Больш за тры тысячы прыхільнікаў неанацызму налічылі ў Беларусі\nДа пяці гадоў турмы за «рэабілітацыю нацызму» – belsat.eu\nДэпутаты ў першым чытанні прынялі законапраект «Аб змене законаў Рэспублікі Беларусь у пытанні ўзмацнення барацьбы з прапагандаю нацызму і экстрэмізму», які прадугледжвае крымінальную адказнасць за рэабілітацыю нацызму. Пра неабходнасць такога закону заявіў Міністр унутраных справаў Беларусі Ігар Шуневіч.\nГалоўны праваахоўнік Беларусі паўстаў на абарону маральных каштоўнасцяў не без прычыны. Падштурхнулі Шуневіча да распрацоўкі зменаў у законе падзеі двухгадовай даўніны, калі ў цягніку Менск-Маладзечна заўважылі пасажыра з татуіроўкамі з нацысцкаю сімволікай. Чыноўнік падлічыў, што такія факты – публічнай дэманстрацыі падобных сімвалаў – за апошнія тры гады сталі ўтрая часцейшыя.\n«Мы бачым рост адказнасці па крымінальным артыкуле 130, але пры гэтым я не бачу прамых выклікаў. Так, людзі сталі больш размяшчаць інфармацыі ў сацыяльных сетках, але гэта не сапраўднае распальванне варожасці ў грамадстве», – кажа праваабаронца Наста Лойка.\nПаболела і фактаў экстрэмізму – паводле Шуневіча – у трыццаць разоў. Праўда, пад панятак «экстрэмізм» цяпер можа падпасці нават футбольнае «Хто не скача, той –…»\n«Тое, што сёння вызначаецца экстрэмізмам, вельмі шырокі панятак, ён уключае як нейкі шэраг спісаў артыкулаў з Крымінальнага кодэксу, так і тое, што можа наносіць пагрозу дзяржаве ўмоўна абазначана. Яны прыводзяць азначэнні нацызму больш-менш гістарычна дакладныя, але што за гэтым будзе стаяць на практыцы – гэта вялікае пытанне», – каментуе Наста Лойка.\nУзрост да сарака гадоў. Нежанаты, агрэсіўны, вырас у няпоўнай сям’і і часцей за ўсё былы футбольны фанат. Паводле Шуневіча – гэтак выглядае беларускі сярэднестатыстычны неанацыст.\nПраваахоўнікі падлічылі, што такіх асобаў з неанацысцкімі поглядамі ў нашай краіне – ні многа, ні мала – тры тысячы. Ці супадае бачанне МУС з уяўленнем жыхароў Менску?\n«Бачыла маладых людзей з татуіроўкамі са свастыкай. Робяць, так, такое бачыла».\n«Ну так, сустрэць, канечне, можна, але не так адкрыта, бо ў нас людзі добрыя, спакойныя. Нацыстаў, дзякуй Богу, няма».\n«У нас другая бяда ёсць, што няма гонару нацыянальнага, гэта іншая справа, а нацызму ў нас няма, я думаю, што яго і шукаць не трэба».\nПрынятыя ў першым чытанні змены ў закон нарэшце даюць юрыдычнае акрэсленне таго, што такое «нацызм» і «рэабілітацыя нацызму» і пашыраюць адказнасць – як адміністратыўную – да 20 базавых велічыняў штрафу, гэтак і крымінальную – да пяці гадоў турмы. Назвалі і вінаватых у актывізацыі неанацыстаў… заходнія краіны, дзе нібыта скажаюць вынікі Вялікай Айчыннай вайны.\nФота: Aleksiej Witwicki / FORUM\nТэгі: Shunevich закон Марыя Арцыбашава нацызм нацысты неанацызм экстрэмізм


(Вядучая: ) «Апошнім часам вялікі розгалас атрымала сытуацыя, якая склалася ў Беларускім Гэльсынскім камітэце. Назіральная Рада камітэту выказала недавер старшыні Тацьцяне Процьцы, у адкрытым лісьце абвінаваціўшы яе ў “флірце з уладай”. Іншымі словамі, у тым, што старшыня праваабарончай арганізацыі займаецца палітыкай і ўцягвае туды БГК. Супярэчнасьці ў арганізацыі дасягнулі такога напалу, што старшыня БГК падала заяву аб адстаўцы, якая, праўда, пакуль не была прынятая. Прычыны канфлікту ў Гэльсынскім камітэце выходзяць за рамкі праблемаў адной канкрэтнай арганізацыі, і гэта дало нам нагоду больш шырока паразмаўляць на тэму “Праваабарончая дзейнасьць і палітыка”. Да ўдзелу ў круглым стале сёньня запрошаныя кіраўнікі й актывісты асноўных праваабарончых структураў, вядомых ў Беларусі.\n(Бяляцкі: ) “Мне цяжка казаць пра розьніцу паміж нашымі арганізацыямі, я хутчэй буду гаварыць пра саму “Вясну”. “Вясна” зьяўляецца такой клясычнай праваабарончай арганізацыяй, якая мае некалькі накірункаў сваёй працы, і асноўныя накірункі, як мы іх вылучаем, гэта – дапамога палітычна рэпрэсаваным, дапамога іхным сем’ям, гэта самая разнабаковая дапамога. Другі накірунак – гэта інфармацыйная нашая палітыка. Выданьне бюлетэняў, інфармаваньне міжнароднай і беларускай супольнасьці пра сытуацыю з правамі чалавека на Беларусі. І трэцяе – гэта адукацыйныя праграмы, адукацыйныя сэмінары, сустрэчы, круглыя сталы, якія таксама мы ладзім. Вось гэта асноўныя накірункі нашае працы”.\n(Курс: ) “Я буду казаць толькі пра тое, чым, як мне здаецца, розьняцца нашыя структуры. Яны падзяляюцца на 3-ы віды арганізацыяў. Першыя – абсалютна чыстыя праваабаронцы, якія займаюцца абаронай правоў чалавека, кім бы той чалавек ня быў. Другія арганізацыі – гэта арганізацыі, якія маюць нейкі палітычны ўхіл, напрыклад, левыя абараняюць правы левых, правыя абараняюць правы правых, і такама такія арганізацыі неабходныя. І трэція арганізацыі – як мне ўяўляецца, я зараз буду апісваць “Хартыю-97” – гэта арганізацыі новага тыпу, якія хутчэй не абараняюць правы, гэта ініцыятыва простых людзей, якія імкнуцца рэалізаваць свае правы ва ўмовах несвабоднай дзяржавы. І мне здаецца гэтыя тры арганізацыі неабходныя.\nШто тычыцца нашага падабенства зь “Вясною”, то яно, безумоўна, ёсьць, але розьніца тут невялічкая. Мне здаецца, што “Вясна” ня будзе абараняць прэзыдэнта Лукашэнку, калі той будзе ў бядзе, а вось БГК якраз і зоймецца абаронай правоў Лукашэнкі, калі, напрыклад, яго захочуць пакараць як Чаўшэску за зробленае ім. Калі я памыляюся, тады хай мяне паправіць Алесь Бяляцкі.\nМы таксама, як і “Вясна”, займаемся гэтымі ж накірункамі дзейнасьці, аднак менш, магчыма, увагі надаем сем’ям рэпрэсаваных і самім рэпрэсаваным, і больш надаем увагі тым, хто не падазрае, што ён рэпрэсаваны. Гэта тыя людзі, якія не падазраюць, што іхныя правы парушаныя. “Вясна” займаецца людзьмі, якія ведаюць, што іх правы парушаныя, якія змагаюцца супраць гэтага рэжыму, а да нас прыходзяць часта людзі, якія страцілі жытло ці былі пакараныя мясцовай уладай, ці несправядлівым судом. Мы ім стараемся дапамагаць”.\n(Вядучая: ) “Сьвятлана задала пытаньне абодвум нашым сёньняшнім суразмоўцам -- і Зьміцеру Бандарэнку, і Алесю Бяляцкаму. Я для пачатку даю слова Зьміцеру Бандарэнку – ён каардынатар праваабарончай грамадзянскай ініцыятывы “Хартыя-97”. Зьміцер, ці сапраўды “Хартыя-97” – гэта праваабарончая грамадзянская ініцыятыва, створаная проста для самарэалізаціі групы грамадзянаў?”\n(Бандарэнка: ) “Пра функцыі “Хартыі-97” магу адказаць наступнае: гэта быў адказ на выклік часу. У 1997 годзе арганізатары масавых акцыяў і удзельнікі гэтых акцыяў сутыкнуліся з масавымі рэпрэсіямі, і тады стала відавочна, што людзі, якія удзельнічаюць у масавых акцыях, павінныя мець гарантаваную абарону. Іх штрафы павінныя нейкім чынам гасіцца, людзі павінны мець адвакатаў, людзі павінны быць ўпэўненыя ў тым, што, калі яны трапяць ў вязьніцу, іхныя сем’і будуць абароненыя, будуць атрымоўваць матэрыяльную дапамогу і самае галоўнае – гэтыя людзі павінныя ведаць, што пра іх лёс вядома і ў краіне, і ў сьвеце.\nІніцыятыва “Хартыя-97” яшчэ стала працягам змаганьня журналістаў незалежных СМІ за свае правы. 97 год – гэта арышты журналістаў ОРТ, закрыцьцё газэты “Свабода”, гэта ціск на незалежную прэсу. І калі “Хартыя-77” ўзьнікла ў Чэхаславаччыне ў абарону чэскіх рок-музыкаў, то ініцыятарам грамадзянскай ініцыятывы “Хартыя-97” выступілі журналісты, і тут “Хартыя” не выступае як зарэгістраваная арганізацыя, а менавіта як грамадзянская ініцыятыва, і, безумоўна, ёсьць падпісанты “Хартыі” больш актыўныя, больш ініцыятыўныя. Нехта абмежаваўся сваім подпісам, але самае галоўнае, людзі павінны быць упэўненыя ў тым, што іх правы ў выпадку наступу рэжыму будуць абароненыя”.\n(Радкевіч: ) “Я даю слова Алесю Бяляцкаму – старшыні праваабарончага цэнтру “Вясна” і хацела, каб Вы адказалі на закід, зроблены Сьвятланай Курс. Сярод вышых кліентаў – ня ведаю, наколькі правамерна тут гэтае слова, папраўце мяне, калі яно тут няслушнае – дык вось, сярод вашых кліентаў сапраўды пераважаюць ахвяры палітычнага перасьледу, адлічаныя зь месца вучобы, зьбітыя ў часе маніфэстацыяў і гэтак далей. Ці можна ў такім выпадку казаць, што вы, вашая арганізацыя абараняюць інтарэсы пэўнага палітычнага кляну?”\n(Бяляцкі: ) “Цікавае пытаньне, і я хацеў бы пачаць адказваць, можа быць, вось з чаго. Я трымаю ў руках газэту ”НАША СВАБОДА”, якая выйшла сёньня, і вось на старонцы №3 мы чытаем: “Канфлікт ў Беларускім Гэльсынскім Камітэце”. Потым мы далей праглядаем гэтую газэту, на старонцы №6 мы чытаем: “На 55 дзень службы Радзіме шэраговец застрэліўся”, і подпіс “падрыхтавана паводле матэрыялаў праваабарончага цэнтру “Вясна-97”. Вось калі казаць пра тое, чым займаецца нашая арганізацыя, трэба глядзець не на словы, а на канкрэтныя справы.\nШто тычыцца дапамогі ахвярам палітычных рэпрэсіяў, безумоўна, мы надаем шмат увагі гэтаму – таму, што на сёньняшні дзень грамадзкая праца і праца палітычная маюць вельмі нябачную мяжу. З аднаго боку, мы яе дакладна разумеем і ня хочам пераходзіць гэтую мяжу. Мы ня ёсьць тыя правыя, якія дапамагаюць правым, мы ня ёсьць тыя левыя, якія дапамагаюць толькі левым. Мы дапамагаем усім, хто церпіць на сёньняшні дзень ад тага палітычнага рэжыму, які ў нас існуе”.\n(Вядучая: ) “Многія праваабаронцы сьцьвярджаюць, што ва ўмовах дыктатуры такой выразнай мяжы няма. Змаганьне супраць дыктатуры адначасна зьяўляецца змаганьнем за правы чалавека і наадварот. Ці правамерна праваабарончай арганізацыі заяўляць: “Мы палітыкай не займаемся”. Калі ласка, я даю слова Сьвятлане Курс -- прадстаўніцы БГК”.\n(Курс: ) “Я думаю, меркаваньне, што я, маўляў, не займаюся палітыкай – яно ўвогуле не павінна выказвацца, бо падчас дыктатуры, таталітарнага рэжыму абарона правоў чалавека робіцца нечым падобным да заняткаў палітыкай. Аднак, і ў часы таталітарнай дзяржавы, або аўтарытарнай дзяржавы, што мы маем на сёньняшні момант, ёсьць гэтая мяжа, яна празрыстая, яна час ад часу мяняе свае абрысы, але гэтая мяжа ёсьць.\nМы павінны быць незалежныя, як ад уладаў, так і ад палітычнай апазыцыі, так і ад грамадзкай думкі. Калі прыслухоўвацца да грамадзкае думкі ці апазыцыі – гэта таксама можа нас далёка завесьці. Часам расейскія праваабаронцы прыводзяць такі прыклад, што фашыстоўская Нямеччына была прававою дзяржавай, яны цалкам выконвалі, са сваёй нямецкай акуратнасьцю, усе свае законы, і большасьць думала, напрыклад, што Гітлер добры, а жыды кепскія, і калі б нямецкія праваабаронцы пайшлі за большасьцю, дык яны б прайгралі. Вось тут я бачу мяжу”.\n(Вядучая: ) “Сьвятлана Курс – прадстаўніца БГК. Сьвятлана я нагадаю і працытую вам словы таксама сябра БГК – назіральнай рады БГК – Карласа Шэрмана, які заявіў і ў інтэрвію журналістам, што, на ягоную думку, грамадзкая праваабарончая арганізацыя не павінна займацца палітыкай. Як БХК у выніку зьбіраецца вырашыць гэтую супярэчнасьць ў рамках адной арганізацыі?”\n(Курс: ) “Мы размаўлялі пра гэта са спадаром Карласам і спадарыняй Тацьцянай, і выявілася, што мы па-рознаму разумеем сам тэрмін “заняткаў палітыкай”. Спадар Карлас, напрыклад, альбо, у прыватнасьці, спадар Патупа – я буду цытытаваць гаспадара Патупу – казалі, што мы не павінны удзельнічаць у выбарчых камісыях, напрыклад. Другая частка сьцьвярджала, што мы можам удзельнічаць у камісыях. Да пагадненьня мы так і не прыйшлі. На маю асабістую думку, мы не павінны ўдзельнічаць ва ўладзе ні зь якага боку: мы павінны заўсёды быць звонку ўлады. Мы не прыйшлі да нечага агульнага, і усё гэта будзе вырашацца на сходзе прадстаўнікоў 16 верасьня – якім павінен быць удзел Гэльсынскага камітэту ў выбарах”.\n(Вядучая: ) “Такім чынам, унутры БГК гэтая супярэчнасьць так і ня вырашаная – там бакі да кансэнсусу не прыйшлі. Я думаю, што магчымасьць такіх канфліктаў, такіх супярэчнасьцяў існуе і ў іншых праваабарончых арганізацыях. Спадар Бандарэнка, ці зазнала грамадзянская ініцыятыва “Хартыя-97” такія супярэчнасьці, ці сутыкнулася яна з такой дылемай? Павінны альбо не праваабаронцы ўдзельнічаць ў палітычнай дзейнасьці?\n(Бандарэнка: ) “Ну, у самім тэксте “Хартыі” сказана: кожны, хто пацярпеў ад ражыму, можа разлічваць на агульную дапамогу і на агульную салідарнасьць. Калі гэты рэжым аб’яўляе такую дапамогу палітычнай дзейнасьцю – то гэта палітыка. Вось “Хартыю” падпісала больш за 113.000 чалавек, і, безўмоўна, меркаваньні могуць быць самыя розныя. У арганізацыйным камітэце, у які ўваходзяць прадстаўнікі розных структураў, такіх разначытаньняў няма, і імкнуцца людзі вырашаць пытаньні кансэнсусам. Я шчыра скажу: многія расцэньваюць праваабарончую дзейнасьць, і ў тым ліку дзейнасьць, якую праводзіць “Хартыя”, як палітыку. Мы не спрачаемся з гэтым – галоўнае, каб людзі атрымалі дапамогу, і каб праяўлялася салідарнасьць”.\n(Вядучая: ) “Такім чынам, мы пачулі два пункты погляду ад прадстаўнікоў розных праваабарончых арганізацыяў – БГК і “Хартыі-97”, і пункты погляду гэтыя зводзяцца да таго, што займацца праваабарончай дзейнасьцю і не займаца адначасна палітыкай ва ўмовах, напрыклад, сёньняшней Беларусі – немагчыма. Ці згаджаецца з такім пунктам погляду старшыня праваабарончага цэнтру “Вясна” Алесь Бяляцкі?”\n(Бяляцкі: ) “Так, я, безумоўна, згаджаюся з гэтым пунктам погляду – адзінае, што задачы праваабарончых арганізацыяў ў гэтым агульным лягеры, які змагаецца супраць ражыму, даволі спецыфічныя і, можа быць, адрозьніваюцца ад тых задачаў, якія ёсьць у палітычных партыях ці ў іншых абьяднаньняў, грамадзкіх арганізацыяў альбо прафсаюзах.\nМне хацелася б згадаць тыя добрыя прыклады нашага сумеснага супрацоўніцтва, якія былі, прынамсі, летась: калі і Гэльсынскім Камітэтам, і Вясной была арганізованая агульная антыфашыстоўская акцыя. Калі на вуліцы Менску выйшла некалькі тысячаў чалавек, якія выказаліся супраць фашызму – пасьля разгулу малойцаў з РНЕ. Вось такія агульныя праваабарончыя акціі – што гэта: палітыка ці чыстая абарона правоў чалавека? Сапраўды, вельмі цяжка разабрацца, але для мяне абсалютна бясспрэчна, што вось такія акцыі і праводзіць, і арганізоўваць мусяць менавіта праваабарончыя арганізацыі”.\n(Вядучая: ) “Але я буду апэраваць паняцьцямі з этычных катэгорыяў. Агульнавядомая расхожая фраза, што палітыка, маўляў, справа брудная, палітыку нельга рабіць чыстымі рукамі. Менавіта ад праваабаронцаў чакаецца, што якраз у іх будуць чыстыя рукі, што гэта менавіта тая катэгорыя грамадзкіх дзеячаў, якая не запляміць сябе ў той ці іншы спосаб палітычнай барацьбой, палітычнымі інтрыгамі, якія абавязкова спадарожнічаюць палітычнай барацьбе і г. д. Вы ўсе трое сыходзяціся на тым, што нельга не займацца палітыкай. У чым жа сутнасьць тады канфлікту, які разгарэўся ў БГК?\n(Бяляцкі: ) “Тая мяжа паміж праваабарончай дзейнасьцю, якая ёсць натуральнай дзейнасьцю праваабарончых арганізацыяў, і палітычнай дзейнасцю (гэта значыць, той, якой мусіць займацца палітычная партыя) – даволі няўлоўная і нябачная. Вось узнікла канкрэтная спрэчка наконт таго, хто ж усё-ткі мусіць прымаць удзел у выбарчай кампаніі ў якасьці сяброў камісіі: ці сябры праваабарончай арганізацыі, ці сябры нейкіх іншых грамадзкіх арганізацыяў, якія спэцыялізуюцца на выбарах, ці сябры палітычных партыяў. Гэтае пытаньне Гэльсінскі Камітэт, безумоўна, мусіць вырашыць для сабе найперш. Але што датычыцца “Вясны” – шчыра скажу, што нам ніколі ў голаў не прыходзіла, што мы маглі б удзельнічаць ў выбарчых камісыях ў якасьці сяброў выбарчых камісыяў”.\n(Вядучая: ) “Многія з вас казалі, што ўзнікненьне праваабарончых арганізацыяў было адказам на злобу дня, на выклік часу. Напрыклад, сам назоў праваабарончай арганізацыі “Вясна”, якая спачатку называлася “Вясна-96”, нават расшыфроўвае, чаму і калі ўзьнікла гэтая арганізація – менавіта сапраўды на патрэбу часу, калі трэба было абараняць палітычна перасьледваных людзей увесну 96 г.\nНавернемся да пэрспэктывы. Ваша цяперашняя дзейнасьць – гэта спэцыфіка цяперашняй сытуацыі, ці дзейнасьць гэтая будзе працягвацца і надалей: калі, скажам, пераможа дэмакратыя?”\n(Бандарэнка: ) “У разьвіцьці беларускага праваабарончага руху вялікую ролю будуць адыгрываць традыцыі. Што датычыцца нас, то, безумоўна, калі мы выбіралі назоў “Хартыя-97” – мы зьвярталі ўвагу на гісторыю “Хартыі-77”. Я сустракаўся з шэрагам вэтэранаў гэтай чэхаславацкай грамадзянскай ініцыятывы, і мне вельмі сымпатычны іхны падыход: калі прайшлі першыя вольныя выбары – арганізатарам гэтых выбараў і кіраўніком Грамадзянскага Форуму быў адзін з вэтэранаў “Хартыі-77” спадар Ян Урбан. Ён заявіў, што на наступны дзень пасьля выбараў я, маўляў, ужо не палітык, а журналіст . Ён сваё слова стрымаў – гэта можна толькі паважаць”.\n(Вядучая: ) “Значыц, я так зразумела Зьміцера Бандарэнку: што тычыцца грамадзянскай ініцыятывы “Хартыя-97”, то яна спыніць сваю праваабарончую дзейнасьць на наступны дзень пасля надыходу дэмакратыі. Мяне цікавіць думка праваабарончага цэнтру “Вясна”: ці вы таксама на другі дзень пасля перамогі дэмакратычных сілаў будзеце лічыць, што вашыя функцыі ужо вычарпаныя?”\n(Бяляцкі: ) “Ні ў якім выпадку. Я думаю, працы хопіць і нам, і нашым пасьлядоўнікам яшчэ не на адно десяцігодзьдзе. Дастаткова паглядзець, як працуюць іншыя праваабарончыя арганізацыі ў краінах, якія вызваліліся ад камунізму – у той жа Польшы, у Чэхіі. Яны, безумоўна, зьмянілі акцэнт у сваёй дзейнасьці: яны зараз не бароняць палітычных зьняволенных, якіх у іх проста няма, але яны вельмі моцна, актыўна разьвіваюць адукацыйныя праграмы. Яны займаюцца працай, экспэртнай – што датычыцца законаў, дзе ідзецца пра правы грамадзянаў гэтых краінаў. Яны займаюцца дапамогай грамадзянам іншых краінаў, што таксама вельмі важна”.\n(Вядучая: ) “А ў чыстым выглядзе праваабарончая дзейнасьць – у такім выглядзе, у якім яна існуе цяпер: абарона грамадзяніна, чалавека ад дзяржавы – ці будзе яна працягвацца й надалей? Ці праваабаронцы, якія ўсе, у той ці іншай ступені цяпер уцягнутыя ў палітычную барацьбу на баку апазыцыйных сілаў – ці будуць яны адстойваць, умоўна кажучы, правы камуніста, якога, магчыма, будуць заціскаць некаторыя зь цяперашніх дэмакратаў, якія апынуцца ля ўлады? Гэта, натуральна, усё гіпатэтычна, але я гэта для таго, каб праясьніць сутнасьць свайго пытаньня”.\n(Бяляцкі: ) “Вось тут Сьвятлана згадвала Лукашэнку: ці будзе “Вясна” бараніць Лукашэнку, калі зьменіцца рэжым? Я, шчыра кажучы, задумаўся над гэтым пытаньнем, пакуль ішоў наш дыялёг, і прыйшоў да такой высновы: бараніць мы яго, мабыць, ня будзем, але мы будзем настойваць на справядлівым і адкрытым разьбіральніцтве ва ўсіх справах, якія ён нарабіў за гэтыя апошнія пяць гадоў. І гэта таксама, я думаю, ёсьць праваабарончая функцыя праваабарончых арганізацыяў”.\n(Курс: ) “А праваабарончы рух – у чым ён заключаецца? Каб бараніць чалавека ад дзяржавы. Дзяржава заўсёды імкнецца пакрыўдзіць чалавека, якая яна б ні была – няхай справа будзе ў ЗША, Беларусі, ці ў нейкай там Паўночнай Карэі”.\nВяла праграму Алена Радкевіч


