Без знешняга свету і без падтрымкі. Найважнейшае за 25 верасня | Новы Час\nЯшчэ дзве краіны заявілі пра непрызнанне Лукашэнкі абраным прэзідэнтам — гэта Францыя і Нарвегія. І гэты крок — важны. Што да Францыі, то яна, нароўні з Германіяй (якая заявіла пра непрызнанне Лукашэнкі раней) вызначальная ў палітыцы Еўрасаюза. А ў Нарвегіі знаходзіцца найбуйнейшы партнёр «Беларуськалію», які ўжо быў заклапочаны сітуацыяй у Беларусі, і нават дасылаў сюды дэлегацыю для даследавання выканання правоў працоўных на нашым прадпрыемстве.\nВялікабрытанія плануе санкцыі «ў стылі Магніцкага» супраць беларускіх чыноўнікаў, паведаміла ўплывовае і аўтарытэтнае выданне The Guardian. Гэта таксама важна, бо Аб’яднанае Каралеўства — адзін з асноўных пакупнікоў нашай нафты і нафтапрадуктаў.\nУ парламенце Украіны выступілі за ўвядзенне санкцый супраць Лукашэнкі. Падавалася б, што нам тая Украіна? Але насамрэч, гэта адна з тых рэдкіх краін, з якою у нас станоўчае знешнегандлёвае сальда — то-бок туды мы прадаем больш, чым там набываем. А значыць, адтуль мы атрымліваем валюту.\nКарацей, усе больш-менш прыбытковыя эканамічныя накірункі для рэжыму закрываюцца.\nІзаляваны Лукашэнка выказаў спадзеў, што «разам з Расіяй» ён зможа ўтрымаць эканоміку. Але Пуцін, падаецца, больш заклапочаны сваімі праблемамі, і неяк не хоча маштабна фінансаваць страціўшага легітымнасць беларускага кіраўніка. Пуцін нават не збіраецца прыехаць на Форум рэгіёнаў Беларусі і Расіі, — мерапрыемства больш эканамічнага плану, дзе заключаюцца кантракты на пастаўкі беларускай прадукцыі. Расійскія кіраўнікі рэгіёнаў, азіраючыся на свайго патрона, будуць вельмі асцярожныя, і таму «прарываў» ад мерапрыемства чакаць не варта.\nА незадаволенасць беларусаў працягвае гучаць адкрыта. Супрацоўнікі Інстытута гісторыі Акадэміі навук зладзілі акцыю ў падтрымку свайго затрыманага калегі.


Малыя Лясковічы — Вікіпедыя\n52°19′31″ пн. ш. 24°53′34″ у. д.HGЯO\nМалыя Лясковічы на карце Беларусі ±\nМалы́я Ляско́вічы (трансліт.: Malyja Liaskovičy, руск.: Малые Лесковичи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сігневіцкага сельсавета. Размешчана за 32,5 км ад Бярозы, за 37 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.\nУзнікла ў канцы XIX ст. У 1890 годзе — маёнтак Чарнякоўскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, які належаў памешчыку Івану Бічу, і вёска, жыхары якой былі аб'яднаны ў Малалясковіцкае сельскае таварыства, апрацоўвалі 225 дзес. зямлі. Паводле перапісу 1897 года фальварак ва ўладанні Івана і Васіля Бічаў.\nЗ 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 устаноўлена савецкая ўлада.\nЗ 1921 года ў складзе Палескага ваяводства Польшчы, у Чарнякоўскай, з 1926 — у Міжлескай (б. Мацвеевіцкай), з 1932 — у Сігневіцкай гмінах.\nЗ 1939 года ў БССР. З 1940 года ў Пешкаўскім сельсавеце.\nУ 1941—1944 гг. акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце загінулі 5 воінаў-землякоў. За 0,3 км на поўнач ад вёскі, у лесе, на могілках, пахаваны 8 партызан і мірных жыхароў, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну. У 1966 годзе на магіле быў пастаўлены абеліск.\nЗ 16 ліпеня 1954 года ў Баркоўскімі с/с. Паводле перапісу ў 1970 годзе дзейнічала ферма.\nДа 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Боркаўскага сельсавета.\nПланіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход.\n1897 — у фальварку 1 двор з 10 жыхарамі.\n1905 — 106 жыхароў, у маёнтку — З жыхары.\n1940 — 29 двароў, 109 жыхароў.\n1959 — 30 гаспадарак, 110 жыхароў.\n1970 — 76 жыхароў.\n2005 — З двары, З жыхары.\nАляксандр Іванавіч Юркевіч (нар. 1954) — беларускі палітык.\n↑ Решение Брестского областного совета депутатов № 305 от 17 сентября 2013 г. «Об изменениях в административно-территориальном устройстве Берёзовского, Ивацевичского, Малоритского, Пинского районов Брестской области»(руск.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Малыя_Лясковічы&oldid=3354081"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 15:21, 13 красавіка 2019.


Урачыстае ўнясенне агню ў Мінскі кафедральны сабор адбудзецца ў суботу 17 снежня, а на наступны дзень, у трэцюю нядзелю Адвэнту, каталіцкія скаўты разнясуць... 14.12.2016, Sputnik Беларусь\nу беларусі, рэлігія, грамадства, у свеце, беларусь, рымска-каталіцкая царква\n14:32 14.12.2016 (абноўлена: 14:50 14.12.2016)\n© Sputnik / Виктор ТолочкоВіфлеемскі агонь\nУрачыстае ўнясенне агню ў Мінскі кафедральны сабор адбудзецца ў суботу 17 снежня, а на наступны дзень, у трэцюю нядзелю Адвэнту, каталіцкія скаўты разнясуць Віфлеемскі агонь па парафіях Беларусі.\nМІНСК, 14 сне — Sputnik. Напярэдадні каталіцкага Раства ў Беларусь даставяць часцінку Віфлеемскага агню, паведамілі Sputnik у сераду ў прэс-службе Рымска-каталіцкай царквы ў Беларусі.\nБольш за 15 гадоў існуе традыцыя дастаўляць у краіну агонь перад 25 снежня.\n"У Беларусь агонь прыбудзе ўвечары 15 снежня. Урачыстае ўнясенне агню ў Мінскі кафедральны сабор адбудзецца ў суботу 17 снежня ў 22:30", — гаворыцца на сайце канфесіі.\nА 18 снежня, у трэцюю нядзелю Адвэнту, каталіцкія скаўты разнясуць Віфлеемскі агонь па парафіях Беларусі, распавялі ў РКЦ у РБ.\n13 снежня 2016, 13:32\nТам таксама адзначылі, што кожны год скаўты запальваюць лампаду ў базыліцы Нараджэння Пана ў Віфлееме, затым адмысловым рэйсам полымя прывозяць у Вену.\nАдтуль Віфлеемскі агонь распаўсюджваецца па краінах Еўропы шляхам так званай скаўцкай эстафеты: скаўты з розных краін перадаюць полымя адзін аднаму.\nТам таксама адзначылі, што Святло Віфлеемскага агню, які сімвалізуе спакой, надзею і згоду, дзякуючы адзінству моладзі розных краін пераадольвае значныя адлегласці.\n"Таму варта ўзяць гэты агонь дадому, яшчэ раз нагадаць сабе і сваім блізкім аб надыходзячым Растве", — сказалі святары.\nУ РКЦ у РБ запрасілі далучыцца да акцыі ў сацсетках, каб распавесці свету пра агонь з Віфлеема. Кожны, хто трымае яго ў руках, можа зрабіць фатаграфію і размясціць яго на сваёй старонцы з хэштэгам #agon'zbetleema2016.\nЧасціца агню будуць дастаўлена ў шэсць мінскіх каталіцкіх парафій.\nКаталікі — другая па колькасці пасля праваслаўных канфесія ў Беларусі.


Будет ли в Поставах дефицит лекарств? Интервью с заведующим центральной аптекой №87 Жанной Логвиненко — Новости в Поставах\n26.03.2022 31.03.2022 postawy254Комментариев нет\nБез лякарстваў не застанёмся\nНестабільнасць у свеце, увядзенне санкцый у адносінах да нашай краіны выклікаюць занепакоенасць у грамадстве: што будзе з эканомікай? ці хопіць харчовых запасаў? ці не застанёмся без лякарстваў? На апошняе з гэтага пераліку пытанне карэспандэнту «ПК» адказвае загадчык цэнтральнай аптэкі №87 Жанна Лагвіненка.\nУ цэнтральную аптэку №87 днямі паступіла вялікая партыя лекавых прэпаратаў. За работай — укладчык-упакоўшчык Людміла Вяргун\n— Жанна Анатольеўна, хто пастаўляе лекавыя прэпараты ў дзяржаўныя аптэкі раёна?\n— Віцебскі аптэчны склад. Мы атрымліваем іх там кожны тыдзень, а пры патрэбе адпраўляем машыну і два разы на тыдзень. Прывозім у цэнтральную аптэку, разгружаем на складзе, правяраем і адразу ж выстаўляем на продаж. Без прамаруджвання развозім атрыманыя прэпараты і па ўсіх іншых нашых аптэках. А іх у раёне 10.\nАкрамя таго, дзейнічае 7 прыватных (такой вялікай колькасці няма ні ў адным іншым раёне вобласці). З аднаго боку, гэта добра, з іншага — ідзе адток фармацэўтычных кадраў з дзяржаўных аптэк у прыватныя, што ўскладняе работу. На сёння 10 нашых фармацэўтаў працуюць у прыватных аптэках раёна. Але гэта ўжо іншая тэма.\n— Колькі найменняў лекавых прэпаратаў завозіце і якія суадносіны імпартных і айчынных?\n— Найменняў больш за 6 тысяч. Палова прэпаратаў імпартнай вытворчасці, палова — айчыннай. Як праінфармавала грамадскасць генеральны дырэктар Віцебскага РУП «Фармацыя» Кацярына Барысеевіч, у вобласці створаны дастатковы запас лякарстваў для аптэчнай сеткі і лячэбных устаноў. Асаблівая ўвага надаецца жыццёва неабходным прэпаратам для лячэння анкалагічных, эндакрыналагічных і сардэчна-сасудзістых захворванняў. Без збояў пастаўляюцца імпартныя прэпараты. Замест украінскіх будуць пастаўляцца аналагі імпартнай або айчыннай вытворчасці. Такія беларускія прадпрыемствы, як «Белмедпрэпараты», «Фармтэхналогія», «Лекфарм», «Фармлэнд», «Рубікон» і іншыя, выпускаюць прэпараты, якія ніколькі не ўступаюць па эфектыўнасці імпартным або якіх увогуле няма за мяжой. Немалаважна і тое, што яны значна таннейшыя, чым імпартныя.\n— Дарэчы, пра цэны. Людзі непакояцца, што яны вырастуць. Некаторыя імкнуцца стварыць запас лекавых сродкаў.\n— Не скажу, што ў нас назіраецца ажыятаж, хаця людзі, несумненна, хвалюцца з-за магчымага павышэння цэн на лякарствы ў сувязі са змяненнем курса долара. Пакуль што яны стабільныя. Больш за тое, пасля Указа Прэзідэнта ад 5 кастрычніка 2021 года аб унясенні змен у парадак фарміравання цэн на лякарствы і медпрэпараты мы штомесяц па 2-3, а то і 5 разоў робім пераацэнку прэпаратаў у бок змяншэння іх кошту. Што да запасаў, то калі ў чалавека хранічнае захворванне і ён ведае, што за наступныя 3-4 месяцы скарыстаецца набытай колькасцю лякарстваў, няхай купляе. Але навошта бяздумна ствараць запасы? Ёсць жа тэрміны прыгоднасці, і яны абмежаваныя.\n— Жанна Анатольеўна, якія групы прэпаратаў найбольш запатрабаваныя?\n— Процівірусныя, жарапаніжальныя і процізапаленчыя. У першую хвалю каранавіруснай пандэміі вялікі попыт быў на пальчаткі, ахоўныя маскі, сродкі дэзынфекцыі. Здаралася, што нават не паспявалі забяспечваць імі, хаця ездзілі па тавар на Віцебскі аптэчны склад па 2-3 разы на тыдзень. Наступныя хвалі сустрэлі ў поўнай гатоўнасці — стварылі багатыя запасы, ніякага дэфіцыту не было.\n— А як чалавеку быць у выпадку, калі патрэбнага лякарства ў той ці іншай аптэцы няма, а яно вельмі патрэбнае?\n— Шукаем яго па інтэрнэце ў іншых аптэках раёна. Калі не знаходзім, прымаем заяўку і накіроўваем яе на Віцебскі аптэчны склад. Выконваецца яна звычайна хутка. Пра наяўнасць прэпаратаў у аптэках усёй рэспублікі можна даведацца на сайце tabletka.by. Да слова, у нашай аптэцы змяніліся нумары тэлефонаў. У рэцэптурным аддзеле ён зараз 2-15-70.\nУ заключэнне скажу, што прычын для панікі наконт забяспечанасці лекавымі сродкамі няма. Нават калі здарацца недапастаўкі з боку замежных вытворцаў, можна падабраць беларускі аналаг — якасны і таннейшы.\nФота Жанны Лагвіненкі


