Эмблема и флаг - СШ №1 г. Давид-Городка\nГлавная » Об учреждении » Школьная символика » Эмблема и флаг\nсредней школы №1 Д-Городка\nСярэдняя школа № 1 горада Давыд-Гарадка мае даўнія і вельмі трывалыя традыцыі. Яна заўсёды давала сваім выхаванцам глыбокія і трывалыя веды, яе выпускнікі паступалі ў самыя розныя, даволі прэстыжныя вышэйшыя навучальныя ўстановы. З былых яе вучняў выходзілі вядомыя вучоныя і пісьменнікі, настаўнікі і ўрачы, цудоўныя спецыялісты для ўсіх галін эканомікі і проста вельмі добрыя людзі.\nНа школьнай эмблеме знаходзяцца як чыста геральдычныя элементы, так і некаторыя атрыбуты адукацыі і выхавання. Да геральдычных элементаў можна аднесці ўзыходзячае сонца і шчыт прамавугольнай формы, на якім зроблены надпіс. Школьнае жыццё своеасабліва сімвалізуюць разгорнутая кніга і сам будынак школы.\nГалоўнаю часткаю эмблемы з’яўляецца разгорнутая кніга, якая сімвалізуе крыніцу ведаў і паўстае асноваю ўсялякага пазнання, інструментам набыцця ведаў і перадачы вопыту ўсяго чалавецтва. Разгорнутая кніга азначае, што школа, як і ўся наша адукацыя, з’яўляецца адкрытаю для кожнага чалавека і выступае бясконцаю крыніцаю ведаў, сімвалізуе бясконцасць і няспыннасць працэсу набыцця ведаў і чалавечага самаўдасканалення. Кніга на эмблеме таксама напамінае кожнаму чалавеку яго самую першую дзіцячую кніжку, яго самыя першыя крокі школьнага жыцця, напамінае буквар і іншыя падручнікі, якія з’яўляюцца вернымі і надзейнымі памочнікамі і дарадцамі кожнага вучня, яго найлепшымі сябрамі.\nНа фоне разгорнутай кнігі паказаны будынак школы. Гэта надае эмблеме сваю адметнасць, абазначае прывязанасць малюнка да пэўнага аб’екта і вылучае яго з іншых аб’ектаў адукацыі. Будынак школы сведчыць пра вялікія, слаўныя і моцныя традыцыі, якія пакінулі сваім наступнікам усе папярэднія пакаленні вучняў. Сведчыць пра неабходнасць памнажэння лепшых здабыткаў бацькоў і дзядоў. Ён таксама адмыслова гаворыць усім вучням, што неабходна шанаваць і любіць сваю школу, імкнуцца зрабіць яе прыгажэйшай, што патрэбна ўсяляк берагчы ўсю школьную маёмасць.\nШкольныя вокны паказаны схематычна, яны маюць блакітны колер і глядзяць на вучняў, нібы пяшчотныя вочы маці. Яны ўвасабляюць цесную повязь школы з усімі яе гадаванцамі і напамінаюць пра сыноўскі абавязак усіх вучняў у адносінах да сваёй школы і да сваёй маці. Вокны заклікаюць усіх ніколі не забываць пра сваю родную школу, наведваць яе і быць ёй удзячным на працягу ўсяго жыцця.\nУнізе змешчана назва горада. Яна абавязвае ўсіх вучняў ведаць пра сваё паходжанне, ведаць гісторыю свайго горада і свайго роду, адчуваць непарыўную сувязь з роднаю зямлёю. А гэта патрабуе ад кожнага чалавека быць патрыётам нашай Радзімы, нашай зямлі і свайго горада. Патрабуе таксама добрага ведання традыцый і звычаяў беларускага народа, яго багатай шматвяковай гісторыі, неацэннай культурнай спадчыны. Змешчаны ўнізе надпіс сведчыць, што сям’я, горад і Радзіма з’яўляюцца нашым фундаментам і нязменным духоўным апірышчам кожнага вучня і кожнага чалавека ўвогуле. З гэтага фундамента і вырасла школа і сама адукацыя.\nБлакітны колер на эмблеме сімвалізуе прыгажосць беларускай зямлі, нязменнае хараство Палесся з яго цудоўнымі краявідамі. Гэта колер паўнаводных рэк, хвалі якіх спрадвеку плешчуцца аб берагі ў ваколіцах Давыд-Гарадка, колер вялікіх і маленечкіх азёраў, якіх так многа на абшарах Пагарыння. Блакітны колер – гэта колер лагоднага мірнага неба над усімі людзьмі, колер чалавечага спадзявання, якое з’яўляецца вечным людскім спадарожнікам.\nНад разгорнутаю кнігаю змешчана ўзыходзячае сонца, у залацістых праменнях якога зроблены надпіс, які засведчыў агульнаўжывальную назву статуса школы. Ніжэй, на сонечным дыску, пазначаны нумар школы. Узыходзячае сонца над кнігаю – гэта сімвал святла і асветы. Менавіта святло і асвета выпраменьваюцца кнігай і школаю. Менавіта ад школы, нібы ад сонца, разыходзяцца па ўсім свеце праменні ведаў і асветы. Вучні за час навучання павінны глыбока засвоіць усе прадметы і мець трывалыя веды. Сонца таксама з’яўляецца сімвалам светлай будучыні і вялікай перспектывы выхаванцаў школы.\nУ адпаведнасці з заканамернасцямі сувязі сцяга з гербом Сцяг сярэдняй школы № 1 горада Давыд-Гарадка ў колеравых адносінах адпавядае эмблеме школы. Колеры школьнай эмблемы, блакітны, сіні і залаты, складаюць аснову каларыстыкі школьнага Сцяга. Яны пэўным чынам суадносяцца з колерамі Сцяга горада Давыд-Гарадка.\nСцяг сярэдняй школы № 1 горада Давыд-Гарадка ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі шырыні да даўжыні як 1 да 2. Унізе левай часткі, якая прымацоўваецца да дрэўка, знаходзіцца прамавугольны трохвугольнік сіняга колеру з блакітным паўкругам, які прымыкае сваім дыяметрам да гіпатэнузы трохвугольніка. Меншы катэт трохвугольніка прымыкае да дрэўка. Вышыня меншага катэта складае дзве трэці ад шырыні Сцяга. Даўжыня большага катэта складае тры чвэрці ад даўжыні Сцяга. Астатняя частка Сцяга мае блакітны колер. На мяжы блакітнага і сіняга колераў змешчаны круглы сонечны дыск, дыяметр якога складае адну пятую частку ад даўжыні Сцяга. Дыск дзеліцца гіпатэнузай трохвугольніка на дзве роўныя часткі, афарбаваныя адпаведна ў блакітны колер на сінім і ў сіні на блакітным фоне. Ад верхняга сонечнага паўкруга па ўсіх напрамках на блакітным фоне раўнамерна разыходзяцца дванаццаць залатых сонечных праменяў. Прамені з аддаленнем ад сонечнага дыска становяцца шырэйшымі і дасягаюць да самага краю Сцяга.\nСіні колер на школьным Сцягу сімвалізуе сабою нашу палескую зямлю з яе шматлікімі рэкамі і азёрамі. Ён адначасова сімвалізуе багацце фарбаў і кветак беларускай зямлі, паказвае, што беларуская зямля з’яўляецца моцным фундаментам і апірышчам кожнага чалавека, кожнага вучня, які займаецца ў сярэдняй школе № 1 горада Давыд-Гарадка. Гэты колер у нейкай ступені з’яўляецца колерам сінявокай Беларусі. Сіні колер уяўляе сабою цвёрдую аснову, на якой трымаецца школа.\nБлакітны колер Сцяга – гэта колер мірнага неба над усімі людзьмі, колер спадзявання і светлых дзіцячых і юнацкіх мараў. Ён таксама сімвалізуе прыгажосць нашай зямлі, нязменнае хараство Палесся з яго непаўторнымі краявідамі. Гэта колер нашых паўнаводных рэк і азёраў.\nСонца на Сцягу сімвалізуе сабою не толькі само жыццё, яно па сутнасці з’яўляецца своеасаблівым абазначэннем школы, сімвалам асветы, святла, усякага чалавечага развіцця, сімвалам выхавання і людской дабрыні, сімвалам цеплыні чалавечых узаемаадносін. Сонца таксама з’яўляецца сімвалам светлай будучыні і вялікай перспектывы выхаванцаў школы. Сонечныя прамені паказваюць сабою сілу ўздзеяння школы на грамадства і яго будучыню, падкрэсліваюць усю важнасць школы ў сучасным жыцці. Прамені займаюць усю блакітную прастору і асвятляюць сваім святлом усё наваколле, паказваючы тым самым, што толькі школа зможа нараджаць і годна несці прыгажосць ва ўсім свеце.\nЗалаты колер сонечных праменяў сведчыць сабою, што школа выпраменьвае, выхоўвае, дае грамадству ўсё самае важнае і самае каштоўнае, яна заўсёды ўпрыгожвае навакольны свет.


Помнік амерыканскай вандроўніцы-фатографу адкрыюць пад Пінскам - 18.12.2015, Sputnik Беларусь\nПомнік амерыканскай вандроўніцы-фатографу адкрыюць пад Пінскам\nМемарыяльны камень у памяць аб палескай экспедыцыі Луізы Арнэр Бойд ўсталююць у вёсцы Пінкавічы ля сцен музея Якуба Коласа. 18.12.2015, Sputnik Беларусь\nкультура, беларусь, брэст\n© Photo : Пинский райисполкомБуклет с картой маршрута путешественницы Луизы Арнер Бойд\n© Photo : Пинский райисполком\nМемарыяльны камень у памяць аб палескай экспедыцыі Луізы Арнэр Бойд ўсталююць у вёсцы Пінкавічы ля сцен музея Якуба Коласа.\nБРЭСТ, 17 сне — Sputnik, Арцём Кір'янаў. Памятная скульптура ў гонар 80-годдзя экспедыцыі амерыканскай вандроўніцы-фатографа Луізы Арнэр Бойд на Палессі з'явіцца ў вёсцы Пінкавічы. Мемарыяльны камень з картай маршруту знакамітай амерыканкі ўсталююць побач з музеем Якуба Коласа. У сапраўдны момант эскіз помніка праходзіць узгадненне.\nУ жніўні-верасні 1934 Луіза Арнэр Бойд прыняла ўдзел у навуковай экспедыцыі на тэрыторыі беларускага Палесся. Па яе выніках падарожніца-фатограф арганізавала выставы ў Польшчы, Германіі і ЗША. Здымкі дапамаглі ўпершыню адкрыць Захаду этна-фальклорную спадчыну палешукоў і турыстычны патэнцыял Палесся.\nЯк расказаў карэспандэнту Sputnik намеснік начальніка аддзела адукацыі, спорту і турызму Пінскага райвыканкама Юрый Кісель, у памяць аб экспедыцыі Луізы Арнэр Бойд ў вёсцы Пінкавічы ўсталююць памятную скульптуру.\n"Гэта будзе пастамент з каменем, разрэзаным напалову. На ім адлюструюць палескі маршрут вандроўніцы, унізе размесцяць надпіс у гонар тых, хто займаўся устаноўкай. Эскіз распрацоўвалі пінскія скульптары. Помнік усталююць у музея Якуба Коласа", — адзначыў Кісель.\nПа словах суразмоўцы агенцтва, другі варыянт эскіза памятнай скульптуры зараз праходзіць узгадненне. 22 снежня Брэсцкі аблвыканкам збіраецца прымаць рашэнне аб усталяванні мемарыяльнага знака. Калі дазвол будзе атрымана, помнік у Пінкавічы ўсталююць да красавіцкага візіту дэлегацыі амерыканскай амбасады.\nЯк паведамляў Sputnik раней, 16 снежня Пінкавічы наведаў кіраўнік дыпляматычнай місіі ЗША Скот Ролланд. У музеі Якуба Коласа дыпламат прыняў удзел у прэзентацыі фільма аб Луізе Арнэр Бойд.\n© Photo : Пинский райисполкомКарта маршрута Луизы Арнер Бойд\nКарта маршрута Луизы Арнер Бойд\nЛуіза Арнэр Бойд — знакамітая амерыканская падарожніца, член Амерыканскага геаграфічнага таварыства, уваходзіць у топ-10 першапраходцаў свету. Ўдзельнічала ў экспедыцыях ў Грэнландыі, адкрыла горны масіў на дне Паўночнага Ледавітага акіяна.\nУ 1937 годзе ў Нью-Ёрку па выніках экспедыцыі на Палессе падарожніца выдала альбом "Польская правінцыя" з сотнямі унікальных здымкаў жыхароў і прыроды Палесся. На думку беларускага даследчыка Адама Мальдзіса, у архівах ЗША захоўваюцца таксама невядомыя здымкі з палескай экспедыцыі Бойд.\nПомнікі і помныя знакі


У Святой Сафіі ў Кіеве створана адзіная Праваслаўная царква Украіны. На чале яе ўстане 39-гадовы мітрапаліт Епіфаній\n15.12.2018 / 19:11\nГістарычны момант для Украіны: адбыўся аб'яднаўчы сабор памеснай украінскай царквы.\nСабор праходзіў у велічным кіеўскім саборы Святой Сафіі.\nСёння на аб'яднаўчым саборы ў Кіеве было прынята рашэнне пра стварэнне Украінскай аўтакефальнай царквы. Яе ўзначаліў 39-гадовы мітрапаліт Епіфаній.\nТут і вышэй — фота Міхайла Марківа, прэс-служба прэзідэнта Украіны.\nЕпіфаній (Сяргей Думенка) нарадзіўся ў 1979 г. у Адэскай вобласці. Належыць да Кіеўскага патрыярхата, доктар багаслоўя.\nМенавіта яго кандыдатуру на пасаду кіраўніка аб'яднанай украінскай праваслаўнай царквы падтрымаў архіерэйскі сабор УПЦ КП, што прайшоў 13 снежня.\nУ сённяшнім саборы бралі ўдзел прадстаўнікі Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхата, Украінскай праваслаўнай царквы Маскоўскага патрыярхата і УАПЦ, узяў удзел і прэзідэнт Украіны Пятро Парашэнка. Кіраўнікі УПЦ КП і УАПЦ Філарэт і Макарый адмовіліся балатавацца на пасаду кіраўніка УПЦ.\nМяркуецца, што Украінская царква атрымае Томас (грамату аб незалежнасці) ад Усяленскага патрыярха 6 студзеня, перад Раством.\nПамкненні Украіны да незалежнай царквы выклікалі шал у Расіі, а на Сінодзе РПЦ у Мінску 15 кастрычніка было нават заяўлена, што разрываюцца адносіны з Канстанцінопалем.\nУ свеце — 15 памесных праваслаўных цэркваў, г.зн. тых, што маюць аўтакефалію, або кіруюцца ў межах незалежнай дзяржавы. Згодна з канонам Канстанцінопальскага патрыярхата, гэта Канстанцінопальская, Александрыйская, Антыяхійская, Іерусалімская, Руская, Сербская, Румынская, Балгарская, Грузінская, Кіпрская, Эладская, Польская, Албанская, Чэшская і Славацкая. Да аўтаномных належаць Сінайская, Фінляндская, Эстонская. Не прызнае Канстанцінопаль Амерыканскую праваслаўную царкву.\nБольшасць з гэтых цэркваў кіруюцца патрыярхамі, некаторыя малалікія — мітрапалітамі ці архіепіскапамі.\nМітрапаліт Епіфаній нарадзіўся пад Адэсай, а вырас на Букавіне, у Чарнавіцкай вобласці. Ён мае рэпутацыю інтэлектуала.\nТысячы жыхароў Кіева сабраліся сёння на Сафійскай плошчы вітаюць сваю новую Царкву і яе іерарха.\n15.12.2018 / 18:34\n15.12.2018 / 18:38\nДобрых спрау́, светлых думак! Вiншуем блiзкiх па крывi, братоу́ па веры!\n15.12.2018 / 18:58\nВіншуем! Наступнай аўтакефалію здабудзе і беларуская праваслаўная царква!


