-гледжаны ў інтэрнэце. Будзем імкнуцца зрабіць так, каб было і прыгожа, і цікава.\nЗараз зіма, і большую частку часу дзеці праводзяць у памяшканні. Мы не сядзім без справы, праводзім розныя конкурсы, спартыўныя спаборніцтвы, у якіх з задавальненнем прымаюць удзел і бацькі нашых выхаванцаў. У нас ніколі няма свабодных месцаў – прыходзяць і бабулі, і родныя сёстры і браты. Нягле-дзячы на пераезд, мы паспелі падрыхтаваць свята да Дня маці, якое вельмі спадабалася матулям.\nА яшчэ ганарымся сваёй калекцыяй лялек, якая стваралася для выстаўкі на жнівеньскае пленарнае пасяджэнне педагогаў і мела назву “Лялька майго дзяцінства”. Усе з энтузіязмам узяліся за гэтую справу. Шукалі экспанаты і на гарышчах, і ў падвалах, бо з гадамі, на жаль, такія прыгажуні выйшлі з моды. Потым мылі, шылі сукенкі, прыводзілі ў парадак прычоскі, — быццам самі вярнуліся ў дзяцінства.\nНе без гонару адзначу, што ў нашым садку мы размаўляем выключна па-беларуску, каб дзеці з маленства вучыліся выказваць свае думкі на роднай мове. За столькі гадоў так звыклі, а я нават дома са сваімі роднымі так гутару. Наша ж мова такая мілагучная, такая чыстая, самабытная і важна, каб нашы выхаванцы і праз гады не гублялі з ёй сувязі. Таму мы часта з дзецьмі праводзім народныя святы, абрады, якія заснаваны на народных традыцыях. А каб вы самі мелі магчымасць у гэтым упэўніцца, завітайце да нас на ранішнік, падрыхтаваны да Новага года. Будзем рады вас бачыць!\nФота аўтара і з архіва дзіцячага садка\n← На шляху дабра і справядлівасці\nЗа соблюдение законности →\n«В милицию не стоит идти тем, кто считает, что тут всё позволено…»\n15.11.2013 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\nЭлектронная система оплаты: начало работы\nЛицензии на услуги связи. Описание видов лицензий


Аляксандра Дынько: «Гэта ўжо іншы сьвет» — Сьвятлана Алексіевіч выйшла з Расейскага ПЭН-цэнтру – КУЛЬТУРА, НАЦЫЯ\nГалоўная старонка › Асобы › Аляксандра Дынько: «Гэта ўжо іншы сьвет» — Сьвятлана Алексіевіч выйшла з Расейскага ПЭН-цэнтру\n11 студзеня 2017, Радыё Свабода\nРашэньне выйсьці з нацыянальнага цэнтру міжнароднай пісьменьніцкай арганізацыі нобэлеўская ляўрэатка пацьвердзіла Радыё Свабода.\nФармальнай падставай для апошняга канфлікту ў Расейскім ПЭН-цэнтры стала выключэньне зь яго шэрагаў пісьменьніка Сяргея Пархоменкі. Пры канцы мінулага году ён разам зь іншымі сябрамі арганізацыі зьвярнуўся да Ўладзімера Пуціна з просьбай памілаваць украінскага рэжысэра Алега Сянцова. Сянцоў адбывае 20-гадовы тэрмін па абвінавачаньні ў экстрэмізьме.\nПасьля выключэньня Пархоменкі ПЭН-цэнтар пакінулі Леў Рубінштэйн, Барыс Акунін і Аляксандар Ілічэўскі. А цяпер і беларуская пісьменьніца, ляўрэатка Нобэлеўскай прэміі — Сьвятлана Алексіевіч.\n— Спадарыня Сьвятлана, ці падставай вашага рашэньня стала сытуацыя з Сяргеем Пархоменкам?\n— Справа не ў Сяргею Пархоменку, хоць я яго ведаю і паважаю. Справа ў тым, што гэтая барацьба прагрэсіўнай часткі і цёмнай часткі ідзе ўжо, калі не памыляюся, паўгода. І шмат людзей ужо выйшлі — і Людміла Ўліцкая, і Ўладзімер Вайновіч. І я хацела сысьці. Але мяне папрасілі пабыць разам зь імі, бо здавалася, што мы можам перамагчы гэтае цёмнае крыло. Але, на жаль, не атрымалася.\nСёньня зло не перамагчы, яно нейкае татальнае. Сёньня перамагае «чырвоны чалавек»\nСёньня зло не перамагчы, яно нейкае татальнае. Сёньня перамагае «чырвоны чалавек». І можна сказаць, што расейскія пісьменьнікі сябе ніколі так не паводзілі, як цяпер, пры Пуціну. Хіба толькі ў сталінскія часы. А я прыхільнік ідэалаў, якія былі закладзеныя заснавальнікамі (ПЭН-цэнтру. — РС) — «мы ня толькі пішам, але і служым дабру».\n— У гэтага канфлікту ёсьць і фармальная прычына…\n— Адна з прычын — гэта Сянцоў. Яны (частка расейскіх пісьменьнікаў. — РС) хочуць ціхенька перачакаць, нешта ва ўлады папрасіць. А некаторыя, можа, і шчыра лічаць, што Расея ўстае з кален і яны мусяць служыць уладзе.\n— Няўжо прыклады Фадзеева, Талстога нічому не навучылі расейскіх пісьменьнікаў?\n— Гэтаксама, як і беларускіх. Паглядзіце, колькі ў Чаргінца (Мікалай Чаргінец — старшыня праўладнага саюзу пісьменьнікаў у Беларусі. — РС) пісьменьнікаў — тысяча, напэўна. Ня ведаю толькі, дзе ён столькі пісьменьнікаў набраў.\n— Хтосьці з вашых калегаў, сама арганізацыя ўжо адрэагавалі на вашае рашэньне?\n— Так, Марына Вішнеўская пісала, што гэта вельмі шкада. Здаецца, Рубінштэйн пісаў у фэйсбуку. Але я не сачу за гэтым. Для мяне важна быць самой сабой і ня здраджваць сабе. Рабіць тое, што я лічу важным. Я гэта сказала і зрабіла.\n— Вы даўно ў гэтай арганізацыі?\n— Яшчэ з часоў перабудовы (Расейскі ПЭН-цэнтар арганізаваны ў 1989 годзе. — РС). Вельмі даўно. У пэўны момант яны мяне хацелі выключыць за нейкія выказваньні. Хоць я заўжды казала, што я сябар беларускага ПЭНа. Але сьветлае крыло было слабое, ім была патрэбная мая дапамога.\n— А з тымі расейскімі пісьменьнікамі, якія зь «цёмнага боку», напрыклад, з Андрэем Бітавым, вы падтрымліваеце стасункі?\n— Я не пазнаю Бітава. Гэта іншы чалавек, ня той, якога я ведала і любіла. Я ня ведаю, што зь імі робяць, чаго яму ўжо баяцца — здаецца, усё ўжо зрабіў і напісаў. Навошта яму гэтыя падачкі, якія з панскага пляча кіне Пуцін. Гэтаксама я як не разумела ўсіх гэтых давераных асобаў, якія былі ў Пуціна на выбарах. Мне гэтая псыхалёгія не зразумелая.\n— А вы разважалі над тым, чаму творчыя людзі ў Расеі ўсё ж пагаджаюцца на такое супрацоўніцтва з уладамі? Яны добра пачуваюцца ў жыцьці, ім ніхто не забараняе рабіць тое, што яны хочуць — адкуль гэтае жаданьне?\nІмпэрская сьвядомасьць разьела і культуру, і эліту\n— Я некалькім знакамітым расейскім рэжысэрам задавала гэтае пытаньне. У аднаго — у сына рэстаранчык, у другога — тэатар. Сёньня ёсьць што губляць, бо ў многіх ёсьць грошы. Выпрабаваньне лягерам вытрымалі лепш, чым выпрабаваньне далярам. Бо ў людзей нічога не было, апроч ідэі, апроч годнасьці. А цяпер ёсьць рэстаранчык, ёсьць грошы. А грошы арэчаўленыя — цяпер вы можаце абʼезьдзіць увесь сьвет, а раней у лепшым выпадку сядзелі дзе-небудзь у Сочы. Гэтая частка матэрыялізавалася.\nШто тычыцца Расеі, я шмат сяброў страціла, скажу вам шчыра. Найперш з прычыны майго стаўленьня да Ўкраіны. «Русафобка» — як яны мяне называюць. Імпэрская сьвядомасьць разьела і культуру, і эліту.\n— А што для вас значыла гэтая пісьменьніцкая арганізацыя, сяброўства ў ёй?\n— У свой час, калі там быў Кандрацьеў, Быкаў, Ліхачоў — сярод гэтых людзей было цікава. Я іх ня так часта бачыла, бо ня так часта бывала там. Але я ўжо даўно фармальна там лічуся. Гэта ўсё ўжо не маё.\nУжо нават я — чалавек, які вырас на расейскай культуры — чытаю навіны на lenta.ru і адчуваю, што гэта чужое, гэта не маё. І пераходжу на Свабоду. Хоць шчыра прызнаюся, што яшчэ гадоў пяць таму Свабоду глядзела рэдка. Ты разумееш, што гэта ўжо іншы сьвет.\n— Ці вы чакаеце нейкай агрэсіўнай рэакцыі на сваё рашэньне?\n— Мы маем справу са складанай псыхалёгіяй, лягернай псыхалёгіяй. На першай жа прэс-канфэрэнцыі, калі мне задалі пытаньне пра Крым, я сказала, што гэта акупацыя. На мяне тут жа вылілі вядро бруду. Ня ведаю, што будзе, ізноў нейкі Прылепін нешта напіша. Але мяне гэта не цікавіць.\nВажна — ня здрадзіць сабе. Ня ўсе могуць у наш час. І паспрабуй у вёсцы настаўніку быць незалежным. Але мы з вамі можам сабе гэта дазволіць.\n‹ Глава БАПЦ: На Рождество Белорусская Церковь молится за борцов за независимость страны\nСамые белорусские песни Владимира Мулявина ›\nCategories: Асобы, Зьнешнія адносіны, Мараль, Uncategorized


Актуальныя летнія футболкі з прынтамі - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Актуальныя летнія футболкі з прынтамі\nНа модных подыумах футболкі - здзейсненае маладое з'ява, але актыўна развіваецца. Што тычыцца паўсядзённым жыцці, то такі стыль як casual паспеў трывала асталявацца ў гардэробе кожнай моднай і практычнай дзяўчыны. Сёння амаль у кожнай краме адзення існуе велізарны выбар яркіх і арыгінальных футболак.\nФутболкі з прынтамі карыстаюцца найбольшым попытам, яны адрозніваюцца асаблівай крэатыўнасцю, непаўторнасцю і унікальнымі дызайнерскімі ідэямі. Летнія майкі з прынтамі з'яўляюцца выразам уласнага густу і асаблівых жыццёвых перакананняў свайго ўладальніка.\nУ новым сезоне ў фаворы знаходзяцца яркія расфарбоўкі і незвычайныя прынты. Такія варыянты летніх маек падыдуць практычна для любой сітуацыі, так як у іх дзяўчына будзе сябе адчуваць па-сапраўднаму камфортна і ўтульна. Да ўсяго іншага летнія футболкі з прынтамі могуць быць не менш прыбранымі, чым які-небудзь іншы элемент гардэроба.\nЯркія летнія майкі падыдуць для любых сітуацый. Дзякуючы свайму вялікаму разнастайнасці, любая дзяўчына можа выкарыстоўваць гэтую рэч для летніх вечарынак, заняткаў спортам, прагулак па пляжы і не толькі. Важкім перавагай стыльных маек з'яўляецца іх універсальнасць, так як камбінаваць цішоткі з прынтамі можна з многімі рэчамі, напрыклад: з любымі джынсамі, шортах, спадніцамі, спартыўнымі кофтамі і нават дзелавымі пінжакамі.\nУ новым сезоне варта звяртаць увагу на стыль і фасон футболкі. Майкі доўгія, скарочаныя, з гафтам і мудрагелістымі арнаментамі, смешнымі надпісамі і рознымі тэматыкамі - гэта трэнд летняга сезону. Любая маладая дзяўчына любіць вылучацца і хоча быць заўважаная навакольнымі, а прыгожыя, камфортныя летнія майкі ёй у гэтым з лёгкасцю дапамогуць справіцца!\nПапярэдні Тэкст Топы: выбіраем і носім\nНаступная Артыкул Ўпрыгажэнні з агата\n20 мужчынскіх памылак адносна жанчын\nМодныя жаночыя чаравікі - восень 2015