Яшчэ адна вакцына супраць COVID-19 паказала высокую эфектыўнасць | Новы Час\nКампанія AstraZeneca абвясціла, што эфектыўнасць вакцыны ад каранавіруснай інфекцыі новага тыпу, якую яна распрацоўвае разам з Оксфардскім універсітэтам, складае 70 працэнтаў, піша Свабода.\nУ першым выпадку амаль тры тысячы чалавек спачатку атрымалі вакцыну ў палавіннай дозе, а праз месяц у поўнай. Такі спосаб вакцынацыі паказаў эфектыўнасць 90 адсоткаў. Варыянт з паўторным увядзеннем поўнай дозы з розніцай у месяц у амаль 9 тысяч добраахвотнікаў паказаў эфэктыўнасць у 62 адсоткі. Такім чынам, з улікам абодвух тэстаў сярэдняя эфектыўнасць вакцыны, распрацаванай AstraZeneca, складае 70 працэнтаў, адзначаецца ў паведамленні кампаніі.\nУ прэс-рэлізе асабліва падкрэсліваецца, што вакцына AstraZeneca можа захоўвацца пры тэмпературы ад 2 да 8 градусаў па Цэльсіі, а правядзенне вакцынацыі не патрабуе нейкіх асаблівых умоў.\nAstraZeneca гатова вырабіць да 3 мільярдаў доз вакцыны ў 2021 годзе, калі яе распрацоўка будзе дазволена да ўжывання.\nМасачны рэжым можа захавацца да лета, а вакцыну ад каронавіруса будуць выпускаць у Беларусі\nМасачны рэжым захаваецца да таго часу, пакуль не пойдзе на спад колькасць хворых на COVID-19 або да канца эпідэміі, сказаў выканаўца абавязкаў міністра аховы здароўя Дзмітрый Піневіч у эфіры «Беларусь 1», перадае «Радыё Свабода» са спасылкай на БелаПАН.\n18 лістапада карпарацыя Pfizer заявіла аб завяршэнні клінічных выпрабаванняў вакцыны ад каронавіруснай інфекцыі COVID-19, якую яна распрацавала сумесна з нямецкай BioNTech. Паказнік эфектыўнасці вакцыны аказаўся яшчэ больш высокім, чым ацэньвалася раней — не 90 адсоткаў, але 95. Пры гэтым у гэтай вакцыны есць сур’ёзны недахоп — яна патрабуе захоўвання і транспарціроўкі пры тэмпературы мінус 70 градусаў.\nТаксама ў лістападзе амерыканская кампанія Moderna паведаміла, што яе вакцына ад новага каронавірусу паказала эфектыўнасць у 94,5 працэнта на трэцяй стадыі выпрабаванняў. Расійскі інстытут імя Гамалііл, у сваю чаргу, паведаміў, што яго распрацоўка «Sputnik V» дэманструе 92-працэнтную эфектыўнасць. Пры гэтым расійская вакцына ўжо зарэгістраваная, хоць трэцяя фаза яе клінічных выпрабаванняў яшчэ не завершаная.\nModerna папярэдне ацэньвае кошт адной дозы сваёй вакцыны ад 25 да 37 даляраў, Pfizer — прыкладна ў 18 даляраў. Распрацоўшчыкі "Sputnik V" заявілі, што іх вакцына будзе каштаваць нашмат танней. AstraZeneca таксама паведамляе, што яе вакцына будзе танней, чым у асноўных канкурэнтаў, але не называе дакладны кошт.\nБайдэн прапанаваў выплаціць амерыканцам па $1400 з-за пандэміі. У дадатак да ўжо ухваленых $600


Сэкс з першага погляду - Адносіны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Адносіны 2017 ⇒ Сэкс з першага погляду\nПрацягваць ці не першае спатканне ў ложку, - гэта, вядома ж, справа кожнага. Ды і запал можа захліснуць з такой сілай, што даць рады з ёй ніяк не атрымаецца. Каб не задавацца пасля спантаннай сувязі пытаннем: «А ці правільна я зрабіў (а)?», Лепш для сябе вырашыць шэраг пытанняў загадзя.\nМногія, напэўна, спытаюць: «Як жа можна нешта прадумаць, калі невядома, ахопіць Ці вас такі запал ці не?" Як гаворыцца, ніхто ні ад чаго не застрахаваны. Калі вы адчуеце непераадольную сэксуальную цягу да малазнаёмаму чалавеку, вам будзе відавочна не да разваг.\nМужчыны і жанчыны па-рознаму глядзяць на многія рэчы, у тым ліку і на хуткае наступ блізкасці. Мужчынская частка насельніцтва звычайна прасцей ставіцца да спантанна сэксу. Слабая ж палова чалавецтва чакае працягу адносін.\nАле адна справа - стэрэатыпы, і зусім іншая справа - асаблівасці характару кожнага чалавека. Нельга абсалютна дакладна прадбачыць, што будзе пасьля першай сумесна праведзенай ночы. Бо часта людзі, якія адважыліся на сэкс з першага погляду, імкнуцца зрабіць уражанне, адразу паказваюць максімум сваіх магчымасцяў ці ж робяць тое, да чаго ў звычайным жыцці не схільныя.\nВедаючы і памятаючы гэта, паводзьце сябе натуральна, не спрабуйце быць нечым большым, чым вы ёсць на самай справе. Так вы пазбавіце і сябе, і партнёра ад ілжывых здагадак і непатрэбных ілюзій. Калі вы не збіраецеся працягваць адносіны, не абяцайце ператэлефанаваць на днях, а адразу сумленна скажыце, як ёсць.\nГэта ваша асабістае жыццё, і вы можаце паступаць згодна сваім прынцыпам і разумення. Але не забывайце пра бяспеку і предохраняйтесь, каб пазбегнуць непажаданых наступстваў. Сэкс можа быць «аднаразовым» і можа не пакінуць значнага следу ў вашым жыцці. А вось захворванне або цяжарнасць здольныя крута змяніць усю вашу жыццё.\nСакрэты мейк-апа і адзення для фотасесіі пры свечках


Песьня “Дранікі”. Музыка Ігара Паліводы, словы Лявона Пранчака. Валеры Скаражонак. Альбом “Талака”, “Ковчег”, год выданьня не пазначаны\n30 чэрвень 2002, 15:00\nЧасам лёсу музыканта не пазайздросьціш. Тым больш складана казаць, калі яму пашанцавала, а калі — не. Усё ж творчае жыцьцё музыканта — гэта шмат у чым лятарэя, у якой столькі ж шанцаў выйграць, колькі й прайграць.\nЯ знаёмы з Валерыем Скаражонкам аж з 1988 году, зь першага Ўсесаюзнага фэстывалю польскай песьні ў Віцебску. Ён быў тады канкурсантам і практычна нікому не вядомым маладым сьпеваком з Горадні. Яму пашанцавала зь месцам нараджэньня, прынамсі, у дачыненьні да польскай песьні. Можа, менавіта таму песьня “Перш чым прыйдзе вясна” з рэпэртуару Чэслава Немена, якая гучала ўжо ў нашай праграме, прынесла яму ляўрэацкае званьне.\nПотым Валеры шмат працаваў як саліст, выступаючы па ўсёй Беларусі, але ж па-сапраўднаму вялікая сцэна яўна не выказвала жаданьня прыняць яго. І вось усьмешка лёсу: запрашэньне ў ансамбль “Песьняры”.\nНе вазьмуся сьцьвярджаць, пашанцавала яму ці не. З сольнымі праектамі нібыта ўсё сьціхла, аднак і канцэрты “Песьняроў” — таксама вялікая рэдкасьць. Ня ўпэўнены, што гэты вялікі, надзвычай дасьціпны ў жыцьці чалавек супакоіцца на дасягнутым. Мне так здаецца, што Валерыя Скаражонка мы яшчэ пачуем у нечым такім вельмі сольным.\nА сёньня паслухаем яго ў песьні з апэтытным назовам “Дранікі”, напісанай Ігарам Паліводам на верш Лявона Пранчака. Цалкам магчыма, што многім з вас гэтая песьня будзе да стала. Смачна слухаць! І пачуемся заўтра!