Стыкер з «Пагоняй» у тэлеграме суддзя з Добруша расцаніла як адзіночны пікет і прысудзіла амаль 3000 штрафу\nСуддзя Добрушскага раённага суда Святлана Лук’янава пакарала такім вялізарным штрафам 49-гадовую Вераніку Драбышэўскую. Жанчына напрыканцы жніўня ў мясцовым тэлеграм-канале змясціла стыкеры з «Пагоняй» і лозунгам «Жыве Беларусь». Суддзя палічыла гэта адзіночным пікетам і пакарала жанчыну па арт. 24.23 КаАП РБ («Парушэнне парадку арганізацыі ці правядзення масавых мерапрыемстваў»).\nПратакол аб адміністратыўным правапарушэнні за стыкеры ў інтэрнэце склаў участковы АУСа Добрушскага раёна на падставе рапарта намесніка начальніка АУСа Мікалая Маставенкі, які падчас маніторынгу тэлеграм-чата «Добруш для жыцця» знайшоў, на яго думку, незаконныя стыкеры.\n«Ён мне ў міліцыі сказаў, што спалучэнне белага і чырвонага колераў у нас у краіне забаронена, — згадвае Вераніка Драбышэўская, — як і выява герба «Пагоні». Я спытала ў яго, можа ў нас ужо ўсё забаронена і думаць таксама. Ён адказаў, што можна думаць як хочаш, але не трэба гэта выказваць. Падчас размовы ён быў задаволены і шчаслівы. Відаць, раскрыў справу стагоддзя».\nВераніка Драбышэўская (з яе архіва)\nПадчас суда Вераніка Драбышэўская віны сваёй не прызнала і звярнула ўвагу суддзі Лук’янавай, што ў 2007 годзе герб «Пагоня» прызнаны ўрадам Беларусі нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасцю і за яе пашкоджанне прадугледжана нават крымінальная адказнасць. Але суддзя пагадзілася з тэкстам пратакола, што дабрушанка, якая размясціла два стыкеры ў тэлеграм-канале, такім чынам «выказвала свае грамадска-палітычныя інтарэсы і выступала арганізатарам гэтага пікета», і прысудзіла 100 базавых велічыняў штрафу (2900 рублёў).\nВераніка Драбышэўская некалькі тыдняў таму звольнілася з працы і цяпер у пошуках новай працы. У яе няма аніякай магчымасці аплаціць такі вялікі штраф.


Касцёл Святой Ганны ў Луне | Masty.eu\nДададзена: Опубликовано 30.10.2014 автором admin Праглядаў: 1 825\nКасцёл Святой Ганны ў Луне\nНібы гняздо птушкі лунь, над Нёманам, там, дзе ўліваецца ў яго імклівая рачулка Лунянка, размясцілася мястэчка Луна. Мястэчка Наднёманскіх легендаў. Кажуць, ад літоўскай назвы балота “Lіunas”, а магчыма, ад назвы птушкі Лунь і атрымала паселішча назву Луна. Вандроўку па Луне і яго ваколіцах варта пачаць з касцёла Святой Ганны. З яго пачыналася гісторыя мястэчка і ўзяты ён пад “пільную ахову” дзяржавы, як гістарычны помнік архітэктуры. Пра двухкоссе хіба тлумачыць ня трэба.\nНа ахвяраванні каралевы Боны Сфорцы ў 1531г. у Луне быў пабудаваны драўляны касцёл, а магчыма ён існаваў і раней. Наведваючы свае ўладанні каралева “часта ў гэты касцёлік заходзіла”. Гэта яна прывезла з Італіі відэльцы дагэтуль нязнаныя нашым продкам. Да цяперашняга часу каля касцельнай агароджы ляжыць вялікі камень з чырвонага граніту, які нібыта каралеўскімі ручкамі Бона заклала ў фундамент таго касцёлу. І цяпер маладыя пары, якія збіраюцца пажаніцца без дазволу бацькоў, прыходзяць да гэтага каменя папрасіць, каб Бона не помсціла маладой так, як гэта зрабіла сваёй нявестцы, каралеве Барбары Радзівіл.\nГэты касцёл быў філіялам пад кіраўніцтвам кс. Андрэя Чарнякоўскага, плябана з Воўпы. Таму праз некаторы час, у 1546 годзе, Бона Сфорца ахвяравала новы касцёл, надаўшы яму тры валокі зямлі (адна валока прыкладна 21 га) і стварыўшы асобую парафію. Біскуп, які наведаў Луну пасля знішчэнняў зробленых маскоўскім войскам ў вайне 1654-1667 гг., пакінуў такую звестку: “Касцёл у Луне цудоўны, мураваны, адрамантаваны. Ксёндз Барталамей Невескі. Мірапамазана 96 асоб”.\nУ 1782 г. пасля пажару апошні кароль Польшчы і Вялікі Князь Вялікага Княўства Літоўскага Аўгуст Панятоўскі фундаваў тут новы касцёл Св. Ганны, мураваны ў строгіх формах класіцызму, які быў перабудаваны і набыў сучасны неакласічны выгляд у 1895 г. на сродкі княгіні Марыі Друцкай-Любецкай. Інтэр’ер касцёла ўпрыгожваюць 7 драўляных алтароў. Асабліва адметны алтар Святога Антона Падоўскага і ў іншым алтары – абраз Маткі Божай з Дзіцяткам у пазалочанай сукенцы. Людская памяць пераказвае легенду, нібы перад гэтым абразам бралі шлюб Ян і Цэцылія – першыя з Багатырэвічаў…\nЗгадкі пра яго ёсць і ў “Над Нёмнам” Элізы Ажэшкі, калі жанчыны высмейвалі занадта багаты строй сукенкі Ядвіські Дамунтаўны: “Езус! Ну і прыгожыя ружы на гэтым вееры! І гэтае залатое лісцё дакладна такое, як у Луне у Маці Божай на алтары…”\nАбраз гэты, праўдападобна, ёсць старэйшы за сам касцёл, фундаваны каралевай Бонай, і паходзіць з ранейшага касцёла, пра які нічога невядома. А на алтар з гэтым абразам фундавала сродкі Эліза Ажэшка. Ёсць тут па левым баку і ложа Пані Элізы, так названая таму, што там займала яна месца ў час касцельнай службы, калі наведвала Луну.\n“…З пад Нёмна блакітнага, з ціхага двара, з цені белых акацый”, заслуханая ў “ хоры птушыныя і касцёлік вясковы, прыгожы як цацка з эпохі рэнесансу, а што вечар найпрыгажэй граюць на Анёла Паньскага,”- піша Эліза Ажэшка з Луны, дзе праводзіла лета ў 1902 годзе.\n“Ёсць блізка касцёлік невялікі, ладна збудаваны і густоўна ўбраны, які кожную раніцу, поўдзень і вечар найцудоўней звоніць на Анёла Гасподняга. Не магу перадаць, якое дзіўнае ўражанне спраўляе на мяне адгалос гэтага звону. Штосьці як бы заклікае да вышыні, як бы рассыпаюцца ў паветры гукі музычныя. Упершыню прыйшла мне таксама думка, які прыгожы і глыбокі ёсць звычай касцёльны, напамінаць тым, хто жыве, пра тых, што адышлі.” – так напісала Эліза Ажэшка пра свае ўражанні ад Луненскага касцёла Сьвятой Ганны.\nНевядома ці тыя самыя званы граюць для вяскоўцаў сёння, бо ў 1935 годзе, калі ксяндзом стаў Мечыслаў Радзішэўскі, на званіцы ні то змянілі, ні то адрамантавалі тры званы. Кожны з іх мае сваё найменне:\n“Мацей” – размешчаны з боку былога рынку.\n“Ганна” – з боку местачковай плошчы (дзе цяпер царква).\n“Марыя” – з боку вуліцы Ваўпянскай (кірунак да Залескаў).\nУ касцёле шмат надмагільных табліцаў. Сярод іх: “Памяці княжны Марыі з Шаметаў Друцка-Любецкай. нар. 2 ліпеня 1833 г., памерла 6 снежня 1897г. ад парафіі Луненскай з удзячнасцю за аднаўленне гэтага касцёла і іншыя дабрадзействы”;\n“Эдвард Матэуш Ромер. нар. 1848 г. у Волагдзе, пам. у траўні 1900 г. у Луне. Пахаваны ў Троках”. Гэта вядомы мастак адзін з апошніх уладальнікаў Луны.\nЛя касцёла захавалася некалькі помнікаў, сярод якіх адзін з напісам: “Тут спачываюць Іосіф маршалак Гродзенскага павету і Разалія з Мрачкоўскіх Каменьскія. Памерлі: муж у траўні 1842 г., жонка ў сакавіку 1843 г. Удзячныя дзеці гэты помнік паставілі”. Гэта бацькі Яна Каменьскага-паўстанца.\nДа касьцёла належалі капліцы ў Яблынове і Чарлёне. У Луненскім касцёле Святой Ганны з 1838 па 1841 год працаваў ксёндз Павал Хрынашкевіч – сябра Адама Міцкевіча. Цяпер вялікую культурна-асветніцкую дзейнасць у Луненскай парафіі праводзіць пробашч ксёнз Люцыян Радомскі.\nСвятая Ганна – Маці Прасвятой Дзевы Марыі, бабуля Ісуса Хрыста. Святая Ганна –заступніца сем’яў, матак і ўдоваў. Была замужам за праведным Яўхімам з роду прарока і цара Давіда. Дабрадзейным жыццём да сталага ўзросту яны падрыхтавалі сябе да высокага звання – быць бацькамі Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Ад бязгрэшнага зачацця нарадзілася дзяўчынка, якой надалі імя Марыя, што азначае Каралева Неба і Зямлі. Ганна дачакалася радасці няньчыць свайго ўнука – Ісуса Збавіцеля Свету.\nПаданне гаворыць, што цела яе ў 710 годзе было перавезена да Канстанцінопаля.\nКульт Святой Ганны ўшанаваны вернікамі, а яе свята прыпадае на 26 ліпеня.\nФота Уладзіміра Хільмановіча


Гэта выраб павінна быць больш прадуманае і надзейнае, і не адносіцца да кітайскіх таварах шырокага спажывання. Камплектуючыя выкарыстоўваюцца больш якасныя, што адбіваецца на кошце. У вытворцаў, якія імпартуюць шырспажыў у Расію наляпляючы свой брэнд, характарыстыкі бываюць завышаныя, напрыклад, тэрмін службы. Таму зрабіць правільны выбар бывае складана.\nУсім прывітанне дарагія сябры! Працягваем цыкл артыкулаў, прысвечаных бізнес ідэям і магчымасцям заробку. Сёння яшчэ адзін варыянт для жанчын - арганізацыя міжнароднага шлюбнага агенцтва.\nЗараз гэтая тэма трохі перайначылася і стала вельмі канкурэнтнай. Але раз ёсць канкурэнцыя, значыць у гэтай тэме ёсць грошы.\nЭТЛ якія жадаюць працягнуць сваю дзейнасць, выконваючы тыпы работ, якія былі паказаны ў пасведчанні, павінны яго пераафармляць.\nПрацэс паўторнага афармлення падобны з першапачатковай рэгістрацыяй. Патрабуецца сабраць патрэбны пакет дакументаў, прыклаўшы пры гэтым копію мінуў сведчанні, плюс прайсці праверку Ростехнадзора.\nТаксама мяркуецца магчымасць падоўжыць пасведчанне або пашырыць колькасць відаў дзейнасці.\nДля таго, каб эфектыўна ўзбагаціць касметычныя сродкі, яго дадаюць у шампуні, тонікі, крэму, сыроваткі, гелі, вадкае мыла ў разліку 3-5 кропель на 10-15 грам асновы,\nЭфірны алей лаванды для скуры лечыць:\nПрывітанне, Пикабу! У гэтым пасце я паспрабую максімальна разгорнута і ясна даць некаторыя рэкамендацыі для тых, хто ўсё ж змог угаварыць бацькоў адважыўся на гэты адказны крок і збіраецца, нягледзячы на ??ўсе аргументы ўпрыгожыць сваё цела.\nЯ выдатна разумею, што зараз пачнецца ор, маўляў, XAB, парады банальныя xBB ,, XAB, ды гэта і так зразумела xBB ,, АЛЕ прыходзячы да розных майстрам, я заўсёды здзіўляюся, наколькі вялікае колькасць людзей, якім адмаўляюць па XAB, усякім іншым прычынах xBB.\nБартавы камень дарожны, садовы бардзюр ДАСТ 6665-91.\nКамень бардзюрны - для будаўніцтва і добраўпарадкавання аўтадарог, парковак, газонаў, пешаходных зон, паркавых тэрыторый, прыватных прысядзібных гаспадарак і да т.п.\nddos защита от атак


Уцячы з пекла на зямлі\n«Я ўцякаў усё сваё жыццё. Падчас вайны я ўцякаў ад немцаў. У Аўшвіцы некалькі разоў уцякаў ад смерці. Пасля вайны я ўцякаў ад чырвоных. Цяпер я ўцякаю ў свет, каб не зрабіцца дзіваком…» – гэтак Казімеж Пехоўскі (Kazimierz Piechowski) апісвае ўласнае жыццё, напоўненае драматычнымі падзеямі.\nТакіх дзёрзкіх і смелых уцёкаў не здарылася больш з гэтага нацысцкага канцэнтрацыйнага лагеру. З яго немагчыма было вырвацца ў прынцыпе, ужо не кажучы пра выкарыстанне для гэтага эсэсаўскай машыны, мундураў і зброі. Дасканала прадуманы план і неверагодная ўдача дазволілі чатыром вязням ажыццявіць гэты адчайны крок, які стаўся легендарным сярод вязняў, дадаваў ім сілаў і надзеі.\nКазімеж Пехоўскі трапіў у лагер ва ўзросце 20 гадоў. Тады ён быў скаўтам, а калі пачалася вайна, немцы палявалі на скаўтаў ды іх расстрэльвалі. Спадар Казімеж спрабаваў уцячы ў Францыю праз Вугоршчыну, але яго з паплечнікамі схапілі і адправілі на пэўную смерць у Аўшвіц. Працуючы звыш сілы, вар’яцеючы ад голаду, людзі часта выбіралі смерць, кідаючыся на калючы дрот. Лёс, аднак, звёў Казімежа з украінцам Яўгенам Бэндэрам (Євген Бендера), які працаваў у лагеры механікам, меў доступ да аўтамабіляў. Даведаўшыся, што ягонае імя трапіла ў «спісы смерці», Яўген пастанавіў дзеяць.\nАдзін з арганізатараў самых адважных і першых у гісторыі Аўшвіцу ўцёкаў кранальна распавядае пра драматычныя моманты свайго жыцця, кашмар лагернага часу і змаганне супраць гітлераўцаў у аддзеле Арміі Краёвай, за што пасля вайны камуністычныя ўлады кінулі яго за краты. Стужка ўлучае шмат архіўных матэрыялаў, якія набліжаюць да гледачоў трагічныя падзеі сярэдзіны ХХ ст.\nДакументальны фільм «Уцякач» глядзіце ў пятніцу а 22:30.