Сёння функцыянуе вялікая колькасць розных плацежных сістэм і аператараў валют, з дапамогай якіх адправіць грошы можна куды заўгодна ў самыя кароткія тэрміны. Гэта зрабіла фінансавы абарот максімальна вольным.\nКалі казаць пра мабільны рахунку, то папоўніць яго, як правіла, не складае адмысловай працы - любы аплатны тэрмінал, банк або сайт онлайн-валюты дазваляе гэта зрабіць. Складанасць складаецца як раз у іншым - вывесці грошы з мабільнага рахунку. Асабліва перавесці іх у свабодна канверсоўную форму (бо на самой справе перадаць сродкі іншаму абаненту досыць лёгка).\nАдзін з найбуйнейшых мабільных аператараў Расіі запусціў аднайменную паслугу «Билайн.Деньги». З яе дапамогай у карыстальніка з'яўляецца ўнікальная магчымасць расплачвацца па рахунках, выводзіць грошы са свайго рахунку і перадаваць сродкі іншым удзельнікам сеткі максімальна проста! Пра тое, як функцыянуе сістэма, а таксама аб яе перавагах і недахопах мы распавядзем у гэтым артыкуле.\nЯк можна здагадацца з самага назвы опцыі, пра якую ідзе гаворка, галоўнае прызначэнне паслугі «Билайн.Деньги» - грашовыя пераклады. Аператар зрабіў іх магчымымі ў розных напрамках, дзякуючы чаму абанент фактычна атрымаў доступ да сродкаў, размешчаных на яго мабільным рахунку. Раней гэтага не рабілі іншыя аператары, таму паслуга сапраўды з'яўляецца унікальнай у сваім родзе, і нават у чымсьці інавацыйнай.\nДзякуючы ёй ваш кошт тэлефона перастае быць «замкнёным»: паслуга «Билайн.Деньги» робіць яго чымсьці накшталт кашалька, якім можна скарыстацца пры неабходнасці. У артыкуле мы дэталёва раскажам, на якіх умовах гэта можна зрабіць, і як можа ажыццяўляцца абмен сродкаў і іх вывад.\nПаслуга робіць магчымымі пераклады з мабільнага рахунку ( «Білайн») і на яго пры дапамозе сэрвісу плацяжоў «Юнистрим», а таксама праз банкаўскую карту ў банкаматах, падлучаных да сэрвісу «Билайн.Деньги». Пераклад на карту пры гэтым можна ажыццявіць і без далейшага зняцця сродкаў у наяўнай форме. Гэта ўжо кліент робіць на сваё меркаванне.\nЯк паказваецца на сайце мабільнага аператара, такім чынам, абанент можа, да прыкладу, рабіць пераклады сваім сваякам або атрымліваць аплату за праведзеную працу. Па сутнасці, мабільныя грошы «Білайна» можна прыраўняць да іншых электронных аплатных сістэмах, бо кожны абанент здольны ўвесці і вывесці сродкі са свайго рахунку.\nПраўда, як і ў выпадку з любой іншай аплатнай сістэмай, у «Білайна» ёсць некаторыя абмежаванні, пра якія трэба ведаць. Па-першае, гэта сума, якую можна вывесці пры дапамозе банкаматаў. Разавы плацёж не можа быць больш, чым 5 тысяч рублёў, тады як за месяц абаненту дазволена вывесці з сістэмы не больш за 40 тысяч. Яшчэ пры зняцці грошай праз банкамат неабходна, каб на мабільным рахунку заставалася 50 рублёў або больш.\nПа-другое, умовы прад'яўляюцца і да таго, які па ліку павінна быць карта. «Билайн.Деньги» дае магчымасць здымаць сродкі не больш, чым з 5 банкаўскіх картак пры ўмове, што яны раней былі аўтарызаваны і прывязаныя да рахунку абанента (пра гэта мы распавядзем далей). Такім чынам, ажыццяўляць масавыя плацяжы не атрымаецца. Відавочна, выкарыстоўваць такі механізм, як спосаб вядзення разлікаў, можна толькі ў рэдкіх, экстранных сітуацыях.\nПа-трэцяе, робіцца абмежаванне і па колькасці абанентаў, якія могуць перадаваць сродкі на адну карту (або рахунак). Так, праз «Билайн.Деньги» грашовыя пераклады можна праводзіць не больш, чым з двух карт на працягу аднаго месяца.\nЯк ужо было адзначана, «Білайн» здымае камісію за правядзенне аперацый па высновы сродкаў з рахунку. Гэта нармальная працэдура, да якой звяртаюцца ўсе плацежныя сістэмы. Памер яе вызначаецца тым, куды менавіта адпраўляецца пераклад. Калі карыстальнікам у якасці аплатнага сродку выбіраецца банкаўская карта, «Билайн.Деньги» спаганяе 50 рублёў пры ўмове, што сума плацяжу знаходзіцца ў межах паміж 50 і 1000. Калі ж чалавек збіраецца вывесці больш за 1 тысячы, але менш за 14 тысяч рублёў, камісія будзе роўная 5,95% і 10 рублёў за адну транзакцыю.\nДля вываду грошай праз сістэму «Юнистрим» ўмовы больш лаяльныя. Так, каб атрымаць сродкі гэтым спосабам, досыць выплаціць збор у памеры 2,99% ад агульнай сумы плацяжу.\nМеханізм зняцця сродкаў\nКалі вы захацелі скарыстацца опцыяй, аб якой расказана ў дадзеным артыкуле, мы раскажам пра схему працы паслугі «Билайн.Деньги», каб усё стала наглядна зразумела.\nТакім чынам, перш за ўсё абанент павінен аформіць заяўку. Робіцца гэта пры дапамозе мабільнага тэлефона шляхам адпраўкі СМС з тэкстам RUB 1000 (дзе 1000 - гэта сума, якую хочаце вывесці, яна можа мяняцца) на нумар 7878. У адказ сэрвіс дашле вам СМС, якое неабходна пацвердзіць шляхам адпраўкі лічбы «1» праз USSD запыта. Далей чакайце спецыяльны ахоўны PIN-код, дзеючы на працягу трох дзён. З ім вы ўжо, уласна, можаце правесці аперацыю, скарыстаўшыся адным з банкаматаў, якія падтрымліваюць функцыю вываду праз «Билайн.Деньги».\nВывад на тэлефон\nАльтэрнатыўнай магчымасцю з'яўляецца перавод грошай з абаненцкага рахунку «Білайна» іншаму карыстальніку. Важна, што яго нумар тэлефона можа абслугоўвацца і любым іншым аператарам - абмежаванняў у гэтым сэнсе няма. Дастаткова проста запоўніць спецыяльную форму на сайце кампаніі, у якой пазначыць усе якія патрабуюцца дадзеныя - тэлефоны атрымальніка і адпраўніка сродкаў, а таксама суму, якую вы хацелі б перавесці.\nВарта памятаць пра камісіях, якія дзейнічаюць для правядзення аперацыі. «Билайн.Деньги» здымае 3,95% з абанента плюс 10 рублёў за кожную транзакцыю пры вывадзе сродкаў на іншы нумар гэтай жа мабільнай сеткі. Што да іншых аператараў, то ў выпадку працы з імі, камісія павялічваецца да «чыстых» 4,95%.\nСістэма дазваляе ажыццяўляць выснову грошай з мабільнага рахунку і ў іншых кірунках. У прыватнасці гэта: купля квіткоў у кіно, аплата турыстычных паслуг з самымі папулярнымі сэрвісамі, пагашэнне даўгоў па банкаўскіх крэдытах, купля дадатковага кантэнту ў гульнях і Google Play і многае іншае. З паслугай, выкарыстоўваючы СМС-паведамленні, таксама можна перакладаць сродкі і на электронныя кашалькі, што абслугоўваюцца Webmoney, Qiwi і «Яндэкс.Грошы». Камісія, вядома, пры гэтым здымаецца досыць высокая - 8,50% ад сумы плацяжу, а таксама 10 рублёў за кожную транзакцыю. Затое такая функцыя дае высокую ступень мабільнасці вашых сродкаў.\nЯк ужо было сказана вышэй, опцыя, пра якую ідзе гаворка, дапамагае ў карыстанні паслугамі кампаніі мабільным абанентам. Па-першае, вы можаце перакладаць грошы са свайго рахунку ў экстранных сітуацыях, напрыклад, калі хочаце пазычыць чалавеку грошы ў самыя кароткія тэрміны. Важна тое, што ён атрымае іх у банкамаце вельмі хутка. Па-другое, гэта дае доступ самому абаненту да грошай, размешчаных на рахунку. Зноў жа, у сітуацыі, калі вам, скажам, не хапае крыху сродкаў для набыцця якой-небудзь рэчы, вы будзеце ведаць: у вас ёсць «рэзервовы фонд" у выглядзе мабільнага рахунку, з якога можна зняць невялікую суму. Па-трэцяе, вам прадастаўлена магчымасць здзяйсняць іншыя аперацыі (ўбачыць іх можна на сайце «Билайн.Деньги»): пераклад на карту «Тройка», афармленне сродкаў праз паштовыя аддзяленні, аплата штрафаў, паслуг карыстання інтэрнэтам, тэлебачаннем і многае іншае. Гэта робіць з тэлефона універсальны аплатны інструмент, які знаходзіцца заўсёды пад рукой.\nПеравага ў функцыі ў тым, што яе не трэба падключаць мэтанакіравана. Яна па змаўчанні падключана ва ўсіх абанентаў. Задаваць пытанне, як падключыць паслугу «Билайн.Деньги», няма сэнсу, паколькі яе трэба толькі актываваць. А гэта робіцца камбінацыямі, якія былі апісаны вышэй; а таксама пры дапамозе онлайн-сэрвісу мабільнага аператара. Адзначаецца толькі ўзроставае абмежаванне, якое, згодна з заканадаўствам, павінен пераадолець абанент, - гэта 14-гадовы ўзрост. Ніякіх іншых асаблівасцяў у карыстанні паслугай няма.\nЯк і чакалася, рэкамендацыі карыстальнікаў аб такой зручнай магчымасці будуць пераважна станоўчыя. Зайшоўшы на сайт з водгукамі, у гэтым можна пераканацца - большасць хваліць сэрвіс, адзначаючы яго прастату і хуткасць працы. Як паказвае вопыт іншых абанентаў, самым хуткасным з'яўляецца выснова праз карту Visa - іншыя могуць дапускаць некаторую затрымку. Таму, калі ў вас такі няма, рэкамендуем аформіць карту. «Билайн.Деньги», зрэшты, працуе і з іншымі відамі банкаўскіх картак.\nЯшчэ адна перавага сэрвісу - гэта, як ужо было адзначана, выснова на электронныя кашалькі. Праўда, як паведамляюць водгукі карыстальнікаў, пры правядзенні такой аперацыі камісія складае амаль 9 працэнтаў ад сумы плацяжу.\nВарта адзначыць адзіны, самы распаўсюджаны негатыўны момант, пра які піша практычна кожны карыстальнік, - гэта камісія. Пры працы з некаторымі напрамкамі яна можа ўзрастаць, за кошт чаго часам атрыманая сума можа вельмі істотна адрознівацца ад той, якая была на мабільным рахунку першапачаткова. Гэта робіць карыстанне паслугай не такім даступным інструментам, як хацелася б, і прымушае карыстацца ёю толькі ў крайніх выпадках.\nЯк на «Тэле 2" даведацца рэшту трафіку па тарыфным плане і дадатковым опцыям\n"Білайн", роўмінг у Абхазіі: апісанне, тарыфы і водгукі\n"Мегафон", "Усё ўключана М" - як падключыць або адключыць, водгукі\nАкумулятарныя батарэі: прылада, эксплуатацыя, прынцып працы і схема\nМанор Медзікал Цэнтр прапануе комплекснае лячэнне рака костак у Ізраілі\nПекцін. Што гэта такое?\nЧаканка вінаграду - шлях да сакавітым гронкамі і моцным нейкіх уцёкаў\nСамае дзіўнае жывёла свету. Самыя незвычайныя і рэдкія жывёлы свету


У БАРЫСАВЕ АКТЫВІСТУ “ЗУБРА” ПРЫСУДЗІЛІ БУЙНЫ ШТРАФ\nСудзьдзя Барысаўскага гарсуду Аляксей Болатаў за ўдзел Зьмітра Фядорчанкі ў недазволеным уладамі пікеце 1-га чэрвеня прысудзіў яму буйны штраф — 150 мінімальных заробкаў, гэта цяпер каля 750 даляраў ЗША.\nЯк вынікала з адказаў Зьмітра Фядорчанкі на пытаньні судзьдзі Болатава, актывіст моладзевага руху "Зубар" лічыць, што мясцовая мэдыцына праўляе злачынную абыякавасьць да здароўя дзяцей. Паводле апошніх зьвестак, у Барысаве каля 250 хлопчыкаў і дзяўчынак, якія хварэюць на гепатыт B i C. Таму Зьміцер Фядорчанка з плякатамі на гэтую тэму стаў у пікет на ганку гарвыканкаму.\nЗ гэтай жа прычыны грамадзкая абаронца спадара Фядорчанкі намесьніца старшыні барысаўскага аддзяленьня Беларускага Гельсынскага камітэту Ларыса Грэбнева прасіла апраўдаць свайго падабароннага.\nСёньня ўначы невядомыя людзі пабілі акно ў кватэры, дзе жывуць яшчэ дзьве ўдзельніцы акцыі 1 чэрвеня — Алеся Ясюк і ейная 16-гадовая дачка Тацяна Ясюк (яе нядаўна жорстка зьбілі прыхільнікі РНЕ). З нагоды нападу на кватэру Алеся Ясюк сёньня падала заяву ў гараддзел унутраных справаў.