Пераказ Вяртанне дадому на беларускай мове | Кароткі змест\nСтары бабёр выправіўся ў дарогу позна. Толькі недзе далёка на ўсходзе крыху абазначылася святло на небе, але была яшчэ ноч, кароткая, летняя. Стары бабёр ціха, не плюхнуўшы, выйшаў з-пад вады недалёка ад сваёй хаткі, доўга прыслухоўваўся, паволі падграбаючы да невялікага астраўка. Вылез на яго, сядзеў, прыслухоўваўся і прыглядаўся.\nНедалёка сонна крыкнула вадзяная птушка, зашалясцела ў траве, ціха, нібы незадаволена, адазвалася на яе крык за трыснягом другая, і зноў усё супакоілася.\nТут віўся маленькі ручаёк. Выцякаў ён з крыніц за кіламетры два адсюль, з-пад вялікіх, як горы, узгоркаў. Там, у балотнай лагчыне, парослай алешнікам, і жыла іх невялікая калонія. Сюды мала хто хадзіў, мала хто ездзіў, і яны жылі тут спакойна, без клопату. Хапала на іх і лазы, і карэньчыкаў, і травы. Тут была іх маленькая радзіма.\nАле стары бабёр ведаў, што сюды яны прыйшлі. Прыйшлі з вялікай, прасторнай рэчкі, не раўня гэтаму раўчуку, які праз пяць кіламетраў прападае ў чыстым полі.\nСюды паўз лес, па глыбокай лагчыне, вясной, як на рацэ, шумела расталая вада, была дарога да вялікай рэчкі, дзе жылі спрадвеку вольна і спакойна бабры. Стары бабёр памятаў і ведаў гэта. Цяпер ён сабраўся пайсці туды. Ён шукаў дарогу да свайго прасторнага спрадвечнага пасялення.\nІсці трэба было цяпер. Стары бабёр адчуваў, што трэба ісці не пазней за гэта лета. Бо пазней невядома, ці застанецца ў яго сіла, каб прывесці туды сваю сям’ю, пабудавацца і пакінуць яе там, на спрадвечным месцы. А зрабіць гэта можа толькі ён адзін, бо памятае пра тое, што яму расказвалі старыя бабры, яго бацькі, і толькі ён адзін можа знайсці туды дарогу. Ён хацеў вярнуцца назад, туды, дзе было так вольна і шчасліва.\nСтары бабёр ішоў павольна, бо хадзіць бабры не любяць і не ўмеюць. Ідуць толькі тады, калі няма ўжо другога выйсця.\nНаперадзе было поле. Пераступаючы нябачную мяжу і выходзячы ў поле, стары бабёр азірнуўся. Ён быццам пераступаў у новы свет, чужы, з якога невядома, ці можна будзе вярнуцца. Поле палохала яго сваёй адкрытасцю, на якой няма вады, і таму схавацца яму, калі што, не будзе дзе.\nІшоў ён доўга, прадзіраючыся праз густыя зараснікі лубіну, якім было засеяна поле. Ішоў, пакуль неспадзявана не наткнуўся на вымыты дажджавою вадою раўчук. Стары бабёр з палёгкай уздыхнуў: след вады не падмане, выведзе да большай вады.\nІшоў бабёр упарта, цвёрда. Не спыніў яго і сабака, які заступіў яму дарогу і гаўкаў, гаўкаў, не даючы праходу. Неўзабаве перад ім пачалася вузкая, метра на паўтара, палоска чыстай вады, над якою нахілілася асака.\nСтары бабёр амаль подбегам кінуўся да вады, ад радасці забыўшыся на асцярогу, ныраў, быццам не верыў, што скончылася нарэшце яго сухая дарога. Толькі калі нацешыўся, спахапіўся і ціха, так, што не аставалася на вадзе следу, паплыў на агледзіны возера.\nСтары бабёр пакарміўся карэннем рагозніку, травы. Перачакаў, пакуль доўга – аж за абед пераваліла – купалася чародка хлапчукоў і купала прыведзенага з імі белага сабачку. Той баяўся вады і адчайна, колькі ставала сілы, звінеў брэхам. Потым прыехаў на матацыкле чалавек і доўга хадзіў па грэблі, біў спінінгам па вадзе.\nСтары бабёр адчуваў сябе вельмі няўтульна ў такім шумным суседстве. Пасля абеду ён перайшоў грэблю і падаўся далей па крыніцы, якая канчалася ў лагчыне, парослай маладымі кустамі лазняку. Але там стары бабёр натрапіў на канаву, вялікую, з зарослымі травою берагамі. Канава была дастаткова шырокай, у ёй можна было плысці, таму стары бабёр апусціўся ў ваду і паплыў насустрач халоднай плыні.\nНа гэтай канаве і пераначаваў стары бабёр. Назаўтра ён яшчэ раз абышоў і агледзеў усё навокал, пасля гэтага сабраўся і той самай дарогай пайшоў назад. Хутка ён прывёў з сабою на новае селішча двух маладых баброў.


14.11.2019 / 15:56\nРаніцай 13 лістапада ў Маладзечанскі РАУС паступіла тэлефоннае паведамленне — жанчына расказала пра знікненне з яе банкаўскай карты каля $ 20 тыс. і 13,5 тысяч еўра, паведамляе прэс-служба МУС.\nАператыўнікі аддзела па раскрыцці злачынстваў у сферы высокіх тэхналогій УУС Міншчыны высветлілі, што напярэдадні ў адным з месенджараў з пацярпелай звязваўся мужчына.\nНезнаёмы нібыта хацеў набыць тэлевізар, які жанчына прадавала праз інтэрнет. Для ўнясення перадаплаты ён папрасіў перадаць рэквізіты яе банкаўскай карты. Аднак, паводле яго слоў, транзакцыя не прайшла, у сувязі з чым жанчыне было прапанавана прайсці па спасылцы на сайт банка для правядзення аперацыі ў асабістым кабінеце.\nСайт апынуўся фішынгавым. Уведзенымі лагінам і паролем завалодаў невядомы, які пазней скраў з рахунку пацярпелай грошы. Адпаведна перадаплаты яна таксама не атрымала.


Улады супраць польскай мовы ў беларускіх касьцёлах\n12 кастрычнік 2005, 17:35\nГаліна Абакунчык, Менск Кіраўнік камітэту ў справах рэлігіяў і нацыянальнасьцяў Станіслаў Буко заявіў пра тое, што касьцёлы ў Беларусі павінны скарачаць выкарыстаньне польскай мовы ў набажэнствах. Многія адмыслоўцы і вернікі мяркуюць, што гэтыя заявы зробленыя на загад вышэйшых уладаў Беларусі.\nУ кіраўніцтве камітэту супярэчлівае стаўленьне да пытаньня мовы набажэнстваў. Так, кіраўнік аддзелу Аляксандар Калінаў заявіў, што, паводле дзейнага заканадаўства, мову набажэнства вызначаюць царкоўныя ярархі й вернікі. Вось як ён пракамэнтаваў выказваньне спадара Буко:\n(Калінаў: ) “Рэкамэндацыі тычыліся выключна справаводзтва, дзейнасьці нядзельных школаў, шыльдаў і г.д. А ў набажэнствах ніякіх распараджэньняў не павінна быць”.\nСпадар Калінаў не патлумачыў, чаму ўсё ж узьнікла пытаньне мовы набажэнстваў і чаму гаворка вялася выключна пра касьцёл. Да прыкладу, праваслаўная царква шырока выкарыстоўвае стараславянскую мову. Кіраўніцтва каталіцкай царквы ад камэнтароў у гэтай справе адмаўляецца. А парафіяне катэдральнага касьцёлу Менску выказваюцца гэтак:\n(Спадарыня: ) “Гэта няпраўда, што ў нас беларускай мовы мала. Амаль усе набажэнствы праводзяцца па-беларуску, і хор сьпявае, і ўсе разумеюць. Гэта вам нехта няпраўду нейкую сказаў”.\n(Спадарыня: ) “Гэта справа вернікаў. Калі людзі старэйшага веку, то яны хочуць па-польску маліцца, дык адна імша праводзіцца, але астатнія па-беларуску. А калі ўжо так казаць, то няхай усе канфэсіі таксама толькі на беларускую пераходзяць. Чаму толькі гэтых каталікоў шчыпаюць і шчыпаюць?”\nСтаршыня Таварыства беларускай мовы Алег Трусаў таксама заяўляе пра першынства касьцёлу ў справе адраджэньня беларускай мовы:\n(Трусаў: ) “Касьцёл першы перайшоў на беларускую мову адносна іншых канфэсіяў. Была адмысловая пастанова папы рымскага нябожчыка. І цяпер ва ўсіх дыяцэзіях афіцыйная мова беларуская. Толькі гарадзенская дыяцэзія выкарыстоўвае беларускую і польскую. Таму я лічу, што няхай яны зьвернуць увагу на іншыя канфэсіі — і найперш на праваслаўную. Перад тым, як камусьці раіць беларускую мову, беларускай дзяржаве самой трэба ёй карыстацца”.\nЗаявы пра мову касьцёлаў могуць быць зьвязаныя зь нядаўнім канфліктам вакол польскай супольнасьці ў Беларусі. Прынамсі, патрабаваньні скараціць польскамоўныя набажэнствы зыходзяць ад вышэйшых уладаў, кажа пісьменьніца Вольга Іпатава.\n(Іпатава: ) “Мяне гэта вельмі зьдзівіла, бо дагэтуль камітэт не вызначаўся асаблівай любоўю да нацыянальнага. Мы ж бачым усё ж, што касьцёл шмат пачынае робіць для беларускай мовы і працуе па-беларуску. На жаль, у праваслаўных цэрквах мы гэтага ня бачым. Таму гэта можна расцэньваць як нейкі папулісцкі крок альбо выкананьне нейкага даручэньня ці заданьня”.\nПаводле афіцыйнай статыстыкі, цяпер у Беларусі дзейнічае 2971 рэлігійная арганізацыя дваццаці сямі канфэсіяў. Набажэнствы яны праводзяць пераважна па-расейску.\nАпошнія гады многія міжнародныя арганізацыі выступалі з пратэстам супраць парушэньня права на свабоду веравызнаньня ў Беларусі. У прыватнасьці, гэта тычылася Закону аб веравызнаньні, які абмяжоўвае дзейнасьць рэлігійных арганізацыяў і аб’яднаньняў. У Беларусі прайшлі некалькі судовых працэсаў аб распальваньні міжрэлігійнай варажнечы, паводле публікацыяў у дзяржаўных мэдыях і на тэлебачаньні. За правядзеньне набажэнства нядаўна быў аштрафаваны пастар царквы “Новае жыцьцё”, а таксама зьліквідаваная Эвангельская царква.


Дачка пісьменнікаў Шніпа і Рублеўскай змагаецца за права прадставіць Беларусь на «Еўрабачанні»\n05.12.2014 / 11:37\nДачка пісьменнікаў Шніпа і Рублеўскай змагаецца за права прадставіць Беларусь на «Еўрабачанні» 9\nУ складзе дзявочага рок-гурту.\nВеранiка Шнiп, Вольга Чымбур, Ганна Пучкова, Вера Пучкова. Фота esckaz.com.\nВераніка Шніп грае на бас-гітары ў гурце «F!B!». 4 снежня каманда прыняла ўдзел у першым праслухоўванні ўдзельнікаў адбору на «Еўрабачанне 2015». «F!B!» выканала англамоўную песню «Where Are You From?».\n«Назва гурту «F!B!» значыць «From Belarus» цi «Female Band». Але мы не зусiм жаночы бэнд: у нас ёсць хлопец, якi грае на бубнах, — кажа вакалістка Ганна Пучкова. — Разам мы граем ужо дастаткова працяглы час. Год таму пачалі запiсваць альбом i вырашылi, што трэба рабiць новы праект: гучанне змянiлася, мы выйшлi на новы ўзровень. Першую песню прэзентавалі 20 кастрычнiка. А тут распачаўся і адбор на «Еўрабачанне». Вырашылі паўдзельнiчаць, бо заўсёды марылi пра гэты конкурс. А песня па сэнсе акурат пасуе: пра тое, што ўсе мы розныя, але кожны прыгожы, яркi».\nЧаму выступілі з песняй па-англійску?\n«Англiйская мова мiжнародная, яе шмат хто разумее, чамусьцi лягчэй тэксты пiшуцца. Калi пiшаш тэкст на беларускай мове, гэта больш адказна. Але ў нашым альбоме будуць і беларускамоўныя песні».\nВераніка Шніп, дачка вядомых пісьменнікаў Віктара Шніпа і Людмілы Рублеўскай, кажа, што бацькі падтрымалі яе жаданне трапіць у шоу-бізнес.\n«Яны заўсёды мяне подтрымлівалі і на гэты раз адказалі: «А чаму не? Паспрабуйце, павесяліцеся», — кажа яна.\n5 снежня пройдзе другое праслухоўванне ўдзельнікаў адбору на «Еўрабачанне 2015». Сёння стануць вядомыя і тыя выканаўцы (не больш за 15), хто пазмагаецца ў фінале нацыянальнага адбору. А 26 снежня пройдзе фінальны канцэрт, па выніках якога журы вызначыць пераможцу, які ў наступным годзе прадставіць Беларусь на конкурсе песні ў Вене.\n05.12.2014 / 11:49\nне пройдут. а на Рублевскую очень похожа :)\n05.12.2014 / 13:51\nУзровень нават не сярэдні, а значна ніжэйшы. На што яны разлічваюць? І на што разлічвае НН, паказваючы гэта?\n05.12.2014 / 15:58\nЛучше уже пускай зомби едут\n18.02.2019 / 10:55\n"и из горящей избы велосипед выведет..."…\nЗлрбны бурацін, ипам вполне инвестирует в страну, хотя бы тем, ч…\n18.02.2019 / 10:33\nБрыдкая пачвара, даказана-даказана. Цi вы будзеце казаць пра "по…


Гарадскі парк Любані пераўтварыўся ў вялікую майстэрню пад адкрытым небам\nКазачныя персанажы і рамантычныя вобразы з дрэва. Гарадскі парк Любані на гэтым тыдні пераўтварыўся ў вялікую майстэрню пад адкрытым небам. Творчы пленэр аб'яднаў 12 скульптараў з розных куткоў краіны.\nМатэрыялам для ўвасаблення мастацкіх ідэй сталі велізарныя дубовыя ствалы. Фігуры, якія падрыхтуюць майстры, застануцца ўпрыгажэннем парку. Аляксандра Кавеліч убачыла, як ствараюць драўляныя кампазіцыі.\nНа дзясяткі метраў па наваколлі раздаецца грукат малаткоў і гук электрапілы. І гэта не будаўнічая пляцоўка – майстры старанна выразаюць з дрэва адмысловыя фігуры - літаратурных герояў і казачныя сюжэты. Творчы пленэр аб'яднаў у Любані 12 скульптараў з розных куткоў Беларусі.\nТут распасціраюць свае крылы птушкі і ажываюць казачныя персанажы. Гарадскі парк Любані ператварыўся ў вялікую майстэрню пад адкрытым небам. У кожнай кампазіцыі адлюстроўваюць не толькі задумку аўтара, а і прыгажосць лебядзінага краю.\nТак гэтую мясцовасць назваў паэт Іван Муравейка. Менавіта яго творы і натхнілі скульптараў.\nДля Аляксандра Жураўлевіча творчае заданне набыло асаблівы сэнс. Майстар сам нарадзіўся на любанскай зямлі. У сваёй кампазіцыі ўвасобіў, бадай, самыя рамантычныя вобразы малой радзімы.\nМатэрыялам для творчасці сталі велізарныя дубовыя ствалы – гэта дрэва не губляе свае якасці некалькі соцень гадоў. Мікалай Задрэйка прызнаецца, працаваць з такой драўнінай найбольш складана, але гэта ніяк не паўплывала на выбар сюжэта.\nКожная з гэтых фігур стане не проста ўпрыгажэннем парку ў Любані, а і фотазонай.\nМастацкі праект ужо 16 гадоў вандруе па розных гарадах Мінскай вобласці. Драўляныя скульптуры ўпрыгожваюць Крупкі, Валожын, Клецк. Наступным летам майстры будуць увасабляць сонечную цеплыню дрэва ў Нясвіжы.\n"Мінчанка" падпісвае кантракт з Ганнай Каліноўскай-Гюнгер\nАляксандра Сасновіч, паказаўшы выдатную гульню, выходзіць у трэці круг Уімблдона\nУ футбольным манежы праходзяць рэпетыцыі маладзёжна-спартыўнага шэсця\nПад'езды ў сталічных дамах будуць прыбіраць па-новаму


