Біблейская філатэлія. Нараджэнне Маці Божай | Krynica.info\nНезадоўга да Нараджэння Хрыста ў невялікім горадзе Галілейскім Назарэце жылі праведныя Іакім з роду прарока і цара Давіда і Ганна з роду першасвятара Аарона. Яны не мелі дзяцей. А гэта ў тыя часы лічылася пакараннем за грахі, так успрымалі іх стан суайчыннікі. Аднак яны не гублялі надзеі на літасць Божую і далі абяцанне прысвяціць Богу для служэння ў храме дзіця, калі яго пашле ім Гасподзь. Аднойчы старац Іакім прыйшоў у Ерусалімскі храм, каб прынесці Богу ахвяру. Але першасвятар не прыняў ахвяру, бо лічыў Іакіма нявартым гэтага з-за бяздзетнасці. У вялікім смутку Іакім пайшоў у пустэльню, дзе са слязьмі маліўся Богу аб дараванні яму дзіцяці. Ганна, даведаўшыся што здарылася з мужам, таксама шмат і шчыра малілася. “Усё на зямлі прыносіць плод свой Богу; калі б у мяне было дзіця, я таксама прысвяціла б яго Богу”. Не паспела яна так падумаць, як з’явіўся перад ёй анёл і сказаў: “Ганна, твая малітва пачута Богам. У цябе скора народзіцца дачка; цераз яе будзе дадзена выратаванне усяму свету і назавеш ты яе Марыяй”. Імя гэта азначае “Ўзвышаная”.\nУ 1999 годзе пошта Ізраіля паказала на сваёй марцы рэпрадукцыю малюнка Дэвіда Робертса, на якім ён намаляваў Калодзеж Дзевы Марыі, што знаходзіцца ў цэнтры Назарэту . Сюды напэўна прыходзілі па ваду бацькі Марыі і Марыя.\nАнёл з’явіўся і Іакіму і сказаў: ”Бог прыняў малітву тваю і яўляе табе сваю мілату – жонка твая скора народзіць дачку Марыю, і народзінамі яе ўзрадуецца ўся зямля. І вось табе знаменне: ідзі да храма Ерусалімскага і там, ля Залатых варот, сустрэнеш жонку тваю, каторай павядомлена тое, што і табе”.\nІакім паспяшаў у Ерусалім і сапраўды сустрэў жонку ля Залатых варот.\nУ 1992 годзе пошты Швецыі і Расіі ажыццявілі сумесны выпуск чатырох марак з рэпрадукцыямі ікон на адной з якіх паказаная сустрэча Ганны і Іакіма.\n( У хрысціянскай рэлігіі (праваслаўі, каталіцызме, уніяцтве) абраз, ікона – выявы Ісуса Хрыста, Багамцамі і Святых, якія маюць культавае прызначэнне.)\nГэтым падзеям прысвяціў свае творы Джота ды Бандонэ (італ. Giotto di Bondone) (каля 1267—1337) “ Сцэны з жыцця Іакіма і Ганны”, якія намаляваў на сценах капэлы дэль Арэна (Скравеньі) у Падуі ў 1305 годзе. Пачынаецца апавяданне ў левым верхнім куце правай сцяны, і ўвесь гэты ярус прысвечаны гісторыі Іакіма і Ганны – бацькоў Марыі, Маці Хрыста. Фрэскі цыклу “Жыццё Іакіма і Ганны” уключаюць наступныя падзеі:\n– 1 Выгнанне бяздзетнага Іакіма з храма\n– 2 Іакім сярод пастухоў\n– 3 Звеставанне Святой Ганне\n– 4 Ахвярапрынашэнне Іакіма\n– 5 Сон Іакіма\n– 6 Сустрэча ля Залатых Варот\nУ 1972 годзе пошта Арабскага Эмірату Аджман выпусціла ліст з шасці марак, на якім адлюстраваны рэпрадукцыі апошніх пяці фрэсак.\nМомант сустрэчы ля Залатых Варот Ерусаліма паказаны на чацвёртай і шостай марках. Мастацтвазнаўцы пішуць, што ў гісторыі мастацтва цяжка знайсці твор больш кранальны, чым гэта фрэска. На мосце перад гарадскімі варотамі, нібы святадзейнічаючы, урачыста і прымірэнча абдымаюць адзін аднаго двое старых, але яшчэ дужых людзей. Адчуваючы ўзаемную прыхільнасць, яны адгадваюць пачуцці і думкі адзін аднаго і адгукаюцца на іх. Тут сплятаюцца не целы, а душы. Па адной з легенд менавіта ў гэты момант была зачатая Марыя ад пацалунку мужа і жонкі.\nАле радасць пагаднення ўтойвае ў сабе рок у выяве загадкавай жанчыны ў чорным, якая стаіць трохі наводдаль ад іншых жанчын, што выйшлі насустрач Іакіму . Яна перасцерагае і нагадвае, што бясхмарных радасцей няма, і што за кожную хвіліну шчасця будучыня адгоджвае нягодамі, прадказвае слаўны, але трагічны лёс Мацi Божай.\nМагчыма таму на марцы пошты Кампучыі з 1985 года паказаны толькі гэты фрагмент фрэскі, на якім адсутнічаюць Ганна і Іакім, а бачым толькі сведкаў гэтай сустрэчы.\nЯе дапаўняе марка пошты Італіі (2003 г.), на якой паказаная хвіліна сустрэчы і жанчына ў чорным.\n“Тым часам прайшлі пакладзеныя ёй месяцы, і Ганна ў дзявяты месяц нарадзіла і спытала спавівальную бабку: каго я нарадзіла? Адказала тая: дачка. І сказала Ганна: узвысілася душа мая ў гэты дзень, і паклала дачку. Паз некалькі дзён Ганна паправілася, і дала грудзі дзіцяці, і назвала яе Марыя”. «Протаевангелле Якава» (Гісторыя Якава пра нараджэнне Марыі).\nБагародзіца ў тысячу разоў часцей сустракаецца на карцінах, чым у Біблейскіх тэкстах. Але марак, прысвечаных нараджэнню Марыі, адзінкі.\nБарталоме Эстэбана Мурыльё “Нараджэнне Найсвяцейшай Багародзіцы” (Луўр, Парыж). Частка карціны размешчана на марцы пошты Сьра Леонэ (1994 г.)\nМастак паказаў, што нараджэнне Маці Божая адбылося ў асяродзі бязмернай любові, ў акружэнні анёлаў, якія клапаціліся пра яе з моманту яе нараджэння.\nВельмі прыемна, што ў 1996 годзе пошта Рэспублікі Беларусь выпусціла Блок з маркай, на якой размешчаны відарыс іконы, намаляванай Пятром Яўсеевічам з Галынца ў 1649 годзе “Нараджэнне Маці Боскай”.\nПад светла-карычневым балдахінам з зялёнай на карычневай падкладцы драпіроўкай на пасцелі пад чырвонай коўдрай, аблакаціўшыся на падушкі, сядзіць Ганна ў сінім адзенні і белай з чырвонымі затканымі палосамі намітцы. Побач стаяць служанкі з дарамі. Справа сядзіць Іакім з кіем у руцэ. На пярэдні плане – сцэна купання Маткі Боскай дзвюма служанкамі. Гэта адзіны падпісаны аўтарам твор сярод твораў 17 ст. на Беларусі. Пётр Яўсеевіч намаляваў этнаграфічна дакладную карціну сялянскага быту Магілёўшчыны. Але будзем памятаць, што Маці Боская нарадзілася ў Ізраільскім горадзе Назарэце. У гэтым горадзе прайшло дзяцінства Марыі.\nУ 1452 годзе Філіпіна Ліпі (італ. Filippo Lippi, або Filippino Lippi; 1457/58-18 красавіка 1504) стварае адну з лепшых сваіх карцін : тонда Мадона з немаўлём і сцэны з жыцця святой Ганны.(Фларэнцыя: гал. Палаціна (палац Піці) На марцы пошты Антыгуа і Барбуда (1996 г.) фрагмент другога плану гэтай карціны – Нараджэнне Марыі. Справа Ганне паказваюць загорнутую ў пялёнкі Марыю, злева – дзве жанчыны з дарункамі.\n“Нараджэнне Марыі”. Moscow School. Выданне пошты краіны Аджман (1972 г.)\nУ верасні, менавіта гэтай залатой парой, адзначаецца свята Нараджэння Прасвятой Багародзіцы Марыі.\nНа левай сцяне капэлы дэль Арэна (Скравеньі) у Падуі намаляваная ў шасці сцэнах гісторыя Марыі, якая працягвае гісторыю Іакіма і Ганны – бацькоў Марыі на процілеглай сцяне. Першыя дзве фрэскі гэта:\n1 Нараджэнне Марыі\n2 Уводзіны Марыі ў Храм\nНараджэнне Дзевы Марыі, маці Ісуса Хрыста не было падзеяй выпадковай, бо ёй была адведзеная важная роля ў ажыцяўленні Боскай ідэі выратавання чалавецтва. Менавіта жанчына і паклала яму аснову і застаецца на ўсе часы носьбіткай духоўнасці і чысціні.\nБацькі Марыі Іакім і Ганна адносіліся да яе не толькі як да сваёй дачкі, але і як да скарбу, абяцанага Богу. Калі дзяўчынцы споўнілася тры гады, бацькі сабралі родных і знаёмых, адзелі Марыю ў святочнае адзенне і пайшлі ў Ерусалім. Калі яны падышлі да храма, насустрач выйшаў першасвятар Захарыя ў суправаджэнні іншых святароў. Ганна паставіла Марыю на першую ступеньку і хацела весці яе за руку, але ўсім на здзіўленне дзяўчынка сама ўзышла па пятнаццаці ступенях храме без дапамогі.\nПошта Уганды (1986 г.). размясціла на сваім блоку рэпрадукцыю карціны Філіпа Ліпі “Увядзення Багародзіцы ў храм”\nГэтай жа падзеі прысвяціла сваё выданне пошта Балгарыі ў 1977 г. у серыі, прысвечанай іконам IX – XIX стагоддзяў. На адной з марак адлюстравана ікона Увядзення Багародзіцы ў храм.\nПершасвятар зразумеў, што гэта дзіцё незвычайнае і ўвёў яе ў “Святое святых”, куды ён сам мог заходзіць толькі раз у год для ахвяравання. У храме Марыя навучалася Святому Пісанню і рознаму рукадзеллю.\nНамаляваў Малалецтва Мадонны мастак Дэ Сурбаран Франсіска (1598 – 1664). Паміж 1658 і 1660 гадамі. Карціна знаходзіцца ў Дзяржаўным Эрмітажы ў Санкт-Пецярбургу. А пошта Расіі ў 1985 годзе выдала марку з рэпрадукцыяй гэтай карціны.\nЖыццё Прасвятой Багародзіцы – гэта прыклад любові да Бога, любові да бліжняга, духоўнасці. Яна – адзіная дзева, душа якой не была абцяжарана ніводным грахом, ні на адзін момант.\nПаломнікі, пабыўшы ў Назарэце, сведчаць, што неба там асаблівае, непараўнальнае ні з чым, ярка-блакітнага колеру. Блакітны колер – сімвал Божай Маці, яе чысціні і духоўнасці. Таму ўсе храмы ў яе гонар (асабліва драўляныя) блакітнага колеру.\nЛявон Карповіч, мястэчка Луна-Воля, спецыяльна для Krynica.info\n01.12.2015 Цікава ведаць| Тэгі: маркi, рэлігія, філатэлія\nБіблейская філатэлія. Дабравесце\nЯк Біблія адлюстравана ў філатэліі\nБіблейская філатэлія. Шлюб Найсвяцейшай Дзевы Марыі\nБіблейская філатэлія. Пастухі першыя наведвальнікі Ісуса\nБіблейская філатэлія. Сустрэча Марыі і Елісаветы