Аляксандр БАГДАНОВІЧ: “Абсурд вісіць у паветры” — Народная Воля\nАляксандр БАГДАНОВІЧ: “Абсурд вісіць у паветры”\nАлімпійскі чэмпіён па веславанні на байдарках і каноэ шчыра распавёў “Народнай Волі” пра закулісныя гульні ў вялікім спорце.\nЯк паведамлялася, напярэдадні Алімпіяды ў Бразіліі Міжнародная федэрацыя каноэ абвясціла пра дыскваліфікацыю мужчынскай зборнай Беларусі за парушэнне антыдопінгавых правіл. Паведамлялася, што ў федэрацыі ёсць доказы прыёму беларусамі забароненых прэпаратаў падчас збору ў Францыі. У выніку Гульні прайшлі без беларускіх весляроў, а доказы іх вінаватасці… не прадастаўлены да гэтага часу.\n– Хто “заблакаваў” наш удзел у Алімпійскіх гульнях? Тут некалькі варыянтаў, – кажа Аляксандр БАГДАНОВІЧ (на фота – справа), які вырашыў ужо канчаткова развітацца з вялікімі спортам. – Але асабіста мне падаецца, што ў гэтым пытанні пралабіравала свае медалёвыя інтарэсы Германія, чыя зборная па веславанні на байдарках і каноэ на Алімпіядзе ў адсутнасць асноўных канкурэнтаў заваявала сем узнагарод. З іх чатыры – залатыя. У каноэ-двойцы на 1000 метраў у іх наогул не было ліцэнзіі на гэтай дыстанцыі. Напярэдадні на спаборніцтвах немцы бачылі, у якой форме мы былі, а таму, магчыма, вырашылі не рызыкаваць і прыбраць з дарогі сапернікаў. У выніку прыбралі нас, расіян, і атрымалі ліцэнзію. Што адбываецца далей? Дыскваліфікацыю атрымлівае “двойка” з Малдовы, якая выйгравала ў сезоне на Кубку свету. Сказалі: “У вас знайшлі допінг. Не ведаем, што за допінг, але будзем разбірацца”. Пасля паўфінальных заездаў на Алімпіядзе абвяшчаюць малдаванам: “Прабачце, інфармацыя пра допінг была памылковая, але ўдзельнічаць вы ўжо не можаце”.\n– А чаму вы думаеце, што тут маецца “нямецкі след”?\n– Я ж не сцвярджаю на сто працэнтаў, але самі факты, калі іх скласці ў адну карціну, указваюць на гэта. Тым больш немцы маюць вагу ў Міжнароднай федэрацыі каноэ.\n– А што зараз чуваць па “справе беларускіх весляроў”?\n– Я думаю, судовае разбіральніцтва абавязкова будзе, таму на нейкі вынік усё ж такі разлічваем. Няхай скажуць, якія законы мы парушалі. Якое парушылі антыдопінгавае правіла? І хто канкрэтна вінаваты, калі паловы дыскваліфікаваных хлопцаў нават не было ў Францыі? Амаль месяц прайшоў, як закончылася Алімпіяда, а ўсе маўчаць, і гэты абсурд вісіць у паветры.\n– Успамінаеце тую французскую гісторыю?\n– Гэта ж не так даўно было, як яе забыць? Праводзілі перадалімпійскі збор у Францыі, раней да нас ніякіх прэтэнзій не было. Французы ўзялі допінг-пробы ў нас і ў некаторых спартсменаў знайшлі рэшткі мельдонію, які з 1 студзеня гэтага года стаў забароненым прэпаратам. Тады нават не ведалі, якая дазіроўка дазволена, колькі прэпарат утрымліваецца ў арганізме. Але нейкі французскі вучоны, як нам стала вядома пазней, сказаў, што мельдоній выводзіцца з арганізма на працягу трох дзён. Логіка была простая: калі допінг-пробы беларускіх спартсменаў паказалі мельдоній, значыцца, яны прымалі яго ў Францыі і прывезлі яго ў краіну. А ў Францыі мельдоній прыроўнены да наркотыкаў. Таму быў вобшук, дапытвалі ўсіх, палохалі моладзь… Сур’ёзна так шукалі, бо заглядвалі нават ва ўнітаз. Адзінае, што некалькі капсул з мельдоніем знайшлі ў аднаго трэнера, але ён браў прэпарат для ўласнага карыстання.\n– Да якога часу сітуацыя з удзелам беларусаў у Алімпіядзе заставалася нявызначанай?\n– Мы трэніраваліся да самага апошняга моманту. І нават калі сказалі, што не паедзем на Гульні, усё роўна не кінулі трэніроўкі ў спадзяванні, што такога абсурду не дапусцяць. Памыляліся.\n– За сваю спартыўную кар’еру ўпершыню сутыкаецеся з такой сітуацыяй?\n– Да гэтага ніколі такога не бачыў. Мне падаецца, што мы патрапілі “пад малаткі” разам з дыскваліфікаванымі расіянамі, а мы ж суседзі. Думаю, у іншай сітуацыі Міжнародная федэрацыя каноэ не дазволіла б сабе такія дзеянні. Гэта ж трэба: прыдумаць нешта неверагодна абстрактнае, каб адлучыць ад Алімпійскіх гульняў усю каманду! Увогуле, за перадалімпійскі сезон спартыўныя чыноўнікі прыбралі чатыры мацнейшыя ў свеце зборныя – беларусаў, румын, малдаван і расіян. Што тады казаць пра канкурэнцыю ў гэтым відзе спорту?\n– Аляксандр, гэтая непрыемная гісторыя нейкім чынам паўплывала на тое, што вы вырашылі пакінуць спорт?\n– Не, я зараней ведаў, што гэта будзе мая апошняя Алімпіяда. Хацелася завяршыць спартыўную кар’еру прыгожа, з алімпійскімі медалямі. Але атрымалася тое, што атрымалася. І сёння, калі пабачыў, якія гульні ідуць у вялікім спорце, нават не за сябе перажываю. Калі мы не будзем адстойваць сваю рэпутацыю, то праз гады і з нашымі маладымі спартсменамі тое самае зробяць. Не пусцяць на спаборніцтвы толькі таму, што некаму іншаму спатрэбіцца медаль. Краіне, нашым спартыўным чыноўнікам трэба заваёўваць большы аўтарытэт у свеце. Каб з намі лічыліся.\n– 34 гады для веславання – гэта шмат?\n– Пенсіённы ўзрост. Гэта вельмі складаны від спорту, а арганізм не жалезны. Да таго ж я з той катэгорыі спартсменаў, якіх не задавальняе проста прысутнасць у спорце толькі для таго, каб ствараць масоўку. Не можаш ужо перамагаць – ідзі займацца іншай, больш карыснай справай.


Сляпы ўругвайскі бёдуотчар адрознівае больш 700 відаў птушак Сляпы ўругвайскі бёдуотчар адрознівае больш 700 відаў птушак\nСляпы ўругвайскі бёдуотчар адрознівае больш 700 відаў птушак\nСусветная навіна ад 28 чэрвеня 2016 года\nНезвычайная гісторыя пра моц чалавека і пра тое, як птушкі могуць стаць часткай жыцця.\nНароджаны сляпым, Хуан Пабла Куласса (Juan Pablo Culasso) ніколі не бачыў ніводнай птушкі. Але сваю немагчымасць убачыць ён кампенсуе выдатным слыхам і памяццю на гукі, дзякуючы чаму ён адрознівае больш 3 тысяч пазывак, галасоў і песняў 720 відаў птушак.\nЦяпер 29-гадовы бёрдэр успамінае, што пра свой абсалютны музычны слых ён даведаўся яшчэ хлопцам. Такая здольнасць параўнальна рэдкая, і сустракаецца ў сярэднім аднойчы на 10 тысяч чалавек. І хаця ён можа адрозніваць святло ад цемры – г.зн., напрыклад, дзень ад ночы, Хуан не адрознівае ні святло рознага колеру, ні выгляд прадметаў вакол сябе.\nПтушкі з’явіліся ў яго жыцці даволі нечакана: бацька чытаў яму пра іх з энцыклапедыі, да якой была далучана аўдыакасэта з запісамі птушыных галасоў. "Тады я зразумеў, што я магу запомніць розныя віды птушак па іх галасам”.\nКанчаткова ён зразумеў сваё пакліканне, калі далучыўся да рэальнай арніталагічнай экспедыцыі ў 2003 годзе, яшчэ падлеткам. Арнітолаг даў яму гуказапісваючыя прылады, і Хуан ужо не ўяўляў сабе жыцця без гэтага. "У гэты момант я адчуў як бы я заўсёды гэта рабіў. І палюбіў гэтую справу”.\nЦяпер Хуан працягвае займацца запісамі гукаў ў прыродзе і іх вызначэннем. Нядаўна ён вярнуўся з двухмесячнага падарожжа па Антарктыцы, дзе запісваў гукі мясцовай прыроды і яе насельнікаў: марскіх ільвоў, фокаў, гукі таяння айсбергаў.\nЗдольнасці і навыкі Хуана да запісу і адрозенння гукаў кормяць яго – ён працуе на запісах гукаў для дакументальных фільмаў. Цяпер ён жыве ў сталіцы Уругваю Монтэвідэа пасля дзесяцігоддзя, праведзенага ў Бразіліі, дзе вывучаў і займаўся біяакустыкай.\nУ 2014 ён выйграў галоўны прыз — $45 000 – у тэлевізійным конкурсе Supercerebros (Супермозгі) канала Nat Geo. У фінале Хуан беспамылкова вызначыў прыналежнасць галасоў усіх 15 відаў птушак, якія выбіраліся выпадкова з 250 відаў. Большасць з гэтых грошай бёрдэр патраціў на прафесійную гуказапісвуючую апаратуру.\nАліцыя Муньё (Alicia Munyo), дэкан факультэту фоналогіі з універсітэту Рэспублікі Уругвай тлумачыць, што абсалютны слых мае больш агульнага з асаблівасцямі мозгу, чым слыху самаго па сабе: "Такія людзі не чуюць больш, чым іншыя – яны чуюць тыя ж гукі. Аднак іх мозг мае вялізарныя здольнасці да іх інтэрпрэтацыі і адрознення нюансаў”.\nПа матэрыялах www.bigstory.ap.org падрыхтаваў Дз.Вінчэўскі, www.birdwatch.by


Манета з «Пагоняй» стане самай дарагой у гісторыі - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 1 кастрычнiка 2020, Чацвер, 21:29\nКошт унікальнай манеты можа дасягнуць $2 мільёнаў.\nНа аўкцыён у ЗША патрапілі 100 дукатаў Жыгімонта Вазы. У 2008 годзе ён стаў самай дарагой манетай у гісторыі. За 1,38 млн даляраў яе набыў нямецкі калекцыянер. Чакаецца, што на гэты раз рэкорд будзе пабіты.\nАмерыканскі аўкцыённы дом Classical Numismatic Group INC прагназуе, што кошт залатой манеты падчас аўкцыёну можа дасягнуць 2 мільёнаў даляраў. Фінал аўкцыёну пройдзе ў аўторак і сераду, паведамляе «Радыё Свабода» са спасылкай на Gazeta Wyborcza.\nДыяметр манеты - 70 мм, яна важыць 348,3 грам золата. Такіх манет у свеце захавалася ўсяго шэсць.\nМанету выдалі ў Быдгашчы. Даследчыкі мяркуюць, што яна была падарункам каралю або асобам з ягонага найбліжэйшага атачэння. Іншыя мяркуюць, што манету замовіў сам Жыгімонт Ваза.\nТакіх манет адчаканілі ўсяго некалькі. Адна з іх знаходзіцца ў Польшчы, у Нацыянальным музеі ў Кракаве. Яна паходзіць з калекцыі Эмерыка Гутэн-Чапскага, ураджэнца Станькава пад Менскам.\nАўтарам праекта манеты быў адзін з самых выбітных тагачасных еўрапейскіх майстроў - Самуэль Амон са Швэйцарыі. На аверсе выява бюста караля без кароны. Пад бюстам майстар змясціў свае ініцыялы SA і дату 1621. На адваротным баку пад каронай - шчыт з дзевяццю часткамі. На іх - выявы гербаў Польшчы і ВКЛ, а таксама Швэцыі і Готланда, і снапы Ваза ў сярэдзіне.\n24.09 Памерла маці 16-гадовага падлетка, якога катавалі лукашэнкаўскія карнікі 119,671\n27.09 По всей Беларуси прошел Марш 97% (Онлайн) 100,468\n30.09 IT-фронт Беларусі апублікаваў бескампрамісны маніфест 85,758\n28.09 Ціханоўская выступіла супраць эканамічных санкцый у дачыненні да рэжыму Лукашэнкі 74,934\n30.09 Як топавыя чыноўнікі з атачэння Лукашэнкі прадаўжаюць звальняцца 70,669\n25.09 У Гародні лукашэнкаўскі карнік ударыў цяжарную у жывот, і яна страціла дзіця 62,851\n26.09 Андрэй Макарэвіч: Лукашэнка сам выкапаў сабе магілу 60,971