«Мае надзеі апраўдаліся» - Часопіс «Ave Maria»\n«Мае надзеі апраўдаліся»\n04.04.2018|№ 4 (277) 2018|Інтэрв’ю|Крыстына Лялько\n1–7 лютага каталіцкія біскупы Беларусі знаходзіліся з візітам «ad limina Apostolorum» у Ватыкане. Гэта быў чацвёрты візіт «да апостальскіх парогаў» у сучаснай гісторыі Беларусі. Упершыню ў такім візіце ўдзельнічалі маладыя беларускія біскупы Алег Буткевіч, Юрый Касабуцкі, Юзаф Станеўскі і Аляксандр Яшэўскі. Мы паразмаўлялі пра вынікі сустрэчы з дапаможным біскупам Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, салезіянінам Аляксандрам Яшэўскім. Гэтая размова была надрукавана ў новым, красавіцкім, нумары часопіса «Ave Maria», а цяпер мы публікуем яе і для інтэрнэт-карыстальнікаў.\n— Ваша Эксцэленцыя, Вы ўпершыню прымалі ўдзел у візіце беларускіх біскупаў «аd limina Apostolorum». З якімі пачуццямі ехалі ў Вечны горад?\n— Як малады біскуп, які шмат чаго ўпершыню перажывае ў сваім пастырскім служэнні, я з сапраўдным хваляваннем чакаў майго перашага візіту «аd limina Apostolorum» у Рым. Сур’ёзнасць і адказнасць, з якімі кожная дыяцэзія і кожны біскуп рыхтаваліся да гэтага візіту, дапамаглі мне лепей зразумець важнасць гэтай падзеі як для асобных дыяцэзій і біскупаў, так і для ўсяго Касцёла і грамадства нашай Краіны ў цэлым. Таму першае пачуццё, якое нарадзілася ўва мне, — гэта быць шчырым у сваіх выказваннях і адказах на пытанні, бо гэта фундамент дыялогу, распазнання сітуацыі, акрэслівання кірунку дзеянняў і вырашэння складаных сітуацый, асабліва ў касцёльнай рэчаіснасці. Другое — гэта быць адкрытым на кожнае слова Пантыфіка як Наступніка апостала Пятра. Трэцяе — гэта жаданне больш пазнаць Касцёл знутры, з самога яго сэрца: убачыць, як дзейнічае Рымская Курыя і, канешне, вучыцца быць пастырам.\n— Перад візітам «аd limina Apostolorum» біскупы рыхтуюць справаздачы пра становішча ў дыяцэзіях і ва ўсім Касцёле ў Беларусі. Вы рабілі справаздачу ў Кангрэгацыі Інстытутаў кансэкраванага жыцця і Таварыстваў апостальскага жыцця. Як яна была ўспрынятая ў Ватыкане і якія канкрэтныя парады або пажаданні Вы атрымалі?\n— Пра Рымскую Курыю, будучы яшчэ студэнтам у Рыме, я чуў шмат розных меркаванняў і выказванняў ад сваіх выкладчыкаў, якія неслі ў ёй сваё служэнне. Адно з іх тычылася дакладнасці і скрупулёзнасці ў вывучэнні розных пытанняў, дакументаў, а таксама адказаў Ватыканскіх міністэрстваў. Падчас «аd limina Apostolorum» яно пацвердзілася, бо кожнае міністэрства дакладна прааналізавала нашыя справаздачы і мела канкрэтныя прапановы, кірункі дзеяння, а ў некаторых былі і дырэктывы.\nКангрэгацыя Інстытутаў кансэкраванага жыцця і Таварыстваў апостальскага жыцця сапраўды высока ацаніла тое, што прадстаўнікі розных Інстытутаў кансэкравангага жыцця ўнеслі ў адраджэнне Касцёла ў Беларусі пасля жудасных часоў ваяўнічага атэізму, а таксама цяперашнія намаганні дзеля ўмацавання і развіцця Касцёла. Атрыманыя парады, якія патрабуюць з нашага боку далейшага разважання ў нашых мясцовых рэаліях, датычылі арганізацыі прынамсі этапу пачатковай фармацыі на тэрыторыі Беларусі, а не па-за яе межамі, а таксама разгляду магчымасці стварэння адзінага цэнтра фармацыі для некалькіх супольнасцяў кансэкраванага жыцця. Гэта паспрыяла б большаму ўкараненню харызмы ў пакліканых і лепшай анімацыі душпастырства пакліканняў.\n— Ваша Эксцэленцыя, пры Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў Беларусі Вы адказваеце за пастырства кансэкраваных асобаў, якіх Вы вобразна называеце «хуткаю дапамогаю Касцёла». У чым, на Вашу думку, найперш заключаецца гэтая дапамога?\n— Гледзячы на служэнне манаскіх асобаў у нашай Краіне, бачна, як яны аддаюць сябе на выключнае служэнне Богу і людзям, наследуючы Езуса на шляху евангельскіх парадаў, і з’яўляюцца Яго нябачным сэрцам. Без іх сведчання і ахвярнага служэння цяжка ўявіць сабе цэласнасць жыцця Каталіцкага Касцёла ў Беларусі. Манаскія асобы пакліканы асаблівым чынам да таго, каб прымаць міласэрнасць і дзяліцца ёю з іншымі. Чысціня сэрца і рук, накіроўванне сваёй душы да вечнасці, жыццё ў свабодзе, якую дае праўда, нагадваюць пра тры евангельскія парады, якія праз складзеныя манаскія абяцанні сталі штодзённасцю. Менавіта з евангельскіх парадаў вынікае іх абавязак клапаціцца пра духоўнае і фізічнае жыццё асобаў, сярод якіх служаць манахі і манашкі, а таксама неабходнасць маліцца ў іх інтэнцыях за іх.\nМанаскае жыццё ў Касцёле стала сапраўдным яго сэрцам і на працягу існавання Касцёла будзе нястомна біцца, падтрымліваючы яго жыццядайную сілу адданым служэннем, ласкай малітвы на каленях, ахвяраваным постам і нялёгкай працай. Будзе біцца далей дзякуючы выслуханым просьбам пацярпелых і бедных людзей і спяшаннем да іх з дапамогай.\n— Якія праблемы кансэкраванага жыцця ў Беларусі Вас найбольш хвалююць і пра якія Вы гаварылі ў Ватыкане?\n— Пасля распаду Савецкага Саюза, калі манаства ў Беларусі разам з Каталіцкім Касцёлам магло без перашкодаў развівацца, яно развіваецца выключна ў сектары vita activa, гэта значыць, што на тэрыторыі сучаснай Беларусі прысутнічаюць выключна тыя манаскія супольнасці, як жаночыя, так і мужчынскія, якія актыўна рэалізуюць у свеце харызмы сваіх заснавальнікаў. Аднак пажадана, каб ужо сёння ў Беларусі пачалі развівацца і тыя жаночыя і мужчынскія манаскія супольнасці, якія ў сваёй працы робяць галоўны акцэнт на сузіральны (малітоўны) кірунак. У сектары vita contemplativa ў Беларусі на сённяшні день няма ніводнай манаскай супольнасці, і гэта першая праблема, якую я ўзгадаў.\nНаступнае, што найбольш хвалюе, — гэта праблема пакліканняў. Пакліканняў на сённяшні дзень ва ўсіх інстытутах кансэкраванага жыцця яшчэ замала. Да таго ж ёсць негатыўная тэндэнцыя адыходу кансэкраваных асобаў з манаскага жыцця ў свет, вельмі часта пасля складзеных вечных абяцанняў. Цяжка вызначыць адназначную прычыну гэтай тэндэнцыі. Напэўна, спектр прычынаў вельмі шырокі, складаны і патрабуе глыбокага разважання кожнай манаскай супольнасці.\nЯшчэ адной хвалюючай праблемай з’яўляецца той факт, што па невядомых прычынах дзяржаўныя ўлады не даюць магчымасці манаскім супольнасцям атрымаць дзяржаўную рэгістрацыю, хоць заканадаўства нашай Краіны ў сферы рэлігійных арганізацый прадугледжвае, пры выкананні пэўных умоваў, іх дзяржаўную рэгістрацыю. Складаецца ўражанне, што такія цяжкасці вынікаюць з простага неразумення прадстаўнікамі дзяржаўных уладаў спецыфікі манаскага жыцця і функцыянавання манаскіх ордэнаў і дзеяння яго членаў.\n— У рамках візіту адбылася сустрэча з папам Францішкам. Аб чым асабіста Вы размаўлялі з Пантыфікам?\n— Папа Францішак падчас асабістага спаткання задаваў пытанні паасобным біскупам, адказным за розныя сектары душпастырства ў Беларусі. Як сапраўдны манах езуіт, Папа пацікавіўся кансэкраваным жыццём у нашай Краіне, яго дасягненнямі і праблемамі. Менавіта пра ўсё тое, аб чым я ўзгадаў у папярэдніх Вашых пытаннях, я шчыра распавёў Пантыфіку. Ён быў вельмі задаволены плённым служэннем і развіццём манаства ў Беларусі. Папа падтрымаў неабходнасць клапаціцца аб тым, каб і сузіральны (малітоўны) кірунак манаскага жыцця прысутнічаў у Каталіцкім Касцёле на Беларусі, а таксама пажадаў большай адкрытасці нашага заканадаўства ў сектары дзяржаўнай рэгістрацыі манаскіх супольнасцяў. Менавіта манахі і іх служэнне ў сваіх уласных харызмах — гэта багацце не толькі для Касцёла, але таксама і для дзяржавы і нашага народа.\n— Вядома, што занепакоенасць Папы выклікаюць цяжкасці з падрыхтоўкаю і падпісаннем канкардату паміж Апостальскім Пасадам і Рэспублікаю Беларусь. Ці дае надзею візіт «аd limina…» і сустрэчы беларускіх біскупаў у Дзяржсакратарыяце і з Папам на хутчэйшае вырашэнне гэтага пытання?\n— Даць адназначны адказ на гэтае пытанне вельмі складана. Апостальская Сталіца са свайго боку ўжо даўно вядзе перамовы ў справе падпісання канкардату з нашай дзяржавай. Яна і надалей будзе працаваць у гэтым кірунку праз сваіх прадстаўнікоў, Апостальскіх Нунцыяў, а таксама праз Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Рэспублікі Беларусь пры Святым Пасадзе. Мы не губляем надзеі, што прыйдзе час і на падпісанне канкардату, а вось ці хутка? Вельмі хацелася б на гэта спадзявацца.\n— Калі можна рэальна разлічваць на візіт Папы ў Беларусь?\n— Рэальна — не ў гэтым годзе. Напрыканцы асабістай сустрэчы беларускіх біскупаў з Папам мы запрасілі яго ў Беларусь, і Пантыфік з вялікім энтузіязмам і ўдзячнасцю прыняў запрашэнне і прасіў перадаць вернікам нашай Краіны, што ён вельмі хацеў бы наведаць Беларусь, але, на жаль, у 2018 годзе гэта немагчыма, бо каляндар Яго Святасці ўжо распісаны і перапоўнены. Аднак Пантыфік выказаў надзею, што ў будучыні Яго візіт у нашу Краіну стане магчымым. Таму вельмі прашу ўсіх аб малітве ў гэтай інтэнцыі, а тых, ад каго залежыць візіт Папы ў Беларусь, аб пазітыўным адказе.\n— Адразу пасля завяршэння візіту «аd limina…» ў некаторых каталіцкіх СМІ можна было прачытаць паведамленне пра тое, што (цытую даслоўна) «па выніках візіту „аd limina Apostolorum“ Касцёл Беларусі чакаюць змены». Ці маглі б Вы канкрэтызаваць гэтую інфармацыю?\n— Кожны візіт «аd limina Apostolorum» нясе з сабою шмат новага, таму што Пантыфік і кіраўнікі розных Ватыканскіх міністэрстваў, пазнаёміўшыся з сітуацыяй Касцёла ў Беларусі, даведаўшыся пра адносіны дзяржавы і іншых канфесій з першых рук, далі канкрэтныя парады, акрэслілі кірункі дзейнасці і дырэктывы. Цяпер Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі і паасобныя камісіі і рады, якія дзейнічаюць пры ёй, павінны пункт за пунктам прааналізаваць пачутае і дастасаваць яго да рэальнага жыцця і дзейнасці Касцёла.\n— Якія надзеі асабіста Вы ўскладалі на гэты візіт і ці апраўдаліся яны?\n— Так, безумоўна, мае надзеі і чаканні ад візіту «аd limina Apostolorum» апраўдаліся. У асобе папы Францішка я ўбачыў Айца і Брата, які вельмі ўважліва слухаў, а калі задаваў пытанні, быў бачны і адчувальны яго клопат аб нашым Касцёле і верніках, а таксама тое, як шмат ён ведае пра Касцёл у Беларусі. Яго парады былі вельмі канкрэтнымі, напоўненымі глыбокай духоўнасцю і пастырскім досведам. Ад самага першага дня свайго Пантыфікату папа Францішак паказвае, што для яго чалавек — гэта канкрэтная асоба, і спосаб, якім ён прывітаў кожнага з нас, біскупаў, спосаб размовы, якую выбраў, і момант развітання з апошнімі словамі «калі ласка, маліцеся за мяне», пацвердзілі гэтую праўду.\nУ Ватыканскіх міністэрствах я ўбачыў не чарговых касцёльных чыноўнікаў, якія патрабуюць статыстычных дадзеных і паспяховых справаздачаў, а людзей, якія клапоцяцца аб развіцці ў Касцёле той дзейнасці і таго кірунку, за які яны адказваюць з поўнаю аддачаю і гатоўнасцю дапамагчы і служыць. Гэта сапраўды прафесіяналы свайго служэння і глыбока духоўныя людзі.\nМяне моцна ўразілі словы, пачутыя ад Дзяржаўнага Сакратара Яго Святасці папы Францішка кардынала П’етро Параліна, якія ў пэўным сэнсе, на мой погляд, характарызуюць ватыканскую дыпламатыю: «Мы павінны ставіцца да іншых лепш, чым яны ставяцца да нас». Сапраўды евангельскі падыход і сапраўднае сведчанне з сэрца Касцёла, з дома Святога Айца, які я таксама прымаю глыбока ў сваё сэрца і сваё жыццё.\nРазмаўляла Крыстына Лялько\nЦэтлікі: Папа Францішак, Інтэрв’ю, Біскуп Аляксандр Яшэўскі