Мэдыкі — пра Плошчу\n15 сьнежань 2010, 23:44\nЦяперашнія заклікі апазыцыйных кандыдатаў да насельніцтва выходзіць на Плошчу ў дзень галасаваньня 19 сьнежня выклікалі нямала абурэньня з боку апанэнтаў. Сярод аргумэнтаў супраць Плошчы гучаць і довады, зьвязаныя зь небясьпекай для здароўя: згадваюць траўматызм, халоднае зімовае надвор’е, верагоднасьць пераахалоджваньня, магчымасьць падхапіць вострую рэсьпіраторную вірусную інфэкцыю.\nУ сувязі з гэтым "Свабода" зьвярнулася па камэнтар да тых беларускіх лекараў-клініцыстаў, якія карыстаюцца высокім даверам і аўтарытэтам сярод калегаў і пацыентаў.\nПаводле прафэсійных абавязкаў, усе нашыя суразмоўцы штодня кантактуюць зь вялікай колькасьцю людзей як у Менску, так і па-за яго межамі, а таму ім добра знаёмыя адпаведныя настроі і ў прафэсійным асяродзьдзі, і ў грамадзтве.\nЛюдзі ня пойдуць, яны стаміліся і ня хочуць сябе непрыемнасьцяў.\nІнтэрвію нашаму радыё мэдыкі, аднак, пагадзіліся даць на ананімных умовах, аргумэнтуючы гэта кантрактнай сыстэмай і наступствамі з боку адміністрацыі, якія іх могуць чакаць у выпадку крытычнасьці выказваньняў.\n50-гадовы клініцыст-кардыёляг Юры за 25 гадоў сваёй працоўнай дзейнасьці прызвычаіўся слухаць сваіх пацыентаў, прычым ня толькі праз стэтаскоп. Ён мяркуе, што апошнім часам градус незадаволенасьці насельніцтва сытуацыяй у краіне стаў ніжэйшым. Сёньня людзі, якіх яму даводзіцца назіраць, збольшага стомленыя палітыкай або палітычна абыякавыя. Яны ня надта настроеныя ўвогуле хадзіць на выбары, ня кажучы ўжо пра акцыі. Сам Юры зьдзіўлены тым, што апазыцыя загадзя запрашае людзей на Плошчу, менавіта ў той час, калі на ёй традыцыйна заліты галоўны адкрыты каток гораду. Усё гэта, мяркуе Юры, можа мець наступствамі траўмы. Аднак справа ня толькі ў лёдзе і ў зіме.\nЮры: “Ня пойдуць ужо ў выніку іншых прычын. Многія расчараваныя апазыцыяй. Многія маюць кантрактную працу, а таму ня хочуць сабе непрыемнасьцяў. Сярод тых, каго я ведаю, ніхто ня пойдзе”.\nХірург Аляксандар, равесьнік Юрыя, мяркуе, што тыя, каму ёсьць, што сказаць, мусяць зрабіць гэта ў дзень выбараў, але на ўчастках: аддаўшы свой голас за таго ці іншага кандыдата. Яго ж пазыцыя як доктара — наступная.\nУсе гуляюць уздоўж вуліц, у парках, катаюцца на лыжах, на каньках — і што? Яны замярзаюць?.\nАляксандар: “Як доктар я скажу, што падобныя акцыі ня надта простая сытуацыя для пажылых людзей. Бо ўсё гэта зьвязана зь нейкай агрэсіяй, стрэсам. Калі ж людзі маладыя, з модай на аголеныя часткі цела, то таксама гэта нездарова. Няма, з майго гледзішча, аніводнага пацьверджаньня і абгрунтаваньня гэтаму выйсьцю на Плошчу. Калі ў цябе ёсьць, што сказаць, — ідзі ў той дзень на выбары, кідай свой бюлетэнь, і гэта будзе твая Плошча”.\nПульманоляг Сяргей, які таксама мае немалы прафэсійны досьвед, перакананы, што знаёмыя ўсім довады, датычныя небясьпекі для здароўя: маразы, грып, траўматызм, адсутнасьць біятуалетаў і гэтак далей — гэта прапагандысцкі трук на карысьць дзейнага прэзыдэнта.\nСяргей: “А пры чым тут нейкае мэдычнае абгрунтаваньне? Людзі катаюцца на лыжах, на каньках? І што, яны замярзаюць? А калі проста гуляюць уздоўж вуліц ці ў парках, што яны нічога не адмарожваюць? Біятуалеты? Тут нічога ня ведаю, аднак побач ёсьць кавярні, месцы забаваў? Цэлыя парады, мерапрыемствы арганізуюць, калі зьбіраецца натоўп. Тады таксама праблема з гэтым павінна ўзьнікаць. Калі розныя афіцыйныя цырымоніі, усялякае 65-годзе і г.д. Хіба тады падобных праблем не бывае?”\nДзіцячы хірург Віктар, які стажыраваўся ў ЗША, лічыць, што на Плошчу ісьці неабходна. Пазытыўнае разьвіцьцё краіны, у тым ліку ў галіне аховы здароўя, ён зьвязвае выключна з палітычнымі пераменамі. Што тычыцца выказаных на адрас моладзі засьцярогаў адносна пераахалоджваньня, то Віктар лічыць іх залішнімі.\nІсьці трэба. І нічога не адмарозіцца. Не задавальняюць гэтыя 16 гадоў адзінаўладзьдзя.\nВіктар: “Не, ну які мароз, калі там дубінамі будуць лупіць? Трэба апранацца так, каб было лёгка бегчы. Былі часы, калі мы выходзілі, і кожны з нас выводзіў з сабой іншых людзей. Я, напрыклад, выводзіў і пяць, і сем чалавек. Мы, напрыклад, хадзілі, калі былі бойкі ля Нямігі, калі перагарадзілі ўсё. Ісьці трэба. І нічога не адмарозіцца. Не задавальняюць гэтыя 16 гадоў адзінаўладзьдзя. Усе хочуць пераменаў”.\nСуразмоўцы "Свабоды" падкрэсьлілі, што выказалі выключна свае прыватныя меркаваньні адносна ўдзелу ў акцыі на Кастрычніцкай плошчы 19 сьнежня. Як людзі, якія аднойчы далі клятву Гіпакрата, у межах сваёй прафэсійнай дзейнасьці яны будуць заставацца па-за палітыкай і несьці аднолькавую маральную адказнасьць за кожнага пацыента незалежна ад яго палітычных, рэлігійных і іншых перакананьняў


Балахоўцы | Knihi.by\nСведчанні, дакументы, даследаванні / пераклад, прадмова, каментары Андрэя Вашкевіча, Андрэя Чарнякевіча, Юрася Юркевіча. — 2-е выданне, дапоўненае і перапрацаванае. — Смаленск: Інбелкульт, 2014. — 470 с.\nПершае выданне: Ліс-Блонскі, Станіслаў. Балахоўцы. — Беласток: Беларускае гістарычнае таварыства; Вільня: Інстытут беларусістыкі, 2012. — 237 с.\nХраналогія жыцця Станіслава Булак-Балаховіча\nЮрась Юркевіч. Стварэнне і дзейнасць Асобнага атрада БНР у Балтыі\nВаенна-палітычная сітуацыя ў Балтыйскім рэгіёне ў сакавіку 1918 — верасні 1919 гг. Стварэнне вайсковых фарміраванняў С. Булак-Балаховіча\nЗнешнепалітычная дзейнасць урада БНР у Балтыйскім рэгіёне. Стварэнне Асобнага атрада БНР\nБаявая дзейнасць Асобнага атрада БНР. Ліквідацыя атрада\nНекалькі словаў пра аўтара\nФрагмент рапарта № 3 падпаручніка Блонскага начальніку ІІ аддзела камандавання 3-й арміі. 30 жніўня 1920 г.\nХарактарыстыкі афіцэраў былой арміі генерала Балаховіча, падрыхтаваныя ІІ аддзелам Генеральнага штаба. Падпалкоўнік Багуслаў Мядзінскі. 7 студзеня 1921 г.\nРапарт на імя генерала Ю. Краёўскага ад 11 кастрычніка 1920 г.\nХраналогія жыцця Станіслава Булак-Балаховіча (фрагмент кнігі)\n— 10 лютага — нарадзіўся ў маёнтку Мейшты Браслаўскага павета ў сям'і Нікадзіма Балаховіча і Юзэфы з Шафранаў;\n— навучаўся ў пачатковай школе ў Новааляксандраўску Ковенскай губерні, потым у гімназіі Св. Станіслава ў Пецярбургу;\n— працаваў адміністратарам маёнтка Гарадзец-Лужкі Дзісненскага павета, які належаў графам Плятэрам;\n— ажаніўся з Генрыкай з Габеляў;\n— 14 мая (або пачатак восені) — пачаў службу добраахвотнікам у расійскай арміі. Прыпісаны да 2-га лейб-уланскага Курляндскага палка;\n— восень-зіма — удзел у баявых дзеяннях на тэрыторыі Каралеўства Польскага;\n— на працягу года бярэ ўдзел у баях на тэрыторыі Польшчы, Літвы, Беларусі;\n— май — узнагароджаны Георгіеўскім крыжам 3-й ступені;\n— чэрвень — лёгка паранены ў плячо. За заслугі ў барацьбе з ворагам атрымаў званне малодшага унтэр-афіцэра;\n— ліпень — павышаны да звання прапаршчыка;\n— кантужаны ў баях пад Коўна;\n— верасень — узнагароджаны ордэнам Св. Ганны 4-й ступені;\n— з лістапада — камандзір эскадрона ў партызанскім атрадзе атамана Пуніна;\n— снежань — узнагароджаны ордэнам Св. Ганны 3-й ступені;\n— на працягу года бярэ ўдзел у баявых дзеяннях у складзе партызанскага атрада атамана Пуніна на фронце ў ваколіцах Рыгі;\n— студзень — паранены куляй у плячо;\n— май — павышаны да звання карнета;\n— снежань — паранены куляй у сківіцу падчас наступлення;\n— на працягу года бярэ ўдзел у баявых дзеяннях на фронце ў ваколіцах Рыгі;\n— чэрвень — павышаны да звання паручніка;\n— зіма — паранены падчас баёў з немцамі незадоўга да заключэння Брэсцкага міра;\n— вясна — стварае Лужскі партызанскі кавалерыйскі полк Чырвонай арміі;.\n— лета-восень — знаходзіцца ca сваім палком у ваколіцах Лугі;\n— пачатак лістапада — пераходзіць з часткай свайго атрада на тэрыторыю, занятую нямецкімі войскамі. Пасля пераходу на бок белых павышаны да звання ротмістра;\n— з канца лістапада па снежань камандаваў аб’яднаным атрадам імя атамана Булак-Балаховіча;\n— пачынаючы з 20 снежня — камандзір Усходняга палка Паўночнага корпуса;\n— ажаніўся з Гертай фон Герхард;\n— са студзеня — падпалкоўнік;\n— са студзеня да пачатку сакавіка — камандзір аб’яднанага атрада атамана Булак-Балаховіча;\n— з 9 красавіка — інспектар кавалерыі асобнага корпуса Паўночнай арміі;\n— май — прызначаны камандуючым Гдоўскай групай асобнага корпуса Паўночнай арміі;\n— чэрвень — пасля заняцця Пскова павышаны да звання палкоўніка;\n— з 20 ліпеня — генерал-маёр;\n— 20—22 жніўня прызначаны камандзірам 2-га стралковага корпуса ПЗА;\n— 23 жніўня — спроба арышту С. Булак-Балаховіча па загаду М. Юдзеніча, заняцце Пскова Чырвонай арміяй;\n— з 24 жніўня 1919 года — камандзір атрада (Асобны батальён Булак-Балаховіча) у непасрэдным падпарадкаванні эстонскаму ваеннаму камандаванню;\n— канец верасня — спроба С. Булак-Балаховіча захапіць камандаванне Паўночна-Заходняй арміяй;\n— 15 лістапада — генерал-маёр С. Булак-Балаховіч становіцца камандзірам Асобнага атрада БНР;\n— лістапад — атрад падтрымлівае наступленне белых на Петраград;\n— 28 студзеня — арышт С. Булак-Балаховічам генерала М. Юдзеніча;\n— 20 лютага — атрад С. Булак-Балаховіча канчаткова выведзены з-пад эстонскага ваеннага камандавання;\n— сакавік — атрад С. Булак-Балаховіча пераходзіць пад польскае камандаванне і пераводзіцца ў Брэст;\n— ліпень-кастрычнік — вайсковая група пад кіраўніцтвам С. Булак-Балаховіча вядзе баі супраць Чырвонай арміі на Валыні, Любліншчыне, Палессі;\n— 12 красавіка — падпісаў пагадненне з Беларускім палітычным камітэтам, згодна з якім апошні планаваў праводзіць набор у беларускае войска. Яго камандзірам павінен быў стаць Булак-Балаховіч;\n— лістапад — на чале Рускай народнай добраахвотніцкай арміі ідзе на савецкую тэрыторыю;\n— 12 лістапада — у Мазыры абвясціў аб аднаўленні ўлады БНР і роспуску ўрада БССР;\n— канец лістапада — адступае з рэшткамі арміі на польскую тэрыторыю;\n— зіма-вясна — удзельнічае ў арганізацыі структур “Зялёнага Дуба”;\n— восень — справа выгнання генерала з тэрыторыі Польшчы;\n— падчас парламенцкіх выбараў падтрымлівае Выбарны камітэт “Зялёнага Дуба і беспартыйных актывістаў”;\n— ажаніўся з Янінай Карэчкай;\n— жыве ў Варшаве, кіруе структурамі Федэрацыі ветэранаў вызваленчых паўстанняў;\n— 10 мая — забіты невядомымі (як мяркуецца, агентамі гестапа) на варшаўскай Празе.\nЗ прадмовы да другога выдання\n…Генерал не быў ані палымяным патрыётам нацыянальнай дзяржаўнасці на чале войска беларускіх сялянскіх хлопцаў, ані бандытам з вялікай дарогі. Ён быў вайскоўцам, які найперш павінен быў забяспечыць выжыванне сваёй невялікай дзяржаве амаль без усіх атрыбутаў дзяржаўнасці — свайму войску. Войска С. Булак-Балаховіча не было рэгулярным ці кадравым. Сам генерал сцвярджаў, што ягоны добраахвотны атрад быў “мною ўзброенай і экіпіраванай” вайсковай часткай. Яго хутчэй можна параўнаць з кандацьерамі — правадырамі наёмных атрадаў у сярэднявечнай Італіі, якія самі вербавалі і распускалі ваяроў, самі ім плацілі і чынілі самі суд і расправу. Пры гэтым часам кандацьеры бралі ўладу ў гарадах, якія наймалі іх на службу. Так і вайсковыя поспехі атрада С. Булак-Балаховіча стваралі падкантрольныя яму міні-дзяржавы...\nПрадмет гэтага дасьледаваньня ― удзел беларусаў у барацьбе за незалежнасьць сваёй краіны ў тыя часы, калі ўпершыню была абвешчаная незалежная беларуская дзяржава ― Беларуская Народная Рэспубліка (БНР).\nКаб купіць Балахоўцы, націсніце кнопку "ДАДАЦЬ У КОШЫК".


