Працаўнік «Сюань Юань»: Нам не аддаюць дакументаў, каб з’ехаць дадому\nУжо другі дзень кітайскія рабочыя прадпрыемства «Сюань Юань» ў Добрушы часткова байкатуюць працу. Нягледзячы на заявы кіраўніцтва кампаніі, што сітуацыя нібыта ўрэгуляваная, пратэст у выглядзе адмовы ад працы працягваецца, перадаюць нашыя гомельскія карэспандэнты.\nПрацаўнік «Сюань Юань»: «Мы хочам дадому. Кітайская кіроўная кампанія не аддае нам дакументаў, каб з’ехаць дадому».\nСам Добруш нагадвае асаджаны горад. Заўважна вялікая прысутнасць міліцыі і аўтазакі. Вядома таксама, што галава канцэрну «Беллесбумпром» Юры Назараў разам з намеснікам старшыні адміністрацыі прэзідэнта Нікалаем Снапковым прыехалі ў горад, каб пазнаёміцца з сітуацыяй беспасярэдне на месцы.\nПратэст кітайскіх рабочых пачаўся ў чацвер, калі каля 300 асобаў пешкі рушылі з Добрушу ў Гомель. Будаўнікі, якія займаліся ўзвядзеннем новага корпусу папяровай фабрыкі, запатрабавалі выплаты запазычанасці заробку за 3 месяцы. Пасля перамоў з кіраўніцтвам прадпрыемства і амбасадарам Кітаю будаўнікі вярнуліся ў Добруш, адмовіўшыся ад ідэі ісці маршам да Менску.


Галоўная ➠ Пацыент ➠ Стан здароўя чалавека ўплывае на каштоўнасць доктара для пацыента\nАпублікавана 17.11.2015 10:14\nЗгодна з новым даследаваннях, рэалізаваным камандай вядучых экспертаў, урачам удалося зафіксаваць, што пацыенты могуць негатыўна ўплываць на прафесійныя здольнасці лечыць доктара.\nТакую выснову група навуковых работнікаў зрабіла пасля правядзення некалькіх досведаў і назіранняў. Варта заўважыць, што ў большасці выпадкаў хворыя негатыўна ўздзейнічаюць на сваіх медыкаў без наяўнасці якой-небудзь прычыны. Іншымі словамі, пацыенты, самі таго не жадаючы, і не разумеючы, могуць нашкодзіць самаадчуванню доктара. Пра гэта сведчыць новае даследаванне, праведзенае спецыялістамі з клінічных цэнтраў.\nЯк адзначаюць аўтары праектаў, вынікі эксперыментаў апублікаваныя ў часопісе пад назвай Social Psychological and Personality Science. Ініцыятарамі доследаў сталі навукоўцы з універсітэта Чыкага. Высветлілася, што стаўленне пацыента да лекара ўплывае на прафесіяналізм мэдыка. Па думку супрацоўнікаў даследчых устаноў, калі людзі «стымулююць» сваіх лекараў, гэта значыць, глядзяць на іх, як на «выратавальны круг», гэта станоўча адбіваецца на асобасных якасцях доктара.\nАкрамя таго, пацыент у некалькі разоў павялічвае каштоўнасць работніка паліклінікі ў працэсе свайго выздараўлення. Калі мужчыны і жанчыны ставяцца да спецыялістаў больш эмацыйна, хворыя могуць атрымаць больш клопату ў адказ.\nСтымуляцыя вушных ракавін можа палепшыць здароўе сэрца


Поліяміэліт - сімптомы, лячэнне і прафілактыка 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nПоліяміэліт (спінальных дзіцячы параліч) - вострае віруснае захворванне, якое дзівіць нервовую сістэму (пераважна шэрае рэчыва спіннога мозгу). Акрамя гэтага могуць узнікаць запаленчыя з'явы ў слізістай абалонцы кішачніка і насаглоткі. Поліяміэліт лічыцца дзіцячай хваробай, але захварэць могуць і дарослыя, прычым у іх захворванне працякае вельмі цяжка.\nКрыніца інфекцыі - хворы чалавек. Часцей за ўсё поліяміэліт хварэюць дзеці ва ўзросце да 10 гадоў, прычым больш за палову выпадкаў захворвання прыпадае на дзяцей малодшай 4 гадоў. Пік захворвання рэгіструецца ў перыяд са жніўня па кастрычнік. Інфекцыя звычайна перадаецца фекальна-аральным шляхам, радзей - паветрана-кропельным.\nСупрацьвірусных прэпаратаў для спецыфічнага лячэння захворвання не існуе. Хворых змяшчаюць у бокс інфекцыйнага стацыянара, ізаляцыя доўжыцца 40 дзён. Хворым паказана захаванне пасцельнай рэжыму на 2-3 тыдні. Праводзіцца сімптаматычная тэрапія: гарачкапаніжальныя (нурофен, парацэтамол), вітамінатэрапія (вітаміны групы Ў, аскарбінавая кіслата). Пры паразе дыхальных цягліц можа спатрэбіцца штучная вентыляцыя лёгкіх.\nПрацэдуры, якія выконваюцца ў аднаўленчы перыяд, вельмі важныя.Вялікая роля адводзіцца лячэбнай фізкультуры, масажу, фізіятэрапіі, водных працэдур, электрастымуляцыі. Вельмі карысна санаторнае лячэнне на курортах Еўпаторыі, Анапы, Адэса.\nУ перыядзе рэшткавых з'яў пры неабходнасці паказана артапедычнае лячэнне з мэтай карэкцыі развіліся дэфармацыя і контрактур канечнасцяў і тулава.\nАдзіны эфектыўны метад прафілактыкі поліяміеліту - вакцынацыя.\nпры з'яўленнях прыкмет інфекцыйнага захворвання, які суправаджаецца прагрэсавальнай слабасцю ў канечнасцях, неабходна тэрмінова звярнуцца да інфекцыяніста. У аднаўленчым перыядзе, які доўжыцца доўгі час, важная роля лекара-фізіятэрапеўта, спецыяліста па лячэбнай фізкультуры і масажу.\nШто можна ёсць пасля апендыцыту →


31 студзень 2018, 16:17\nЦырымонія адкрыцьця Паралімпіяды-2016 у Рыё, архіўнае фота\nПаралімпійцаў зь Беларусі афіцыйна папярэдзілі аб недапушчальнасьці «любых публічных акцый» на Паралімпійскіх гульнях, у тым ліку па-за Алімпійскай вёскай, сказаў «Прэсболу» старшыня Паралімпійскага камітэту Беларусі Алег Шэпель.\nТакое папярэджаньне зьявілася ў сувязі са здарэньнем на мінулай Паралімпіядзе ў Рыё ў 2016 годзе: тады спартовы функцыянэр Андрэй Фомачкін падтрымаў дыскваліфікаваных праз допінг расейскіх спартоўцаў, узьняўшы расейскі сьцяг падчас цырымоніі адкрыцьця спаборніцтваў.\nПасьля Фомачкін атрымаў ад расейцаў кватэру, а ад Беларусі — прызначэньне кіраўніком Рэспубліканскага цэнтру падрыхтоўкі па зімовых відах спорту «Раўбічы».\nУ расейскай дзяржаўнай і прадзяржаўнай прэсе ў сувязі з заявай Шэпеля зьявіліся навіны пад загалоўкамі накшталт «Сборная Белоруссии предупреждена о недопустимости использования флага РФ на Паралимпиаде» (ТАСС). Але гаворка не ішла пра менавіта расейскі сьцяг — Шыпель казаў толькі пра «публічныя акцыі», а не пра сьцяг нейкай канкрэтнай краіны. Гэта значыць, недапушчальныя «фомачкінскія» акцыі і зь любым іншым сьцягам, ня толькі расейскім.\nРаней першы віцэ-прэзыдэнт НАК Андрэй Асташэвіч сказаў, што Беларусь ня кіне «братэрскую краіну» (зборную Расеі на Алімпіяду-2018 не пускаюць, а пусьцяць «зборную спартоўцаў з Расеі» без расейскай атрыбутыкі), але «ніякіх публічных акцый ня будзе». Ён недвухсэнсоўна заявіў, што спорт павінен быць «чысты і без палітыкі». «Давайце бяз акцый!» — сказаў ён.


- Не рвi каштанаў! Абшморгаў усё дрэва! Яны стаялi перад шырока адчыненым акном пустога пакоя, у якiм пахла фарбай i цэментам. Пакой быў на другiм паверсе. Але i адгэтуль памiж садамi вiднелася лукавiна ракi i зарэчныя, спачатку лугавыя, далей палявыя i лясныя прасторы. - Цудоўна! Малайцы рачнiкi! - ухвалiў Шыковiч пасля добрых пяцi хвiлiн маўклiвага любавання i далёкiмi прасторамi, i блiзкiмi садамi, i гонтавымi, шыфернымi дахамi дамоў, што густа, як ластаўчыны гнёзды, ляпiлiся на пакатым беразе. - Малайчына Кушнер! - адгукнуўся Яраш. - Ён вытрымаў галоўны бой. - А ты маўчаў? - Не маўчаў. Але калi пачалася бойка памiж старшынёй i намеснiкам за галасы сябраў выканкома, то цяжка ўставiць слова... - Не было мяне! - Ты хутчэй сапсаваў бы справу. Я думаў, ты - флегматык, а ты - афрыканец. Маша, якая стаяла крыху збоку ад iх, павярнула сваю залатую галаву, усмiхнулася Шыковiчу, як бы ўхваляючы, што ён вось такi, неспакойны. - Не, ты растлумач, Антон... Здаецца, усё разумею, а паводзiн яго зразумець не магу. Добра, дапускаю, што ён упэўнены, што Савiч вораг... Хоць зноў-такi, чаму такое нежаданне сур"ёзна, па-новаму разабрацца з фактамi? Чаму такая ўпартасць? Але мяне больш абурае другое: што ён мае да гэтай няшчаснай дзяўчыны? Ужо каму-каму, а яму-то ўбiвалася ў галаву формула, што сын цi дачка не адказваюць за бацьку. - Формула! Ты скажы, навошта яна патрэбна была, такая формула? Чаму, нарэшце, не адказвае? Тады па логiцы трэба iсцi далей: i бацька не адказвае за сына. Нiхто нi за каго не адказвае. А вось я, наiўны чалавек, хачу адказваць за ўсiх. I хачу, каб усе адказвалi за мяне. I радуюся, што гэта цяпер запiсана ў такiм дакуменце! Яраш выказаўся злосна - што стасавалася да мiнулага, i любоўна-горача - аб сваiм жаданнi i пра той партыйны дакумент, пра якi ў тыя днi гаварылi ўсе. Маша паглядзела на яго з захапленнем, як глядзела неаднойчы ў час аперацый i пасля iх. Не ўсю сутнасць размовы, якую яны пачалi яшчэ ў машыне i прадаўжалi тут, у толькi што атрыманай Зосiнай кватэры, яна адразу зразумела. Гiсторыю Зосi i яе бацькi яна ведала, але не здагадвалася, што гiсторыя гэтая не скончана, i не магла ўцямiць, чаму яны так абураны Гуканам. Асаблiва Шыковiч. Не хацеў даваць кватэры? А каму ён вось так, адразу, даў кватэру? Што-што, а кватэрныя справы, пажыўшы ў горадзе, яна добра ведала, штодня чула размовы пра гэта, у размовах часта ўпамiналася iмя Гукана: адны яго хвалiлi, другiя лаялi. Маша ўмела быць аб"ектыўнай. Думала, што каб яна прасiла кватэру i ёй не далi, то яна не рабiла б з гэтага такой трагедыi, як робяць другiя. Таму i абурэнне Кiрылы Васiльевiча яна спачатку не зусiм разумела. А пасля апошнiх слоў, якiя мужчыны сказалi, асаблiва пасля слоў Антона Кузьмiча, ёй усё праяснiлася. Галоўнае - не кватэра, галоўнае - адносiны да чалавека ўвогуле i ўзаемаадносiны людзей, усiх людзей. Маладой душой сваёй, усiм складам характару i жыцця дзяўчына была за тое, што сказаў Яраш. Яна зноў падумала пра мацi, брата, сясцёр, i ёй стала радасна, што на другi дзень пасля канцэрта яна паслала iм грошы, якiя збiрала на новае плацце, i напiсала доўгае i добрае пiсьмо. Ехаць глядзець i абсталёўваць Зосiну кватэру Маша папрасiлася сама. Кватэрка яе парадавала. Даволi прасторны пакой, маленькая, але ўтульная кухня, дзе ўсё пад рукой: двухканфорная газавая плiтка, беленькая ракавiна, блiскучы кран, павярнулi - палiлася вада. Шыковiч, зайшоўшы, сказаў: - Каб трохi вышэй. Усё-такi нiзка. Час ужо адмаўляцца ад такiх габарытаў.


Сцяг Лесота — Вікіпедыя\nСцяг Каралеўства Лесота\nДзяржаўны сцяг Каралеўства Лесота - прыняты 4 кастрычніка 2006.\nСкладаецца з трох гарызантальных палос: сіняй, белай і зялёнай. Шырыня палос суадносіцца паміж сабой як 3:4:3. У цэнтры белай паласы змешчана чорная выява макаротла (традыцыйнага галаўнога ўбору басута), вышыня якога складае 92% шырыні белай паласы.\nЗаконапраект аб новым сцягу быў прыняты да 40-ай гадавіны абвяшчэння незалежнасці 84 галасамі дэпутатаў парламента супраць 18 галасоў.\nКолеры сімвалізуюць: белы - свет, сіні - ваду (дождж), зялёны - дабрабыт, росквіт.\nКаланіяльны сцяг Басутоленда\n1884 — 4 кастрычніка 1966\n4 кастрычніка 1966 — 20 студзеня 1987\n20 студзеня 1987 — 4 кастрычніка 2006\nКаралеўскія сцягі[правіць | правіць зыходнік]\nЗ 4 кастрычніка 2006\nЛесота паводле тэм\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сцяг_Лесота&oldid=3972376"\nСцягі 1966 года\nСцягі 1987 года\nДзяржаўныя сімвалы Лесота\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 14:33, 24 лістапада 2021.