Catholic.by - Падрыхтоўчы катэхізіс да Сусветнай сустрэчы сем'яў. I. Створаныя для радасці\nПадрыхтоўчы катэхізіс да Сусветнай сустрэчы сем'яў. I. Створаныя для радасці\nМы — больш, чым выпадковае звяно эвалюцыі. Мы — больш, чым сума нашых біялагічных уласцівасцяў. Бог існуе. Ён добры. Ён любіць нас. Ён стварыў нас па сваім вобразе, каб мы маглі раздзяліць Яго радасць. Ён актыўна ўдзельнічае ў нашым жыцці. Ён паслаў свайго Адзінароднага Сына, каб аднавіць нашую годнасць і прывесці нас у сваё Валадарства.\nЖыццёвы план і любоў, якая падтрымлівае нас\n1. Каталіцкае вучэнне пра сужэнства і сям’ю вынікае з самага сэрца нашай веры.Таму можна пачаць, узгадаўшы пра асноўныя моманты гісторыі Касцёла. Наш Бог не з’яўляецца недаступным і далёкім; мы верым, што Ён адкрывае сябе ў Езусе Хрысце. Езус — крыніца надзеі, веры, любові і радасці, якія павінны падтрымліваць жыццё каталіцкай сям’і. Ён — прычына, дзякуючы якой мы можам давяраць мудрасці каталіцкай веры. Усё, што мы прапануем у гэтым катэхізісе,заснаванае на вучэнні Езуса1.\n2. Папа Францішак нядаўна сказаў пра сужэнскае жыццё: «Абяцаць вечную любоў можна, калі мы пазнаем, што існуе план, большы за нашыя ўяўленні і дзеянні, які нас падтрымлівае i дазваляе нам ахвяраваць умілаванай асобе ўсю будучыню».2 Але мы жывём у час, калі ў свеце пануе глыбокі скепсіс адносна любога «вялікага плану» або вышэйшага сэнсу чалавечага жыцця. Чалавек для многіх — не больш, чым выпадковая з’ява эвалюцыі; жменька атамаў вугляроду. Іншымі словамі, многія людзі лічаць, што ў нас няма большага прызначэння за тое, што мы самі сабе прыдумалі.\n3. У эпоху сучасных складаных тэхналогій і матэрыяльнага дабрабыту такія далёкія ад Бога меркаванні могуць гучаць праўдападобна. Але ў рэшце рэшт, гэта занадта вузкае бачанне таго, кім з’яўляемся мы — людзі, жанчыны і мужчыны. Гэта разбурае чалавечую годнасць і пакідае прагнучыя душы галоднымі. Гэта няпраўда.\n4. На самой справе мы прагнем знайсці сэнс жыцця. Прагненне знайсці яго спрадвеку ўласцівае людзям. Таму людзі заўсёды задавалі сабе такія фундаментальныя пытанні: «Хто я?», «Чаму я тут знаходжуся?», «Як мне жыць?» Хрысціянская вера ўзнікла ў старажытным Міжземнамор’і, там, дзе спалучаліся грэчаская, рымская, габрэйская і іншыя культуры. Гэта быў свет, дзе прэтэндавалі на праўдзівасць шмат розных адказаў на асноўныя жыццёвыя пытанні.\n5. Сёння мы знаходзімся ў аналагічнай сітуацыі. Які ў старажытнасці, у сучасным свеце культуры ўзаемадзейнічаюць і пранікаюць адна ў адну. Цяпер, як і тады, розныя філасофіі жыцця змагаюцца між сабою, прапаноўваючы рознае бачанне таго, як палепшыць сваё жыццё. У той жа час у свеце ёсць шмат пакутаў і беднасці, а ў некаторых культурах пануе цынічнае стаўленне да любой рэлігіі або філасофіі, якія прэтэндуюць на веданне абсалютнай праўды і прапануюць духоўныя арыенціры.\n6. Мы жывем у супярэчлівы час, які прапануе нам мноства супрацьлеглых адказаў на жыццёва важныя пытанні. Многія людзі сумленна шукаюць сэнс жыцця, але не ведаюць, каму давяраць і чаму варта яго прысвяціць.\n7. Сярод гэтай няпэўнасці хрысціяне — гэта людзі, якія давяраюць сябе Езусу Хрысту.3 Нягледзячы на супярэчнасці чалавечай гісторыі, каталіцкі шлях надзеі і радасці, любові і служэння грунтуецца на асабістай сустрэчы з Езусам. Як абвясціў святы Ян Павел II у сваёй першай энцыкліцы: «У гісторыі чалавецтва аб’яўленне любові і міласэрнасці набыло форму і імя: Езус Хрыстус».4 Усё вынікае з гэтага. Езус Хрыстус — аснова хрысціянскай веры.5\nЕзус аб’яўляе Бога, і план пачынае раскрывацца\n8. У Бібліі мы чытаем, як Езус пытаецца ў сваіх вучняў: «А вы кім лічыце Мяне?» (гл. Мц 16, 13–20). Гісторыя чалавецтва на працягу апошніх 2000 гадоў з’яўляецца адказам на гэтае пытанне. Хрысціяне — гэта людзі, якія, сустрэўшыся з Езусам рознымі шляхамі — праз сведчанне святых і апосталаў, праз Пісанне і сакрамэнты, у малітве і служэнні бедным, у адарацыі, праз сяброў і сям’ю — здольныя даверыцца Езусу, і разам з Пятром яны кажуць: «Ты — Хрыстус, Сын Бога Жывога» (Мц 16, 16).\n9. Ва ўсім, што Езус чыніў на зямлі, Ён не пераставаў любіць, нават калі пакутаваў. Езус быў укрыжаваны рукамі чалавека і ўсё ж атрымаў перамогу над смерцю. Паколькі Бог сам выцерпеў гэтыя пакуты, хрысціяне вераць, што Бог застаецца блізкім чалавеку. Мы верым не ў зменлівае, капрызлівае боства, не ў бажка, які спаборнічае з людзьмі. Бог, у якога мы верым, хоча, каб мы ўзрасталі і квітнелі. Дзякуючы Езусу Хрысту, католікі ўпэўнена вераць, што Бог нас любіць. Як патлумачыў Папа Францішак у сваёй першай энцыкліцы:\n«Чалавеку, які церпіць, Бог не дае аргументацыі, якая ўсё раз’ясняе, але свой адказ дае ў форме прысутнасці, якая спадарожнічае гісторыі дабра, што лучыцца з кожнай гісторыяй цярпення, каб асвятліў яе прамень святла. У Хрысце Бог пажадаў дзяліць з намі тую дарогу і ахвяраваць нам свой позірк, каб мы ўбачылі на гэтай дарозе святло. Хрыстус з’яўляецца тым, хто цярпеў боль, i таму Ён пачынальнік і завяршальнік веры».6\n10. У нейкім сэнсе ўся хрысціянская тэалогія — гэта каментар, каб растлумачыць, што азначаюць словы: Бог стаў чалавекам, памёр і ўваскрос. Прысутнасць Бога ў чалавечым целе Езуса азначае, што трансцэндэнтны Стварыцель свету таксама з’яўляецца іманентным — заўжды прысутным, нашым уласным і вельмі пяшчотным Айцом. Трыадзіны Бог заўсёды будзе бясконцай таямніцай, і ўсё ж гэта той жа самы Бог стаў канкрэтным чалавекам у канкрэтным часе і ў канкрэтным месцы. Бог стаў гэткім жа безабаронным, як дзіця ў яслях або як чалавек на крыжы. Езус вучыў і прамаўляў, смяяўся і плакаў; Яго жыццё, смерць і ўваскрасенне значаць, што Бог, застаючыся бясконца таямнічым, не застаецца далёкім і незразумелым. Менавіта Езус дазваляе нам упэўнена гаварыць пра Бога і Божую Праўду.\n11. Езус называе сябе Сынам Айца і разам з Айцом пасылае свайго Духа, каб Той прабываў з Яго народам. Так мы даведваемся ад Яго, што Божая прырода — гэта вечная лучнасць трох Боскіх Асобаў: Айца, Сына і Святога Духа. Праз хрост у сваім Касцёле Езус запрашае ўсіх стаць часткай Божага запавету і паяднацца з Тройцай. Гісторыя Ізраэля, а пазней і Касцёла — гэта гісторыя сусветнага значэння, гэта заклік жыць як народ Божы ў лучнасці з Ім.\nЕзус раскрывае нашу чалавечую тоеснасць і прызначэнне\n12. Езус паказвае, кім ёсць Бог, у тым ліку, што Бог любіць нас і працягвае нам руку. Але Езус таксама паказвае, што значыць быць чалавекам. Другі Ватыканскі Сабор, гаворачы пра Езуса як пра «Слова» Бога, вучыць: «Таямніца чалавека па-сапраўднаму высвятляецца толькі ў таямніцы ўцелаўлёнага Слова».7 У Езусе Хрысце мы пазнаем праўду пра сябе, якую мы не маглі б прыдумаць самі і не маглі б спазнаць іншым спосабам. Як сказана ў Бібліі, «жыццё вашае схавана з Хрыстом у Богу» (Клс 3, 3). Католікі вераць, што Бог так палюбіў свет (гл. Ян 3, 16), што замест таго, каб пакінуць нас у разгубленасці, прыняў чалавечую натуру, каб раскрыць, кім ёсць Бог і кім ёсць мы. Другі Ватыканскі Сабор гаворыць:\n«Асабліва ўзвышае чалавечую годнасць яго пакліканне да супольнасці з Богам. Чалавек ужо ад самага пачатку запрошаны да размовы з Богам: ён існуе толькі таму, што Бог з любові стварыў яго і заўсёды захоўвае; а жыве цалкам паводле праўды, калі добраахвотна прызнае гэту любоў і давяраецца свайму Стварыцелю».8\nЯк падкрэсліў Папа Бэнэдыкт XVI на апошняй Сусветнай сустрэчы сем’яў у 2012 годзе ў Мілане, «толькі любоў робіць чалавека сапраўдным вобразам Найсвяцейшай Тройцы, вобразам Бога».9\n13. Выраз «вобраз Божы» паходзіць з кнігі Быцця (гл. Быц 1, 26–27; 5, 1; 9, 6). Ён азначае, што кожны чалавек мае вартасць і сваю ўнікальную і нязменную годнасць. Мы можам зневажаць або выкарыстоўваць іншых людзей ці саміх сябе, але немагчыма сцерці праўду пра тое, якімі Бог стварыў нас. Уласцівая чалавеку годнасць не залежыць ад нашых няўдач і дасягненняў. Дабрыня Бога і Яго любоў да нас важнейшыя і нашмат больш значныя за любы чалавечы грэх. Вобраз Божы застаецца ў нас, што б мы ні рабілі, каб яго зацьміць. Быць створанымі па вобразе Божым азначае, што нашая сапраўдная радасць і самарэалізацыя заключаюцца ў тым, каб пазнаваць, любіць і служыць адзін аднаму так, як гэта робіць Бог.\n14. Разважаць пра мужчын і жанчын як пра «вобраз Божы» азначае, што немагчыма гаварыць пра чалавецтва, не кажучы пра Бога. Калі Бог па прыродзе Трыадзіны — Айцец, Сын і Святы Дух — а мы створаныя па Яго вобразе, то і мы па сваёй прыродзе ўзаемазалежныя. Каб быць людзьмі, мы мусім жыць у лучнасці.10 «Быць чалавекам па вобразе і падабенстве Бога таксама значыць жыць у лучнасці, у адносінах з іншымі «я».11 Каб быць самімі сабою, мы маем патрэбу адзін у аднымі ў Богу. Нам трэба кагосьці любіць і трэба, каб хтосьці любіў нас. Каб быць тымі, кім мы створаныя, мы павінны аддаваць сябе сваім бліжнім. «Быць чалавекам <...> можна толькі шчыра ахвяруючы сябе. Узор такога разумення тоеснасці чалавека — сам Бог у Тройцы як лучнасці Асобаў. Калі мы гаворым, што чалавек створаны па вобразе і падабенстве Бога, гэта азначае, што чалавек пакліканы існаваць “для” іншых, стаць дарам для іх».12 Каб зберагчы сваё жыццё, трэба страціць яго дзеля Бога (гл. Мц 10, 39; 16, 25). Гэтае тэалагічнае разуменне тоеснасці чалавечай асобы стане праграмаю ўсяго маральнага багаслоўя, у тым ліку каталіцкага вучэння пра сям’ю.\n15. Можна радавацца фантазіям пра ўласную самадастатковасць. Але мы створаныя па вобразе Божым, — і калі мы хочам жыць як сыны і дочкі Божыя, кім мы сапраўды і з’яўляемся, то павінны прыняць Божы заклік любіць Яго і бліжняга. Як Езус выявіў Божую натуру праз сваю любоў і ахвяру, так і мы глыбей прымаем нашую сапраўдную чалавечнасць, калі ўступаем у адносіны любові і служэння з нашымі бліжнімі і пакланяемся Богу.\n16. Як было адзначана на Другім Ватыканскім Саборы падчас дыскусіі на тэму чалавечай годнасці, многія атэісты вераць, што «толькі навуковае пазнанне» можа адкрыць нам усё, што мы павінны ведаць пра сябе, не кажучы ні пра што іншае, акрамя прыроднага свету.13 Аднак з пункту гледжання католікаў тэалогія мае важнае значэнне для антрапалогіі; іншымі словамі, мы верым, што, каб меркаваць пра чалавека, жыццёва неабходна пазнаваць Бога і Яго план для стварэння. Католікі вераць, што, калі Бог аб’яўляе сябе ў Езусе, гэта вяртае чалавеку яго тоеснасць, адкрываючы праўду пра тое, кім мы з’яўляемся на самой справе, і — самае важнае — паказвае, што мы належым Богу. Божая любоў неабходная чалавеку, яна важней за ўсе прагненні, амбіцыі або пытанні, якія могуць у нас узнікнуць. Як вучыў святы Ян Павел II на пачатку свайго пантыфікату, «чалавек, які хоча добра зразумець сябе, абапіраючыся не толькі на знешнія, часткова правільныя, часта павярхоўныя і нават ілюзорныя нормы і крытэрыі ўласнай сутнасці, павінен з усім сваім неспакоем, няўпэўненасцю, нават са сваімі слабасцямі і грахамі, з усім сваім жыццём і смерцю звярнуцца да Хрыста».14\n17. Кажучы пра сужэнства, Езус сам спасылаецца на Божы план і прызначэнне стварэння. Калі фарысеі выпрабоўваюць Езуса пытаннем пра развод, у адказ Ён нагадвае, што Бог стварыў людзей мужчынамі і жанчынамі і што муж і жонка становяцца адным целам (гл. Мц 19, 3–12; Мк 10, 2–12).15 Гэтак жа ў сваім Пасланні да Карынцянаў святы апостал Павел кажа пра палавую этыку,нагадваючы, што мужчына і жанчына злучаюцца ў сваім саюзе ў адно цела (гл. 1 Кар 6, 16). У Пасланні да Эфесцаў, кажучы пра сужэнства, ён зноў нагадвае пра гэтую лучнасць і называе яе «вялікай таямніцай», якая скіроўвае нас да Хрыста і Касцёла (гл. Эф 5, 32). У Пасланні да Рымлянаў ён гаворыць пра прыроду і волю Бога, якія аб’яўляюцца ў стварэнні, і кажа пра многія грахі — у тым ліку сексуальныя, якія ўзнікаюць, калі мы перастаем пазнаваць Стварыцеля (гл. Рым 1, 18–32).\nЛюбоў — пакліканне сям’і\n18. Цяпер павінна быць зразумела, чаму словы «Любоў — нашае пакліканне» сталі тэмаю Сусветнай сустрэчы сем’яў у 2015 годзе. Адзін з найбольш значных папскіх дакументаў ХХ стагоддзя пра сямейнае жыццё — энцыкліка Familiaris Consortio святога Яна Паўла II — гэта падсумаванне таго, як вучэнне Каталіцкага Касцёла пра Бога і прыроду чалавека фармуе каталіцкае веравучэнне пра тое, як мы павінны жыць:\n«Бог стварыў чалавека па сваім вобразе і падабенстве, з любові паклікаўшы яго да існавання, і ў той жа самы час паклікаў яго да любові. Бог ёсць любоў, і ў самім сабе Ён перажывае таямніцу блізкай лучнасці ў любові. Ствараючы чалавека па сваім вобразе і ўвесь час захоўваючы ў ім свой вобраз, Бог упісаў у чалавечую сутнасць мужчыны і жанчыны пакліканне любіць і ствараць лучнасць, і гэта значыць здольнасць да гэтага і адказнасць за гэтыя адносіны. Таму любоў з’яўляецца фундаментальным пакліканнем кожнага чалавека ад самага нараджэння».16\nБожая любоў заўсёды нас кліча. Мы не можам страціць гэтага запрашэння. Мы створаныя па вобразе Бога, і, нягледзячы на грахоўную прыроду чалавека, пакліканне да любові тоеснае яму і ніколі не можа быць знішчанае.\n19. Каталіцкія погляды на сужэнства, сям’ю і сексуальнасць— гэта частка большага паклікання — жыць так, каб Божая любоў стала бачная і заззяла ў свеце; ажыццяўляць гэтае пакліканне — значыць напаўняць сваю штодзённасць Божай радасцю. Уся чалавечая істота — цела і душа, нашыя мужчынскасць і жаноцкасць і ўсё, што з іх вынікае, пераплеценае з Божым заклікам любіць. Гэтая Сусветная сустрэча сем’яў пройдзе пад дэвізам «Сям’я, якая жыве ў паўнаце», і не беспадстаўна. Сям’я жыве ў найбольшай паўнаце, калі мы прымаем Божае запрашэнне быць Яго сынамі і дочкамі, якімі Ён нас стварыў.\n20. Мы жывём у зменлівы і няпэўны час. Езус Хрыстус з’яўляецца нашым надзейным якарам. Годнасць чалавека цвёрда абапіраецца на Езуса, Бога, які стаўся чалавекам. Езус адкрывае нам, хто такі Бог і хто такія мы самі. У Езусе мы сустракаемся з Богам, які выходзіць нам насустрач, які стварае лучнасць з намі і запрашае нас да ўдзелу ў Яго радасці. Мы створаныя па вобразе Божым і пакліканыя жыць у лучнасці з Ім і адзін з адным. Гэтая любоў надае сэнс і форму ўсім аспектам чалавечага жыцця, у тым ліку і сям’і.\na) Чаму мы можам давяраць Хрысту?\nб) Што ў вашым жыцці аддаляе вас ад Езуса? Што можа дапамагчы вам лепш пазнаць Яго і стаць да Яго бліжэй?\nв) Што значыць быць створанымі па вобразе Божым? Ці магчыма зразумець чалавечую тоеснасць без Бога? Чаму так або не?\nг) «Любоў — нашае пакліканне» — тэма катэхезы. Што значыць слова «любоў» у вашым жыцці? Як пакліканне да любові ўплывае на ваш выбар, прыярытэты і імкненні?\n1. пар. Катэхізіс Каталіцкага Касцёла (ККК), 425-427.\n2. Энцыкліка Папы Францішка Lumen Fidei (LF), 2013, 52.\n3. Пар. LF, 57.\n4. Энцыкліка Папы Яна Паўла ІІ Redemptor Hominis (RH), 1979, 9.\n5. ККК, 426.\n6. LF, 57. Пар. Гбр 12, 2.\n7. Дакументы Другога Ватыканскага Сабору, пастырская канстытуцыя Gaudium et Spes (GS), 1965, 22.\n8. GS, 19.\n9. Гамілія Папы Бэнэдыкта XVI, «Eucharistic Celebration: Homily» («Цэлебрацыя Эўхарыстыі») для VII Сусветнай сустрэчы сем’яў у Мілане, 2 чэрвеня 2012 г.\n10. ККК, 2331.\n11. Апостальскі ліст Папы Яна Паўла ІІ Mulieris Dignitatem (MD), 1988, 7.\n12. MD, 7.\n13. GS, 19.\n14. RH, 10.\n15. Пар. Быц 1:26-27, 2:24.\n16. Апостальская адгартацыя Папы Яна Паўла ІІ Familiaris Consortio (FC), 1981, 11. Пар. Быц 1, 26-27, 1 Ян 4, 8, іGS, 12.