Праграма асноўнага конкурсу ігравога кіно 25-га ММКФ «Лістапад»\nГалоўнаяНавіныПраграма асноўнага конкурсу ігравога кіно 25-га ММКФ «Лістапад»\nПа дзіўным збегу абставінаў, перакладчык АБСЕ Лукас трапляе ў згублены сярод паўднёвых стэпаў Украіны гарадок. Ён кінуты на волю лёсу і вымушаны сутыкнуцца з новым, абсурдным светам, жыццё у якім не падпарадкоўваецца законам разумнага сэнсу. Але калі Лукас знаходзіць прытулак і заступніцтва ў каларытнага мясцовага жыхара Вовы, бацькі загадкавай Марушкі, яго першапачатковая непрыязнасць да правінцыйнага жыцця патроху знікае – магчыма, ён здолее знайсці сваё шчасце там, дзе і не думаў яго шукаць.\nІспанія, Велікабрытанія, Германія\n«Юлі» – мянушка, якую даў Карласу Акосце яго бацька Пэдра. Юлі з дзяцінства цярпець не мог дысцыпліну і вучобу. Большую частку сваіх ведаў ён атрымліваў на вулачках беднага квартала ў Гаване. Але, распазнаўшы ў сыне талент, Пэдра прымусіў яго паступіць у Нацыянальную балетную школу Кубы. Супраць волі Юлі і насуперак яго недысцыплінаванасці, свет танца зачараваў хлопца. Так пачалася гісторыя аднаго з легендарных кубінскіх танцораў, які не спыняўся ні перад якімі табу і стаў першым цемнаскурым Рамэа Лонданскага каралеўскага балета.\nСербія, Францыя, Харватыя, Іран, Катар\n«МНЕ ПЛЯВАЦЬ, КАЛІ МЫ ЎВОЙДЗЕМ У ГІСТОРЫЮ ЯК ВАРВАРЫ»\nРумынія, Чэхія, Францыя, Балгарыя, Германія\nЮная мастачка Мар'яна Марын аднаўляе гістарычныя падзеі 1941 года, падчас якіх румынскі ўрад пры дапамозе арміі арганізавала этнічную чыстку на Усходнім фронце. Фільм – свайго роду новая рэдакцыя працы Ханны Арэнт пра банальнасць зла. Пры дапамозе гадараўскую бескампраміснай формы аповяду, фільм дэманструе, што да варварства прыводзіць не толькі здзяйсненне жорсткіх дзеянняў – каб зрабіць чалавека варварам, часам досыць усяго толькі сумлення, якое маўчыць.\nЛАСКАВАЯ АБЫЯКАВАСЦЬ СВЕТУ\nКуандык і Салтанат прыязджаюць у сталіцу з далёкага аула. Сям'я Салтанат ў велізарных даўгах, і дзяўчыне даводзіцца выбіраць паміж доляй палюбоўніцы багатых бізнэсоўцаў і даўгавой турмой для маці. Куандык хоча выратаваць Салтанат і гатовы працаваць без стомы. Але хутка зарабіць у сталіцы немагчыма, калі ты ўмееш толькі паляваць у стэпе з дзедавай стрэльбай. Горад з яго жорсткімі законамі разбурае ўсё каштоўнае, што ёсць у маладых закаханых. Куандык і Салтанат спрабуюць гэтаму супрацьстаяць – прычым усімі магчымымі спосабамі.\nІрына жыве ў невялікім балгарскім мястэчку і падзарабляе афіцыянткай у кафэ. У дзень, калі яе са скандалам выганяюць з працы, з яе мужам адбываецца няшчасны выпадак. Сям'я Ірыны аказваецца на мяжы галечы. Каб неяк звесці канцы з канцамі, маладая жанчына вырашае стаць сурагатнай маці. Сваркі, бунт, адчай і новае жыццё, якое расце ўнутры, становяцца часткай яе няпростага існавання. Але выпрабаванні, якія выпалі на долю Ірыны, навучаць яе дараваць і любіць.\nЯгор працуе ветэрынарам на адной з трэніровачных станцый для паляўнічых сабак дзесьці ў глушы. Лісы, алені, барсукі, сабакі – гэта яго жыццё. Жыве ён у прыбудове побач з домам гаспадара. Лечыць звяроў, чысціць клеткі, наглядае за рабочымі, сустракае кліентаў і іх сабак. З жывёламі яму прасцей, чым з людзьмі. Ён бярэцца за любую працу, абы стаць сваім для гаспадара станцыі Мікалая Іванавіча і яго блізкіх. Ягору хочацца амаль немагчымага – зрабiцца часткай гэтай сям'і.\nВ'етнамская правінцыя, XIX стагоддзе. 14-гадовую Мэй выдаюць замуж – дзяўчына становіцца трэцяй жонкай багатага землеўладальніка Хунга. Неўзабаве ёй даюць зразумець, што ў сямейнай іерархіі яна здолее заняць годнае месца толькі пры адной умове – нарадзіўшы мужу нашчадка. Зацяжарыўшы, Мэй думае, што вось-вось даб'ецца прызнання і аўтарытэту. Але калі яна становіцца сведкай забароненай любові і яе разбуральных наступстваў, ёй адкрываецца жорсткая праўда – на самай справе яе магчымасці вельмі абмежаваныя.\nКарабас – не надта прыемны персанаж: заўзяты гулец i аматар выпіць, ён надзвычайна iнфантыльны і прывык, што свет круціцца вакол яго. Калі яго першая жонка Жыпара паведамляе, што знайшоўся іх даўно зніклы сын, Карабас спяшаецца да яе, што зусім не цешыць яго новую жонку, Турганбюбю, якая таксама чакае дзіця. Вузел адносін унутры сям'і зацягваецца і Карабас разумее, што жыць па-старому не атрымаецца. Гісторыя пра запозненае сталенне чалавека, які павінен страціць любоў, каб яе знайсці, была знята ў ваколіцах гары Сулейман, аб'екта сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.\nЭпічная меладрама. Кітай, 70-я гады. Разгар «культурнай рэвалюцыі» і апошнія гады кіраваньня Маа Цзэдуна.З-за сямейных сварак Хэ Сяапін вымушаная пайсці з дому. Яна спадзяецца пачаць жыццё з чыстага ліста, паступіўшы ў армейскі ансамбль песні і танца ў Чэнду, але стаўленне яе новых калегаў аддае пагардай і непрыязнасцю.Лю Фэн – усеагульны любімчык, закаханы ў салістку ансамбля Лін Дзіндзін. Яго заляцанні да дзяўчыны і таемнае прызнанне ў каханні становіцца здабыткам грамадскасці і ператварае юнака ў ізгоя. І толькі Хэ Сяапін поўная спачування да «спатыкнуўшагася» героя...\nКітай, Францыя, Японія\nГангстарская меладрама і «эпас аб прыродзе часу» ў эпоху пераменаў. Цяо закахана ў Біна, злачыннага аўтарытэта правінцыі Шаньсі. Падчас спантаннай сутычкі паміж бандыцкімі групоўкамі яна вырашае заступіцца за каханага і страляе з пісталета ў паветра. За гэта жанчына атрымлівае пяць гадоў турмы. Выйшаўшы на волю, яна адпраўляецца на пошукі свайго страчанага кахання...\nАДНОЙЧЫ Ў ЛІСТАПАДЗЕ\nМарэк і яго мама выстаўлены з кватэры судовым прыставам. Хлопец вучыцца на юрыста і спадзяецца атрымаць у хуткім часе пакой у інтэрнаце. А пакуль маці і сын бадзяюцца па начлежках, прытулках, чужых дачах і варшаўскіх сквотах. З часам да іх далучаецца яшчэ адзін небарака – бяздомны сабака Кент, і знайсці начлег становіцца ўсё цяжэй.