23:31 20 студзеня 2020\n© CC BY 2.0 / idreamlikecrazy / One Ring to rule them all\n14:29 05.09.2019 (абноўлена 09:57 20.09.2019) Атрымаць кароткую спасылку\nШто тычыцца першага друкаванага пераклада, ён павінен з’явіцца ў снежні 2019 года ў выдавецтве "Янушкевіч". Пераклад рабіла прафесійны лінгвіст з навуковай ступенню кандыдата навук, выкладчыца філалагічнага факультэта БДУ Алена Пятровіч. Менавіта дзякуючы ёй свет убачылі апавяданні Конан Дойла і Эдгара Аллана По, вершы Джэймса Морысана на беларускай мове.\nРаман "Пыха і перадузятасць " Джэйн Остэн убачыў свет на пачатку XIX стагоддзя, а яго беларускамоўны пераклад з’явіўся амаль праз два стагоддзі – у 2019 годзе. Пераклала адзін з самых папулярных у свеце твораў англійскай літаратуры Ганна Якута, на рахунку якой "Не адпускай мяне" Кадзуа Ісігура і іншыя замежныя творы.\nЛітаратура, Беларуская мова, Беларусь


Минск - территория Динамо!\nГалоўная Прэс-цэнтр Навіны Мінск - тэрыторыя Дынама!\nМінск - тэрыторыя Дынама!\n29.03.2018 0 каментарыяў\nХакеісты мiнскага «Дынама» наведалі трэніроўку мiнскага «Дынама». Футбольнага ...\nДва «Дынама» сябруюць даўно! Заўзятары памятаюць адзін з выпускаў Дынама Inside і Роберта Маасканта на «Мінск-Арэне».\nБой Васіля Хамутоўскага і Мікіты Камарова на баксёрскім рынгу таксама яшчэ не ў памяці.\nНярэдка хакеісты прыходзяць у госці на нашы матчы ўсёй камандай. З задавальненнем на хакей ходзяць і нашы хлопцы, а галоўны трэнер Сяргей Гурэнка нават зрабіў сімвалічнае ўкіданне перад матчам першынства КХЛ «Дынама» - «Северсталь».\nІ вось працяг супрацоўніцтва дзвюх «Дынама». Сёння сталічныя хакеісты ўпершыню за апошнія 30 гадоў пабывалі на трэніроўцы ў сваіх аднаклубнікаў-футбалістаў.\nГэтая гісторыя пачалася прыкладна пяць месяцаў таму у нетрах прэс-службы нашых калег з хакейнага клуба «Дынама-Мінск». Уважлівыя клубныя фатографы, разбіраючы здымкі хатніх матчаў, звярнулі ўвагу, што на трыбунах занадта ўжо часта мільгае знаёмы твар капітана «Дынама», але ўжо футбольнага - Аляксандра Наёка. Адзін ці, часцяком, з Урашам Нікалічам, або з іншымі калегамі па камандзе. Нярэдка - з бацькамі. Але наш капітан апынуўся сапраўдным фанатам хакея!\nВысветлілася, што наш капітан чалавек сціплы, ні да каго ў клубе не звяртаўся за кантрамарку, а сумленна стаяў у чэргах і набываў квіткі на матчы за свае, кроўныя.\nТады і нарадзілася інтэрв'ю для прэс-службы хакейнага клуба, у якім Наёк выказаў надзею, што аднойчы яго мара спраўдзіцца: «Насамрэч, мару атрымаць сапраўднае гульнявое джэрсі «Дынама-Мінск». Напрыклад, у абмен на сваю футболку. Калі яна, вядома, камусці патрэбна» ...\nПрапанова была пачута ...\nЗавяршыўшы сёння сваю трэніроўку на лёдзе, Сяргей Дрозд, Дзмітры Амбражэйчык і Ягор Шаранговіч адправіліся ў госці - на трэніроўку да футбалістаў.\nТрэба сказаць, што мячом хлопцы валодаюць не меньш спрытна, чым клюшкай! Асабліва ўдалым быў Дзмітры, які парыраваў пенальці пасля ўдара Ягора, і не пакінуў апошняму ніякіх шанцаў у сваёй спробе - цягні, Кандзідаў!\nНу а потым была сустрэча з Аляксандрам Наёкам! Абмен майкамі і джэрсі, капітан нашай каманды падарыў гасцям абанементы на бягучы сезон, запрасіў на матчы ... вось тут Сяргей Дрозд і прамовіў; «О! Яшчэ адзін абанемент! А я леташні ўжо падоўжыў ...!»\nПасля чаго футбалісты пайшлі трэніравацца, а хакеісты - назіраць за трэніроўкай.\nІ ўжо кудысьці зніклі ўсмешкі і жарты. Прафесіяналы звярталі ўвагу на істотныя, або незнаёмыя дэталі:\n- Глядзі за размінкай. Мы калі «на зямлі» працуем - гэтак жа пачынаем.\n- А дзяўчына ў камандзе, яна за што адказвае? У нас таксама падобная практыка ёсць. Таццяну Лавец ведаеце?\nГосці адзначылі вялікую фактуру Сяргея Ігнатовіча: «Ух ты! Трэба яго да нас на трэніроўку запрасіць - у браме праверыць ... »\nЗапрашайце! Прыйдзем з задавальненнем!\nНу а пакуль што мы запрашаем як хакеістаў, так і заўзятараў «Дынама» на матч адкрыцця футбольнага сезона 2018. «Дынама» - «Тарпеда-БелАЗ», які адбудзецца ўжо паслязаўтра на стадыёне ФК «Мінск», пачатак - у 19:00!\nТэгі: Акцыя Наёк Аляксандр Сезон-2018


Наш універсітэт на Белагра ў Мінску - Гродненский государственный аграрный университет\nУжо стала традыцыяй штогадовае наведванне супрацоўнікамі ГДАУ Белагра. Займаецца арганізацыяй выставы сваіх дасягненняў навуковы аддзел універсітэта. З мінулага года Белагра пашырыла свае межы, размясціўшы асноўную частку выставы на палях адной з гаспадарак на ўскраіне Мінску. Таму зараз каб пазнаёміцца з усёй выставай патрэбна пабываць у двух месцах – там і яшчэ на былым праспекце Машэрава. Дваццаць асобаў ад універсітэта паехалі на выставу. Адзінай памылкай, якую дапусцілі, было раўназначнае размеркаванне па часе двух пунктаў выставы. Мы і не думалі, што ў гэтым годзе будзе выстаўляцца столькі тэхнікі, неабходнай для вытворчасці і перапрацоўкі прадукцыі сельскай гаспадаркі. Вочы разбягаліся, хацелася ўсё пабачыць, зафатаграфаваць, а гадзіннік няўмольна адлічваў час. Душа напаўнялася гонарам за нашу краіну, якая асвоіла выпуск усяго неабходнага на месцы. Тэхніку не выпускаюць хіба толькі гультаі – тут задзейнічаны невялікія мястэчкі, раённыя і абласныя цэнтры. А якая тэхніка… Не ведаю, ці на захадзе ў якой краіне так шмат удзяляецца ўвагі яе вытворчасці, хаця на полі пад Мінскам былі прадстаўлены і вядомыя заходнія фірмы.\nПры ўваходзе на выставу прадстаўлены дасягненні жывёлагадоўлі. У вялікіх басейнах плавалі розныя гатункі рыбы – мясцовай, беларускай, а не прывезенай з далёкага мора. На іншую жыўнасць не было калі звяртаць увагі, акрамя хіба страўсаў, каля якіх пыталіся фатаграфавацца, баючыся, што той дзюбане ці падфутболіць ззаду. Адшукаў я выпадкова і экспазіцыю свайго універсітэта ў вялікім намёце, побач з якой былі выставы іншых аграрных ВНУ Беларусі. Наша глядзелася выдатна. Думаю пара ў гэтым годзе пры вызначэнні месцаў перавагу аддаць ГДАУ. Невядома як будзе на самай справе, бо на сёння выстава яшчэ не завяршылася. Забылі з Гродна свае крэслы, але ж у астатнім пераплюнулі іншых. Дзякуючы прарэктару па навуцы Сяргею Тарасенку, нашы прадстаўнікі там маюць свой халадзільнік, апарат, з якога цячэ кіпень і адначасова чыстая ледзяная вада. Таму я паспеў пачаставацца там гарбатай з мёдам. Не было ў гэтым годзе для пачастунку медавухі. Шкада. Кілішак можна было бы і выпіць пад выглядам дэгустацыі прадуктаў нашага пчалінага цэнтра. Паспеў купіць па некалькі кальваў трускалак двух гатункаў, бо стала ўжо традыцыяй штогод абнаўляць іх асартымент на сваім дачным надзеле. Нездарма ж мая цёшча перад самай нашай паездкай назбірала ўжо два вядры гэтай ягады. Вадзіцель аўтобуса планаваў купіць добры гатунак трусоў, але не паспеў дастаяцца ў чарзе.\nСа спазненнем адправіліся на пляцоўку Белэкспа ў Мінск, аб чым пасля ўсе пашкадавалі. Якраз там мы справіліся меней, чым за гадзіну, а з-за гэтага столькі не паспелі паглядзець там, у полі. Я нават не паспеў заглянуць на экспазіцыі навукова-даследчых інстытутаў, мясакамбінатаў, ды і шашлыкі там можна было набыць у два разы танней, чым нга выставе ў самім Мінску. Але і тут была цікавая экспазіцыя з Краснадарскага краю. Першае, што мяне здзівіла, гэта экспазіцыя малочных прадуктаў, сярод якіх і тры гатункі сыроў з цвіллю. Ў 2006 годзе падчас наведвання Краснадарскага аграрнага універсітэту я даведаўся, што вытворчасць сыроў такіх для іх заводаў праблематычна. І вось за апошнія гады на адным з іх наладжана вытворчасць, першая ў Расіі. Кошт такога сыру ў 2 разы меншы, чым завезенага з-за мяжы. Паспрабаваў. Смачна. Калі ж ужо нарэшце нашы беларускія сырзаводы арганізуюць яго вытворчасць. Госці аказваецца ўжо пабывалі на малаказаводзе ў Мінску. Я думаю, што асартымент і якасць нашых малочных прадуктаў усё ж не саступае расійскаму. Заўважыў, што мужчыны нейкія ў важных гарнітурах каштавалі віна зробленыя ў краснадарскім краю з вельмі вялікіх бакалаў. Аказваецца там былі прадстаўлены віна трох ці чатырох вытворцаў. У адной дзяўчыны паспрабаваў папрасіць наліць крыху віна на спробу. Наліла, праўда ў невялікую аднаразовую шклянку. Смачна ды мала. Спаткаў двух сваіх супрацоўнікаў Алу Залатар і Уладзіміра Аляксеева і падбухторыў схадзіць на дэгустацыю. Пайшлі. У адным месцы адмовілі, затое у іншым далі паспрабаваць аж 4 гатункі віна. Пакуль яны смакавалі я матаў на вус, як кажуць інфармацыю, фатаграфаваў і глытаў слінкі, бо прадстаўнік фірмы, які добра ведаў, што мы з адной кампаніі, наліць мне так і не дадумаўся.\nЗаставалася яшчэ адна прыемная частка. На выездзе з Мінску мы сабраліся крыху на вячэру, закупілі прадуктаў і па дарозе глядзелі дзе можна спыніцца каб паесці. Нарэшце знайшлі такое месца, якраз там, дзе і ў мінулым годзе. Столік пад дахам выратоўваў нас ад сонца, побач пасвілася, як і ў мінулым годзе карова, камары, якія, мабыць, спалохаліся такой кампаніі, тут жа разляцеліся. Нарэшце з’явілася магчымасць пасядзець, пагаварыць, пазнаёміцца, бо акрамя сталых наведвальнікаў выставы, былі нашы маладыя выпускнікі – аспіранты. Ды і на выставе мы сустракалі сваіх выхаванцаў. Тры асобы прадстаўлялі “Біяком”, Сяргей Шклярэўскі, які толькі ў гэтым годзе выйшаў са сцен універсітэта і працуе аграномам таксама цікавіўся выставай. Па дарозе да аўтобусу я спаткаў былога студэнта, якога і не пазнаў бы, каб ён не павітаўся і не прадставіўся выпускніком 2000 года. Ім аказаўся Санюк Дзіма, які зараз працуе намеснікам старшыні Мінскага райвыканкама па раслінаводству. Былі і іншыя спатканні. І таму, як і звычайна, усе згадзіліся, што паездка нашая ўдалася. Фотарэпартаж з Белагра. Тэхніку можна глянуць у іншым матэрыяле на нашым жа сайце.