Аксана Спрынчан: «Быць унучкай і дачкой паэтаў — гэта шэдэўральна» | zviazda.by\nАлеся » Персона » Аксана Спрынчан: «Быць унучкай і дачкой паэтаў — гэта шэдэўральна»\nАксана Спрынчан: «Быць унучкай і дачкой паэтаў — гэта шэдэўральна»\n— У кнізе ўспамінаў пісьменнікаў пра сваё дзяцінства, якая выйшла ў 2011 годзе ў выдавецтве «Літаратура і мастацтва», ёсць ваша эсэ пра малую радзіму — Лунінец. Я са здзіўленнем даведалася, як багата было розных цікавостак у гэтым палескім горадзе. Ці гэта ўласцівасць паэтычнага зроку — так ператвараць будзённасць? Калі вы адчулі ў сабе цягу да літаратуры?\n— Калі б не было Лунінца, Палессе не магло б лунаць! Тады не мела б сваёй адметнасці сярод іншых дзівосных мясцін Беларусі. Гэта праўда, якая супадае з паэзіяй. Мне проста пашанцавала нарадзіцца ў гэтым суладным супадзенні. За гэта дзякую Богу і маёй матулі, якая жыла ўжо ў Мінску, але вырашыла, што на радзіме нараджаць будзе лягчэй. Тут паэзія з праўдай не супала: мама ледзьве не сканала, нараджаючы мяне. Але ж такая вера ў паэзію і радзіму не магла бясследна знікнуць, і я ёю напоўненая. Ужо мая дачка мне неяк патлумачыла: «Мама, я ведаю, чаму ты такая добрая. Бо нарадзілася ў Лунінцы». Больш сцісла цяжка сказаць.\nДа таго ж, я мо адзіны чалавек, якога назвалі ў гонар кнігі паэзіі. У 1916 годзе ў Мікалая Асеева выйшла кніга «Аксана», і мама пісала дыплом паводле яго творчасці. Гэтак у сям’і з’явілася «кніга Аксана». Таму з літаратурай я была заўсёды, але вось сама пачала пісаць у тым узросце, у якім Максім Багдановіч памёр. Адвучыўшыся ў аспірантуры Інстытута літаратуры, я пайшла працаваць і выйшла замуж, і, хоць усё было любімым, жыццё «закратавалася». Адзіная ж магчымасць поўнай свабоды ў чалавека — гэта творчасць, найперш вершы, бо іх можна нават на сцяне вязніцы надрапаць. Першы верш я і напісала ў своеасаблівай цемры — мінскім метро — дарогаю ад мужа да працы.\n— У жаночым рамане «Беларускі дурань» вы зноўку звяртаецеся да месцаў і людзей, якія сфарміравалі вас як асобу: Лунінец, Лысая Гара. Тэкст напісаны ў форме «гульні ў карты» з жанчынамі вашага роду — Любоўю і Надзеяй. «Жанчыны па мячы, заўжды гатовыя дапамагчы. Жанчыны па кудзелі пакідаюць надзеі». Беларускае «Вялікае Княства Любові» (цытата з рамана) створана жанчынамі?\n— Некалі я напісала: «Лунінец — гэта Ян, мой мужчынскі пачатак, а Лысая Гара — Інь, мой жаночы пачатак. Я жыву паміж Лунінцам і Лысай Гарою». Гэтак і маё Вялікае Княства Любові немагчымае ні без жанчын роду, ні без мужчын. Проста неяк атрымалася, што мужчыны ў маім родзе не гулялі ў дурня, і муж не гуляе.\n— Вы — паэтка ў трэцім пакаленні. Падзяліцеся, як гэта — быць унучкай і дачкой паэтаў? Вашы дзядуля і бацька пісалі галоўным чынам па-руску, а вы — аўтарка паэтычных зборнікаў, напісаных па-беларуску. Выбар мовы быў свядомы?\n— «Трэцяе пакаленне» (як у Кузьмы Чорнага) — гэта калі афіцыйна, з чырвоным пасведчаннем. Насамрэч — у пятым, бо яшчэ мой прапрадзед па мячы Васіль Лебедзеў пісаў вершы і прозу ўкраінскай моваю, засталіся яго творы канца ХIХ стагоддзя. Быў ён і фатографам, мастаком, распісваў бажніцу ў сяле Кетрысанаўка Кіраваградскай вобласці. Пісала вершы ўкраінскай мовай і яго ўнучка, мая бабуля Святлана. Ды і дзед, Браніслаў Спрынчан пачынаў з украінскай мовы, але па вайне яго размеркавалі на «Гомсельмаш» і ў Гомелі ён па нейкім часе перайшоў на рускую мову. Па-беларуску не размаўляў, але чытаў вершы на памяць, перакладаў з беларускай і цешыўся, што я абрала беларускую мову яшчэ тады, калі не пісала вершы. Свядома ці несвядома — цяжка разабрацца. Хутчэй, усё складалася так, што іначай не магло быць; у 6-м класе я пастанавіла стацца настаўніцай беларускай мовы. Я не была ў маленстве хрышчаная, дык пазней настаўніца сталася маёй хроснай маці (гэта ўжо быў мой свядомы выбар).\nБыць унучкай і дачкой — гэта ўжо шэдэўральна, а калі ўнучкай і дачкой паэтаў — гэтаксама шэдэўральна. Мае хатнія паэты яшчэ надзвычай рэдкія ў тым, што яны жылі толькі паэзіяй і толькі пра яе размаўлялі. Ні грашыма, ні побытам не цікавіліся і цвікоў не забівалі. Гэта я вельмі цаню, усё жыццё назіраючы за іншымі творцамі, а цвікі сама забіваць навучылася.\nНапачатку я шчыра думала, што гены ад бацькі і дзеда перадаліся, але неяк Леанід Дайнека сказаў мне: «У цябе паэзія ад мамы», — а тыя, хто ведаў бабулю, казалі, што ад бабулі. І ад прабабулі. Таму ўрэшце Вялікае Княства Любові ў маім разуменні сталася родава-сямейным.\n— «У нерыфмаваных вершах заўжды болей самоты, чым у рыфмаваных» — гэта з вашага рамана. У паэтычным зборніку «ЖываЯ» вершы нерыфмаваныя. Гульня з формай, гукапіс, насычаныя фарбы. І самота... але не толькі. «Вочы заплюшчыла: не ведаю, куды глядзець — на мапу радзімак тваіх ці на зорную мапу неба над намі?» Здаецца, пра каханне ўсё сказана папярэднікамі. Ці можа паэт ці паэтка сёння сказаць нешта новае?\n— Такія ў вас, спадарыня Алена, прыгожыя пытанні, што падаецца, я ў іх ужо ёсць і адказваць не мае сэнсу. Нібыта такія самыя пытанні мне задавалі і раней, але яны гэтак не краналі, не здаваліся блізкімі.\nРозніца паміж новым і ранейшым можа быць танюткай, але яна істотная, без яе жыццё мярцвее. Ужо большую частку жыцця я жыву пасля раку, таму без увагі да імгненняў ніяк. А каханне — заўсёдна імгненне, шчаслівае ці не — але паэтычнае.\n— З нараджэннем дачкі Альжбэты пачаўся новы этап у вашай творчасці. Вы пішаце для дзяцей, выдалі ўжо некалькі кніг. Дарэчы, «Алеся» рэкамендавала для чытання «Смачную кнігу» і «Малочны кактэйль для Вужынага Караля, альбо Калякамп’ютарную казку». Апошнюю з кніг вы напісалі ў суаўтарстве з мужам, гісторыкам і музыкам Ярашам Малішэўскім. Сямейнае жыццё дапамагае творчасці ў вашым выпадку?\n— Зазвычай усе скардзяцца, што сямейнае жыццё перашкаджае. Але ў мяне іншае стаўленне. Нават напісала кнігу апавяданняў пра сям’ю «Таташ Яраш, мамана Аксана і дачэта Альжбэта. Поўны эксклюзіў», чаго ў нас амаль нямашака. Разам з мужам стварыла «Незвычайную энцыклапедыю беларускіх народных інструментаў». Кніжачка-маляванка вершыкаў пра жабак, напісаных разам з дачкой, выйшла ў часопісе «Буся». Мы пераклалі ўсёй сям’ёю з украінскай мовы бестсэлер «36 і 6 катоў» Галіны Удавічэнка. Рэдагуем адно аднаго, чытаем і натхняем.\nА як нечага я і не паспяваю, дык, па-першае, не сям’я вінаватая, а праца, а па-другое, прытрымліваюся меркавання, што гэтак і лепей, бо бясконцае пісанне часцяком пераходзіць у пісаніну. У маім улюбёным слове «жыццё» дзве літары «ц», адна з якіх кажа, што жыццё цяжкае, а другая — што цудоўнае. Цуды пераважаюць над цяжкасцямі.\n— Паэтычны тэатр «Арт. С» — літаратурна-музычны салон, які вы заснавалі разам з паэтам Змітром Арцюхом. У бібліятэцы імя Цёткі праводзяцца літаратурна-музычныя вечарыны, выставы, ладзяцца прэзентацыі кніг. У наш час, калі літаратура ўсё больш робіцца чымсьці рэліктавым, як зацікавіць чытачоў друкаванай кнігай? Маеце свой рэцэпт?\n— Тэатр распачынаўся, калі я была цяжарная, ён і стаўся урэшце для мяне сямейным, дачка, можна сказаць, вырасла ў ім. А я ўсё яшчэ расту ў цёпла-паэтычных умовах. Гэта нашая вялікая сям’я. Я імкнуся, каб тым, хто завітаў да нас, было цікава, і натхняльна, і роздумна. Ці ўсе гледачы і ці часта пасля бяруць у рукі кнігу ці часопіс? Мяркую, што не. Але ўсё адно яны любяць бібліятэку, кнігі, пісьменнікаў, музыкаў, гэтыя імгненні для іх істотныя. Зыходжу з таго, што пры сустрэчы са мною чытач мусіць быць шчаслівым і вясёлым, каб у яго пасля было імкненне і ставала моцы на сум і самоту ў судакрананні з маімі творамі.\nЯ люблю рэкламаваць, люблю прадаваць добрыя кнігі (не свае), але болей за ўсё цаню тых чытачоў, якія знайшлі мяне без рэкламы, выпадкова разгарнуўшы зборнік маіх вершаў у краме ці ў бібліятэцы. Яны найбольш верныя і не будуць вятранікамі-флюгерамі, якія кінуцца на яскравую рэкламу моднага аўтара.\nГутарыла Алена Брава\nФота з асабістага архіва Аксаны Спрынчан\n3975 Самы паспяховы сезон! З Аўгустоўскага канала сплылі цеплаходы\n2689 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на пятніцу\n2625 Снежань сёлета чакаецца цяплейшым за звычайны. Прагноз ад Дзмітрыя Рабава\n2436 Што і пачым можна набыць сёння на Камароўскім рынку\n2424 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на панядзелак (абнаўляецца)\n2287 5 прычын, з-за якіх сталеюць непаслухмяныя дзецi


12 жнівень 2020, 11:52\nПра ягонае затрыманьне паведаміў сябра Аляксандр Карняйчук на сваёй старонцы ў «Фэйсбуку», піша «Наша ніва». Паводле Карнейчука, а 2 ночы спэцслужбы ўварваліся ў кватэру Гарэліка, правялі ператрус і зьвезьлі мужчыну.\nЁн пасьпеў патэлефанаваць бацьку і сказаць, што яму інкрымінуюць КК 342 «Арганізацыя і падрыхтоўка дзеяньняў, якія груба парушаюць грамадзкі парадак, альбо ўдзел у іх».\nУ Менску разам з Гарэлікам была ягоная жонка-амэрыканка Марыса, яе не затрымалі,. Дзе цяпер Гарэлік, ніхто ня ведае.\nСтас Гарэлік — дактарант Унівэрсытэту Джорджа Вашынгтона. Ягоныя навуковыя інтарэсы — сучасныя аўтарытарныя рэжымы. Апошнім часам ён шмат пісаў пра беларускія выбары. Паводле назіральнікаў, гэта можа быць зьвязана з справай палітэхноляга Віталя Шклярава, якога затрымалі яшчэ перад прэзыдэнцкімі выбарамі.