Малыш начаваў… у лесе\nГлавная/Происшествия/Малыш начаваў… у лесе\nНа мінулым тыдні каля вёскі Лядзец Столінскага раёна падчас збору грыбоў згубіўся 10-гадовы хлопчык.\nЯк расказала маці, у лес яны адправіліся разам з бацькам. Каля 19 гадзін вечара мужчына заўважыў, што дзіцяці няма. Пасля безвы-ніковых пошукаў, праз тры гадзіны звярнуліся ў міліцыю. Яўгена Пачко, вучня 4 класа мясцовай школы, знайшлі раніцай наступнага дня – усю ноч ён правёў у лесе. У пошуках былі задзейнічаны больш як 50 супрацоўнікаў РАУС, 16 пагранічнікаў, 9 супрацоўнікаў РАНС і 9 добраахвотных памочнікаў.\nАказваецца, калі хлопчык зразумеў, што згубіўся, застаўся на месцы, лёг пад вялікае дрэва і заснуў. Калі прачнуўся, пачуў галасы і пачаў на іх адгукацца. Урачы агледзелі “прапажу”, стан хлопчыка задавальняючы.\nКаб паход у лес не стаў трагедыяй, выконвайце простыя правілы асцярожнасці:\n– скажыце родным, куды ідзеце;\n– у кішэні трымайце запалкі, нож і гадзіннік (з яго дапамогай можна арыентавацца як па компасу);\n– апранайцеся ярка, пажадана, каб прысутнічалі святлоадбіваючыя элементы;\n– не заходзьце далёка ад знаёмага маршруту, не “зрэзвайце вуглы” асабліва ў балоцістых мясцінах;\n– не злоўжывайце спіртнымі напіткамі;\n– калі бярэце з сабой дзяцей, яны не павінны выходзіць з поля зроку ні на хвіліну.\nКалі згубіўся ваш родны – паведаміце пра гэта ў міліцыю. Нярэдка самастойныя пошукі ні да чаго не прыводзяць.\nКалі згубіліся вы: не панікуйце, спыніцеся і падумайце, адкуль прыйшлі, прыслухайцеся. Выйсці да людзей дапамагаюць розныя гукі – працуючы трактар (чуваць за 3-4 кіламетры), брэх сабакі (2-3 кіламетры), праходзячы цягнік (да 10 кіламетраў). Калі вы дакладна ведаеце, што вас будуць шукаць – заставайцеся на месцы, развядзіце касцёр, спявайце песні. Падаваць сігналы можна ўдарамі палкі па дрэву.


Канвертаваць Макао патак (MOP) і Цэнтральна-Афрыканская CFA (XAF) : Калькулятар абменнага курсу\nПатака Макао (MOP) і Цэнтральна-Афрыканская CFA (XAF) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Патака Макао і Цэнтральна-Афрыканская CFA пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 22 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Патака Макао. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Цэнтральна-Афрыканская CFA валюты па змаўчанні. Націсніце на Цэнтральна-Афрыканская CFA або Макао патак канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nПатака Макао гэта валюта, у Макао (Місуры, MAC). Цэнтральна-Афрыканская CFA гэта валюта, у Камерун (CM, CMR), Цэнтральна-Афрыканская Рэспубліка (CF, CAF), Чад (TD, ДТЗ), Конга (CG, COG), Экватарыяльная Гвінея (GQ, GNQ), і Габон (Р.А., GAB). Цэнтральна-Афрыканская CFA таксама вядомы як Афрыканскага фінансавага супольнасці СБЕР франкаў. Сімвал MOP можа быць запісаная P. Сімвал XAF можа быць запісаная CFAF. Патака Макао дзеліцца на 100 avos. Цэнтральна-Афрыканская CFA дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу Патака Макао Апошняе абнаўленне 22 люты 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Цэнтральна-Афрыканская CFA Апошняе абнаўленне 20 люты 2020 ад Міжнародны валютны фонд. MOP каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. XAF каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Беларуская прэса за 12 верасьня\n12 верасень 2005, 13:43\n“Выйшаў з друку першы нумар сатырычна-гумарыстычнага часопіса на беларускай мове — “Вожык” (выданне ЦК КП(б)Б). Выхад у свет гэтага часопіса з’яўляецца важнай і радаснай падзеяй. Як вядома, да вайны ў Беларусі не выдаваўся гумарыстычны часопіс. Выхад “Вожыка” падрыхтаван яго папярэднікам — гумарыстычнай газетай-плакатам — “Раздавім фашысцкую гадзіну”, якая зарадзілася і выдавалася ў дні Вялікай Айчыннай вайны… Цяпер пачаў выходзіць “Вожык”. У рэдакцыйным уступе “Вожык” заяўляе, што ён паявіўся на свет “з добрымі намерамі і вострымі іголкамі”.\n“Піянэры і камсамольцы, навучэнцы школ! Працягваецца ўсесаюзнае спаборніцтва ў зьбіраньні папяровай сыравіны пад дэвізам “Мільён Радзіме!” Не дапускайце зьнішчэньня гэтага каштоўнага віду сыравіны ў сваіх кватэрах і ў суседзяў. Сыстэматычна зьбірайце макулятуру і ў пэўныя дні прыносьце ў школу!.. Па выніках першага году спаборніцтваў найбольш актыўныя зьбіральнікі накіраваныя ў піянэрскі лягер “Артэк”. Зьбіраючы і здаючы непатрэбную паперу, мы зьберагаем навакольную прыроду. Менскі аблспажыўсаюз, Менская фабрыка па апрацоўцы другаснай сыравіны”.\n“Знамя юности”, 1985 год. Пра рок-фэст у Капэнгагене:\n“У спробах адцягнуць увагу моладзі ад вострых сацыяльных праблем улады ўсяляк заахвочваюць правядзеньне ўсялякага роду “музычных” шабашаў з удзелам шалёных ідалаў “новай вайны” (Так у арыгінале, правільна — “новой волны”, гэта значыць, “новай хвалі”. — З.П.) і “цяжкага мэталічнага року”, якія нярэдка канчаюцца масавымі бойкамі ў выніку нэрвовых зрываў, спажываньня сьпіртовых напояў і наркотыкаў”.


Сіма Матавуль — Вікіпэдыя\nСіма Матавуль (па-сэрбску: Симо Матавуљ/Simo Matavulj; 14 верасьня 1852, Шыбэнік — 20 лютага 1908, Бялград) — сэрбскі пісьменьнік-рэаліст. Аўтар апавяданьняў з жыцьця Далмацыі, Чарнагорыі і Бялграду, а таксама двух раманаў — «Bakonja fra Brne» і «Uskok».\nПасьля навучаньня ў Шыбэніку і Задары настаўнічае па далмацкіх вёсках і ў Герцэг Новым. У 1881 годзе пераяжджае ў Чарнагорыю. Некалькі месяцаў правёў у Парыжы. Потым перасяляецца ў Сэрбію, дзе выкладае ў гімназіі і чыноўнічае. У Бялградзе правёў рэшту жыцьця. Быў сябрам Сэрбскай каралеўскай акадэміі.\nАўтар каля сямідзесяці апавяданьняў і навэляў, двух раманаў і некалькіх тамоў падарожных нататак, успамінаў і літаратурных артыкулаў рознага зьместу. Самы значны ягоны твор такога кшталту — «Биљешке једног писца». Напісаў дзьве драмы — «3авјет» і «На слави». Займаўся перакладам, перадусім з францускай.\nМатавуль пачаў пісаць у сталым узросьце. Быў адным з самых адукаваных эўрапейскіх пісьменьнікаў. Цікавіўся філязофіяй і гісторыяй.\nДа зьяўленьня Сімы Матавуля ў сэрбскай літаратуры пераважалі расейскія, вугорскія і нямецкія літаратурныя ўплывы. Зь ім пачынае адчувацца раманскі ўплыў, перш за ўсё францускі.\nЯк празаік вылучаецца вострым і цьвярозым сьветабачаньнем, здольнасьцю заўважаць характэрныя рысы пэрсанажаў і сытуацыяў.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Сіма_Матавуль&oldid=1765594»\nАпошняе рэдагаваньне ў 14:00 27 лютага 2015\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 27 лютага 2015 году ў 14:00.


Галоўная ➠ Мэбля ➠ Абіраем мэбля для ваннай\nУсё ж, нярэдка інтэр'еру ваннай пакоі не прысвойваюць належнага значэння, і робяць гэта зусім дарма, таму што канкрэтна ў ваннай ствараецца настрой, якое фармуецца хоць якой дробяззю ў інтэр'еры гэтай незвычайнай пакоя.\nВанная - памяшканне звычайна маленькае, а таму патрабаванні да яе абстаноўцы прад'яўляюцца з-за гэтага самыя жорсткія. Мэбля тут павінна адрознівацца не толькі толькі прыгажосцю, ды і функцыянальнасцю.\nВельмі шкада, што ў свядомасці нашых суграмадзян, да гэтага часу існуе стэрэатып пра тое, што мэбля для ваннай пакоі расійскага вытворцы - самая дрэнная. Падобныя перакананні незаможныя і рускія кампаніі абгрунтоўваюць гэта ўсё часцей. Абгрунтавана гэта спачатку тым, што пры вырабе мэблі ў Расіі выкарыстоўваюць матэрыялы, якія пастаўляюцца з-за мяжы абсталяванне на заводах вядучых рускіх вытворцаў - самае новае і высакаякаснае.\nМэбля для ваннай пакоі расійскага вытворцы зараз глядзіцца вельмі годна, пры гэтым кошт яе яшчэ ніжэй цэны мэблі замежнага вытворцы. Сучасны спажывец ўсведамляе, што краіна, у якой робіцца мэбля, вялізнага значэння цяпер не мае. Расійскаму вытворцу пакуль не скарылася, мабыць, толькі элітная мэбля для ваннай, дзе па ранейшаму моцныя пазіцыі такіх вядомых брэндаў, як Дуравит, Лауфен, Ахор і многія іншыя.\nСтандартны набор мэблі змяшчае ў сабе тумбачку з ракавінай і люстэркам, шафа або пенал, навясны шафку і падлогавая тумба. Пры выбары мэблі для ваннай неабходна звярнуць увагу на якасць які спадабаўся гарнітура. Праверыць яго фурнітуру, якая ў ідэале павінна быць выканана з бліскучага металу.\nПры абсталяванні ваннай пакоі крысамі з абаграваннем выберыце для ваннай тумбу на ножках, якую пры здольнасці не варта ўсталёўваць ўшчыльную да сценкі, што палегчыць ўборку ў ваннай пакоі. Таксама мадэлі тумбаў і шаф залежаць ад таго, якіх габарытаў Ваша ванная пакой і колькі чалавек пражывае ў вас у хаце.\nПры маленькіх габарытах ваннай пакоі і вялікай колькасці жыхароў можа быць камфортная тумба, абсталяваная кошыкам для бялізны і маленькімі скрынямі. Для ўладальнікаў велізарных ванных пакояў выбар мэблі для ваннай істотна пашыраецца. У прапанаваным зараз асартыменце вызначыцца з выбарам заўсёды дапамогуць кансультанты мэблевых салонаў, якія ніколі не дазволяць пакупніку сысці дадому без прыемных пакупак.