Лепшыя гатэлі для адпачынку без дзяцей 2022\n/ Лепшыя гатэлі для адпачынку без дзяцей\nТоп 10 гатэлі для дарослых Турцыі 2021 года Tripadvisor\nГатэлі Туніса для адпачынку без дзяцей\nТуры ў Туніс\nГатэлі для адпачынку ў Падмаскоўі\nМексіка, Hyatt Zilara Cancun\nВ'етнам, An Lam Retreats Ninh Van Bay\nДамініканская Рэспубліка, Sanctuary Cap Cana Resort & Spa\nІнданезія, The Colony Hotel Bali\nДамініканская Рэспубліка, Hilton La Romana\nТОП Лепшыя гатэлі Егіпта для адпачынку без дзяцей\nда гадоў уваход строга забаронены\nЗнайсці і забраніраваць недарагі тур у Туніс можна з дапамогай сэрвісаў і. Пошук тураў ажыццяўляецца па базах дадзеных 130 тураператараў у рэжыме онлайн. Параўноўвайце цэны, выбірайце лепшыя варыянты. Для афармлення пуцёўкі вам не прыйдзецца адпраўляцца ў офіс турагенцтва.\nДобры дзень, сябры! Выказвайце сваё меркаванне, задавайце пытанні, дзяліцеся уласным вопытам. Давайце разам зробім наш адпачынак лепшым!\nАдпачынак без дзяцей у Аўстрыі - цудоўны шанец правесці час самымі рознымі і займальнымі спосабамі: у дзівосных музеях і раскошных крамах, на лепшых схілах гарналыжных курортаў краіны ці ў знакамітых СПА-цэнтрах і клініках. Эксклюзіўныя гатэлі і індывідуальныя экскурсіі, самыя стромкія начныя клубы і казіно, гастранамічныя дэлікатэсы і дэгустацыі вытанчаных вінаў чакаюць вас!\nУ Андоры ўсё гатова для адпачынку без дзяцей - цудоўныя гатэлі і раскошныя СПА-цэнтры з эксклюзіўнымі паслугамі і праграмамі, першакласныя рэстараны, удастоеныя зорак Мішлен, цэнтры бяспошліннага гандлю ў любы час гатовыя прыняць турыстаў, якія жадаюць спакойнага або напоўненага яркімі і спелымі эмоцыямі адпачынку. Начныя клубы і дыскатэкі Андоры зробяць вячэрні вольны час незабыўным.\nУ Балгарыі вы знойдзеце ўсё для выдатнага адпачынку толькі для дарослых: і раскошныя гасцініцы для VIP-падарожнікаў, і шумныя моладзевыя гатэлі, і спакойныя санаторыі, дзе ў гаючай атмасферы спакою і цішыні знікаюць любыя хваробы. Выдатнае размяшчэнне, выдатны сэрвіс, унікальныя бальнеялагічныя праграмы напоўняць адпачынак станоўчымі эмоцыямі і ўражаннямі!\nСучасныя гатэлі з прафесійным сэрвісам, цудоўныя вілы, абсталяваныя найноўшымі тэхнічнымі і дызайнерскімі вынаходствамі, рамантычныя нумары з выглядам на лепшыя закаты Элады - усё гэта чакае вас у Грэцыі. Рэспектабельны і спакойны адпачынак, цудоўныя СПА-цэнтры, панарамныя віды і доўгачаканая цішыня. Зрэшты, шэраг гатэляў размешчаны побач з гарадамі, і сумаваць тут не прыйдзецца!\nРаскошныя гатэлі Пунта-Каны, упэўнены-Альта і сама чакаюць турыстаў, якія хацелі б правесці адпачынак у грамадстве дарослых. Эксклюзіўны сэрвіс і спецыяльна навучаны персанал, абноўленыя нумары з вытанчаным дызайнам, рамантычная і пачуццёвая атмасфера дамініканскіх курортаў - тут ёсць усё для выдатнага і запамінальнага адпачынку! Максімальны камфорт у асяроддзі трапічнай прыроды!\nУ Інданэзіі вас чакае адпачынак, увесь час якога будзе прысвечана толькі вам. Выбірайце гатэль для шумных вечарынак або адасобленай медытацыі, падарожжа да велічным вулканам або апусканне ў таямніцы акіяна, на выспах вы знойдзеце ўсё, што трэба для рамантычнага, духоўнага ці актыўнага правядзення часу! Эксклюзіўныя вілы ў Убуд і лепшыя СПА-цэнтры Балі, гатэлі толькі для дарослага адпачынку чакаюць вас!\nУ Іспаніі вы знойдзеце гатэлі толькі для дарослых на самы розны адпускной бюджэт. Ад эканамічных моладзевых гасцініц у цэнтрах курортаў да эксклюзіўных гатэляў у прэстыжны раёнах, аддаленых ад найменшага намёку на шум. Цудоўная інфраструктура і анімацыйныя праграмы, дзіўныя СПА, блізкасць да транспартных магістралях, прыватныя пляжы - вы знойдзеце ўсё, што трэба для выдатнага адпачынку!\nАдпачынак без дзяцей у Італіі - выдатная магчымасць падарожнічаць ўлегцы ў любым узросце. Адпраўляйцеся вясёлай кампаніяй у горы ці на пляж, вандруйце ў свой мядовы месяц па самым рамантычным гарадах краіны, папраўце здароўе ў лепшых італьянскіх клініках і на тэрмальных курортах. Да вашых паслуг эксклюзіўныя вілы і камфартабельныя гатэлі.\nГатэлі толькі для дарослых на курортах Кіпра падораць доўгачаканы спакой і гармонію з мірам. Эксклюзіўныя канцэпцыі адпачынку, расслабляльная абстаноўка, якасны сэрвіс і СПА-праграмы дапамогуць ідэальна правесці адпачынак. Адпачынак на Кіпры адновіць здароўе пасля стрэсаў штодзённасці і надасць сіл для плённай жыцця.\nГатэлі для патрабавальных VIP-гасцей і рамантычныя нумары для пар, якія хочуць правесці мядовы месяц у адзіноце і раскошы, вытанчаная кухня для гурманаў, пышныя трапічныя сады і цудоўныя СПА чакаюць турыстаў на Кубе. Аматары дайвінга ацэняць першародныя каралавыя рыфы Карыбскага мора, а вандроўцы, якія аддаюць перавагу ультра-ЮЫЫ, знойдуць вясёлую кампанію і мора забаў.\nЦі ёсць цёплы адкрыты басейн;\nДзейнічае сістэма "ўсё ўключана";\nСтандартныя нумары невялікага памеру;\nТэрыторыя комплексу пераходзіць у які распасціраецца на многія кіламетры цудоўны іглічны лясны масіў;\nЦі ёсць чайны дом і цыгарэтным пакой.\nПрадстаўленыя варыянты правераны мамамі і падабраны па наступных крытэрах: недалёка ад Масквы; добрыя нумары; смачная ежа; добраўпарадкаваная тэрыторыя.\nАдрас: Солнечногорск, сяло Смірноўскі, гатэль размешчаны на паўночным захадзе Маскоўскай вобласці паблізу горада Солнечногорск на 74 км. Ленінградскага шашы.\nАдпраўляючыся на заслужаны адпачынак, менш за ўсё хочацца адцягвацца на шум клапатлівых дзяцей і крыкі іх не менш клапатлівых бацькоў. Але ў гэтых гатэлях вам і не прыйдзецца - у іх дзейнічае правіла adults only: сюды нельга прыязджаць з дзецьмі\nГатэль Sandals Royal Caribbean - адзін з самых прыгожых і рамантычных месцаў у горадзе Монтего-Бэй. Яго спецыялізацыя - рамантычны адпачынак маладых. Усе складнікі ідэальнага мядовага месяца маюцца: спа, тайская рэстаран і нават адасоблены пляж толькі для дваіх.\nРаскошны гатэль Hyatt Zilara Cancun ў Канкуне прапануе ўсе радасці адпачынку на Карыбскім моры - ад ціхіх пляжных шпацыраў да падводнага плавання і дэгустацыі мясцовых вінаў. Акрамя таго, на тэрыторыі гатэля адразу шэсць рэстаранаў з хвацкай нацыянальнай кухняй.\nГэты курорт ўяўляе сабой 34 вілы, раскіданыя па выспе недалёка ад горада Нячанг. Вакол - трапічны лес і ціхамірныя пляжы. У праграму дарослых забаў ўваходзяць сёрфінг, кунг-фу, рыбалка і паходы да маляўнічых раўчуках і вадаспадаў. Для рамантыкаў адміністрацыя гатэля можа арганізаваць прыватны вячэру прама на пляжы, адкуль адкрываецца цудоўны від на заліў Нінь Ван.\nПасля нядаўняй рэканструкцыі гэты пяцізоркавы гатэль у Пунта-Кане больш нагадвае іспанскі каланіяльны горад. Дызайн, атмасфера, прырода ... Толькі ўявіце, якія тут можна зрабіць здымкі!\nГатэль Colony знаходзіцца ў самым цэнтры пляжнага раю Інданэзіі - на курорце Семиньяк на Балі. Адсюль рукой падаць да галоўных славутасцяў горада, папулярных клубаў і знакамітых рэстаранаў. Увогуле, засумаваць не атрымаецца, нават калі вельмі захочацца.\nSandals Royal Barbados - самы вялікі гатэль для дарослых на ўсім Барбадосе. У гатэля 222 люксамі, кожны - з асабістым басейнам і слугой. Плюс шэсць прэстыжных рэстаранаў, піўны бар і кегельбан з чатырма дарожкамі.\nГатэль Hilton La Romana схаваны на невялікім, але маляўнічым пляжы, акружаным пышнымі трапічнымі джунглямі. У распараджэнні аматараў томнага адпачынку - чатыры вялізныя басейна. Для шукальнікаў прыгод - водныя матацыклы і казіно прама на тэрыторыі гатэля.\nЕгіпет традыцыйна лічыцца краінай сямейнага адпачынку. На улицахилиможно сустрэць шмат сем'яў з маленькімі дзецьмі. Балазе, тут створаны добрыя ўмовы для таго, каб маленькія турысты змаглі павесяліцца на славу. Практычна ў кожным гатэлі ёсць дзіцячы клуб і аніматары, а таксама маса іншых забаў для дзяцей, у тым ліку аквапарк і спецыяльна адведзены басейн. У некаторых гатэлях малышам прадастаўляецца ложачак і нават асобнае меню ў рэстаране.\nАле часам дарослым і адбыўшымся людзям хочацца правесці свой адпачынак у гатэлі без дзяцей. І справа тут не ў непрыязнасці, а ў простым жаданні адпачыць і расслабіцца ў атмасферы поўнага спакою і цішыні. У Егіпце не так ужо і шмат гатэляў, у якіх спыняюцца выключна наведвальнікі, старэйшых за 16 гадоў, але яны ёсць, а значыць, кожны варыянт трэба разгледзець падрабязней.\nЛепшыя гатэлі Егіпта без дзяцей традыцыйна размешчаны на самых папулярных курортах краіны: Хургада і Шарм-эль-Шэйх. Такім чынам, топ - 7 лепшых «childfree» гатэляў Егіпта.\nУ гатэлях тыпу «без дзяцей» любы турыст зможа адпачыць у адзіноце і спакоі. Усё роўна, які тып адпачынку ён выбірае: посещатьодну за адной і займацца спортам ці ж расслабляцца у аздараўленчых цэнтрах і загараць на прыватным пляжы - «childfree» гатэль забяспечыць паўнавартасны адпачынак. Усе паслугі тут накіраваны на тое, каб госць змог пагрузіцца ўнутры сябе і як след расслабіцца. роведите незабыўны адпачынак у адным з лепшых гатэляў Егіпта «толькі для дарослых»!\nПогляд плачуць, блазнаў, якія гарлапаняць, якія радуюцца, капрызяць дзяцей выклікае ў вас пачуццё турботы. Вы нават цяпер марыце ўставіць у вушы берушы. Вы заслужылі доўгачаканы адпачынак і хочаце правесці яго ў цішыні і спакоі. Ці магчыма такое шчасце ў Турцыі? Здаецца, што немагчыма.