Беларускі анархіст і палітычны бежанец Дзмітрый Дубоўскі распавёў пра сваё нелегальнае жыццё ў Расii\n29.07.2012, 00:28 29.07.2012 0 1464\nБеларускі анархіст і палітычны бежанец Дзмітрый Дубоўскі напярэдадні свайго дня нараджэння падрыхтаваў чарговае пасланне да змагароў з сістэмай і прадаставіў для азнакамлення свой артыкул. Працяг будзе апублікаваны ў новым нумары анархісцкага часопіса «Чёрное Знамя» ды на нашым сайце.\n29 ліпеня Дзмітрыю спаўняецца 26 гадоў, ужо каля двух апошніх год ён правёў у нелегальных умовах за мяжой Беларусі. Жадаем Дзмітрыю не губляць сіл і упэўненасці ў шчаслівым зыходзе нашай барацьбы і хутчэйшага вяртання на вызваленую ад тыраніі і эксплуататараў Радзіму! Рэвалюцыйнае Дзеянне\nАртыкул дасланы на беларускай мове\nДзмітрый Дубоўскі, лета 2012\nЖыццё на чужыне стварае свае аб’ектыўныя сітуацыі, згодна з якімі намячаецца адрозненне пазіцый некалі уласцівых вам як звычайнаму ўдзельніку анархісцкага руху, з тымі, калі ты ўжо з’яўляешся паліт.бежанцам жорстка прыгнечаным дзяржавай. Нелегальныя умовы жыцця аўтаматычна запатрабуюць ад вас упарадкаваць свае паводзіны і станаўленне да ўсіх вашых мінулых прыхільнасцей, пачуццям, справам і многаму іншаму уласціваму вам на Радзіме.\nУлічваючы, што галоўным матывам, які змушае анарха-актывіста эміграваць з краіны свайго знаходжання, з’яўляецца намер усімі праўдамі і няпраўдамі застацца на волі, я распавяду аб найбольш значных асаблівасцях майго нелегальнага знаходжання ў Расіі і аб той мінімальнай сацыяльнай дыстанцыі якую ў мэтах бяспекі варта вытрымліваць . Канешне патрэбна б было яшчэ разабраць і некаторы прыватны бок жыццядзейнасці, бо немагчыма цалкам адасобіцца ад грамадскіх сфер і ўзаемаадносін з іншымі людзьмі. Я б нават сказаў, у выпадаку, калі і ў Расеі разгарнуцца такія ж татальныя рэпрэсіі ў дачыненні да анархісцкага руху як у нас у Беларусі, узаемадзеянне з радавымі грамадзянамі ў канцы канцоў можа стацца вам адзіным шанцам для вашага выратавання на чужыне. На вялікі жаль, але праз актывісцкую сетцу сучаснага анарха-руху вас рана ці позна могуць вылічыць. Таму асноўнай мэтай анарха-эмігранта які прыбыў у Расію, аўтаматычна становіцца здабыць максімальна бяспечны прытулак, не звязаны з актывісцскім ассяродзем.\nДа часу напісання дадзеннага матэрыялу я ўжо практычна цалкам адаптаваўся і досыць паспяхова інтэграваўся ў грамадства, асвоіў тонкасці паводзін палітычнага эмігранта і ўзяў на ўзбраенне разнастайныя правілы, якія дазваляюць у нелегальных умовах выкарыстоўваць уласны патэнцыял, захоўваць прысутнасць духу, а таксама клапаціцца аб уласным здароўе. Тым ня менш, збавенне ад псіхалагічнага дыскамфорту і паражэнчага настрою, здабыццё ўпэўненасці ў сабе, атрыманне магчымасцяў для нармальнага жыцця, прыйшлі не адразу і зусім нялёгка. Мая адаптацыя праходзіла ў цяжкіх і часам зневажальных умовах чужыны, раз-пораз пакідаючых мяне сам-насам з той бездапаможнасцю, у якой часам аказваюцца нязручныя для дзяржавы людзі (бездапаможнасць людзей часта абумоўлена няздольнасцю дзяржаўнага апарату выконваць правы гэтых людзей, бо ўсе правы на годнае жыццё дзяржава разгрупавала ўнутры свайго ўрада). Вырашаць пастаўленыя мною задачы стала яшчэ складаней пасля афіцыйнага абвяшчэння мяне ў вышук, з-за чаго першы год майго знаходжання ў Расіі быў зведзены толькі да фізічнага выжывання ў сукупнасці з рознага роду непрыемнымі нечаканасцямі, складанасцямі ды іншымі сюрпрызамі.\nНягледзячы на лёгкасць маіх успамінаў аб тых падзеях што адбываліся са мной два гады таму, моманты, якія выпалі ў той, самы складаны перыяд выклікалі ўва мне: непрыемны холад, дрыжыкі ў сэрцы і іншыя перажыванні. Я апісваю ў дадзеным матэрыяле асноўныя арыенціры, якімі мне давялося кіравацца і на якія па магчымасці варта абапірацца ўсім тым хто апынуўся пад прагнётам дзяржавы і вымушан з’ехаць з Беларусі ў Расію. Спадзяюся, мой досвед і тыя атрыманыя веды ў вобласці ўсяго, што звязана з практыкай і магчымасцямі нелегальнага і паўлегальна знаходжання беларускіх анархістаў у Расіі і мноства іншых карысных рэчаў дапамогуць застацца на волі ўсім паплечнікам па барацьбе, якіх дзяржаўная ўлада мае намер схаваць за турэмныя краты.\nЧас прыйшоў, пакуючы чамадан. Мой ад’езд з краіны хоць і быў змушанай з’явай, але адбываўся спантанна, у сувязі з чым у мяне не заставалася часу і магчымасцяў грунтоўна і істотна падрыхтавацца да ад’езду. Каб зарыентавацца і вызначыцца ў гэтакай крытычнай сітуацыі, у якім жа кірунку рухацца асабліва разважаць не давялося. Выбар адразу паў на Расею, бо трапіць у РФ для беларуса найбольш проста. Да таго ж на руку мне былі два вельмі адчувальных факта: гэта бязвізавы рэжым і адсутнасць моўнага бар’ера. Тым не менш, не маючы вопыту паездак за мяжу, а таксама ўлічваючы цеснае супрацоўніцтва беларускіх і расійскіх спецслужбаў, маё знаходжанне ў Расіі адразу ж звялося да прынцыпу «выжыць любой цаной»!\nІ вось, калі рашэнне было прынята, я адразу ж згроб усе існуючыя ў сябе грошы, абнаявіў з карткі свой невялічкі заробак, у выніку атрымалася на кішэні 200 у.а. і 600 тыс. беларускіх рублёў. Зачын вядома, мізэрны, з уліку таго з якімі цяжкасцямі мелася быць сутыкнуцца, але якую-небудзь большую суму мне, простаму працаўніку ў стабільнай і квітнеючай дзяржаве, мець не дазволена. Далей, сабраўшы неабходныя рэчы ў дарогу, пачынаючы з адзення і сродкамі гігіены, заканчваючы томікам Крапоткіна (у наступстве не пашкадаваў што ўзяў кнігу) і запхнуў усё гэта ў турыстычны заплечнік, акінуўшы позіркам свой спусцелы прытулак у беларускай сталіцы, я рушыў у дарогу.\nПерасякаючы мяжу. Першапачаткова трапіць у РФ было надумана аўтастопам, аднак дабраўшыся да самай мяжы і пасля безвыніковых спроб тармазнуць аўто на Маскву (мабыць месца было абрана ўжо занадта няўдалым і ніхто не спыняўся, нават дальнабоі з велізарнай шэргі грузавікоў што стаялі на пункце ўзважвання ля самай мяжы адмаўляліся падбіраць спадарожнiкаў) быў прыняты альтэрнатыўны план перасячэння мяжы. Прыйшлося ісці да бліжэйшага чыгуначнага паўстанка, адкуль на праходзілай электрычцы можна было патрапіць у пэўную вёску (назву, на жаль, не ўзгадаю) і апынуцца ўжо на тэрыторыі Расіі.\nЯ пакрочыў у зваротным напрамку па трасе ў пошуках гэтага самага паўстанка. Кажучы шчыра, рух па абочыне з боку мяжы, ды багаж за плячыма рабілі мяне вельмі падазроным, бо за спінай, акрамя прапускнога памежнага пункта, ні аднаго населенага, а па абодва бакі асфальтавай магістралі адны палі ды лес.\nДа бліжэйшага населенага пункта ад мяжы так падазрона крочыць прыйшлося амаль пяць кіламетраў. Насустрач раз-пораз праязджаюць “стромныя” аўто, ў тым ліку і міліцэйскія уазікі. Тым не менш, дасягнуць бліжэйшай вёскі, дзе знаходзіўся чыгуначны паўстанак, удалося бесперашкодна. Ўваходзіць у вёску з-за няведання мясцовасці давялося па цэнтральнай вуліцы, з-за чаго маё перамяшчэнне адразу ж заўважылі мясцовыя жыхары, пачаўшы аглядаць з ног да галавы. Каб атрымаць адабрэнне ад мясцовых старых я прывітальна ківаю ім галавой і рухаюся далей. Пакуль прабіраўся да чыгункі яшчэ давялося увязацца ў дыялог з падвыпітым мужыком. Мужык адразу ж сцяміў на мае намеры перасекчы мяжу і стаў прапаноўваць за бутэльку віна, даць парады як можна праз лес перасекчы мяжу. Ад такой прапановы, вядома ж, давялося адмовіцца, бо мясцовы Сусанін не выклікаў даверу.\nДабраўшыся да пустога чыгуначнага паўстанка, ды каб больш не бянтэжыць сваёй прысутнасцю мясцовых жыхароў прысаджваюся ў высокай траве, бо электрычка пройдзе ў гэтай нейкайі полудромнай вёсачцы толькі праз некалькі гадзін. Доўгае і маркотнае чаканне электрацягніка, раз-пораз накрывала мяне рознага роду настальгічнымі ўспамінамі якія скрыжоўваліся з сюжэтамі спэцаперацый і допытамі над маімі ідэалагічнымі паплечнікамі і сябрамі, праходзячыя ў гэтыя хвіліны ў цэнтры Беларусі.\nЗа гадзіну да прыходу электрацягніка каля чыгуначных шляхоў прыпаркаваліся белыя “Жыгулі” шостай мадэлі. Дзіўным здалося тое, што, ніхто з аўто не выходзіў. На шчасце пасля паўгадзіны аўто падалося далей углыб вёскі і я змог спакойна перабрацца на бок адкуль здзяйснялася пасадка на электрацягнік. На паўстанку бліжэй да прыбыцця цягніка з’явілася яшчэ некалькі пасажыраў. Сігнал аб надыходзячай электрычцы фактычна даў адлік майму нелегальнаму знаходжанню ў Расіі.\nРазмясціўшыся ў вагоне, я ізноў натыкнуўся на дапытлівыя позіркі і сустрэчныя пытанні, але ужо, ад едучых дачнікаў. Размоў з імі пазбегнуць практычна немагчыма, стандартныя пытанні якія сыплюцца на цябе ад суседзяў па вагоне: адкуль і куды трымаеш шлях? Чым займаешся, працуеш ці вучышся? І нешта ў гэтым духу. Гісторыя паездкі саспела хутка і размова з дапытлівымі дамамі прайшла на тэму ралявых гульняў, адсылаючых нас ў разнастайныя гістарычныя экскурсы. Таксама сустрэўся ў вагоне, як здалося мне, пагрызены сумленнем погляд аднаго мужычка сярэдніх гадоў. Яго насцярожаны і слізкі погляд астудзіў мяне на час. Адразу падумалася, што, можа, гэта чэкіст пастаянна езьдзячы у вагоне па абавязку сваёй службы і старанна вышукваючы падазроных перабежчыкаў, ці ж, наадварот, гэта адзін з такіх перабежчыкаў. Праз хвіліну я ўжо не думаў аб гэтым дзіўным спадарожніке і, на ўвесь пакінуты шлях пагрузіўся ў маўчанне – канспірацыя абавязвала, толькі услухоўваўся ў развагі дачнікаў, натхнёных размовай аб усякіх гістарычных бітвах. Мяжа была перасечана.\nПрытрымліваючыся курса на Маскву, пасля яшчэ некалькіх перасадак, расійская сталіца была паспяхова дасягнута.\nГатоўнасць да бескампраміснай інтэграцыі. Патрапіўшы ў канчатковы пункт сваёй будучай дыслакацыі, як палітычны выгнаннік і анархіст, я, не разлічваў на атрыманне так званага палітычнага прытулку ці афіцыйнага статусу паліт.бежанца, якім часта карыстаюцца сацыяльныя актывісты. На тэрыторыі Расіі гэта, па сутнасці, нерэальна (свежы прыклад таму грубае выкраданне беларускага анархіста Ігара Аліневіча ў Маскве і гвалтоўны вываз яго ў Беларусь для наступнай пасадкі ў турму). Акрамя падобнага рызуку быць перададзеным у лапы жорсткага дзяржаўнага правасуддзя, я таксама прытрымліваюся пазіцыі, што анархістам не належна шукаць шчыліны ў пісаных дзяржавай пастановах.\nКалі на душы ўжо стаў адкладацца цяжкі груз нявызначанасці, я пачаў выключаць ў сабе састарэлыя стэрэатыпы мыслення і паводзін, якія былі ўласцівы мне на Радзіме. Адкідаць апошнія ілюзіі аб адносна сносным існаванні, даючым магчымасць уладкавацца на працу, атрымаць медыцынскае страхаванне і займець долю тых, здавалася б, нязначных, але каштоўных праў, якія кідае нам ўлада ў якасці падачкі за нашую бясцэнную працу, праў, якіх як правіла хапае толькі для ўласнага ўтрымання, якія дазваляюць хаця б не здохнуць і не больш за тое. Разумеючы, што нават і гэтага “агародніннага” існавання мне тут не свеціць, я пастараўся адразу пазбавіцца ад усякай каштоўнаснай шалупіны якая сыплецца з куродымнай дзяржаўнай машыны, каб не скаціцца ў тупіковую асуджанасць. І каб беручы, а не чакаючы ад дзяржавы гэтыя правы, не парваць ўзаемасувязь з прыстойнасцю ды маральнасцю маіх анархічных перакананняў.\nНамацаваць апору і выпрацаваць у далейшым пэўную канцэпцыю жыцця, паводзін і іншых нормаў у статусе палітычнага бежанца, мне ўдалося за кошт істотнай падтрымкі паплечнікаў, якія не гледзячы на пэўную рызыкучасць выклікаюцца дапамагчы такім як я, нелегальным анархістам-эмігрантам.\nПадтрымка таварышаў і салідарнасць на месцы. Прыбыўшы ў Маскву ў 5 раніцы і пакінуўшы прывакзальную тэрыторыю, я накіраваўся ў пошуках Wi-Fi кропкі для наступнага наладжвання сувязі з таварышамі, якія адгукнуліся на просьбы аб дапамозе ў гэтыя цяжкія хвіліны, абрушаныя на мяне на Радзіме. Стомленасць ад двухсутачнай паездкі на перекладных ды багаж за плячыма пасля некалькіх гадзін хадні па прачынаючымуся мегаполісу, раз-пораз давалі аб сабе ведаць і стварылі, ў рэшце рэшт, нязручнасці ў мабільнасці, таму прыйшлося вяртацца на вакзал, каб пакінуць рэчы ў камеры захоўвання. Для гэтага прыйшлося яшчэ адшукваць абменнік. У тутэйшых банках не мяняюць беларускія рублі. Падыходны і паходу адзіны абменнік знайшоўся толькі ў адным з пераходаў на станцыі метро. У выніку выдаткі на паездку і аплата паслуг камеры захоўвання спустошылі мой фінансавы запас амаль на палову. Пакінуўшы пры сабе дакументы і новут-бук, працягнуў шукаць доступ у Інтэрнэт. Наладзіўшы бяспечную сувязь і дамовіўшыся з паплечнікамі аб сустрэчы, забіраю рэчы з камеры захоўвання і чакаю абумоўленай гадзіны.\nСустрэча і ўжо візуальнае знаёмства з людзьмі, якія падахвоціліся аказаць мне падтрымку, даць прытулак і ежу, у поўнай меры было падобным на гэтакае ў сваім родзе анархісцкае інтэрнацыянальнае яднанне паміж намі і якое, як бальзам на сэрцы сагрэла маю змучаную нервамі і перажываннямі душу. Растварыўшыся з таварышамі ў гушчы белакаменнай, мяне нарэшце вызначаюць на часовы прытулак, дзе можна абмыцца і заварыць кружку цёплага і духмянага чаю. Я і дагэтуль ўспамінаю гэты высакародны смак гарбаты! Збалансаваўшы на час свой занепакоены ўнутраны стан, я з таварышамі працягнулі гутарку. Астатак вечара напоўніўся падрыхтоўчымі і павучальнымі тырадамі аб будучым жыцці ў расійскай сталіцы. Таварышы адразу ж гарантавалі мне падтрымку з харчаваннем і жыллём да таго часу, пакуль я не змагу жыць самастойна. Я бясконца ўдзячны таварышам за прадстаўленую дапамогу і аказаную падтрымку на першых сітавінах майго знаходжання ў гэтай краіне. Часовы прытулак – гэта было толькі першым звяном у доўгім ланцужку пытанняў, звязаных з маёй адаптацыяй ў Расіі.\nНа першых сітавінах.Абжывацца ў прадастаўленам прытулку, ды займаць чакальную пазіцыю, сілкуючы сябе ілюзіямі, што на Радзіме ў хуткім часе ўсё добра вырашыцца было наіўна. Увосень 2010 Беларускі рэпрэсіўны рэжым пайшоў на фінальны «абардаж» анархісцкага руху і дамагаўся (дамагаецца па гэты дзень) поўнай капітуляцыі актывістаў і прыхільнікаў ідэй рэвалюцыйнага анархізму. Вяртацца на Радзіму падчас татальных міліцэйскіх рэйдаў ды змірыўшагася з робячым ўладамі бяззаконнем грамадства з’яўляецца вельмі небяспечным. Але таксама варта разумець што і тут, у Расеі, пад акампанемент ўсеагульнай бяздзейнасці народных мас супраць таталітарнай палітыкі дзвюх дзяржаў ўсе вашы тулянні і гібенне ў статусе нелегальнага паліт.бежанца ў любы момант могуць скончыцца кульмінацыяй, калі прыйдуць абаронцы рэжыму ў масках і возьмуць цябе за рукі і за ногі, а пасля кінуць у турэмную клетку ў якасці ахвяры дыктатару. Зрэшты, невядома які фінал прыгатаваны тым, каго паляўнічым за галовамі грамадзянскіх актывістаў атрымоўваецца таемна схапіць і звезці ў невядомым кірунку.\nПерадыхнуўшы з дарогі дзянёк-другі і узважыўшы ўсе «за» і «супраць» цяперашняга майго становішча, неабходна было ўцягвацца ў нелегальнае жыццё, ствараць уласнае падпольнае асяроддзе пасялення і маральнага мікраклімату. Затрымлівацца на месцы, у якім я спыніўся, хоць і азначала, што тут мяне не пакінуць галодным і не выганяць на вуліцу, усё ж было небяспечна. Сховішча, прадастаўленае таварышамі, цесна датыкалася з актывісцскім асяроддзем, а гэта акалічнасць не выключала рызыка быць рана ці позна схопленым і выкрытым. Таму мне трэба было ў тэрміновым парадку пакідаць кампраметуячае да раскрыцця майго нелегальнага статусу асяроддзе пасялення. Не губляючы часу, я адразу ж заняўся распрацоўкай комплекснага плана ды іншых мер, шукаць тыя магчымасці якія дазволяюць ўзысці на прыступак мінімальнага ўзроўню жыцця і дастатковай неабходнасці. Аднак аб шпаркасці рашэння дадзенага пытання і якіх-небудзь скаардынаваных дзеяннях варта было толькі марыць, усё было пакрыта невядомасцю і нявызначанасцю. Не валодаючы якой-небудзь папярэдняй інфармаванасцю аб правілах выжывання ў такой экстрэмальнай сітуацыі, многае ўсё яшчэ здаецца цяжкавырашальным, таму першапачаткова было складана ва ўсім зарыентавацца. Займацца пошукам эфектыўных спосабаў інтэграцыі ў грамадства, наладжваць бяспечную жыццядзейнасць і наогул ўсякую «абкатку» нелегальных схем мне давялося рабіць па сутнасці як дэ-факта. Разлічваць прыйшлося толькі на ўласную кемлівасць.