Культура - Лебедзі жывыя і механічныя\nСама лічба 8 падобна ці то да кроплі, што падае на азёрную роўнядзь і паспявае ў ёй адлюстравацца, ці то да выгнутай лебядзінай шыі, таксама з адбіткам у вадзе. Чым не згадка пра пачатак першай лебядзінай сцэны ў нашым новым спектаклі? Бо менавіта такімі дзіўнавата драўлянымі “крэндзелямі” праплываюць птушкі ўздоўж задніку, быццам каб наўмысна звярнуць увагу на сваю “ненатуральнасць”: маўляў, лебедзі — не сапраўдныя. Так і ёсць: праз імгненне яны з’явяцца ў абліччы дзяўчын, зачараваных злым Ротбардам.\nНасамрэч, з тымі драўлянымі выявамі ўсё куды прасцей: мастацкі кіраўнік тэатра, балетмайстар-пастаноўшчык Валянцін Елізар’еў імкнуўся па максімуму адрадзіць класічную версію балета, якая дасталася нам у спадчыну ад П.Чайкоўскага, М.Пеціпа, Л.Іванава: больш за стагоддзе таму скарыстоўваўся менавіта такі сцэнічны антураж. Але цяперашні спектакль не стаў цалкам “музейным”, аддаленым ад нас шкляной вітрынай сыходзячага часу. Сучасны струмень бачны адразу. Выразна, з магутнай кульмінацыяй гучыць Інтрадукцыя (дырыжор Уладзімір Авадок) — і на празрыстай суперзавесе з’яўляецца відэа Адэты. Пазней яно будзе і ў сцэне з Адыліяй, папярэджваючы Зігфрыда пра падмену (раней там крылцамі махала артыстка кардэбалета). Але гэта толькі знешняя прыкмета. Куды больш важна тое, што спектакль зайграў новымі фарбамі і сэнсамі.\nКазачная гісторыя “пра нас” пераказана вельмі інтэлігентна, папраўдзе “высокім слогам”. Праўда, часам ён псуецца некаторымі крыўднымі дробязямі, але тыя, няма ніякага сумневу, праз некалькі паказаў знікнуць: іх пераможа засяроджаная, карпатлівая праца нястомных педагогаў-рэпетытараў з незаўсёды паслухмянымі азёрнымі птушкамі.\nПры ўсёй пазнавальнасці рускага балета, узнікае трывалае пачуццё, што дзеянне адбываецца ў выкшталцоным еўрапейскім асяродку. Пра тое сведчыць і гатычны палац на задніку (мастак — Вячаслаў Окунеў), і прыродныя адценні ў колеравым вырашэнні сцэнічных строяў, уключаючы кардэбалет, і пластыка герояў. Госці на паўналецці Зігфрыда танчаць надзвычай мякка, не “напаказ”, а для сябе — таксама еўрапейская рыса святкаванняў. Уладарная прынцэса (Таццяна Шаметавец) — папраўдзе шляхетная, з пачуццём уласнай годнасці, без аніякага нават намёку на пыхлівасць.\nДый Блазан ніколькі не падобны да “вясёлага дурня” рускага фольку. У інтэлігентным выкананні Канстанціна Героніка, які не імкнецца “цягнуць коўдру на сябе”, ён паўстае хутчэй мудрацом, што ведае сабе цану. Гэткім злёгку іранічным казачнікам, які і разгортвае перад намі гісторыю, тактоўна “падказваючы” астатнім іх ролі. Ён первым звяртае ўвагу на лебедзяў. Як дзіця, крыўдзіцца на Настаўніка прынца (Кірыл Фурман), што яго не ўзялі на паляванне. І пры гэтым так адчайна махае галавой, быццам прадбачыць далейшыя перыпетыі.\nУ балет вярнулася Адажыа першай сустрэчы Адэты і Зігфрыда, у час якога і нараджаецца паміж імі каханне. Людміла Уланцава — сапраўдная лябёдка з трапяткімі рукамі-крыламі, выразнай ступняй, “пражываннем” кожнай псіхалагічнай змены. Не заўважыць яе сярод безлічы гэтак жа апранутых лебедзяў — немагчыма.\nА вось сцэна балю, дзе з’яўляецца Адылія, выглядае быццам “пазычанай” з іншага спектакля. Шляхетны звонку палац аказваецца даволі змрочным і “пустым” знутры (запомнім гэты выраз), з аздабленнем у стылі лофт і адчуваннем, што зараз пачнецца нейкі “баль вампіраў”. І сапраўды: прадчуванні нас не падманваюць. У Іспанскім танцы мы бачым не матэрыялізаваную жарсць, а світу Мефістофеля з адкрыта д’ябальскім пачаткам. Уладарная прынцэса мае не тое выхаванне, каб выставіць прэч няпрошаных госцяў. Яна толькі грэбліва-агідна-падазрона глядзіць на Ротбарта (каларытны ў гэтай партыі Эвен Капітэн), што прымайстроўваецца побач.\nУ валасах Адыліі здрадліва падмігваюць чырвоныя агеньчыкі. Але ў выкананні Людмілы Уланцавай яна не эфектная ракавая спакусніца, а прыгожая, добра складзеная лялька з рэзкімі рухамі, у якой няма шчырасці, “пуста ўнутры”. Вось толькі Зігфрыд, якога Арцём Банькоўскі малюе зусім маладзенькім неразумным хлопчыкам, не бачыць падмены. А яна крыецца не ў колеры балетнага пачаку — чорным ці белым, а менавіта ў гэтым унутраным напаўненні, у адчуванні таго, хто ж менавіта перад намі — жывы чалавек ці адладжаны механізм. Ці ж не філасофскае пытанне? І праблема выбару. Герой робіць яго без ваганняў, не задумваючыся. Ці не ў гэтым галоўная памылка?\nПраз такія дэталі, скрозь тое эстэтычнае захапленне, што дорыць мастацтва балета, паўстае глыбокі этычны сэнс аповеду. Калі ён ёсць, не могуць перашкодзіць ні некаторыя хібы стомленага аркестра, ні раптоўнае знікненне характару Блазна, калі яго суправаджаюць дзве Шуціхі. Але самае цікавае — што з іншым складам артыстаў спектакль набывае іншы сэнс.\nА цяпер падлічыце: Адэт / Адылій падрыхтавана сямёра, Зігфрыдаў — шасцёра. А будуць яшчэ і запрошаныя салісты! Бліжэйшае такое “Возера” з расійскімі зоркамі — 11 чэрвеня на адкрыцці “Балетнага лета ў Вялікім”. Багаты спектакль і на новыя імёны. Дар’я Мядоўская, да прыкладу, рыхтавала ў ім ажно пяць разнастайных партый, уключаючы і цэнтральную, і невялічкія сола.\nДа таго ж, калі частка трупы паедзе з гэтым спектаклем на гастролі, можна будзе паглядзець новае “Лебядзінае возера” з ранейшай сцэнаграфіяй і касцюмамі — Эрнста Гейдэбрэхта. Хто памятае, яны ніколькі не горшыя, проста іншыя. Але ж тым тэатр і цікавы, што ўвесь час зменлівы і жывы.


Гарадзенскія „Казюкі” прайшлі без польскіх рамеснікаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПольская дэлегацыя рамеснікаў не даехала да Гародні, дзе павінна была прыняць удзел у фестывалі-кірмашы „Казюкі-2015».\nСотні народных умельцаў з Беларусі і Украіны сабраліся на вуліцы Савецкай у Гародні, дзе прайшоў традыцыйная кірмаш. Нягледзячы на тое, што палякі ўжо даўно сталі пастаяннымі ўдзельнікамі свята, на гэты раз упершыню за доўгія гады кірмаш прайшоў без іх. Прычына ў тым, што 6 чалавек не змаглі прайсці мытню, паведамляе «Блог Гродна s13».\nАтрымаўшы афіцыйнае запрашэнне на кірмаш з Гарадзенскага гарвыканкама, а пазней і візы, сабраўшы свае вырабы, рамеснікі не заехалі на тэрыторыю Беларусі з той прычыны, што супрацоўнікі мытні палічылі іх паездку візітам на выставу. Гэта значыць, што колькасць увезеных вырабаў павінна раўняцца колькасці вывезеных. Сэнсу працягваць паездку ў польскай дэлегацыі ў гэтым выпадку ўжо не было.\nКірмаш «Казюкі» праводзіцца ў Гародні штогод у памяць аб святым заступніку моладзі, майстроў і рамеснікаў – святым Казіміры. Ён быў унукам Ягайлы і сынам кіраўніка Літвы і Польшчы Казіміра IV. Малады княжыч з роду Ягелонаў пражыў нядоўгае жыццё. Ён памёр у 1484 годзе, яго астанкі з Гародні перавезены ў Вільню. У 1604 Казімір быў кананізаваны, пасля чаго яго сталі пачытаць як абаронцу Літвы. Сёння яго мошчы захоўваюцца ў Віленскім катэдральным саборы.