Утрымацца цяжка, сысці немагчыма\n12 ліпеня ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў на факультэце экранных мастацтваў распачынаецца набор на курс рэжысёраў-аніматараў. Весці яго будуць два знаных беларускіх майстра: Міхаіл Тумеля і Аляксандр Ленкін. Напярэдадні прыёму дакуметаў “К” пагутарыла з Міхаілам ТУМЕЛЯМ, для якога будучы курс стане ўжо трэцім у педагагічнай практыцы, і высветліла, што чакае новых студэнтаў.\nСпачатку складана, а потым — не адарвацца.\n— Самы першы набор аніматараў у Акадэмію быў яшчэ ў 1990-я — пад кіраўніцтвам Ігара Волчака і Уладзiміра Пяткевіча. З гэтага выпуску 1998 года выйшлі добра вядомыя сёння аўтары, так бы мовіць, сярэдняга пакалення: Наталля Хаткевіч, Марына Карпава, Вольга Рыбіна, сёстры Цітовы… А далей усё заснула ажно на дзесяць гадоў. Толькі ў 2008-м навучанне маладых аніматараў ініцыяваў колішні мастацкі кіраўнік анімацыйнай студыі “Беларусьфільма” Алег Белавусаў. Гэта той чалавек, які прывёў мяне ў анімацыю, таму, калі ад яго паступіла прапанова выкладаць, я не здолеў адмовіць. На жаль, Алег Паўлавіч літаральна праз год з пачатку навучання моцна захварэў і папрасіў мяне давесці яго курс разам з Аленай Пяткевіч, якая працавала на студыі. Місію сваю мы тады выканалі і выпусцілі, на мой погляд, таленавіты курс. Руслан Сінкевіч, Марыя Лук’янава, Раман Бурмакоў, Алег Торбік, Маша Матусевіч, Воля Вахоніна — амаль усе яны цяпер працуюць, калі не ў анімацыі, дык у індустрыі гульняў, дзе аніматары карыстаюцца попытам.\nПа шчырасці, я тады збіраўся ўжо сыходзіць з Акадэміі. Але ў тым жа годзе здарылася новая аказія. Алена Турава разам з Валерыем Казловым запланавалі зрабіць новы набор па той самай спецыяльнасці. Аднак спадара Валерыя з нейкіх тэхнічных прычын у Акадэміі мастацтваў не зацвердзілі як выкладчыка — і зноў прыйшлося далучыцца, закрываць прагалы. На пачатку было складана: на шэсць месцаў тады падалося шэсць чалавек, і некаторыя з будучых рэжысёраў нават малявалі з цяжкасцю. А ў нашай прафесіі гэта — неабходны базіс. Мае чаканні, адпаведна, моцна знізіліся, але ў выніку дыпломныя работы, якія ўрэшце ўбачыў, аказаліся вельмі нядрэннымі. Асабліва магу вылучыць стужку Play for today Дар’і Дзядок — гэткую карціну-мрою, якая падалася мне і тэхнічна цікава зробленай, і па настроі вельмі кранальнай.\nХтосьці з мэтраў казаў пра нашу прафесію: “Увайсці ў яе складана, утрымацца — цяжка, а сысці — немагчыма”. Вось і з сёлетнімі выпускнікамі адбылося, падаецца, штосьці падобнае: спачатку было складана, а потым — не адарвацца. Спадзяюся, яны застануцца ў анімацыі — нягледзячы на тое, што вымушаны зараз самастойна шукаць месца працы. На студыю, на жаль, бяруць толькі аднаго чалавека.\nБаза для мультытэхнічнасці\nЗараз распачынаем новы набор разам з Аляксандрам Ленкіным. Плануецца ўзяць на бюджэт шэсць чалавек і чуў, што канкурэнцыя такі будзе. Ёсць спадзяванні на два чалавекі на месца — і гэта добры знак.\nЗа часы працы я пераканаўся, што аднаму весці курс вельмі складана: практычна нераэльна. У нас і так не хапае спецыялістаў: па гісторыі мультыплікацыі, па сумежных дысцыплінах, і пытанне, якой мусіць быць сёння адукцыя для аніматараў, актуальнае як ніколі. Абмяркоўваюцца новыя стандарты навучання ў гэтым кірунку ў Расіі. У краінах Балтыі і Польшчы гэта таксама тэма для плённых дыскусій паміж экспертамі — выпрабоўваюцца розныя падыходы. Мяркую, і беларусам варта задумацца пра тое, як рыхтаваць такіх “штучных” спецыялістаў, што яны мусяць умець.\nЯ хацеў бы, каб нашы студэнты мелі магчымасць патрапіць на майстар-класы да слынных аніматараў — такіх майстроў, як, напрыклад, Міхаіл Алдашын, уладальнік “Оскара” ў анімацыі Аляксандр Пятроў. Гэта вельмі пашырае творчыя гарызонты. Прычым цалкам рэальна запрасіць іх у нашу Акадэмію даць некалькі ўрокаў.\nЯшчэ адна праблема — сітуацыя з тэхнічна-матэрыяльнай базай. Сёння ў Акадэміі ёсць анімацыйны станок, і гэта вялікая дапамога ў навучанні. Але ў ідэале ў кожнага аніматара мусіць быць сваё рабочае месца. Анімацыя — надзвычай матэрыялаёмістая, рэсурсаёмістая галіна дзейнасці — на каленцы мала што можна зрабіць. Таму крывіць душой не буду — неабходна абсталяванне. Мы будзем толькі рады, калі ў студэнтаў з’явіцца магчымасць працаваць на сапраўдным рабочым месцы, а не ўмоўным.\nАсабіста я сваёй задачай лічу даць студэнтам базу класічнай анімацыі — каб яны мелі ўяўленне пра самыя розныя тэхнікі. Тым больш, нашай традыцыі ўласцівая, так бы мовіць, мультытэхнічнасць. Таму перакладка, пясочная анімацыя, малюнак, лялька — усё гэта я даю абавязкова. Што да камп’ютарных сучасных праграм… дэфіцыт выкладчыкаў тут навідавоку. Усяму, чым сам валодаю, я навучу, а астатняе ўжо залежыць ад жадання маладых.\nУвогуле, у нас вялікі недахоп спецыялістаў сярэдняга звяна — анiматараў, прарысоўшчыкаў, людзей, якія робяць кампазiтынг. Таму рэжысёрам даюцца амаль усе навыкі, каб яны маглі цалкам самастойна зрабіць фільм. З аднаго боку, гэта складана, з іншага — забяспечвае іх дадатковай страхоўкай у прафесіі і магчымасцю не залежыць ад іншых.\nШто будзе заўтра ў анімацыі — не ведае ніхто. Напэўна, з’явяцца новыя камп’ютарныя праграмы, якія неабходна будзе засвойваць, каб выходзіць на вялікія рынкі. Аднак не ведаць спадчыну класічнай анімацыі, на маю думку, недахоп яшчэ горшы. З такім падыходам можна зноў вынайсці ровар, які ўжо даўно паехаў.\nЯ выпускнік Вышэйшых курсаў сцэнарыстаў i рэжысёраў. Дзякуй Богу, мне пашчасціла заспець вялікіх майстроў ды ў іх і павучыцца. І сваёй місіяй я бачу захаванне пераемнасці пакаленняў аніматараў.


(Паводле тэксту, складзенага святым Янам Боско)\nКожны дзень на пачатку навэнны выконваецца спеў «Марыя, без грэху зачата».\nО Марыя, Тваю беззаганную чысціню, вечна жывую і пастаянна збаўляючую, сімвалізаваў той дзівосны куст, што палаў на гары Сінай, які гарэў, але не згараў. Моцаю гэтай ласкі Беззаганнага Зачацця падтрымлівай нашае цяжкое змаганне за чысціню сэрца, думак і ўчынкаў, каб мы пераможна ўмелі пераадольваць усялякія пачуццёвыя слабасці, што вядуць да граху.\nО Марыя, Бог у сваім бязмежным Провідзе захаваў Цябе, быццам містычны каўчэг ад сусветнага патопу зла. Будзь побач з намі ў хвіліны выпрабаванняў і падтрымлівай нас сваёю ласкаю, калі грэх і вераломства гэтага свету будуць намагацца ахапіць нас сваёю падступнасцю і звесці з добрага шляху.\nО Марыя, Ты, нібы галубка бездакорнай белі, узнеслася над брудам свету і пазбегла ўсялякага граху, што ганьбіць гэтую зямлю. Учыні, каб часовыя даброты не зацьмілі нашага духу. Навучы нас карыстацца імі дзеля хвалы Божай і на карысць бліжнім.\nО Марыя, поўная ласкі, водблiск святасці самога Бога, Ты захапляеш вочы і сэрцы ўсіх пакаленняў зямлі, бо Ты — вечна прыгожая, усыпаная суквеццем духмяных цнотаў, адорваеш нас пладамі сваёй мацярынскай любові. Выпрасі нам у Стварыцеля ласку, каб мы, пазбыўшыся граху, фармавалі ў сабе Яго вобраз, становячыся адлюстраваннем Яго дасканаласці.\nО Марыя, Ты па волі самога Бога стала зачыненым садам і абяцаным раем, у які не меў доступу вераломны змей. Просім Цябе, Маці, барані нашыя душы ад зламысных справаў злога духа, каб мы ніколі не сталі яго ахвяраю.\nО Марыя, Ты з’явілася ў цемры змучанаму грахом чалавецтву як Заранка надзеі, атуленая бляскам цноты. Рассейвай цемру ілжы, а ў чорную ноч нашага няшчасця і ўпадку заззяй святлом ранішняй зоркі, несучы збаўленне Пана.\nО Марыя, Ты — нібы поле, расквечанае тысячамі каляровых ружаў. Іх духмяны водар знішчае злавесныя павевы. Дазволь нам дыхаць Табою, насычацца прывабнасцю Тваіх цнотаў, каб, углядаючыся ў Цябе, мы змаглі захаваць душы чыстымі і вольнымі адатрутных уплываў гэтага свету.\nО Марыя, Ты з’явілася на гэтай зямлі, як лілея паміж цернямі, заквітнела дасканалай прыгажосцю, зачароўваючы сваім духоўным хараством. Дапамагай нам развіваць у сабе духоўнае жыццё, прасякнутае нябеснаю ласкаю, нягледзячы на спакусы, слабасці і атакі падступных людзей.\nО Марыя, Ты стала святыняю Бога, Маці ўсіх жывых, дзвярыма збаўленых, Каралеваю ўсіх святых і прытулкам грэшнікаў. Будзь нашаю Маці і Апякункаю, каб мы, наследуючы Твой прыклад, пазбягалі ўсялякага маральнага бруду, жылі ў сяброўстве з Богам і станавіліся прыкладам сапраўданага хрысціянскага жыцця.\nВітай, Марыя... Хвала Айцу...\nС.: Маліся за нас, Беззаганная Панна,\nМолімся: Божа, Ты праз Беззаганнае Зачацце Найсвяцейшай Панны Марыі падрыхтаваў годнае месца прабывання для свайго Сына, а праз будучыя заслугі смерці Хрыста захаваў Яе ад усялякага граху. Дзякуючы Яе заступніцтву дазволь і нам прыйсці да Цябе з чыстым сэрцам. Праз Хрыста, Пана нашага.\nАпублікавана ў Набажэнства да Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі\nІншыя матэрыялы ў гэтай катэгорыі: Літанія да Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі »


«Кожная кніга, насамрэч, як дзіця»\nЛіліяна Анцух — пра «Чатыры чвэрці» і годы выдавецкай працы\nЛіліяна Анцух — пра «Чатыры чвэрці» і 20 гадоў выдавецкай творчасці\n«Юбілейныя» (прымеркаваныя да пэўнай даты) сустрэчы журналісты не любяць. Аднак «за» гутарку з Ліліянай Анцух былі два аргументы.\nПа-першае, юбілей не ў чалавека, а ў выдавецтва. Па-другое, маю перакананне: калі за справу бярэцца жанчына, справа атрымаецца. Дваццаць гадоў таму з’явіліся «Чатыры чвэрці» — структура, якая планавала спецыялізавацца на выпуску нотных кніг, таму і назву абралі «музычную». Але ўжо праз пэўны час тэматыка пашырылася настолькі, што не хопіць пальцаў рук, каб пералічыць кірункі развіцця. Тут выдаецца мастацкая літаратура, вучэбная, навукова-папулярная, вытворча-практычная. А яшчэ — даведачныя, дзіцячыя выданні, шыкоўныя мастацкія альбомы і буклеты. За ажыццяўленне праекта «Нашы духоўныя каштоўнасці» дырэктар Ліліяна Анцух і творчы калектыў у 1996 годзе першымі былі ўдастоены прэміі «За духоўнае адраджэнне».\nТакім чынам, што распавяла дырэктар.\nПра духоўную культуру\n— Выдавецтва два дзесяцігоддзі актыўна працуе на ніве духоўнай культуры Беларусі. Серыя, за якую мы атрымалі прэмію, — «Нашы духоўныя каштоўнасці» — выходзіць з 1995 года па блаславенні Мітрапаліта Мінскага і Слуцкага, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі Філарэта. Створаныя намі кнігі-альбомы — узор фарміравання папулярных уяўленняў пра хрысціянскія ісціны. Памятаю, у тыя гады адбылася знакавая сустрэча з Мітрапалі¬там Філарэтам: ён падтрымаў нашу выдавецкую задумку, пісаў прадмовы да выданняў, падказваў, як іх рабіць.\nМы і да гэтага дня імкнёмся даць чытачу папулярныя і як мага больш шырокія ўяўленні аб праваслаўных святах, рэліквіях, храмах. У 2012—2013 гг. ішла актыўная праца па напісанні і стварэнні кнігі «Праваслаўныя святыя зямлі беларускай». Прысвяцілі яе 35-годдзю архіпастырскага служэння Мітрапаліта Філарэта на Беларусі. Можна ўзгадаць і кнігу Эдуарда Загарульскага «Белая Русь с середины I тысячелетия до середины ХІІІ века», прысвечаную 1150-годдзю славянскага пісьменства і 1025-годдзю Хрышчэння Русі. Яе фінансава падтрымаў адзін з банкаў, і зараз мы перадаём бясплатна каля 800 экзэмпляраў кнігі ў бібліятэкі, навучальныя ўстановы, а таксама ў буйныя бібліятэкі свету.\nПра канкурэнцыю на выдавецкім полі\n— Былі часы вельмі цяжкія, рукі апускаліся, хацелася ўсё кінуць. Але трымала кніга, і цяжкасці пераадольваліся. Таму я і гавару часта, што кожная кніга, насамрэч, як дзіця: спачатку яе трэба нарадзіць, пасля — суправаджаць па жыцці, пакуль не ўладкуеш: у бібліятэкі, крамы. Арганізацыі прэзентацый, сустрэч з чытачамі ў розных кутках Беларусі надаём належную ўвагу. Аднойчы я пачула выказванне аднаго «дзеяча»: маўляў, у выдавецтве ўсё проста: дадуць грошы (здараецца, што і сам аўтар), і рабі бесклапотна выданне. Дарэчы, выдавецтва трывала стаіць на нагах. Але калі здараюцца такія выпадкі, то ўсё роўна не пашкодзяць і натхненне, і любоў: да аўтара і да тэмы, неабходна веданне сферы, у якой працуеш. Трэба шмат чаго зразумець яшчэ да таго, як да цябе прыйдзе аўтар. Ён нешта прапануе, а ты спрабуеш прадбачыць, што атрымаецца з таго, што ён цяпер трымае ў руках. Толькі ў сумеснай творчасці нараджаецца сапраўды вартая кніга, якая пасля стане запатрабаванай!\nПра сферы зацікаўленасці і ўплыву\n— Нацыянальная проза і паэзія для нас не пусты гук. Цяпер актыўна ўключыліся ў падрыхтоўку і выпуск серыі «Бібліятэка Саюза пісьменнікаў Беларусі», разам з ім заснавалi i выдаём серыю «Бібліятэка Мінскага гарадскога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі», серыю «Мінскія маладыя галасы». З вялікай радасцю працуем над серыяй «Асоба і час». Выдавецтва некалькі гадоў прымае ўдзел у праграме падтрымкі кнігавыдання «Максім Багдановіч» Пасольства Францыі ў Рэспубліцы Беларусь. Мы сталі ініцыятарамі заключэння дагавора паміж Саюзам пісьменнікаў Беларусі і Саюзам пісьменнікаў і журналістаў Турцыі. Як вынік, яшчэ адна серыя кніг — «Библиотека турецкой литературы».\nКоратка яшчэ пра адну ініцыятыву выдавецтва — падрыхтоўку серыі «Дзеці вайны». Мы заснавалі яе ў год 65-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне. Да 70-годдзя Перамогі маем намер выдаць такіх кніг як мага больш. А цяпер задумалі яшчэ адну цікавую серыю — «Мінская гарадская бібліятэка». Гэта рабочая назва. Плануюцца мастацкія выданні, могуць быць расповеды пра знакамітых мастакоў, журналістаў... Усё пра горад Мінск і мінчан. У планах — грунтоўныя маштабныя праекты, накiраваныя на духоўнае адраджэнне Радзiмы. Напрыклад, распачынаем з Нацыянальнай бiблiятэкай Беларусi выданне ўнiкальнага альбома старажытных усходнiх рукапiсаў. Разам з Нацыянальным мастацкiм музеем Беларусi i Белгазпрамбанкам працуем над праектам «Дзесяць стагоддзяў мастацтва Беларусi» — манументальным выданнем, якое дасць уяўленне пра велiч нашай культуры.\nМноства праектаў мае на мэце прадставіць культуру іншых краін. Яшчэ ў 1999 годзе тэма Міхала Клеафаса Агінскага была ўзнята намі праз падрыхтоўку і выданне перакладаў кніг яго нашчадкаў і нашых сучаснікаў, якія жывуць у Вялікабрытаніі. Да 250-годдзя з дня нараджэння вялікага кампазі¬тара і грамадскага дзеяча ў 2015 годзе плануем завяршыць працу над перавыданнямі.


Знаёмцеся: Юрый Жалезка. Чалавек, які ў свае 54 гады ведае 18 моў\nPoland proposed to introduce duty for countries importing oil from Russia\nItaly, Hungary, Cyprus offered to call on Russia and Ukraine to negotiate and ceasefire\nChinese troops conduct military exercises near Taiwan to ‘warn USA’\nЛёгка сказаць, калі ведаеш 18 моў\nОпубликовано: 15.09.2015 17:07:06\n“Гуд монінг, гутэн таг, ніхао, а па-нашаму, значыць, добры дзень,” — даносіцца з-за прачыненых дзвярэй. Разумею: прыйшла па адрасе. На парозе — блакітнавокі, метры пад два ростам мужчына. Знаёмцеся: Юрый Жалезка. Чалавек, які ў свае 54 гады ведае 18 моў.\nНад пытаннем, чаму 18 і кропка, доўга не думае: “Галоўнае, своечасова вызначыць залатую сярэдзіну паміж якасцю і колькасцю”\nАбсталяванне ў доме ў паліглота адпаведнае: кнігі ў секцыі, кнігі на паліцах, кнігі на стале. Кнігі на англійскай, французкай, італьянскай, шведскай, нарвежскай, кітайскай мовах… З непрывычкі пачынае падавацца, што ты ў бібліятэцы інстытута замежных моў. А Юрый Барысавіч у дадатак і гутарку пра літаратуру заводзіць: “Доўга працаваў у Акадэміі навук, цяпер займаюся перакладамі. Вось Карлсана са шведскай мовы на беларускую пераклаў, — і тут жа працягвае кнігу ў блакітнай вокладцы. — Цяпер нарвежскія казкі на родную мову перакладаю”.\nПаралельна з работай Жалезка давучвае ірландскую мову — на стале якраз падручнікі ляжаць. “18-ая мова ў маім спісе, — усміхаецца. — У свеце прыкладна паўтара мільёна чалавек яе ведаюць. У жыцці яна, вядома, як і асвоенае калісьці эсперанта, не спатрэбіцца, затое гучыць прыгожа. Увогуле, гэта так, крыху раскошы для душы. “Даб’ю” — спынюся, буду вывучанае ўдасканальваць”.\nНад пытаннем, чаму 18 і кропка, доўга не думае: “Галоўнае, своечасова вызначыць залатую сярэдзіну паміж якасцю і колькасцю. Мая знаходзіцца на лічбе 18”. І пасля кароткай паўзы працягвае: “Пачынаў я наогул сціпла — хацеў вывучыць усяго англійскую, нямецкую, французкую, польскую мовы”.\nПра сябе ўсміхаюся: прастата, з якой суразмоўца расказвае пра свае веды, здзіўляе. Па яго інтанацыях падаецца, што асвоіць чатыры замежныя мовы — гэта так, справа некалькіх дзён. Ну, не ведаю, Юрый Барысавіч, што вам на гэта сказаць? Паміж тым гаворыць Жалезка: “Вучыць мовы пачаў пасля дзявятага класа, да гэтага сур’ёзна займаўся плаваннем. Але ў фізкультурны інстытут паступаць не хацелася. Вось і ўзяўся за англійскую мову. Тры месяцы на вуліцу амаль не выходзіў, так паглыбіўся ў вывучэнне. У выніку прыйшоў у дзясяты клас, і тут жа цуд — упершыню за ўсе школьныя гады я разумеў, пра што на ўроку гаворыць настаўнік замежнай мовы”.\nДалей былі курсы нямецкай мовы ды інстытут замежных моў, дзе паліглот, прытрымліваючыся плана, узяўся за французкую мову. “А потым я настолькі ўцягнуўся, што да пачатку другога курса гаварыў яшчэ па-шведску і па-італьянску”. За апошнюю мову, дарэчы, узяўся спантанна. Настройваў прыёмнік і выпадкова злавіў радыё Ватыкана. Мова спадабалася, стаў штудзіраваць.\nПакой, у якім сядзім, прыгнятае акадэмічнасцю, лінгвіст — інтэлектам. Усміхаецца Жалезка нячаста, гаворыць грунтоўна і стрымана, як быццам сам з жалеза: “У нас ва ўніверсітэце хлопец быў, які больш за мяне моў ведаў. Праўда, я асноўны ўпор рабіў на еўрапейскія, а ён — на славянскія. Мы з ім нават спаборнічалі, хто больш замежных моў асвоіць. Я ў выніку сумленна прызнаў паражэнне”.\n— А як вы правяралі, хто лепш ведае мову? — здзіўляюся. — Гэта ж не спрынтарская дыстанцыя.\n— Хто правільней гаворыць і больш разумее. Я так лічу: калі чалавек хоць бы працэнтаў 70 пачутага і прачытанага ўспрымае, значыць, мова яму залічваецца.\nСумленна, не ўяўляю, як мог гаварыць таварыш Юрыя Барысавіча, калі сам Юрый Барысавіч да выпускных іспытаў “шпрэхаў” і “спікаў” ужо на дзесяці замежных мовах.\nВедаў, падавалася б, для любой работы з лішкам. Але дзе там. Лінгвіст у думках пераносіцца ў той час: “Размеркавалі мяне ў педвучылішча выкладаць. Далі англійскую, французкую мовы ды іспанскую, якую не было каму выкладаць. Я яе, увогуле, таксама не ведаў, але за 14 дзён асвоіў. З еўрапейскімі мовамі мне проста: база напрацаваная, таму любую з іх тыдні за тры-чатыры магу вывучыць”.\nЗапрымеціўшы мае вочы, якія парадкам акругліліся пасля такой заявы, Юрый Барысавіч вырашыў разрадзіць абстаноўку: “Не ўсё, вядома, даецца так лёгка. Пяць гадоў назад, напрыклад, узяўся за кітайскую мову, каб яе вывучыць, мне спатрэбілася цэлых паўтара года. Іерогліфы дагэтуль пісаць не магу, але чытаю і разумею добра”.\n— Можа, вы нейкі сакрэт вывучэння моў ведаеце? — не перастаю здзіўляцца.\nСуразмоўца адмахваецца: “Якія сакрэты? Трэба толькі мэтанакіравана займацца. Для сябе вывеў такую сістэму: спачатку чытаю падручнікі, дзесьці 5-7 кніг, потым пераходжу на праслухоўванне. Затым бяруся за мастацкую літаратуру. Праглядаю кнігі, выпісваю новыя словы, завучваю і перачытваю яшчэ раз, але ўжо без слоўніка”.\nЖалезка нечакана паднімаецца з-за стала, адкрывае шафу секцыі — вось яны, доказы стараннай працы, спісаныя на розных мовах сшыткі. Гаворыць, што толькі агульных штук дваццаць набярэцца.\n— А мовы не забываюцца?\n— Дык я паўтараю. Цяпер, напрыклад, з ірландскай мовай праходжу нямецкую і кітайскую. Праз 2-3 тыдні вазьмуся за якую-небудзь іншую. А наогул, можна год-два мовай не карыстацца, і ўсё роўна яе добра памятаць будзеш. Словы, яны ж з памяці не знікаюць, — ловіць мой скептычны погляд. — Ну, у мяне не знікаюць.\nУвесь час, пакуль мы гаворым, Юрый Барысавіч збіваецца з рускай на беларускую мовы: “На ёй я думаю, — тлумачыць. — Усё-такі колькі б замежных моў ні ведаў, а думаю на роднай. Хоць сны, прызнаюся, бачу ў асноўным на дацкай. Прычым у снах гавару на мове Андэрсана лепш, чым у жыцці”.


Нахічэванская Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка — Вікіпэдыя\nНахічэва́нская Аўтано́мная Саве́цкая Сацыялісты́чная Рэспу́бліка (коратка НАССР, Нахічэванская ССР, або Нахічэвань)[a] — аўтаномная рэспубліка на поўдні СССР, на поўдні Закаўказьзя і ў складзе Азэрбайджанскае ССР. З паўднёвага ўсходу на паўночны захад мела мяжу зь Іранам уздоўж ракі Аракс. Плошча НАССР 5,5 тыс. км².\nНасельніцтва паводле стану на 1985 год — 267 000 чал., зь іх мяшчан 27%. Азэрбайджанцаў у НАССР было 230 000 чалавек паводле стану на 1979 год. Астатнія былі расейцы, армяне й інш.\nНахічэванская АССР ня мела абласьцей. Яна дзялілася на 5 раёнаў.\nНАССР мела 4 месты, 3 пасёлкі гарадзкога тыпу.\nСталіца Нахічэванскае АССР — места Нахічэвань.\nНахічэванская АССР на поўдні СССР, на поўдні Закаўказьзя і ў складзе Азэрбайджанскае ССР. На поўдні раўніна, а на ўсходзе Занзэгурскія горы (Малы Каўказ). Надвор’е ў Нахічэванскай АССР было гарачае[b]. Сярэдняя цеплыня студзеня ад —3°C на раўніне, у гарах да —14°C, ліпеня адпаведна 28 і 25°C (на версе гор да 5°C). Ападкаў штогод 200 мм на раўніне і да 600 мм у гарах.\nАсноўная рака — Аракс.\nЛясоў няма. Існуюць сады.\nУ 1-ым тысячагодзьдзі НАССР была ў складзе Мідыі, затым Пэрсіі. У 3 ст. Нахічэванская АССР была ў складзе Пэрсіі і Грэцыі. Пасьля была часткаю Арабскае дзяржавы. У 13—14 стст. НАССР была пад уладаю манголаў, затым была месцам барацьбы Пэрсіі й Асманскай дзяржавы. У 1828 годзе заваяваная Расеяй. У 1917—1919 пад уладаю Асманаў і Брытаніі. З 1919 па 1920 у складзе незалежнага Азэрбайджану. У 1920 годзе заваяваная Расейскаю СФСР. 28 ліпеня 1920 году заснаваная Нахічэванская савецкая рэспубліка. У студзені 1923 году заснаваны Нахічэванскі аўтаномны край у складзе Азэрбайджанскай АССР. 9 лютага 1924 году пераўтвораная ў аўтаномную рэспубліку — Нахічэванская АССР. Савецкая ўлада была да 1991 году.\nНахічэванская АССР была ўзнагароджаная наступнымі ордэнамі СССР:\nКастрычніцкай рэвалюцыі (1974)\nУ Нахічэванскай АССР не было кампартыі з выкарыстаньнем назвы нахічэванская, а была часткаю 'Камуністычнай партыі Азэрбайджану (коратка КПАз), пачала сваю дзейнасьць у 1920 годзе. Яна ўзьнікла пад назваю Камуністычная партыя (бальшавікоў) Азэрбайджану.\nПад уладаю бальшавікоў Нахічэванская АССР не пераўтварылася з сялянскае краіны ў прамыслова-земляробчую. Асновай гаспадаркі было земляробства. Была прамысловасьць:\nздабыча ў гарах\nвыраб баваўняных нітак\nБыла электрастанцыя — Арацкая ГЭС.\nНайважнейшыя сельска-гаспадарчыя вырабы:\nБыла разьвітая вытворчасьць агародніны і садавіны. Былі пасевы кукурузы. Мелася пчалярства, зьверагадоўля.\nЖывёлагадоўля была для мяса, малака і воўны.\nБыў курорт Бадамлы.\nНахічэванская АССР мела чыгунку і дарогі. Чыгунка была з Эрывані да Нахічэвані ў Алі-Байрамлы і далей у Баку. Была чыгунка ў Тэбрыз (Іран). Былі дарогі для самавозаў.\n^ Па-расейску: «Нахичеванская Автономная Советская Социалистическая Республика».\n^ Або па-іншаму: «субтрапічнае надвор’е».\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Нахічэванская_Аўтаномная_Савецкая_Сацыялістычная_Рэспубліка&oldid=2271767»