Змены ў падатковы кодэкс. Хто заплаціць падатак на кватэру, а хто не? | zviazda.by\nХатняя старонка » Эканоміка » Жыллё » Змены ў падатковы кодэкс. Хто заплаціць падатак на кватэру, а хто не?\nУ пачатку года кіраўнік дзяржавы падпісаў Закон «Аб змяненні законаў па пытаннях падаткаабкладання». Як адзначаюць многія спецыялісты, карэкціроўка Падатковага кодэкса арыентавана на рашэнне практычных пытанняў падаткаабкладання. Мы дэталёва разабраліся, каго менавіта закранулі гэтыя змены.\nАсобную дэкларацыю за нас падасць наймальнік\nЯк адзначыў начальнік Галоўнага ўпраўлення падаткаабкладання фізічных асоб Міністэрства па падатках і зборах Беларусі Андрэй Кавалеўскі, з пачатку года ўступілі ў сілу змены ў Падатковы кодэкс. Яны закранулі ўсе катэгорыі плацельшчыкаў: фізічных асоб, індывідуальных прадпрымальнікаў і юрыдычныя асобы.\nЯк вядома, усе людзі з’яўляюцца плацельшчыкамі чатырох асноўных відаў падаткаў: гэта падаходны падатак з фізічных асоб, падатак на нерухомасць, зямельны і транспартны падаткі. Што датычыцца падаходнага падатку з фізічных асоб, то значных змен у бягучым годзе для грамадзян не адбылося. Але варта адзначыць, што павышаны сумы, якія не абкладаюцца падаходным падаткам, і праіндэксаваныя стаўкі вылікаў, прыведзеныя ў лічбавым выражэнні. Гэтая праца ажыццяўляецца кожны год. У прынцыпе ўсе гэтыя сумы, якія не абкладаюцца падаходным падаткам, павышаны ў межах 5–7 %.\nВарта адзначыць вельмі важнае новаўвядзенне, якое закранае суб’ектаў гаспадарання, якія выплачваюць грамадзянам даходы. Для іх з гэтага года ўводзіцца абавязак прадстаўляць падатковую дэкларацыю па падаходным падатку. Гэта значыць, штоквартальна любая беларуская арганізацыя і індывідуальны прадпрымальнік, якія выплачваюць насельніцтву даходы, будуць прадстаўляць ужо асобную новую дэкларацыю па падаходным падатку. Раней частка звестак прадстаўлялася ў падатковы орган, гэта была інфармацыя аб сумах, якія падлягаюць пералічэнню падаходнага падатку, аб фондзе заработнай платы, але цяпер гэта ўсё ўжо вылучаецца ў асобную дэкларацыю.\nІльгота па падатку на адну кватэру адмяняецца, але не для ўсіх\nЗначныя змены адбыліся ў дачыненні да падатку на нерухомасць і зямельнага падатку. «Тут самае галоўнае змяненне — гэта адмена падатковай ільготы ў дачыненні да адной кватэры. Калі да 2022 года фізічнай асобе на праве ўласнасці належала толькі адна кватэра, то яна вызвалялася ад падаткаабкладання, а ўжо з другой і наступнай кватэры неабходна было выплачваць падатак на нерухомасць, прычым стаўка падатку складала 0,2 % і да яе ўжываліся яшчэ павышэнні, прадугледжаныя рашэннямі мясцовых Саветаў дэпутатаў. З гэтага года кожная кватэра ва ўласнасці грамадзян будзе абкладацца падаткамі», — адзначыў начальнік Галоўнага ўпраўлення.\nНерухомасцю валодаюць розныя катэгорыі грамадзян, якія, як працуюць і працаздольныя, так і пенсіянеры па ўзросце, інваліды першай і другой груп, члены шматдзетных сем’яў. Улічваючы гэта, было адназначна вызначана, што для пенсіянераў па ўзросце, інвалідаў першай і другой груп, а таксама членаў шматдзетнай сям’і і непаўналетніх ільгота па адной кватэры захоўваецца. Для шматдзетных сем’яў любая колькасць кватэр не будзе абкладацца падаткам. Калі ў пенсіянера ва ўласнасці адна кватэра, падатак па ёй не выплачваецца, калі пенсіянер мае адну кватэру і адзін жылы дом, падатак па іх таксама не бярэцца, а толькі з другой кватэры і з другога жылога дома«.\nПа кватэрах існуе адзін нюанс. Намеснік начальніка інспекцыі Міністэрства па падатках і зборах Беларусі па Мінску Вольга Тарасевіч адзначыла, што раней такая ж ільгота існавала для жылых дамоў гэтай жа катэгорыі грамадзян, але была прывязка да таго, каб з імі не пражывалі працаздольныя грамадзяне, якія фінансава маглі заплаціць гэты падатак. Сёння такой прывязкі няма, гэта значыць, дастаткова таго, што пенсіянер з’яўляецца ўласнікам жылога памяшкання, якое падлягае падаткаабкладанню. Ільгота па адной кватэры будзе прадастаўлена яму аўтаматычна. Калі ў яго дзве кватэры, то льгатавацца будзе найбольш дарагая па цане, а кватэра з меншай цаной будзе падлягаць падаткаабкладанню.\nЗа другую кватэру заплаціць прыйдзецца ўжо менш\nПерагледжаны падыходы да вызначэння падатковай базы і сумы падатку на нерухомасць. Інакш кажучы, падатак на нерухомасць па кватэрах будзе вылічацца зыходзячы з стаўкі 0,1 % ад кошту кватэры для мэт падаткаабкладання.\nДадзены кошт будзе вызначацца падатковымі органамі зыходзячы з плошчы кватэры і разліковага кошту тыпавога квадратнага метра жылля, які прыведзены ў Падатковым кодэксе. Напрыклад, на кватэру ў Мінску плошчай 60 квадратных метраў гадавая сума падатку на нерухомасць складзе менш за 50 рублёў. «Пры гэтым прадугледжаны парадак выплаты, размеркаваны на два гады: у 2022 годзе грамадзяне ўнясуць аванс 50 % ад гадавой сумы падатку на нерухомасць, а ў 2023-м ужо зробяць даплату да поўнай сумы падатку. Плаціць падатак неабходна будзе, як і раней, на падставе паведамлення падатковага органа, якое ўсім грамадзянам будзе накіравана да 1 верасня. Аналагічныя падыходы і ў зямельным падатку», — удакладніў Андрэй Кавалеўскі.\nПраверка даходаў і выдаткаў за 10 гадоў і больш\nУ новым кодэксе, у прыватнасці, з’явілася артыкул 73.1 «Камеральнай праверка адпаведнасці выдаткаў даходах фізічнай асобы». Зараз пад камеральную праверку таксама трапляюць і замежныя грамадзяне і асобы без грамадзянства, якія пастаянна пражываюць у Беларусі. Правяраць падаткавікі маюць права выдаткі і даходы за поўны каляндарны месяц ці некалькі месяцаў бягучага года, а таксама за 10 поўных гадоў, якія папярэднічаюць годзе, калі праводзіцца супастаўленне сум марнаванняў і паступленняў.\nТакую праверку падатковая можа прызначыць па многіх прычынах, пачынаючы ад запыту з міліцыі, дзяржкантролю, КДБ, пракуратуры і Следчага камітэта і заканчваючы проста даручэннем прадстаўнікоў падатковай інспекцыі або інфармацыі аб буйной куплі. На правядзенне праверкі не выдаецца прадпісанне, так што пра яе пачатак чалавек наогул не будзе ведаць. Пры выяўленні перавышэння сум расходаў над даходамі ў памеры 500 і больш базавых велічынь падатковая запытае тлумачэнні. Грамадзянін павінен расказаць аб фінансавых паступленнях і пацвердзіць іх дакументальна на працягу 30 каляндарных дзён. Гэты тэрмін можа быць прадоўжаны, калі чалавек у гэты час знаходзіцца на бальнічным, за межамі Беларусі ці ў камандзіроўцы.\nДа выдаткаў падатковая будзе адносіць суму на «набыццё мінімальнага набору прадуктаў харчавання і нехарчовых тавараў і паслуг, неабходных для захавання яго здароўя і забеспячэння яго жыццядзейнасці, у памеры бюджэту пражытачнага мінімуму ў сярэднім на душу насельніцтва». Калі ў сям’і ёсць дзеці да 18 гадоў, то да выдаткаў таксама будуць ставіцца грошы на прадукты, тавары і паслугі ў памеры 50 % на кожнае дзіця. Сёння БПМ складае 321,22 рубля. Таксама да расходаў ставяцца грошы, выдаткаваныя на будаўніцтва нерухомасці.\nПадатковую не будзе цікавіць, вы купляеце прадукты ў дарагіх крамах ці ў самых танных, вам трэба больш прадуктаў для жыцця, ці вы ясце як індыйскі ёг — раз у тры дні. У разлік выдаткаў будуць прымацца менавіта гэтыя сумы, бо гэта закон. А перад законам, як вядома, усе роўныя. Калі выдаткаў будзе больш, чым даходаў, то тады налічваецца падаходны падатак па падвышанай стаўцы ў памеры 20 працэнтаў.\nІнвестыцыі нам патрэбны як паветра\nНачальнік Галоўнага ўпраўлення метадалогіі падаткаабкладання Міністэрства па падатках і зборах Наталля Кандраценка падкрэсліла: большасць змяненняў у Падатковым кодэксе, якія датычацца арганізацый, накіраваны на рашэнне практычных задач. Гэта значыць практыка падаткаабкладання паказала, што ў заканадаўстве трэба нешта ўдакладніць або змяніць сам парадак падаткаабкладання для таго, каб вырашыць тыя ці іншыя практычныя пытанні. Але таксама ёсць новаўвядзенні, якія закліканы ўзмацніць інвестыцыйную актыўнасць суб’ектаў гаспадарання і прыцягнуць дадатковыя даходы ў бюджэты.\nПаводле яе інфармацыі, па падатку на прыбытак павялічаны інвестыцыйны вылік, які маюць права прымяняць арганізацыі. Па будынках і збудаваннях інвестыцыйны вылік вырас да 15 %, па абсталяванні — да 40 %.\nАкрамя таго, інвестыцыйны вылік можна будзе ўжываць і ў дачыненні да даабсталявання асноўных сродкаў, а таксама пускавых комплексаў. Змяняецца таксама парадак ўліку пры падаткаабкладанні рэкламных выдаткаў. Усе рэкламныя выдаткі, якія нясуць арганізацыі, будуць падзеленыя на два складнікі. Адна з іх — гэта выдаткі на рэкламу, размешчаную ў сродках масавай інфармацыі, а таксама для ўдзелу ў выставах і канферэнцыях. Іх можна будзе адносіць на выдаткі без усялякіх абмежаванняў, такім чыам, яны па фактычных расходах будуць ставіцца да выдаткаў, якія ўлічваюцца пры падаткаабкладанні. Усе астатнія віды рэкламных выдаткаў будуць аднесены ў 2022 годзе да нарміруемых расходах, а іх сукупны памер не зможа перавышаць 1 % выручкі ад рэалізацыі тавараў, работ і паслуг.\nЯшчэ адна важная навіна: з 2022 года мясцовыя Саветы дэпутатаў атрымалі права павялічваць асноўную стаўку падатку на прыбытак (яна складае 18 %) на два працэнтныя пункты для асобных катэгорый плацельшчыкаў падатку на прыбытак, якія выплачваюць яго ў мясцовыя бюджэты.\nЗямельны і транспартны падаткі\nРобіцца сучасная падатковая база па зямельным падатку. Па словах Наталлі Кандраценка, па кожнай ацэначнай зоне зямельных участкаў ўстаноўлены правілы, як вызначаецца кадастравая цана, падатковая база па зямельным падатку на 2022 год. Гэта новая цана будзе размешчана на афіцыйным сайце Нацыянальнага кадастравага агенцтва.\nА вось з першых дзён 2023 ўводзіцца павышанае падаткаабкладанне некаторых зямельных участкаў. Гаворка пра тых, якія выдзелены пад будаўніцтва капітальных будынкаў, будынкаў і збудаванняў, але на якіх на працягу трох гадоў пасля вылучэння не праведзена дзяржаўная рэгістрацыя пабудаванага капітальнага будынка. Ці ж на працягу трох гадоў не ўведзены ў эксплуатацыю адпаведны аб’ект, калі дзяржаўная рэгістрацыя стварэння такога капітальнага будынка не патрабуецца. «Заўважу, дадзеная норма ўводзіцца з 1 студзеня 2023 года, але ў Падатковы кодэкс яна ўжо ўключана, каб арганізацыі маглі падрыхтавацца да гэтага павышанага падаткаабкладання і, за 2022 год, напрыклад, увесці ў эксплуатацыю аб’екты, якія яшчэ не дабудаваныя», — падкрэсліла начальнік Галоўнага ўпраўлення.\nПа транспартным падатку для арганізацый уводзіцца новая падатковая льгота, якая датычыцца транспартных сродкаў, закансерваваных ва ўстаноўленым заканадаўствам парадку. «Гэта значыць арганізацыя, якая закансервуе свой транспартны сродак у гэтым парадку, зможа не выплачваць транспартны падатак з месяца, наступнага за месяцам пачатку кансервацыі транспартнага сродку», — патлумачыла спецыяліст.\nЭксперт дадала: у падатак на дабаўленую вартасць, падатак на прыбытак, адзіны падатак для вытворцаў сельскагаспадарчай прадукцыі ўведзеныя нормы таго, як вызначаецца падатковая база па гэтых падатках. Напрыклад, калі арганізацыя змяніла ўжывальную сістэму падаткаабкладання і тавары былі адгружаныя пры адной сістэме, а аплата за адгружаныя тавары прыйшла, калі арганізацыя ўжо ўжывала іншую сістэму.\nЗварот у рэдакцыю. Як да купленага ўчастка зямлі ўзяць дадатковы?\n1726 Ніна Іванова: «Менавіта грамадства павінна рабіць крокі насустрач»\n1555 Як у краіне ўдасканальваецца працэс вядзення цяжарнасці і чаму партнёрскіх родаў мусіць быць больш, адказалі эксперты


15 кастрычнік 2015, 18:17\nЧым выкліканы выбух цікавасьці да традыцыйнага беларускага арнамэнту? Ці зьяўляецца арнамэнт на вышыванках, татуіроўках, сувэнірнай прадукцыі культурным кодам сучасных беларусаў? І ці наблізіць мода на адмеціны беларушчыны час, калі насельніцтва Беларусі ўсьвядоміць сябе народам?\nПра гэта разважае госьць Свабоды — музыка, лідэр гурту «Znich», мастак, майстар тату Алесь Таболіч.\n— У чым вы бачыце прычыны, што апошнім часам адбыўся выбух цікавасьці да вышыванак і татуіровак з нацыянальнымі матывамі? Гэта рэакцыя на падзеі ва Ўкраіне, а ў вышыванках, нацыянальных сымбалях многія беларусы шукаюць паратунку? Што для беларусаў нацыянальны арнамэнт, нацыянальны матыў? Пашпарт беларуса, культурны код?\n— Гэта — культурны код. Калі ў нас забараняюць увогуле звацца беларусам, калі складана ў Беларусі размаўляць па-беларуску, бо на цябе пачынаюць глядзець як на апазыцыянэра, тады нармальныя людзі, патрыёты падкрэсьліваюць сваю любоў да радзімы праз культуру. Якой бы палітыка ні была, культура застаецца культурай. І чалавек, які паважае сваю краіну, паважае і яе культурныя традыцыі, родныя матывы. Ён будзе паважаць і мову сваю, і песьню, і ўвогуле мастацтва, якое жыве ў нас. І акурат гэтымі татуіроўкамі чалавек сябе пазначае як беларуса.\n— А чаму менавіта цяпер у Беларусі ўзрасла цікавасьць да тату ў нацыянальных матывах?\n— Тут ёсьць два моманты. Па-першае, за дваццаць гадоў незалежнасьці Беларусі выкрышталізавалася адчуваньне, хай і недасканалае яно, недаробленае, што беларусы ёсьць нацыяй. Адсюль і ўсьведамленьне, што гэта наша — ці тыя ж вышыванкі, ці нейкія геральдычныя знакі. Калі ж казаць пра татуіроўку, дык раней выбівалі на целе зорачкі, герогліфы, англамоўныя надпісы. Цяпер прыйшла мода іншая. Яна не навязаная звонку. Яна стала як бы характэрнай душой паўсядзённага жыцьця. Натуральна, у пэўным сэнсе на гэта паўплывала палітыка, тое, што адбылося ва Ўкраіне з нашым братэрскім народам. І беларусы паціху ўсьведамляюць, што яны могуць страціць самае галоўнае, а абараніць сябе могуць толькі культурай. Менавіта культурай, а не агрэсіяй.\n— Сапраўды, пачалася павальная мова на беларускія знакі. Нават бээрэсэмаўцы, я не кажу ўжо пра спартоўцаў, музыкаў, набіваюць сабе адмеціны беларушчыны. Ці лічыце вы, што рост цікавасьці да арнамэнту — вышыванак, тату — наўпрост прапарцыянальны росту нацыянальнай самасьвядомасьці?\n— Як мне падаецца, нацыянальная самасьвядомасьць была яшчэ і ў тых жа 1980-х гадах, у савецкі час. Але ўсьведамленьне, што гэта сапраўды наша, што гэта можна страціць, узьнікла менавіта цяпер. І таму людзі імкнуцца сябе пазначыць. Гэта і ёсьць той код, пра які вы кажаце. Вельмі прыемна, калі прыяжджаеш у іншыя краіны, і на табе бачаць той жа беларускі арнамэнт, людзі зьдзіўляюцца: а што гэта на табе? А, арнамэнт, беларускі?.. Для іх гэта адкрыцьцё беларуса і Беларусі. Мы ня можам мовай перадаць сваю нацыянальную адметнасьць, а на целах людзі бачаць нашу прыналежнасьць да беларускага народу. А калі б мы былі ў нейкіх герогліфах ці японскіх драконах, ніхто б на гэта і не зьвярнуў увагі.