Тайланд зноў пачаў прымаць турыстаў | zviazda.by\nТайланд зноў пачаў прымаць турыстаў\nТайланд часткова зняў уведзеную сем месяцаў таму забарону на ўезд турыстаў, паведамляе японская тэлерадыёкампанія NHK.\nЗамежных турыстаў у Тайландзе не было з красавіка, калі ўрад увёў строгія абмежаванні на ўезд для стрымлівання каранавіруснай інфекцыі. У выніку гэтых мер апошнім часам у краіне пацвярджаецца менш як 10 новых выпадкаў заражэння ў дзень.\nКаб выратаваць турыстычную галіну Тайланда, урад адмяніў забарону на ўезд з краін і тэрыторый з нізкім узроўнем рызыкі. 20 кастрычніка каля 40 турыстаў з Кітая са спецыяльнымі візамі прыбылі ў аэрапорт непадалёку ад Бангкока. Падарожнікі, чый багаж быў апрацаваны дэзынфіцыруючымі сродкамі, адправіліся на спецыяльна адведзеныя аб’екты на двухтыднёвы каранцін.\nПасля прыбыцця турысты абавязаны загрузіць на смартфоны дадатак, які дае магчымасць сачыць за іх перамяшчэннем. Спецыяльная турыстычная віза (Special Tourist Visa, STV) дазваляе падарожнікам заставацца ў каралеўстве да 90 дзён, гэты тэрмін можа быць прадоўжаны двойчы, паведамляе выданне The Phuket News.\nЧакаецца, што ўсяго да 2 лістапада ў Тайланд прыбудуць каля 400 замежных турыстаў. Паводле слоў міністра турызму і спорту Фіпхата Ратчакітпракарна, група турыстаў, якія прыбываюць у Тайланд па STV у час першага этапу аслаблення каранцінных мер, павінна быць на 100 працэнтаў здаровай, у адваротным выпадку другі этап (пачатак запланаваны на 17 лістапада) будзе адменены на нявызначаны тэрмін. Ён таксама адзначыў, што калі сярод прыбыўшых першых груп турыстаў у кастрычніку і лістападзе ніхто не захварэе, то апасенні наконт распаўсюджвання COVID-19 не будуць такімі сур’ёзнымі.\nУ бліжэйшы час у каралеўстве чакаюць прыбыцця падарожнікаў з краін Скандынавіі, пры гэтым турыстам з Даніі ўезд пакуль забаронены, паколькі апошнім часам там назіраецца рост захваральнасці на каранавірус.\nТурыст вярнуў скрадзеныя ім цагліны ў тайскі храм\n6959 У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд\n4639 У Кіеве Уладзімір Караткевіч цудам выратаваўся ад аварыі і двойчы закахаўся\n4473 Ён быў прарок, ён быў рамантык. У чым прыцягальнасць асобы Уладзiмiра Караткевiча\n3333 «Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў\n3137 «Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу\n2997 Iмплантацыя зубоў: цi ёсць падставы для страху i сумненняў?\n2903 «Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава\n2347 «Мы схiляемся да таго, што, мабыць, не трэба выбiраць дэпутатаў сельскiх Саветаў»


«Вечар у Платэрове» - «Drink & Draw»\nНарэшце не толькі сусветныя шэдэўры, але і карціны беларускіх мастакоў можна намаляваць у Drink and Draw! Прысвяцім ўвесь жнiвень знакамітым і таленавітым землякам, мастакам, імёнамі якіх ганарыцца Беларусь!\nМікола Бушчык – сучасны беларускі мастак, якi піша карціны маслам, а таксама акварэллю ва ўласным непараўнальным стылі. Эмацыянальныя карціны гэтага аўтара зачароўваюць і здзіўляюць. Карціны на палатне ствараюцца па правераных і дакладных тэхналогіях, што дазваляе ім, не змяняючыся, захоўвацца на працягу часу як\nвысокамастацкімі дарагім прадметамi мастацтва.\nНепаўторныя вобразы, яскравыя эмоцыі, захапляльнасць сузірання – да гэтага прыходзяць усе, хто калі-небудзь бачыў карціны мастакоў у жывую.\nУ наступны чацвер (9 жніўня) малюем адну з самых вядомых работ Міколы – «Вечар у Платэрове».\n– пры аплаце да 5 жніўня (уключна) – 35 рублёў,\n– з 5 жніўня – 38 рублі,\n– у дзень майстар-класа (9 жніўня) – 40 рублёў (пры наяўнасці свабодных месцаў)


Трыместры цяжарнасці першы трыместр цяжарнасці\nГалоўная ➠ Цяжарнасць сімптомы ➠ Трыместры цяжарнасці першы трыместр цяжарнасці\nАпублікавана 25.05.2017 19:44\nЎвесь перыяд цяжарнасці прынята падзяляць не толькі па тыднях або месяцах. але і па трыместрах. Гэта звязана з індывідуальнымі асаблівасцямі ў развіцці плёну і з зменамі арганізма цяжарнай жанчыны ў гэтыя тры розныя тэрміны.\nВылучаюць тры трыместра:\nI трыместр - ад моманту апладнення да 12 тыдняў цяжарнасці. Гэты перыяд дадаткова можа насіць назву: перыяд бластогенеза, органогенеза і плацентации.\nII трыместр - 13 тыдняў - 27 тыдняў цяжарнасці. Гэты перыяд таксама носіць назва перыяду системогенеза. Менавіта зараз адбываецца не толькі рост плёну, але і фарміравання асноўных сістэм. Ідзе актыўнае развіццё цэнтральнай нервовай сістэмы, імуннай сістэмы, нейроэндокринной сістэмы. II трыместр цяжарнасці дадаткова падзяляюць на ранні фетальный перыяд (захапляе яго частка) - 13 - 21 тыдзень цяжарнасці і среднефетальний перыяд - 22-27 тыдняў цяжарнасці.\nIII трыместр - 28 тыдняў - 40 тыдняў цяжарнасці. У гэты перыяд развіццё плёну паступова сканчаецца. Асноўная характарыстыка гэтага трыместра - паспяванне органаў і сістэм, внутриутробный рост. Гэты трыместр таксама носіць назву позні фетальный перыяд.\nТрыместры цяжарнасці маюць свае крытычныя перыяды. гэта\nперыяд імплантацыі і бластогенеза - пачатковы этап цяжарнасці,\nперыяд плацентации - развіцця плацэнты,\nперыяд органогенеза, які пачынаецца ўжо ў 3 тыдні цяжарнасці, а сам крытычны перыяд завяршаецца да 8 тыдні цяжарнасці,\nперыяд падвышанай пранікальнасці плацэнты, які доўжыцца з 32 па 36 тыдзень цяжарнасці.\nСамы небяспечны і складаны трыместр - гэта першы трыместр цяжарнасці - этап першапачатковага, але галоўнага развіцця органаў і сістэм будучага дзіцяці.\nНельга сказаць, што ў іншыя трыместры цяжарнасці знікае неабходнасць клапаціцца пра здароўе цяжарнай жанчыны. але з другога трыместра органы плёну больш сфармаваныя, зніжаецца рызыка іх моцнага пашкоджанні, а значыць, у лекара з'яўляецца магчымасць пры неабходнасці прызначыць бяспечнае для жанчыны лячэння.\nВы можаце дадаць да свайго водгуку карцінкі.\nАбмеркаваць артыкул на форуме\nПадзяліцеся спасылкай з сябрамі\nДжерело цей сайт\n34 Тыдзень цяжарнасці з фота і відэа цяжарнасць па тыднях клуб мам\n18 Тыдзень цяжарнасці, што адбываецца фота жывата угд плёну фота\nАсцярожна забаронена! Што нельга ёсць цяжарным шкодныя прадукты пры цяжарнасці\nЦяжарнасць пры вельмі вялікім лішнім вазе\nПадрыхтоўка стала для прыёму родаў\n30 Тыдзень цяжарнасці\n7 млн жыхароу Зямлі памерлі у 2012 годзе ад забруджвання паветра\nУ Новохоперске прайшоу паказ калекцыі вячэрніх нарадау, вырабленых з шпалер і мяшкоу для смецця\nУ Варонежы сцерлі зебру ад Кольцовского сквера да плошчы Леніна\nВыбух на пляжы у Растоускай вобласці трое пацярпелі\nУ Варонежы кіроуца, сыходзячы ад пагоні, тараніу паліцэйскія аутамабілі


Галерэйна-выставачны комплекс Нацыянальнай бібліятэкі ў Мінску, Беларусь: гісторыя, апісанне, фота\nМінск, г. Мінск, пр. Незалежнасці,116\nНацыянальная бібліятэка Беларусі - гэта сучасны сацыяльна-культурны цэнтр, які не мае аналагаў ва ўсёй краіне. Будынак бібліятэкі з’яўляецца адным з самых унікальных архітэктурных гарадскіх аб'ектаў, які прываблівае падарожнікаў з усяго свету. Нацыянальная бібліятэка Беларусі заснавана ў 1922 годзе, а ў 2002 было пачата будаўніцтва яе сучаснага будынка. У народзе яго назвалі «Алмаз ведаў», бо будынак мае форму ромбакубактаэдра – паўправільнага шматгаранніка, які стаіць на шматузроўневай падстаўцы. Архітэктары праекта - М. Вінаградаў і В. Крамарэнка - выбралі форму алмаза, бо ён сімвалізуе такія каштоўнасці, як культура, веды і мудрасць. Ад такой неверагоднай архітэктурнай ідэі да яе ўвасаблення прайшло цэлых трынаццаць гадоў! Уявіць гэты шэдэўр немагчыма, лепш адправіцца ў Мінск і ўбачыць усё сваімі вачыма.\nПарадны ўваход у бібліятэку ўяўляе сабой разгорнутую кнігу з надпісам «Каб быў дасканалым божы чалавек» на дзевятнаццаці мовах. «Алмаз ведаў» уключаны ў кнігу «100 дзіўных дасягненняў сучаснай архітэктуры». Тут знаходзяцца 9 мільёнаў экзэмпляраў кніг, 20 чытальных залаў, Музей рэдкіх кніг і рукапісаў, сярод якіх арыгіналы кніг першадрукара Ф. Скарыны, выдадзеныя ў XVI стагоддзі; рэпрадукцыя карты Вялікага Літоўскага княства 1613 года; карта Парыжа 1739 года; розныя арабскія і японскія рукапісы; будыйскія сутры і тыбецкія манускрыпты. Дарэчы, на афіцыйнай старонцы бібліятэкі ў Інтэрнэце Вы можаце наведаць віртуальныя выставы і калекцыі, прадстаўленыя ў фармаце слайд-шоу.\nУваходзячы ў будынак Нацыянальнай бібліятэкі, вы трапляеце ў вялікі светлы хол з калонамі, шклянымі мастамі, фантанамі, раслінамі, прывезенымі з розных краін свету (больш за 1125 відаў), зонамі адпачынку. Затым вы ўбачыце аграмадны экзэмпляр старажытнай кнігі «Спадчына Францыска Скарыны». Усё пералічанае вышэй ўяўляе сабой сацыякультурны цэнтр. З мэтай правядзення міжнародных палітычных і эканамічных форумаў, культурных мерапрыемстваў, прэс-канферэнцый ў 2005 годзе быў адкрыты сучасны цэнтр перамоваў, забяспечаны ўсім неабходным абсталяваннем для правядзення мерапрыемстваў на высокім узроўні.\nАсобнай увагі заслугоўвае галерэйна-выставачны комплекс, прызначаны для правядзення выстаў і прэзентацый новых экспазіцый. Сюды ўваходзяць пяць залаў з незвычайнымі назвамі: «Атрыум», «Лабірынт», «Панарама», «Мабільная галерэя» і «Ракурс». Агульная адначасовая ўмяшчальнасць залаў - каля 300. Але трэба ўлічыць, што наведванне «Панарамы» платнае, бо зала знаходзіцца на закрытай агляднай пляцоўцы на 22-ім паверсе Нацыянальнай бібліятэкі. Важна адзначыць, што наведванне галерэі бясплатнае толькі для ўладальнікаў чытацкага абанемента або па спецыяльным прапускам «Сацыякультурны цэнтр». У галерэйным комплексе часта праводзяць кніжныя выставы і прэзентацыі навінак. Ва ўсіх наведвальнікаў ёсць магчымасць вывучаць фонд з дапамогай віртуальных выстаў.\nАтрымаць асалоду ад выдатных гарадскіх краявідаў вы можаце на адкрытай агляднай пляцоўцы, якая знаходзіцца на 72-метровай вышыні, побач з якой знаходзіцца фондасховішча.\nНацыянальная бібліятэка прапануе ўсім падарожнікам шэраг экскурсій:\n«Наведванне агляднай пляцоўкі «Мінск на далоні»;\nЭкскурсія па бібліятэцы, уключаючы Музей рэдкіх кніг;\nДзіцячыя тэматычныя экскурсіі.\nДля камфортнага правядзення часу наведвальнікаў створаны ўсе ўмовы: зоны адпачынку з мяккімі канапамі, рэстаран, некалькі кафэ, дзіцячы пакой для гульняў і нават цэнтр фізічнай культуры.