Аляксандар Мілінкевіч камэнтуе апытаньне "Свабоды"\n05 кастрычнік 2006, 08:36\nРадыё Свабода “Што вы чулі пра рух Аляксандра Мілінкевіча “За свабоду!” і пры якіх умовах вы б да яго далучыліся?” – гэтае пытаньне мы задавалі мінакам у пераходзе каля станцыі мэтро “Акадэмія навук” у Менску.\n(Спадарыня: ) “Нічога ня чула, не цікаўлюся Мілінкевічам увогуле. Павінен здарыцца канец сьвету, каб я ўзяла ўдзел у гэтым руху!”\n(Спадар: ) “Пра рух “За свабоду!” я чуў вельмі шмат. Напэўна, гэта самая нашумелая праграма апазыцыі. Але на сёньняшні дзень усе акцыі выклікаюць у мяне нэгатыўныя эмоцыі, бо апазыцыя вельмі раздробленая, няма адзінага цэнтру. І як бы Мілінкевіч не імкнуўся яго стварыць, усё ж такі яго няма. Да руху Мілінкевіча я б далучыўся, калі б ён на праўдзе аб’яднаў усе сілы апазыцыі. І калі б мяне задаволіла іх праграма дзеяньняў…”\n(Дзяўчына: ) “Не далучалася б. Я ня ведаю – навошта?”\n(Спадар: ) “Я, прызнацца, нічога ня чуў. Адзінае, што бачыў людзей са значакамі. Каб пра гэты рух ведалі, неабходна інфармаваць насельніцтва. Каб людзі ведалі, што гэта за рух, якія ў яго мэты. Пры якіх умовах я б далучыўся? Калі б, мабыць, так жыцьцё прыціснула, што іншага б выйсьця ўжо не было!”\n(Дзяўчына: ) “Нічога ня чула. Можа быць, далучылася, каб лепей іх ведала!”\n(Спадарыня: ) “Гэта нейкі невялікі рух, які прыцягвае ўвагу. Мне проста сумна, таму ня ведаю, якія павінны быць умовы для майго там удзелу…”\n(Хлопец: ) “Не цікавіць мяне рух гэты і на яго падобныя. І ні пры якіх умовах я б не ўдзельнічаў. Я ні ад чаго не пакутую пры нашым прэзыдэнце. Ён мне ўсім падабаецца…”\n(Хлопец: ) “Моладзь, якая ня згодная з палітыкай нашай дзяржавы так аб’ядноўваецца. Я і без усяго бяру ўдзел у руху. На мітынгі хаджу, на дзень салідарнасьці…”\nМы папрасілі пракамэнтаваць гэтае апытаньне Аляксандра Мілінкевіча.\n(Мілінкевіч: ) “Было б дзіўна, калі б усе адразу сказалі, што гэта “рух, у які я хацеў бы ўступіць”. Мы такой мэты ня ставім. Для нас самае галоўнае – далучыць да супольнай працы актывістаў, тых, што за нас прагаласавалі ўжо і зрабілі свой выбар на карысьць свабоды.\nТам былі адны словы, якія я б хацеў спэцыяльна пракамэнтаваць. Малады чалавек казаў, што ён бы далучыўся да руху, калі б я аб’яднаў усе дэмакратычныя сілы. Я выдатна ведаю, як гэта важна. Але такую ўмову нельга ставіць. Мая мэта – далучыць большасьць. Калі хто не далучыцца – прыйдзе пазьней. Але сёньня мы павінны працаваць і ісьці наперад не чакаючы на тых, што ня маюць адвагі ці спаборнічаюць паміж сабой, ці ўвогуле ня маюць пляна ў галаве. Мы ідзем наперад, далучацца астатнія і – мы пераможам!”


Джулія Робертс - біяграфія - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nДжулія Робертс - біяграфія\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Джулія Робертс - біяграфія\nГалівудская актрыса і проста выдатная жанчына. Яе сусветная слава прыйшла з выхадам фільма «Красуня», дзе яна згуляла галоўную ролю.\nДжулі Фіёна Робертс нарадзілася 28 кастрычніка 1967. Яе родным горадам з’яўляецца Смірна у штаце Джорджыя (ЗША). Бацькі дзяўчыны трымалі невялікі магазін для акцёраў і пісьменнікаў, таму што яна была акружаная творчай асяроддзем яшчэ з малых гадоў. Натуральна, што і свой жыццёвы шлях Джулія вызначыла яшчэ тады. Пасля школы яна адправілася пакараць Нью-Ёрк. У 1988 годзе атрымала першую ролю. Гэта быў фільм «Кроў пунсовага колеру». За ім рушылі ўслед такія карціны, як «Містычная піца» і «Сталёвыя магноліі» з яе ўдзелам. А ў 1990 годзе яна згуляла прастытутку ў фільме «Красотка». Разам з поспехам прайшоў шэраг падзенняў. Толькі пасля сямі гадоў няўдач яна здолела аднавіцца і знялася ў «Вяселле лепшага сябра», «Якая ўцякла нявесты» і «Ноттінг Хіле». У 2000 годзе Робертс атрымлівае свой першы Оскар, BAFTA і "Залаты Глобус". Яна працягвала здымацца ў кіно, але наступныя ролі не давалі ёй раскрыцца. З яе ўдзелам выйшлі «11 сяброў Оушена», «Мексіканец», «12 сяброў Оушена», «Дзень святога Валянціна» і «Беласнежка: Помста гномаў».\nПраз кароткі час была замужам за кантры-спеваком Лайл Ловетт. З 2002 года звязала сябе вузамі шлюбу з Дэніэлам модера. Ад яго ж трое дзяцей. У 2010 годзе Джулія Робертс зрабіла тату ў самым нізе спіны з імёнамі сваіх любімых малых.\nМакіяж і прычоскі Джуліі Робертс\nДжулія Робертс аддае перавагу натуральны макіяж. Ўбачыць яе з вялізнымі накладнымі вейкамі і яркімі ценямі ўжо дакладна не атрымаецца. Яна мае асаблівыя, дзіўныя рысы асобы і не патрабуе нанясенні кілаграмы касметыкі.\nЛюбімыя прычоскі Джуліі Робертс - гэта прыродныя лёгкія валасы або акуратна сабраныя ззаду валасы. Пры гэтым яна не абцяжарвае іх разнастайнымі ўпрыгожваннямі. Што тычыцца колеру валасоў, то прыгажуня тут пасрэдна эксперыментавала. Яна была брунэткай, шатэнка, і бландынкай, і нават рыжанькі. Але найбольш эфектна яна выглядала з дробнымі цёмнымі кудзеркамі.\nДжулія Робертс абрала для сябе рамантычны вобраз. І ён ёй падыходзіць проста выдатна. Але разам з гэтым яна застаецца актрысай і можа быць рознай. Яна валодае неверагоднай харызмай і ўменнем прыцягваць людзей.\nСтыль Джуліі Робертс\nДжулія Робертс - гэта прыклад для пераймання. Яна прыгожая, жаноцкая, далікатная. Яе прывабная знешнасць і прамяністая ўсмешка натхняюць сусветных фатографаў, дызайнераў і мадэльераў.\nУсе нарады зоркі стрыманыя і элегантныя. Сукенкі Джуліі Робертс заўсёды шыкоўныя. Што тычыцца фасонаў, то яны самыя розныя, а вось даўжыня толькі міді і максі. Прыгажуня ня носіць міні і не дэманструе грудзі. Аддаючы цёмную колеравую гаму, яна ніколі не губляецца сярод сваіх калегаў.\nНа цырымоніі шлюбу акторка выглядала чароўна. Вясельная сукенка Джуліі Робертс было бледна-ружовым, дэкараваным стразамі і жэмчугам. Фасон ўбору яна выбрала просты і сціплы.\nУ паўсядзённым жыцці акторка апранае свае любімыя джынсы цёмна-сіняга колеру і кашулі або тунікі. Яна выбірае камфортныя і разам з гэтым модныя рэчы. Любіць арыстакратычныя, класічныя шалікі. Ёй вельмі ідуць штановыя касцюмы.\nДжулія Робертс проста дзіўная, яе сукенкі, прычоскі, макіяж такiя натуральныя і элегантныя, што яе можна лічыць эталонам жаноцкасці.\nБлиже к звездам - Джулия Робертс Відэа.\nПапярэдні Тэкст ўПрыгажэнні стала да новага года 2015\nНаступная Артыкул Як лячыць катар у дзіцяці\nРамадан: як след паводзіць сябе турыстам\nПасрэдны сэкс - забойца адносін\nМаці і дачка: праблемы ўзаемаразумення\nСэкс і гігіена: парады венеролага\nЯк пачаць вучыць замежную мову


Эрыку Клэптану — 70\n30 сакавік 2015, 13:54\nСёньня спаўняецца 70 гадоў музыку Эрыку Клэптану, які лічыцца адным з найбольш уплывовых гітарыстаў усіх часоў.\nНа працягу больш як 50-гадовай музычнай кар’еры ягоны стыль мяняўся, але Клэптан заўсёды заставаўся ля блюзавых каранёў.\nСпачатку Клэптан выступаў у гуртах, усе зь якіх пакінулі прыкметны сьлед у гісторыі поп- і рок-музыкі ды блюзу: The Yardbirds, Blind Faith, John Mayall & the Bluesbreakers, Cream, Derek and the Dominoes. У сярэдзіне 1970-х ён пачаў вельмі пасьпяховую сольную кар’еру.\nДа сусьветна вядомых хітоў Клэптана належаць: «Sunshine of Your Love», «Change the World», «I Shot the Sheriff», «Layla», «Tears in Heaven». Эрык Клэптан запісаў больш за 20 сольных альбомаў, зь якіх найбольш вартаснымі крытыкі лічаць: «461 Ocean Boulevard» (1974), «Slowhand» (1977), «Journeyman» (1989), «Unplugged» (1992), «From the Craddle» (1994).\nЭрык Патрык Клэптан нарадзіўся 30 сакавіка 1945 у вёсцы Рыплі ў графстве Сурэй у Англіі. Ягонай маці была 16-гадовая Патрыцыя Клэптан, а бацькам 24-гадовы канадзкі салдат, які пасьля заканчэньня вайны вярнуўся ў Канаду. Эрыка Клэптана выхавала бабуля; хлопец вырас, думаючы, што яго маці — гэта яго сястра, а бабуля і дзядуля — бацька і маці.