Гарадзенскіх актывістаў пераследуюць за нацыянальны сцяг - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЦі можа свабода перакананняў у Беларусі быць утаптаная ў бруд? Так, можа. У гэтым пераканаліся Сяргей і Вольга Верамеенкі, якія за фотаздымкі, дзе яны стаялі з разгорнутымі нацыянальнымі сцягамі, уцягнуты ў адміністрацыйны працэс.\nГэта было фатаграфаванне ў падтрымку Васіля Палякова, якога пасадзілі за тое, што той разгарнуў нацыянальную сьвятыню.\nАбвінавачванне Верамеенкаў, што фатаграфуючыся са сьцягам яны нібыта правялі адначасова пікет, – яшчэ трэба даказаць. Абураны такім абвінавачваннем Сяргей Верамеенка:\nФота facebook і аўтара


Размовы з удзельнікам:Svetit — Вікіпедыя\nРазмовы з удзельнікам:Svetit\nПамер старонкі: 17 084\n2 Wikimania Scholarship Deadline Tomorrow\n5 Заўвагі да "выхаванцаў"\n7 Арганізацыйная просьба/прапанова\n9 Вікі любіць Зямлю-2020\n--JerzyKundrat (размовы) 13:05, 3 снежня 2013 (FET)\nWikimania Scholarship Deadline TomorrowПравіць\nВітаю, Sveta. <3 Sorry for my English!\nThe 2015 Wikimania Scholarship Program will be closing in approximately 24 hours.\nThe deadline to apply is tomorrow: 16 February 23:59 UTC.\nPlease apply for a scholarship, if you have not done so already!\nДзякую вам! <3 AKoval (WMF) (размовы) 23:15, 14 лютага 2015 (MSK)\nHelp decide the future of WikimaniaПравіць\nI JethroBT (WMF) (talk), from Community Resources 00:32, 14 студзеня 2016 (MSK)\nTowards a New Wikimania resultsПравіць\nLast December, I invited you to share your views on the value of Wikimedia conferences and the planning process of Wikimania. We have completed analysis of these results and have prepared this report summarizing your feedback and important changes for Wikimania starting in 2018 as an experiment. Feedback and comments are welcome at the discussion page. Thank you so much for your participation. I JethroBT (WMF), Community Resources, 01:47, 9 лютага 2016 (MSK)\nЗаўвагі да "выхаванцаў"Правіць\nПрывітанне, шаноўная Svetit. Як разумею, Вашы "выхаванцы" (вучні ці студэнты) пачалі дапрацоўваць артыкулы па фізіцы. Гэта было б выдатна, калі б не вельмі нізкая якасць іх працы. А лепш было б меней, ды лепей.\nПершая заўвага: вельмі нізкая якасць тэкстаў, машынны пераклад ва ўсёй яго "прыгажосці". Дзве трэці гэтых перлаў можна было б адсеяць проста прабегшыся вачыма па тэксце.\nДругая заўвага: пераклад назваў і імён аўтараў у крыніцах. Так не робіцца! Імёны аўтараў і назвы запісваюцца на той мове, на якой зроблена выданне.\nКалі ласка, давядзіце гэтыя заўвагі да іх ведама. І няхай яны дапрацуюць зробленае (самі ці з Вашай дапамогай) да нармальнага стану. Бо іначай прыйдзецца скасоўваць іх праўкі і выдаляць іх артыкулы. З павагай. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 18:08, 17 лістапада 2016 (+03)\nТаксама, Вашым навучэнцам карысна было б навучыцца працаваць у чарнавіку:\n# стварыць падстаронку ва ўласнай прасторы (раскажыце ім, як гэта робіцца, ці нават зрабіце за іх з-пад іхніх уліковых запісаў);\n# пачаць працаваць з тэкстам артыкула ў чарнавіку (на гэтай падстаронцы);\n# пасля таго, як Вы (ці хто іншы) паглядзіце чарнавік і ўбачыце, што там нармальна, стварыць новы артыкул ці дапоўніць існуючы.\nКалі ласка, навучыце іх, як трэба. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 18:37, 17 лістапада 2016 (+03)\nВітаю, Дзяніс Тутэйшы дзякуй за вашы заўвагі. Паспрабуем працаваць лепш і ўлічыць іх.\nМагчыма, вам будзе цікава далучацца да Вікіпедыйных майстаркласаў. Наведаць адзін з такіх і паказаць прыклад, як лепш даводзіць інфармацыю да слухачоў.--Svetit (размовы) 20:01, 17 лістапада 2016 (+03)\nНа жаль, у мяне мала свабоднага часу. Ды і праўду кажучы, я слаба ўяўляю сабе як весці майстарклас. Але калі ёсць якія канкрэтныя пытанні (па шаблонах, напрыклад, ці па афармленні), можна запытаць у мяне на старонцы размоў, чым змагу памагу. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 17:06, 18 лістапада 2016 (+03)\nПрывітанне, Svetit. Найперш, дзякуй за Вашу працу па прыцягненню новых людзей у Вікіпедыю. Цяпер сутнасць майго пытання. Сям-там у Вашых службовых паведамленнях Вашым выхаванцам трапляюцца невялікія моўныя хібы. Паколькі хочацца, каб людзі засвойвалі беларускую мову ў як мага лепшым варыянце, я хацеў бы папрасіць Вашага дазволу выпраўляць моўныя хібы ў Вашых паведамленнях новым удзельнікам. Магу паправіць адразу ў загатоўцы, якой Вы карыстаецеся для капіравання. Вы не будзеце супраць? --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 13:35, 31 кастрычніка 2017 (MSK)\nІ яшчэ, калі можна, выпраўце, калі ласка, "лабараторныя працы" на "лабараторныя работы". Бо "працы" (у мн. ліку) - гэта тое самае, што і "труды" (у сэнсе публікацыі, навуковыя творы) па-руску. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 13:35, 31 кастрычніка 2017 (MSK)\nДобры дзень, Дзяніс Тутэйшы!\nУжо выправіла ў загалоўках "працы" на "работы". Пастараюся пра гэта не забыць, і далей пісаць ужо правільна.\nВы можаце выпраўляць мае памылкі ў маіх паведамленнях, калі пабачыце. Вельмі дапаможыце распаўсюджваць тэксты без памылак!\nКалі што актуальны шаблон, які зараз рассылаецца і будзе яшчэ рассылацца студэнтам тут: Удзельнік:Svetit/чарнавік/Вітальны тэкст 2. Вы можаце яго прагледзець на памылкі, змяніць словы, каб захаваўся сэнс.\nДзякуй вялікі за дапамогу :) --Svetit (размовы) 13:43, 31 кастрычніка 2017 (MSK)\nЗроблена. Дзе-нідзе трошкі перафармуляваў. Рад дапамагчы. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 18:14, 31 кастрычніка 2017 (MSK)\nПрывітанне, Святлана. Не маглі бы Вы, калі ласка, стварыць нейкую старонку са спіскам (ці табліцай) артыкулаў Вашых студэнтаў. Тады Вам і іншым рэдактарам будзе прасцей кантраляваць працэс стварэння і дапаўнення артыкулаў і, у прыватнасці, скарэй выяўляць дублікаты.\nДа таго ж, пасля таго як Вы ацэніце работу студэнтаў і паставіце ім залікі, хацелася б праглядзець гэтыя артыкулы, уніфікаваць афармленне і падчысціць хібы (калі яны будуць). І спісак створаных/дапрацаваных артыкулаў вельмі дапамог бы ў гэтым.\nДарэчы, Вам з такім спіскам, магчыма, будзе прасцей правяраць і ацэньваць работу студэнтаў. І зрабіць яго можна хутка: хай кожны студэнт дадасць туды свае артыкулы (створаныя ці дапоўненыя) і пазначыць сваё імя ўдзельніка. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 01:14, 20 снежня 2017 (MSK)\nP.S. Дзякуй Вам і Вашым студэнтам. У цэлым, якасць іх артыкулаў паціху пачала паляпшацца :) --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 01:14, 20 снежня 2017 (MSK)\nВітаю, Дзяніс Тутэйшы.\nДзякуй вам за ідэі. Пакуль не хапае часу дадаць студэнтаў у outreach вікі-модуль. Ен сам збірае артыкулы, якія яны правяць. (Гэта модуль для вікі-адукацыі. Ен спецыяльна створаны, каб адсочваць працу (але у прошлым годзе ен не вельмі дапамагаў, з большага яго карыстала, каб прасачыць агульны прагрэс напрыканцы семестра)) Таму , мяркую, не трэба ствараць асобую старонку уручную. Паспрабую у бліжэйшыя час дадаць студэнтаў у модуль, і на старонцы адмысловых Лабараторных работ дадам на яго спасылку:)--Svetit (размовы) 19:15, 20 снежня 2017 (MSK)\nДобры дзень, прапаную Вам атрымаць паўнамоцтвы даглядчыка. Калі Вы не супраць, адкажыце, калі ласка (наўпрост на гэтай старонцы размоў). --JerzyKundrat (размовы) 16:48, 16 красавіка 2020 (+03)\nJerzyKundrat вітаю! Дзякуй за адказную прапанову! Давайце паспрабую. Я вось як раз думала пра артыкулы пра фізіку, у якіх вісяць недагледжаныя праўкі :) --Svetit (размовы) 17:03, 16 красавіка 2020 (+03)\nЗроблена, плёну і здабыткаў! --JerzyKundrat (размовы) 18:05, 16 красавіка 2020 (+03)\n--Удзельнік:W 14:15, 30 траўня 2020 (UTC+3)\nУдзельнік:W дзякуй! Гляну у сваіх запасах фота, можа там ёсць штосці пра прыроду Беларусі:)--Svetit (размовы) 19:27, 30 мая 2020 (+03)\nЗапрашаю прыняць удзел у галасаванні Вікіпедыя:Абмеркаванне правіл/Найменне артыкулаў з імем па бацьку.--Artsiom91 (размовы) 23:51, 26 лютага 2021 (+03)\nВітаю. Калі ласка, прыміце ўдзел у прызначэнні схавальнікаў гісторыі старонак, звярніце ўвагу, там два запыты. Дзякуй. --Максім Л. (размовы) 22:13, 3 красавіка 2022 (+03)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Размовы_з_удзельнікам:Svetit&oldid=4097590"\nАпошнія змены 3 красавіка 2022 а 22:13\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:13, 3 красавіка 2022.


WestJet падтрымлівае абавязковую вакцынацыю для авіякампаній\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Авіякампанія » WestJet падтрымлівае абавязковую вакцынацыю для авіякампаній\nАвіякампанія • аэрапорт • Авіяцыя • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • Апошнія навіны Канады • навіны здароўя • навіны • Перабудова • Адказны • Бяспека • турызм • транспарт • Навіны турыстычнага провада • Розныя навіны\nАвіякампанія працуе да выканання дзяржаўнага патрабавання аб абавязковай вакцынацыі для супрацоўнікаў авіякампаній, якія рэгулююцца Федэрацыяй, да канца кастрычніка.\nУ цяперашні час WestJet налічвае каля 6,000 супрацоўнікаў WestJet, а 4000 застаюцца бяздзейнымі або адпачываюць.\nУ цяперашні час у Swoop працуе 340 супрацоўнікаў, а больш за 170 застаюцца бяздзейнымі або адпачываюць.\nГрупа WestJet будзе прытрымлівацца патрабаванняў да айчынных падарожнікаў прайсці поўную вакцынацыю або абследаванне перад вылетам.\nГрупа WestJet сёння вітала заяву міністра транспарту Амара Альгабры адносна абавязковых прышчэпак для супрацоўнікаў авіякампаній, якія рэгулююцца федэральнай уладай.\nМіністр транспарту Амар Альгабра\n"Мы працягваем быць моцным партнёрам у распаўсюджванні вакцынацыі ў Канадзе і старанна працуем над рэалізацыяй урадавай палітыкі па абавязковых вакцынах для супрацоўнікаў авіякампаній", - сказаў Марк Портэр, WestJet Выканаўчы віцэ-прэзідэнт, людзі і культура. "Вакцынацыя-найбольш эфектыўны спосаб гарантаваць бяспеку нашых гасцей і супрацоўнікаў, адначасова стрымліваючы распаўсюджванне COVID-19".\n"Мы разумеем, што ў нашых людзей узнікнуць пытанні, і мы будзем абмяркоўваць іх з нашымі супрацоўнікамі і працоўнымі групамі ў рэжыме рэальнага часу",-працягнуў г-н Портэр. "Мы дамагаемся ад федэральнага ўрада дадатковай інфармацыі аб патрабаванні і імкнемся працаваць разам, каб забяспечыць паспяховую рэалізацыю палітыкі да канца кастрычніка".\nWestJet у цяперашні час працуе каля 6,000 чалавек WestJetters, а 4000 застаюцца бяздзейнымі або адпачываюць. Налёт у цяперашні час працуе 340 супрацоўнікаў, а больш за 170 застаюцца бяздзейнымі або адпачываюць.\n,en WestJet Group будзе прытрымлівацца патрабаванняў да айчынных падарожнікаў прайсці поўную вакцынацыю або прайсці тэставанне да вылету. Група авіякампаній выступае за тое, каб экспрэс-антыгены былі прымальнай, даступнай і даступнай альтэрнатывай для невакцынаваных падарожнікаў.