Новы Час, 17/2009 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2009-05-15\nХанс-Ёхан Шмідт: Дзейнічаць у агульным полі актыўнасці. Інтэрв’ю Ханса-Ёхана Шмідта, кіраўніка офіса АБСЕ ў Мінску шэф-рэдактару «Новага часу» Аляксею Каралю. — Спадар пасол, тэма працы місіі АБСЕ ў Беларусі набывае асаблівую актуальнасць у сувязі з уключэннем Беларусі ў праграму «Усходняе партнёрства». Відавочная тут і роля місіі АБСЕ ў Мінску, якая працуе з верасня 1997 года (спачатку як Кантрольна-назіральная група АБСЕ, а з 2003 года — пад назвай Офіс АБСЕ ў Беларусі). Працуе ў няпростых умовах. 2001–2002 гады адзначаныя згортваннем практычна ўсіх праектаў АБСЕ ў Беларусі, фактычным закрыццём місіі. Пасля ад’езду кіраўніка місіі Ханса-Георга Віка, новы яе кіраўнік — Эберхард Хайкен — атрымаў магчымасць выконваць свае абавязкі толькі ў пачатку 2003 года. Вы ўзначальваеце місію ў Беларусі крыху больш за год. Якімі Вы бачыце месца і ролю місіі АБСЕ ў Беларусі, яе магчымасці, формы і метады дзейнасці, узаемадзеянне з рознымі палітычнымі і грамадскімі сіламі?


Биржа информации. Гродно. На ЕС спадзявайся, але і сам старайся...\nНа ЕС спадзявайся, але і сам старайся...\nСтаршыня Беларускай асацыяцыi рэсурсавых цэнтраў (БАРЦ) Аляксандр Мiлiнкевiч у мiнулым месяцы прымаў удзел у адкрытым сходзе дэлегацыi Еўрапейскага парламенту (Страсбург) па пытаннях супрацоўнiцтва з Беларуссю, Украiнай i Малдовай. Ён меў выступ, сустракаўся з кiраўнiком дэлегацыi Янам Марцiнусам Вiерсмам, афiцыйнымi прадстаўнiкамi Еўракамiсii - Урадам аб’яднанай Еўропы.\n– Якой жа палiтыкi трымаецца Еўрапейскi Саюз адносна развiцця грамадзянскага супольнiцтва ў Беларусi? Якiя кiрункi дзейнасцi НДА нашай краiны могуць падтрымаць еўрапейскiя дзяржавы i ЗША?\n– У 2001 годзе замежная падтрымка дэмакратычных грамадскiх аб’яднанняў Беларусi была зменшана i нават прыпынена. Гэта адмоўна адбiлася на развiццi «Трэцяга сектару». На маю думку, еўрапейскiя краiны павiнны будаваць сваю палiтыку адносна развiцця нашых НДА з разлiкам на доўгатэрмiновы перыяд, скажам, 5-10 гадоў. Трэба ведаць прычыны, якiя перашкаджаюць хуткаму i эфектыўнаму станаўленню грамадзянскай супольнасцi ў Беларусi. Ва ўсякiм разе, падтрымка беларускай грамадзянскай супольнасцi не павiнна разглядацца праз прызму чарговых парламенцкiх цi прэзiдэнцкiх выбараў.\nПамылковым з’яўляецца меркаванне нiбыта пра «натуральнае» iмкненне Беларусi да самага цеснага саюза з Расiяй. Сацыялагiчныя апытаннi сведчаць, што 58 працэнтаў беларусаў «за» саюз з Расiяй, 68 – не супраць ўступлення ў Еўрасаюз. Пашырэнне праграм падтрымкi Еўрасаюзам дэмакратычных пераўтварэнняў у Беларусi мела б мабiлiзацыйны ўплыў на шматлiкiя прарэфармiсцкiя сiлы, а не толькi на палiтычную апазiцыю. Трэба ўсiмi даступнымi сродкамi супрацьдзейнiчаць самаiзаляцыi «вертыкалi» Беларусi, выкарыстоўваючы ў тым лiку i «Трэцi сектар». Важная роля ў гэтым належыць суседзям – Польшчы, Лiтве i Латвii. Неабходна вырашыць пытанне аб свабодным перамяшчэннi жыхароў Беларусi па еўрапейскiх краiнах, асаблiва новых сябрах Еўрасаюза.\n– Вы некалькi разоў узгадалi слова дапамога. Што маеце на ўвазе?\n– Ва ўсiм свеце няўрадаваму грамадскаму руху аказваецца дапамога. Для гэтага iснуюць розныя спосабы. У тым лiку i грашовыя выплаты. Што да Беларусi, можна зрабiць акцэнт на атрыманне малых i сярэднiх грантаў, скарачэнне тэрмiнаў разгляду праектаў. Адным з важных метадаў супрацьдзеянню самаiзаляцыi Беларусi лiчу навучанне беларускай моладзi за мяжой. Найперш, гэта паслявузаўская адукацыя, а таксама 2-3-гадовыя стыпендыяльныя праграмы для студэнтаў па спецыяльнасцях эканомiка, палiталогiя, сацыялогiя, менеджмэнт, правазнаўства, гiсторыя, рэстаўрацыя помнiкаў культуры...\n– Мы гаворым пра Еўрасаюз, а тым часам нават «прасунутыя» чытачы не зусiм добра разумеюць, што гэта такое...\n– Што праўда, то праўда. У Беларусi недастаткова iнфармацыi пра Еўрасаюз. Больш таго, звесткi скажаюцца афiцыйнай прапагандай. На змяненне сiтуацыi маглi б паўплываць амбасады краiн Еўрасаюза ў Мiнску. Чаму не стварыць сетку цэнтраў, якiя акумулююць iнфармацыю аб Еўрасаюзе, яго палiтыцы i праграмах дапамогi, не правесцi Днi Еўрасаюза ў абласных цэнтрах Беларусi, семiнары ва унiверсiтэтах з удзелам еўрапейскiх экспертаў. У рэгiёнах каардынацыяй гэтай работы занялiся б мясцовыя НДА.\n– Вынiкае, што Еўрасаюз павiнен мець справу толькi з няўрадавымi грамадскiмi арганiзацыямi...\n– Гэта не так. Еўрасаюз не пазбягае кантактаў з мясцовай уладай. Яе прадстаўнiкi не аднолькава шэра-аднародныя. Частка наменклатуры настроена калi не апазiцыйна, то пасiўна апануе «вертыкалi» па многiх пытаннях. Праўда, афiцыйна яна «за» рэжым. У будучым гэтыя асобы маглi б адыграць важную ролю ў адносiнах Беларусь-Еўрасаюз.\nТрэба вiтаць супрацоўнiцтва нашых лакальных уладаў з органамi самакiравання Польшчы, Лiтвы, Латвii, Украiны. Там ёсць значны вопыт мясцовага развiцця, планавання, падтрымкi малога i сярэдняга бiзнесу, стажыроўкi настаўнiкаў, моладзевых абменаў.\n– Еўрасаюз, вiдавочна, не можа абмежавацца кантактамi толькi з НДА i структурамi ўлады. Хiба не маюць патрэбы ў падтрымцы няўрадавыя прафсаюзы, СМI?\n– Яшчэ якой! Частка незалежных прафсаюзаў апошнiм часам колькасна зменшылася, знiзiўся iх уплыў на працоўных. Моцны патэнцыял прафсаюзных аб’яднанняў Еўрасаюза мог бы надаць iм сiлу i ўпэўненасць. Неабходны праграмы абмену, адукацыi лiдэраў, стажыровак.\nШто да сродкаў масавай iнфармацыi, то асаблiвае значэнне набываюць незалежныя выданнi - нацыянальныя, рэгiянальныя, лакальныя. Падтрымку iх бачу ў трох кiрунках: адукацыйным, датацыйным, садзеянне развiццю электронных СМI. Прыярытэтам з’яўляецца Iнтэрнет. Сёння доступ да яго мае 3-5 працэнтаў насельнiцтва Беларусi, найперш, грамадска актыўная моладзь. Галоўнай праблемай застаецца высокi кошт карыстання Iнтэрнетам. Неабходна мадэрнiзацыя тэлефонных i Iнтэрнет-лiнiй. Падтрымку ў гэтым кiрунку Еўрасаюз можа аказаць праз Праграму развiцця ААН «Iнтэрнет у Беларусi», якая паспяхова рэалiзуецца.\nДобрую службу зрабiлi б курсы для журналiстаў i менеджэраў ва унiверсiтэтах Польшчы, Чэхii, Латвii, Лiтвы.