Апошняе абнаўленьне: 22 травень 2010, 16:07\nЯнка Медзьвядзёў. Здымак Арцёма Канцавога\nНАШ ЧАС У ЭПАСЕ\nЗь іншага боку, істотнае для вечнасьці на свой момант звычайна ня кідаецца ў вочы, не падаецца важным і сутнасным. Як было, напрыклад, у 17-м стагодзьдзі... А што там было? Войны з Масковіяй? У тэлевізары, калі б ён тады існаваў, толькі пра гэта й гаварылі б. Як і пасьля, як і цяпер гавораць, здаецца, адно пра вайну. Між тым, з гледзішча эпасу, істотнае тое, што наш горад у 17-м стагодзьдзі перастаў быць беларускім. І дагэтуль ня можа вярнуцца да свайго натуральнага стану.\nЦі як было ў 18-м стагодзьдзі... А што там было? Дзяржава загаварыла па-польску. Дакладней, перастала гаварыць па-свойму. Яна й да сёньня ніяк ня вернецца да сябе.\nГэтак і нашы часы бачацца ў эпасе фразай пра тое, што народ перастаў сьпяваць.\nУ самой Беларусі гэта неяк быццам і не заўважаецца. Але варта патрапіць на сьвяты песьні ў краіны Балтыі, дзе людзі зьліваюцца ў адзін шматтысячны хор, або кудысьці на Беласточчыну, дзе на Каляды -- куды ні глянь, -- ходзяць па хатах сьпевакі з зоркамі, і разам зь імі пяе кожнае застольле, каб адчуць розьніцу і прыгадаць, што і ў нас паўсюдна сьпявалі яшчэ нейкіх трыццаць гадоў назад.\nТРЫЦЦАЦЬ ГАДОЎ ТАМУ\nТрыццаць гадоў таму, калі ўтварылася Беларуская Майстроўня, Янка Медзьвядзёў быў адным зь нязьменных удзельнікаў майстроўскіх сьвятаў і сьпевак. Аказваецца, усё гэта – і песьні і сьвяты – ён ведаў з маленства, з роднае вёскі. Аказваецца, калісьці кожная вёска ў Беларусі была майстроўняй.\nЯнка: “Я нарадзіўся ў вёсцы Барздоўка, 17 км ад Воршы. Калі яшчэ зусім малы быў, мамка і кабеты зьбіраліся й ладзілі Гуканьне Вясны. Я памятаю момант – недзе дзелася мамка! Звычайна ж яна тут недзе ходзіць. Ну, няма. Тады яна прыходзіць, як бы зараз сказаў, расчырванеўшыся. І кажа: гукалі вясну, ідзі, паглядзі, можа яшчэ стужкі знойдзеш ад вясны. Я паглядзеў у вакно – там гразь. І я не пайшоў шукаць гэтыя стужкі... А потым тут ужо па-новаму гукалі”.\nДубавец: Чым кіраваліся вясковыя людзі, калі гукалі вясну, калядавалі, сьпявалі? Напэўна ж, не рацыянальным рашэньнем -- ісьці сьпяваць, а поклічам свае чалавечае прыроды, шчыльна зьнітаванае з прыродай краю і з завядзёнкай, якую мы называем традыцыяй. Калі ж народ перабіраецца ў горад, яго паводзіны кіруюцца ўжо ня столькі прыродай і завядзёнкай, ад якіх ён адарваўся, колькі рацыянальным рашэньнем. Інстынкт самазахаваньня тут можа выяўляцца ў захаваньні свае адметнасьці, як гэта адбылося ў балтыйскіх народаў, або ў мімікрыі – я ніхто, я ніякі, я нічым не вылучаюся з агульнага фону...\nСотні тысяч беларускіх вясковых дзяцей так і трактавалі сваю ўрбанізацыю -- як мімікрыю. І тое, што ў гэтым патоку сям-там трапляліся адзінкі з адваротным матывам – захаваць сваю адметнасьць, рацыянальна растлумачыць немагчыма. Калі ў выпадку Янкі Медзьвядзёва зразумець гэта яшчэ можна, бо ён патрапіў у школу-інтэрнат для адораных дзяцей, дык у выпадку тых матэматыкаў і філёлягаў з пэдагагічных аддзяленьняў, што апынуліся разам зь Янкам у Майстроўні, усё гэта інакш як цудам не назавеш.\nЛОМКА НА “ГАРАДЗКІ” ЛАД\nЯнка: “Мая мама, яна для вёскі, можна сказаць, тэхнічная інтэлігенцыя. Яна была прыбіральшчыцай у сельсавеце. А тата напэўна быў загадчыкам клюбу. Ён памёр, калі мне было чатыры гады. Я памятаю, як ён вучыў мяне маляваць, а брат мой старэйшы Юрась маляваў лепей. Бацька казаў: глядзі, ён малюе лепш за цябе.\nЯ паехаў здаваць іспыты ў Воршу, і там мяне забраў Рыгор Рыгоравіч Батальёнак.\nЯ роў, як мядзьведзь.\nПамятаю, як мяне мамка прывезла вучыцца ў Менск і перадавала з рук у рукі. Я роў, як мядзьведзь. Учапіўся за спадніцу: ўсё, кажу, не пушчу. А тут ішоў Кірыл Уладзімеравіч Зеляной, ён потым выкладаў у нас гісторыю мастацтва. І ён пачаў мне нешта расказваць, расказваць. І ўсыпіў. Я заснуў. І мамка паехала.\nУ мяне з гузікам зьвязаная гісторыя. Таксама парнатаўская. Як я толькі прыехаў туды, ужо ўсе пазнаёміліся. Я кажу: вось гузік адарваўся, халера. Аха-ха, деревня, гузік!.. І там быў падзел у клясе. Бо іншы хлопец кажа: да, гузік, мая бабушка так гаворыць. І ў Воршы тады па-расейску мала хто размаўляў. 1970-я гады. У 1972-м я прыехаў сюды.”\nДубавец: У ранейшых перадачах гэтай сэрыі майстроўцы распавялі ўжо не адну гісторыю пра тое, як вясковых хлопцаў у менскіх школах і ВНУ ламалі на “гарадзкі” лад. Прычым, хто быў характарам больш просталінейны, тым гэтая ломка давалася больш балюча. У Янкі Медзьвядзёва натура зусім ня простая, што ўрэшце прывяло яго і да выбару прафэсіі рэстаўратара. Разам з расейскай мовай ён засвойваў таксама габрэйскую мову й культуру, безь якой уявіць сабе колішнюю Беларусь немагчыма. А нядаўна, пабываўшы ў Вільні на курсах ідыш, захапіўся таксама й літоўскімі сьпевамі. Яшчэ ў інстытуце выхаваньню гэткай шырыні поглядаў спрыяў выкладчык Алег Хадыка, якога Янка лічыць сваім настаўнікам.\nЯнка: “Толькі правучыўшыся тут некалькі гадоў, я зразумеў, што, апрача расейскай і беларускай мовы, ёсьць яшчэ габрэйская. Я габрэя ніколі ня бачыў. Я думаў, што гэта іншыя людзі, а гэта такія ж людзі, як і мы. А я ж іх ня бачыў. У нас у вёсцы не было. Хоць я зараз думаю, што ў нас у вёсцы была габрэйская сям’я. Гэта я ўжо зараз вылічваю, таму што яго звалі Лейбік.\nЯ, напэўна, хутка навучыўся гаварыць па-расейску. Тут. Канечне, акцэнту не пазьбегнуць, я думаю, ва ўсіх беларусаў, як бы чыста ні гаварылі па-расейску, усё адно ёсьць будова, нават інтанацыя беларуская, беларуска-габрэйская. Вось да нас прыходзіць дзяўчына. Яе родзічы па лініі маці зь Яльца. З Расеі. І яна бывала, езьдзіла туды, у Ялец, і там размаўляла. І кажа, яе цёткі, сёстры ня ведалі, як рэагаваць. Бо потым высьветлілася, што яны ня ведаць, ці яна пытаецца ці нешта сьцьвярджае. Скажыце, калі ласка... Напэўна, штосьці такое ёсьць.\nУ мяне быў выкладчык Алег Уладзімеравіч Хадыка, мой настаўнік. На той час ён выкладаў у інстытуце і ягоныя заняткі назваць лекцыямі было немагчыма. Гэта былі сустрэчы вучняў з настаўнікам. Там можна было размаўляць пра рэчы, якія наўпрост ня тычацца прафэсійных сакрэтаў. Але гэта было нешта незвычайнае.\nЯкраз у часы Майстроўні ў маім жыцьці зьявілася гэта. У 1982 годзе я паехаў у Мсьціслаў. І я бачыў рэстаўратараў. Я бачыў Ракіцкага здаля, Маліноўскага. А Андрэй Радзівонаў, яго ўзялі на практыку ў Мсьціслаў, і ён лісты пісаў, што дужа цікава там. І я паехаў паглядзець, што там такое, якія там цікавыя людзі. А там былі Мікола Залатуха, Уладзімер Ракіцкі, Юрась Маліноўскі. Потым прыяжджаў Алег Уладзімеравіч. Яны працавалі, а я пачаў каля іх там хадзіць, цікавіцца. І я там, можна сказаць, плаўна перайшоў з Майстроўні ў рэстаўратары.\nА пазьней, ужо ў 1996 годзе, мы цалкам адышлі ад Мінскрэстаўрацыі і зрабілі сваю кампанію Басталія. Мы займаемся рэстаўрацыяй і ўсім астатнім. Напрыклад, яшчэ там у Мсьціславе Мікола, Уладзімер, Юрась хадзілі запісвалі беларускія песьні і габрэйскія песьні, вельмі прыгожыя. Я там упершыню пазнаёміўся з габрэйскім альфабэтам, пачаў вучыцца пісаць.\nУ нас асноўная група, якая засталася, якая зараз называецца Басталіяй, Юры Іванавіч, Уладзімер Васільевіч, Сяргей Іванавіч Верамейчык, Вольга Атас. Юры Іванавіч зьехаў у Мсьціслаў. Уладзімер Васільевіч займаўся працяглы час рэстаўрацыяй Спаскай царквы ў Полацку. Верамейчык зьехаў у Залесьсе з Ласём разам. І там ён дагэтуль. Але яны таксама вучні аднаго настаўніка, як і я лічу сябе вучнем Алега Ўладзімеравіча Хадыкі”.\nДубавец: Пасьля інстытуту Янка едзе працаваць рэстаўратарам у Магілёў.\nЯнка: “Калі я зьехаў у Магілёў, я вельмі рады, што я быў зьехаўшы, таму што тут мне было дужа цяжка. Не было куды прабіцца. Ня тое што прабіцца, а ўбіцца. Трэба было зачапіцца і цярпець нейкае прыніжэньне. Хадзіць прасіць. Я памятаю, працаваў два месяцы на заводзе за тое, каб далі мне інтэрнат і прапіску. А тады, калі зьявілася магчымасьць пазбавіцца ад гэтых праблем, я з такой радасьцю даў цягу адсюль. І амаль нікому не сказаў, куды я зьехаў. І гады тры-чатыры не аб’яўляўся.\nУ Майстроўні мяне звалі Янка. Ясь. Сябры проста – Янкель. Я мастак-рэстаўратар, а па адукацыі мастак-скульптар. Настаўнік. Займаемся мы рэстаўрацыяй насьценнага жывапісу, ляпніны, архітэктуры, жывапісам займаемся, скульптурай новай, на заказ, ну і ўсім астатнім. Жыву ў Менску з 1996 году стала.\nУ Слоніме мы фасады рабілі. У касьцёле Андрэя. Там быў такі момант. Прыехалі студэнты зь Мірской хабзайні. Я паказваю, як трэба накідваць раствор, каб ён ня звальваўся і ня пырскаў на цябе. Я паказваю цёркай: сюды, гэта сюды. Чую ззаду: "Да вообще-то я резчик по дереву". Мне стала сьмешна. Урэшце навучыўся ён, гэты хлопец тынкаваць. І дарэчы там, у Слоніме, я займаўся катэхезусам, “пратыкаў глоткі”, навучыў гэтых хабзайцаў сьпяваць.\nУвогуле часьцяком я гэтым займаюся. Я лічу, што калі чалавеку прабіць голас, калі чалавек валодае голасам, у яго зусім іншая асанка. Ён ведае, што голас – гэта вялікая сіла”.\nДубавец: Сёньняшняя самапрэзэнтацыя Янкі Медзьвядзёва ўключае слова “настаўнік”, прычым ня толькі настаўнік мастакоў ці рэстаўратараў ці нават сьпевакоў, а ў самым шырокім сэнсе – настаўнік жыцьця, бо гаворка йдзе пра навуку жыцьця праз мастацтва альбо празь сьпевы. Сьпяваць – ня толькі таму, што гэта прыгожа або што душа гэтага просіць, а таму, што ты як асоба павінен прабіцца, раскрыцца, выявіцца. Зь Янкам, як і з многімі героямі нашых перадач, гэта адбылося ў Майстроўні. Ларыса Сімаковіч адкрывала галасы, нібы дзьверы ў паўнавартасны сьвет, дзе кожны ўжо мог рэалізавацца напоўніцу ў тым, дзеля чаго быў прызначаны. Зусім не абавязкова мелася на ўвазе тое, што праз навуку сьпеваў ты станеш прафэсійным сьпеваком. Хоць і такое разьвіцьцё падзеяў не выключалася.\nРэпэтыцыя “Цара Максіміляна” на філфаку БДУ, 1981 год. Сядзяць на падлозе: Ірына Крук, ?, Сяржук Сокалаў-Воюш, Янка Медзьвядзёў.\nЯнка: “Майстроўні і Ларысе Сімаковіч я вельмі ўдзячны за тое, што я зразумеў, што магу сьпяваць. Яна навучыла сьпяваць, і я зразумеў, як гэта прыгожа -- сьпяваць разам. І рабіць агульную справу.\nБыў такі шчасьлівы момант, калі я навучыўся сьпяваць. Дзякуючы Сімаковіч. Дзякуючы астатнім, і Вінцуку і Сяргею і другому Сяргею і трэцяму Сяргею... Купальле й Каляды я бачыў яшчэ ў вёсцы. Але тут для мяне гэта было дзіва. І я пачаў разважаць – гэта ж паўсюль было, гэта ня толькі ў вёсцы было.\nЭлектрычка вязе майстроўцаў з рэпэтыцыі ў Заслаўі, 1982 год. Андрэй Ясінскі і Янка Медзьвядзёў.\nБывае, што трэба проста прымусіць чалавека не сьпяваць, а крыкнуць. У чалавека ўсё там настолькі заціснута, што ў яго крык не навонкі ідзе, а ўсярэдзіну. Імплазіўны.\nУ мяне быў такі выпадак у Магілёве. Там касьцёл сьв. Станіслава і побач упраўленьне пажарнай каманды. І прыйшлі да нас кабеты такія салідныя і хлопцы-пажарнікі. Я ім паказаў усё, па-беларуску прасьпяваў “Дзе б ты ні была, кахана”. Гэта з “Полацкага сшытку”. А тады кажу: давайце вы паспрабуйце сьпяваць. Дзяўчыны і кабеты, яны ля-ля, ля-ля паціху, а хлопцы маўчаць, не здаюцца. І я прымусіў аднаго хлопца закрычаць. Дык я бачыў, як у яго вырваўся голас. Гэта быў такі дзікі крык. Фантастычная рэч!..\nГолас прабіваецца, але ён будзе такі дзікі, і трэба яго неяк абрабляць. Абкультурваць.\nКожны чалавек, які можа засьпяваць, значна лепей сябе адчувае фізычна. Чым той, хто баіцца адкрыць рот”.\nПастаноўка “Цара Максіміляна” на Заслаўскім замчышчы, 1982 год. Андрэй Ясінскі, Янка Медзьвядзёў, Ірына Крук.\nДубавец: Выходзіць, калі людзі не сьпяваюць, у іх прападае асанка, яны горш пачуваюцца фізычна, калі маўчаць, бо не выпускаюць свае клопаты навонкі, а трымаюць у сабе, дазваляючы тым клопатам выядаць нутро. Так, прынамсі зь Янкавых словаў, выглядае наступства мімікрыі, калі людзі ўсяляк хаваюць сваю чалавечую прыроду.\nЦЯЖКІ РОК І АЎТЭНТЫЧНЫ ФАЛЬКЛЁР\nНапрыканцы 1970-х у Менску быў сапраўдны бум рок-гуртоў ці, як іх тады афіцыйна называлі, вакальна-інструмэнтальных ансамбляў. Да прыкладу, на заводзе “Гарызонт”, дзе мне давялося тады працаваць, грала ажно дзесяць камандаў. Гралі на танцах у рабочых інтэрнатах. Рэпэртуар складаўся пераважна з заходніх хітоў. Патлатыя вакалісты раўлі ў мікрафон ангельскія словы, уяўляючы сябе сапраўднымі папламі, слэйдамі й цэпэлінамі. Менавіта “раўлі” – пасьля гэтае слова трывала прыжывецца ў Майстроўні.\nРаўлі – гэта значыць, фарсіравалі гук, дасягалі высокіх нотаў сілаю гуку. Пазьней, на занятках, якія праводзіла Ларыса Сімаковіч, альбо калі выпадала запісваць аўтэнтычных вясковых сьпявачак, я бясконца зьдзіўляўся таму, што натуральны беларускі фальклёр сьпяваецца ці не гэтаксама, як сьпяваюць монстры цяжкога року. Я слухаў праўдзівыя народныя сьпевы і ўражваўся таму, які фальшывы, зьнявечаны вобраз нашай народнай песьні замацоўваецца у сьвядомасьці публікі ў выглядзе сэрвільных псэўда-народных хароў ды ансамбляў з тэлевізара. Насамрэч беларуская народная песьня зусім не такая брыдкая, як прадстаўляе яе афіцыйная прапаганда. У жывой беларускай песьні вы ніколі не пачуеце ніякай зыкінскай “задушэўнасьці”, ніколі не пабачыце разяўленых, як вароты, ратоў альбо надзетых на твары густа напамажаных “лыбаў”. Жывая песьня ніколі не падасца вам забаўкай, бо нават за прыпеўкамі ў іх аўтэнтычным выкананьні вы адчуеце дыханьне вечнасьці.\nФальш у выкананьні нашых псэўда-народных калектываў быў і застаецца не сваім, а расейскім.\nГэта ў колішняй савецкай мэтраполіі прыдумалі з фальклёру рабіць сувэнірную забаўку для партыйнага й савецкага кіраўніцтва. І рабіць, зразумела, на падставе расейскага фальклёру. Потым усе гэтыя мэтодыкі былі некрытычна ўзятыя на ўзбраеньне беларускім культпрасьветам. Зрэшты, гэта ўжо іншая тэма. Адзінае, што тут важна, што бээсэсэраўскі стандарт народнай песьні ня меў да беларускай народнай песьні ніякага дачыненьня. Затое рок-музыка, на якой мы гадаваліся, аказваецца, цалкам спалучаецца са спрадвечным беларускім сьпевам, ня страчваючы пры гэтым свайго фарсіраванага гуку.\nЗусім розныя, здавалася б, мУзыкі ядналіся паводле свабоды, шчырасьці й вернасьці чалавечай прыродзе, чаго не было ў сэрвільных падробках.\nЯнка Медзьвядзёў глядзеў на гэтыя рэчы па-філязофску. У Майстроўні ён знайшоў голас, набыў асанку і ператварыўся ў гатовага прафэсійнага сьпевака, а таму ня дзіва, што патрапіў у прафэсійны хор. Сам жа гэтаму хору і даў назву.\nЯнка: “Хор называўся “Маргінал”. Гэта тая ж гісторыя з касьцёлам сьв. Станіслава ў Магілёве. Неяк прыйшоў настаўнік гісторыі, прывёў\nЯнка ў Майстроўні, Менск, 1983 год.\nсваіх калегаў. І сярод іх быў малады чалавек, які скончыў Казанскую кансэрваторыю. Якраз была перабудова. А мы там любілі яшчэ, акрамя таго, што расказаць пра барока, што ў Магілёве быў такі стыль, як у Эўропе, мы падмацоўвалі свае аповеды бараковымі сьпевамі. Я ўжо згадаў пра “Полацкі сшытак”. І неяк мы працавалі там усёй вялікай камандай, там і Сяргей Дзенісенка быў, Аляксандар Астравух, Мікола Залатуха, Юрась Маліноўскі. І бывала, што мы проста сядзем на рыштаваньнях пад скляпеньнямі і пачынаем сьпяваць. Там выдатная акустыка і, які гук ні выдаеш, яно гучыць на касьцёл поўнасьцю. А ён гэта пачуў. Празь месяц ці два ён прыходзіць і кажа, слухайце, я хачу зрабіць у Магілёве хор. І я вырашыў зьбіраць з тых, каго знайду. Ці ня хочаце да мяне прыйсьці ў хор?\nЯ кажу, не, я нотаў ня ведаю. Ён кажа, нічога, там такіх будзе таксама. Я параіўся яшчэ са сваімі калегамі. Яны кажуць, ну што, ідзі паспрабуй. І я пайшоў. І ў некалькіх канцэртах я ўдзельнічаў. Былі і праваслаўныя, і каталіцкія царкоўныя сьпевы, сьвецкія сьпевы, італьянцаў, Моцарта, усякае сьпявалі.\nДык самае галоўнае, што пачалі прыдумваць назву. І мне прыйшлося давесьці тады, што “Маргінал” – гэта правільная назва, у ёй ёсьць самаіронія, бо хор толькі зьявіўся. Там прыяжджалі толькі зробленыя хоры з Расеі, новыя хоры, якія сьпявалі Часнакова, Архангельскага, і яны называліся “Благавест”... усё такое благостное, благозвучное. І сур’ёзнае. Але так атрымалася, што маргінальцы супраціўляліся месяцы тры-чатыры. І ўсё-ткі пад гэтай назвай мы далі першы канцэрт. “Выступает хор Могилевской филармонии “Маргинал”. І ў залі цішыня. Мёртвая...\nЯнка, Аліна Садоўская і Алесь Істомін. Менск, Майстроўня, 1983 год.\nТам я ў гэтым “Маргінале” быў амаль што самы малы. Там былі сур’ёзныя людзі. Выкладчыкі кансэрваторыі, вучэльні. І я іх пераканаў.\nЛюблю Майстроўню і Ларысу Іванаўну Сімаковіч. Яшчэ люблю сваіх калегаў. Вольгу люблю, Тацяну, Марыну, Вэрцю, Люсю люблю. Усіх люблю. Віялету люблю. Натальлю люблю. Ларысу, Ганну, Вераніку, Тацяну, іх некалькі. Югасю. Люблю моцна.\nЯ памятаю, мы зьбіраліся на рэпэтыцыі на радыё. Там запісвалі некалькі песень, а потым ужо тыя, хто ішоў у інтэрнат, памятаю, Вэрця і Натальля з намі ішлі, яны побач жылі. І мы ішлі па Менску, гэта нейкі летні дзень, вечар, ужо даволі позна, восем-дзевяць гадзін. Мы ішлі і сьпявалі беларускія песьні. Проста хацелася так.\nРаніца пасьля майстроўскага Купальля на Нёмне пад Стоўбцамі. 1983 год.\nДля мяне зараз Майстроўня – гэта як міраж. Я памятаю ўсё гэта як удзельнік. Але зараз я гляджу на гэта ўсё як назіральнік. Што мы там рабілі? Памятаю, сьпявалі, танчылі, выварочвалі кажухі, я казой быў, зорку насіў, напэўна. Але для мяне зараз гэта... ня тое што кіно, “дрым”. Не ў тумане, усё вельмі яскрава. Але я не вылучаюся з агульнай масы. Тады гэта было калярова, прыгожа, строі надзявалі, дзяўчаты ў хустках – гэта як карціна. Як у Брэйгеля, здалёк, паляўнічыя па сьнезе ідуць. Іх там некалькі чалавек, а ўяві Майстроўня, такі натоўп, і таксама такі каляровы від”.\nПітэр Брэйгель. Паляўнічыя на сьнезе. Алей. 1565 год.