Дзень святога Валянціна па-беларуску. Спецназ разагнаў моладзь, якая збіралася адзначыць Дзень закаханых не так, як рэкамендуе БРСМ. Гэта акцыя стала ўжо традыцыйнай. Ад 1997 году на Дзень закаханых сябры незарэгістраванага «Маладога фронту» абходзяць пасольствы замежных краінаў з віншаваннямі. Зазвычай мірнае шэсце на колькі соцень чалавек з сцягамі і кветкамі пачыналася на плошчы Свабоды, ад французскай амбасады. Але сёлета арганізата... Болей »\nПаляць, падрываюць, дэстабілізуюць. На пагаршэнне эканамічнай сітуацыі лукашэнкаўцы адрэагавалі тонка зрэжысіраванай прапагандысцкай кампаніяй. Раніцай 8 лютага мінскае спецпадраздзяленне па барацьбе з тэрарызмам «Алмаз» правяло ператрусы і арышты на кватэрах былых палітвязняў Мікалая Аўтуховіча і Юрыя Лявонава, а таксама іхняга паплечніка Уладзіміра Асіпенкі. Вобшукі адбыліся яшчэ ў некалькіх ваўкавыскіх сем’ях, звязаных з рухам апазіц... Болей »\nЛукашэнка прадаў беларускае неба. Пагадненне аб стварэнні адзінай рэгіянальнай сістэмы супрацьпаветранай абароны (СПА) паміж Беларуссю і Расіяй падпісалі 3 лютага ў Маскве Дзмітрый Мядзведзеў і Аляксандр Лукашэнка. Разам з тым памочнік Мядзведзева Сяргей Прыходзька паведаміў, што Расія гатовая даць Беларусі некалькі дзесяткаў мільярдаў рублёў крэдыту дадаткова. Гэта тыя грошы, якія Лукашэнка прасіў для пераходу ва ўзаемным гандлі на адз... Болей »\nЯкія 100 мільярдаў, спадар Лукашэнка? Беларусь прасіла ў Расіі пазычыць яшчэ $3 мільярды — на пераход у разліках на расійскія рублі. Масква не дала. «Мы нават не разглядаем» просьбу Беларусі аб выдзяленні крэдыту 100 млрд расійскіх рублёў (каля $3 млрд) у абмен на пераход на разлікі ў рублях ва ўзаемным гандлі, заявіў 24 студзеня журналістам намеснік міністра фінансаў РФ Дзмітрый Панкін. «У іх былі ў лістах лічбы — 100 мільярдаў рублёў,... Болей »\nУ дзень інаўгурацыі Абамы і аднаўлення паставак расійскага газу ў Еўропу ў Чарнігаве сустрэліся кіраўнікі Беларусі і Ўкраіны Аляксандр Лукашэнка і Віктар Юшчанка. Гэта быў выразны палітычны сігнал Захаду і Ўсходу. Сігнал падвойны: ні адзін, ні другі не прынялі запрашэння Мядзведзева і не паехалі ў Маскву на газавы саміт у мінулую суботу. Беларускаўкраінская сустрэча ў вярхах доўгі час адкладалася, каб нарэшце адбыцца ў момант найбольша... Болей »\nУ панядзелак Беларусь атрымала доступ да першае траншы крэдыту МВФ — амаль 800 мільёнаў даляраў. Дзеля атрымання гэтых грошай краіна дэвальвавала рубель і ўрэзала расходы дзяржаўнага бюджэту на 2009 год. Наступную траціну Беларусь атрымае праз квартал — у выпадку калі будзе трымацца ўмоваў Фонду. «У лютым мы атрымаем другую траншу крэдыту ад Расіі, МВФ пералічыць адзін мільярд, Венесуэла ўжо пералічыла паўмільярда даляраў», — сказаў у а... Болей »\nПаведамленне пра правядзенне Нацбанкам разавай дэвальвацыі рубля на 20,5% з’явілася ўвечары 1 студзеня. Акурат тады, калі большасць беларусаў адпачывала. Упраўленне інфармацыі галоўнага банку краіны паведаміла, што з 2 студзеня афіцыйны курс даляра ЗША будзе ўсталяваны на ўзроўні 2650 Br (на +20,45%, быў 2200 Br), еўра — 3703 Br (быў 3077,14), расійскага рубля — 90 рублёў 16 капеек (быў 76,89). Адначасова Нацбанк заявіў пра пераход да в... Болей »


Вольскі пра новы альбом і пандэмію: «Нават тыя, хто абагаўляе ўладу, ня вераць яе лічбам»\n15 красавік 2020, 19:03\nPhoto: Justė Urbonacičiūtė (Courtesy Photo)\nЛявон Вольскі пасьля выхаду свайго новага альбому «Амэрыка» расказаў Радыё Свабода пра крыніцы новага запісу, пра беларускі гераізм і пра жыцьцё ды канцэрты ў часы пандэміі COVID-19.\nПра Амэрыку музычную і сапраўдную\n— Мы з [нарвэскім прадусарам] Снорэ [Бэргерудам] сустрэліся ў канцы мінулага лета, і ён сказаў, што скіне мне амэрыканскія песьні кантры-вэстэрн 60-х гадоў і што можна было б зрабіць такі альбом. Мне здалося, што гэта быў бы цікавы ход — такая стылістыка «старога Захаду», крыху ўцёкі ў іншы сьвет. Але наша рэчаіснасьць усё роўна туды пралезла, як у мяне заўсёды бывае. Запісвалі альбом мінулай восеньню.\nЛявон Вольскі выдаў новы альбом «Амэрыка». АЎДЫЁ і ВІДЭА\nСама Амэрыка для мяне падчас першай паездкі ў 2005 годзе была як нейкі цуд, нібыта я трапіў у нейкую казку — новыя адчуваньні, новыя смакі. Я прачынаўся, глядзеў у акно і думаў: «Гэта нешта неверагоднае!»\nАле гэта была яшчэ дакрызісная Амэрыка — ніхто з нашых адтуль яшчэ не зьяжджаў, на будоўлі за месяц можна было зарабіць вельмі добрыя грошы. Потым гэта пачало зьмяняцца.\nВядома ж, у альбоме не зусім пра Амэрыку — да прыкладу, відэа для загалоўнай песьні мы здымалі ў сябе ў вёсцы зусім нядаўна, ужо «на каранавірусе». Там усё ж алюзіі на сёньняшні дзень, на тое, што ў нас адбываецца.\nПра жыцьцё і канцэрты падчас пандэміі\n— З гэтым каранавірусам усё мяняецца — мяняюцца камунікацыі, невядома, як гэта адаб’ецца на людзях, якія потым будуць прыярытэты, чаго людзі будуць баяцца. Ніхто ня ведае, куды гэта ўсё паверне. Мне здаецца, некалькі месяцаў таму ніхто ня мог падумаць, што будзе так, як цяпер.\nДля мяне ўсё памянялася — у нас плянаваліся канцэрты і тут, і за мяжой. Мы, напрыклад, плянавалі прэзэнтацыю гэтага альбому ў Нью-Ёрку, але ўсё «зьляцела». Перанесьлі на пачатак восені, але ўжо і на пачатку восені дакладна не атрымаецца.\nГраць онлайн пакуль што ня вельмі звыкла, таму што ня бачыш вачэй, ня бачыш у вачах водбліскаў. Але падчас першага канцэрту быў нейкі кантакт, бо людзі задавалі пытаньні, можна было на іх адказваць. Далей я таксама буду спрабаваць, каб задавалі пытаньні. Трэба прызвычайвацца да такога фармату, бо ня ўвесь час атрымліваецца сапраўдны канцэртавы кантакт.\n«Акустыка на карантыне». Вольскі ладзіць «онлайн-тур» для беларусаў розных краінаў сьвету\nЯшчэ ў вёсцы ня вельмі добры інтэрнэт, як высьветлілася, — раней хапала, але для канцэртаў онлайн малавата. Цяпер трэба ехаць у мястэчка, купляць нейкі кабэль.\nПра тое, як пандэмія закранула блізкіх людзей\n— Мама ў мяне ў такім узросьце, што ёй лепей не хадзіць у краму. Калі ёсьць магчымасьць, я ёй нешта прывожу, пакідаю пад дзьвярыма. Яна глядзіць розныя тэлеканалы, той самы «Эўраньюз», баіцца, тэлефануе часта, расказвае, што робіцца ў сьвеце.\nДачка вымушаная была прыехаць з вучобы ў Польшчы — у іх там спыніліся заняткі, штосьці яшчэ адбываецца онлайн раз на два тыдні. Настаўнік дае заданьні, і яны займаюцца дзьве ці тры гадзіны.\nПра недавер да афіцыйных лічбаў наконт каранавірусу ў Беларусі\n— Хто ў нас чаму верыць у Беларусі афіцыйнаму? Нават тыя людзі, якія абагаўляюць гэтую ўладу, ня вераць яе лічбам, бо яны ведаюць, адкуль усё гэта бярэцца. Гэта як верыць вынікам выбараў. Дзяржава неяк несурʼёзна да каранавірусу паставілася, і гэта спарадзіла панічныя чуткі і плёткі.\nАле на дзіва, хоць у нас ужо дзесяцігодзьдзямі зьнішчалі грамадзянскую супольнасьць і разьядноўвалі людзей, у гэтай небясьпечнай сытуацыі людзі кансалідуюцца. Актывісты займаюцца дапамогай лекарам, старым людзям, і гэта ўражвае.\nПра песьню «Палон», прысьвечаную вязьню Алесю Юркойцю, пра «Ролю героя» і пра цяперашніх беларускіх герояў\nШмат людзей годна паводзяцца, робяць добрыя рэчы, і гэта ўжо гераізм. Таму ня мае сэнсу вылучаць некага аднаго, двух ці трох. Я маю на ўвазе і цяперашнюю сытуацыю, і апошнія 25 ці болей гадоў. Ня ўсе героі сыходзяць зь нейкай ганьбай ці проста сыходзяць са сцэны. Шмат хто годна трымаецца і не зьяжджае. Можа быць, некаму яно і незразумела, але гэта ўжо гераізм у нашай сытуацыі.