Зрабіць радыкальны крок - Часопіс «Ave Maria»\nЗрабіць радыкальны крок\nГутарка Ірыны Жарнасек з айцом марыянінам Андрэем Сідаровічам\n— Айцец Андрэй, Вы служылі ў Росіцы і раней, а нядаўна зноў распачалі тут службу. Змянілася за гэты час парафія? Заўважна гэта?\n— Я служыў у росіцкай парафіі восем гадоў таму. Што кінулася ў вочы цяпер? Найперш тое, што парафія прыкметна паменшала. Па аб’ектыўных прычынах. У 2000 годзе ў Росіцы жыло 600 чалавек, восем гадоў таму — больш за 400, а цяпер — 150. Як змянілася Росіца? Яна пачала больш піць гарэлку. Такая горкая праўда.\n— П’янства, здаецца, квітнее цяпер усюды…\n— Так, але ў паменшанай настолькі колькасці жыхароў вёскі гэта проста лезе ў вочы сваёй трагічнасцю. Зразумела, што многія людзі страцілі працу, бо пазачыняліся ўстановы, у якіх яны працавалі. Больш адважныя выехалі адсюль, знайшлі сябе дзесьці ў іншым месцы.\n— Сумна. Зрэшты, падобную карціну можна назіраць у многіх нашых вёсках. Але скажыце: п’янства — гэта праблема толькі вёскі альбо таксама і парафіі?\n— Вострае пытанне… І як на яго адказаць, каб не зманіць? Так, у пэўным сэнсе, гэта і наша праблема. Скажам, адзін чалавек альбо два з сям’і прыходзяць у касцёл, моляцца, а другая частка сям’і ў гэты час дзесьці ў «абнімку з зялёным зміем». Такія сумныя рэаліі.\n— Спадзяюся, п’яныя хоць у касцёл не прыходзяць?\n— Чаму? Бывае і такое. Калі ўжо дакладней, колькі разоў на выхадзе з касцёла я затрымліваў мужчын нападпітку. Цяжка такое зразумець? Мне таксама. Бо, здавалася б, калі ты ўжо выпіў, то што ж ты пхнешся ў святыню?! Чаго тут шукаеш? Ды не абавязкова нават быць вернікам, каб разумець, што калі ты ўваходзіш у нейкую прастору, якая адрозніваецца ад крамы, ад тваёй хаты, то тут павінны быць і адпаведныя паводзіны. Напрыклад, калі чалавек прыходзіць у бальніцу, ён жа ведае, што там свае правілы: халат на плечы, бахілы на ногі і гэтак далей. Альбо калі ты прыйдзеш п’яны на прыём да доктара, то калі гэта не нарколаг, цябе найхутчэй проста папросяць выйсці.\nП’янства набыло характар абсалютнага бескультур’я, бо часам чалавек не прызнае ніякіх межаў.\n— Кажуць жа: п’янаму мора па калена…\n— Менавіта. І тады ён можа з таго «мора» пайсці проста ў касцёл альбо заявіцца да святара ў кляштар і плесці там усялякую бязглуздзіцу…\n— Здзіўляецеся? Для многіх з іх гэта — звычайная рэч. У адной з вёсак нашай парафіі нядаўна здарыўся такі выпадак. Мяне папрасілі памаліцца на пахаванні. Прыязджаю і бачу, што мужчыны, якія капалі магілу, на моцным падпітку. Я нават разгубіўся. Ну але што ж — трэба пахаваць чалавека. Вырашыў пасля малітвы зрэагаваць на гэта. Молімся… А калі пачалі апускаць труну ў магілу, адзін з капачоў проста не ўтрымаўся на нагах і зваліўся ўслед за нябожчыкам у магілу. Ягоныя сябрукі пачалі яго выцягваць, панесліся мацюкі… Уяўляеце карціну? Прызнаюся, няпроста мне было стрымацца, але Пан Бог даў ласку такой ціхасці, спакою. Тады я і сказаў сам сабе: «Усё. Кропка. Трэба з гэтым штосьці рабіць». П’яныя капачы, памінанне нябожчыка гарэлкай за жалобным сталом, памінанне чаркай адразу ж на могілках — хіба магчыма з усім гэтым мірыцца? Таму пасля таго выпадку мы з пробашчам Чаславам Курэчкам абмеркавалі ўсё гэта і прыйшлі да высновы, што з распіццём гарэлкі на пахаваннях трэба рашуча змагацца, бо яно з’яўляецца знявагай веры, абразай чалавечай годнасці і святарскага служэння. Каталіцкае пахаванне — гэта не свецкая паніхіда, але малітва, набажэнства. І мы прынялі такое рашэнне: калі сям’я нябожчыка не згаджаецца, што пахаванне адбудзецца без гарэлкі, то ў такім разе мы, святары, не згаджаемся браць удзел у пахаванні.\n— Сурова. Але іначай і нельга, мабыць. Толькі вось падумалася: а ці справядліва гэта ў адносінах да таго чалавека, які памёр?\n— Мы ж не патрабуем чагосьці надзвычайнага. Гэта норма нашай веры, якая, на жаль, тут парушалася. Мусім ачысціцца. Мы не ўмешваемся, напрыклад, у святкаванне вяселля ці нейкай іншай сямейнай урачыстасці. А вось адыход чалавека ў вечнасць мусім шанаваць больш. Калі ж так здарыцца, што сям’я ўсё ж не згодзіцца з нашымі патрабаваннямі, то на могілкі мы, святары, не пойдзем, а ў касцёле, вядома, будзем маліцца за памерлага. Дарэчы, гэтага ж правіла прытрымліваюцца і тутэйшыя праваслаўныя святары, што не можа не радаваць.\n— А Вы сказалі ўжо пра сваё рашэнне вернікам? Як яны паставіліся да яго?\n— Так, мы сказалі пра гэта ў нашых парафіях. Водгукі людзей абсалютна здаровыя. Яны падтрымалі нас. Адна парафіянка сведчыла, напрыклад, што калі памірала яе маці, то яна папрасіла, каб жалобны стол быў без гарэлкі. Дачка выканала яе апошнюю волю, нягледзячы на тое, што некаторыя вяскоўцы абураліся, нават не пайшлі за стол. Але яна гэта перажыла, бо для яе важней было выканаць апошнюю волю роднага чалавека.\n— Дзякуй Богу, што ёсць і такія прыклады. А мне прыгадаўся таксама яшчэ вось такі выпадак. Адна маці катэгарычна адмовілася, каб алкагольныя напоі былі на жалобным стале па яе сыне. Яе сын загінуў з-за гарэлкі, і маці сказала, што не пацерпіць, каб на пахаванні яе сына была гарэлка, бо яна ўжо прынесла столькі бяды!\n— Ведаеце, калі я хадзіў па калядзе, то столькі наслухаўся трагічных гісторый, прычынай якіх стаў алкаголь!.. Гэта штосьці страшнае! Практычна палова сем’яў альбо пакутуе ад алкагольнай праблемы, альбо ўжо страціла роднага чалавека з-за яе. Хтосьці скончыў жыццё самагубствам, кагосьці скалечылі п’яныя сябрукі, хтосьці загінуў у нейкай аварыі, дзесьці муж жонку ледзьве не застрэліў…\n— Айцец Андрэй, як Вы лічыце, што ўсё ж з’яўляецца прычынай такога разгулу п’янства? Эканамічныя праблемы? Крызіс?\n— Не думаю, што толькі гэта. Вядома, хацелася б, каб людзі больш зараблялі, асабліва ў вёсках, бо людская праца, у большасці цяжкая, забірае і сілы, і здароўе. І ўсё ж, думаю, што не ўсё вырашаюць заробкі. Бо калі чалавек траціць столькі грошай на гарэлку, на пакупку цыгарэтаў замест таго, каб за гэтыя самыя грошы набыць штосьці для сям’і, зрэшты, і самому проста смачна з’есці, прыгожа апрануцца, то корань бяды ўсё ж не толькі ў матэрыяльным забеспячэнні.\n— Як крыўдна ўсё ж, што людзі марнуюць свае жыцці! І ўсё гэта ў такім святым месцы!.. Няўжо яны не разумеюць, што Росіца — гэта святое, вельмі дарагое для многіх і многіх людзей, якія прыязджаюць сюды, каб духоўна ўмацавацца, набрацца сілаў для годнага жыцця?\n— Не раз я думаў пра гэта… Балюча. Бо месца святое, можна сказаць, жывая рана нашай зямлі… Шчыра кажучы, мне вельмі цяжка прымірыць гэтыя рэаліі… Напачатку думаў, што можа мы, марыяне, тут чагосьці не дапрацоўваем. Але хадзіў па калядзе, размаўляў з людзьмі і бачыў, як шмат ёсць удзячных людзей, шмат тых, для каго касцёл стаў вельмі дарагім месцам, стаў іх жыццём. Я не магу сказаць, што нашы парафіяне — кепскія людзі. Ну не, ні ў якім разе! Адно што іх мала…\n— Ойча, што ж могуць зрабіць, як могуць супрацьстаяць злу п’янства тыя, каго пакуль што, як Вы кажаце, мала?\n— А яны могуць зрабіць вельмі шмат, калі будуць непрымірымыя да гэтага зла. Калі не проста самі не будуць співацца, але адкажуць на гэты выклік радыкальна, катэгарычна не згаджаючыся, каб не толькі на пахаванні была гарэлка, але і ў іншых месцах супрацьпаставяць ёй іншыя, здаровыя каштоўнасці. Хіба мы не можам цікава арганізаваць нашыя святы, каб гарэлка не лілася на іх ракой?\nШто праўда, каталіцкае вучэнне не наказвае вернікам абавязковай абстыненцыі ад ужывання алкаголю. Але згодна са Святым Пісаннем Касцёл папярэджвае вернікаў і навучае, што ўжыванне алкаголю павінна быць умеркаваным. Святое Пісанне папярэджвае, што чалавек, які злоўжывае алкаголем, часта паддаецца многім грахам. У беларускай рэчаіснасці ў тых сем’ях, дзе існуе гэтая праблема, члены сем’яў пакліканыя да больш радыкальнай барацьбы з алкаголем. Калі ў сям’і ёсць хтосьці, хто ад гэтай праблемы пакутуе, а мы прагнем яму дапамагчы, то мае сэнс у сям’і адмовіцца ад ужывання алкаголю. Цалкам. Каб не спакушаць чалавека лішні раз. Гэта, вядома, пэўная ахвяра з боку людзей, якія хочуць дапамагчы бліжняму змагацца з алкагольнай залежнасцю. Але варта дзеля такой дапамогі прыняць абстыненцыю і не ўжываць алкаголю. Гэта — форма посту. Думаю, што без гэтага дапамагчы хвораму на алкаголь немагчыма.\n— Ведаю, што вось Вы, напрыклад, адмовіліся ад ужывання алкаголю на гэты год і ахвяравалі свой пост у інтэнцыі ордэну марыянаў, да якога Вы належыце.\n— Ёсць такое (смяецца). Я ўжо другі год трываю ў абстыненцыі. Папярэдні год ахвяраваў за моладзь, а гэты — за наш ордэн. Заснавальнік ордэну марыянаў, айцец Станіслаў Папчынскі, быў абстынентам і раіў гэткі ж стыль жыцця сабратам. Ведаю, што айцец Юзаф Пятушка цвёрда трымаецца гэтага правіла. А таксама іншыя айцы марыяне: хто на год, а хто і на большы тэрмін раз-пораз прымаюць абстыненцыю. Я падумваю, каб як падзяку за дар кананізацыі нашага айца заснавальніка, якая адбудзецца ў Рыме 5 чэрвеня гэтага года, прыняць абстыненцыю на ўсё жыццё. Але яшчэ трэба памаліцца мне ў гэтай інтэнцыі, паразважаць.\n— Летам, калі мы ішлі ў пілігрымцы з Полацка ў Росіцу, па Вашым заахвочванні некалькі пілігрымаў таксама прынялі абстыненцыю на год. Дарэчы, я таксама.\n— Спадзяюся, не шкадуеце аб гэтым. А гэтае натхненне прыйшло да мяне на рэнавацыях. Ёсць такія рэкалекцыі ў манахаў, яны трываюць месяц, мы іх перажываем раз на пяць гадоў. Дык вось я чытаў Божае слова, і мяне вельмі моцна ўразілі словы прарока Абакума: «Гора таму, хто змушае сябра свайго да піцця, даючы атруту сваю і ап’яняючы яго, каб бачыць сорам яго!» (пар. Абк 2, 15). А слова Божае, як вядома, мае моц прамаўляць не толькі да таго, хто яго прачытаў, але і да іншых. Таму ў выніку абстыненцыю прынялі 7 марыянаў і… дакладна не памятаю, але ці не столькі ж свецкіх вернікаў з нашай той пілігрымкі.\n— Дарэчы, апошнім часам на ўрачыстасцях у жніўні ў Росіцы бываюць такія карысныя сустрэчы, на якіх робяцца сведчанні тых, хто змагаўся з алкагольнай залежнасцю і перамог у гэтым змаганні, альбо тых, хто жыве разам з залежнымі ад алкаголю людзьмі. Вельмі патрэбныя такія гутаркі. Таму сёння я кажу «дзякуй» ад значнай групы людзей, для якіх карысныя такія сустрэчы, размовы. Разам са мной прыехала сёлета на свята вяргіняў у Росіцу адна маладая жанчына з Наваполацка, бо ёй было вельмі важна прыняць абстыненцыю менавіта ў Росіцы.\n— Мы з айцом Чаславам вырашылі аднавіць кнігу цвярозага ладу жыцця, у якую будзе магчымасць запісацца кожнаму парафіяніну, а таксама тым, хто прыедзе да нас. Чаму гэта важна зрабіць у Росіцы? Бо Росіца — месца радыкальнага выбару. І трэба нам вучыцца рабіць гэты выбар, каб выпрасіць у Бога ласку цвярозасці калі не для сябе, бо гэта для нас не актуальна, то для блізкіх нам людзей. А людзей з такімі праблемамі вакол нас вельмі шмат. Безумоўна, гэты выбар запатрабуе пэўнай ахвярнасці, вытрымкі, супрацьстаяння тым, хто не зразумее яго. Спакусаў будзе шмат. Але ўсё магчыма, калі такое рашэнне прымаць пераканана. Варта прасіць дапамогі ў нашых мучанікаў для годнага выканання пастаўленай мэты дзеля большага дабра.\n— І ніякіх выключэнняў пасля такога выбару ўжо быць не можа.\n— Безумоўна. Без розніцы, з якой прычыны ладзіцца нейкае застолле, у якім вы прымаеце ўдзел. Спіртное на ім — не для вас. На перыяд абстыненцыі. Гэта канкрэтная форма духоўнага змагання, магчыма, трохі прызабытая.\n— Ну і прызнайцеся, айцец Андрэй, ніколі не парушылі Вы свайго абяцання цвярозасці за гады абстыненцыі?\n— Было… Усяго я ў сваім жыцці шэсць гадоў трываў у абстыненцыі. За гэты час пару разоў спакусіўся, але потым са шкадаваннем перапрашаў Бога і зноў вяртаўся да сваёй пастановы. Мы ўсе слабыя, і рознае можа здарыцца. Важна не адступацца, але пасля таго, калі, напрыклад, здарыцца, што спакусішся на нейкі кілішак ці на бакал шампанскага, важна вярнуцца да ранейшай пастановы. Перапрасіць Пана Бога і вярнуцца. Вытрываць. А мне яшчэ дапамог у гэтай справе спорт, бо ўжыванне алкаголю ідзе ўразрэз са спортам. А калі чалавек хоча трымаць нейкую фізічную форму, то адступацца ўжо не варта.\n— Словам, змаганне ідзе шырокім фронтам.\n— Я ж тут не адкрываю нічога новага. Многія святары вельмі прынцыпова ставяцца да гэтай праблемы, не стамляюцца павучаць вернікаў. Невыпадкова і тое, што групы ананімных алкаголікаў, тых людзей, якія змагаюцца са злом п’янства, часта існуюць пры парафіях. Ведаю, што такія групы ёсць у Жодзіне, Барысаве, Оршы, у Мінску, Наваполацку, у іншых гарадах і вёсках. Я таксама хачу прапанаваць нашым мясцовым людзям стварыць такую групу пры касцёле.\n— Поспехаў Вам, ойча, у гэтай няпростай, але такой патрэбнай справе!\n— Дзякуй! Словам: п’янству — бой!\nКалі наша гутарка была ўжо падрыхтаваная, айцец Андрэй Сідаровіч распавёў, што ён ужо склаў у росіцкім касцёле свае абяцанні абстыненцыі ад алкаголю на ўсё жыццё. Шчыра жадаю яму вытрываць у гэтай высакароднай справе.\nА яшчэ за гэты час здарыўся такі выпадак. На чарговае пахаванне, у часе якога сваякі памерлага не пажадалі адмовіцца ад ужывання алкаголю, айцы Андрэй і Часлаў адмовіліся паехаць. Людзі, на жаль, выбралі алкаголь, а не малітву на могілках.\nАб’явіў айцец Андрэй і аб стварэнні пры парафіі групы ананімных алкаголікаў. Запрасіў прыходзіць і парафіянаў, калі хто мае такія праблемы, і проста вяскоўцаў. На першую сустрэчу не прыйшоў ніхто. Айцец Андрэй сказаў, што будзе цярпліва чакаць. Маліцца і чакаць.\nГутарыла Ірына Жарнасек\nФота Элана Лыскова-Юсупава


https://spring96.org/be/news/85516 2016 2016-11-30T12:23:59+0300 2016-11-30T12:23:59+0300 2016-11-30T12:29:19+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/bialiacki_svaboda.org2016a.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nГэта сапраўдная задача сістэмы – проста трымаць, ізаляваць людзей.\nНе праводзіць ніякай працы па рэабілітацыі, па сацыялізацыі.\nЧым меньшыя турмы былі б, тым больш мажлівасцей было б для сацыялізацыі людзей. І больш чалавечыя ўмовы былі б у саміх зняволенных. Вялікі чыннік, які таксама ўплывае на чалавека ў нашай “папраўчай” сістэме – гэта тое, што за чалавека яго, па вялікім рахунку, ніхто не лічыць. Гэта злачынца, гэта крымінальнік, які не павінны мець ніякіх праў.\nБабруйская калонія не самая горшая. Усе афіцэры і супрацоўнікі жывуць у горадзе, яны сацыялізаваныя. Гэта не закрытая прасторы недзе ў Сібіры, дзе яны тусуюцца паміж сабой і свету не бачаць. Іхнія жонкі працуюць на звычайных прадпрыемствах, дзеці ходзяць у звычайныя школы. Дзякуючы гэтаму, нашыя беларускія калоніі адрозніваюцца ад расейскіх, якія знаходзяцца недзе ў лясах. Аднак, нават нягледзячы на гэта, я вельмі рэдка сустракаў там супрацоўнікаў, якія захоўвалі сябе менавіта як людзі. Былі такія выпадкі, аднак гэта хутчэй выключэнні.\n30.11.2016 Тэгі: умовы ўтрыманьня, пенітэнцыярная сістэма, правы зняволеных