15 лістапад 2015, 13:17\nПаліцыя Францыі папярэджвае, што абодва сырыйскія пашпарты, знойдзеныя на месцы тэрактаў, могуць быць фальшывымі.\nПашпарт 25-гадовага Ахмэда Альмухамэда быў знойдзены на месцы тэракту ў канцэртнай залі Bataclan. Выданьне Blic сьцьвярджае, што Альмухамэд прыбыў з грэцкай выспы Лерас 3 кастрычніка і пазыцыянаваў сябе як перасяленец.\nГэты чалавек мог трапіць у Парыж па балканскім маршруце ўцекачоў. 3 кастрычніка ён прыбыў на тэрыторыю Грэцыі, 7 кастрычніка — у Сэрбію з боку Македоніі, пасьля — у Харватыю і Аўстрыю.\nТэрарысты ўварваліся ў канцэртную залю Bataclan у 21:50 13 лістапада. Яны былі ўзброеныя аўтаматамі Калашнікава і мелі паясы сьмяротнікаў. Адзін з тэрарыстаў быў ідэнтыфікаваны як францускі грамадзянін Ісмаэль Амар Мустафа.\nДругі сырыйскі пашпарт на імя Абдулакбака Б. знойдзены побач зь целам тэрарыста-сьмяротніка каля аднаго з уваходаў на стадыён Stad de France. Аднак пракуратура Парыжу яшчэ ня высьветліла, ці гэты пашпарт мае дачыненьне да тэрарыстычных атак. Вядома, што чалавек з такім імем нарадзіўся ў 1990 годзе.\nБеларус быў у Bataclan. Ён у бясьпецы — пасол Латушка\nУ сеціве апублікаванае відэа пачатку тэрарыстычнага нападу ў Bataclan


У Лідзе следчыя высвятляюць абставіны забойства жанчыны | Навіны | Афіцыйны сайт Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь\nУ Лідзе следчыя высвятляюць абставіны забойства жанчыны\nЛідскім раённым аддзелам Следчага камітэта ўзбуджана крымінальная справа па факце забойства (ч.1 арт.139 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь).\nУ органы ўнутраных спраў 1 мая каля 12 гадзін паступіла паведамленне аб тым, што ў г.Бярозаўка Лідскага раёна пры дастаўленні ад шматкватэрнага жылога дома ва ўстанову ахову здароўя памерла ад атрыманых цялесных пашкоджанняў 50-гадовая жанчына.\nНа месца выпадку выбыла следча-аператыўная група. У ходзе высвятлення абставін атрымання жанчынай траўм, следчыя, эксперты і супрацоўнікі міліцыі ўстанавілі, што яна стала ахвярай злачынства. У яе забойстве ў ходзе канфлікту, які адбыўся ў той жа дзень каля 11 гадзін 40 хвілін, падазраецца пражываючая ў тым жа жылым доме 43-гадовая жанчына, якая знаходзілася ў момант учынення злачынства ў стане алкагольнага ап'янення.\nДля ўстанаўлення ўсіх абставін адбытага працягваецца правядзенне следчых і працэсуальных дзеянняў. Дапытваюцца асобы, якія пражываюць у жылым доме, і іншыя грамадзяне, чые паказанні могуць мець значэнне для высвятлення абставін адбытага. Аглядаюцца забраныя аб'екты і сляды. Экспертамі пачата правядзенне судова-медыцынскай і шэрага крыміналістычных экспертыз.\nПадазроная затрымана, з ёй праводзяцца следчыя дзеянні. Збіраюцца матэрыялы, якія характарызуюць яе асобу і асобу загінулай. Высвятляецца характар іх узаемаадносін, канкрэтныя матывы злачынства і іншыя абставіны.\nАфіцыйны прадстаўнік УСК па Гродзенскай вобласці