Гісторык Аляксандр Фрыдман: Ёсць нянавісць і жаданне помсціць, людзі не перажылі гэтую траўму - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nРазмаўляем пра даносы, якія вярнуліся ў Беларусь, з гісторыкам, доктар філасофіі Аляксандрам Фрыдманам, даследчыкам гісторыі Еўропы.\nАляксандр ФрыдманФота з прыватнага архіву\nІніцыятыва «кіберпартызаны» рэгулярна апублічвае перамовы сярод прадстаўнікоў улады, сілавікоў. На днях была апублікаваная карта Беларусі з зафіксаванымі летам мінулага года званкамі ў міліцыю са скаргамі на пратэстоўцаў. Своеасаблівая база даносаў на пратэстоўцаў.\nПублікацыя гэтых дадзеных выклікала дыскусіі і эмацыйную рэакцыю: у сацсетках абмяркоўваюць, на каго даносілі ці не даносілі суседзі, ці маральна апублічваць асабістыя дадзеныя і як іх можна выкарыстаць супраць тых, хто даносіў.\nРазмаўляем пра такі інструмент, як данос з гісторыкам, доктар філасофіі Аляксандрам Фрыдманам, даследчыкам гісторыі Еўропы ў ХХ стагоддзі.\n– Трэба ўлічваць, у якім грамадстве гэта адбываецца. Калі б размова была пра дэмакратычную краіну і людзі нешта сур’ёзна парушалі, займаліся непрыстойнымі, крымінальнымі ўчынкамі, то справа была б іншая. У дэмакратычным грамадстве людзі, якія так робяць, могуць разлічваць, што да іх паставяцца нармальна і суд, і паліцыя. Але ў Беларусі зусім іншая сітуацыя. Усім зразумела, што Беларусь нічога супольнага не мае з прававой дзяржавай, гэта – дыктатура, паліцэйская дзяржава. І тыя людзі, якія звярталіся ў міліцыю, рабілі гэтыя паведамленні, то яны, напэўна ж, ведалі, ці чулі, што адбываецца з людзьмі, якія трапляюць у пастарункі, на Акрэсціна. Сапраўды, сярод гэтых, хто званіў ёсць тыя, хто лічыць недапушчальным ці антыдзяржаўным збор людзей з бел-чырвона-белым сцягам. Але некаторыя, відаць, вырашалі і асабістыя пытанні такім чынам. Гэта разнапланавая тэма. Агулам, калі мы разважаем на гэтую тэму, трэба ўлічваць кантэкст Беларусі. Традыцыя даносаў доўгая, савецкая традыцыя. І мы ўсе ведаем, што адбывалася з людзьмі, на якіх даносілі ў сталінскую эпоху.\n– Адсюль жа пытанне пра этыку: публікуюцца асабістыя дадзеныя тых, хто званіў і скардзіўся на бел-чырвона-белы сцяг, на пратэстоўцаў. І гэтыя людзі без суда і следства трапляюць ва ўразлівую сітуацыю.\n– Гэта, безумоўна, непрымальна, як сродак палітычнай барацьбы ў дэмакратычным грамадстве. Але ў Беларусі няма дэмакратычнага грамадства, у Беларусі няма дэмакратычных інстытутаў, няма незалежных судоў, міліцыя з’яўляецца інструментам, з дапамогай якой рэжым Лукашэнкі вырашае свае палітычныя мэты. У Беларусі з боку дзяржавы і з боку тых, хто супрацьстаіць рэжыму, ідзе барацьба без правілаў. Таму ніхто і не задумваецца пра этычныя моманты. У Гэтым сэнсе цягам апошняга года адбыўся жахлівы перакос. І гэта траўма, якая будзе ўплываць на дальнейшае развіццё Беларусі. Мы бачым тыя ж прадзяржаўныя Тэлеграм-каналы, якія публікуюць зняважлівыя, жахлівыя прызнальныя відэа. З этыкай гэта ўвогуле нічога агульнага не мае. А з іншага боку, тыя ж кіберпартызаны, якія, відавочна, мяркуюць, што не месца для этычных паводзінаў – чаму мы павінны карыстацца этычнымі прынцыпамі? Якая барацьба ідзе супраць нас, так і мы адказваем. Калі гэтая барацьба скончыцца, застанецца шмат пытанняў – якія ўвогуле этычныя крытэры мусяць быць?\n– Бо яны зацікаўленыя ў тым, каб усе праявы, якія лічацца антыдзяржаўнымі, іншадумствам, былі выкараненыя. Гэта ўспрымаецца не як іншы погляд на падзеі, а менавіта як варожасць. Людзі, якія крытыкуюць Лукашэнку, ці тыя, хто выходзіў на пратэсты, іх абвінавачваюць у акцыях супраць дзяржавы, а не супраць Лукашэнкі і яго ўрада. Ва ўсведамленні гэтага рэжыму Лукашэнка і яго атачэнне – гэта і ёсць беларуская дзяржава. А тыя, хто супраць іх, супраць дзяржавы і ворагі дзяржавы. У такой сітуацыі прапаганда наадварот падкрэслівае, што трэба даносіць як мага больш і часцей. І, калі вернемся да першага пытання, то такі рэжым зацікаўлены ў знішчэнні вонкавага іншадумства. Яны вымушаныя карыстацца дапамогаю даносчыкаў, бо, калі іх не будзе, то і выкараніць іншадумства будзе складана.\n– Афіцыйная прапаганда цяпер шмат кажа пра адзінства народу, прымірэнне і гэтак далей. Што вы агулам можаце сказаць пра магчымасці прымірэння пасля такога супрацьстаяння?\n– Зразумела, значная беларускага насельніцтва, якая не цікавіцца палітыкай ці імкнецца заставацца па-за палітыкай, не так балюча рэагуе на тое, што адбываецца. Тое, што людзі імкнуцца аберагаць сябе ад непрыемных навінаў, нармальна. Бо жыць з гэтым, тым больш знаходзячыся ў Беларусі, вельмі цяжка. Гэта зразумела. Але я назіраю за рэакцыяй на матэрыялы, якія сыходзяць ад кіберпартызанаў. Цікаўнасць вялікая: гэта і абмеркаванні, і прагляды. Гэта значыць, што падзеі, якія былі і працягваюцца, па-ранейшаму ўплываюць на значную колькасць людзей. Многія ўцягнутыя ў гэтую тэму. Так, ты не можаш адкрыта пра гэта казаць. Але, відавочна, ёсць нянавісць і жаданне помсціць. Гэта бачна ў абмеркаваннях, у прыватных размовах. Людзі не перажылі гэтую траўму. Спатрэбіцца вялікі час, каб траўма прайшла. Прыйдзе момант і гэтыя пачуцці зноў выплюхнуцца. Так грамадства не працуе, старонку немагчыма перагарнуць. Сапраўдная перапрацоўка гэтай тэмы і гэтых эмоцый – гэта ўсё наперадзе.\nАляксандр Фрыдман – гісторык, доктар філасофіі, спецыяліст у гісторыі Еўропы ХХ стагоддзя, выкладае гісторыю краінаў Усходняй Еўропы ва Універсітэце імя Генрыха Гэйне (Дзюсельдорф) і найноўшую гісторыю Еўропы ў Саарландскім універсітэце (Саарбрукен).


У Беларусі адзначаюць Дзень перамогі | Новы Час\nУ Беларусі адзначаюць Дзень перамогі\nПаводле звестак Міністэрства абароны, на сёння ў Беларусі жыве 30 тысяч 520 ветэранаў Вялікай айчыннай вайны.\nЦэнтральная падзея свята — урачыстае шэсце ветэранаў у Мінску, што пачалося аб 11.00 ад Кастрычніцкай плошчы і пройдзе да плошчы Перамогі. Ачоліць калону Аляксандр Лукашэнка ды іншыя вышэйшыя службовыя асобы. Плануецца, што ў шэсці прымуць удзел каля 10 тысяч чалавек, у тым ліку ветэраны Вялікай Айчыннай вайны. Яшчэ 5 тысяч чалавек будуць вітаць іх па абодвух баках праспекта Незалежнасці.\nАгульнагарадскія гулянні ў Мінску пачнуцца а 13.00 у парку Перамогі і ў раёне Палаца спорту. Яны завершацца а 22.00, калі ў шасці месцах горада дадуць святочны салют. Святкаванні таксама пройдуць ва ўсіх гарадах краіны.\nНа афіцыйныя мерапрыемствы з нагоды Дня Перамогі запрошаныя кіраўнікі дыппрадстаўніцтваў Еўрасаюза і ЗША. Гэта будзе першае пасля дыпламатычнага канфлікту паміж Мінскам і Бруселем з’яўленне на публіцы заходніх дыпламатаў. Летась іх не запрашалі на святкаванне 9 мая, і кветкі да помніку Перамогі амбасадары ўсклалі на наступны дзень, 10 мая, нагадвае БелаПАН.\nПаводле звестак Міністэрства абароны, на сёння ў Беларусі жыве 30 тысяч 520 ветэранаў Вялікай айчыннай вайны, з якіх 21 тысяча 503 — непасрэдныя ўдзельнікі баявых дзеянняў на франтах. Сярод ветэранаў — сем герояў Савецкага Саюза і адзін поўны кавалер ордэна Славы.


Майстар шэф ДЗЕЦІ. 2 сезон. Выпуск 20 ад 05.04.17 СТБ - Жаночы сайт Femme Today\nУ госці да ўдзельнікаў шоу прыйшлі іх старэйшыя таварышы з першага сезону. Зефирка, цётка Цыля, Адэса, Насця Варона, Каця Сливинская, Баця, Антон, Ісаак і многія іншыя - хто з зорак першага дзіцячага апынуўся задаволены банкетам, а хто - замучыў удзельнікаў сваімі бясконцымі капрызамі?\nЭктар Хіменэс-Брава на кухні савецкай кватэры. Таццяна Літвінава ў дэкарацыях элітных парыжскіх апартаментаў. І Дзмітрый Горовенко ў простай йоговской хаціне. Каб прыадчыніць заслону асабістым жыцці, суддзі запрасілі удзельнікаў у свае любімыя інтэр'еры, а заадно і наладзілі майстар-класы па прыгатаванні аўтарскіх страў.\nНа бітву чорных фартухоў дзесятай тыдні выйшлі Илана Рэзнік, Максім Ганага і Дзяніс Таран. Каб не адправіцца дадому, удзельнікам трэба было прыгатаваць рэстаранныя стравы, працуючы ў падвесных клетках. Даведайцеся, які сфармавалася дзесятка лепшых юных кулінараў другога сезона? Глядзіце ўжо зараз!\nНе прапусціце 20 выпуск Майстар шэф дзеці ўжо праз тыдзень!\nГлядзі яшчэ: Сям'я Рыдван. Частка 2. Хата на тата. Сезон 5. Выпуск 4 ад 19.09.16 СТБ Украіна


У Брэсце забаранілі хардкор-канцэрт | Новы Час\nУ Брэсце забаранілі хардкор-канцэрт\nПра тое, што яны "парушаюць заканадаўства пра культурныя мерапрыемствы" арганізатары канцэрта даведаліся за дзень да мерапрыемства.\nКанцэрт павінен быў адбыцца ў фармаце зачыненай вечарынкі ў ДК Скокі (3 кіламетра ад Брэста). У якасці хэдлайнераў планаваўся ўдзел расійскай групы “SARAH WHERE IS MY TEA. У канцы сакавіка музыкі адправіліся ў свой першы маштабны тур, які ахапіў шэраг гарадоў Расіі і Украіны. Працягнуць "DESOLATE Tour pt. I" яны збіраліся ў Беларусі.\nСупрацоўнікі міліцыі паведамілі пра адмену канцэрту ў самы апошні момант, калі расійская група ўжо прыехала ў Брэст. Музыкам давялося папросту з'ехаць дахаты. Арганізатары не адмаўляюць, што магчымыя чыннікі забароны — канфлікты паміж антыфа і неафашыстамі, што пачасціліся ў апошні час у горадзе. Пасля крывавай бойкі ў кастрычніку тэма варожых субкультур усё больш стала цікавіць брэсцкіх праваахоўнікаў. Па словах арганізатараў, канцэрты, афіцыйна аформленыя як дыскатэкі, не адзін раз праходзілі ў Брэсце. І раней ні ў адміністрацый устаноў, ні ў міліцыянераў не ўзнікала пытанняў да такога фармату мерапрыемстваў.\nАрганізоўвала канцэрт прома-супольнасць TG SOUND PROMO BREST. І нягледзячы на тое, што здарылася, сваю дзейнасць яны спыняць не збіраюцца. Ужо ідзе плённая падрыхтоўка да выступу італьянскай групы “READY, “SET, “FALL!. У Брэст яны прыйдуць 2 снежня.


Паперадзе бацькі ў Раду | Новы Час\nПаперадзе бацькі ў Раду\nНамер сына Пятра Парашэнкі пайсці ва ўладу ўтрымлівае вялікія палітычныя рызыкі для бацькі. Украінскае грамадства з насцярогай адрэагавала на намер Аляксея Парашэнкі балатавацца ў Вярхоўную Раду.\nДзеці прэзідэнтаў, прэм’ераў і іншых чыноўнікаў ва ўсіх краінах свету — сталыя аб’екты СМІ і грамадства. Украіна — не выключэнне.\nМода на маніторынг паводзін дзяцей украінскіх палітыкаў узнікла дзякуючы Андрэю Юшчанку — сыну прэзідэнта Віктара Юшчанкі. Увесну 2005 года ён «праславіўся» на ўсю краіну, калі быў затрыманы міліцыяй за тое, што кіраваў чужым аўтамабілем. Скандал выйшаў на новую ступень пасля таго, як Юшчанка-старэйшы, каментуючы мажорскія выбрыкі сына, груба загадаў журналістам «не лезці не ў сваю справу». Праз тры гады «сын бога» (так празвалі Андрэя ў прэсе), будучы п’яным, зладзіў страляніну ў рэстаране пасля пройгрышу ў казіно 100 000 долараў.\nСын наступнага прэзідэнта таксама быў сталым адмоўным героем СМІ. Лічыцца, што менавіта Аляксандр Януковіч па мянушцы «Стаматалог» адказваў за актывы клана, якія імкліва нарошчваў галоўным чынам за кошт «аджыму» бізнэсу. Напярэдадні Еўрамайдана ў рэйтынгу часопіса "Forbes" Януковіч-малодшы займаў чацвёртае месца ў топе найбольш уплывовых персон ва Украіне.\nЗ улікам гэтага не дзіўна, што ўкраінскае грамадства з насцярогай адрэагавала на намер Аляксея Парашэнкі — сына цяперашняга гаранта — таксама падацца ва ўладу. Навіну пра амбіцыі свайго дзіцяці агучыў сам прэзідэнт падчас прэс-канферэнцыі 16 верасня. «Цяпер мой сын вярнуўся з зоны АТА ў сувязі з ратацыяй. Ён вырашыў балатавацца ў Вярхоўную Раду. Ён не хаваўся за спісы, а пайшоў на акругу. Гэта адказнае рашэнне дарослага чалавека», — цытуюць Парашэнку журналісты.\nАляксей Парашэнка нарадзіўся ў 1986 годзе. Як і бацька, па прафесіі дыпламат. Ужо ў 26 гадоў заняў пасаду віцэ-консула ў Шанхаі. Пасля працаваў у бацькавым бізнэсе.\nНягледзячы на тое, што біяграфія маладога Парашэнкі нічым не заплямленая, украінцы не ў захапленні ад ягоных планаў. На інтэрнэт-форумах гучыць перасцярога, што Парашэнка будуе свой аналаг «сям’і» (так празвалі клан Януковіча). «Не паспела астыць крышка залатога ўнітаза, як на яго села дупа новай сям’і. Дзеля таго, каб адна сям’я змяніла іншую, крана згубіла Крым, частку Данбаса, паклала кучу жыццяў, абваліла нацвалюту і эканоміку, раскалола грамадства, засталася на зіму без вугалю, газу і святла», — бурчаць блогеры.\nДэмакратычная грамадскасць таксама лічыць, што Парашэнка дапусціў памылку, даўшы згоду на задуму сына. Віктар Портнікаў, адзін з самых аўтарытэтных украінскіх каментатараў, піша з гэтай нагоды: «Кланавая сістэма ў краіне не разбурана. Але нават у гэтай канфігурацыі Аляксей Парашэнка пайшоў шляхам не найбольшага, а найменшага супраціву. Ён будзе балатавацца па мажарытарцы — факт. Але ад партыі, якая носіць імя яго бацькі і выкарыстоўвае ў перадвыбарнай кампаніі асабістую папулярнасць прэзідэнта замест перадвыбарчай ідэалогіі. І будзе балатавацца не дзе-небудзь, а ў той самай Вінніцкай вобласці, якая даўно ўжо лічыцца тэрыторыяй падвышанай увагі дынастыі Парашэнка… На Украіне, калі сын ідзе ў дэпутаты пры бацьку-прэзідэнце, усе тут жа ўзгадваюць Януковіча. І пытаюцца ў сябе: для чаго мы кроў пралівалі? Калі Парашэнка не разумее, што ён не Кенэдзі, а Украіна — не ЗША, то ён дрэнна скончыць. І Украіна — не лепей».\nПортнікаў нават сцвярджае, што Парашэнка пераплюнуў самога Януковіча: «Калі гісторыя чаму і вучыць, то толькі таму, што ні чаму не вучыць. Сын Януковіча, які стаў пры бацьку-прэзідэнце адным з уплывовых бізнэс-гульцоў, і тое не палез у палітыку. Гэта пры тым, што ўзровень канцэнтрацыі ўлады ў руках Януковіча-старэйшага быў непараўнальна вышэй, чым узровень рэальнай улады, сканцэнтраванай у руках Парашэнкі-бацькі. І пры жаданні Віктар Фёдаравіч мог зрабіць Аляксандра Віктаравіча дэпутатам ВР, як у свой час Калігула правалок у Сенат свайго каня. І ніхто б не пікнуў. Але малодшы Януковіч у палітыку не палез. Ці сам не захацеў, ці тата падказаў: не трэба, сынку, не будзі ліха. Тата Парашэнка такіх слоў не сказаў. Тата Парашэнка ледзь не заплакаў слязьмі, заявіўшы, што ганарыцца рашэннем сына».\nКрытыкі Парашэнкі таксама звяртаюць увагу на супярэчнасці ў заявах прэзідэнта стасоўна яго сына. У ЗША Парашэнка заяўляў, што ягоны старэйшы сын «добраахвотна адправіўся ваяваць у зону АТА, дзе камандуе артылерыйскім падраздзяленнем». Па словах прэзідэнта, ягоны сын таксама «заканчвае Ітан, Лонданскую школу эканомікі, INSEAD (французская бізнэс-школа — рэд.), Оксфард».\nНамаляваны бацькам партрэт сына-вундэркінда быў успрыняты на інтэрнет-форумах вельмі саркастычна: «Ён быццам бы служыў у артылерыі, пры гэтым быў добраахвотнікам. Наколькі я памятаю, артылерыі ў добраахвотніцкіх батальёнаў не было?». «Аказалася, што ён даўно ўжо паспяхова ваюе з сепаратыстамі. І адначасова з гэтым вучыцца адразу ў чатырох замежных ВНУ. Днём вучыцца, увечары ваюе. Выдатнік!». «Камандзір мінамётнага разліку. Думаю, ваенныя скажуць, што гэта бязглуздзіца. Нельга чалавека, які нават не ведае, што такое дысцыпліна, ставіць камандзірам чаго-небудзь».\nСамае непрыемнае для бацькі і сына Парашэнкі — у тым, што прыколамі і скепсісам справа не абмежавалася. Палітычныя канкурэнты ахвотна пачалі шукаць кампрамат на Аляксея Пятровіча. Рэдакцыя блізкай да Цімашэнкі «Украінскай газеты» накіравала на фронт рэпарцёра, які паспрабаваў знайсці сляды баявой дзейнасці Аляксея Парашэнкі. Як піша газета, пакуль пошук аказаўся марным. Ніхто на франтах АТА не чуў пра артылерыйскі разлік пад кіраўніцтвам Парашэнкі. Праўда, газета вызнае, што Парашэнка-малодшы мог ваяваць пад чужым прозвішчам.\nЖурналісты таксама намагаюцца дакапацца, як Аляксей атрымаў пасаду віцэ-консула ў Шанхаі. Ёсць плётка, што яму дапамог бацька, які на той час кіраваў украінскім МЗС.\nАдназначна адмоўная рэакцыя грамадства на дэпутацкія апетыты маладога Парашэнкі вымушае задацца пытаннем — як украінскі прэзідэнт, чалавек дастаткова прагматычны, які ведае забабоны калектыўнай думкі, мог дапусціць такі пракол? Што ім рухала? Якая муха ўкусіла? Калі адкінуць версію пра тое, што ўлада і грошы абсалютна сарвалі дах бацьку і сыну Парашэнкам, пакуль што адзіная больш-менш лагічная версія гэтага яўна непапулярнага кроку звязаная з некаторымі аспектамі парламенцкай кампаніі. Справа ў тым, што прэзідэнцкая партыя — Блок Пятра Парашэнкі — дастаткова размытая з ідэйнай кропкі гледжання фармацыя, якая можа не захаваць адзінства ў будучым. У выпадку эрозіі фракцыі прэзідэнт, па разліках палітолагаў, можа разлічваць на вельмі нямногіх. Прысутнасць у парламенце сына, які дакладна не здрадзіць бацьку, напэўна, будзе не лішняй.\nЕС увядзе новыя санкцыі супраць Расіі, калі баевікі возьмуць аэрапорт Данецка\nСын Парашэнкі ў цэнтры Кіева трапіў у аварыю