Падчас міжнароднага круглага стала «Гуанчжоу – Мінск: з упэўненасцю ў будучыню» аналітык БІСД Сяргей Вяргейчык растлумачыў, чаму нашай краіне выгадна выбудоўваць супрацоўніцтва менавіта з гэтай кітайскай правінцыяй. Ён расказаў:\n- Перш за ўсё, яшчэ ў 2015 годзе была агучана прапанова аб адкрыцці генеральнага консульства ў Гуанчжоу, і ў 2018-м годзе яно пачало сваю работу. Пачынаючы з 2020-га года, статыстыка нашага ўзаемадзеяння паказвае ўпэўнены рост. Аднак, спыняцца на гэтым не трэба. Правінцыя Гуандун – гэта не мяшок юаней, каторыя раздаюць налева-направа. Гэта канкурэнтны рынак, дзе трэба сябе прадэманстраваць і выкарыстаць перавагі ад работы з партнёрамі, каторыя гатовы ўзаемадзейнічаць з імі ва ўсіх сферах.\nПа словах Сяргея Вяргейчыка, адкрыццё прадстаўніцтва – ініцыятыва саміх жа кітайцаў. Нягледзячы на тое, што геаграфічна гэта найбольш аддаленая ад нас правінцыя, многія прамысловыя гіганты Беларусі ўжо шчыльна супрацоўнічаюць з Гуандунам.\n- Па валоваму рэгіянальнаму прадукту гэта найбольш буйная, развітая і экспартаарыентаваная правінцыя. ВРП гэтай правінцыі супаставім з УВП цэлых краін. Напрыклад, у 2020-м годзе ВРП Гуандуна быў на ўзроўні з УВП такіх развітых краін як Італія або Канада. З улікам таго, што супрацоўніцтва між Беларуссю і Кітаем у большасці сваёй будуецца на рэгіянальным узроўні, то рашэнне аб адкрыцці ў нас прадстаўніцтва больш чым лагічнае. Для параўнання: УВП усёй Беларусі зараз складае каля 60 мільярдаў даляраў, УВП Гуандуна – амаль 2 трыльёны даляраў.


Arroz Амарилло у Maiz жоўты рыс з кукурузай Рэцэпт\nLatin Food American Caribbean Food Фасолю, гарох або мал Sides Карыбскія Бакі Рысавыя Рэцэпты\nЖоўты рыс падаецца ў практычна кожнай лацінскай культуры. Гэта можа быць пададзена раўнінай, з фасоллю, нарэзанай вяндлінай або з кукурузай. Шмат разоў шафран выкарыстоўваецца замест аннато для афарбоўвання.\nВось мой просты, але смачны рэцэпт для жоўтага рысу і кукурузы, якая ідзе добра з любой ежай, няхай гэта будзе лацінскае тэматыкай ці не.\nКалі вы выкарыстоўваеце аннато / Achiote алей для фарбуе рэчыва, пакет Sazon не з'яўляецца неабходным. Калі вы забыліся, страва не будзе разбурана, але яна можа апынуцца аранжавай замест жоўтага.\nВы можаце выкарыстоўваць папярэдне зроблены камерцыйны recaito, але нішто не параўнаецца густ хатняга Sofrito.\nСакрэт мяккага пухнатага рысу, каб трымаць крышку пад час падрыхтоўкі ежы. Захоплены пар кухарскіх мал выдатна. Кожны раз, калі вы падымае крышку вы выпусціць пар, і панізіць тэмпературу падрыхтоўкі ўнутры гаршка.\n2 сталовыя лыжкі аліўкавага алею (або 2 сталовыя лыжкі аннато / Achiote алей )\nАд 2 да 4 сталовыя лыжкі хатняе\nПуэрта - Рыка Sofrito (AKA recaito)\n1 пакет Sazon з аннато (не патрабуецца, калі вы выкарыстоўваеце аннато / Achiote алей)\n10 Pimiento фаршаваныя іспанскія аліўкі Мансанилья (цэлыя ці нарэзаныя)\n1 лаўровы ліст лаўровы\n1/2 кубкі кукурузнага зерня (асушаных - вы можаце выкарыстоўваць свежыя, замарожаныя або кансерваваныя)\n1 кубак длиннозерный белы рыс\n2 шклянкі вады (або курыны булён)\nНагрэць аліўкавы алей экстра (або аннато / Achiote алею пры выкарыстанні) у рондалі на сярэднім агні. Пры досыць гарачым, неабходна дадаць да Sofrito і абсмажваць злёгку да духмяных - каля 1 або 2 хвілін.\nДадайце пакет Sazon (калі выкарыстоўваецца), іспанскія аліўкі Мансанилья, лаўр ліст, соль і перац. Сумесь змешваюць, каб аб'яднаць інгрэдыенты.\nКалі сумесь пачынае кіпець, дадаць ядра кукурузы і рысу. Старанна змяшаць сумесь яшчэ раз, каб пакрыць рыс і кукурузу з колерам.\nПавольна ўліць у ваду (або курыны булён), змешваючы, як гэта зрабіць. Давядзіце інгрэдыенты да кіпення. Дазволіць да кіпення на працягу ад 1 да 2 хвілін, а затым змешваюць сумесь рысу зноў.\nПаменшыце агонь да мінімуму і накрыць шчыльна якое зачыняецца вечкам, якая не дазволіць для выхаду пары. Няма пікавая. Не падымайце крышку пад час падрыхтоўкі ежы. Вы хочаце, каб трымаць пару там, каб прыгатаваць рыс.\nПрацягваць варыць на павольным агні на працягу 30 хвілін.\nЗніміце вечка і ўзбіць мал. Затым накрыйце зноў, зніміце з агню і пакіньце на некалькі хвілін больш, перад падачай на стол.\nненасычаныя тлушчы 6 г\nвугляводы 44 г\nбялку 7 г\nLatin Food American\nГісторыя іспанскага Райс (мексіканскі Райс)\nМексіканская Асновы прыгатавання ежы\nWaldorf Салата з рысу з яблыкамі і грэцкімі арэхамі\nVegan White Bean Salad Рэцэпт\nКрэветкі Empanada Запаўненне (Кары-дэ-Camarones) Рэцэпт\nЗагартаваны Rice Mix\nЛёгкі таматавы рысавы суп\nЛёгкі 30-хвілінны мексіканскія Enchiladas Рэцэпт\nЛепшае дэсертнае і лёд віно\nХарчовыя і кулінарныя Звычаі Іспаніі\nРэцэпты Па рэгіёнах\nКласічны французскі сыр круасаны рэцэпт\nШто такое хойсин? Вызначэнне і інгрэдыенты\nВыпечка з Truvia\nSouth Beach Diet ў духоўцы Смажаны гародніна Рэцэпт\nMark Bourbon Whiskey Агляд Вытворцу\nТрадыцыйныя румынскія Рэцэпты\nКрокпот Enchilada Dip\nАзіяцкія абсмаленыя крэветкі і рысавая локшына Рэцэпт\nЯк прыгатаваць пасту з меншай колькасцю вады\nБэз Шэнда Рэцэпт\nГлютена Гігант Цытрынавы Імбір Рэцэпт печыва


Што за загадкавы прыбор стаіць у кабінеце Пуціна? Расказваем\n14.02.2022 / 16:31\nСустрэча Пуціна з міністрам замежных спраў Лаўровым прайшла за вельмі доўгім сталом. Тое, як Пуцін беражэцца ад кавіду, стала ўжо часам выклікаць усмешку, фота сустрэчы з Макронам, якая таксама прайшла за гіганцкім сталом, імгненна сталі нагодай для мемаў. Але гэтым разам у кабінеце, дзе праходзіла сустрэча, на фота трапіў загадкавы прыбор каля сцяны. Што гэта за белая скрыня?\nДакладна вызначыць цяжка. Але прыбор вельмі падобны на «бактэрыцыдны рэцыркулятар паветра». А калі дакладней, то вельмі падобная прылада расійскай вытворчасці афіцыйна называецца «апрамяняльнік-рэцыркулятар паветра ультрафіялетавы бактэрыцыдны перасоўны».\n«Апрамяняльнік-рэцыркулятар ўжываецца для абеззаражвання паветра ў памяшканнях рознага прызначэння, — гаворыцца ў апісанні. — У працэсе працы ён прадухіляе распаўсюджванне такіх інфекцый, як грып, ВРЗ, дыфтэрыя, сухоты і многіх іншых шляхам дэзінфекцыі паветра УФ-выпраменьваннем.\nКрыніцай ультрафіялетавага выпраменьвання служаць тры безазонавыя лямпы фірмы Philips з даўжынёй хвалі 254 нм. Такое выпраменьванне мае шырокі спектр уздзеяння на мікраарганізмы, уключаючы бактэрыі, вірусы, грыбы і споры.\nАпрамяняльнік можа выкарыстоўвацца ў якасці заключнага звяна ў комплексе санітарна-гігіенічных мерапрыемстваў пры падрыхтоўцы памяшкання да працы. Але асноўная яго задача — функцыянаванне ў памяшканнях, дзе патрабуецца пастаянная падтрымка асептычных умоў у прысутнасці людзей.\nТаксама рецыркулятар прызначаны для выкарыстання ў памяшканнях з павышанай рызыкай распаўсюджвання захворванняў, якія перадаюцца паветрана-кропельным і паветраным шляхам».\nКалі вы збіраецеся берагчыся ад каранавіруса гэтак жа старанна, як Пуцін, то можаце сабе дазволіць. Рэцыркулятар такой мадэлі расійскай вытворчасці каштуе каля 200 даляраў.\nПерад прыездам Пуціна на Піскароўскіх могілках дэзынфікавалі снег\nСтол, за якім Пуцін і Макрон праводзілі перамовы, стаў аб’ектам для жартаў у сацсетках\nЛожкі — у тры ярусы. У якіх умовах вікіпедыст Бернштэйн правёў тры месяцы да суда\nБорыс Джонсан запрасіў Зяленскага ў Лондан\nУкраіна заявіла, што не будзе рабіць крокі па ўступленні ў НАТА\nYouTubе на патрабаванне СБУ заблакаваў буйныя каналы расійскіх прапагандыстаў\nПамёр Барыс Тасман\nХлопца, у якога страляў Паршын, адпусцілі са шпіталя дадому\nЛукашэнку агучыў перад Пуціным просьбу пра «люстраны» адказ Захаду. Гаворка пра ядзерную зброю ў Беларусі\nВа Уздзенскім раёне ўтапіліся жанчына і дзіця\nЧатыры тэндэнцыі беларускай эканомікі. Адна з іх досыць нечаканая\nАдмянілі абавязковыя тэндары для экспарцёраў\n«Спыніць плацяжы з Беларусі ў любой валюце». Вялікія еўрапейскія банкі спыняюць працу нават з непадсанкцыйнымі беларускімі кліентамі\nЗ 28 чэрвеня — новыя цэны на паліва\n«Перажыць нянавісць тысяч мне прасцей, чым смерць тысяч» — беларускі паэт на адрас украінцаў\n«Вашы рукі ва ўкраінскай крыві». Чарговая хваля хэйту ад украінцаў узарвала байнэт\nГурт «Бі-2» выпусціў антываенны кліп на песню «Колыбельная»\nБрытанская разведка: Расійскія войскі знясіленыя\nЖурналістку «Дажджу» прызналі іншаземным агентам за грашовы перавод з Беларусі 1\nМядзведзеў: Уступленне Украіны ў НАТА можа прывесці да Трэцяй сусветнай вайны, а Фінляндыі — не\nКанада ўводзіць новыя санкцыі супраць беларускіх чыноўнікаў і прадпрыемстваў\nМакрон Пуціну за чатыры дні да вайны: Я вельмі разлічваю на цябе. Не паддавайся на правакацыі, якія б яны ні былі\nЖазэп Барэль: Еўрасаюзу настаў час адмовіцца ад прынцыпу адзінагалоснасці, ім злоўжываюць\nКрэмль анансаваў удзел Пуціна ў саміце краін G20\nВайсковыя парады ў Мінску будуць праводзіць толькі ва юбілейныя даты\nУ кнізе Багдановіча ў СІЗА вырвалі старонку з «Пагоняй»\nЖыхара Мінска затрымалі за «антырасійскія песні»\n«Паеду туды, дзе танней». Беларусы расказалі, колькі яны плацяць за стаматалагічныя паслугі ў Еўропе, Грузіі і Узбекістане\nЦяжкая раніца ў Краменчугу: надзеі дастаць жывых з-пад завалаў амаль няма\n«Вельмі хацеў бы працаваць у Беларусі»: доктар Мартаў пра помсту за кнігу, жыццё пасля арышту і выезд з краіны\n«Можна задумацца аб аб'яднанні Беларускай вобласці з Калінінградам». Што расійская прэса піша па выніках сустрэчы Пуціна і Лукашэнкі?\nЧакаюцца новыя чысткі сярод гісторыкаў. Ужо звольнілі дырэктара бібліятэкі Акадэміі навук Аляксандра Грушу\nТрэцяя хваля апрацоўкі подпісаў: з МУС звальняюць супрацоўнікаў, чые родныя падпісваліся за Бабарыку\nСтрыжак: Вайна паміж Літвой і Расіяй непазбежная. І беларусам трэба рыхтавацца\nРасійская ракета ўдарыла па гандлёвым цэнтры ў Краменчугу, можа быць вельмі шмат ахвяр\n«Будзем эгаістычна клапаціцца пра сваю сям'ю». БЧБ-нявеста прадае рэчы і вымушана з’язджае з Украіны\n«Я не думаю, што ў Расіі атрымаецца лепш». NASAMS: што за ракетныя комплексы атрымае Украіна ад амерыканцаў?\nЧарговы фэйк ад Крывашэева: пра верталёты і суддзяў


Раку Віцьбу будуць чысціць, каб паморак рыбы не паўтарыўся - 24.06.2019, Sputnik Беларусь\nРаку Віцьбу будуць чысціць, каб паморак рыбы не паўтарыўся\nАдной з прычын масавай гібелі рыбы ў віцебскай рацэ стала яе перасыханне за горадам і адсутнасць прытоку свежай вады. 24.06.2019, Sputnik Беларусь\nвіцебск, у беларусі, прырода\nCC0 / Pixabay / Alexashka / Раку Віцьбу будуць чысціць, каб паморак рыбы не паўтарыўся\nCC0 / Pixabay / Alexashka /\nАдной з прычын масавай гібелі рыбы ў віцебскай рацэ стала яе перасыханне за горадам і адсутнасць прытоку свежай вады.\nВІЦЕБСК, 24 чэр - Sputnik. Пасля правядзення "Славянскага базару" раку Віцьбу плануюць пачысціць, да такога рашэння камунальныя службы падштурхнуў масавы мор рыбы, які адбыўся ў Віцебску.\nУ гэтыя выходныя на рацэ Віцьба, якая праходзіць праз цэнтр горада, загінула шмат рыбы. Мяркуецца, што прычынай паслужыла моцная спякота, але для таго, каб выключыць іншыя версіі гібелі прэснаводных, прадстаўнікі Віцебскай гарадской інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя накіравалі заяву ў міліцыю.\n"На ўчастку прыкладна ў 600 метраў ад моста Баўмана - плыткаводдзе, вада з-за спякоты там моцна прагрэлася, і ў ёй пачала гніць расліннасць. У выніку гніення ўзровень кіслароду ў вадзе быў у пяць разоў ніжэй за норму, неабходную для дыхання рыбы", - патлумачыў сітуацыю начальнік Віцебскай гарадской інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Валерый Фандо.\nПа словах суразмоўцы, сітуацыя ўскладнілася яшчэ і тым, што за горадам Віцьба перасохла, у раку амаль не паступае новая вада, і яна фактычна ператварылася ў стаялы вадаём.\n"Віцьбе няма адкуль прамывацца свежай вадой, тут па калена буза, а зверху ўсяго сантыметраў 20-25 вады", - дадаў Фандо.\nКаб пазбегнуць паморку насельнікаў ракі ў будучыні, пасля правядзення "Славянскага базару" Віцьбу плануюць пачысціць.\nВа УУС Віцебскага аблвыканкама ў сваю чаргу адзначылі, што па факце заявы аб масавым моры рыбы Кастрычніцкім РАУС Віцебска праводзіцца праверка, але яна можа заняць вызначаны час.