Альманах "Дзьмухавец" - Наталля Мішулкова\nЧацвер, 21.01.2021, 01:35\nНаталлі пашчасціла: яна здолела адшукаць артэфакт народнай культуры - ручнік. Зацікавіўшыся ўзорам, Наталля вырашыла звярнуцца да навуковых крыніц і, натхніўшыся, ўтварыла ўласны допіс, прысвечаны ручнікам. Ніжэй можна пабачыць фота.\nРучнік. Прыгожа і таямніча.\nШмат разоў у жыцці я бачыла рушнікі, але ніколі не звяртала ўвагу на ўзор, вытканы ці вышыты на ім. З нядаўняга часу мяне пачыла цікавіць народная культура, гэта і пабудзіла мяне звярнуць увагу на дэкаратыўна-прыкладное мастацтва беларусаў.\nАкрамя таго, падчас фальклорнай практыкі мне пашчасціла атрымаць ў падарунак ад бабушкі рушнік, вытканы і вышыты маёй прабабкай Праскоў’яй. Я дзівілася такому майстэрству, вырашыла знайсці якую-небудзь інфармацыю па гэтым пытанні.\nЗ першага погляду здаецца, што рушнік - проста прыгожая рэч, але гэта не зусім так. Вось як вобразна сказала сялянка А. Міклушова з Сянна:\nАказалася, што рушнікі – зашыфраваны аповяд пра ўсё жыццё. Вось я і вырашыла паспрабаваць расшыфраваць тое, што хацела сказаць бабуля. Ітак, пачнем.\nКалі зірнеш на рушнік, у вочы адразу ж кідаюцца вялікія чырвоныя кветкі. Чытаем ў інтэрнэце, што часцей за ўсё ў беларускай вышыўке выкарыстоўваліся цёмна-чырвоныя ніткі, бо пры пакраске натуральнымі красіцелямі атрымоўваўся толькі такі колер. Бабуля ж вышывала мулінэ, таму ў яе была магчымасць выкарыстаць яшчэ і розавыя, зялёныя, чорныя ніці. Але ж асноўны колер, згодна традыцыі, цёмна-чырвоны.\nДзякуючы кнізе Міхаіла Сяргеевіча Кацара “Беларускі арнамент: Ткацтва. Вышыўка”, я даведалася, што абазначае кветка ружа. Аказваецца, гэта кветка – сімвал прыгажосці і кахання. Вучоны мяркуе, што такім чынам жанчыны маглі выказваць сімпатыю да каханага. Бабуля вышыла 5 квітнеючых руж і 4 бутоны. Паразважаўшы пэўны час, я прыйшла да высновы, што бабуля Праскоў’я выразіла пачуцці кахання да сваёй сям’і. Справа ў тым, што ў іх з мужам было трое дзяцей. Такім чынам пяць руж – гэта пяць дарослых членаў сям’і: Баба Праскоў’я, дзед Міхаіл і трое дзяцей. На мой погляд чатыры бутоны – гэта чацвёра ўнукаў, якія ўжо нарадзіліся падчас вышыўкі гэтага ручніка. Так можна падлічыць час стварэння рушніка. Адзін сын памёр ў 1982 годзе, у год, калі на свет з’явілася чацвёртая ўнучка. Таму часам стварэння рушніка трэба лічыць 1982 год. Можна адзначыць, што выявы ружы сустракаюцца на ўсёй тэрыторыі Беларусі, ў іншых краінах. На думку Кацара так атрымоўвалася, бо майстрыхі захапляліся дасканаласцю і прагажосцю кветкі, імкнуліся пердаць гэта пачуццё праз свае творы.\nКалі ж разглядаць само палатно, трэба адзначыць, што ўздоўж усёй тканіны вытканы ромбы, утвораныя квадратамі, паміж і ўнутры якіх вытканы крыжы з кубікамі ў чатырох баках. Гэты ўзор называецца “крыніца”. Вось як апісала яго жыхарка Сянно А. Чубарэвіч: “Узор крыніца складаецца з 3 частак: у сярэдзіне крыжак, ён акружаецца кубікамі. Ну а вакол кубікаў цаглінкі”. У вусна-паэтычнай народнай творчасці крыніца – сімвал жыццёвай сілы, моцы, здароў’я. Верагодна, што выткаўшы такім чынам палатно, прысвечанае сям’і, бабуля ў аснову сямейнага дабрабыту лажыла менавіта гэтыя паняцці, жадала сваёй сям’і ўсё вышэйпералічанае. Акрамя іншага, можна зазначыць, што гэты ўзор быў вельмі шырока распаўсюджаны на розных тэрыторыях, таму, ёсць верагоднасць, што бабуля проста ведала як вышываць менавіта гэты папулярны ўзор.\nШырыня і даўжыня рушніка традыцыйныя – 40 см на 3 метры.\nРушнік аздоблены вязанымі з ільняных нітак карункамі, для якіх характэрны зубчасты край і геаметрычны арнамент. Такія карункі пачалі вырабляць прыкладна з другой паловы 20 ст.. Бабушка Праскоў’я арнаментавала карунак ромбамі, якія гармануюць з узорам палатна.\nТаксама можна адзначыць, што вышыўка выканана гладдзю. Па думцы Яўгена Міхайлавіча Сахуты, гэта ўказвае на ўплыў заходнееўрапейскай традыцыі. З’яўленне ў сярэдзіне 20 ст. расліннага арнаменту ён таксама звязвае з гэтым ўплывам.\nТакім чынам, можна зрабіць выснову, што рушнік, сатканы маёй прабабкай Праскоў’яй Абліванцавай ў 1982 годзе, не нясе ў сабе спецыфічных рысаў мясцовасці і цалкам адпавядае тэндэнцыям таго часу, для якіх характэрна раслінная сімволіка, вязаны кручком карунак, выкарыстанне рознакаляровых нітак для вышыўкі (хаця асноўны колер традыцыйны – цёмна-чырвоны), распаўсюджаны арнамент ”Крыніца”.\n1. Беларускі арнамент:Ткацтва. Вышыўка/М.С. Кацар;пер.з рус. Мовы, літ.апрац. і навук. Рэд. Я.М.Сахуты.-2-е выд. – Мінск: Беларус. Энцык. Імя П. Броўкі,2009 – 224с.:іл.\n2. Беларускае народнае мастацтва/Я.М.Сахута. – Мінск: Беларусь,2011. – 367 с.:іл.


Фотавыстава «Насустрач Перамозе» ў памяць пра блакаду Ленінграда адкрылася ў музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Фотавыстава «Насустрач Перамозе» ў памяць пра блакаду Ленінграда адкрылася ў музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны\nФотавыстава «Насустрач Перамозе» адкрылася сёння ў Беларускім дзяржаўным музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Удзел ва ўрачыстым мерапрыемстве прыняла старшыня Савета Рэспублікі Наталля Качанава, паведамляе БЕЛТА.\n«Дзень зняцця блакады для нас назаўжды застанецца ў памяці сімвалам мужнасці і гераізму савецкага народа. 872 страшныя дні застануцца назаўжды ў нашых сэрцах. Беларусы як ніхто разумеюць боль той страты, таму што наша краіна першая прыняла на сябе ўдар фашысцкіх захопнікаў, на барацьбу падняліся ўсе ад малога да вялікага. У той вайне мы страцілі кожнага трэцяга. і абсалютна правільна сказаў Прэзідэнт, што Беларусь з’яўляецца жывым помнікам той вайны. Для нас памяць і праўда пра тую вайну — святыя. Мы робім усё для таго, каб перадаць гэтую памяць і праўду новым пакаленням. Мы дакладна разумеем, што без мінулага няма будучыні», - сказала Наталля Качанава.\nПаводле яе слоў, такія мерапрыемствы павінны праводзіцца як мага часцей. «Асаблівыя словы падзякі хочацца сказаць усім тым, хто прайшоў цяжкія выпрабаванні ў гады вайны. Але і ў нашага пакалення памяць аб вайне застаецца ў сэрцах. Мы гэтай памяці не здрадзім ніколі. Хай увесь свет ведае, што для народаў Беларусі і Расіі гісторыя Вялікай Айчыннай вайны — гэта сімвал яднання і гонару, гонару за нашых людзей, — адзначыла спікер. — Дарагія ветэраны, блакаднікі, дзеці вайны, нізкі паклон вам за ваш гераічны подзвіг. Ваша жыццё з’яўляецца для нас апорай у тым, каб вытрымаць усе выпрабаванні, якія выпадаюць на нашу долю. Мы не можам здрадзіць памяці нашага старэйшага пакалення і ніколі гэтага не зробім. Я нізка кланяюся вам і ўсім тым, хто выжыў, хто выстаяў, хто сёння разам з намі і тымі, хто загінуў. Паверце, мы ніколі не здрадзім гэтую памяць».\nФотавыстава «Насустрач Перамозе» перададзена музею міжнародным фондам сацыяльна-культурнага развіцця «Пецярбургскі фоталетапіс». Па словах Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Расіі ў Беларусі Дзмітрыя Мезенцава, больш за 100 планшэтных фатаграфій зроблена ваеннымі карэспандэнтамі, удзельнікамі тых трагічных падзей.\n«Па сутнасці справы, гэта летапісны фонд Вялікай Айчыннай, які дазволіць усім, хто прыедзе ў музей, яшчэ раз адчуць біццё рытму таго часу, напружанне сіл. Скажэнне гістарычнай памяці і прыніжэнне подзвігу савецкага народа недапушчальна», — звярнуў ён увагу.\nЯк адзначыў міністр культуры Анатоль Маркевіч, гэты выставачны праект з’яўляецца важным фактарам у грамадзянска-патрыятычным выхаванні падрастаючага пакалення.\n«Калі знаходзішся ў гэтым святым для кожнага з нас месцы, адчуваеш асаблівыя пачуцці: гонар і боль страты, бо 77 гадоў таму назад была знятая блакада Ленінграда, якая доўжылася страшныя, пакутлівыя 872 дні. Яна забрала сотні тысяч чалавечых жыццяў. Сёння мы жывем у цудоўнай краіне, гадуем сваіх дзяцей, будуем планы і ўпэўнена глядзім у будучыню. Аднак мы ніколі не павінны забываць пра страшныя ўрокі ваеннага ліхалецця, каб ніколі падобнае не адбылося на нашай зямлі. Я хачу пажадаць усім мірнага неба, моцнага здароўя, дабрабыту і невычэрпнай жыццёвай энергіі. Дзякуй, паважаныя ветэраны, за ваш ратны подзвіг», - падкрэсліў ён.\nГалоўны рэдактар выдавецкага дома «Звязда» Аляксандр Карлюкевіч распавёў, што ў дадатак да выставы, якая прыехала з Расіі, на пляцоўцы Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі ВАВ прадстаўлена і кніжная выстава. Тут можна ўбачыць выданні, выпушчаныя беларускімі аўтарамі, публіцыстамі, а таксама кнігі, падрыхтаваныя пры падтрымцы Міністэрства інфармацыі.\nАкрамя таго, гісторык, калекцыянер, лаўрэат прэміі Прэзідэнта «За духоўнае адраджэнне» Уладзімір Ліхадзедаў перадаў у дар расійскаму боку сапраўдныя паштоўкі і лісты жыхароў блакаднага Ленінграда сваім родным і сябрам. Ён таксама з’яўляецца аўтарам і складальнікам кнігі «Блакада», якая выпушчана на беларускай, рускай і англійскай мовах.\nГасцямі сённяшняга мерапрыемства таксама сталі мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі Веніямін, пастаянны прадстаўнік Расійскай Федэрацыі пры статутных і іншых органах Садружнасці Андрэй Грозаў, блакаднікі Ленінграда, ветэраны і ўдзельнікі Вялікай Айчыннай вайны.\n14854 Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета\n6862 Чым апырскаць памідоры ад фітафторы, калі на іх ужо завязі і кветкі\n5171 Водар лаванды вабіць на Веткаўшчыну\n4374 Беразіно: цэнтр на шляху «з вараг у грэкі»\n3082 Па ўсёй краіне наступіў час школьных базараў