Сімвал дружбы дзяцей і педагогаў – NG-PRESS.BY\nУ кожным дзіцячым садзе педагогі памятаюць кожнага свайго выпускніка. У гэтым годзе мы вырашылі разам з выпускнікамі і бацькамі пасадзіць алею, якая будзе сімвалам нашай дружбы: дзяцей і педагогаў дзіцячага сада.\nЗ задавальненнем да нас далучыліся і бацькі, якія набылі і перадалі саджанцы кустоў і маладых дрэў дашкольнай установе. Спадзяёмся, што алея дружбы будзе з кожным годам станавіцца ўсё большай і прыгажэйшай.\nМы верым, што праведзеная праца пакіне добры след у душы кожнага дзіцяці. Бо нашым дзецям належыць будучыня, і мы, дарослыя, павінны навучыць іх любіць прыроду і ахоўваць яе. Дзякуючы акцыі па пасадцы алеі дружбы на тэрыторыі ўстановы з’явіліся маладыя клёны, ліпы і бярозы. Хочацца пажадаць нашым выпускнікам зрабіць яшчэ шмат добрых спраў. Хай растуць і шумяць сваёй маладой лістотай гэтыя дрэўцы яшчэ шмат гадоў, а ў памяці выпускнікоў застанецца асаблівы дзень, калі кожны з іх пасадзіў сваё дрэва.\nвыхавальнік дашкольнай адукацыі вышэйшай катэгорыі\nДЦРД № 1 Навагрудка


Цытрусавыя Рэцэпты Bundt Тарты Скандынаўскія Дэсерты Кававыя тарты\nМногія скандынаўскія і скандынаўскія-амерыканскія кулінарныя кнігі ўтрымліваюць, па меншай меры, адзін рэцэпт для Тайгера торта або tiikerikkakku. Гэта просты ў падрыхтоўка мармуровага Bundt торт або kugelhopf тыпу торт лічыцца кававым тортам у Фінляндыі. Я лічу, што мянушка "тыгр торт» паходзіць ад закручанай з'яўлення мякішу, напоминающех маркіровак тыгра. Кававыя тарты з'яўляюцца на ўсе, ад сямейных сустрэч да мудрагелістых спраў у Фінляндыі. Вось мая версія фінскага тыгра торт, мармуровая з сакавітым шакаладам і апельсінам пластамі.\nВы таксама маглі б атрымліваць асалоду ад гэтага іншымі рэцэптамі фінскага і скандынаўскага дэсерту:\nФінскі Cinnamon Пірожныя (Korvapuusti) Рэцэпт\nСкандынаўскія кавы Рэцэпты тартоў\nШведскі Limpa Хлеб (Vörtlimpa) Рэцэпт\n1 кубак маргарыну (або сметанковага масла)\n1 апельсін (цэдра і сок)\n2 сталовыя лыжкі парашка цёмна-какава (я выкарыстоўваю Херш «Special Dark»)\nЗмесціце стойку ў сярэдзіне печы і цяпла да 350 градусаў. Тлушч і мука рондалі Bundt або kugelhopf рондалі або бабка рондалі . Узбіць алей і цукар разам да сметанковы. Просеять разам муку і разрыхляльнік. З іншага боку, дадаць яйкі і муку ў цеста, пакуль усе яны аб'яднаны. Рух у ванілі.\nЗмесціце 1/3 пірага цеста ў асобную міску і размяшаць у какава-парашок і сок 1/2 апельсіна.\nУ арыгінальнай кармушкі большасць цеста, перамяшаць усе памяранцавую цэдру і сок пакінутай 1/2 апельсіна. Спрэд 1/3 аранжавага цеста раўнамерна ў ніжняй частцы падрыхтаванага Bundt патэльню.\nАкуратна капаць палову шакаладнага тэсту на вяршыні з лыжкай або замарожваць мех. Паўтарыце пласты, заканчваючы аранжавым кляре на вяршыні. Выпякаць на цэнтральнай стойцы печы на працягу 1 гадзіны. Выняць з духоўкі і даць астыць на рашотцы на працягу 20 хвілін. Затым перавярніце на краты, каб цалкам астыць. Робіць 20 лустачкі Тайгер торта.\nнатрый 215 мг\nМараканскі Фава Bean (Broad Bean) Dip або суп Рэцэпт - Bessara\nДадаць Twist снедаць з блізкаўсходнім часнаком яечняй\nПадсмажаны кунжут Печыва\nЯк прыгатаваць саланіны - 3 Шляхі\nДухоўка Смажаны Размарын Бульба (Vegan Рэцэпт)\nNorimaki матывацыйнай сфер асо (мал торт са салодкім соевым соусам і загорнутыя ў марскія водарасці)