15 чэрвень 2021, 16:41\nСуд Ленінскага раёну Горадні.\nСвабода працягвае сачыць за судамі ў крымінальных справах супраць удзельнікаў пратэстаў. Артыкул абнаўляецца.\nЖлабінчаніна асудзілі на 2 гады «хіміі», сям’я можа страціць жытло\nСуд Жлобінскага раёну разгледзеў крымінальную справу Мікалая Лёгкага, які нібыта абразіў супрацоўніка дзяржаўтаінспэкцыі Ганцавічскага РУУС (арт. 369 КК). Пацярпелы Ігар Вольніч запрасіў таксама кампэнсацыю маральнай шкоды ў памеры 1 500 рублёў, перадае «Вясна».\nЗ матэрыялаў сьледзтва вядома, што 12 ліпеня 2020 году Мікалай Лёгкі ўбачыў у чаце «Краіна для жыцьця» фатаздымак, на якім міліцыянт стаў нагой на галаву невядомага чалавека. Абураны жлабінчанін напісаў пад здымкам некалькі зьняважлівых словаў. Хоць пад паведамленьнем была вялікая колькасьць эмацыйных камэнтароў, абразілі сілавіка менавіта гэты.\nКрымінальную справу пачалі 20 красавіка, справу разглядала судзьдзя Ірына Прадун.\nСуд пастанавіў пакараць Мікалая Лёгкага 2 гадамі абмежаваньня волі ва ўстанове адкрытага тыпу («хімія»). Ён таксама павінен аплаціць пацярпеламу маральную шкоду ў памеры 750 рублёў.\nМікалай Лёгкі — былы вадалаз, пасьля працаваў на Беларускім мэталюргічным заводзе. З жонкай і двумя няпаўналетнімі дзецьмі яны жылі у заводзкім інтэрнаце, але ёсьць небясьпека, што іх адтуль могуць выселіць.\nПрысуд зьняволенаму на 10 гадоў менчуку набыў моц\nВярхоўны суд Беларусі пакінуў бязь зьмены прысуд Аляксандру Троцкаму за «замах на забойства супрацоўніка органаў унутраных спраў» — 10 гадоў пазбаўленьня волі.\n«Апэляцыйным вызначэньнем судовай калегіі ў крымінальных справах Вярхоўнага суду пакінуты бязь зменаў прысуд судовай калегіі ў крымінальных справах Менскага гарадзкога суду ад 5 сакавіка ў дачыненьні да грамадзяніна 1975 году нараджэньня», — гаворыцца ў афіцыйным паведамленьні.\n45-гадовага менчука Аляксандра Троцкага асудзілі на 10 гадоў пазбаўленьня волі ў калёніі ўзмоцненага рэжыму ў справе аб замаху на забойства супрацоўніка органаў унутраных спраў (ч. 1 арт. 14, арт. 362 КК).\nТаксама яго абавязалі выплаціць пацярпеламу міліцыянту 10 тысяч рублёў. Прысуд вынес судзьдзя Сяргей Хрыпач.\nПаводле абвінавачваньня, увечары 12 жніўня 2020 году мужчына, рухаючыся па праспэкце Пераможцаў у Менску на аўтамабілі, наўмысна наехаў на супрацоўніка Дзяржаўнай аўтамабільнай інспэкцыі Ўладзімера Юрава.\n«Супрацоўнік ДАІ стаў наперадзе машыны за 1,5 мэтра, дастаў баявую зброю і накіраваў у мой бок. Прыцэліўся проста ў галаву і падрыхтаваўся страляць. Спалохаўшыся за сваё жыцьцё, я паспрабаваў зьехаць», — тлумачыў на судзе Аляксандар Троцкі.\nЯго затрымалі на наступным скрыжаваньні, жорстка пабілі, аўтамабіль пашкодзілі. Мужчына тры тыдні правёў у лякарні.\nАбвінавачаньне запрасіла 2 гады калёніі для палітвязьня\nСуд Першамайскага раёну Менска разглядае справу палітвязьня Івана Багдзевіча. Яго абвінавачваюць паводле ч. 1 арт. 342 Крымінальнага кодэксу.\nПамочніца пракурора Іна Зубко запрасіла 2 гады пазбаўленьня волі ў калёніі агульнага рэжыму, паведамляе «Вясна».\nІвана Багдзевіча абвінавачваюць у тым, што летась у сярэдзіне жніўня, знаходзячыся ў розных месцах Менску, ён «публічна выкрыкваў лёзунгі і рабіў гучныя воплескі рукамі, тым самым рабіў дзеяньні, накіраваныя на працяглае парушэньне спакою грамадзян». Тым самым «абмежаваў права добрапрыстойных грамадзян на спакой, працу і іншае».\nІван Багдзевіч цалкам не прызнаў віны. Адзначыў, што ў якасьці валянтэра супрацоўнічае з пошукавым ратавальным атрадам «Анёл» і ягоная дзейнасьць ня мае палітычнай накіраванасьці.\nНа паседжаньні 15 чэрвеня суд заслухаў тэлефонныя размовы мужчыны, таксама прайшлі спрэчкі бакоў.\nПамочніца пракурора папрасіла прызнаць Івана Багдзеівча вінаватым паводле ч. 1 арт. 342 Крымінальнага кодэксу і прызначыць яму 2 гады пазбаўленьня волі ў калёніі агульнага рэжыму. У якасьці зьмякчальных абставінаў яна ўлічыла наяўнасьць дзяцей, у якасці абцяжлівых — нязьнятую судзімасьць.\nКалі першапачаткова палітвязень быў затрыманы паводле арт. 293 КК, ён правёў у СІЗА шэсьць месяцаў. За гэты час не было прад’яўлена ніводнага фота- ці відэадоказу, абвінавачаньне грунтавалася выключна на размовах па тэлефоне. Таксама ніводзін сьведка не паказаў, што Іван пляскаў у далоні або выкрыкваў лёзунгі, за аснову абвінавачаньня ўзялі геалякацыю і праслухоўваньне.\nАбарона Івана Багдзевіча настойвае, што ягоная віна не даказаная і чалавек не павінен быць асуджаны на падставе здагадак.\nЗа сарваны сьцяг гарадзенца пакаралі трыма месяцамі арышту\nГарадзенца Яўгена Анкуду асудзілі на 3 месяцы арышту, а таксама на прымусовае лячэньне ад алькагалізму за тое, што нападпітку сарваў дзяржаўны сьцяг і кінуў у сьметніцу. Прысуд вынес суд Ленінскага раёну Горадні 15 чэрвеня.\nАнкуду прызналі вінаватым у зьдзеку зь дзяржаўнага сьцяга (артыкул 370 Крымінальнага кодэксу). Справу разглядаў судзьдзя Юры Казакевіч.\nЯўгену Анкуду 27 гадоў, працуе мулярам, нежанаты, безь дзяцей.\n28 красавіка ён пасьля працы крыху выпіў піва і гарэлкі і пайшоў зь сяброўкай гуляць па горадзе. На будынку пошты на вуліцы Пушкіна ўбачыў дзяржаўны сьцяг, які вісеў на ўзроўні выцягнутай рукі, сарваў яго і кінуў у сьметніцу.\nНа судзе Анкуда адзначыў, што ў гэтым учынку не было ніякай палітыкі. Чаму сарваў сьцяг, ён ня мог адказаць.\nНа наступны дзень яго затрымалі і пратрымалі 4 дні ў ізалятары.\nУ кіраўніцтва пошты прэтэнзій да Анкуды на было. Пракурор прасіў для абвінавачанага 3 месяцы арышту і накіраваць на прымусовае лячэньне ад алькагалізму. Адвакатка прасіла прызначыць грамадзкія работы і не накіроўваць на лячэньне.