16 кастрычнік 2015, 22:35\nУсталяваньня крыжоў у лесе каля вёскі Хайсы. 31 траўня 2015\nПаводле старажылаў вёскі Хайсы Віцебскага раёну, у бліжэйшым лесе адбываліся «сталінскія расстрэлы». Дзеля ўшанаваньня памяці ахвяраў віцебскія актывісты ўсталявалі пяць драўляных крыжоў. У верасьні сёлета крыжы зьніклі.\nАктывіст Кансэрватыўна-Хрысьціянскай партыі БНФ Ян Дзяржаўцаў, стваральнік грамадзкай ініцыятывы «Хайсы», падаў заяву ў міліцыю. 7 кастрычніка супрацоўнікі раённага сьледчага камітэту і райаддзелу міліцыі выяжджалі на месца здарэньня. Са словаў актывіста быў складзены пратакол, што ён разам з аднадумцамі ўсталяваў пяць крыжоў, якія потым зьніклі.\nНамесьніца старшыні Мазалаўскага сельсавету Кацярына Каралёва сказала актывісту, што мясцовыя ўлады таксама ня ў курсе, хто гэта мог зрабіць. Які адказ яна дала супрацоўнікам міліцыі і сьледчага камітэту, актывіст ня ведае.\nЯну Дзяржаўцаву не паведамілі, ці была распачатая па яго заяве адміністрацыйная або крымінальная справа. Аднак два зь пяці крыжоў знайшліся: іх адшукалі самі актывісты.\nСпадар Дзяржаўцаў і ягоны аднапартыец Сяргей Каваленка прыехалі ў лес каля вёскі Хайсы, каб паразмаўляць з байцамі пошукавага батальёну, які праводзіць там раскопкі. Вяртаючыся, актывісты заўважылі тое, чаго не змаглі адшукаць міліцыянты. Два крыжы ляжалі ў балоце, зусім недалёка ад ям, у якіх раней знаходзілі чалавечыя парэшткі, кажа Сяргей Каваленка:\n«Гэта было блізка каля ям. Мы ўжо вярталіся і крыху заблукалі. Ідзем, там такая нізіна балоцістая. Гляджу: нешта падобнае да крыжоў. Прыгледзеўся — так, крыжы! А мне Ян Дзяржаўцаў казаў, што яму расказваў лясьнічы, нібыта гэтыя крыжы зьнішчылі пошукавікі. Я паклікаў Яна Аляксеевіча, кажу: „Бярыце фотаапарат і здымайце!“ І ён зьняў, як я крыжы дастаў. Іх было толькі два, астатнія мы пашукалі, але не знайшлі. Кажу: „Давайце, мы іх на месца ўсталюем! Раз Бог захацеў, каб мы іх знайшлі, значыць і на месца вернем“. Так мы і зрабілі».\nКрыжы насамрэч зьніклі неўзабаве пасьля таго, як у Хайсах пабывалі прадстаўнікі пошукавага батальёну — яны прыяжджалі, каб агледзець аб’ём будучых работ. Пошукавы батальён паклікаў старшыня Мазалаўскага сельсавету Леанід Дубіна, бо актывісты настойвалі, каб чалавечыя парэшткі, якія не адзін год ляжалі ў лесе, былі належным чынам пахаваныя.\nЦяпер работы ўжо пачаліся: байцы 52-га адмысловага батальёну праводзяць раскопкі ў ямах, дзе ляжалі чалавечыя парэшткі. Косткі складаюць асобна, фрагмэнты адзеньня і абутку асобна. Тэрыторыя, дзе праводзяцца раскопкі, абцягнута ахоўнай стужкай. Фатаграфаваць працу пошукавікі забараняюць.\nЯн Дзяржаўцаў падаў заяву ў Віцебскі райаддзел міліцыі, што два крыжы знайшліся. Ён настойвае, каб міліцыя працягвала пошукі злодзеяў, якія ўчынілі акт вандалізму і скралі мэмарыяльныя крыжы ў «віцебскіх Курапатах».


Прамая трансляцыя фіналу Каляднага турніру ў 18:00 на "Беларусь 5"\n7 Студзеня 2019\nЧас вырашальных матчаў на калядным хакейным турніры ў Мінску. Права выйсці на лёд галоўнай пляцоўкі "Чыжоўка-Арэны" ў заключны спаборніцкі дзень атрымалі 4 каманды з 12. За бронзу змагаюцца ў гэтыя хвіліны Фінляндыя і Аб'яднаныя Арабскія Эміраты. За першае месца вечарам пазмагаюцца Расія і каманда Прэзідэнта Беларусі.\nНа прамой сувязі са студыяй Павел Капуцкі (прамое ўключэнне). Я атрымліваю задавальненне ад хакея, я яго шчыра люблю. Мог бы гэтыя словы аднесці і да сябе, але наогул гэта цытата Дзмітрый Баскава. Гэтымі днямі генеральны менеджар мінскага "Дынама" праводзіць яшчэ дзве трэнерскія работы: з хлопцамі з Цэнтральнага раёна ў "Залатой шайбе" і камандай Прэзідэнта ў Калядным турніры.\nПрама зараз яго малодшыя падапечныя гуляюць фінал рэспубліканскіх спаборніцтваў. У саперніках у "Грыфонаў" "Сокал" з Горак Магілёўскай вобласці. Ідзе трэці перыяд, лік 10:3. 10 секунд да канца. Крыху раней за бронзу ў гэтай жа старэйшай узроставай групе біліся "Прынёманскія ястрабы" і кобрынскі "Атлант". Медалі дасталіся хлопцам з Брэсцкай вобласці.\nУ гадзіну дня на галоўнай пляцоўцы "Чыжоўка-Арэны" бітву за бронзу пачалі Фінляндыя і Аб'яднаныя Арабскія Эміраты. Суомі напярэдадні саступілі Расіі, 2:5, а ААЭ не справіліся з гаспадарамі, 5:10. Сёння перамога за фінамі. Лік 6:3.\nСаід аль-Нуаімі, форвард каманды ААЭ па хакеі: "Гэта вельмі паспяховы турнір для каманды Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў. Тое, што мы гуляем у матчы за бронзу, добры вынік. Мне здаецца, што сёлета ў сапернікаў у складах выдатныя гульцы, якія раней выступалі ў вельмі моцных клубах. Таму для нас гэта выдатны вопыт. Беларусы дапамагаюць развіваць хакей у Эміратах. Яны дапамагаюць нам у тактыцы, у развіцці ўсіх кампанентаў гульні, таму вялізны дзякуй тым беларускім гульцам і трэнерам, якія працуюць у нас".\nТакім чынам, гаспадары стануць 12-кратнымі чэмпіёнамі або Расія возьме свой чацвёрты тытул у Мінску? Фінал Каляднага турніру пачнецца менш чым праз тры гадзіны - у 18:00. Прамая трансляцыя з "Чыжоўка-Арэны" на " Беларусь 5".\nГрошы ад збору па трэцім дэкрэце набылі адраснасць\nАд вялікай эканомікі да хатняй бухгалтэрыі\nВікторыя Азаранка пазмагаецца за выхад у паўфінал тэніснага турніру серыі WТА у Рыме\nЗмяшаная эстафета і сінгл-мікст. У Раўбічах другі дзень чэмпіянату Еўропы па біятлоне\nВынікі другога дня чэмпіянату Еўропы па біятлоне ў Раўбічах\nАрына Сабаленка і Чжэн Сайсай сёння паспрачаюцца за паўфінал турніру ў Досе\nАрына Сабаленка змагаецца за выхад у паўфінал турніру ў Досе


Aterol Беларусь – Goods-EU.com\nСудзінкавая сістэма ў арганізме чалавека з’яўляецца адной з асноўных складнікам нармальнага функцыянавання ўсіх унутраных органаў. Посуд з’яўляюцца асноўным транспартным шляхам для дастаўкі вітамінаў і пажыўных рэчываў у асобныя ўчасткі цела, таму іх важнасць складана пераацаніць. Але ў працэсе жыццядзейнасці мы часта пагаршаем стан і праходнасць сасудаў. У першую чаргу гэта датычыцца разбурэння сасудзістых сценак, а таксама павышэннем ўзроўню халестэрыну ў крыві, які правакуе рызыка трамбозу і іншых непрыемных наступстваў.\nХалестэрын бывае «дрэнным» і «добрым». Мы не будзем цяпер удавацца ў падрабязнасці адносна розніцы паміж двума гэтымі паняццямі, проста скажам – што ўзровень дрэннага халестэрыну ў крыві не павінен быць высокім. На жаль, дамагчыся гэтага ўласнымі сіламі часта бывае немагчыма. Менавіта тады трэба скарыстацца дапаможным рашэннем, якое дапаможа дамагчыся станоўчага выніку. Напрыклад, адным з такіх сродкаў з’яўляецца унікальны комплекс Aterol ад халестэрыну, купіць які можна прама цяпер.\nЯк зразумець, што ў вас высокі ўзровень халестэрыну ў крыві і вашы посуд маюць патрэбу ў ачыстцы? На самай справе, існуе шэраг даволі тыповых сімптомаў, якія сведчаць аб наяўнасці падобнай праблемы. Адзін з самых відавочных сімптомаў – гэта знянацку якія з’яўляюцца болі або непрыемныя адчуванні здушвання ў грудзях. Часам яны могуць суправаджацца стэнакардыяй ці іншымі непрыемнымі сімптомамі. Акрамя таго, пры высокім узроўні халестэрыну парушаецца нармальная цыркуляцыя крыві і паступленне яе ў мозг. Гэта можа праяўляецца зніжэннем памяці, узнікненнем галаўных боляў у вобласці скроні або вушэй і так далей. Вы можаце заўважыць, што сталі часцей забываць відавочныя рэчы, а вашы разумовыя здольнасці істотна знізіліся.\nУ некаторых асобных выпадках забруджванне сасудаў характарызуецца з’яўленнем плям жоўтага колеру пад скурай, што таксама павінна вас насцярожыць.\nКалі ў вас маюцца падобныя сімптомы, тады трэба як мага хутчэй замовіць Aterol сродак для чысткі сасудаў і зніжэння ўзроўню халестэрыну ў крыві. Чаму менавіта гэты прадукт? На самай справе, існуе шэраг відавочных прычын.\nПрэпарат Aterol для сасудаў з’яўляецца унікальнай запатэнтаванай формулай новага пакалення, якая атрымала добрыя водгукі і высокія ацэнкі ў сусветнай медыцыне. Дадзены прадукт, які складаецца з натуральных і арганічных кампанентаў, абсалютна бяспечны для мужчын і жанчын у любым узросце, мае высокую ступень эфектыўнасці і здольны літаральна на працягу сутак нармалізаваць ўзровень вашага халестэрыну ў крыві.\nУ працэсе ўжывання гэтага сродкі ваш арганізм будзе цалкам ачышчацца ад так званых халестэрынавых бляшак, якія запасяцца на сценках сасудаў, а таксама чысціць кроў ад таксінаў і дзындраў. Агульная працягласць курса складае ўсяго 14 дзён. За два тыдні вы адчуеце велізарнае паляпшэнне ў фізічным стане і пазбаўленне ад сімптомаў пашкоджаных сасудаў.\nЗгодна з клінічных даследаваннях, прымяненне Aterol цана на які цалкам даступная, дапаможа знізіць рызыку развіцця такіх цяжкіх сардэчных захворванняў як інфаркт міякарду і інсульт прыкладна на 96%. На сённяшні дзень, ужо больш за 300 тысяч пакупнікоў змаглі на асабістым прыкладзе ацаніць эфектыўнасць дзеяння гэтага прэпарата, пра што сведчыць велізарная колькасць станоўчых водгукаў.\nУ прэпарата Aterol інструкцыя па ўжыванні даволі простая і не патрабуе адмысловых ведаў. Вам неабходна прымаць па 1-2 капсулы 2 разы дзень разам з ежай. Як толькі актыўныя кампаненты прадукту трапяць у арганізм, яны пачнуць комплекснае ўздзеянне. Яно характарызуецца наступнымі асаблівасцямі:\n• Хуткае зніжэнне актыўнасці сімптомам павышанага ўзроўню халестэрыну;\n• Нармалізацыя ўзроўню глейкасці крыві і актывізацыя кровазварот;\n• Нармалізацыя артэрыяльнага ціску;\n• Паляпшэнне працы сэрца і агульнага самаадчування;\n• Знікненне галаўных боляў, паляпшэнне памяці і актыўнасці мозгу;\n• Знікненне праблем са скурай липоидного характару.\n• Блакаванне выпрацоўкі арганізмам дрэннага халестэрыну для абароны ад паўторнай нагрузкі.\nНа самай справе, на сённяшні дзень у нашай краіне існуе досыць вялікая колькасць розных аналагічных прэпаратаў, якія таксама прызначаныя для вырашэння дадзенай праблемы. Тым не менш, калі вы вырашыце замовіць Aterol ў Беларусі, то атрымаеце значна больш пераваг.\nПа-першае, большасць аналагаў не маюць такой высокай эфектыўнасці і не змогуць даць вам 100% гарантыю вырашэння праблемы. Калі пачытаць пра Aterol водгукі, то можна зразумець, што гэты прадукт рэальна дапамагае і забяспечвае дасягненне патрэбнага выніку.\nПа-другое, вельмі часта лячэнне сасудаў нейкім таблеткамі з хімічным складам можа выклікаць шэраг пабочных эфектаў. У выпадку з прадуктам Aterol Беларусь вы можаце быць упэўнены ў тым, што ваша здароўе не пацерпіць у працэсе збавення ад халестэрыну.\nПа-трэцяе, асноўная маса прэпаратаў проста пазбаўляюць ад сіндромаў хваробы або даюць толькі часовы эфект. Але калі вы паспрабуеце Aterol купіць, то ў вас рэцыдыву не ўзнікне. Справа ў тым, што ў ім ёсць адмысловыя рэчывы, якія заблакуюць выпрацоўку арганізмам халестэрыну. Гэта дапаможа ў далейшым не вяртацца да праблемы і забыцца пра яе назаўжды.\nКалі вы ўжо гатовыя набыць гэты прадукт, не спяшаецеся шукаць Aterol ў аптэцы. У вас ёсць больш зручны і надзейны спосаб атрымаць фірмовы тавар па спецыяльнай цане – замовіць яго онлайн на сайце афіцыйнага вытворцы.\nМы спецыяльна пакінулі спасылку на гэты сайт, таму вам застаецца толькі аформіць заяўку і паказаць адрас дастаўкі.\nPrevious Previous post: Aterol Қазақстан\nNext Next post: Aterol Eesti