Рая Вагнер: “Чаму так мала беларусаў размаўляюць на роднай мове?” - Адукацыя\nРая Вагнер: “Чаму так мала беларусаў размаўляюць на роднай мове?”\nЗдымкі з архіву гераіні\nРая Вагнер – 19-гадовая жыхарка нямецкага Гамбурга. З кастрычніка 2017-га года з’яўляецца валанцёркай у ГА “Цэнтр “Трэці сектар” у Гародні. Дзяўчына распавяла пра тое, як адчувае сябе ў нашай краіне і падзялілася думкамі наконт падабенстваў ды адрозненняў беларускага і нямецкага менталітэтаў.\nПерад тым, як прыехаць валанцёрыць у Беларусь, ці займалася ты нечым кшталту працы ці вучобы?\nТак, на той момант я скончыла старэйшую школу. Паколькі мне хацелася правесці «gap year» ці валанцёрскі год, я пачала шукаць праекты. У Гамбургу ці недзе непадалёку не атрымалася знайсці магчымыя варыянты, якія б мне пасавалі. І раптам я натрапіла на валанцёрскі праект у Беларусі, які выклікаў цікавасць. Падумалася: а чаму б не паспрабаваць?\nЦі памятаеш той момант ці перыяд жыцця, калі ты вырашыла падацца менавіта на гэты EVS-праект?\nТак, я памятаю, крыху баялася, што не патраплю на гэты праект, бо дагэтуль я ўжо падавалася на некаторыя праграмы ў Гамбургу, а таксама ў Ірландыю. Але атрымала хуткі адказ з Беларусі. І вось я тут.\nШчыра кажучы, я выбірала не столькі краіну, колькі парект. Мноства іншых праграм былі звязаныя з працай з дзецьмі ў садках ці з нечым сумежным. Я зусім не супраць такой дзейнасці, але не ўпэўненая, што мне хацелася б займацца гэтым працяглы час. А тут, у Гародні, я раблю тое, што мне вельмі даспадобы: выкладаю нямецкую і англійскую мовы, ладжу воркшопы.\nНе многія заходнія еўрапейцы, на жаль, шмат чаго ведаюць пра нашу краіну, а то і зусім не ўяўляюць сабе, дзе яна знаходзіцца…\nТак і ёсць. Некаторыя з маіх сяброў, калі пачулі, што я збіраюся ехаць валанцёрыць у Беларусь, не ведалі пра яе. Памятаю, як з’явілася думка: “Хм, гэта новая для мяне краіна, іншая культура і мова. Трэба паспрабаваць!”.\nУ Германіі мала хто дагэтуль называе краіну «Belarus», назва «Weißrussland» усё ж больш распаўсюджаная. Мы ўвогуле не так многа чуем пра Беларусь. Ведаем, што некалі краіна была ў складзе Расіі і СССР. Праз тое, што Беларусь у немцаў часцей за ўсё асацыюецца менавіта з Расіяй, ёсць стэрэатып, што тут кожны дзень п’юць водку. Яшчэ ў Германіі дагэтуль існуе думка, што многія беларускія жанчыны, як і рускія, шукаюць магчымасці знайсці багатага мужчыну-замежніка. Мабыць таму яны імкнуцца шыкоўна апранацца і хадзіць на высокіх абцасах і ў тонкіх калготах нават зімой.\nТаму ў асноўным мы маем уяўленне пра Беларусь амаль такое ж, як і пра Расію. Нават людзі тут размаўляюць па-руску.\nДарэчы, на тваю думку, што можна зрабіць, каб выправіць такую сітуацыю з двухмоўем у Беларусі?\nОх, гэта складанае пытанне. Я была крыху разгубленая, калі напачатку праекта тут мяне спыталі, якой мовай я б хацела пачаць займацца: рускай ці беларускай. Я ж у Беларусі! Лагічна было б вывучаць менавіта беларускую мову. Але чаму так мала беларусаў размаўляюць на роднай мове? З аднаго боку, у кантэксце глабалізацыі больш практычна карыстацца мовай, на якой гутарыць мноства людзей, у тым ліку з краін-суседак. Але мне здаецца значна больш важным захоўваць сваю ідэнтычнасць і культуру, а не асімілявацца з іншай.\nА як ты ацэньваеш узровень валодання англійскай мовай беларусаў?\nЯ адзначыла, што значная частка беларускай моладзі мае базавыя веды мовы. Многія дэманструюць бегласць пры гутарцы. Але аднойчы ў Мінску на чыгуначным вакзале я звярнулся ў турыстычны офіс, але на маё пытынне “Do you speak English?” я атрымала адмоўны адказ па-руску. Гэта ж турыстычны офіс! Дзіўна. Але трэба сказаць, што на памежным кантролі заўсёды быў нехта, хто размаўляе па-англійску. Таму не было ніякіх праблем.\nРаскажы крышку пра свае штодзённыя абавязкі як валанцёркі. Як звычайна праходзіць твой дзень? Як бавіш час вольнымі вечарамі ў Гародні?\nБольшасць маіх заняткаў прыпадаюць на вечар, таму ў мяне даволі шмат вольнага часу ў першай палове дня. Тройчы на тыдзень у мяне заняткі, на якіх я вывучаю рускую мову. Два разы на тыдзень я арганізоўваю размоўны клуб нямецкай мовы і адзін – клуб англійскай мовы. Таксама я ладжу разнастайняя воркшопы і займаюся невялікімі мерапрыемствамі кшталту «Жывой бібліятэкі».\nШто тычыцца адпачынку, праводжу час амаль што так, як і з сябрамі ў Гамбургу. Сустракаюся са знаёмымі, з іншымі валанцёрамі ці людзьмі, якія ў нас навучаюцца. Разам наведваем выставы, імпрэзы, бавім час за гутаркамі ў кафэ ці барах.\nТабе даводзіцца праводзіць шмат часу, непасрэдна камунікуючы з беларусамі. Якое ўражанне ў цябе склалася пра іх? Ці значна адрозніваюцца беларусы ад немцаў?\nПрыемна бачыць пазітыўную рэакцыю людзей, калі яны чуюць, што я магу крыху падтрымліваць гутарку ці проста кажу “спасибо” па-руску. Людзі заўсёды рады падказаць і нешта параіць.\nА наконт адрозненняў… Па-першае, я адзначыла, што беларусы ў пераважнай большасці з’яўляюцца індывідуалістамі. Вельмі часта яны робяць нешта самастойна, не просячы дапамогі. Па-другое, беларусы ў значна большай ступені, чым жыхары Германіі, арыентаваныя на сям’ю. Гэта, наколькі я заўважыла, адзін з вашых галоўных прыярытэтаў. А яшчэ беларусы любяць займацца працай на зямлі, з задавальненнем вырошчваюць сваю садавіну і гародніну. Я лічу, што гэта вельмі класна!\nБыло нешта такое, што цябе абурыла, калі ты прыехала сюды? Штосьці, што ты не разумееш ці не прымаеш.\nНейкі час я не магла звыкнуцца з сітуацыяй, калі, напрыклад, ты стаіш у супермаркеце ў доўгай чарзе, якая ледзьве рухаецца, а касір раптам устае і ідзе шукаць цэннік тавара ў гандлёвай залі. Такое амаль немагчыма ўявіць у Германіі. Таксама адзначу, што гендэрныя стэрэатыпы тут даволі выразныя. Дагэтуль памятаю выпадак, калі пасля правядзення заняткаў па нямецкай мове я хацела аднесці невялічкі стол назад у памяшканне, дзе ён стаяў. Адна сталая жанчына заўважыла гэта і спыніла мяне фразай: “Не-не-не, пакінь яго, табе нельга такое цягаць, ты ж будучая маці!”. Я была ўшчэнт збянтэжаная, бо я ж маладая дзяўчына, здольная сама аднесці гэты столік.\nМяне здзівіла, што хлопцы тут не вітаюцца з дзяўчынамі за руку. Неяк я апынулася ў кампаніі хлопцаў, якія паціснулі адзін адному рукі, ігнаруючы маю працягнутую далонь. У Германіі, калі ты ўпершыню сустракаеш людзей, ты вітаешся поціскам рукі. А тут я так і не зразумела, што рабіць дзяўчыне: проста кіўнуць?\nНе магу абысці пытанне пра тое, якія твае ўражанні ад беларускіх прадуктаў?\nСпачатку ў мяне былі некаторыя праблемы з набыццём прадуктаў у магазінах праз маё няведанне кірыліцы. Прыходзілася здагадвацца, што менавіта я купляю, мяркуючы толькі па ўпакоўцы. Аднойчы я набыла малако, але дома, пакаштаваўшы яго, зразумела, што гэта быў кефір. У вас ёсць смачныя рэчы кшталту згушчанага малака, пра якое мая маці ведае яшчэ з савецкіх часоў. Я не трапляла на такое ў Германіі.\nЦі спраўдзіліся твае чаканні-спадзяванні наконт твайго знаходжання ў Беларусі?\nНасамрэч, усё нават лепей за тое, што я прыблізна чакала ад паездкі сюды. Тут нават не так ужо і халодна! Амаль што як ў Германіі, я б сказала. Гэта, напэўна, яшчэ адзін стэрэатып пра вашу краіну. Бо дома казалі: “Будзь гатовая да -30!”. Але галоўнае, што робіць гэты праект такім класным, – гэта, безумоўна, людзі. Ветлівыя, шчырыя і заўсёды гатовыя дапамагчы. Да каго б ты ні завітаў, усюды гасцінныя беларусы прапануюць кубачак гарбаты.\nШто павязеш дадому з Беларусі?\nБеларускія цукеркі і зефір. Магчыма, перад ад’ездам прыхаплю з сабой сувеніры з беларускай сімволікай. І яшчэ абавязкова вазьму з сабой у Германію некалькі цікавых рэцэптаў беларускіх страў! Дарэчы, у нас ёсць нешта падобнае да традыцыйных беларускіх дранікаў, толькі мы ядзім іх звычайна з яблычным мусам, часам дадаючы карыцу і цукар.\nТры твае парады тым, хто плануе наведаць Беларусь?\nПакаштаваць лакальную ежу, шмат шпацыраваць, бо гэта найлепшы спосаб пазнаёміцца з новым месцам. А яшчэ – абавязкова праехацца ў іншы горад на начным цягніку. Гэта круты досвед!