https://spring96.org/be/news/102212 2021 2021-03-02T12:20:00+0300 2021-03-02T12:20:00+0300 2021-03-05T12:24:38+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/izobrazhenie_2021-03-02_111904.png Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nМінскі гарадскі суд працягвае разгляд крымінальнай справы за замах на забойства супрацоўніка органаў унутраных справаў (арт. 14 арт. 362 Крымінальнага кодэкса) супраць 45-гадовага бізнэсмена Аляксандра Троцкага. Паводле абвінавачвання, ён правёз 12 жніўня на капоце сваёй машыне супрацоўніка ДАІ Юрава, у выніку чаго той атрымаў цялесныя пашкоджанні, якія не пацягнулі за сабой кароткачасовага расстройства здароўя. Па словах Троцкага, яго машыну беспрычынна спынілі людзі ў цёмным і балаклавах, а калі той, баючыся за сваё жыццё, адмовіўся выйсці з машыны, супрацоўнік ДАІ "дастаў баявую зброю і накіраваў у яго бок, прыцэліўся прама ў галаву". Справа разглядаецца пад старшынствам суддзі Сяргея Хрыпача. Усё судовае следства па гэтай справе заняла чатыры паседжанні. "Вясна" назірае за гэтым судовым працэсам і распавядае, як адбываецца працэс, на якім чалавеку пагражае ад дзесяці да дваццаці пяці гадоў пазбаўлення волі, і як судзяць іншых за наезды на супрацоўнікаў міліцыі.\nАляксандар Троцкі ў судзе. Фота: "Радыё Свабода"\nСцісла пра суд над Аляксандрам Троцкім па ч. 1 арт. 14 арт. 362 Крымінальнага кодэксу:\nМомант наезду машыны Троцкага на пацярпелага ДАІшніка чотка не зафіксаваны ні на відэа, ні на фота, у матэрылах справы толькі намаляваная АМАПаўцамі-сведкамі схема;\nУ супрацоўнікаў ДАІ і АМАПу на момант інцыдэнту адсутнічалі відэарэгістратары;\nЗ паказанняў супрацоўнікаў АМАПу і ДАІ не зразумела, ці можна было іх ідэнтыфікаваць як супрацоўнікаў УУС і ці прадстаўляліся яны Троцкаму;\nСупрацоўнік ДАІ без каманды камандзіра дастаў пісталет Макарава і нацэліў яго на Троцкага, калі той знаходзіўся ў машыне;\nУсе прысутныя на месцы здарэння падцвердзілі, што Троцкі выязджаў налева, а не прама на супрацоўніка ДАІ;\nПры следчым эксперыменце колы машыны стаялі прама, а не былі вывернуты ў левы бок, як гэта было на самой справе;\nПашкоджанняў у абвінавачанага больш, чым у пацярпелага. Супрацоўнік ДАІ заявіў ацаніў свае маральныя і фізічныя пакуты ў 20 тысяч рублёў.\nПа абвінавачванні кіроўца Аляксандр Троцкі ў перыяд часу з 19:50 па 19:55 12 жніўня на праезнай частцы на праспекце Пераможцаў па кірунку вуліцы Мельнікайтэ і праспекта Машэрава на неаднаразовыя патрабаванні супрацоўніка АМАПа заглушыць рухавік, выйсці з аўтамабіля, адкрыць багажнае аддзяленне для агляду Троцкі катэгарычна адмовіўся ў грубай форме. Пры гэтым, "рухавік наўмысна не заглушыў, з аўтамабіля не выйшаў, багажнае аддзяленне для надгляду не падаў". Затым Троцкі, працягваючы знаходзіцца ў аўтамабілі, "маючы мэту на здзяйсненне забойства супрацоўніка органаў унутраных спраў Юрава, жадаючы перашкодзіць яго законнай дзейнасці, з помсты Юраву па выкананні ім абавязкаў па забеспячэнні ім аховы грамадскага парадку, выкарыстоўваючы ў якасці прылады забойства крыніцу падвышанай грамадскай небяспекі — аўтамабіль «Шкода-кадзіак», назіраючы перашкоды ў выглядзе які стаяў каля капота Юрава раптам наўмысна пачаў рух на Юрава".\nПа абвінавачванні, калі супрацоўнік ДАІ ўпаў на капот і стукнуўся целам аб аўтамабіль, з мэтай рэалізацыі забойства Юрава Троцкі наўмысна працягнуў рух на аўтамабілі, калі той быў на капоце, "тым самым маючы намер на яго забойства". Давесці да канца забойства Юрава Троцкі не змог па незалежных ад яго абставінах, паколькі пацярпелы ў момант наезду знаходзіўся ў бронекамізэльцы. Юраў перакаціўся па капоце па рухомым аўтамабілю і ўпаў на праезную частку. Такім чынам, на думку дзяржабвінаваўцы, Троцкі здзейсніў замах на забойства супрацоўніка органаў унутраных спраў у сувязі са здзяйсненнем ім у сувязі з выкананнем ім абавязкаў па ахове грамадскага парадку — ч. 1 арт. 14 арт. 362 Крымінальнага кодэксу.\nШто адбылося 12 жніўня?\n12 жніўня на праезнай часткі на скрыжаванні вул. Мельнікайтэ і пр-та Пераможцаў у Мінску ахову грамадскага парадку ажыццяўляў супрацоўнік ДАІ Уладзімір Юраў з групай АМАПа пад кіраўніцтвам камандзіра 5 роты АМАПа Дзмітрыя Кароты. На месцы, акрамя камандзіра, былі супрацоўнікі АМАПу Дайнэка, Міхаіл Рыжанкоў, Аляксандр Казлоў. Чатыры супрацоўнікі ў судзе заяўлены ў якасці сведак, аднак дапытаць Кароту, які фактычна кіраваў 12 жніўня групай АМАПа, якая затрымлівала Троцкага, не атрымалася, бо ён камандзіраваны ў Гродзенскую вобласць. Усе былі ў чорным адзенні, балаклавах, бронікамізэльках, пласцікавых шчытках. Троцкі ў судзе заяўляе, што «ўстанавіць, што гэта былі супрацоўнікі АМАПу, а адзін з іх быў супрацоўнік ДАІ — было немагчыма». Тым больш, што самі супрацоўнікі АМАПу на судзе не змаглі адназначна адказаць, ці былі бачныя надпісы АМАПу і ДАІ, знакі адрознення.\nСупрацоўнікі АМАПу распавялі на судзе, іх задачай 12 жніўня была праверка аўтамабіляў на прадмет забароненых рэчаў, а таксама незарэгістраванай сімволікі. У выніку такой праверкі і адбыўся інцындэнт з Аляксандрам Троцкім. Па словах абвінавачанага, ён баяўся выходзіць з аўто, але быў гатовы прадаставіць дакументы праз акно і адкрыць для агляду багажнік. Як распавёў Троцкі на судзе, ён з’ехаў з месца прыпынку супрацоўнікамі, калі на яго накіравалі пісталет. У гэты час, калі Троцкі выкручваў налева, супрацоўнік ДАІ апынуўся на капоце, пасля чаго хутка ўпаў на зямлю. Па машыне пачалі страляць, у хуткім часе яе спынілі, а Троцкага затрымалі і жорстка збілі.\nАбвінавачаны больш пацярпеў, чым пацярпелы\nЗаявы абвінавачаных аб збіцці і катаваннях пры затрыманні і падчас следства ігнаруюцца судамі. Справа Троцкага —не выключэнне. Аляксандр пасля затрымання прабыў у бальніцы тры тыдні. Ён быў прыкаваны кайданкамі да ложка, яго ахоўваў канвой. Трэцяга верасня Аляксандра з лякарні перавялі ў СІЗА № 1 на вуліцы Валадарскага, дзе ён знаходзіцца і цяпер.\nНа судзе ён распавёў, што яго жорстка і беспадстаўна збілі, а аўтамабіль пашкодзілі:\n«Мяне неаднаразова збівалі з ужываннем дубінак, пісталета і з ужываннем газавага балончыка, распыліўшы мне яго ў твар. Практычна з самага пачатку збіванняў самастойна перасоўвацца я ўжо не мог».\nУ матэрыялах справы маецца выпіска Троцкага з бальніцы, дзе яму дыягнаставалі страсенне галаноўга мозгу, закрытую чэрапна-мазгавую траўму ў лёгкай ступені, крывападцёкі галавы, множныя ўдары жывата, дыфармацыя насавой перагародкі з нязначным парушэннем дыхання і іншыя пашкоджанні. Таксама ў матэрыялах справы маецца судова-медыцынская экспертыза Троцкага ад 14 жніўня, якая паказала, што паказаныя пашкоджанні на ягадзіцах, спіне, жываце, каленях і інш., маглі ўтварыцца ў выніку ўздзеяння ад цвёрдых тупых прадметаў, “у тым ліку ад ўздзеяння гумавой палкі”.\nШто кажа пацярпелы на судзе?\nСкрыншот з відэа СК. На ім пацярпелы супрацоўнік ДАІ Юраў. У руках ён трымае зброю\nПацярпелы 40-гадовы супрацоўнік УДАІ Маскоўскага раёна Мінска Уладзімір Юраў змог з'явіцца ў суд толькі на чацвёртае паседжанне: у яго былі падазрэнні на COVID-19.\n12 жніўня ён нёс службу ў касцюме ДПС, бронекамізэльцы, балаклаве і з табельнай зброяй — пісталетам Макарава. Нагрудны відэарэгістратар быў пад бронекамізэлькай. На судзе Юраў распавёў, што спачатку на праспекце Пераможцаў яны спынялі машыны з нумарамі рэгіёнаў, а калі перакрылі бліжэйшыя вуліцы, то паступіла распараджэнне спыняць усе машыны. Па яго словах, ён спыніў аўтамабіль Троцкага з выкарыстаннем жазла. Супрацоўнікі АМАПу папрасілі яго падаць дакументы, запатрабавалі выйсці з машыны і адкрыць багажнік.\n«Кіроўца ў грубай форме адмовіўся».\nПры гэтым Юраў не змог назваць у судзе, як менавіта Троцкі адмовіўся. Як распавядае пацярпелы супрацоўнік ДАІ, ён пачуў характэрны гук, кіроўца крануўся і збіў яго.\n«Аўтамабіль рушыў, я адразу апынуўся на капоце. Ногі былі практычна на зямлі. Аўтамабіль стаяў і былі вывернутыя колы, аўтамабіль накіроўваўся не прама, а з выездам на іншую паласу. Удар прыйшоўся ў бронекамізэльку і я жыватом апынуўся на капоце. Супрацоўнік АМАП сказаў прыгаць і я пачаў скочвацца з капота».\nЯк кажа Юраў, бронекамізэлька мінімізавала траўмы. Калі ён апынуўся на зямлі, то супрацоўнікі АМАП вырабілі тры стрэлы. Але Юраў не змог сказаць з якой зброі.\nПацярпелы ацаніў маральную і фізічную шкоду на 20 тысяч\nСупрацоўнік ДАІ Уладзімір Юраў заявіў у судзе пазоў на 20 тысяч рублёў: маральная шкода — 10 тысяч і матэрыяльная шкода — 10 тысяч. Маральныя пакуты Юрава выяўляліся ў тым, што ён доўгі час не мог спаць, нерваваўся. Але да лекараў не звяртаўся — «сам справіўся». Дакументальнага пацверджання няма. Пазоў Аляксандр Троцкі не прызнаў.\n«Калі б ён сыходзіў прама, то я пацярпеў бы больш. Ён сыходзіў лявей, таму што колы былі вывярнуць налева», — сказаў на судзе пацярпелы супрацоўнік ДАІ.\nЮраў не памятае, колькі часу ён прабыў на бальнічным. Па яго словах, ён адчуў пагрозу жыцця і здароўя, звязаную з непадпарадкаваннем кіроўцы.\n«Я не ведаю, хто за рулём: ад згоншчыка да маньяка. Калі б апынуўся пад бамперам, то 99% быў бы труп».\nАдвакат запытваў у пацярпелага, ці можа ён стаяць перад капотам машыны як супрацоўнік ДАІ, на што супрацоўнік адказаў, што «рабіў тое, што было неабходна».\nКамандзір роты Карота следчым казаў, што каманду пра ўжыванне спецсродкаў не даваў. На судзе ў Юрава запыталі, чаму тады без каманды камандзіра ён дастаў зброю, на што супрацоўнік ДАІ адказаў, што «на падставе закона».\n«Мне здалося, што ён даваў такое ўказанне. Я зразумеў, што будзе неабходнасць выкарыстоўваць зброю».\nСупрацоўнік АМАПу Дайнэка\nПершым у якасці сведкі быў дапытаны супрацоўнік АМАПу Дайнэка. Ён распавёў, што 12 жніўня каля Стэлы ахоўваў з іншымі супрацоўнікамі АМАПу і ДАІ грамадскі парадак. Па словах Дайнэкі, у іх задачу ўваходзіла, у тым ліку, дапамога супрацоўнікам ДАІ:\n«Мы даглядалі транспартныя сродкі на прадмет наяўнасці забароненай сімволікі, прадметаў, то бок зброі, петардаў, феерверкаў».\nАлгарытм па словах Дайнэкі: супрацоўнік ДАІ спыняе аўтамабіль, просіць пасведчанне, просіць выйсці грамадзяніна з машыны, паказаць транспарт, калі ўсё добра, то адпускаюць яго. Супрацоўнік АМАПу распавёў на судзе, што Троцкі адмаўляўся выконваць патрабаванні Кароты, не рэагаваў: «Я не чуў, але бачыў».\n«Ён знешне пачаў мешкацца, дзёргацца».\nПа словах Дайнэкі, пасля папярэджання супрацоўніка АМАПу, што ў выпадку непадпарадкавання будзе выкарыстана фізічная сіла, Троцкі пачаў дзёргаць каробку перадач. На судзе супрацоўнік АМАПу заявіў, што ў гэты момант паступіла каманда падрыхтавацца, у тым ліку зброю. Хаця па паказаннях камандзіра Кароты, ён такіх указанняў не даваў.\n"Чалавек паводзіў сябе незразумела, абуральна".\nСведка-супрацоўнік АМАПу Міхаіл Рыжанкоў на судзе сказаў, што не бачыў, як машына Троцкага збіла Юрава — бачыў толькі, як ён падаў. Рыжанкоў следчым пацвердзіў, што супрацоўнік ДАІ сапраўды накіроўваў на Троцкага ў машыне зброю.\n«У сувязі з апошнімі падзеямі не выключаў, што давядзецца выкарыстоўваць зброю»\nНа судзе таксама дапыталі 27-гадовага сведку Аляксандра Казлова — былога супрацоўніка АМАПу, які 12 жніўня страляў па машыне Троцкага, калі той з'язджаў. У яго на грудзях вісела зброя: драбавік з патронамі (першыя тры — металічныя, астатнія — гумовыя).\nНа судзе ён распавёў, што адразу зброю на аўтамабіль Троцкага не накіроўваў, але падрытхаваў яе, калі кіроўца не выйшаў з машыны:\n«Узяў яго ў рукі, на машыну не накіроўваў. У сувязі з апошнімі падзеямі не выключаў, што давядзецца выкарыстоўваць зброю».\nНа судзе Казлоў падцвердзіў, што супрацоўнік ДАІ накіроўваў зброю ў кіроўцу, але «не ведае, куды канкрэтна». Па словах сведкі, ён пачаў страляць, калі ДАІшнік Юраў упаў з капота: першы стрэл — у вобласць пярэдняга колы, потым — у вобласць задняга колы. Далейшыя дзеянні супрацоўніка ДАІ ён не бачыў, бо накіраваўся на аўтамабілі за абвінавачаным. Сам ён Троцкага не затрымліваў, а трымаў аўтамабіль на кантролі.\nКамандзір 5 роты АМАПа Дзмітрый Карота, які фактычна кіраваў 12 жніўня групай АМАПа, якая затрымлівала Троцкага, так і не змог з’явіцца на суд — з 26 лютага па 6 сакавіка «задзейнічаны ў затрыманні асоб, якія маюць дачыненне да здзяйснення злачынства ў Гродзенскую вобласць». Начальнік мінскага АМАПу Дзмітрый Балаба накіраваў у суд ліст пра гэта. Суддзя вырашыў працягнуць працэс без удзелу гэтага сведкі. На працэсе агучылі яго паказанні, дадзеныя падчас следства. Следчым Карота распавядаў, што 12 жніўня яны спынілі аўтамабіль і папрасілі Троцкага выйсці. На просьбу выйсці кіроўца паведаміў, што баіцца. Пры гэтым, колы аўтамабіля Троцкага былі вывернутыя налева. Юраў выйшаў перад аўтамабілем і дастаў пісталет. Потым убачыў, як ён стукнуўся аб аўтамабіль. Карота не сказаў, што супрацоўнік ДАІ размаўляў з кіроўцам.\n«Мужчына быў інтэлігентнага віду на новай машыне, я не думаў, што будуць праблемы з аглядам. Кіроўца пачаў нервавацца, сказаў, што баіцца».\nСледчым Карота сказаў, што каманду пра ўжыванне спецсродкаў не даваў.\nВідэарэгістратараў у супрацоўнікаў не было. А што з доказамі?\nПадчас следства быў праведзены следчы эксперымент у частцы наезду. Негледзячы на тое, што па ўсіх паказаннях абвінавачанага, пацярпелага і сведак колы машыны Троцкага былі вывернуты ў левы бок, у момант следчага эксперыменту колы стаялі прама. Гэта пацвердзіў на судзе і пацярпелы Юраў.\nУ судзе было прагледжана пяць відэазапісаў з вулічных камер назірання з праспекту Пераможцаў, якія нібыта зафіксавала інцыдэнт, але здалёк. На адным відэа няма ні даты, ні часу. На гэтым відэа, якое доўжыцца каля 20 хвілін, нельга ідэнтыфікаваць ні машыну Троцкага, ні сам інцыдэнт — настолькі далёка гэта было.\n"Усё, што ўбачылі, то ўбачылі", — рэзюмаваў суддзя.\nНа судзе было прагледжана яшчэ адно відэа з камер відэаназірання, датаваная 12.08.2020. На ўжо ім стаіць час: з 19:42 па 20:00. На ім зафіксавана толькі тое, як пацярпеламу супрацоўніку ДАІ, які сядзіць на зямлі, аказваюць дапамогу людзі ў чорным, меркавана, супрацоўнікі АМАПа. Сам інцыдэнт на відэа не зафіксаваны.\nНа трэцім відэа, на якім таксама прастаўлены дата і час, зафіксавана толькі тое, што машына Троцкага разварочваецца на перакрыжаванні. На ім таксама няма моманту наезду на супрацоўніка ДАІ.\nУ судзе было прагледжана яшчэ адно відэа — з дваравой камеры назірання. На ім крупным планам — сметніца і лавы. Нібыта ўдалечыні пад вуглом павінна было быць бачна момант інцыдэнту, але і нам нічога не бачна.\nУ матэрыялах справы маюцца намаляваныя асадкай схемы, на якім супрацоўнікі АМАПу паказвалі, як размяшчаліся 12 жніўня машына Троцкага, аўтазакі і бусы АМАПу.\nТакім чынам, пра факт наезду на супрацоўніка ДАІ ў матэрыялах справы вядома толькі са словаў пацярпелага і некаторых супрацоўнікаў АМАПу.\nСуд адхіліў каля 10 хадайніцтваў абаронцы Троцкага\nПадчас судовага следства адвакат Аляксандра заявіў не менш за 10 хадайніцтв — усе, якія тычыліся сутнасці справы, былі не задаволеныя.\nАдвакат прасіў суд дапытаць у якасці сведак лекара Барысава, які выязджаў у Цэнтральнае РУУС, і супрацоўнікоў Цэнтральнага РУУС Андрэевіча і Мартыненку, які складаў пратакол затрымання — адмоўлена. Абаронца прасіў выклікаць у суд эксперта для аўтаэкспертызы, каб даведацца пад якім вуглом знаходзіўся аўтамабіль, — адмоўлена. Таксама суд не задаволіў хадайніцтва аб выкліку начальніка ДАІ Маскоўскага раёна Шкурскага і яшчэ аднаго эксперта. Адвакат прасіў далучыць відэазапіс з затрымання, на якім адлюстраваныя пацярпелы і сведка, і бачная іх форма. Пацярпелы запярэчыў, бо «зроблены запіс з аднаго ракурсу і нашыўкі там не бачныя». Суд задаволіў часткова: далучыў скрыншоты, а відэазапіс — не.\nСуд далучыў да матэрыялаў справы дамову аб атрыманні платнай адукацыі сынам Троцкага.\nСудовае следства па гэтай справе доўжылася чатыры працэсы. На сераду ўжо прызначаны судовыя спрэчкі.\nЯк судзяць іншых за наезды на супрацоўнікаў міліцыі падчас пратэстаў?\nПадобных выпадкаў падчас пратэстных акцый, пасля якіх была ўзбуджаная крымінальная справа, праваабаронцам “Вясны” вядома яшчэ мінімум чатыры: вынесены два прысуды, адзін суд яшчэ ідзе і адна справа рыхтуецца да суда. Па кваліфікацыі такіх дзеянняў няма адзінай практыкі. Яшчэ адна справа, як і Троцкага, кваліфікавана як замах на забойства. Хаця адразу, нагадаем, у дачыненні да Аляксандра адразу распачалі крымінальную справу паводле арт. 364 Крымінальнага кодэкса — гвалт у дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных справаў. Аднак у снежні — перад перадачай справы ў пракуратуру — артыкул перакваліфікавалі. Яшчэ дзве справы кваліфікаваныя па арт. 364 і 363 Крымінальнага кодэксу.\nЗдзейсніў наезд на інспектара ДАІ — артыкул 363\nСуд Заводскага раёна горада Мінска 25 лютага пачаў разгляд крымінальнай справы супраць 37-гадовага інжынера-будаўніка Аляксея Сцерлікава. Згодна абвінавачванням, у ноч з 23 на 24 верасня, калі адбываліся пратэсты з нагоды інагурацыі Аляксандра Лукашэнкі, Сцерлікаў не падпарадкаваўся патрабаванням супрацоўніка ДАІ спыніць машыну і, пачаўшы рух заднім ходам, здзейсніў наезд на інспектара ДАІ Завадскага, што пацягнула пашкоджанне форменнага абмундзіравання супрацоўніка і нанесла яму сіняк на плячы і некалькі драпін. Дзеянні Сцерлікава кваліфікавалі па частцы 2 артыкула 363 КК — супраціў супрацоўніку органаў унутраных спраў пры выкананні ім абавязкаў па ахове грамадскага парадку, спалучаны з пагрозай прымянення гвалту.\nСудовае разбіральніцтва па гэтай справе працягваецца.\n«Пры наезде 11 жніўня пацярпелі пяць вайскоўцаў» — ч. 2 арт. 293, ч. 1 арт. 14 і 362\nЯк паведаміла 15 лютага БЕЛТА, следчыя завяршылі расследаванне крымінальнай справы пра наезд на супрацоўнікаў МУС, які адбыўся ўначы 11 жніўня.\nПаводле следства, каля гадзіны ночы 24-гадовы кіроўца ехаў на BMW па вуліцы Прытыцкага. Як заяўляюць следчыя, хлопец накіраваў свой аўтамабіль на групу супрацоўнікаў міліцыі, якія былі ў форме і стаялі да яго спінай. Перад гэтым ён, маўляў, зняў рэгістрацыйныя знакі з аўто.\nПасля гэтага ён уцёк з месца здарэння. Гаворыцца, што пры наездзе пацярпелі пяць вайскоўцаў унутраных войскаў МУС ва ўзросце ад 23 да 29 гадоў.\nНа наступны дзень мінчук падаў заяву пра ўгон аўтамабіля. Аднак следства выявіла, што ўладальнік утапіў сваю машыну ў вадаёме.\nСупраць хлопца распачалі крымінальную справу па некалькіх артыкулах Крымінальнага кодэкса: па ч. 2 арт. 293 (удзел у масавых беспарадках), ч. 1 арт. 14 і 362 (замах на забойства супрацоўнікаў органаў унутраных спраў), ч. 1 арт. 400 (загадзя ілжывы данос). Яму пагражае ад 10 да 25 гадоў зняволення. Паведамляецца, што крымінальная справа перададзеная пракурору для накіравання ў суд.\nВерагодна, гаворка ідзе пра Ціхана Осіпава. Яго жонка распавядала 15 жніўня "Нашай Ніве", што ноччу 11 жніўня Ціхан з сябрамі ехаў праз скрыжаванне вуліц Прытыцкага і Глебкі і каля 00:30-01:00 іх машыну спынілі сілавікі.\n"Хлопцы ўбачылі, што з суседняй машыны выцягваюць людзей і пачалі збіваць дубінкамі. У Ціхана машына была зачыненая, яго выкінуць не паспелі, толькі разбілі задняе левае Шкло. Муж вывернуў машыну на суседнюю паласу і паехаў. Ён спалохаўся, калі пачалі біць машыну. Сілавікі разбегліся.\nНа наступны дзень мужа затрымалі. Павезьлі на Акрэсьціна, дзе ён прабыў больш двух дзён. Выпусцілі ўчора ў 5:30 раніцы. Дома паеў, крыху паспаў. А ўжо ў 15:30 у кватэру прыйшлі з Следчага камітэта, яго зноў забралі. Тады і паведамілі, што яго абвінавачваюць у замаху на жыццё супрацоўніка ўнутраных спраў. Мне паказалі відэа, але на ім ніякага наезду няма, там наогул нічога не зразумела".\nПрадстаўнік СК таксама паведаміў, што ў вышук абвешчаны 41-гадовы кіроўца аўтамабіля Volkswagen Passat, які здзейсніў 11 жніўня на вул. Прытыцкага наезд на вайскоўцаў унутраных войскаў. З месца здарэння абвінавачаны схаваўся, аўтамабіль без рэгістрацыйных знакаў пакінуў на тэрыторыі Мінскага раёна.