13 сакавік 2015, 13:54\nУ Гарадзенскім дзяржаўным унівэрсытэце імя Янкі Купалы бліжэйшым часам можа зьнікнуць катэдра гісторыі беларускай літаратуры. Тыя, хто выказваецца супраць, трапляюць пад перасьлед. Як змагаецца з іншадумцамі ўнівэрсытэцкая адміністрацыя, у якой атмасфэры вымушаныя працаваць там выкладчыкі? Госьцяй перадачы — кандыдат філялёгіі Ала Петрушкевіч, якая яшчэ нядаўна працавала ў ГарДУ.\n— Спадарыня Ала, што ўсё ж здарылася? Чаму вы так нечакана пакінулі ўнівэрсытэт?\n— Гэта здарылася ня сёньня і ня ўчора. Відаць, проста прайшоў мой час. Мы жывем у прасторы, якая зь цягам часу звужаецца, сьціскаецца і — выштурхвае нас зь сябе. Я сышла, каб застацца сабою. Я не змагарка. Я на сваім філфаку заставалася абсалютна адна. Магчыма, я змагалася б да канца, каб быў хто-небудзь, хоць адзін чалавек, які падтрымаў бы мяне. І самае страшнае, што ў мяне забралі тых, дзеля каго я там працавала, — студэнтаў. Іх выклікалі, ім гаварылі ў аўдыторыі пра тое, што яны ня маюць права ісьці на літаратурную вечарыну, якую арганізоўвае пані Петрушкевіч. На вечарыну памяці паэта, які таксама ня быў змагаром, проста хацеў рэалізаваць сябе ў гэтым часе, у гэтай прасторы. Вечарыну забаранілі ў апошні момант. Ад выкладчыкаў таксама патрабавалі не ісьці на вечарыну, ім таксама пагражалі звальненьнем. Гэта і стала для мяне апошняй кропляй. Бо я ж вучыла сваіх студэнтаў ад самага першага дня, што яны павінны быць вольнымі і хадзіць туды, куды палічаць патрэбным. Іх запалохвалі, што выключаць з унівэрсытэту, хоць гэта была звычайная лухта — кожны студэнт у нас цяпер на вагу золата.\n— А выкладчык — на вагу чаго?\n— Выкладчык — таксама на вагу золата. Але ў выкладчыка — адно жыцьцё. Можна было б яшчэ пазмагацца, некаму нешта даказваць, нешта рабіць, але хай яны робяць гэта безь мяне. Гэта ўжо не сакрэт, што катэдра беларускай літаратуры дажывае апошнія месяцы, можа, тыдні. Ад трох катэдраў беларускай філялёгіі ў Гарадзенскім унівэрсытэце, відавочна, хутка застанецца адна.\n— На гарадзенскім сайце «Твой стыль» вывешаны гэтак званы «чорны сьпіс» Гарадзенскага ўнівэрсытэту. У ім — чатырнаццаць прозьвішчаў людзей, якія ў розны час былі змушаныя пакінуць ГарДУ: Алесь Смалянчук, Тацяна Касатая, Іна Соркіна, Сьвятлана Куль-Сяльверстава, Генадзь Семянчук... Ёсьць у тым сьпісе і вы.\n— Вы называеце людзей, якія паміж сабой зьвязаныя. Усе яны —\nУ такой атмасфэры я задыхалася, у такіх умовах немагчыма працаваць\nгісторыкі. А я — адна. У мяне зь некаторымі зь іх прыязныя адносіны, з той жа Тацянай Касатай, з той жа Куль-Сяльверставай. Паўтаруся, на філфаку я была адна. Там, каб што-небудзь правесьці, патрэбна было браць дазвол, неяк гэта фіксаваць. У такой атмасфэры я задыхалася, у такіх умовах немагчыма працаваць.\n— Былы кіраўнік Гарадзенскай вобласьці Сямён Шапіра публічна прызнаваўся, што выкрыў у ГарДУ «гняздо нацыяналістаў». За што, відаць, і быў пераведзены ў сталіцу. Як вы лічыце, сьпіс «нацыяналістаў» яшчэ будзе пашырацца?\n— Калі вы сказалі пра «нацыяналістычнае гняздо», мне адразу прыгадаліся словы беларускага пісьменьніка і навукоўца з Варшавы Алеся Баршчэўскага: «Калі я чую пра беларускі нацыяналізм, то адразу бягу да мікраскопа». Нехта, відавочна, сядзіць пры тым мікраскопе і шукае тое, чаго няма. Спадзяюся ўсё ж, што я буду апошняй у тым сьпісе.\n— «Ала Мікалаеўна адкрыла мне Багдановіча», «спадарыня Петрушкевіч прывяла мяне да Беларусі» — так пісалі студэнты ў сацыяльных сетках. А сваіх студэнтаў вам не шкада было пакідаць?\n— Мне шкада было нават не маіх студэнтаў. Патлумачу. Мае студэнты — гэта тыя, каму я адразу, на першай лекцыі, сказала: «Вы прыйшлі сюды невыпадкова. Вы выбралі ня проста філялёгію, вы выбралі філялёгію беларускую. Я веру, што вы прыйшлі сюды, каб працаваць менавіта на беларускай ніве». А такіх насамрэч на дзясятак прыпадае два-тры, ня болей. І вось гэта мае студэнты. І каля думаю пра іх, я, «жалезная лэдзі», ледзьве стрымліваю сьлёзы. Але мне шкада нават тых студэнтаў, якія не мае.\n— А выпускнікі школаў ідуць сёньня на філфак па закліку сэрца ці таму, што там фактычна конкурсу няма?\n— Так, конкурсу фактычна няма. І мяне заўсёды зьдзіўляла, адкуль бяруцца сярод студэнтаў сапраўдныя беларускія патрыёты.\nна маё пытаньне, хто ваш любімы беларускі пісьменьнік, прагучаў адказ — Павал Севярынец. Мне гэта было так прыемна\nЗдавалася б, прастора вынішчаная дарэшты... Аднекуль жа бяруцца. Я заўсёды на першых лекцыях прасіла падняць рукі тых, хто прыйшоў на філфак таму, што ў іх былі сапраўдныя настаўнікі беларускай мовы і літаратуры. І падымала рукі звычайна палова групы. І кожны раз я пыталася: што вы ведаеце пра Ларысу Геніюш, пра Натальлю Арсеньневу? Гэта як лякмусавая паперка для іхніх настаўнікаў — у большасьці маіх былых студэнтаў. І ведаеце, у апошнія гады не ўздымалася ніводная рука... Учарашнія школьнікі нічога ня ведаюць пра гэтых дзьвюх паэтак. Затое ў мінулым годзе ў мяне была незвычайная група. І гэта мой боль — сёньняшні другі курс, які мне давялося пакінуць. Помню, на маё пытаньне, хто ваш любімы беларускі пісьменьнік, прагучаў адказ — Павал Севярынец. Мне гэта было так прыемна.\n— Думаю, што ў тых, хто складае розныя сьпісы, у тым ліку чорныя, былі свае матывацыі адносна вас. Скажам, вы — аўтарка першай і пакуль адзінай кнігі пра Натальлю Арсеньневу. І выйшла яна ня дзесяць-пятнаццаць гадоў таму, а пазалетась. У вашай новай кнізе «Старонкі Гарадзеншчыны літаратурнай» разглядаецца творчасьць той жа Арсеньневай, Ларысы Геніюш, Зоські Верас, Дануты Бічэль, Вольгі Іпатавай. Чаму вы пішаце пра такіх, зь непадканвойнай душой?\n— Толькі таму, што гэта — сапраўдныя паэты. «Старонкі Гарадзеншчыны літаратурнай» я сьпяшалася выдаць, кніга выйшла літаральна за дзень да майго апошняга працоўнага дня. Чаму я сьпяшалася? Прывяду адзін прыклад, ён вельмі паказальны. Дзяўчынка здае залік экстэрнам па курсе, які я падрыхтавала і які назвала «Літаратурная Гарадзеншчына ў постацях і лёсах». Праўда, яго хуценька пераназвалі ў «Рэгіянальную стратэгію літаратурнага краязнаўства». Хай сабе. Я чытала пра постаці і лёсы. І вось здае дзяўчынка. Пытаюся ў яе: «Што вы ведаеце, пра што хацелі б расказаць?» — «Я ведаю ўсё». — «Тады, калі ласка, раскажыце пра творчасьць самай знакамітай паэткі Гарадзеншчыны, якая жыве ў Горадні і апошнім часам выдала тры кнігі прозы. Хто гэта?» Як вы думаеце, якім быў адказ? Кебіч. Для мяне гэта было шокам. Аказваецца, Кебіч прыходзіла да іх у школу, і вучням сказалі, што гэта самая знакамітая паэтка Гарадзеншчыны...\n— Я толькі ўдакладню, што Людміла Кебіч кіруе Гарадзенскім аддзяленьнем прыўладнага Саюзу пісьменьнікаў Беларусі.\n— Таму я і вырашыла як мага хутчэй выдаць «Старонкі Гарадзеншчыны літаратурнай», можа, яны да каго-небудзь дойдуць. Гэтая кніга — мой супраціў тым, якія сёньня паўсюль. Яны занялі ўсю прастору, яны ў музэях, у школах, у нашым унівэрсытэце. Яны рыхтуюць там «вечарыну духоўнай паэзіі», і журналіст наіўна пытаецца: «А чаму тут няма Алы Петрушкевіч?» Разумееце, ва ўнівэрсытэце мяне ўжо даўно «не было».\n— У заходнебеларускай паэзіі ёсьць знакавы верш, які пачынаецца радком «Нашы дарогі расходзяцца здаўна пад зорамі». Максім Танк прысьвяціў яго Натальлі Арсеньневай. Два выдатныя беларускія паэты, чые дарогі сапраўды разышліся — і эстэтычна, і ідэалягічна. Калі вы дасьледуеце творчасьць паэта, для вас ідэалягічны чыньнік на якім месцы?\n— Далёка не на першым. Арсеньнева неаднойчы прызнавалася, што яна не палітык і палітыкай ніколі не займалася. Проста ў Беларусі кожны вялікі нацыянальны паэт — гэта заўсёды найпершы палітык. Арсеньневу і Танка я трошкі «падцягнула» да Гарадзеншчыны. Бо ў нас як адбываецца? Прыехаў калісьці нехта з расейскіх пісьменьнікаў, скажам, Салтыкоў-Шчадрын, у Горадню, затрымаўся на адзін дзень — ва ўсіх падручніках вы знойдзеце пра гэта. А Натальля Арсеньнева пражыла ў Слоніме два гады! І таму я спэцыяльна ўвяла яе ў гарадзенскую літаратурную прастору. Той жа Максім Танк на Наваградчыне бываў пастаянна, бываў ня госьцем. І таму і ён, і яна ў нашай прасторы павінны існаваць. А што да згаданага вамі верша, то тады цэлая літаратурная дыскусія распачалася. Так, іх дарогі разышліся, але Танк прызнаваў талент Арсеньневай, пісаў, што «са сваіх інтымных пачуцьцяў яна ўмее вязаць прыгожыя карункі».\n— Вы прыгадалі даўнюю дыскусію, а я ўспомніў зусім нядаўнюю. Беларускі ПЭН-Цэнтар тыдзень таму заявіў пра дыскрымінацыю расейскамоўных пісьменьнікаў у Беларусі. Праўда, потым яго кіраўнік Андрэй Хадановіч публічна выбачыўся за няўдалую фармулёўку. А як вам бачыцца гэтая сытуацыя?\n— У мяне такое ўражаньне, што ў кожнай беларускай арганізацыі ёсьць людзі, задача якіх — рабіць правакацыі. Робяць яны іх самастойна, ці, можа, ім падказваюць адкульсьці, я ня ведаю. Але ўсё гэта я ўспрыняла менавіта як правакацыю. На маю думку, гэта наша нацыянальная бяда. Калі хлопчыка ці дзяўчынку зь дзяцінства выхоўвалі расейскамоўныя бацькі, расейскамоўная школа, як ён можа пісаць на мове іншай? Што павінна здарыцца, каб у ім прарэзалася беларуская мова? Не заўсёды своечасова зьяўляецца Максім Гарэцкі, як у выпадку з Натальляй Арсеньневай. Ёй пашанцавала з настаўнікам. А сучасныя хлопчык ці дзяўчынка пішуць, і пішуць таленавіта, і ёсьць што чытаць. Апошні твор, які я прачытала, гэта «Мой маленький Париж» Аляксандра Фядуты. Я чытала яго з задавальненьнем. Гэта вельмі прыгожая, вельмі цікавая кніга. У яе аўтара ніколі не было беларускамоўнага асяродзьдзя. І што, мы будзем патрабаваць ад яго, каб ён пісаў па-беларуску? Паўтаруся, гэта наша нацыянальная бяда. І тут простых рэцэптаў быць ня можа.


Дыстанцыйныя заняткі па кніжнай культуры | Бібліотечні інноваційні послуги\nНацыянальная бібліятэка Беларусі пачала праводзіць дыстанцыйныя заняткі, якія будуць распавядаць карыстальнікам пра кніжную культуру.\nТакую паслугу вырашылі ўкараніць у бібліятэцы падчас пандэміі, калі заняткі ўжывую сталі праблематычнымі. Работнікі ўстановы пачалі разглядаць магчымыя варыянты адаптацыі да сітуацыі і перакладу заняткаў у новы фармат.\n«Пасля апытання карыстальнікаў быў абраны варыянт дыстанцыйнага навучання, для якога мы разам з калегамі з сектара навукова-праектнай работы распрацавалі спецыяльную базу«, – каментуе загадчык сектара Таццяна Сапега.\nПрататып паслугі быў апрабаваны на карыстальніках бібліятэкі, у выніку чаго першачарговая канцэпцыя зведала кардынальныя змены.\n«Першапачаткова планавалася арганізаваць анлайн-заняткі, але кліенты не хацелі мець урокі «як у школе». Іх таксама не цікавілі прапанаваныя анлайн-чытанні, бо такіх прапановаў шмат ад актораў і пісьменнікаў. З дапамогай карыстальнікаў бібліятэкі мы распрацавалі новыя, цікавыя для кліента прапановы: навучальныя тэсты, творчыя заданні і конкурсы», – дадае Таццяна Сапега.\nПаслуга прадастаўляецца Нацыянальнай бібліятэкай Беларусі з красавіка 2020-га года.