Падача цяпла забяспечваецца - Трыбуна працы\nПадача цяпла забяспечваецца\nЯк паведаміў намеснік старшыні райвыканкама Ігар Кісель, на сёння ўсе крыніцы цеплавой энергіі дзейнічаюць ў рабочым рэжыме. Што да забяспечанасці жыхароў раёна торфабрыкетам, то было адзначана, што да гэтага ацяпляльнага сезону дадзены від паліва пастаўлены ў 1137 домаўладанняў. У чарзе на яго атрыманне — 100 гаспадароў. У арганізацыі, якая займаецца пастаўкай торфабрыкету, ён маецца. Забеспячэнне гэтым відам паліва ажыццяўляецца згодна чарзе.\nБольш увагі — прафілактыцы →


Польскае радыё з нагоды 10-й гадавіны Смаленскай катастрофы выдала два ўнікальныя альбомы - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nПольскае радыё з нагоды 10-й гадавіны Смаленскай катастрофы выдала два ўнікальныя альбомы\nГэта альбомы «Прэзідэнт РП Лех Качыньскі – сведчанне» і «Смаленск – апошняя місія».\n«Прэзідэнт РП Лех Качыньскі – сведчанне»\nАльбом «Прэзідэнт РП Лех Качыньскі – сведчанне»фота: Польскае радыё\nПольскае радыё з нагоды 10-й гадавіны Смаленскай катастрофы, у якой загінуў прэзідэнт Польшчы Лех Качыньскі і яшчэ 95 чалавек, выдала два ўнікальныя альбомы, якія складаюць фанаграфічны выраз нацыянальнай памяці.\nГэта альбомы «Прэзідэнт РП Лех Качыньскі – сведчанне» і «Смаленск – апошняя місія» – расказвае Яанна Мітка з Архіва Польскага радыё:\n- Гэта нашая даніна, па-першае, ахвярам катастрофы і прэзідэнту Леху Качыньскаму. Першы альбом складаецца з пяці дыскаў і ўтрымлівае выступы, прамовы польскага прэзідэнта, звязаныя з найважнейшымі падзеямі ў Польшчы і свеце. Ён аздоблены цудоўнымі здымкамі. Таму гэта не толькі фанаграфічны альбом, але і фатаграфічны.\nСтаршыня Польскага радыё Агнешка Каміньска падкрэслівае, што альбом «Прэзідэнт ПР Лех Качыньскі – сведчанне» з’яўляецца поўным фанаграфічным зборам ведаў на тэму прэзідэнтуры Леха Качыньскага:\n-Гэта такія прамовы, як вядомыя словы з Вэстэрплатэ 1 верасня 2009 году, прамовы з мітынгаў у Грузіі. Гэта інтэрв'ю, якія з Лехам Качыньскім праводзіў Кшыштаф Чабаньскі. Гэта таксама размовы з жонкай прэзідэнта Марыяй Качыньскай. Яна расказвае пра дом, кветкі, пра любоў да музыкі. Гэта цудоўныя гукі, цудоўныя ўспаміны.\nАльбом «Смаленск – апошняя місія. У памяць ахвяр смаленскай катастрофы ў 2010 годзе» складаецца з двух дыскаў. На іх змешчаны архіўныя запісы выказванняў важных постацяў касцёла і польскай палітыкі, запісаныя падчас жалобных урачыстасцяў, якія адбыліся пасля 10 красавіка 2010 году.\nДругі дыск таксама ўтрымлівае, між іншым, запіс надзвычайнага сімфанічнага канцэрту ў гонар ахвяр смаленскай катастрофы, які адбыўся ў канцэртнай студыі Польскага радыё імя Вітольда Лютаслаўскага 18 красавіка 2010 году. Разам з аркестрам Польскага радыё ў ім удзел прыняла Sinfonia Varsovia – успамінае яе дырэктар Януш Марыноўскі:\n-Аркестр Sinfonia Varsovia ў гэтыя цяжкія, трагічныя для Польшчы дні хацеў аддаць пашану і памяць асобам, якія загінулі ў катастрофе. Мы прыйшлі да высновы, што найлепшым спосабам будзе зайграць твор. Адразу ў галаву нам прыйшла Трэцяя сімфонія Генрыка Мікалая Гурэцкага. Мы хацелі нейкім чынам гуртавацца ў трагедыі, таму і паявілася ідэя зайграць разам з музыкамі аркестра Польскага радыё.\nПадчас канцэрту прагучалі два фундаментальныя для польскай музыкі творы, звязаныя з катынскай мартыралогіяй: Катынская эпітафія для аркестру Анджэя Пануфніка і Трэцяя «Сімфонія жаласных песень» для сапрану і аркестра Генрыка Мікалая Гурэцкага.\nКанцэрт будзе паўтораны на ўсіх каналах Польскага радыё 10 красавіка у 16.00.\nСтаршыня праўлення Польскага радыё Агнешка Каміньска падкрэслівае, што матэрыялы з увагі на ўнікальны характар запісаў выконваюць адукацыйную функцыю і з’яўляюцца фанаграфічным выразам нацыянальнай памяці:\n-Альбомы, выдадзеныя Польскім радыё, з’яўляюцца доказам дзейнасці і выконвання Польскім радыё грамадскай місіі. Гэта пашана, аддадзеная ўсім ахвярам смаленскай катастрофы, якія загінулі 10 красавіка 2010 году.\nКалекцыя выдадзеныя пад патранажам Рады нацыянальных СМІ. Яе старшыня Кшыштаф Чабаньскі гаворыць, што гэта вельмі важная ініцыятыва Польскага радыё:\n-У першую чаргу гэта працяг грамадскай місіі Польскага радыё, яго абавязку. Гэта першы элемент, але для мяне гэты альбом мае асабістае значэнне, паколькі прэзідэнт быў блізкім калегам у розных грамадскіх і палітычных ініцыятывах. Для многіх, у тым ліку для мяне, быў кімсці вельмі блізкім. Альбомы – гэта адзін са спосабаў ушанавання памяці, збор у адным месцы таго, што ў гукавых архівах з’яўляецца самым каштоўным у палітычнай спадчыне прэзідэнта Качыньскага.\n10 красавіка 2010 году польская дэлегацыя на чале з прэзідэнтам Лехам Качыньскім паляцела ў Смаленск, каб ушанаваць памяць закатаваных савецкай уладай польскіх афіцэраў. Падчас прызямлення прэзідэнцкі самалёт з 96 пасажырамі разбіўся. Для іх Смаленск стаў месцам смерці, як і для тысяч польскіх афіцэраў у 1940 годзе.


Праект “Нк” – “Пераможны год”. Усё для фронта, усё для перамогі\n27.04.2015 0 280 Наш край\nКрасавік 1945 года. Вайна падыходзіла да свайго завяршэння, Чырвоная Армія набліжалася да Берліна. А на вызваленай савецкай зямлі, і ў нашых мясцінах, людзі жылі адзінай думкай: «Усё для фронта, усё для перамогі».\nПра што ж пісала папярэдніца «Нашага краю» – пасляваенная баранавіцкая газета «Чырвоная звязда» ў красавіку 1945га?\nПра гэта чацвёрты артыкул творчага праекта «Пераможны год». Пры цытаванні газетных матэрыялаў мы захоўваем тагачасны стыль напісання.\nЖЫЦЦЁ АДРАДЖАЛАСЯ З ПОПЕЛУ\nЯк гавораць у народзе, мужык памірае, а пра хлеб думае. Вайна дагрымвала на захадзе, забірала свае апошнія ахвяры, а веснавое поле чакала сейбітаў.\nУ пачатку красавіка «Чырвоная звязда» надрукавала зварот удзельнікаў абласнога сходу сялян і спецыялістаў сельскай гаспадаркі да ўсіх працаўнікоў Баранавіцкай вобласці. Галоўная думка звароту – узорна правесці веснавую сяўбу, каб не пуставаў ні адзін кавалак зямлі, аднавіць будынкі школ, радзільных дамоў, устаноў культуры, адрамантаваць дарогі і масты, адбудаваць дамы сялянам, якія пацярпелі ў вайну, узмацніць дапамогу сем’ям франтавікоў і загінуўшых партызан, клапаціцца аб дзецях, чые бацькі загінулі ад рук нямецкіх акупантаў.\nКанкрэтны план аднаўлення вёскі перад удзельнікамі сходу развіваў дэпутат Вярхоўнага Савета СССР, сакратар абкама партыі Тур, пра што паведамлялася ў артыкуле «Адраджэнне».\n«…Кроў кіпіць у людзей у жылах, нянавісць стукае ў сэрцах, калі яны слухаюць і ўсведамляюць падаваемыя дакладчыкам цыфры варварскага знішчэння людзей і разбурэння гаспадаркі Баранавіцкай обласці нямецкафашысцкімі захопнікамі.\nУ гарадах спалена 44 700 дамоў, у вёсках знесена з твару зямлі 26 тысяч хат. Цяжка пацярпела жывёлагадоўля обласці: 54 тысячы коней, 100 тысяч галоў буйной рагатай жывёлы, 157 тысяч свіней, 175 тысяч авечак знішчылі і вывезлі ў Германію нямецкія захопнікі. Немцы ўкралі 600 трактараў, тры мільёны метраў піламатэрыялаў…\nФашысты вывезлі на катаргу ў Германію 7 640 дзяўчат, 12 000 падросткаў. Варвары знішчылі 258 тысяч чалавек. 23 000 дзяцей засталіся без мацярэй. 27 600 дзяцей – без бацькоў. 18 000 засталіся круглымі сіротамі…»\nТакім быў рахунак вайны для нашых землякоў.\n«ЗАВАЮЕМ УРАДЖАЙ ПЕРАМОГІ»\n12 красавіка «Чырвоная звязда» выйшла з заклікам: «Шырэй разгорнем на палях сацыялістычнае спаборніцтва за правядзенне веснавой сяўбы ў сціслыя тэрміны і высокаякасна! Заваюем ураджай перамогі!»\nАкрамя думак пра ўраджай нашых землякоў турбавалі і іншыя клопаты. У тым жа звароце ўдзельнікаў абласнога сходу сялян і спецыялістаў сельскай гаспадаркі звярталася ўвага на неабходнасць аднавіць жывёлагадоўлю, мясцовую прамысловасць будаўнічых матэрыялаў…\n«…У мэтах хутчэйшага аднаўлення жывёлагадоўлі да ўзроўню 1940 года поўнасцю захаваць маладняк і прыплод 1944 і 1945 гг. усіх відаў жывёлы. Усямерна развіваць птушкаводства, больш разводзіць курэй, гусей, качак.\nАчысціць усе маючыяся ў обласці вадаёмы і пруды, поўнасцю аднавіць рыбную гаспадарку.\nУ бягучым годзе поўнасцю аднавіць мясцовую прамысловасць і асабліва прамысловасць мясцовых будаўнічых матэрыялаў: цагельныя, вапнавыя заводы, прадпрыемствы па выпуску гонты, спіртаводачныя заводы, лесазаводы, маслазаводы, ганчарныя прадпрыемствы…\nМы заклікаем усіх сялян і спецыялістаў сельскай гаспадаркі павысіць рэвалюцыйную пільнасць, выкрываць і аддаваць у рукі совецкага правасуддзя нямецка-фашысцкіх шпіёнаў і дыверсантаў, а таксама іх пасобнікаў. Гэтым самым мы ўмацуем наш совецкі тыл, наблізім радасны дзень перамогі над ворагам».\nНе заставаліся ў баку ад вырашэння, як сёння сказалі б, харчовай праграмы і гараджане. У газетнай заметцы «Засеем індывідуальныя агароды» ішла гаворка менавіта аб гэтым.\n«Рабочыя і служачыя горада Баранавічы ўпершыню пасля нямецкай акупацыі будуць засяваць свае індывідуальныя агароды, каб атрымаць дадатковыя прадукты харчавання. Калектывы работнікаў абласной і гарадской канторы сувязі больш месяца таму назад пачалі падрыхтоўку да веснавой сяўбы на сваіх агародах. З лепшых вопытных агароднікаў створаны спецыяльныя агародныя камісіі, якія правялі ўлік рабочых, жадаючых атрымаць зямлю пад агароды, арганізавалі збор лапат, матык, грабель, леек і другога інвентару.\nАдначасова агародныя камісіі дапамагаюць семьям франтавікоў і інвалідаў Айчыннай вайны ў набыцці насення для сваіх індывідуальных агародаў. Аддзел рабочага забеспячэння ўпраўлення сувязі ў бліжэйшы час размяркуе сярод работнікаў 4 тоны бульбы на насенне…»\nАДНОВІМ РОДНЫ ГОРАД\nУ папярэдніх артыкулах праекта «Пераможны год» мы расказвалі і пра аднаўленне горада Баранавічы, якому вайна таксама нарабіла нямала шкоды. Канешне, гэта было справай не аднаго дня, тым больш ва ўмовах разбуранай вайной народнай гаспадаркі. Таму ў той час шмат клопатаў лажылася на плечы жыхароў горада, на іх энтузіязм, пра што сведчыць заметка «Прадоўжым аднаўляць горад Баранавічы», надрукаваная 5 красавіка.\n«У нядзелю, 8 красавіка, будзе праведзен першы масавы нядзельнік па ачыстцы горада ад захламленасці і смецця, па расчыстцы будаўнічых пляцовак, па разборцы разбураных будынкаў… У агульнай працы па адраджэнню роднага горада павінна ўдзельнічаць усё насельніцтва. Мы не павінны паўтараць памылак мінулага года, калі не ўсё працаздольнае насельніцтва ўдзельнічала ў аднаўленчых работах. На ўчастках не было брыгадзіраў, кіраўнікі прадпрыемстваў і ўстаноў не забяспечвалі рабочых патрэбным інструментам…»\nАднаўленнем горада трэба кіраваць, гаварылася ў заметцы. Для прадастаўлення магчымасці ўсім жыхарам горада ўдзельнічаць у аднаўленчых работах гарадскі Савет і гаркам партыі ўручалі ім працоўныя кніжкі, у якіх вёўся строгі ўлік праведзенай работы.\nВулічныя і квартальныя камітэты станавіліся асноўным арганізуючым звяном, якое адказвала за выхад насельніцтва на будаўнічыя ўчасткі, за якімі людзі былі замацаваны.\n«…Прадстаіць вялікая работа. Трэба адрамантаваць пяць гарадскіх мастоў, пабудаваць два дзіцячыя сады, палац піонераў, адрамантаваць 15 650 квадратных метраў бруку і 1 330 метраў тратуараў і многа другіх работ. Замест засохшых дрэў па гораду будзе пасаджана 3 000 дрэў і ў новым гарадскім парку, там, дзе раней быў рынак, будзе высажана 6 000 дрэў, 1 500 кустоў рознай зелені і 3 500 маладых ёлак для стварэння жывой агарожы вакол парка. А плошча, якую трэба будзе ачысціць ад смецця і развалін, складае 325 721 квадратны метр».\nЧАС АДПЛАТЫ ПРАБІЎ\nА напрыканцы красавіка 1945 года па газетных публікацыях адчувалася, што доўгія вёрсты вайны восьвось прывядуць савецкіх салдат да канчатковай перамогі над ворагам.\n24 красавіка чытаем:\n«Час адплаты прабіў!\nУчора, 23 красавіка, войскі 1-га Беларускага і 1-га Украінскага франтоў уварваліся ў сталіцу Германіі – Берлін!\nСлава доблесным совецкім воінам багатырам!»\n«Войскі 1-га Беларускага фронта перарэзалі (25 красавіка. – Рэд.) ўсе шляхі, якія ідуць з Берліна на захад і злучыліся на паўночным захадзе ад Потсдама з войскамі 1га Украінскага фронта, завяршыўшы такім чынам поўнае акружэнне Берліна».\nМасква салютавала доблесным войскам артылерыйскімі залпамі.\nНовый арт-объект украсил территорию барановичской школы\nПеречень организаций здравоохранения Брестчины, имеющих право проведения лабораторных ПЦР-исследований на наличие SARS-CoV-2 для лиц, выезжающих за пределы страны\nГороскоп на 14 мая. У Водолеев все получится само собой, а Львам следует внимательнее следить за своими словами