Некалькі тэкстаў асвятляюць паралелі між беларускім (ці, шырэй — славянскім) фальклорам і з’явамі культуры фіна-ўгорскіх народаў (эстонцаў, сэту, тувінцаў). Пошук тыпалагічных паралеляў дазваляе не толькі вызначыць агульнае і адметнае, але таксама глыбей зразумець элементы асобных традыцый. Хочацца выдзеліць артыкулы “Сельскія могілкі ў беларускай народнай культуры і па-за ёй” Сяргея Грунтова і “Тыпалагічныя паралелі ў абрадах пераносу Свячы у беларусаў і шанавання бога Пека ў сэту” Ірыны Смірновай. Яны прыцягваюць увагу да пытанняў, пра якія ўжо шмат напісана рознымі даследчыкамі, але новыя палявыя матэрыялы і пашырэнне кантэксту параўнання маглі б дапоўніць ці нават абвергнуць старыя тэорыі.\nНаруб на магіле — не толькі беларуская і не толькі сялянская адметнасць\nСяргей Грунтоў у сваім артыкуле праблематызуе паняцце “сельскія могілкі” і паказвае, як пашырэнне яго разумення адкрывае новыя магчымасці інтэрпрэтацыі. У мясцовасці, якая сёння лічыцца сельскай, могуць знаходзіцца могілкі колішніх мястэчак, родавыя дваранскія ўсыпальніцы. Калі казаць пра могілкі, дзе хавалі сялян, то прыхадскі пагост мог знаходзіцца ў горадзе, а надгроб’і мяшчан мала адрозніваліся ад сялянскіх. На сельскіх могілках могуць сустракацца вельмі нетыповыя помнікі. Даследчык прапануе любыя адыходы ад канону ўспрымаць як магчымасць перагледзець схему апісання ды інтэрпрэтацыі “сельскіх могілак”.\nВарварынская свяча ў вёсцы Басценавічы Мсціслаўскага раёна.\nУ якасці аднаго з прыкладаў навуковец разглядае нарубы (пабудовы ў выглядзе хатак) на могілках. Мы прывыклі ўспрымаць іх як вельмі старажытныя па паходжанні помнікі, частку менавіта сялянскай культуры, нават этнавызначальны прызнак культуры беларусаў. Старажытнасць такіх пабудоў не выклікае сумневаў, яны сустракаюцца яшчэ ў раннім жалезным веку. Між тым, калі паглядзець на аб’ект шырэй, то помнікі ў выглядзе хатак мы знойдзем і ў яўрэяў, і ў шляхты. Сяргей Грунтоў заклікае выкарыстоўваць межы азначэнняў для пашырэння даследаванняў.\nНаколькі мне вядома, адзіны на ўсю Беларусь цэлы наруб сёння застаўся ў вёсцы Баркі Клічаўскага раёна. Гэта надмагілле памерлага ў 1929 годзе Кузьмы Цмыга і яго жонкі Праскоўі, якое рэгулёва паднаўляюць іх нашчадкі. Цяпер яно накрыта рубероідам. Таму, мабыць, пабудова і захавалася. Побач — сучасны мураваны помнік. Некаторыя жыхары раёна кажуць, што пад “церамком”, як тут называюць наруб, пахаваны стараверы. Магчыма, мы назіраем гісторыю як з курганамі: у народнай памяці незвычайныя пахаванні не ўспрымаюцца месцамі спачыну продкаў, ператвараючыся ў “шведскія магілы”, “татарскія”, “французскія”, нават “партызанскія” — нейкіх “чужых”. У той жа час, стараверы таксама маглі ставіць на магілах нарубы. Шырока распаўсюджаны від стараверскіх помнікаў — крыж з трохкутным навершам. Магчыма, наверша сімвалізуе неба, але асацыяцыі са страхой дома таксама ўзнікаюць. Такія крыжы маглі зваць “галубец”, як і нарубы.\nПеранос міхайлаўскай свячы ў вёсцы Вяляцічы Барысаўскага раёна.\nСяргей Грунтоў не закранаў паралеляў з фіна-ўгорскімі народамі, напэўна, таму, што апісваў надмагільныя “хаткі” на тэрыторыі Беларусі, даводзячы, што гэта могуць быць не толькі сялянскія помнікі. Між тым, нарубы былі ў фіна-ўграў, увогуле пабудовы такога тыпу распаўсюджаны па шырокай тэрыторыі Еўразіі. Прыцягненне гэтага матэрыялу дазволіла б яшчэ больш пашырыць даследчае поле, яшчэ раз падыскутаваць аб канцэпцыі фіна-ўгорскага субстрату беларусаў, прапанаванай Іванам Ласковым.\nПеранос мікольскай свячы ў вёсцы Новая Слабодка Клічаўскага раёна.\n“Труна — хата для нябожчыка” — гэта, бадай, архетып. Недарма труну могуць называць яшчэ “дамавіна”. Апошняя назва, дарэчы, сустракаецца як мясцовая для нарубаў. У песнях можна пачуць такое сімвалічнае апісанне пахавання:\n“Яны бруснейка часалі, да хатачку будавалі.\nЯны думалі — святліца, ажно цёмная цямніца.”\n“Сельскія могілкі” пры ўсёй праблемнасці гэтага паняцця рыхтуюць нам яшчэ шмат адкрыццяў. Драўляныя надмагіллі імкліва разбураюцца. Хочацца верыць, што аматары краязнаўства ўважліва іх фіксуюць і калі-небудзь цікавыя фотаздымкі нарубаў яшчэ трапяць у навуковы зварот.\nСвяча — усё ж сімвал хатняга агменю?\n“Свяча” — гэта комплекс рытуальных прадметаў, што можа складацца са свечкі, абраза і ручніка, якім пакрыты абраз. Можа быць толькі свечка ці толькі абраз, “ікона”, якую ўсё роўна могуць зваць “свячой”. Да асноўнага комплексу могуць дадавацца іншыя атрыбуты: вялікі драўляны крыж, штучныя кветкі. Свяча захоўваецца ў адной хаце год, налета яе пераносяць да наступнага гаспадара. Свечка можа быць розных памераў, часам вельмі вялікая, сукацца штогод напярэдадні пераносу ці далеплівацца. Па апошніх публікацыях становіцца зразумела, што перанос свячы — абрад, распаўсюджаны па ўсёй беларускай этнічнай тэрыторыі з усхода на захад, а поўнач яшчэ чакае даследчыкаў. Напрыклад, абрад Свяча зафіксаваны ў вёсцы Брусы Мядзельскага раёна, на мяжы з гісторыка-этнаграфічным рэгіёнам Падзвінне.\n“Церамок” (наруб) на могілках вёскі Баркі Клічаўскага раёна.\nУ артыкуле Ірына Смірнова даводзіць, што параўнальная характарыстыка Свячы і падобных да яе абрадаў у фіна-ўгорскіх народаў можа быць ключом да разумення сутнасці гэтага дзеяння. Пры гэтым даследчыца лічыць слушнымі меркаванні і навукоўцаў, якія бачылі ў Свячы рысы дахрысціянскіх вераванняў, і тых, хто лічыў яе адгалоскам братчын (баляванні брацтваў — суполак напалову царкоўнага кшталту, якія ў Беларусі і Украіне вядомыя з XV стагоддзя) і прафесійных саюзаў, і тых, хто даводзіў уплыў праваслаўных традыцый. Аднак, параўноўваючы беларускі абрад Свяча і традыцыі шанавання бога Пека ў праваслаўнай фіна-ўгорскай народнасці сэту (жывуць на эстонска-рускім памежжы), Ірына Смірнова прыходзіць да высновы: “галоўны абрадавы прадмет (свяча і драўляная фігурка са свячамі) увасабляюць агульнага продка, які здольны паўплываць на дабрабыт… сям’і, ураджай збожжа і прыплод свойскай жывёлы. Беларуская і сэтуская традыцыі захавалі асноўны змест і сэнс дахрысціянскіх культаў”.\nНа шляху да такой высновы даследчыца адзначае антрапаморфнасць Свячы ў некаторых беларускіх вёсках, аналізуе абрадавыя дзеянні, звязаныя з яе пераносам, піша, што яны “структуруюцца як памінальныя: аплакванне, вынас з дому, маркіроўка шляху саломай, палатном, святочныя стравы, якія суадносяцца з памінальнымі… Развітанне са Свячой раўназначнае развітанню з памерлым чальцом сям’і”. Для далейшых даследаванняў могуць быць істотнымі самыя дробныя дэталі дзеяння, а таксама суджэнні інфармантаў. Вялікай дапамогай навукоўцам маглі б стаць аўдыя- і відэазапісы мясцовых работнікаў культуры. Напрыклад, у вёсцы Вяляцічы Барысаўскага раёна кажуць: “Ікона як жывы чалавек у хаце”; “як аддасі, — усё роўна як каго-та пацяраў, як чалавека адправіў”. Акрамя таго, увага да абрадаў пераносу Свячы, якія часта ўспрымаюцца хутчэй як царкоўныя і таму мала фіксуюцца спецыялістамі па фальклоры на месцах, магла б пашырыць іх вядомую геаграфію.\nСтараверскае надмагілле ў вёсцы Наваянчына Барысаўскага раёна.\nІрына Смірнова піша: “Існуе меркаванне, што вобраз хатняга бога Пека ў традыцыі сэту злучыўся з вобразам святога Мікалая, які карыстаўся ў іх асаблівай пашанай”. На дзень святога Мікалая ў Беларусі зафіксавана пераносаў Свячы больш, чым на іншыя святы. Аднак, абрад мог прымяркоўвацца амаль да любога свята, “да найбольш істотных перыядаў аграрнага цыклу (вясновы сеў, агляд усходаў, збор ураджаю)”, як піша даследчыца. Яна адзначае таксама падабенства Свячы і Багача (народная назва свята Раства Багародзіцы 21 верасня). Хутчэй за ўсё, перанос свячы на Багач у Ігуменскім павеце, апісаны этнографам Адамам Багдановічам, — гэта прыватны выпадак агульнабеларускай Свячы. У іншых апісаннях Багача свяча не згадваецца. Для далейшых даследаванняў паралеляў між гэтымі святамі таксама істотныя былі б падрабязныя сучасныя сведчанні носьбітаў традыцый.\nЗборнік “Місія выканальная-2” — адзін з вынікаў супрацы Цэнтра даследванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі і Эстонскага літаратурнага музея. З 2016 года ладзіліся супольныя палявыя даследаванні, канферэнцыі, публікацыі, праходзілі стажыроўкі беларусаў у Эстоніі. Вынікам стала ўзаемаўзбагачэнне і абмен вопытам.\nНазву “Місія выканальная” меў першы беларуска-эстонскі зборнік навуковых артыкулаў, выдадзены ў 2018 годзе. Яна перафразуе назву фільма “Місія невыканальная”, сцвярджаючы, што фалькларыстыка — навука актуальная і перспектыўная, прыдатная і для аналізу з’яў традыцыйнай культуры, і стракатых інфармацыйных плыняў у сучасным свеце.


Расія на Еўрабачанні: ўспамінаем самых яркіх прадстаўнікоў\nРасія на Еўрабачанні скрозь года\n2019/05/07 2019/05/07 hiroko-san 0 Comment\nЗ 14 па 18 траўня ў Ізраілі пройдзе міжнародны музычны конкурс Еўрабачанне, кожны год аб'ядноўвае практычна ўвесь народ Еўропы (і не толькі). Людзі слухаюць песні і глядзяць выступы выканаўцаў з розных краін, выбіраюць сабе любімчыкаў і пазней галасуюць за іх - па традыцыі пераможца прывозіць Еўрабачанне у сваю краіну на наступны год. У Маскве конкурс праводзіўся ўсяго адзін раз - у 2009 годзе, аднак гэта не азначае, што Расію на Еўрабачанні ўяўляла мала годных выканаўцаў.\nЕўрабачанне-2019: хто едзе на конкурс ад нас і з якой песняй\nСамыя яркія прадстаўнікі Расіі скрозь года\n2008: Дзіма Білан (Believe)\n2016: Сяргей Лазараў (You Are The Only One)\n2015: Паліна Гагарына (A Million Voices)\n2012: Буранаўскія бабулі (Party For Everybody)\n2014 года: Сёстры Толмачево (Shine)\n2006: Дзіма Білан (Never Let You Go)\n2007 года: Срэбра (Song # 1)\n2013: Дзіна Гарипова (What If)\n2003: tATu (Не вер, не бойся, не прасі)\n2000: Алсу (Solo)\nУ гэтым годзе Расію зноў прадставіць Сяргей Лазараў з песняй Scream (Крычаць). Спявак выступіць на Еўрабачанні ўжо ў другі раз - першы адбыўся ў 2016 годзе з песняй You Are The Only One (Ты адзіная). Тады Лазараву ўдалося заняць лідзіруючую пазіцыю па выніках галасавання гледачоў, аднак пасля галасавання журы ён зрушыўся на трэцяе месца, прапусціўшы наперад выканаўцаў з Аўстраліі і Украіны.\nДа рэлізу песні Scream Сяргею многія прадказвалі перамогу - як расійскія гледачы і крытыкі, так і замежныя. На жаль, калі на YouTube-канале спевака з'явіўся кліп на новую песню, даволі вялікая колькасць людзей расчаравалася ў удзельніку: нават у рэйтынгу букмекераў Лазараў рэзка спусціўся з першага месца. Хтосьці кажа, што Scream - гэта занадта сумная балада, якая не падыходзіць для міжнароднага конкурсу (хоць не варта забываць пра ўдзельніка з Партугаліі ў 2017 годзе), але знаходзяцца і паклонніка. Яны сцвярджаюць, што ўзровень конкурснай заяўкі Расіі у 2019 годзе нашмат вышэй, чым быў ў 2016 - калі б Сяргей зноў прадставіў нешта падобнае на You Are The Only One, вось гэта і быў бы сапраўдны правал.\nЎсё ж не будзем губляць надзеі дамо ўдзельніку з Расіі шанец: ў 2016 годзе таксама многія крытыкавалі яго песню, называючы яе занадта «папсовай» і незапоминающейся, аднак жывы выступ усіх проста разбіла. Паглядзім, што будзе ў гэтым годзе - у бліжэйшы час на афіцыйным канале Еўрабачання на YouTube можа з'явіцца відэа з рэпетыцыі нумары.\nА пакуль давайце ўспомнім самыя цікавыя, прыгожыя і запамінальныя нумары, з якімі Расія прыязджала на песенны конкурс.\nУ 2008 годзе ў Бялградзе Расію прадстаўляў Дзіма Білан з песняй Believe (Верь) - менавіта ён прынёс нашай краіне адзіную на дадзены момант перамогу. Разам са спеваком у нумары удзельнічаў вядомы расійскі фігурыст Яўген Плюшчанка, а таксама венгерская скрыпач Эдвін Мартан. Як сама песня, так і выступ апынуліся даволі запамінальнымі - гэта заслужаная перамога, якой можна ганарыцца.\nПершы выступ Лазарава на Еўрабачанні, якое адбылося ў 2016 годзе ў Стакгольме, па праву можна назваць адным з лепшых выступленняў Расіі. Нават калі песня здаецца занадта шаблонна і нічым не вылучаецца, пастаноўка нумара ўразіла многіх гледачоў - дзякуючы гэтаму (і, вядома ж, свайму голасу) Сяргей практычна перамог у конкурсе, у выніку заняўшы трэцяе месца.\n«Фарсаж» атрымае жаночы спін-оф з Шарліз Тэрон?\nРэжысёр «Паслязаўтра» здыме фільм пра высадку на Месяц\nМэл Гібсан рыхтуецца стаць Сантам у чорнай камедыі\nУ 2015 годзе Еўрабачанне праходзіла ў Вене - тады Расію на конкурсе прадставіла Паліна Гагарына з выдатнай кампазіцыяй A Million Voices (Мільён галасоў), якая заняла другое месца пасля песні шведскага выканаўцы.\nУ 2012 годзе ў Баку Расія усіх здзівіла - на конкурсе краіну прадставіў фальклорны калектыў бабуль з вёскі Бураново. Яны выканалі песню Party for Everybody (Вечарына для ўсіх) на англійскай і Удмурцкай мовах, якая лідзіравала ў паўфінале. У фінале ж яна заняла другое месца, прапусціўшы наперад толькі шведскую песню, пазней якая стала хітом.\nДвайняты Марыя і Анастасія Толмачево прадставілі Расію ў 2014 годзе з песняй Shine (Ззяй). Дзяўчатам ўдалося трапіць у дзесятку лепшых - яны занялі сёмае месца.\nЯк і Сяргей Лазараў, Дзіма Білан прадстаўляў краіну два разы - акрамя пераможнай песні Believe на конкурсе ён выканаў кампазіцыю Never Let You Go (Ніколі не дазволю табе сысці) двума гадамі раней, у 2006 у Афінах. Тады яму практычна ўдалося перамагчы - Білан заняў другое месца пасля фінскай групы Lordi. Фіны прадставілі хэві-метал песню, да таго ж у нумары выкарыстоўвалася розная піратэхніка - гэтым самым выканаўцы шакавалі гледача, бо раней на Еўрабачанні падобнага не было. Магчыма, калі б не гэты факт, у 2007 годзе конкурс прыехаў бы ў Расію.\nУ 2007 годзе за Расею выступіла група Серабро з песняй Song # 1 (Песня нумар адзін). Жаночае трыо тады складалі Алена Цемнікаву, Вольга Сярабкіну і Марына Лізоркіну. Дзяўчаты выступілі на вялікай сцэне ўпершыню - і выступленне іх аказалася вельмі паспяховым: у конкурсе ім удалося заняць трэцяе месца.\nУ 2013 годзе ў шведскім горадзе Мальмё за Расею выступіла пераможца першага сезону шоў «Голас» Дзіна Гарипова. Яе песню What If (Што, калі) у Інтэрнэце першы час абмяркоўвалі на прадмет плагіяту, аднак на конкурсе кампазіцыя была ў ліку фаварытаў - спявачка з Расіі заняла пятае месца.\nУ Рызе ў 2003 годзе Расію прадставіла група tATu, якая складаецца з двух удзельніц - Лены Кацінай і Юлі Волкавай. Яны выканалі песню на рускай мове пад назвай "Не вер, не бойся, не прасі» і занялі трэцяе месца.\nУ 2000 годзе ў Стакгольме Расія прадставіла свайго ўдзельніка ў чацвёрты раз за гісторыю Еўрабачання - ім апынулася спявачка Алсу. Удзельніца выканала песню Solo (Сама па сабе), заняўшы другое месца - гэта быў сапраўдны поспех, бо да гэтага Расея на конкурсе займала толькі 9-е, 15-е і 17-е месца.\nЯк бачна, Расію на музычным конкурсе Еўрабачанне ўяўляла шмат годных перамогі выканаўцаў. Характэрна, што большасць з прадстаўленых вышэй ўдзельнікаў увайшлі ў тройку лепшых: далёка не многія краіны могуць гэтым пахваліцца.\nБудзем хварэць за нашага прадстаўніка і ў гэтым годзе: хто ведае, раптам спрацуе «эфект Білана», і Сяргею Лазараву здолее атрымаць перамогу пасля максімальнага набліжэння да яе, калі ён прымаў удзел у конкурсе ў мінулы раз.\nобновлено: Май 7, 2019 автором: hiroko-san Расія на Еўрабачанні скрозь года абноўлена: Май 7, 2019 аўтарам: hiroko-san\n(2 галасы, сярэдняе: 5 з 5)\nМадонна заспявае на Еўрабачанні?\nАкцёры серыяла «Сябры» скрозь года\nАкцёры фільма «Таксі»: скрозь года