Кароткі змест Мікола Чарняўскі - Казакі-памочнікі - чытаць на беларускай мове\nАвтор Рейтинг 4-5 На чтение 6 мин. Просмотров 19 Опубликовано 7 ноября, 2020\n– На самы абед паспелі, на гарачанькі боршч, – падыходзячы да бацькі і падаючы загарэлую руку, сказаў дзядзька Антон. – О, і не адзін, з памочнікам! – усклікнуў ён, убачыўшы, як з машыны вылез Андрэйка. – Я таксама сёння не адзін, з падменшчыкам…\nАндрэйка не зразумеў, пра каго казаў дзядзька Антон. Апрача камбайнераў, загарэлых, запыленых, ля складаных столікаў і табурэтаў, што стаялі непадалёк, тут нікога больш не было. I раптам з-за бліжэйшага камбайна выйшаў… Толік. У кедах, старых выцертых штанах-джынсах, паласатай кашульцы, з маслёнкаю ў руках. Убачыўшы Андрэйку, ён прыпыніўся, зрабіў спробу ўсміхнуцца, але потым паважна, як падалося Андрэйку, з яшчэ большай сур’ёзнасцю і гонарам падняўся па прыступках на камбайнерскі мосцік, прыткнуў некуды маслёнку, выцер анучкаю рукі, спусціўся ўніз.\n– От і мой падменшчык, – здавалася, свіціўся дзядзька Антон, паказаўшы на Толіка, які набліжаўся да іх. – Раніцай успароўся і прыджгаў на мехдвор: «Вазьмі ды вазьмі з сабою, хачу на камбайне пакатацца». Кажу: «На маёй «Ніве» не катаюцца, а працуюць». А ён мне: «I я працаваць буду». Нічога не зробіш, давялося ўзяць… – Потым выгукнуў: – Цётка Мар’я, а хлапцам-малайцам, нашым казакам-памочнікам знойдзецца перакусіць?\n– Дома і ўнук мой мала есць, – сказала цётка Мар’я, – а калі ў сталоўку забяжыць, дык хоць тры міскі падавай. Вядома ж, з людзьмі абедае…\n– Кардан паляцеў, – дзядзька Антон апусціў лыжку, перастаў сёрбаць боршч. – Дужа палеглая мясціна трапілася… А што гэта нашы джыгіты ваўкавата пераглядваюцца, прымоўклі, быццам чорная кошка паміж імі прабегла? – нечакана перавёў ён гаворку на сяброў. – Пасварыліся, ці што?\n– Не ведаю. Але мне падалося…\n– Я думаю, сваю праблему яны хутчэй уладзяць, чым мы сваю, – перабіў яго бацька і зноў кіўнуў туды, дзе стаяў сапсаваны камбайн. – Баюся, без яго дажынкі справім… – Потым запытаў: – Вы адны з гэтым клінам управіцеся да вечара?\n– Тады адразу ж кіруйце пад Бялюнцы. Там жыта перастаяла. Днём, у такую сухмень, жаць яго немагчыма – сыпацца будзе на зямлю, страцім шмат… А надвячоркам – самы раз… Калі ж здарыцца, што сёння ўсё-такі не паспееце, то заўтра з самай ранічкі туды кіруйцеся…\n– Ты вось што, Ігнатавіч, – звярнуўся да агранома дзядзька Антон, – прыхапі з сабою і майго памагатага. Да вечара далёка, ды і працаваць, можа, давядзецца позна, нашто ж ён будзе мэнчыцца ў мяне пад рукою. А дома ж травы даўгавухім назбіраць трэба, а там і карову з поля пераняць…\nТолік ураз насупіўся, пальцы яго ліхаманкава забегалі па шурпатай паверхні стала, вычэрчваючы нейкую аднаму яму вядомую фігуру. Андрэйку нават стала шкада сябра: гэтак самавіта, незалежна стараўся ён трымацца перад ім, Андрэйкам, ды раптам такі бацькаў загад…\nА яшчэ Андрэйку падумалася: «Хітруе дзядзька Антон, ой,хітруе! Хіба ж я не бачу, што ён усё зразумеў, хоча пасадзіць нас побач?.. Ды не, усё роўна не сяду з ім, сяду побач з татам… – I, не чакаючы Толіка, ён каўзануўся на пярэдняе сядзенне, уставіўся ў запыленае шкло. – Няхай не задаецца».


«Чаканяць» на лыжках у такт з гармонікам — Березино. Березинский район. Березинская панорама\n20.01.2021 65 berezinskaya_panorama Комментариев нет\nПрыемна, што ў Беразіно працягваюць існаваць і ўзбагачаюцца народныя традыцыі. Так, па ініцыятыве дырэктара аўтаклуба Любові Пінчук ужо каля трох гадоў дзейнічае дзіцячы калектыў “Бярэзінскія лыжкарыкі”. Кожны жадаючы школьнік пад кіраўніцтвам вядомага гарманіста Міхася Папругі можа навучыцца іграць на лыжках. Праўда, музыка засцерагае: перад тым, як упэўнена адбіваць рытмы народных танцаў і песень, прыйдзецца зведаць і крывавыя мазалі на пальцах. Затое, далучыўшыся да дружнага калектыву “лыжкарыкаў”, церпялівец развівае слых, пачуццё такту, ды набіраецца добрага настрою на кожнай рэпетыцыі ад дзядзькі Міхася!\nСёння гурток наведвае дзевяць рабят, але спрабавала свае сілы ўдвая больш. Збіраюцца дзеці адзін раз на тыдзень — у сераду. Часцей прыцягваць іх немагчыма: школьнікі, па словах Міхася Папругі, заняты не толькі вучобай, але і ў разнастайных секцыях. Аднак і гэтага часу дастаткова, каб развучыць новы рэпертуар. Добра дзеці чаканяць “Купалінку”, “Мітусь” (народны танец), матыў “Черноглазая казачка”. “Лыжкарыкі” дэманструюць талент і майстэрства на розных святах. У першы ж год існавання гурток на ўрачыстасці ў Беразіно быў адзначаны мастацтвазнаўцам Яўгенам Сахутай.\nАкампаніятар Міхась Аляксандравіч ставіцца дасваіх падапечных з цеплынёй і на рэпетыцыі прыходзіць толькі ў добрым настроі. Помніць ён, як спачатку ў гурток хадзілі толькі сыны яго пляменніка — Вася і Рома, ды дачка калегі — Насця Давыдовіч. Узгадвае таленавітую дзяўчынку Ксенію Кулік, у якой, па прычыне загружанасці, не атрымалася займацца ў гуртку. Цяпер прыходзяць на рэпетыцыі брат з сястрой Жэня і Насця Мазанікі. Наведваюцца таксама Злата Капачэня і Арына Гайдукова, браты Андрэй і Раман Федарэнчыкі.\nМіхась Папруга зазначае, што хацелася б, каб ігры на лыжках вучылі ў музычнай школе, а да гуртка далучыўся б не толькі яго гармонік, але і скрыпачка ды цымбалы. А хто ведае, можа ў падрастаючага пакалення атрымаецца стварыць ансамбль і заваяваць славу за межамі.\n← Как сберечь тепло в жилых домах? Советы специалиста\nКто выступит на конкурсе исполнителей эстрадной песни на «Славянском базаре»?


Жыхары ўраджайнай беспаспяхова шлюць лісты чыноўнікам\nЧыноўнікі перасылаюць скаргі і звароты жыхароў прыватнага сектара адзін аднаму. Грамадзяне плануюць правесці мітынг, каб прыцягнуць увагу да сваёй праблемы.\nМІНСК, 31 мая — Sputnik. Жыхары, чые дамы падлягаюць зносу, беспаспяхова спрабуюць прыцягнуць увагу ўладаў да праблемы. У ведамствах разводзяць рукамі і перасылаюць звароты паміж сабой.\n"Мы падалі заяўку на правядзенне мітынгу ў Мінгарвыканкам", — паведаміў карэспандэнту Sputnik адзін з жыхароў прыватнага сектара па вуліцы Чарвякова, чый дом таксама трапляе пад знос, Георгій Плашчынскі.\nЗгодна з восьмым артыкулам закона "Аб масавых мерапрыемствах", арганізатары пакуль што не могуць публічна паведамляць аб меркаваным месцы і даце правядзення мітынгу. Зрэшты, у іх няма і ўпэўненасці ў тым, што гарадскія ўлады дадуць дазвол на мерапрыемства.\nПрычына незадаволенасці грамадзян: дзеянні забудоўшчыка (ТАА "Метадос"), які ўзводзіць тут элітнае жыллё. Зямельныя ўчасткі былі перададзеныя арганізацыі ў "часовае карыстанне" яшчэ ў 2008 годзе, і да гэтага часу значная частка хат не знесена, не вырашана пытанне і з адсялення, выплатамі кампенсацый.\nЖыхары вуліцы Ураджайнай лічаць, што дзеянні забудоўшчыка незаконныя: ён можа кіравацца ў сваіх дзеяннях адразу трыма рашэннямі і ўказамі. Пры гэтым, гэтыя дакументы супярэчаць адзін аднаму, мяркуюць мясцовыя жыхары.\nМінгарвыканкам, зрэшты, ніякіх супярэчнасцяў ў гэтым не бачыць. У адказе на афіцыйны запыт Sputnik гарадскія ўлады пацвердзілі: "Метадос" кіруецца трыма рашэннямі выканаўчага камітэта.\n"Забудоўшчык спасылаецца то на адно, то на іншае рашэнне — у залежнасці ад таго, як ім зручна", — лічыць Георгій Плашчынскі.\nІмкнучыся разабрацца з сітуацыяй і прыцягнуць увагу ўладаў да праблемы, жыхары разаслалі звароту ў некалькі ведамстваў рэспублікі. Камітэт дзяржкантролю адказаў ім, што перанакіроўвае іх ліст у Мінскі гарадскі Савет дэпутатаў.\nУ адказ на просьбу жыхароў вуліцы Ураджайнай даць ім копіі дакументаў, якія тычацца іх лёсу і дзеянняў забудоўшчыка, Мінгарвыканкам паказаў на невыкананне патрабаванняў пастановы Саўміна "Аб некаторых пытаннях выдачы і сведчання копій дакументаў, якія тычацца правоў і (або) законных інтарэсаў грамадзян, у тым ліку індывідуальных прадпрымальнікаў, і юрыдычных асобаў".\nУ адказ жа на запыт Sputnik аб умовах адсялення і выплат жыхарам вуліц кампенсацый гарадская адміністрацыя паведаміла, што пераслала гэтыя пытанні ў іншыя інстанцыі "для далейшага разгляду ў адпаведнасці з кампетэнцыяй і падрыхтоўкі адказу заяўніку".\nБольш за 30 жыхароў прыватных дамоў па вуліцах Ураджайнай і Чарвякова, якія вось ужо амаль сем гадоў жывуць на перададзенай забудоўшчыку зямлі, ўжо звярталіся да кіраўніка МУС Ігару Шуневічу, генпракурора Аляксандра Канюка, старшыні КДК Леаніда Анфімава і старшыні СК Валянціна Шаева. Мінчане прасілі разгледзець падставы для распачынання крымінальнай справы ў дачыненні да забудоўшчыка (ТАА "Метадос"), які нават пасля пачатку трэцяга этапу будаўніцтва жылога комплексу не выплаціў пакладзеныя кампенсацыі за знос дамоў.\n"Паколькі дзяржаўныя органы бяздзейнічаюць, мы ўжо склалі калектыўны зварот да прэзідэнта краіны", — паведаміў Плашчынскі.\nЖыллёвае будаўніцтва, Будаўнічая галіна, Будаўніцтва, Эканоміка, бізнэс і фінансы, Мінгарвыканкам, Беларусь, Еўропа


«Еўрагандаль» распачне гандаль сваймі акцыямі на Лонданскай біржы\n«Еўраопт» распачне гандаль сваймі акцыямі на Лонданскай біржы – belsat.eu\n«Еўраопт» распачне гандаль сваймі акцыямі на Лонданскай біржы\nКампанія «Еўрагандаль», больш вядомая ў Беларусі як «Еўраопт» завершыла ўсе неабходныя працэдуры для ўваходу на Лонданскую біржу, дзе распачне гандаль сваймі акцыямі.\nПапярэдне кошт адной акцыі «Еўрагандалю» усталяваны ў межах 6,95-7,95 долараў. Акрамя таго, у межах IPO беларуская фірма выпусціць глабальныя дэпазітарныя распіскі на звычайныя акцыі кампаніі. Дзякуючы іх рэалізацыі «Еўрагандаль» плануе атрымаць каля 250 мільёнаў долараў. Выніковы кошт акцыяў стане вядомы не раней як 7 лістапада, калі пачнецца гандаль паперамі рытэйла на Лонданскай біржы.\nIPO (Initial Public Offering – IPO) – працэдура, якую мусіць правесці кожная кампанія, што жадае працаваць на фондавым рынку. У межах працэдуры статус арганізацыі змяняецца – замест прыватнай яна становіцца публічнай, акцыянерам кампаніі можа стаць любы ахвочы. «Еўрагандаль» цягам месяцу завершыў неабходныя змены і стане першай беларускай кампаніяй, акцыямі якой гандаль будзе весціся на Лонданскай біржы.\nКошт беларускай кампаніі ацэнены ў межах 689 – 789 мільёнаў долараў.\nТэгі: акцыі гандаль акцыямі Еўрагандаль Еўраопт Лонданская біржа паперы фондавая біржа


03 красавік 2017, 09:20\nКіраўнік прэзыдэнцкага Савету ў правах чалавека (СПЧ) Міхаіл Фядотаў заклікаў праверыць паведамленьні пра перасьлед прадстаўнікоў ЛГБТ-супольнасьці ў Чачні. Пра гэта паведамляе «РИА Новости».\nФядотаў заявіў, што зьвязваўся з чачэнскімі калегамі з гэтай нагоды, аднак яму адказалі, што ў іх такіх зьвестак няма. «Але сыгнал настолькі жахлівы, што, безумоўна, мае патрэбу ў стараннай праверцы», — адзначыў ён.\n1 красавіка «Новая газета» апублікавала дадзеныя расьсьледаваньня, з якога вынікае, што ў Чачні разгорнута кампанія гвалту і перасьледу людзей нетрадыцыйнай сэксуальнай арыентацыі.\nПрэс-сакратар кіраўніка рэспублікі Альва Каміраў не пацьвердзіў гэтай інфармацыі, але заявіў, што, «калі б у Чачні былі такія людзі, іхныя сваякі адправілі б іх на адрас, адкуль не вяртаюцца».\nСябра так званага Савету ў правах чалавека пры кіраўніку Чачні Хеда Саратава таксама апраўдала затрыманьні і забойствы прадстаўнікоў сэксуальных меншасьцяў.\nГрамадзкія і рэлігійныя дзеячы Чачні назвалі публікацыю «Новай газеты» абсалютнай хлусьнёй і паклёпам, якая абражае годнасьць мужчын-чачэнцаў і паабяцалі, «што адплата напаткае сапраўдных падбухторшчыкаў: дзе б і кім бы яны не былі, бяз тэрміну даўнасьці».\n3 красавіка савет Расейскай ЛГБТ-сеткі мае намер падаць у Сьледчы камітэт Расеі заявы з патрабаваньнем праверыць матэрыялы, апублікаваныя «Новай газетой», а таксама публічныя заявы чачэнскіх афіцыйных асобаў у сувязі з гэтым.


19.09.2019 / 15:22\nРэклама максімальна нейтральная і бяззубая. Гэта мусіў быць білборд на эскалатары, — напісаў Кім у сваім фэйсбуку. —\nДык вось. Метро забараніла гэты білборд. Ім не спадабалася цытата з фільма, ім не спадабаўся слоган «Глядзі кіно па-беларуску» (патрабавалі замяніць), але галоўнае патрабаванне было «перафарбаваць кашулю» (то бок прыбраць вышыванку).\n19.09.2019 / 15:39\nў метрапалітэне і аддзеле ідэалогіі сядзяць вельмі шкодныя людзі, якія ці шчыра ненавідзяць усё беларускае, ці перастрахоўваюцца\nПрыстасаванцы нібы ў ліхаманцы калоцяцца за свой убогі чаркаскваркавы дабрабыт.\nНа нашым форуме таксама ёсць такая істота «шчотчык Гемаройгера» – з апломбам экшпэрда няспынна плявузгае пра «няправільную апазіцыю» ды «бескарыснае назіранне». А як выявілася, проста др.шча рыпнуцца супраць дыхтатуры, бо не працягнуць кантракт за 500 :)\nА колісь нашыя дзяды клаліся на амбразуры варожых дотаў...\n19.09.2019 / 15:52\n19.09.2019 / 15:55\nУ люстрацыйны спіс. І Зізіку і ўсіх астатніх. Пад графой "беларусафобы". Што цікава, вышыванку нават беларус са знакам якасці пачаў надзяваць. А гэтыя бачыш ты, нават і ён ім не указ. Дык можа "телегу" у Адміністрацыю накатаць?