Чым слова адгукнецца\n05.05.2012 30.11.-0001 admin1593Комментарии on Чым слова адгукнецца\nСярод святаў, на якія такі шчодры пачатак мая, яно займае асаблівае месца ў нашых сэрцах. Сёння мы адзначаем прафесійны дзень усіх, хто звязаны з друкарскай і выдавецкай дзейнасцю. І, як заўсёды, напярэдадні – час для роздуму, падсумоўвання вынікаў і цудоўная магчымасць падзякаваць памочнікам, паплечнікам, аднадумцам…\nКожны нумар раённай газеты – гэта вынік нашай сумеснай працы, шаноўныя сябры. Менавіта дзякуючы вашым лістам, слушным прапановам, падказкам змяняецца аблічча “Маяка Палесся”, забяспечваецца яго інфармацыйная і жанравая разнастайнасць. У выніку гэтага газета запатрабавана ў жыхароў Брагіншчыны і займае лідзіруючыя пазіцыі сярод іншых падпісных выданняў у раёне. І гэта – наша агульная падстава для гонару.\nМы кажам дзякуй актыўным няштатным аўтарам. Запрашаем далучыцца да гэтай слаўнай кагорты тых, хто пакуль яшчэ не дасылае нам лісты, але ўжо задумваецца над гэтым. Пішыце, тэлефануйце, заходзьце! У рэдакцыі вам заўсёды рады.\nМы ўдзячны таксама адказным асобам, кіраўнікам, спецыялістам устаноў, прадпрыемстваў, арганізацый, якія расказваюць пра сваю дзейнасць, даюць тлумачэнні і кансультацыі, карысную інфармацыю. Мы заўсёды адкрыты для супрацоўніцтва.\nДобрых слоў заслугоўваюць і нашы чытачы, тыя, хто з месяца ў месяц, з года ў год сярод вялікай колькасці друкаваных сродкаў масавай інфармацыі выбірае “Маяк Палесся”.\nНапярэдадні прафесійнага свята цёплыя словы і паштальёнам, якія ў любое надвор’е нясуць нашу раёную газету па адрасах, афармляюць падпіску на яе, раяць і прапагандуюць, спрыяюць павелічэнню тыражу.\nСардэчная падзяка работнікам КПУП “Тытул” , ці, як кажам мы ў рэдакцыі, Рэчыцкай друкарні, чыя нястомная праца дазваляе “Маяку Палесся” пабачыць свет.\nХто хоць раз сутыкаўся з работай журналіста ці мае да яе дачыненне, той ведае – гэта справа вельмі адказная. Кожны нумар патрабуе, акрамя прафесіяналізму, яшчэ і ўмення забываць пра ўласныя праблемы, поўнай самааддачы. Выпусціць газету – як пабудаваць дом. Усе матэрыялы павінны быць якасныя, і кожны – да месца. Супрацоўнікам невядома паняцце: я не магу. Часта, ахвяруючы вольным часам, сям’ёй, стараемся рабіць усё для таго, каб выданне было цікавым, змястоўным, мела сваё аблічча. Многае нам удаецца, бываюць і недахопы. Але на тое і цяжкасці, каб адточваць пяро і загартоўваць характар. Мы знаходзімся ў пастаянным пошуку, каб быць побач са сваімі падпісчыкамі. Радуе, калі той ці іншы матэрыял знаходзяць водгук у вашых сэрцах, бо гэта вельмі важна для аўтара – “чым слова адгукнецца”. І самае, бадай, галоўнае для калектыву – захаваць сваё месца ў свядомасці чытачоў.\nВіншуем з Днём друку ўсіх, хто мае да яго дачыненне. Здароўя, шчасця, удачы, плёну ў працы і новых дасягненняў!\nНе допустить беды: работают смотровые комиссии\nОранжевый уровень опасности объявлен в Беларуси 15 апреля из-за сильного ветра\nЛюбителей фотоискусства ждут в музее


Лукашэнка падараваў першаклясьнікам кнігу “Беларусь – наша Радзіма”\n02 верасень 2004, 11:49\nІна Студзінская, Менск Учора празьвінеў першы званок для 91 тысячы беларускіх першаклясьнікаў. А ўсяго за школьныя парты сеў 1 мільён 347 тысяч дзяцей. Зьмянілася і нумэрацыя клясаў у школах з 12-гадовым тэрмінам навучаньня – замест падрыхтоўчай дзеці пайшлі ў першую клясу, многія пераскочылі праз клясу.\nСёлета кожнаму першаклясьніку прэзыдэнт падараваў кнігу. Кніжка даволі прыгожая, на выдатнай паперы, вельмі добрая паліграфія. Але выклікае яна такое крыху дзіўнае ўражаньне. Называецца “Беларусь – наша Радзіма”. Са зваротам да дзетак і прысьвячэньнем – “Падарунак прэзыдэнта Аляксандра Лукашэнкі першаклясьніку”. На трэцяй старонцы – вялікі фотаздымак Лукашэнкі зь дзяўчынкай. Дарэчы, на сарака старонках я налічыла пяць здымкаў прэзыдэнта – у хакейнай форме, з вэтэранамі, зь дзецьмі. Дзяржаўныя сымбалі – герб, сьцяг, гімн. З сучаснай гісторыі пазначаныя ўсяго толькі 4 знамянальныя даты – Дэклярацыя аб сувэрэнітэце і незалежнасьці, прыняцьце Канстытуцыі 1994 года, выбары першага прэзыдэнта ў 1994-м, рэфэрэндум 1996 года і новая рэдакцыя Канстытуцыі.\nУ кніжцы цудоўныя вершы – Коласа, Купалы, Багдановіча. Шыкоўныя ілюстрацыі. Выбітныя дзеячы Беларусі – Эфрасіньня Полацкая, Скарына, Кірыла Тураўскі, Мікола Гусоўскі, Кастусь Каліноўскі… Але, канешне, яна не для дзетак-шасьцігодак. Занадта сур’ёзнае выданьне для такіх маленькіх.\nШто да абавязковай школьнай формы, дык дзеці й бацькі па-рознаму ўспрынялі яе ўвядзеньне. Але адзінага паняцьця формы няма. Міністэрства адукацыі сьцьвярджае, што дырэктыўных рашэньняў не прымала, але адміністрацыі кожнай школы прыдумляюць свае правілы. Дзецям гэта ня вельмі падабаецца, бацькам таксама, бо дзіцячае адзеньне – нятаннае. Гутару з 11-гадовым хлопчыкам і маці шасьціклясьніцы:\n(Карэспандэнтка: ) “Ці падабаецца табе школьная форма?”\n(Хлопчык: ) “Не, мне яна ня вельмі падабаецца, таму што гэта нязручна. Канешне, у джынсах было зручней. Але такі парадак. Мы павінны хадзіць у чорных нагавіцах, пінжаку, сьветлай кашулі, абавязкова з гальштукам. Калі трэба кудысьці зьлётаць, гэта нязручна. І ўсе такія аднолькавыя, што падаецца, нібы мы ў арміі”.\n(Спадарыня: ) “З аднаго боку, можа, гэта і правільна. Бо мая дачка, напрыклад – у 6 клясе, патрабуе ўсё новыя нарады, таму што іншыя дзеці маюць яшчэ лепшую вопратку, глядзяць адзін на аднаго і хочуць большага. А з другога боку – усе такія аднолькавыя, ходзяць, як ва ўніформе. Таксама ня вельмі добра. Можа, лепш знайсьці нейкае кампраміснае рашэньне, які-небудзь клясычны стыль?”\nДа пачатку навучальнага году выдадзена 160 найменьняў падручнікаў. Бацькі плацяць ад 3 да 11 тысяч рублёў за камплект (у залежнасьці ад клясы). Але шмат чаго трэба набываць самім. Напрыклад, падручнікі замежных моваў. Камплект з падручніка, кнігі для чытаньня, працоўнага сшытку і касэт каштуе амаль 40 тысяч. Даволі дарагія атласы, контурныя карты, дадатковыя матэрыялы – іх у школах не выдаюць, бацькі вымушаныя шукаць. Атрымліваецца блытаніна ў сувязі з новай нумэрацыяй клясаў.\nЗ прыемных новаўвядзеньняў – зь першай клясы будуць вывучаць дзьве дзяржаўныя мовы – беларускую й расейскую, у залежнасьці ад таго, на якой мове вядзецца асноўнае навучаньне.\nЗноў вярнулі прадмет “Асновы бясьпекі і жыцьцядзейнасьці”. У сталіцы й Горадні зьявіцца курс “Рэгіёназнаўства” (для астатніх –будзе ўводзіцца паэтапна). Але падручнікі пакуль на рэцэнзаваньні ў Нацыянальным інстытуце адукацыі, хаця ў школьнай праграме прадугледжана на гісторыю “малой радзімы” 18 гадзінаў.\nШто да ідэалёгіі, то з 2005 году будуць уведзеныя дадатковыя тэмы ў курс гісторыі і ў курс “Чалавек. Грамадзтва. Дзяржава”. Але пакуль мэтадычных указаньняў яшчэ няма. Аднак праз тыдзень усе дырэктары школ, дзіцячых садкоў, пазашкольных установаў таксама пасадзяць за парты, каб навучыць, як фармаваць адукацыйную прастору ў сучасных ідэалягічных умовах.\nПа рэкамэндацыі Аляксандра Лукашэнкі для выпускных клясаў школ і у ВНУ ўводзіцца абавязковы прадмет “Вялікая Айчынная вайна савецкага народа (у кантэксьце Другой усясьветнай вайны)”. Падручнік ужо выдадзены, сродкі знайшліся.


Аксэсуары для Iwl250 чахлы для пераноскі Pos Terminal Case Card Machine Cover\nWJM - аксэсуары для Iwl250 футляры для пераноскі Pos Terminal Case Card Machine Cover Credit Card Machine Shell Ingenico IWL250\nНашы аксэсуары для футляраў для пераноскі Iwl250 Pos Terminal Case Card Machine Cover Крэдытная карта Machine Shell была праверана на адпаведнасць міжнародным і нацыянальным стандартам. Дзякуючы адданасці нашых супрацоўнікаў, такіх як дызайнеры і Р&Эксперты D, ён распрацаваны, каб быць прывабным сваім знешнім выглядам і магутным у сваіх нядаўна абноўленых функцыях. З яго выдатнымі характарыстыкамі, нашы вырабы з сіліконавай гумы; вырабы з пластыка; сіліконавыя чахлы для мабільных тэлефонаў; усе віды ахоўных чахлоў; лічбавыя аксэсуары значна больш канкурэнтаздольныя на рынку, прыносячы больш пераваг кліентам.\nГэта аксэсуары для футляраў для пераноскі Iwl250 Pos Terminal Case Card Machine Cover. Мы ўдзяляем вялікую ўвагу выбару сыравіны і выкарыстанню тэхналогій вытворчасці. Такім чынам, якасць і прадукцыйнасць вырабаў з сіліконавай гумы; вырабы з пластыка; сіліконавыя чахлы для мабільных тэлефонаў; усе віды ахоўных чахлоў; лічбавыя аксэсуары могуць быць лепш гарантаваны. Наша кампанія ўкладвае значныя сродкі ў R&D і мадэрнізацыя тэхналогій. Гэта дало ў рэшце рэшт першапачатковыя вынікі. Паколькі аксэсуары для футляраў для пераноскі Iwl250, POS-тэрмінальны футляр, вечка для карты, вечка машыны для крэдытнай карты, перавагі Shell пастаянна выяўляюцца, яна шырока выкарыстоўваецца ў галіне (-ах) POS-сістэм. Шэньчжэнь WJM сілікон&Plastic Electronic Co., Ltd. будзе працягваць засяроджвацца на патрэбах кліентаў і ісці ў нагу з тэндэнцыямі галіны, каб распрацоўваць прадукты, якія лепш задаволіць кліентаў. Наша жаданне - ахапіць шырокі спектр сусветных рынкаў і заваяваць больш шырокае прызнанне кліентаў па ўсім свеце.\nАперацыйная сістэма: Android ЦЭНТРАЛЬНЫ ПРАЦЭСАР: для POS-машыны IWL\nТып сэнсарнага экрана: Электрамагнітны экран Ёмістасць жорсткага дыска: за 250 iwl\nНазва прадукту: OEM-друк лагатыпа Protectl супрацьударны чахол для iwl 520 POS-машыны функцыя: абарона і ўпрыгожванне