Catholic.by - Гамілія Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на асвячэнне касцёла ў Брэсце\nГамілія Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на асвячэнне касцёла ў Брэсце\n13 верасня 2016 г.\nВашы Эксцэленцыі, паважаныя святары, прадстаўнікі дзяржаўнай улады, браты і сёстры!\n1. Сёння, 13 верасня, у фацімскі дзень, супольнасць парафіі Св. Юрыя ў Брэсце перажывае незвычайную ўрачыстасць – асвячэнне новага, так доўга чаканага касцёла ў маляўнічым раёне горада на заходніх рубяжах нашай краіны. Парафіяльная радасць – гэта радасць таксама Пінскай дыяцэзіі і ўсяго Касцёла ў Беларусі, бо на яе карце з’яўляецца яшчэ адно месца, дзе будзе абвяшчацца Божае слова, будуць цэлебравацца сакрамэнты і будзе будавацца хрысціянская супольнасць, дзякуючы чаму чалавек будзе сустракацца з Богам.\nВіншую з гэтай знакавай падзеяй у жыцці католікаў Брэста пробашча кс. прэлата Антонія Гэя і ўсю парафіяльную супольнасць. Віншую ардынарыя Пінскай дыяцэзіі біскупа Антонія Дзям’янку і дапаможнага біскупа Казіміра Велікасельца, які прадоўжыў распачатае кс. прэлатам Збігневам Каролякам будаўніцтва гэтага касцёла.\nУсім ім мы ўдзячныя за іх ахвярную працу, таксама як і спонсарам і парафіянам за іх ахвяры на будаўніцтва Божага дома, дзяржаўным уладам за дазвол, архітэктарам – за праект і будаўнікам – за пабудову.\n2. Божы Провід дае нам магчымасць стаць сведкамі нараджэння, калі так можна выказацца, новага касцёла. Не дастаткова толькі пабудаваць святыню, але яе трэба яшчэ асвяціць спецыяльным літургічным актам.\nШто гэта на самой справе азначае? Адказаць на гэтае пытанне могуць нам дапамагчы сённяшнія літургічныя чытанні. Першае чытанне з Кнігі Нээміі распавядае, як габрэі пасля вяртання з егіпецкай няволі распачалі адбудову Ерузалемскай святыні. Пабудаваная ў часы вялікіх ізраэльскіх каралёў, яна перажыла часы росквіту і падзення Выбранага народа. Была сведкай зняволення габрэяў, пасля чаго была знішчана і цяпер ізноў адбудоўваецца. Выбраны народ глыбока перажывае гэтую падзею, з плачам распачынае вялікую справу адбудовы, і яго смутак ператвараецца ў радасць (пар. Нм 8, 2-11).\nНа фоне гэтых слоў прарока Нэміі лепей можам зразумець словы Евангелля аб абяцанні прымату ў Касцёле апосталу Пятру. На пытанне Езуса, кім Яго ўспрымаюць апосталы, апостал Сымон адказаў, што Ён Сын Бога жывога. На што Езус назваў Сымона Пятром, што азначае скалой, на якой Ён будзе будаваць свой Касцёл. Гэтая скала такая моцная, што брамы пекла не змогуць яе перамагчы (пар. Мц 16, 17-18).\nКасцёл – гэта не толькі і не столькі будынак, нават сакральны. Хрыстус падкрэслівае, што ён збудаваны на скале. Гэтай скалой з’яўляецца вера Пятра. Таму Касцёл павінен быць супольнасцю веруючых, якія, падобна Пятру, вызнаюць, што Хрыстус – гэта Сын Божы, Збаўца свету.\n3. Вернікі з’яўляюцца часткай гэтай збудаванай на Пятры супольнасці. Яны вызнаюць і абвяшчаюць веру ў Сына Божага. На ёй будуюць сваё асабістае, сямейнае, прафесійнае і грамадскае жыццё. Такім чынам яны з’яўляюцца ўдзельнікамі Божага Валадарства. Нездарма Езус сказаў Пятру, што менавіта яму дасць ключы ад яго (пар. Мц 16, 19).\nГэты новапабудаваны касцёл будзе служыць людзям, сэрцы якіх з’яўляюцца жывымі камянямі, з якіх будуецца Касцёл як Божы народ, вуглавым каменем якога з’яўляецца сам Хрыстус (пар. 1 Птр 2, 9).\nПабудаваная святыня будзе служыць касцёльнай супольнасці і таму павінна быць асвечана, гэта азначае аддадзена Богу як прастора, у якой збіраецца і моліцца Божы народ, як прастора, дзе ў сваім слове да нас звяртаецца сам Бог, дзе ў слове Божым, Эўхарыстыі, іншых сакрамэнтах і справах міласэрнасці прабывае Збаўца, прабывае ў гадзіны радасці і смутку, прабывае, каб быць разам з намі ў нашай штодзённасці.\nКасцёл з’яўляецца месцам нашага хросту, як нараджэння да духоўнага жыцця. Гэта месца цэлебрацыі іншых сакрамэнтаў, у якіх Божая ласка абагачае нас і якія патрэбны для збаўлення. Тут асабліва трэба звярнуць увагу на сакрамэнт паяднання, як сакрамэнт бязмежнай Божай міласэрнасці, у якім мы, грэшныя, нараджаемся да новага жыцця ў Божай ласцы.\nУ касцёле мы вызнаём нашу веру ў адпушчэнне грахоў, уваскрашэнне цела і жыццё вечнае.\nТут жывём у таямніцы еднасці святых, бо кожны касцёл мае свайго нябеснага апекуна, як гэты касцёл – святога Юзафа, апекуна Найсвяцейшай Панны Марыі.\nКасцёл – гэта таксама месца святкавання асаблівых урачыстасцяў, такіх, як Божае Нараджэнне, Вялікдзень, Спасланне Духа Святога, урачыстасць Цела і Крыві Хрыста, марыйныя святы і іншыя. Тут вернікі збіраюцца на майскія, чэрвеньскія і ружанцовыя набажэнствы.\nЗ касцёла памерлыя адпраўляюцца на месца вечнага спачынку аж да дня ўваскрашэння. Касцёл таксама з’яўляецца тым спецыяльным месцам, у якім захоўваецца памяць аб нашых памерлых праз малітву ў іх інтэнцыях.\nЯк бачым, усё жыццё чалавека ад нараджэння да самай смерці звязана з касцёлам.\n4. Сімвалічна, што касцёл, які сёння асвячаецца, сваім апекуном мае святога Юзафа. Вядома, якую важную ролю адыграў святы Юзаф у гісторыя збаўлення. Толькі Марыі і яму Бог аб’явіў таямніцу Богаўцелаўлення. Якую глыбокую веру павінен быў ён мець, каб прыняць пасланне Бога, каб шукаць месца, дзе народзіцца Збаўца, каб разам з Ім уцякаць у Егіпет і бараніць Немаўлятка Езуса ад забойчай рукі Ірада і г.д.! Вядома таксама, што святы Юзаф з’яўляецца апекуном Касцёла, і таму сёння яго апецы давяраем гэты сакральны будынак.\n5. Сімвалічна і тое, што асвячэнне касцёла адбываецца ў фацімскі дзень. Фацімскае пасланне складаецца з закліку да навяртання і малітвы, асабліва ружанцовай, і таксама да выпраўлення крыўды за свае грахі і грахі чалавецтва. Яно вырастае з Евангелля, бо на пачатку сваёй дзейнасці Езус заклікаў да навяртання і веры ў Евангелле (пар. Мк 1, 15). Яго мэта – гэта духоўная перамена чалавека. Перамога над грахом і ўмацаванне дабра, а таксама дапамога на шляху святасці. Яно заўсёды актуальна і скіравана да людзей нашага часу, які пазначаны чалавечымі цярпеннямі, зневажаннем правоў чалавека і барацьбой з Богам. Яно таксама прасякнута любоўю Марыі да чалавецтва.\nЛюбоў Беззаганнага Сэрца Марыі адкрылася нам на Кальварыі, калі Езус даў нам Яе як нашу духоўную Маці. З таго моманту Яе найвялікшым клопатам з’яўляецца клопат аб збаўленні чалавека. Добра сталася, што гэты касцёл у Брэсце асвячаецца перад святкаваннем юбілею 100-годдзя фацімскіх аб’яўленняў у наступным годзе, як знак іх ажыццяўлення. На выпаленай духоўным Чарнобылем зямлі вера адраджаецца, знакам чаго з’яўляюцца новыя касцёлы, у тым ліку гэты касцёл св. Юзафа.\n6. Сімвалічна і тое, што новы касцёл асвячаецца ў аўторак, калі традыцыйна мы молімся да святога Антонія, апекуна ў пошуку згубленых рэчаў. Калі мы нешта згубім, то нам шкада і мы шукаем згубленую рэч. Мы таксама просім іншых дапамагчы яе знайсці. Хрысціянская традыцыя кажа нам звяртацца ў такіх выпадках да св. Антонія, і, напэўна, многія могуць пацвердзіць, што ён сапраўды дапамагае.\nТрагедыя сучаснага чалавека – тое, што ён згубіў веру. Таму неабходна маліцца да св. Антонія, каб ён дапамог яе знайсці. Гэта азначае, што ў пастырскай праграме парафіі новая евангелізацыя, якая з’яўляецца галоўным заданнем Касцёла ў наш час, павінна займаць асноўнае месца, каб з дапамогаю св. Антонія людзі адшукалі веру, бо прычына ўсіх крызісаў – гэта крызіс веры.\n7. Дарагія браты і сёстры!\nБрэст знаходзіцца на заходніх рубяжах нашай краіны. Ён вядомы многімі гістарычнымі падзеямі, якія тут адбываліся, у тым ліку і ў жыцці Касцёла. Вядомы ён і славутай Брэсцкай крэпасцю, якая першая прыняла на сябе ўдар фашысцкіх войскаў і мужна змагалася з імі.\nНяхай праз заступніцтва Маці Божай Фацімскай, святых Юзафа і Антонія і святых нашай зямлі Брэст стане фарпостам хрысціянскай веры і няхай гэтаму служыць святыня, якая асвячаецца сёння. Амэн.\nАдноўлена 13.09.2016 14:19


01 чэрвень 2009, 18:04\nПрычына -- хвароба аднаго з народных засядацеляў на працэсе.\nМаксім Дашук – адзін зь фігурантаў “справы 14-ці”. Яму выставілі абвінавачаньне ў парушэньні ўмоваў адбыцьця пакараньня (артыкул 415 Крымінальнага кодэксу). Максіму пагражае зьняволеньне тэрмінам ад шасьці месяцаў да трох гадоў.\nАбвінавачаньне Максіму Дашуку было выстаўлена сёлета 23 лютага. Паводле праваахоўных органаў, Дашуку было вынесена некалькі папярэджаньняў за парушэньне рэжыму адбыцьця пакараньня ў выглядзе “хатняга” арышту.


Фатограф: “Рабіў фотаздымкі – акопы і бліндажы быццам гулялі ў хованкі” – RH.by\nФатограф: “Рабіў фотаздымкі – акопы і бліндажы быццам гулялі ў хованкі”\nСумняваецеся, што можна ўбачыць нябачнае. Але гэта сапраўды так – нябачнае можна нават памацаць рукамі.\nІдэю паказаць нябачныя сляды Першай сусветнай рэалізаваў 40-гадовы фатограф з Пастаўшчыны Андрэй Мацур. У яго работах паказаныя вайсковыя могілкі, акопы, траншэі, рэшткі дроту і іншае. Здымаў ён на Вілейшчыне, Мядзельшчыне, Смаргоншчыне, Браслаўшчыне.\nФатограф і цяпер не спыняе працу над праектам.\n– Я зрабіў больш за тысячу фотаздымкаў па гэтай тэме, цяпер нават перастаў лічыць, – прызнаецца фатограф. – На выставе паказаная толькі невялічкая частка – 40 работ.\nЗдымкі зробленыя ў вёсцы Рускае Сяло на Вілейшчыне. Фота Андрэя Мацура.\nВывучаў гісторыю, каб зрабіць праект\nШтуршок да стварэння серыі даў фатограф з Мінска Сяргей Качаргін, які прапанаваў захаваць сляды Першай сусветнай, пакуль тыя не зніклі.\nПерш чым пачаць працу, Андрэй стаў грунтоўна вывучаць гісторыю Першай сусветнай: перагледзеў шмат стужак пра вайну, пазнаёміўся з людзьмі, якія вывучаюць гэты час. Сярод іх гісторык Уладзімір Багданаў, удзельнікі ваенна-гістарычнага клуба “Сябры па зброі”, кіраўнік фонду памяці Першай сусветнай вайны ў Вілейцы Барыс Цітовіч. І толькі пасля гэтага рушыў па лясах, побач з вёскамі, дзе праходзіла лінія фронту, у пошуках акопаў, бліндажоў.\nАле гэта, лічыць фатограф, было нескладана, нашмат цяжэй зрабіць якасныя фотаздымкі месцаў, якія захоўваюць памяць пра Першую сусветную.\n– Акопы і бліндажы быццам гулялі са мной у хованкі, – прызнаецца мужчына. – Доўгі час падбіраў ракурс, чакаў пэўнага асвятлення. Таму гэта справа ў нечым нагадвала паляванне. Але паляванне не ў літаральным сэнсе, а за гісторыяй.\nЯк лічыць Андрэй Мацур, помнікі нябачнымі робіць людская абыякавасць да свайго мінулага. Аднак ён спадзяецца, што калісьці месцы, дзе праходзілі баі, стануць помнікамі.\nУдзельнічае ў добраўпарадкаванні помнікаў\n– Пасля знаёмства з людзьмі, якія вывучаюць, цікавяцца гісторыяй Першай сусветнай, у мяне ўзнікла неабходнасць пакінуць не толькі фотаздымкі, але і нешта больш адчувальнае, – адзначае фатограф. – Напрыклад, я ўдзельнічаў у добраўпарадкаванні трох вялікіх ваенных пахаванняў на Пастаўшчыне: у вёсках Лапуці, Пятроўшчына і каля возера Чвэрць. І сёння работы працягваюцца. Мы збіраемся з аднадумцамі, вывучаем архівы, звязаныя з Першай сусветнай, размаўляем з мясцовым насельніцтвам, якое ведае пра гэты час.\nВыстава “Нябачныя сляды вайны” будзе праходзіць у Вілейцы да 8 ліпеня ў выставачнай зале імя Сілівановіча.\nФота зробленае ў Пастаўскім раёне. Фота Андрэя Мацура.\nФота зробленае ў вёсцы Калпеі Смаргонскага раёна. Фота Андрэя Мацура.\nПапярэдні артыкулМіхаіл Мацеша: “Газета – выдатнае рашэнне для бізнесменаў”\nНаступны артыкул138 новых імёнаў вязняў “Шталага-342” устанавіў клуб “Пошук” СШ №5 у Маладзечне (Увесь спіс)