У Радашковічах пасля рэканструкцыі адкрылі пажарнае дэпо | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » У Радашковічах пасля рэканструкцыі адкрылі пажарнае дэпо\nАбноўленае падраздзяленне Міністэрства па надзвычайных сітуацыях будзе абслугоўваць сам пасёлак, у якім пражывае звыш шасці тысяч чалавек, населеныя пункты на тэрыторыі Радашковіцкага сельскага Савета, а таксама найбліжэйшыя вёскі Мінскага раёна. Акрамя таго, у зоне адказнасці пажарнага дэпо — школы, медыцынскія ўстановы, прадпрыемствы, размешчаныя на тэрыторыі пасёлка.\n— Адкрыццё падраздзялення МНС у Радашковічах — вынік планамернай работы, — адзначыў намеснік старшыні Мінаблвыканкама Аляксандр КРУЧАНАЎ. — Сёння на месцы старой часці, якая не адпавядала тэмпам развіцця і патрабаванням рэгіёна ў плане забеспячэння пажарнай бяспекі людзей, мы бачым новы будынак, укамплектаваны сучаснай тэхнікай, што дазволіць дастаткова аператыўна рэагаваць на ўсе надзвычайныя сітуацыі. На наступны год мы запланавалі адкрыццё пажарнага дэпо ў Беразіне.\nЯк запэўніў першы намеснік міністра па надзвычайных сітуацыях Аляксандр ХУДАЛЕЕЎ, у хуткім часе ратавальнікі дакажуць, што кожны жыхар можа разлічваць на аператыўную дапамогу. «Для асабовага складу створаны камфортныя ўмовы нясення службы, падтрымкі добрай фізічнай формы, а гэта дазваляе ратавальнікам павышаць эфектыўнасць баявой работы, выконваць задачы па абароне жыцця і здароўя людзей», — адзначыў прадстаўнік ведамства.\nАбноўленае падраздзяленне ўкамплектавана сучаснай пажарнай аварыйна-ратавальнай тэхнікай і абсталяваннем. Безумоўна, усё гэта дазволіць яшчэ больш аператыўна рэагаваць на надзвычайныя здарэнні. Праўда, лепш, каб іх увогуле не было.\nНовы харчовы рынак адкрыўся пад Мінскам


Лукашэнка раіць Захаду\n05 травень 2009, 15:00\n“Новая хваля палітыкаў нават у ЗША сёньня заяўляе, што палітыка ізаляцыі не дала ніякіх вынікаў, нічога зь яе не атрымалася і ад гэтай палітыкі трэба адыходзіць”, — перакананы Лукашэнка.\n“Гэтыя 12 крокаў тут нарадзіліся, гэта ня вашыя 12 умоваў. Гэта тут напісалі і перадалі туды невялікага розуму людзі, якія раілі кіраўнікам Эўрапейскага Зьвязу выкарыстаць гэта ў адносінах да Беларусі”, — заявіў Лукашэнка ў інтэрвію інфармацыйнаму агенцтву Reuters.\nМы ведаем пра гэтыя прапановы — усё зламаць, распусьціць і гэтак далей...\n“Гэта настолькі наіўныя і непрымальныя прапановы для нас, што проста сьмешна... Гэтыя прапановы тут фармавалі тыя людзі, якія не жадалі нармалізацыі стасункаў Беларусі і ЭЗ. Мы ведаем пра гэтыя прапановы — зламаць выбарчае заканадаўства, зламаць заканадаўства пра СМІ, усё зламаць, распусьціць і гэтак далей”, — сказаў кіраўнік краіны.\n“Чаму вы не патрабуеце ад Расеі зламаць заканадаўства — яно ў іх яшчэ больш жорсткае? Чаму вы зыходзіце з дваістых стандартаў?” — задае пытаньні Лукашэнка.\n“Калі б мы мелі такія носьбіты, як Расея ці Казахстан, то і да нас бы па-іншаму ставіліся. Ці можна так ставіцца да Расеі, калі яна табе пастаўляе энэрганосьбіты?” — адказвае на свае ж пытаньні кіраўнік Беларусі.\n“Дваістыя стандарты — гэта ад разявацтва эўрапейскіх чыноўнікаў”, — перакананы Лукашэнка.\n“Калі б яны думалі перад тым, як прымаць рашэньні, былі бы адказнымі, то яны б такіх рашэньняў не прымалі” — дадаў ён.\n"12 патрабаваньняў Эўразьвязу да ўладаў Беларусі":


Ускладваем кветкі, шануем подзвіг\nЗадача сям’і — прывіць дзіцяці агульначалавечыя каштоўнасці\n08.05.2021 09:40 Актуальна, Апошнія запісы\nУ чацвер, напярэдадні Дня Перамогі, супрацоўнікі Міністэрства адукацыі на чале з Ігарам Васільевічам Карпенкам, прадстаўнікі грамадскіх і маладзёжных арганізацый і аб’яднанняў, вучнёўскага і студэнцкага самакіравання, адміністрацыі Цэнтральнага раёна сталіцы, Беларускай асацыяцыі студэнцкага спорту, навучэнцы і педагогі сярэдняй школы № 104 імя Р.Н.Мачульскага Мінска ўсклалі кветкі да мемарыялу на месцы канцлагера “Дразды”.\nУ святы для нашага народа Дзень Перамогі мы не толькі радуемся мірнаму вясноваму небу, але і ўспамінаем прадстаўнікоў ваеннага пакалення, на долю якіх выпалі неймаверныя выпрабаванні. У гэтыя дні мы аддаём ім даніну павагі — не толькі франтавікам, партызанам, падпольшчыкам, але і тым, каму давялося прайсці праз канцлагеры і хто назаўсёды застаўся ляжаць у беларускай зямлі. Адным з такіх журботных месцаў з’яўляецца тэрыторыя канцэнтрацыйнага лагера “Дразды”, праз які ў першыя месяцы Вялікай Айчыннай вайны прайшло каля 100 тысяч савецкіх ваеннапалонных і 40 тысяч грамадзянскіх асоб, з іх каля 10 тысяч знайшлі тут вечны спачын.\n— І ў вучэбным, і ў выхаваўчым працэсе тэма Вялікай Айчыннай вайны — адна з ключавых, таму што няма ніводнай сям’і, якую б не закранула гэтая трагедыя ХХ стагоддзя, калі загінула шмат мірнага і ваеннага насельніцтва. Сістэма адукацыі краіны актыўна працуе над захаваннем гістарычнай памяці. Ва ўстановах адукацыі функцыянуе каля 1470 музеяў, створана 310 пошукавых атрадаў, клубаў, якія займаюцца ўстанаўленнем імён загінулых. Ужо створана каля 200 інтэрактыўных карт у рамках акцыі “Зорачка на карце раёна”, дзе пазначана каля 4 тысяч помнікаў, абеліскаў, пахаванняў, звязаных з Вялікай Айчыннай вайной. Гэта правільная работа, таму што, як гавораць гісторыкі і спецыялісты-пошукавікі, пакуль апошні салдат не будзе пахаваны і не будзе ўстаноўлена яго імя, вайна не скончыцца. Таму мы і прыехалі сюды, каб ушанаваць памяць землякоў, якія аддалі жыцці за мір на нашай зямлі і яе працвітанне, — паведаміў міністр адукацыі.\nДзякуючы настаўнікам і вучням сталічнай 104-й школы памяць пра людзей, якія загінулі на тэрыторыі канцлагера “Дразды”, беражліва захоўваецца ўжо многія дзесяцігоддзі. Яшчэ ў 1972 годзе па ініцыятыве настаўніка Мікалая Ціханавіча Міхея пачалася пошукавая работа, а ў школе быў створаны музей баявой славы. З работай музея, яго ўнікальнымі экспанатамі (сярод якіх і рэчы, знойдзеныя на тэрыторыі канцлагера) азнаёміўся Ігар Васільевіч Карпенка. Акрамя таго, падчас наведвання школы міністр адукацыі сустрэўся са старшакласнікамі, пагутарыў з імі пра важнасць захавання гістарычнай памяці, адказаў на пытанні, якія хвалююць будучых абітурыентаў, і разам з алімпійскім чэмпіёнам старшынёй Беларускай асацыяцыі студэнцкага спорту Аляксандрам Багдановічам перадаў школе камплект спартыўнага інвентару.\nМы памятаем пра подзвіг народа ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Мы шануем гэты подзвіг. І кветкі, якія мы ўскладваем у гэтыя дні да мемарыялаў, з’яўляюцца сведчаннем нашай памяці.\nДзень ПерамогіІгар Васільевіч Карпенкаміністр адукацыі


Псыхіятар: "Зламаных псыхалягічна вязьняў асуджаць нельга"\n19 студзень 2011, 01:15\nБеларуская турэмная сыстэма — гэта поўны трыюмф самых нізкіх комплексаў чыноўнікаў, ад першай дзяржаўнай асобы да апошняга наглядчыка, сьцьвярджаюць праваабаронцы і адмыслоўцы ў галіне псыхіятрыі.\nДля ўзьдзеяньня на зьняволенага, асабліва па сфабрыкаванай справе, шырока выкарыстоўваецца псыхалягічны ціск. У спалучэньні зь іншымі незаконнымі мэтадамі — надуманымі дысцыплінарнымі пакараньнямі, ужываньнем наручнікаў, катаваньнямі і зьбіцьцём, — ён можа паставіць зьняволенага ў бязвыхаднае становішча, і чалавек пачне даваць паказаньні супраць самога сябе. У такіх умовах, лічаць экспэрты, незламаных — меншасьць.\n"Катаваньні і захады псыхічнага ўзьдзеяньня па-ранейшаму практыкуюцца"\nПаводле экспэрта ў галіне пэнітэнцыярных сыстэм краін СНД, колішняга супрацоўніка расейскай фэдэральнай службы выкананьня пакараньняў Ігара Карнілава, мэта жорсткага псыхалягічнага ціску на вязьня — у тым, каб схіліць чалавека да патрэбных сьледзтву і вышуку паказаньняў, любымі сродкамі "абламаць" непакорлівага, прымусіць яго пакаяцца ў тым, чаго ён не рабіў:\n"Праблема з кадрамі — галоўная для папраўчых устаноў краін былога СССР"...\n"Катаваньні, меры псыхічнага і фізычнага ўзьдзеяньня на зьняволеных па-ранейшаму практыкуюцца ў папраўчых установах Расеі ды іншых краін СНД. Нярэдка здараецца і сэксуальная зьнявага чалавека. Сэксуальны падтэкст прысутнічае ў палове ўсіх катаваньняў. Усё гэта ламае чалавека псыхічна і часта даводзіць яго да спробы самагубства. Як правіла, катаваньнямі займаюцца памагатыя адміністрацыі. Аднак зусім ня факт, што на яе загад. Часам гэта самадзейнасьць, як у войску”.\nВядома, усё залежыць ад турэмнай адміністрацыі, падкрэсьлівае Карнілаў, а нярэдка і вышэйшага кіраўніцтва. Калі "начальнік" — нармальны чалавек, нічога падобнага ў ягонай установе не здараецца. Аднак праблема з кадрамі — галоўная для папраўчых устаноў краін былога СССР.\nІгар Карнілаў падкрэсьлівае: ва ўмовах постсавецкай турмы вытрымліваюць адзінкі.\nЯк лічыць менскі псыхіятар Алег, "людзей, зламаных катаваньнямі і недапушчальным псыхалягічным ціскам, якія пачынаюць даваць паказаньні супраць сябе і сваіх блізкіх, асуджаць нельга. Асуджаць трэба тых, хто іх даводзіць да такога і такім чынам разбурае псыхіку".\nЗразумела, ніхто ў штодзённым жыцьці не рыхтуецца да турмы. Аднак беларускія адмыслоўцы ў галіне псыхіятрыі і псыхалёгіі раяць у цяперашніх умовах ісьці ў палітыку, тым больш апазыцыйную, духоўна моцным асобам, а ніяк не людзям з тонкай псыхічнай арганізацыяй. Бо апошнія ня здатныя вытрымаць ні псыхалягічнага ціску, ні катаваньняў.\n"Спробы "спрасаваць" мяне рабіліся штодня"\nБылы міністар сельскай гаспадаркі і палітвязень Васіль Лявонаў, які пры канцы 1990-х паводле сфабрыкаванай справы адседзеў чатыры гады ў СІЗА КДБ, Жодзіна, на Валадарцы, а потым у Аршанскай калёніі, згадвае, што спробы "спрасаваць" яго рабілася амаль штодня. Турэмная адвакатка, напрыклад, увесь час казала яму: напішыце пакаянны ліст, і вас выпусьцяць. Адміністрацыя падсылала да яго розных сукамэрнікаў-рэцыдывістаў, якія перадавалі самыя розныя запалохваньні. Аднак нічога не рабілася. Гэта быў псыхалягічны ціск:\n"Турэмная подласьць ня ёсьць нешта асаблівае. Усё гэтак жа, як і на свабодзе"...\n"Аднойчы быў такі выпадак, Мы сядзелі ўдвух у камэры з адным харашуном у наколках, які 45 гадоў пражыў і ні дня не працаваў. Алкаеў мяне зь ім пасадзіў на Валадарцы. І гэты мне сказаў: "Я камуністаў, бальшавікоў драць буду. І цябе зараз разарву!".\nЯ падышоў да яго і сказаў: "Ірві. Пачынай".\nЯ ведаю, што калі нехта крычыць адзін у камэры, то заўсёды падслухоўваюць. Мне было цікава, што будзе далей рабіць гэты, а таксама тыя, хто ў калідоры. Сусед пабегаў, пакрычаў, потым сеў. Дзьвярэй ніхто не адчыніў. З таго часу ніхто мне не пагражаў. Хаця не, была яшчэ адна спроба. Ведаеце, там жа свае законы. Але чаго мне баяцца? Аднак пры ўсіх іхных законах магу сказаць: турэмная подласьць ня ёсьць нешта асаблівае. Усё гэтаксама, як і на свабодзе. Па сутнасьці, як у люстэрку".\nПаводле Лявонава, самым вычварэнскім было ўтрыманьне ў Жодзінскім СІЗА. Адміністрацыя паклапацілася, каб яму нічога не давалі чытаць. (Тым часам у іншых такая магчымасьць была, ім нават перадавалі кнігі з дому.) На той час Лявонаў быў атэістам. Ведаючы гэта, адміністрацыя падкінула яму Біблію. Чытаць яе намэнклятурніку-няверніку напачатку было вельмі цяжка. І толькі з часам да вязьня прыйшлі цікавасьць ды вера. За гэта, кажа Лявонаў, ён вельмі ўдзячны СІЗА.\nКалі зьняволены ня верыць у Бога, лічаць псыхолягі, то яму трэба шукаць свой шлях да веры. Шчырая вера дапамагае чалавеку прайсьці празь любыя выпрабаваньні, у тым ліку турэмныя.\nЧым падобныя і чым адрозныя Лукашэнка і Ас-Сісі


Кніга-мой лепшы сябар! - 6-ы клас - Школьныя сачыненні\nГалоўная » Твори » 6-ы клас\nКніга-мой лепшы сябар!\nКніга - гэта што-то незвычайнае і цудоўнае. Але на вялікі жаль, цяпер мала хто любіць чытаць кнігі, большасці прасцей паглядзець фільм. Але не ўсе разумеюць значэнне кнігі, яе глыбокі сэнс і наколькі прачытанае твор можа здавацца цікавей чым на экране. Кніг напісана вельмі шмат, і ўсе іх прачытаць проста не магчыма. Не ўсе з іх сталі вядомыя, але ёсць і такія, якія ўвайшлі ў гісторыю.\nНейкую кнігу хочацца браць у рукі, па некалькі разоў перагортваць, а некаторыя не прыйшліся па душы. Таму існуе шмат жанраў, каб кожны мог выбраць цікавы для сябе сюжэт. Але я лічу, што кожная кніга гэта ўжо твор і заслугоўвае хвалы. У мяне няма каханай кнігі, так як кожная з іх цікавая па-свойму. Гістарычныя распавядаюць мінулае, навуковыя - новаму вучаць, а мастацкія даюць магчымасць даць волю фантазіі пракрасціся ў сюжэт. Кожны выбірае для сябе сам, які літаратурны жанр яму больш па душы.\nЧытаць я вельмі люблю і чытаю шмат, таму мне даволі складана вылучыць адно любімае твор. Але ёсць такія кнігі, якія пасля прачытання не забываюцца ніколі. І праз некаторы час зноў хочацца яе прачытаць. Кнігі акружаюць нас з самага ранняга дзяцінства і суправаджаюць ўсё жыццё. Яны развіваюць у нас пачуццё прыгажосці, пашыраюць наш кругагляд, прымушаюць разам з літаратурнымі героямі радавацца, засмучацца ці перажываць. Кнігі падымаюць нам настрой, нярэдка ратуюць ад адзіноты, дапамагаюць знайсці выхад з сітуацыі, якая сітуацыі. Мы так да іх прывыкаем, што яны з'яўляюцца часткай нашай жыцця.\nКожная прачытаная мною кніга займае належнае месца ў маіх думках і душы. Гэта лепшы "сябар", з якім можна параіцца, даведацца што-то новае і перажываць разам. Чытаючы дэтэктывы і фантастычныя жанры я заўсёды ўяўляю сябе на месцы галоўных герояў. І становіцца незвычайна цікава і хвалююча калі падыходзіць развязка сюжэту, а ты сам з'яўляешся часткай таго, што адбываецца.\nПраводзячы шмат часу з кнігай я разумею, што гэта не толькі цікавае і займальнае занятак, але і вельмі карыснае. І акрамя маіх школьных сяброў у мяне ёсць заўсёды верны і надзейны сябар - кніга!\nКатегорія: 6-ы клас | Додано: 20.10.2017\nПереглядів: 6549 | Рейтинг: 0.0/0