Канвертаваць Cardanos (ADA) і Літоўскі Літы (LTL) : Калькулятар абменнага курсу\nCardano (ADA) і Літоўскі літ (LTL) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Cardano і Літоўскі літ пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 17 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Cardano. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Літоўскі літ валюты па змаўчанні. Націсніце на Літоўскі Літы або Cardanos канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Cardano гэта валюта, у ні ў адной краіне. Літоўскі літ гэта валюта, у Літва (LT, LTU). Сімвал ADA можа быць запісаная ADA. Літоўскі літ дзеліцца на 100 centu. Абменнага курсу the Cardano Апошняе абнаўленне 17 верасень 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Літоўскі літ Апошняе абнаўленне 23 жнівень 2018 ад Bloomberg. ADA каэфіцыент мае 13 ўважаецца лічбаў. LTL каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Топ-10 серыялаў, якія можна паглядзець у доўгія выхадныя - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 21 лютага 2020, Пятніца, 5:58\nТоп-10 серыялаў, якія можна паглядзець у доўгія выхадныя\nНа іх прагляд сыдзе зусім трохі часу, затое атрымаеце масу задавальнення.\nПадборку серыялаў, якія можна паглядзець у святочныя выхадныя, склаў сайт lenta.ua:\n1) «Патрык Мелроўз»\nБрытанска-амерыканскі міні-серыял з Бенедыктам Камбербэтчам у галоўнай ролі. Гісторыя Патрыка Мелроўза ад глыбока траўматычнага досведу ў дзяцінстве, калі яму давялося цярпець жорсткае абыходжанне і гвалт з боку бацькі пры маўклівым папушчальніцтве маці, праз злоўжыванні наркотыкамі і алкаголем да спробаў весці нармальны лад жыцця з пераменным поспехам і, нарэшце, да вылячэння і звальнення ў сталым веку.\n2) «Вострыя прадметы»\nСерыял заснаваны на аднайменным рамане Гіліян Флін. Рэпарцёр Каміла Прэйкер, атрымаўшы заданне ад рэдактара чыкагскай газеты, павінна зноў вярнуцца ў свой родны гарадок Вінд-Ґеп, каб напісаць артыкул пра жорсткія забойствы дзвюх мясцовых дзяўчынак. Гераіні давядзецца не толькі разабрацца ў крымінальнай і заблытанай гісторыі, але і зірнуць у твар сваім уласным страхам і дэманам.\n3) «Выпрабаванне нявіннасцю»\nНовая экранізацыя дэтэктыўнага рамана Агаты Крысці. Падзеі міні-серыяла, які складаецца з 3 серый, адбываюцца падчас святкавання Раства 1954 года. Багатая жанчына-філантроп Рэйчал Аргайл (Ганна Чэнселор) забітая ў сваім сямейным маёнтку. Паводле падазрэння ў забойстве арыштоўваюць яе прыёмнага сына Джэка (Энтані Бойл). Але Джэк адчайна пратэстуе супраць свайго дачынення да злачынства.\nГісторыя пра ветэрана вайны з ПТСР Дэвіда Бадзі, якому даручылі ахову міністра ўнутраных спраў Вялікай Брытаніі Джуліі Мантэгю. Бадзі стаіць перад выбарам - з аднаго боку, праца і абавязак, з другога - яго перакананні, якія кардынальна адрозніваюцца ад поглядаў таго, каго ён павінен абараняць.\n5) «Мая геніяльная сяброўка»\nТэлесерыял паводле матываў рамана італійскай пісьменніцы Алены Ферантэ пра жыццё дзвюх сябровак з беднага раёна пасляваеннага Неапаля. Гісторыя пачынаецца ў нашы дні з трывожнага тэлефоннага званка састарэлай жанчыны. Яе суразмоўца кажа, што знікла яго маці - сяброўка галоўнай гераіні. Замест таго, каб адправіцца на яе пошукі, жанчына раптам апускаецца ў крэсла і пачынае ўзгадваць сваё дзяцінства.\nМістэр Піклз - сапраўдная зорка дзіцячых перадач, ён вясёлы і жыццярадасны, а галоўнае - можа развесяліць кожнага. Але казка не можа доўжыцца вечна. Ягоны шлюб трашчыць па швах, сямейнае жыццё ляціць да чорта.\n7) «Пакажыце мне героя»\nЯшчэ адна праца Саймана, заснаваная на рэальных падзеях, выкладзеных у аднайменнай кнізе Лізы Белкін. Оскар Айзек у ролі маладога і амбіцыйнага палітыка з горада Ёнкерса (прыгарад Нью-Ёрка). Галоўны герой Нік Васіска нечакана атрымаў перамогу на выбарах мэра, але супраціў зверху перашкаджае яму раскрыцца як палітычнаму лідару. Ягонае жыццё выбірае трагічную траекторыю, хоць ён паспявае дасягнуць пэўных вынікаў. Выяўлены не толькі дэталёвы партрэт палітыка, але і паказаная карціна тых перашкод, здрадаў і хлусні, з якімі даводзіцца сутыкацца нават на мясцовым узроўні.\n8) «Начны адміністратар»\nСерыял заснаваны на аднайменным рамане былога супрацоўніка МІ-6 Джона Ле Карэ - чакайце шпіёнскія страсці. Асноўнай тэмай выступае давер. Герой Тома Гідлстана павінен увайсці ў давер да гандляра зброяй, ролю якога яскрава выканаў Х'ю Лоры. Сюжэт некалькі прадказальны, але кампетэнтная кінематаграфія, ролі другога плана (асабліва рамантычная лінія ў выкананні Элізабэт Дзебікі) і харызма Гідлстана пакідаюць добрае ўражанне.\nДва сезоны «Завуча» прадэманструюць вам эпічную барацьбу за ўладу ў адной асобна ўзятай школе. Праз тыповую амерыканскую агульнаадукацыйную ўстанову намаляваная мадэль грамадства. Праз прызму школьнай бюракратыі разглядаюцца «пацучыныя бягі» па кар'ернай лесвіцы. Непараўнальныя Дэні Макбрайд і Уолтан Гогінс у акторскім дуэце, і іх Гемба і Лі Расэл надзіва пластычныя персанажы. Стваральнікі серыяла пастараліся над стварэннем весялосці.\n10) «Картачны дом»\nСерыял вытворчасці сэрвісу Netflix добра знаёмы нашым гледачам. Але праз скандал вакол выканаўцы галоўнай ролі Кевіна Спэйсі ў апошнім сезоне ягоны персанаж адсутнічае. Шмат каму такі фінал спадабаўся, бо менавіта на Андэрвуд шмат у чым і трымаўся флагманскі праект Netflix.\n16.02 Медычная даведка для кіроўцы: адбыліся пяць важных змяненняў 83,103\n15.02 Эканаміст: Мы сталі сведкамі чарговай дэвальвацыі беларускага рубля 63,725\n17.02 «Яму стралялі ў спіну»: Экс-баец САХРа Гараўскі сустрэўся з дачкой Захаранкі 62,280\n16.02 «Магия» дедушки: к чему приведут признания внука Назарбаева? 50,628\n18.02 Пасад перакулены 49,375\n16.02 Лукашэнка: Не ешце бананы, ікру і ананасы 45,725\n14.02 Каша і нафта як зманны манеўр 44,256


Мірны: галоўнае - не эканоміць на здароўі, чырвоным віне і ўцехах - 12.02.2018, Sputnik Беларусь\nМірны: галоўнае - не эканоміць на здароўі, чырвоным віне і ўцехах\nЗаслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь, бацька знакамітага тэнісіста Макса Мірнага Мікалай Мікалаевіч Мірны прыняў віншаванні радыё Sputnik Беларусь з днём... 12.02.2018, Sputnik Беларусь\nрадыё sputnik беларусь, мікалай мірны, мінск, беларусь\n© Photo : Bel.BizЗаслужаны трэнер РБ Мікалай Мірны\n© Photo : Bel.Biz\nЗаслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь, бацька знакамітага тэнісіста Макса Мірнага Мікалай Мікалаевіч Мірны прыняў віншаванні радыё Sputnik Беларусь з днём нараджэння і падзяліўся рэцэптам "вечнай бадзёрасці".\nЗаслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь, бацька алімпійскага чэмпіёна 2012 года ў змешаным парным разрадзе Макса Мірнага Мікалай Мікалаевіч Мірны 12 лютага святкуе свой 67-ы дзень нараджэння.\n"Настрой вельмі добры. На 10 дзён з'ездзіў у санаторый, аздаравіўся, гразямі ўсялякімі абліваўся. Калі параўнаць з быком, то трошкі вушы апусціў, але яшчэ гатовы везці воз", — пажартаваў Мірны.\nРэцэпт бадзёрасці ад вядомага беларускага трэнера гучыць проста: калі піць, то не эканоміць грошы на добрым чырвоным сухім віне, калі з дзяўчынкамі — таксама не эканоміць. Калі па здароўі — то піць таблеткі, якія стаяць дорага. Галоўнае — не эканоміць ні на здароўі, ні на сваіх уцехах, перакананы суразмоўца Sputnik.\n"Планы ўжо выкананы. Усё што можна ўжо выйгралі. Больш нічога нельга. Калі нейкая новая галактыка з'явіцца, тады і будзем думаць. А пакуль падтрымліваем моладзь і іх бацькоў, спрабуем ў гэтым жа рэчышчы трымаць. Увесь час у тонусе, увесь час у развіцці", — распавёў Мірны.\nКалі сёння прайшоў пяць кіламетраў, заўтра трэба прайсці яшчэ больш. Увесь час трэба спрабаваць зрабіць лепш, чым было ўчора, адзначыў суразмоўца.\nЗаслужаны трэнер Беларусі таксама пракаментаваў Sputnik матч Кубка Федэрацыі ў Мінску, у якім беларускія тэнісісткі ва ўпартай барацьбе саступілі немкам з агульным лікам 2:3.\n"Добра дзяўчынкі гулялі. На тое ён і спорт, што заўсёды адзін нехта выйграе, не бывае нічыёй, і ў дадзеным выпадку элемент вопыту і элемент шанцавання ўзялі сваё. Таму трэба працягваць працаваць і не апускаць рукі", — сказаў Мірны.\nГутарку з заслужаным трэнерам Рэспублікі Беларусь Мікалаем Мірным слухайце на радыё Sputnik Беларусь.


Абмеркаваньне:Рымска-каталіцкі касьцёл у Беларусі — Вікіпэдыя\nАбмеркаваньне:Рымска-каталіцкі касьцёл у Беларусі\nГэты артыкул уваходзіў у лік абраных артыкулаў беларускай Вікіпэдыі. Гл. старонку абмеркаваньня (статус нададзены 25 лістапада 2008 году). Пасьля далейшага абмеркаваньня артыкул быў пазбаўлены статусу.\nЦі патрэбна столькі вялікіх літараў у назьве? --Red_Winged_Duck 11:47, 12 траўня 2008 (UTC)\nА гэта што? - Крыніца: Алесь Жлутка, «Католическая энциклопедия»; Крыніца: Ігар Ганчарук, Валянціна Грыгор'ева, Алена Філатава, Эдмунд Ярмусік, «Энцыкляпэдыя гісторыі Беларусі». Плюс спасылкі на афіцыйныя сайты й літаратура па тэме. - Удзельнік:Karybut\n(Маецца на ўвазе адсутнасьць крыніц інфармацыі). Што ж тычыцца вялікіх літараў, Рымска- пачатковае слова, Беларусь - краіна, Касьцёл (як і Царква) у сэнсе аб'ядананьня вернікаў традыцыйна пішыцца зь вялікае літары. Хіба што каталіцкі можна з маленькае, але я б ня стаў.\nСераднявечча ці ўсё ж Сярэднявечча?\nПапеж ці ўсё ж Папа?\nСьвяты Сталец — Рым/Ватыкан?\nРадовы ці ўсё ж Савецкі?\n--Reveraince 22:14, 20 лістапада 2008 (UTC)\nСераднявечча — відавочная памылка, я паправіў. Папеж — падобна што таксама, але не зусім ясна, адкуль ногі растуць. З астатнім трэба разьбірацца. —zedlik 22:51, 21 лістапада 2008 (UTC)\nУ папежа «ногі растуць» з польскай мовы. На шчасьце, у нас ёсьць слова «Папа». --Reveraince 02:52, 22 лістапада 2008 (UTC)\nпапеж паходзіць са старабеларускае мовы, прынамсі з твораў Іпація Пацея. - Удзельнік:Карыбут\nГалоўная выява[рэдагаваць крыніцу]\nЯ тут загрузіў пару сьвежых выяваў касьцёлу Імя Найсьвяцейшай Панны Марыі, таму можна замяніць галоўную выяву артыкула на падобную з большым разрозьненьнем, напрыклад Выява:Miensk-Archikatedralny kaścioł Imia Najśviaciejšaj Panny Maryi-1.jpg. —zedlik 00:01, 13 сьнежня 2008 (UTC)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Абмеркаваньне:Рымска-каталіцкі_касьцёл_у_Беларусі&oldid=1960745»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 5 сакавіка 2018 году ў 21:06.